ကျေးဇူးတော်ကို ကျေးဇူးတင်ခြင်း၏ ဘုန်းအသရေ

 

ကျေးဇူးတော်ကို ကျေးဇူးတင်ခြင်း၏ ဘုန်းအသရေ

ဒေါက် ဘက်ချီလော်

မနက်ဖြန် မြောက်အမေရိကတိုက်မှာ လူသန်းပေါင်း ၈၀ ခန့် ခရီးသွားကြလိမ့်မယ်လို့ ထရိုင်ယာက ပြောတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။ အဲဒီလူတွေရဲ့ တစ်ဝက်လောက်က မနေ့က ဂယ်လာရီယာ ကုန်တိုက်မှာ ရှိနေကြတယ်လို့လည်း ပြောပါတယ်။ မနေ့က ကျွန်တော် ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်းတချို့ သွားဝယ်ရပါတယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ အဲဒီနေရာက ဂယ်လာရီယာ ကုန်တိုက်ကို ဖြတ်သွားရတဲ့ လမ်းပေါ်မှာ ရှိနေပါတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် ငါးမိနစ်လောက်ပဲ ကြာမယ့်ခရီးက တစ်နာရီလောက် ကြာသွားတယ်။ အံ့ဩစရာပါပဲ။ ကျွန်တော်ရဲ့ သန့်ရှင်းခြင်းကိုတောင် ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

ဒီနေ့ ကျွန်တော်က ကျေးဇူးတင်ခြင်းအကြောင်း ဟောပြောရမယ်ဆိုတာ သိထားတဲ့အတွက် အားလုံး အဆင်ပြေပါစေလို့ ဆုတောင်းခဲ့ပါတယ်။ ဒီနေ့ဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းဆိုင်ရာ တရားဟောချက် ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ အသင်းတော်တချို့မှာ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းနေ့ မတိုင်မီ တစ်ပတ်အလိုကတည်းက ဒီအကြောင်းကို ဟောပြောကြပေမဲ့ ကြာသပတေးနေ့က ဥပုသ်နေ့နဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ဥပုသ်နေ့ထက် ပိုနီးကပ်နေတဲ့အတွက် ဒီနေ့ဟောပြောဖို့ သင့်တော်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။ အခြားမြို့တွေကနေ လာရောက်လည်ပတ်နေကြတဲ့ ဧည့်သည်တွေလည်း ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ရှိနေကြပါတယ်။

ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းပွဲမှာ စားသောက်ပြီးသွားပြီဆိုရုံနဲ့ ကျေးဇူးတင်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ဟာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ကျေးဇူးတင်နေဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ ဒီအကြောင်းကို ဟောပြောတာ သင့်တော်ပါတယ်။

ပေါလုက နောက်ဆုံးသောကာလမှာ ဖြစ်ပေါ်လာမယ့် ပြဿနာတွေထဲက တစ်ခုအဖြစ် ကျေးဇူးတင်ခြင်းကင်းမဲ့မှုကို ပြောထားပါတယ်။ အမှန်မှာ ကျေးဇူးတင်ခြင်းကင်းမဲ့ခြင်းဟာ နောက်ဆုံးသောကာလရဲ့ လက္ခဏာတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

တစ်ခါက လမ်းပေါ်မှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့တဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်အကြောင်း ကြားဖူးပါတယ်။ သူ့သူငယ်ချင်းက မျက်ရည်ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ပုံပေါက်လို့ “ဘာဖြစ်လို့လဲ” လို့ မေးပါတယ်။

သူက “လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်ပတ်က ကျွန်တော့်ဦးလေး ဆုံးသွားတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို ဒေါ်လာ ၁၀,၀၀၀ အမွေပေးခဲ့တယ်” လို့ ပြန်ဖြေပါတယ်။

သူ့သူငယ်ချင်းက “အဲဒါ ငွေအများကြီးပဲလေ။ ဒါဆို ဘာဖြစ်လို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာလဲ” လို့ မေးပါတယ်။

သူက “ခဏနေပါဦး၊ နောက်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးပတ်က ကျွန်တော့်ဝမ်းကွဲတစ်ယောက် ဆုံးသွားတယ်။ သူကလည်း ဒေါ်လာ ၂၅,၀၀၀ အမွေပေးခဲ့တယ်” လို့ ပြောပါတယ်။

သူ့သူငယ်ချင်းက “အဲဒါဆိုရင်လည်း မင်း ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်ဝမ်းနည်းနေရတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားမလည်တော့ဘူး” လို့ ပြောပါတယ်။

သူက “လွန်ခဲ့တဲ့ လေးပတ်က ကျွန်တော့်အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက် ဆုံးသွားတယ်။ သူက ဒေါ်လာ ၅၀,၀၀၀ အမွေပေးခဲ့တယ်” လို့ ပြောပါတယ်။

သူ့သူငယ်ချင်းက “ဒါက အရမ်းကောင်းတာပဲ။ ဒါဆို ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်ဝမ်းနည်းနေရတာလဲ” လို့ မေးပါတယ်။

သူက “မင်း နားမလည်ဘူး။ သုံးပတ်ရှိပြီ။ ဘယ်သူမှ မသေတော့ဘူး” လို့ ပြန်ဖြေပါတယ်။

လူတွေဟာ မိမိတို့ရရှိထားတဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေကို မေ့လျော့ပြီး မှားယွင်းနေတဲ့အရာတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်လာတတ်ကြပါတယ်။

သင်တို့ရဲ့ သမ္မာကျမ်းစာကို ဖွင့်ကြည့်ကြဖို့ တိုက်တွန်းချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့အများစု သိထားကြတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို လေ့လာကြပါမယ်။ ဒီအကြောင်းကို လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်းမှာသာ တွေ့ရပါတယ်။ လုကာ အခန်းကြီး ၁၇ ကို ဖွင့်ကြပါ။ အငယ် ၁၁ ကနေ စတင်ဖတ်ရှုကြပါမယ်။

ဒီအဖြစ်အပျက်ဟာ ပုံဥပမာတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ကြွတော်မူစဉ်၊ ရှမာရိပြည်နှင့် ဂါလိလဲပြည်အလယ်ကို ဖြတ်သန်းကြွတော်မူ၏။ ရွာတစ်ရွာသို့ ဝင်တော်မူသောအခါ နူနာစွဲသောသူ ဆယ်ယောက်တို့သည် ကိုယ်တော်နှင့် တွေ့ကြ၏။ သူတို့သည် မသန့်ရှင်းသူများဖြစ်၍ အနီးသို့ မလာဝံ့ကြသဖြင့် အဝေး၌ ရပ်နေကြ၏။ သူတို့သည် အသံကို မြှင့်၍ “သခင်ယေရှု၊ အကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်မသနားတော်မူပါ” ဟု လျှောက်ကြ၏။

သူတို့သည် ထိုစကားကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့ကြပေလိမ့်မည်။ ယေရှုသည် သူတို့ကို မြင်တော်မူသောအခါ “သင်တို့သည် သွား၍ ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့အား ကိုယ်ကိုပြကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

ဟေဗြဲလူမျိုးတို့၏ ယဉ်ကျေးမှုအရ နူနာရောဂါမှ ကင်းစင်သွားပြီဟု ဆိုသူတစ်ဦးကို ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့က စစ်ဆေးပေးရကြောင်း သူတို့အားလုံး နားလည်ထားကြပါတယ်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး “ငါတို့က အခုထိ နူနာစွဲနေတုန်းပဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ယဇ်ပုရောဟိတ်တွေဆီ သွားပြရမှာလဲ” လို့ တွေးခဲ့ကြပေမည်။

သို့သော် သူတို့သည် ငြင်းခုံခြင်းမပြုဘဲ လှည့်ထွက်သွားကြပြီး ယေရှုမိန့်တော်မူသည့်အတိုင်း နာခံ၍ သွားကြ၏။ သမ္မာကျမ်းစာက သူတို့သွားစဉ်တွင် သန့်ရှင်းသွားကြသည်ဟု ဖော်ပြထားပါတယ်။

ဒီနေရာမှာပဲ ရပ်ပြီး အလွန်အရေးကြီးတဲ့ တရားဟောချက်တစ်ခုကို ပြောနိုင်ပါတယ်။ ဒီအချက်ကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ကြပါနဲ့။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ဘုရားသခင်က ကျွန်တော်တို့ နာခံဖို့ ပထမဆုံးခြေလှမ်းကို လှမ်းမချမချင်း အံ့ဖွယ်အမှုကို ပြုတော်မမူသေးပါဘူး။

ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို ဆောင်ရွက်ဖို့ လူသားတစ်ဦးအနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ကြိုးစားအားထုတ်တဲ့အခါ ကိုယ်တော်က သဘာဝလွန်တန်ခိုးကို ဖြည့်ဆည်းပေးတော်မူပါတယ်။ သို့သော် သူတို့သည် လှည့်ထွက်ပြီး နာခံရန် ပထမဆုံးခြေလှမ်းကို မလှမ်းမချင်း ထိုတန်ခိုးကို မရရှိခဲ့ကြပါဘူး။

သူတို့သွားစဉ်မှာပဲ သန့်ရှင်းသွားကြပါတယ်။

သို့သော် အဲဒီအဖြစ်အပျက်က ဒီနေရာမှာ မပြီးဆုံးသေးပါဘူး။ အငယ် ၁၅ ကို ဆက်ဖတ်ကြပါစို့။

သူတို့ထဲက တစ်ယောက်သည် မိမိကျန်းမာလာကြောင်းကို သိသောအခါ ပြန်လာ၍ အသံကျယ်စွာဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းပြီး ယေရှု၏ခြေရင်းတော်၌ ပြပ်ဝပ်လျက် ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းလေ၏။

သူသည် အစက အဝေး၌ ရပ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သန့်ရှင်းသွားပြီဟု ယုံကြည်သောကြောင့် ကိုယ်တော်အနီးသို့ ရဲဝံ့စွာ ချဉ်းကပ်လာနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ သူသည် သန့်ရှင်းသွားပြီဖြစ်၍ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ခွင့် ရရှိခဲ့ပါတယ်။ ထို့နောက် ကိုယ်တော်၏ခြေရင်းတော်၌ ပြပ်ဝပ်လျက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့ပါတယ်။ ထိုသူသည် ရှမာရိလူမျိုး ဖြစ်ပါတယ်။

သူတို့သည် ဂါလိလဲပြည်နှင့် ရှမာရိပြည်အနီးမှာ ရှိနေကြတယ်ဆိုတာကို သင်တို့ သတိပြုမိကြမှာပါ။ ထို့နောက် ယေရှုက မိန့်တော်မူသည်မှာ၊ “ဆယ်ယောက်တို့သည် သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ရောက်ကြသည် မဟုတ်လော။ ကိုးယောက်တို့သည် အဘယ်မှာရှိကြသနည်း။ ဤတစ်ပါးအမျိုးသားမှတစ်ပါး ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းခြင်းငှာ ပြန်လာသောသူ တစ်ယောက်မျှ မတွေ့ရသလော” ဟူ၍ ဖြစ်ပါတယ်။

ထို့နောက် ကိုယ်တော်က “ထလော့။ သွားလော့။ သင်၏ယုံကြည်ခြင်းသည် သင့်ကို ကယ်တင်ပြီ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော် သတိပြုမိတဲ့အချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ သူသည် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းဖို့ ပြန်လာခဲ့တယ်လို့ ကျမ်းစာမှာ ဖော်ပြထားပါတယ်။ ထို့နောက် ယေရှုကလည်း ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းဖို့ ပြန်လာသူ မရှိဘူးလားလို့ မေးတော်မူပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ သတိပြုစေချင်တဲ့အချက်က ကျေးဇူးတင်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ဘုန်းအသရေ ပေးကြခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီအကြောင်းကို နောက်ပိုင်းမှာ ထပ်မံပြောဆိုပါမယ်။ သို့သော် သင်တို့ နောက်ထပ်သတိရမိမယ့် သမ္မာကျမ်းစာထဲက အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ တစ်ပါးအမျိုးသားတစ်ဦးသည် ယေရှုထံသို့ မဟုတ်ဘဲ ဧလိရှထံသို့ လာပြီး နူနာရောဂါမှ ကင်းစင်စေဖို့ အကူအညီတောင်းခံခဲ့ပါတယ်။ သူသည် နောက်ပိုင်းမှာ နာခံပြီးနောက် နူနာရောဂါမှ ကင်းစင်သွားခဲ့ပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာလည်း ပြန်လာပြီး ကျေးဇူးတင်ခဲ့ပါတယ်။ ထို့ကြောင့် ဒီနေရာမှာလည်း ကျေးဇူးတင်ရန်နှင့် ဘုရားသခင်ကို ဘုန်းအသရေ ပေးရန် ပြန်လာခဲ့တဲ့ တစ်ပါးအမျိုးသားတစ်ဦးအကြောင်းကို တွေ့ရပါတယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ နာမန်အကြောင်းကိုလည်း ထပ်မံပြောကောင်း ပြောဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ သို့သော် ဒီအချက်ကို မလွတ်တမ်း သတိပြုပါ။ အဲဒီအဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည်ဖော်ပြထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ရောက်သွားသူ ဆယ်ယောက်အနက် ဆယ်ပုံတစ်ပုံသာ ပြန်လာပြီး ကျေးဇူးတင်ခဲ့ကြပါတယ်။

ကျေးဇူးတင်ခြင်းကင်းမဲ့သော မျိုးဆက်

အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီလားဆိုတာ စဉ်းစားမိကြပါသလား။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ကျေးဇူးတင်ခြင်းကင်းမဲ့တဲ့ မျိုးဆက်တစ်ခုထဲမှာ အသက်ရှင်နေကြတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ အစောပိုင်းမှာ ပြောခဲ့သလို ပေါလုက တိမောသေဩဝါဒစာ ဒုတိယစောင်၊ အခန်းကြီး ၃၊ အငယ် ၁ မှာ “နောက်ဆုံးသောကာလ၌ ခဲယဉ်းသောကာလများ ဖြစ်မည်ကို သိမှတ်လော့။ အကြောင်းမူကား လူတို့သည် ကိုယ်ကိုကိုယ်ချစ်သောသူ၊ ငွေကိုတပ်မက်သောသူ၊ ဝါကြွားသောသူ၊ ထောင်လွှားသောသူ၊ ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့သောသူ၊ မိဘစကားကို နားမထောင်သောသူ” ဖြစ်ကြလိမ့်မည်ဟု ဆိုထားပါတယ်။ သတိပြုကြည့်ပါ။ ကျေးဇူးကန်းသောသူ၊ သန့်ရှင်းခြင်းမရှိသောသူ၊ ချစ်ခင်ခြင်းကင်းမဲ့သောသူ၊ ခွင့်မလွှတ်သောသူများလည်း ဖြစ်ကြလိမ့်မည်ဟု ဆိုထားပါတယ်။ “မရှိခြင်း” ကို ဖော်ပြတဲ့ စကားလုံးတွေ အများကြီးပါပဲ။

ကျေးဇူးတင်ခြင်းရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ကတော့ ညည်းညူခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဣသရေလလူမျိုး မျိုးဆက်တစ်ဆက်လုံး ကတိထားရာပြည်ထဲသို့ မဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ကြတဲ့ အကြောင်းရင်းတစ်ခုက ညည်းညူမြည်တမ်းခြင်းနဲ့ မကျေနပ်ခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။

ဘုရားသခင်က ဣသရေလလူမျိုးတွေကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ ကြီးမားတဲ့တန်ခိုးနဲ့ သူတို့ကို လွတ်မြောက်စေခဲ့တယ်။ ကောင်းကင်က မုန့်ကို ပေးခဲ့တယ်။ ကျောက်ထဲက ရေကို ပေးခဲ့တယ်။ ရန်သူတွေလက်ကနေ ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့က အသားစားချင်တယ်လို့ ပြောကြတော့ ငုံးငှက်အုပ်တွေကို ပေးခဲ့တယ်။ သူတို့လိုအပ်သမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်။ နေ့အချိန်မှာ အရိပ်ပေးပြီး ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်။ ညအချိန်မှာလည်း သူတို့စခန်းကို အလင်းပေးခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရာအားလုံးကို ရရှိခဲ့ကြပေမဲ့ သူတို့က ညည်းညူမြည်တမ်းနေကြဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။

သင်တို့မှာ ညည်းညူဖို့ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကို အမြဲရှာတွေ့နိုင်ပါတယ်။ ယနေ့ကျွန်တော်တို့ဟာ အခြားမည်သည့်မျိုးဆက်ထက်မဆို ကျေးဇူးတင်စရာ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေနဲ့ အဆင်ပြေမှုတွေ ပိုမိုရရှိနေကြတဲ့ မျိုးဆက်ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ သင်္ဘောကြီးကနေ လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြတဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၅,၀၀၀ ခန့်က လူတွေထက်တောင် ပိုမိုအသက်ရှည်ကြပါတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၁၅၀ လောက်ကို ပြန်ကြည့်ပါ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ဝယ်ယူနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေက အခုလောက် မများခဲ့ပါဘူး။ ယနေ့မှာတော့ ဝယ်ယူနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကြည့်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ရရှိနေတဲ့ အဆင်ပြေမှုတွေကိုလည်း ကြည့်လိုက်ပါ။

ဒီတစ်ပတ်မှာ ကရင်ကို ကျွန်တော် ပြောပြခဲ့တာတစ်ခု ရှိပါတယ်။ မကြာခင်မှာ ကျွန်တော်တို့ ဘာကိုမှ စဉ်းစားစရာတောင် မလိုတော့မယ့်အခြေအနေကို ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။

အရင်တုန်းက ကားမောင်းတဲ့အခါ မီးဖွင့်ဖို့၊ မီးပိတ်ဖို့ သတိရရပါတယ်။ ဘက်ထရီကုန်သွားဖူးကြတယ် မဟုတ်လား။ အခုတော့ အလိုအလျောက်စနစ်တစ်ခု ရှိနေပါပြီ။ ကျွန်တော့်ကားက နေ့လား၊ ညလားဆိုတာကို ကိုယ်တိုင်သိပြီး လိုအပ်တဲ့အတိုင်း လုပ်ပေးပါတယ်။ ကျွန်တော် စဉ်းစားနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။

အရင်တုန်းက ကားရပ်တဲ့အခါ တခြားကားနဲ့ အရမ်းနီးမသွားဖို့ သတိထားရပါတယ်။ အခုတော့ ကျွန်တော့်ကားက တခြားကားနဲ့ နီးလာရင် အသံမြည်ပြီး သတိပေးပါတယ်။ အရမ်းနီးလာရင် အသံက ပိုမြန်လာပါတယ်။ အရင်က နောက်ကိုလှည့်ကြည့်ရပေမဲ့ အခုတော့ ကားပတ်ပတ်လည်မှာ ကင်မရာတွေ တပ်ဆင်ထားပါတယ်။

ကျွန်တော် ကလေးဘဝတုန်းက ရုပ်မြင်သံကြားလိုင်း ပြောင်းချင်ရင် ထပြီး ရုပ်မြင်သံကြားအပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ သတ္တုကြိုးကို ရွှေ့ရပါတယ်။ နောက်ပိုင်းကျတော့ အဝေးထိန်းခလုတ်တွေ ရလာတယ်။ အခုဆိုရင် အဆင်ပြေမှုတွေ အများကြီး ရှိနေပါပြီ။

တစ်ခုခုကို ရှာဖွေချင်ရင် အရင်တုန်းက သမ္မာကျမ်းစာအညွှန်းစာအုပ်တွေကို လှန်လှောရှာဖွေရပါတယ်။ စထရောင်းရဲ့ အညွှန်းစာအုပ်ကြီးတွေကို အသုံးပြုရပါတယ်။ ကျွန်တော့်လက်ထောက်လူငယ်နှစ်ယောက်က အဲဒီစာအုပ်တွေကို မဖို့တောင် အားကစားရုံသွားပြီး အလေးမလေ့ကျင့်ရမလို ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

အခုတော့ ကွန်ပျူတာပေါ်မှာ ခလုတ်အနည်းငယ် နှိပ်ရုံနဲ့ လူသားတွေရဲ့ အသိပညာအများစုကို ရှာဖွေနိုင်ပါတယ်။

ဒီလိုကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေနဲ့ အဆင်ပြေမှုတွေ အများကြီး ရရှိနေကြပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က ညည်းညူနေကြတုန်းပါပဲ။ ဒါဟာ လူ့သဘာဝထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

ရောမဩဝါဒစာ၊ အခန်းကြီး ၁၊ အငယ် ၂၁ မှာ “အကြောင်းမူကား ဘုရားသခင်ကို သိလျက်နှင့် ဘုရားသခင်၏ဂုဏ်တော်ကို မချီးမွမ်း၊ ကျေးဇူးတော်ကိုလည်း မသိမမှတ်ဘဲ မိမိတို့၏ အကြံအစည်များ၌ အချည်းနှီးဖြစ်ကြ၍ မိုက်မဲသော စိတ်နှလုံးသည် မိုက်မဲခြင်းအတိဖြစ်လေ၏” ဟု ဆိုထားပါတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက နန့်တက်ကက်မြို့မှာရှိတဲ့ ဝေလငါးဖမ်းသမားတွေရဲ့ ရွာတစ်ရွာမှာ အမှုဆောင်နေတဲ့ သင်းအုပ်ဆရာတစ်ဦးအကြောင်း ကြားဖူးပါတယ်။ သူဟာ အသင်းတော်အကြောင်း နှစ်စဉ်အစီရင်ခံစာ တင်ပြနေပါတယ်။

သူက “ကျွန်တော်တို့အသင်းတော်က အဖွဲ့ဝင် ကိုးယောက်ဟာ ပင်လယ်ထဲမှာ ပျောက်ဆုံးသွားကြောင်း ဝမ်းနည်းစွာ တင်ပြလိုပါတယ်” လို့ ပြောပါတယ်။

အသင်းသားတွေက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ထိတ်လန့်အံ့ဩသွားကြပါတယ်။

သင်းအုပ်ဆရာက “ရှင်းပြပါရစေ။ ပင်လယ်ထဲသို့ ထွက်ခွာသွားကြတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမျိုးသားတွေ ဘေးကင်းစွာ ပြန်လာနိုင်ဖို့ ဆုတောင်းမေတ္တာပို့သခဲ့တဲ့ အကြိမ်ရေ ၁၁ ကြိမ် ရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်လာနိုင်ခဲ့ကြတဲ့အတွက် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားတာက နှစ်ကြိမ်ပဲ ရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျန်တဲ့ ကိုးယောက် ပျောက်ဆုံးသွားတယ်လို့ ကျွန်တော် ယူဆပါတယ်” လို့ ပြောပါတယ်။

သူဟာ ဟာသသဘောနဲ့ ပြောခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ အချက်ကတော့ ရှင်းပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဆီကနေ တောင်းဆိုတဲ့ ဆုတောင်းချက်တွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ ကျေးဇူးတင်တဲ့စကားတွေ ပြန်လာတာ အလွန်နည်းပါတယ်။

အရင်တုန်းက ကလေးတွေဟာ စန်တာကလော့စ်ဆီ စာရေးလေ့ရှိကြပါတယ်။ ကလေးတွေက စန်တာကလော့စ်ဆီ စာတစ်ထောင် ရေးပို့တဲ့အခါ မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းကို လိပ်မူပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ရေးပို့တဲ့စာက တစ်စောင်လောက်ပဲ ရှိတတ်ပါတယ်။

ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်း အမေရိကန်တပ်မတော်ရဲ့ တတိယတပ်ဖွဲ့မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတဲ့ စစ်သားတစ်ဦးဟာ အနားယူအပန်းဖြေဖို့ စခန်းတစ်ခုကို ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရပါတယ်။ ရက်ပေါင်း ၉၀ လောက် တာဝန်ထမ်းဆောင်ပြီးတဲ့နောက် အနားယူခွင့် ရရှိတာမျိုး ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီစစ်သားဟာ သူရရှိခဲ့တဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ စောင့်ရှောက်မှုအတွက် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ပက်တန်ထံ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း စာရေးပို့ခဲ့ပါတယ်။

ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ပက်တန်ကလည်း ပြန်စာရေးခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေ စိတ်အားတက်ကြွပြီး အနားယူနိုင်ဖို့ သူတို့ရဲ့ သက်သာချောင်ချိရေးနဲ့ အဆင်ပြေမှုအတွက် အတတ်နိုင်ဆုံး ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့တာ ၃၅ နှစ် ရှိပြီလို့ ရေးသားခဲ့ပါတယ်။ ထို့နောက် “ဒီ ၃၅ နှစ်အတွင်း ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ရေးပို့တဲ့စာကို အခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ခံရရှိတာပါ” လို့ ဆိုခဲ့ပါတယ်။

စစ်သားတစ်ယောက်က ၃၅ နှစ်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း စာရေးပို့ခဲ့တာပါ။

ဒါဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ ကျေးဇူးတင်သင့်သလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ကျေးဇူးတင်ဖို့ လိုအပ်သလဲ။

အကြောင်းရင်းတစ်ခုကတော့ ဘုရားသခင်က ကျေးဇူးတင်ဖို့ မိန့်မှာထားလို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကိုယ်တော်ကို နာခံကြပါ။ သမ္မာကျမ်းစာထဲမှာ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းအကြောင်းကို အကြိမ်ပေါင်း ၁၀၃ ကြိမ် ဖော်ပြထားပါတယ်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ပေးကမ်းသူကို ကျေးဇူးတင်ဖို့ မမေ့မချင်း ရရှိထားတဲ့လက်ဆောင်ဟာ ကိုယ့်အတွက် အပြည့်အဝ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့လက်ဆောင်တစ်ခု မဖြစ်သေးပါဘူး။

ကျေးဇူးတင်သင့်တဲ့ နောက်ထပ်အကြောင်းရင်းတစ်ခုလည်း ရှိပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ခြင်းဟာ အနာဂတ်မှာ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေ ထပ်မံရရှိနိုင်ဖို့ လမ်းဖွင့်ပေးပါတယ်။

သင်က တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက် ကောင်းမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ပေးတဲ့အခါ သူက ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြရင် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံကူညီပေးချင်စိတ် ပိုဖြစ်လာတတ်တယ် မဟုတ်လား။

ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြခြင်းက အနာဂတ်မှာ ကောင်းကျိုးတွေ ထပ်မံရရှိနိုင်ဖို့ လမ်းဖွင့်ပေးပါတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကိုယ့်အတွက် အနစ်နာခံပြီး ကောင်းမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ပေးတဲ့အခါ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း မဖော်ပြဘူးဆိုရင် နောက်တစ်ကြိမ် သူက “ပထမတစ်ကြိမ်က ကူညီပေးတာတောင် ကျေးဇူးမတင်ခဲ့ဘူး။ နောက်တစ်ကြိမ်တော့ မကူညီတော့ဘူး” လို့ တွေးလာနိုင်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ကိုယ့်အကျိုးကိုသာ ကြည့်တဲ့အမြင်နဲ့ စဉ်းစားရင်တောင် ကျေးဇူးတင်တတ်ခြင်းဟာ ကောင်းမွန်တဲ့အရာ ဖြစ်ပါတယ်။ အကြောင်းကတော့ အနာဂတ်မှာ ကောင်းကျိုးတွေ ထပ်မံရရှိနိုင်ဖို့ လမ်းဖွင့်ပေးလို့ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီအချက်ကို ကျွန်တော် အကျဉ်းချုပ်ပြောရရင် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်တဲ့အခါ အပြုံးတွေထဲမှာ၊ စမ်းသပ်မှုတွေထဲမှာ၊ ရရှိထားတဲ့အရာတွေထဲမှာ၊ လျှောက်လှမ်းရတဲ့ ခရီးလမ်းတွေထဲမှာ ကျေးဇူးတင်ကြပါ။

အပြုံးတွေဆိုတာ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ စမ်းသပ်မှုတွေထဲမှာလည်း ကျေးဇူးတင်ပါ။ ရရှိထားတဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေ အားလုံးအတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါ။ ဘုရားသခင်က လမ်းတစ်လျှောက် ဦးဆောင်လမ်းပြပေးတဲ့အတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါ။ ဘုရားသခင်ဟာ ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်ကြည့်တော်မူပြီး လမ်းပြတော်မူပါတယ်။

နောက်ထပ်အကြောင်းရင်းတစ်ခုကတော့ ကျေးဇူးတင်တတ်သူတွေဟာ ပိုမိုပျော်ရွှင်ပြီး ကျန်းမာကြပါတယ်။ အမှန်တကယ်ပါပဲ။ ဟားဗတ်တက္ကသိုလ်၊ ယေးလ်တက္ကသိုလ်တို့အပါအဝင် နေရာအမျိုးမျိုးမှာ လေ့လာမှုတွေ ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး ကျေးဇူးတင်တတ်သူတွေဟာ ပိုမိုကျန်းမာပြီး ပိုမိုပျော်ရွှင်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ကြပါတယ်။

ကျေးဇူးတင်တတ်သူတွေမှာ နှလုံးရောဂါဖြစ်ပွားနိုင်ခြေ နည်းပါးတယ်။ သွေးပေါင်ချိန် ပိုမိုကောင်းမွန်တယ်။ စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းနဲ့ စိတ်ဖိစီးမှုတို့လည်း နည်းပါးတယ်။ အဲဒီအချက်တွေကြောင့် အခြားသူတွေထက် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်နိုင်ကြပါတယ်။ ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်ခြင်းက အသက်ရှည်စေကြောင်းလည်း သက်သေပြထားပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျေးဇူးတင်တတ်သူတွေဟာ ပိုမိုအသက်ရှည်ပြီး ရောဂါဝေဒနာတွေ နည်းပါးစွာ ခံစားရနိုင်ပါတယ်။

ဒါဟာ အမှန်တရားတစ်ခုပါပဲ။ အကောင်းမြင်စိတ်ရှိခြင်း၊ မိမိရရှိထားတဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ခြင်းတို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘဝကို ပိုမိုကောင်းမွန်စေပါတယ်။

ကျေးဇူးတင်သင့်တဲ့ နောက်ထပ်အကြောင်းရင်းတစ်ခုကတော့ ကျွန်တော်တို့ဟာ သက်သေခံများ ဖြစ်ဖို့ ခေါ်တော်မူခြင်းခံထားရလို့ ဖြစ်ပါတယ်။ သက်သေခံခြင်းရဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုကတော့ ကျေးဇူးတင်တတ်တဲ့ လူမျိုးဖြစ်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

ယေရှုက “သင်တို့သည် အချင်းချင်းချစ်ကြလျှင်၊ ထိုသို့သောအားဖြင့် သင်တို့သည် ငါ၏တပည့်ဖြစ်ကြောင်းကို လူအပေါင်းတို့သည် သိရကြလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဖော်ပြတဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုကတော့ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

ဆာလံကျမ်း ၃၅၊ အငယ် ၁၈ မှာ “လူများသော ပရိသတ်၌ ကိုယ်တော်ကို ကျေးဇူးတင်ပါမည်။ လူများစွာတို့တွင် ကိုယ်တော်ကို ချီးမွမ်းပါမည်” ဟု ဆိုထားပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ဟာ ကျေးဇူးတင်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်အတွက် သက်သေခံနေကြခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

တစ်ခါတစ်ရံ အားကစားပြိုင်ပွဲတွေမှာ အနိုင်ရသွားတဲ့သူတွေကို တွေ့ဖူးကြမှာပါ။ ဘောလုံးပွဲ၊ ဘတ်စကက်ဘောပွဲ ဒါမှမဟုတ် ဘေ့စ်ဘောပွဲတွေမှာ အနိုင်ရပြီးတဲ့အခါ သတင်းထောက်တွေက လာမေးကြပါတယ်။ “ဒီနေ့ အနိုင်ရဖို့ ဘာက အဆုံးအဖြတ်ဖြစ်ခဲ့တာလဲ” လို့ မေးကြပါတယ်။

အားကစားသမားက အသက်ရှူမဝသေးတဲ့အချိန်မှာ “ပထမဆုံးအနေနဲ့ သခင်ဘုရားကို ကျေးဇူးတင်ချင်ပါတယ်” လို့ ပြောတတ်ကြပါတယ်။ အဲဒီလို ပြောတာကို ကြားဖူးကြတယ် မဟုတ်လား။

တစ်ခါတစ်ရံမှာ ဘာသာမဲ့ဆန်တဲ့ သတင်းထောက်တချို့က “ဘာသာရေးအကြောင်း မပြောပါနဲ့တော့” ဆိုတဲ့ပုံစံနဲ့ မျက်နှာထားလုပ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အားကစားသမားတွေက သခင်ဘုရားကို ကျေးဇူးတင်ကြတာကို ကျွန်တော် အမြဲသဘောကျပါတယ်။

ဘောက်ဆင်သမားတစ်ယောက်က တစ်ဖက်လူကို ထိုးကြိတ်ပြီးနောက် “သခင်ဘုရားကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” လို့ ပြောတာမျိုးဆိုရင်တော့ နည်းနည်းဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသလို ခံစားရပါတယ်။ အဲဒီနှစ်ခုကို ဘယ်လိုဆက်စပ်ရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပါဘူး။ ဒါမှမဟုတ် လေတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ဘောလုံးတစ်လုံးအတွက် အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြတဲ့ ကစားသမားတွေက သခင်ဘုရားကို ကျေးဇူးတင်ကြတာမျိုးလည်း ရှိပါတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ဘုရားသခင်ကို ဘုန်းအသရေ ပေးကြတာကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော် ဝမ်းသာမိပါတယ်။ မကြာသေးခင်က အိုလံပစ်ပြိုင်ပွဲမှာလည်း တချို့ကစားသမားတွေ အဲဒီလို ပြောခဲ့ကြပါတယ်။ အဲဒီအခါ “ဟုတ်တယ်၊ ဗာလဘုရားရှေ့မှာ ဒူးမထောက်ရသေးတဲ့သူတွေ ရှိနေသေးတယ်။ ဘုရားသခင်ကို ဘုန်းအသရေပေးပြီး ကိုယ်တော်ရဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာအားလုံးအတွက် ကျေးဇူးတင်ချင်တဲ့သူတွေ ရှိနေသေးတယ်” လို့ ကျွန်တော် တွေးမိပါတယ်။

သမ္မာကျမ်းစာက လူများတဲ့ ပရိသတ်အလယ်မှာ ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ဖို့ ပြောထားပါတယ်။

ဒီတရားဟောချက်ကို ပြင်ဆင်နေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်အတွက်လည်း ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အကြောင်းကတော့ မနေ့က ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့အချိန်ကို ပြန်စဉ်းစားမိလို့ပါပဲ။ သောကြာနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ဒီလိုလုပ်မိတာ မှားသွားပြီလားလို့ စိတ်ဖိစီးနေခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ “ဒေါက်၊ မင်းဟာ လေအေးပေးစနစ်ပါတဲ့ ကားထဲမှာ ရှိနေတယ်။ အချိန်လည်း လုံလောက်တယ်။ ခရစ်ယာန်ရေဒီယိုကို နားထောင်နိုင်တယ်။ မင်းရဲ့ တရားဟောချက်အကြောင်း စဉ်းစားနိုင်တယ်။ ကျေးဇူးတင်စရာတွေကိုလည်း တွေးတောနိုင်တယ်” လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြောခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီလို စဉ်းစားလိုက်တဲ့အခါ စိတ်တည်ငြိမ်သွားပါတယ်။ ကျွန်တော် ဟောပြောတဲ့အတိုင်း ကိုယ်တိုင်လည်း လက်တွေ့ကျင့်သုံးဖို့ ကြိုးစားနေပါတယ်။

ကောရိန္သုဩဝါဒစာ ဒုတိယစောင်၊ အခန်းကြီး ၂၊ အငယ် ၁၄ မှာ ဘုရားသခင်သည် ခရစ်တော်၌ အစဉ်အောင်မြင်ခြင်းသို့ ပို့ဆောင်တော်မူကြောင်း ဖော်ပြထားပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခရီးလမ်းတစ်လျှောက်မှာလည်း ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ကြပါ။

ကိုယ်တော်သည် ကျွန်တော်တို့ကို စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းများပေါ်၌ အနားယူစေတော်မူ၏။ ငြိမ်သက်သော ရေရှိရာသို့ ပို့ဆောင်တော်မူ၏။ ကျွန်တော်တို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်လန်းဆန်းစေတော်မူ၏။ ဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းတို့၌ ပို့ဆောင်တော်မူ၏။

ဘုရားသခင်က ကျွန်တော်တို့ကို အချိန်တိုင်း ဦးဆောင်လမ်းပြပေးနေတတ်ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က အဲဒီအရာကို သတိမထားမိကြပါဘူး။

ဆာလံကျမ်း ၁၃၆၊ အငယ် ၁ မှာ “ထာဝရဘုရားသည် ကောင်းမြတ်တော်မူသောကြောင့် ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းကြလော့။ ကရုဏာတော်သည် အစဉ်အမြဲတည်၏” ဟု ဆိုထားပါတယ်။

အမှန်မှာ သမ္မာကျမ်းစာက ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ အရာခပ်သိမ်းအတွက် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ဖို့ သွန်သင်ထားပါတယ်။

တစ်ခါက ကျွန်တော် တောင်ပေါ်က ဂူတစ်ခုမှာ နေထိုင်နေစဉ် ဒီကျမ်းချက်ကို ပထမဆုံးဖတ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ “အရာခပ်သိမ်းအတွက် ကျေးဇူးတင်ရမယ်ဆိုရင် မကောင်းတဲ့အရာတွေ ဖြစ်ပျက်တဲ့အခါမှာလည်း ကျေးဇူးတင်ရမှာလား” လို့ စဉ်းစားမိခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီကျမ်းချက်ကို မနက်ပိုင်း ဝတ်ပြုချိန်မှာ ဖတ်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ဂူထဲကနေ မတ်တတ်ရပ်လိုက်တဲ့အခါ ခေါင်းနဲ့ တစ်ခုခုကို ဆောင့်မိပါတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် နာကျင်သွားတဲ့အခါ မကျေမနပ်နဲ့ တစ်ခုခု ပြောမိတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကျမ်းချက်ကို ချက်ချင်း သတိရလာပါတယ်။

“ဒီအတွက်လည်း သခင်ဘုရားကို ကျေးဇူးတင်ရမှာလား” လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးပြီး “ကောင်းပါပြီ၊ သခင်ဘုရား၊ ဒီအတွက်လည်း ကိုယ်တော်ကို ကျေးဇူးတင်ပါမယ်” လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီနောက် နာကျင်မှုက ချက်ချင်းပဲ သက်သာသွားခဲ့ပါတယ်။ ဘုရားသခင်က ကျွန်တော့်အာရုံကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ဒီအဖြစ်အပျက်ကို အသုံးပြုခဲ့တာ ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။

ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေကို သတိရဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

သမ္မာကျမ်းစာကို ပြန်ဖွင့်ကြပါစို့။ ဆာလံကျမ်း ၁၀၃ ကို လှည့်ကြည့်ကြပါ။ အငယ် ၁ ကနေ စတင်ကြည့်ပါမယ်။ ဒါဟာ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းအတွက် အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ ကျမ်းချက်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

“အို ငါ့ဝိညာဉ်၊ ထာဝရဘုရားကို ကောင်းချီးပေးလော့။ ငါ့အတွင်း၌ ရှိသမျှတို့သည်လည်း ကိုယ်တော်၏ သန့်ရှင်းသောနာမတော်ကို ကောင်းချီးပေးကြလော့။ အို ငါ့ဝိညာဉ်၊ ထာဝရဘုရားကို ကောင်းချီးပေးလော့။ ကိုယ်တော်ပြုတော်မူသော ကျေးဇူးတော်အပေါင်းတို့ကို မမေ့နှင့်။”

ဘုရားသခင်ရဲ့ ကောင်းကျိုးပြုမှုအားလုံးကို သင်တို့ မှတ်မိနိုင်ကြပါသလား။ ဘယ်သူမှ အားလုံးကို မမှတ်မိနိုင်ပါဘူး။ ဘုရားသခင်ကလည်း အားလုံးကို မှတ်မိဖို့ မတောင်းဆိုပါဘူး။ ကိုယ်တော် ပြုတော်မူခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးတော်တွေကို မမေ့ဖို့ပဲ မိန့်မှာထားပါတယ်။

ကိုယ်တော်ရဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတချို့ကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ကြပါ။ ထို့နောက် ကျမ်းစာက အဲဒီကောင်းချီးတွေကို စာရင်းပြုစုဖော်ပြထားပါတယ်။

ကိုယ်တော်သည် သင်၏အပြစ်ရှိသမျှတို့ကို လွှတ်တော်မူ၏။ သင်၏ရောဂါရှိသမျှတို့ကို ငြိမ်းစေတော်မူ၏။ သင့်အသက်ကို ပျက်စီးခြင်းမှ ရွေးနုတ်တော်မူ၏။ သင့်ကို ကရုဏာတော်နှင့် သနားခြင်းကရုဏာတို့ဖြင့် သရဖူဆောင်းစေတော်မူ၏။ သင့်ကို ကောင်းသောအရာတို့ဖြင့် ရောင့်ရဲစေတော်မူ၏။ သင်၏နုပျိုခြင်းသည် လင်းယုန်ငှက်ကဲ့သို့ အသစ်ပြုပြင်ခြင်းကို ခံရ၏။

ဒီနေရာမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က “သင်းအုပ်ဆရာဒေါက်၊ ကျွန်တော် သိတဲ့သူတချို့မှာ ရောဂါဖြစ်ပြီး မပျောက်ကင်းခဲ့ကြပါဘူး” လို့ ပြောကောင်းပြောပါလိမ့်မယ်။

ဘုရားသခင်က ရောဂါအားလုံးကို အစဉ်အမြဲ ပျောက်ကင်းစေတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုနားလည်သင့်သလဲ။ သင်တို့အားလုံး ဒီနေရာမှာ ရှိနေကြတာဟာလည်း သင်တို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေဟာ အချိန်တိုင်း ပြန်လည်ကျန်းမာလာဖို့ ကြိုးစားနေကြလို့ ဖြစ်ပါတယ်။ သင့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရောဂါပိုးတွေနဲ့ သွေးဖြူဥတွေကြား တိုက်ပွဲတစ်ခု အမြဲဖြစ်ပွားနေပါတယ်။ ဘုရားသခင်က သင့်ကို အစဉ်အမြဲ ပြန်လည်ကျန်းမာလာစေဖို့ ကူညီတော်မူနေပါတယ်။

သင်တို့ကို ဖျက်ဆီးလိုတဲ့ မာရ်နတ်လက်ထဲကနေ ကိုယ်တော်က ရွေးနုတ်တော်မူပါတယ်။ ကိုယ်တော်က ကရုဏာတော်နဲ့ သနားခြင်းကရုဏာတို့ကို ပေးတော်မူပါတယ်။ အစားအစာတင်မကဘဲ ကောင်းသောအရာတွေနဲ့လည်း သင့်ကို ရောင့်ရဲစေတော်မူပါတယ်။

ဒီတစ်ပတ်အတွင်း အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ စားခဲ့ကြသူ ဘယ်နှယောက်ရှိသလဲ။ အရသာရှိပေမဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းတဲ့ အစားအစာတွေကို စားခဲ့ကြသူတွေလည်း ရှိကြမှာပါ။ ဘုရားသခင်ဟာ ကောင်းမြတ်တော်မူပါတယ်။ အာမင်။

တစ်ခါတစ်ရံ ဘဝထဲက ပြဿနာအသေးအဖွဲတွေကြောင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမြင်တွေ မှုန်ဝါးသွားပြီး ကျေးဇူးတင်စရာတွေ အများကြီးရှိနေကြောင်း မေ့လျော့သွားတတ်ကြပါတယ်။

ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်အတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ကြပါ။ ဆာလံကျမ်း ၁၀၃၊ အငယ် ၁၀ မှာ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်တော်တို့၏ အပြစ်များနှင့်အညီ မဆက်ဆံကြောင်း၊ ကျွန်တော်တို့၏ ဒုစရိုက်များနှင့်အညီ အပြစ်ဒဏ်မပေးကြောင်း ဖော်ပြထားပါတယ်။

သင်ရရှိခဲ့တဲ့အရာတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ဖို့ ခက်ခဲနေတယ်ဆိုရင် သင်လွတ်မြောက်ခဲ့တဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါ။ သင်နဲ့ ဘုရားသခင်သာ သိတဲ့ သင့်ဘဝအကြောင်း အရာအားလုံးကို စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်တော်တို့၏ အပြစ်များနှင့်အညီ ဆုမပေးခဲ့ပါဘူး။

ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုကျေးဇူးတင်ရမလဲ။ ကျေးဇူးတင်ရမယ့်အရာတွေအကြောင်း ပြောခဲ့ပြီးပါပြီ။ အခု ဘယ်လိုကျေးဇူးတင်ရမလဲဆိုတာ ဆက်ကြည့်ကြပါစို့။

ကျွန်တော်တို့ ပေးကမ်းခြင်းအားဖြင့်လည်း ကျေးဇူးတင်နိုင်ပါတယ်။ နာမန်ဟာ နူနာရောဂါကနေ ကင်းစင်သွားတဲ့အခါ ရှမာရိပြည်ကို ပြန်သွားနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ လမ်းတစ်ဝက်လောက် ရောက်နေချိန်မှာ ပြန်လှည့်လာပြီး နူနာရောဂါမှ ကင်းစင်စေခဲ့တဲ့ ဧလိရှထံ ကျေးဇူးတင်ဖို့ ပြန်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ လက်ဆောင်တစ်ခုကိုလည်း ယူဆောင်သွားခဲ့ပါတယ်။

ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂၂၊ အငယ် ၂၉ မှာ ဣသရေလလူမျိုးတို့အတွက် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းဆိုင်ရာ ပူဇော်သက္ကာတစ်ခု ရှိကြောင်း ဖော်ပြထားပါတယ်။ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းပူဇော်သက္ကာကို ထာဝရဘုရားထံ ပူဇော်တဲ့အခါ မိမိတို့၏ စိတ်အလိုအလျောက် ပူဇော်ကြရပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့လည်း စိတ်လိုလက်ရနဲ့ ဝမ်းမြောက်စွာ ဘုရားသခင်ထံ ပေးကမ်းသင့်ပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်တတ်တဲ့သူဟာ ပေးကမ်းချင်စိတ်ရှိတတ်ပါတယ်။

သီချင်းဆိုခြင်းအားဖြင့်လည်း ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်နိုင်ပါတယ်။ ဆာလံကျမ်း ၉၅၊ အငယ် ၁၊ ၂ မှာ “လာကြ၊ ထာဝရဘုရားအား သီချင်းဆိုကြကုန်အံ့။ ငါတို့ကို ကယ်တင်သော ကျောက်တော်အား ရွှင်လန်းစွာ ကြွေးကြော်ကြကုန်အံ့။ ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းလျက် ရှေ့တော်သို့ ဝင်ကြကုန်အံ့။ ဆာလံသီချင်းများဖြင့် ကိုယ်တော်အား ရွှင်လန်းစွာ ကြွေးကြော်ကြကုန်အံ့” ဟု ဆိုထားပါတယ်။

“သင်းအုပ်ဆရာဒေါက်၊ ကျွန်တော် သီချင်းဆိုရင် အသံမမှန်ဘူး” လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူအများကြီးနဲ့အတူ သီချင်းဆိုရင် သင့်အသံက မမှန်လည်း သိပ်အရေးမကြီးပါဘူး။ ဘုရားသခင်က ကျေးငှက်တွေကိုလည်း ဖန်ဆင်းခဲ့တယ်။ ကျီးကန်းတွေကိုလည်း ဖန်ဆင်းခဲ့တယ်။ ကိုယ်တော်က သင့်အသံကို အသုံးပြုစေချင်ပါတယ်။ အာမင်။

အသံကောင်းတဲ့သူတွေသာ သီချင်းဆိုကြပါလို့ သမ္မာကျမ်းစာမှာ မပြောထားပါဘူး။ သီချင်းဆိုတဲ့အခါ ထူးခြားတဲ့အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။ သင့်ဘေးမှာ ရှိနေတဲ့သူက မျက်နှာရှုံ့မဲ့နေရင်တောင် စိတ်မပူပါနဲ့။ သီချင်းကို ဆက်ဆိုပါ။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မိသားစုတွေထဲမှာလည်း ကျေးဇူးတင်ခြင်း ရှိသင့်ပါတယ်။ ကောလောသဲဩဝါဒစာ ၃၊ အငယ် ၁၅ မှာ “ခရစ်တော်၏ ငြိမ်သက်ခြင်းသည် သင်တို့စိတ်နှလုံးထဲ၌ အစိုးရစေ။ ထိုငြိမ်သက်ခြင်းသို့ ရောက်ခြင်းငှာ တစ်ကိုယ်တည်း၌ ခေါ်တော်မူခြင်းကို ခံကြ၏။ ကျေးဇူးတော်ကိုလည်း ချီးမွမ်းကြလော့” ဟု ဆိုထားပါတယ်။

ကောလောသဲဩဝါဒစာထဲမှာ “ကျေးဇူးတင်ကြလော့” လို့ ပြောပြီးနောက် ခင်ပွန်းတို့သည် မိမိတို့၏ ဇနီးများကို ချစ်ကြဖို့၊ ဇနီးများသည် မိမိတို့၏ ခင်ပွန်းများကို နာခံကြဖို့၊ သားသမီးများသည် မိဘစကားကို နားထောင်ကြဖို့ ဆက်လက်ဖော်ပြထားပါတယ်။ အဲဒါတွေဟာ မိသားစုအကြောင်း ပြောနေခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဘုရားသခင်က မိသားစုထဲမှာ ကျေးဇူးတင်တတ်ဖို့ အထူးအလေးပေးထားတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မိသားစုတွေမှာ အချင်းချင်း ကျေးဇူးတင်တတ်ကြမယ်ဆိုရင် ပိုမိုပျော်ရွှင်လာကြမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အိမ်ထောင်သက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာလာခဲ့ရင်တောင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ အဲဒါက အရာအားလုံးကို ပိုမိုကောင်းမွန်စေပါတယ်။

ကရင်က အဝတ်လျှော်ပေးတဲ့အတွက် ကျွန်တော် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။ တစ်ခါ၊ နှစ်ခါလောက် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် အဝတ်လျှော်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သူက “မလုပ်ပါနဲ့တော့၊ အဝတ်လျှော်တာကို ကျွန်မပဲ လုပ်ပေးပါမယ်” လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် လျှော်လိုက်တဲ့အဝတ်တွေက အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် အကုန်ပန်းရောင် ဖြစ်သွားခဲ့လို့ပါ။ ဒါက အမျိုးသားတွေအတွက် အကြံပြုချက်လေးတစ်ခုပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ သူက အဝတ်တွေကို ခေါက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ တင်ပေးတဲ့အခါလည်း ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပါတယ်။ ကျွန်တော်က အိမ်မှုကိစ္စတစ်ခုခု လုပ်ပေးတဲ့အခါ သူကလည်း ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

ဒီတစ်ပတ်မှာ ကျွန်တော် မေ့သွားတဲ့အရာတစ်ခု ရှိခဲ့ပါတယ်။ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေတဲ့အချိန်မှာ ကရင်က မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံးကို အလုပ်ရှုပ်နေအောင် လုပ်နေခဲ့ပါတယ်။ ဗီရိုတွေထဲက ပစ္စည်းတွေ အကုန်ထုတ်ထားတယ်။ အစားအစာတွေ ချက်ပြုတ်နေတယ်။ ပွက်ပွက်ဆူနေတယ်။ ရေနွေးငွေ့တွေ ထွက်နေတယ်။ ပန်ကာကလည်း အလုပ်မလုပ်တော့ဘူး။ အရာအားလုံးကို လှီးဖြတ်ပြင်ဆင်နေကြတယ်။

ကျွန်တော်က ပစ္စည်းတွေကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ထားရတာ သဘောကျတဲ့သူဆိုတော့ အဲဒီအခြေအနေကို ကြည့်ပြီး အံ့ဩမိပါတယ်။

ကျွန်တော်က ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေချိန်မှာ သူက မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးခဲ့ပါတယ်။ မိသားစုနဲ့အတူ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းပွဲ သွားစားပြီး ပြန်လာတဲ့အခါ မီးဖိုချောင်က အရမ်းသန့်ရှင်းနေပါတယ်။

ကျွန်တော် လှည့်ပတ်ကြည့်နေတော့ သူက “ဘာကို သတိထားမိလဲ” လို့ မေးပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဘာမှမပြောတော့ သူက “မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံးကို ကျွန်မ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ထားတာလေ” လို့ ပြောပါတယ်။

ကျွန်တော်က “အိုး၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်” လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။

ဒါကြောင့် မိသားစုထဲမှာ အချင်းချင်း ကျေးဇူးတင်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ သားသမီးတွေက မိဘတွေကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ မိဘတွေကလည်း သားသမီးတွေကို ကျေးဇူးတင်သင့်ပါတယ်။ သင်တို့က သားသမီးတွေကို ကျေးဇူးတင်တတ်စေချင်ရင် သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြကြပါ။ အိမ်ထောင်ဖက်တွေကလည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အလေးမထားဘဲ မနေကြပါနဲ့။

အချင်းချင်း ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြတဲ့အခါ မိသားစုထဲမှာ ပျော်ရွှင်မှု ပိုမိုများပြားလာပါတယ်။ အာမင်။

သီချင်းဆိုခြင်းအားဖြင့် ကျေးဇူးတင်ကြပါ။ မိသားစုထဲမှာ ကျေးဇူးတင်ကြပါ။ စကားပြောခြင်းအားဖြင့်လည်း ကျေးဇူးတင်ကြပါ။

ဟေဗြဲဩဝါဒစာ ၁၃၊ အငယ် ၁၅ မှာ “ထိုကြောင့် ကိုယ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်ထံသို့ အစဉ်မပြတ် ချီးမွမ်းခြင်းယဇ်ကို ပူဇော်ကြကုန်အံ့။ ထိုသို့သောယဇ်ကား နှုတ်ခမ်းအသီးတည်းဟူသော နာမတော်ကို ဝန်ခံသောအသီး ဖြစ်သတည်း” ဟု ဆိုထားပါတယ်။

ညည်းညူမနေဘဲ ကျေးဇူးတင်ကြပါ။ သင်တို့ ညည်းညူနေတဲ့အချိန်ကို သတိပေးဖို့ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ထံ ဆုတောင်းကြပါ။ တချို့လူတွေဟာ မသိမသာနဲ့ ညည်းညူနေတတ်ကြပါတယ်။ သင့်ရဲ့ ညည်းညူမှုကို ကိုယ့်အတွင်းမှာပဲ ထားပြီး ကျေးဇူးတင်စကားတွေကိုတော့ အခြားသူတွေနဲ့ မျှဝေကြပါ။

ဆာလံကျမ်း ၁၀၇၊ အငယ် ၂၂ မှာ “ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းယဇ်ကို ပူဇော်၍ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့်တကွ အမှုတော်တို့ကို ကြားပြောကြစေ” ဟု ဆိုထားပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ဟာ အကောင်းမြင်တတ်ပြီး ဝမ်းမြောက်စွာ ကျေးဇူးတင်တတ်သူတွေ ဖြစ်သင့်ပါတယ်။

ဆာလံကျမ်း ၁၁၆၊ အငယ် ၁၇ မှာ “ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းယဇ်ကို ကိုယ်တော်အား ပူဇော်ပါမည်။ ထာဝရဘုရား၏ နာမတော်ကိုလည်း ပတ္ထနာပြုပါမည်” ဟု ဆိုထားပါတယ်။

ဘုရားသခင်ရဲ့ ကောင်းမြတ်ခြင်းအကြောင်း သက်သေခံဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ကိုယ်တော်ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း အမှန်တကယ် ဖော်ပြသင့်ပါတယ်။

တစ်ခါတစ်ရံ ကျေးဇူးတင်ဖို့ ခက်ခဲရတဲ့ အကြောင်းရင်းတစ်ခုကတော့ မာရ်နတ်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဦးစားပေးအရာတွေကို အမြဲတိုက်ခိုက်နေတဲ့အတွက် ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ ဦးစားပေးတတ်တဲ့ သဘာဝရှိကြပါတယ်။ အရာအားလုံး ကိုယ့်စိတ်တိုင်းကျ ဖြစ်စေချင်ကြပါတယ်။ တစ်ခုခု အဆင်မပြေတဲ့အခါ အဲဒီအရာကိုပဲ အရင်ဆုံး သတိထားမိတတ်ကြပါတယ်။

ကရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ မီးဖိုချောင်က ရှုပ်ပွနေတဲ့အခါ ကျွန်တော်က ချက်ချင်း သတိထားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေတဲ့အခါကျတော့ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။

“သေနတ်တစ်ချက်ပစ်သံကို ဆုတောင်းချက်ပေါင်း တစ်ထောင်ထက် ပိုကြားရတတ်တယ်” ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားဖူးကြပါသလား။ ကျွန်တော်တို့ဟာ မှားယွင်းနေတဲ့အရာတစ်ခုကိုပဲ သတိထားမိတတ်ကြပြီး မှန်ကန်နေတဲ့အရာတွေ အားလုံးကို မေ့လျော့နေတတ်ကြပါတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက သတင်းထဲမှာ တွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ ညအချိန်မှာ မိသားစုတစ်စု အိပ်ပျော်နေတုန်း သူတို့ရဲ့အိမ် မီးလောင်နေခဲ့ပါတယ်။ အိမ်တစ်အိမ်လုံး မီးခိုးတွေနဲ့ ပြည့်လာတဲ့အခါမှ မီးခိုးအချက်ပေးစက်ရဲ့ အသံကို ကြားပြီး ခင်ပွန်းနဲ့ ဇနီးတို့ နိုးလာကြပါတယ်။

သူတို့ ပထမဆုံး စဉ်းစားမိတာက သားသမီးတွေပါပဲ။ ခွေးတစ်ကောင်က ဟောင်ပြီး သူတို့ကို နိုးစေခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ သူတို့က ကလေးနှစ်ယောက်ကို အမြန်ဆုံး ကယ်ထုတ်ခဲ့ကြပါတယ်။ အိမ်ခေါင်မိုး မီးလောင်နေခဲ့ပေမဲ့ ကလေးတွေဟာ မီးခိုးအနည်းငယ်သာ ရှူမိခဲ့ကြပါတယ်။

သတင်းထောက်တွေ ရောက်လာတဲ့အခါ ခင်ပွန်းနဲ့ ဇနီး၊ ကလေးနှစ်ယောက်တို့ဟာ အိမ်အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေကြပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူတို့ရဲ့အိမ်ခေါင်မိုး ပြိုကျပြီး အိမ်တစ်အိမ်လုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ဟာ ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်နေကြပါတယ်။

ဘာကြောင့် ကျေးဇူးတင်နေကြတာလဲ။ သူတို့ရဲ့အိမ်ထဲမှာ ရှိသမျှ ပစ္စည်းဥစ္စာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံးအရာတွေကိုတော့ မဆုံးရှုံးခဲ့ကြပါဘူး။

“သူတို့ရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ ဆုံးရှုံးသွားမှာပေါ့” လို့ သင်တို့ တွေးမိနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဓာတ်ပုံတွေကို အွန်လိုင်းသိမ်းဆည်းစနစ်ထဲမှာ သိမ်းထားခဲ့ကြပါတယ်။ သင်တို့ရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကိုလည်း အဲဒီလို သိမ်းထားကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒါဆိုရင် ယေရှုကြွလာတဲ့အခါမှာတောင် ဓာတ်ပုံတွေအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပါဘူး။

သင်တို့ သတိပြုမိကြသလား။ သူတို့ရဲ့ ဦးစားပေးအရာတွေက မှန်ကန်နေခဲ့ပါတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ဘဝထဲက အသေးအဖွဲကိစ္စတွေကြောင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့တစ်နေ့တာလုံး ပျက်စီးသွားတတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးတင်စရာတွေ အများကြီး ရှိနေကြောင်းကို မေ့လျော့သွားတတ်ကြပါတယ်။

ယနေ့ခေတ်နည်းပညာတွေဟာ ကောင်းမွန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မှာ စမတ်နာရီတစ်လုံး ရှိပါတယ်။ သင်းအုပ်ဆရာလူးကပ်စ်က ကျွန်တော့်ကို ကာစီယိုနာရီဟောင်းကို စွန့်ပစ်ပြီး နာရီအသစ်တစ်လုံး ဝယ်ဖို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။ အခုတော့ စမတ်နာရီကို အမြဲအသုံးပြုနေပါတယ်။

အဲဒီနာရီမှာ သတိပေးချက်တွေ ထည့်သွင်းနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရုံးခန်းထဲမှာလည်း အလက်ဇာစနစ်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ တချို့က “လူတိုင်းက ကျွန်တော့်ကို နားထောင်နေကြတာပဲ” လို့ တွေးကောင်းတွေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရုံးခန်းထဲမှာ ကျွန်တော်ပြောတာကို ဘယ်သူမှ နားမထောင်ပါဘူး။ နားထောင်ရင်တောင် အလွန်ပျင်းစရာကောင်းမှာပါ။

ကျွန်တော်က “အလက်ဇာ၊ ကြာသပတေးနေ့မှာ အမှိုက်ပစ်ဖို့ သတိပေးပါ” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဘယ်နေ့ဖြစ်နေမှန်းတောင် မေ့တတ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကြာသပတေးနေ့ ညကိုးနာရီမှာ အမှိုက်ပစ်ဖို့ သတိပေးချက် ပေါ်လာပါတယ်။

အသင်းတော်အကြီးအကဲတွေမှာလည်း ကြာသပတေးနေ့ ည ၈ နာရီခွဲမှာ အတူတကွ ဆုတောင်းဖို့ သတိပေးချက် ရှိပါတယ်။ ဒီကြာသပတေးနေ့မှာ ကျွန်တော် အွန်လိုင်းကနေ ဝင်ရောက်ခဲ့ပေမဲ့ အားလုံး အားလပ်ရက်ထွက်သွားကြလို့ ထင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိနေခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆုတောင်းခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့မှာ သတိပေးချက်တွေ အများကြီး ရှိကြပါတယ်။ သင်တို့ထဲမှာလည်း သတိပေးနိုင်တဲ့ ကိရိယာတစ်ခုခု ရှိကြသူ ဘယ်နှယောက်ရှိသလဲ။

အရင်တုန်းက လူတွေဟာ တစ်ခုခုကို မမေ့ဖို့ လက်ချောင်းမှာ ကြိုးချည်ထားတတ်ကြပါတယ်။ ကြိုးကို မြင်တဲ့အခါ “ဒီကြိုးကို ဘာကြောင့် ချည်ထားတာလဲ” လို့ စဉ်းစားပြီးမှ မိမိလုပ်ရမယ့်အရာကို သတိရလာတတ်ကြပါတယ်။

တစ်ခါက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဟာ ညတိုင်း အိပ်ရာမဝင်ခင် ဖိနပ်တွေကို ကုတင်အောက်မှာ ထည့်ထားတတ်ပါတယ်။ သူ့မိဘတွေက “ဘာကြောင့် ဖိနပ်တွေကို ကုတင်အောက်မှာ ထည့်ထားတာလဲ” လို့ မေးကြပါတယ်။

သူက “မနက်အိပ်ရာထတဲ့အခါ ဖိနပ်တွေကို ထုတ်ယူဖို့ ဒူးထောက်ရတယ်။ အဲဒီအခါ ဆုတောင်းဖို့ သတိရလာတယ်” လို့ ပြောပါတယ်။

ကျေးဇူးတင်ဖို့လည်း သတိပေးချက်တစ်ခု ဖန်တီးထားကြပါ။ အဲဒီလိုလုပ်ရင် ပိုမိုပျော်ရွှင်ပြီး ကျန်းမာလာကြမယ်။ အသက်လည်း ပိုမိုရှည်နိုင်ပါတယ်။

ကျေးဇူးတင်ဖို့ ကြိုးစားအားထုတ်မှု မရှိဘူးဆိုရင် ဘာကြောင့် သမ္မာကျမ်းစာထဲမှာ ကျေးဇူးတင်ဖို့ အမိန့်ပေးချက်တွေ အများကြီး ပါရှိနေရတာလဲ။

ဘုရားသခင်က ကျွန်တော်တို့ကို သဘာဝအတိုင်း လုပ်တတ်တဲ့အရာတွေကို အမိန့်ပေးဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ခက်ခဲနေတတ်တဲ့အရာတွေကိုပဲ အမိန့်ပေးတော်မူပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ဖို့လည်း ကျွန်တော်တို့ကို မကြာခဏ သတိပေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ အကြောင်းကတော့ ကျွန်တော်တို့ဟာ အလွယ်တကူ မေ့လျော့တတ်ကြပြီး မာရ်နတ်ကလည်း မှားယွင်းနေတဲ့အရာတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်စေချင်လို့ ဖြစ်ပါတယ်။

စမ်းသပ်မှုများအတွင်း၌လည်း ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ကြပါ။

ဟုတ်ပါတယ်။ စမ်းသပ်မှုတွေဟာ ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။

ဒံယေလ အခန်းကြီး ၆ ကို ကြည့်ကြပါစို့။ ဒံယေလဟာ လူသိရှင်ကြား ဆုတောင်းနေကြောင်း သိရှိသွားရင် ခြင်္သေ့တွင်းထဲ ပစ်ချခံရမယ်ဆိုတာ သိထားပါတယ်။

ဒံယေလ ၆၊ အငယ် ၁၀ မှာ “ထိုစာတမ်းကို လက်မှတ်ရေးထိုးကြောင်း ဒံယေလသိလျှင် အိမ်သို့သွား၍ အထက်ခန်းပြတင်းပေါက်တို့ကို ယေရုရှလင်မြို့ဘက်သို့ ဖွင့်လျက် နေ့တိုင်းသုံးကြိမ် ဒူးထောက်လျက် ဆုတောင်း၍ မိမိဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းလေ၏။ အစဉ်အတိုင်း ပြုမြဲပြုလေ၏” ဟု ဆိုထားပါတယ်။

သူဟာ တစ်နေ့ကို ဘယ်နှကြိမ် ဆုတောင်းခဲ့သလဲ။ ဘယ်နှကြိမ် ကျေးဇူးတင်ခဲ့သလဲ။ သုံးကြိမ်ပါပဲ။ ခြင်္သေ့တွင်းထဲ ပစ်ချခံရမယ်ဆိုတာ သိနေတဲ့အချိန်မှာတောင် တစ်နေ့ကို သုံးကြိမ် ကျေးဇူးတင်ဖို့ အချိန်သတ်မှတ်ထားခဲ့ပါတယ်။

သူ့အတွက် ဘယ်လိုအကျိုးရလဒ် ဖြစ်လာခဲ့သလဲ။ သူဟာ ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ခဲ့တဲ့အတွက် ကယ်တင်ခြင်းခံခဲ့ရပါတယ်။

ယောနအကြောင်းကိုလည်း စဉ်းစားကြည့်ကြပါစို့။ ယောနဆိုရင် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို မနာခံဘဲ ထွက်ပြေးနေတဲ့သူတစ်ယောက်လို့ ကျွန်တော်တို့ တွေးတတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပင်လယ်ကြီးထဲမှာ ငါးကြီးရဲ့ဝမ်းဗိုက်ထဲ ရောက်နေချိန်မှာ သူ့အခြေအနေက ပြောင်းလဲလာခဲ့ပါတယ်။

ယောနသည် အမှောင်ထုထဲမှာ ငါးကြီးရဲ့ဝမ်းဗိုက်ထဲ ရှိနေစဉ် ဆုတောင်းခဲ့ပါတယ်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ငါးတွေ ရှိနေပြီး အခြေအနေကလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ ဆုတောင်းခဲ့ပါတယ်။

ယောန အခန်းကြီး ၂ ရဲ့ နောက်ဆုံးပိုင်းမှာ “ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းသောအသံနှင့်တကွ ကိုယ်တော်အား ယဇ်ပူဇော်ပါမည်။ သစ္စာဂတိပြုသည်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ပါမည်။ ကယ်တင်ခြင်းသည် ထာဝရဘုရားထံတော်မှ ဖြစ်ပါ၏” ဟု ဆုတောင်းထားပါတယ်။

အဲဒီလို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပြီးနောက် ငါးကြီးက သူ့ကို ကုန်းပေါ်သို့ အန်ထုတ်ခဲ့ပါတယ်။

စမ်းသပ်မှုတွေထဲမှာ ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ခြင်းဟာ အခြေအနေအားလုံးကို ပြောင်းလဲစေနိုင်ပါတယ်။

ဟဗက္ကုတ် အခန်းကြီး ၃၊ အငယ် ၁၇၊ ၁၈ မှာ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ ကျမ်းချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။

“သင်္ဘောသဖန်းပင်သည် မပွင့်သော်လည်း၊ စပျစ်နွယ်ပင်၌ အသီးမရှိသော်လည်း၊ သံလွင်ပင်၏အသီး မပွင့်သော်လည်း၊ လယ်ပြင်၌ အသီးအနှံ မဖြစ်ထွန်းသော်လည်း၊ သိုးတို့သည် သိုးခြံထဲက ကွယ်ပျောက်သော်လည်း၊ နွားတို့သည် နွားတင်းကုပ်ထဲမှာ မရှိသော်လည်း၊ ငါသည် ထာဝရဘုရား၌ ဝမ်းမြောက်မည်။ ငါ့ကို ကယ်တင်တော်မူသော ဘုရားသခင်၌ ရွှင်လန်းမည်။”

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မပျော်ရွှင်ခြင်းနဲ့ ကျေးဇူးတင်ခြင်းကို အတူတကွ ထိန်းသိမ်းဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျေးဇူးတင်ခြင်းအကြောင်း ပြောတဲ့အခါ ဝမ်းမြောက်ခြင်းအကြောင်းကိုလည်း ပြောနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်တတ်တဲ့အခါ အတွင်းစိတ်ထဲမှာ ဝမ်းမြောက်ခြင်း ရှိလာပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ဖို့ သတိရကြပါ။ အဲဒီလိုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပါတယ်။

ယေရှုက မုန့်ငါးလုံးနဲ့ ငါးနှစ်ကောင်ကို တိုးပွားစေခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို သတိရကြပါ။ လူအများကြီးကို ကျွေးမွေးဖို့ လိုအပ်နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစားအစာ မလုံလောက်ပါဘူး။ သူတို့မှာ မုန့်ငါးလုံးနဲ့ ငါးနှစ်ကောင်ပဲ ရှိပါတယ်။

ယေရှုက အဲဒီအစားအစာတွေကို ယူပြီး ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခဲ့ပါတယ်။ ထို့နောက် ဘာဖြစ်လာခဲ့သလဲ။ ကိုယ်တော် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းပြီးနောက် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့ပါတယ်။

သင်တို့ရဲ့ ပြဿနာတွေကို ရင်ဆိုင်နေရပြီး အဖြေကို မသိတဲ့အခါ ဘုရားသခင်မှာ ဖြေရှင်းချက်ရှိတယ်ဆိုတာကို ကျေးဇူးတင်ကြပါ။ သင့်ပြဿနာတွေဟာ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးထက် ကြီးမားမနေပါဘူး။ ဘုရားသခင်အတွက် အရာခပ်သိမ်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဘယ်အချိန်မှာ ကျေးဇူးတင်ရမလဲ။

ဧဖက်ဩဝါဒစာ ၁၊ အငယ် ၁၅ မှာ ပေါလုက “ထိုကြောင့် သခင်ယေရှုကို ယုံကြည်ခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းသူအပေါင်းတို့ကို ချစ်ခြင်းအကြောင်းကို ငါကြားရသောအခါ သင်တို့အဖို့ ကျေးဇူးတော်ကို မပြတ်ချီးမွမ်းပါ၏” ဟု ဆိုထားပါတယ်။

ဧဖက်ဩဝါဒစာ ၅၊ အငယ် ၁၉၊ ၂၀ မှာလည်း “ဆာလံသီချင်း၊ ဓမ္မသီချင်း၊ ဝိညာဉ်ရေးရာသီချင်းတို့ကို အချင်းချင်းပြောဆိုလျက် စိတ်နှလုံးထဲမှာ ထာဝရဘုရားအား သီချင်းဆို၍ ချီးမွမ်းကြလော့။ ငါတို့သခင်ယေရှုခရစ်၏ နာမတော်အားဖြင့် ခပ်သိမ်းသောအရာတို့အတွက် ခမည်းတော်ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို အစဉ်မပြတ် ချီးမွမ်းကြလော့” ဟု ဆိုထားပါတယ်။

ဆာလံကျမ်း ၃၀၊ အငယ် ၁၂ မှာ “အို ထာဝရဘုရား၊ အကျွန်ုပ်၏ဘုရားသခင်၊ ကိုယ်တော်ကို အစဉ်အမြဲ ကျေးဇူးတင်ပါမည်” ဟု ဆိုထားပါတယ်။

ဒါဟာ ကယ်တင်ခြင်းခံရတဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ အခြေအနေကို ဖော်ပြထားခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ သူဟာ ပျောက်ဆုံးနေရာကနေ ပြန်လည်တွေ့ရှိခံရပြီ။ သေဆုံးနေရာကနေ အသက်ရှင်လာပြီ။ ဖျားနာနေရာကနေ ကျန်းမာလာပြီ။ ပျက်စီးခြင်းသို့ သွားနေရာကနေ ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားရမယ့်သူ ဖြစ်လာပြီ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကျေးဇူးတင်တတ်ဆုံး၊ ဝမ်းမြောက်တတ်ဆုံးသူတွေ ဖြစ်သင့်ပါတယ်။ အာမင်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က “အကျဉ်းထောင်နဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းတို့ရဲ့ ကွာခြားချက်က တစ်ခုမှာ ညည်းညူခြင်းတွေ ပြည့်နေပြီး နောက်တစ်ခုမှာ ကျေးဇူးတင်ခြင်းတွေ ပြည့်နေတယ်” လို့ ပြောခဲ့ဖူးပါတယ်။

အကျဉ်းထောင်ရဲ့ သံတိုင်တွေကို ကြည့်နေတဲ့ လူနှစ်ယောက် ရှိတယ်ဆိုပါစို့။ တစ်ယောက်က ရွှံ့တွေကိုပဲ မြင်တယ်။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ကြယ်တွေကို မြင်တယ်။

မြောက်ပိုင်းကယ်လီဖိုးနီးယားမှာ နွေဦးရာသီရောက်တဲ့အခါ ငှက်နှစ်မျိုးကို တွေ့နိုင်ပါတယ်။ တစ်မျိုးက ပန်းပွင့်တွေနဲ့ ချိုမြိန်တဲ့ ပန်းဝတ်ရည်တွေကို ရှာဖွေနေတဲ့ ပန်းစုပ်ငှက် ဖြစ်ပါတယ်။ နောက်တစ်မျိုးကတော့ အသေကောင်တွေကို ရှာဖွေနေတဲ့ လင်းတငှက် ဖြစ်ပါတယ်။

ငှက်နှစ်မျိုးစလုံးဟာ တူညီတဲ့ နယ်မြေတစ်ခုအပေါ်မှာ ပျံသန်းနေကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်မျိုးက ပုပ်ပွနေတဲ့အရာတွေကို အမြဲရှာဖွေနေပြီး နောက်တစ်မျိုးကတော့ လှပပြီး ချိုမြိန်တဲ့အရာတွေကို ရှာဖွေနေပါတယ်။

လူတချို့ဟာ လင်းတငှက်လို ဖြစ်ကြပြီး လူတချို့ကတော့ ပန်းစုပ်ငှက်လို ဖြစ်ကြပါတယ်။ သင်တို့ဟာ အဆိုးမြင်စိတ်တွေကိုသာ အာရုံစိုက်နေတယ်ဆိုရင် သင့်ကို ပြောင်းလဲပေးဖို့ ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းကြပါ။ အကြောင်းကတော့ သင်တို့ ကယ်တင်ခြင်းခံရတဲ့အခါ လူသစ်ဖြစ်လာကြလို့ပါပဲ။ အာမင်။

ကျေးဇူးတင်တတ်သူတွေ ဖြစ်ကြပါစို့။ ဆာလံကျမ်း ၉၁၊ အငယ် ၂ မှာ ဥပုသ်နေ့အတွက် သီချင်းတစ်ပုဒ်အကြောင်း ဖော်ပြထားပါတယ်။

ဘယ်အချိန်မှာ ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ကြမလဲ။ အသင်းတော်မှာ ကျေးဇူးတင်ကြရပါမယ်။ အသင်းတော်မှာတောင် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးမတင်နိုင်ဘူးဆိုရင် အိမ်မှာတော့ ဘယ်လိုနေကြမလဲ။

ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်တွေနဲ့အတူ ရှိနေတဲ့အခါ ကိုယ်တော်ရဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေကို စဉ်းစားပြီး ချီးမွမ်းနိုင်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ကိုယ်တော်၏ ကယ်တင်ခြင်းကို သတိရကြပါ။

သီချင်းဆိုခြင်းအားဖြင့်လည်း ကျေးဇူးတင်ကြပါ။ မကြာခင်မှာ အတူတကွ သီချင်းဆိုခွင့် ရရှိကြပါမယ်။

ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းအတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ကြပါ။ ဆာလံကျမ်း ၃၈၊ အငယ် ၄ မှာ “အကျွန်ုပ်၏ အပြစ်တို့သည် အကျွန်ုပ်ခေါင်းပေါ်မှာ လွှမ်းမိုး၍ လေးသောဝန်ကဲ့သို့ အကျွန်ုပ်ခံနိုင်သည်ထက် လေးလှပါ၏” ဟု ဆိုထားပါတယ်။

ရောမဩဝါဒစာ ၇၊ အငယ် ၂၄ မှာ “ငါသည် ငြိုငြင်သောသူ ဖြစ်ပါ၏။ ဤသေခြင်းနှင့်ဆိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာမှ အဘယ်သူသည် ငါ့ကို ကယ်လွှတ်မည်နည်း” ဟု ဆိုထားပါတယ်။

ထို့နောက် “ငါတို့သခင်ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းပါ၏” ဟု ဆက်လက်ဖော်ပြထားပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ဟာ ဘုရားသခင်ထံ ပြန်လာပြီး ကျေးဇူးတင်ဖို့ မမေ့ကြရပါဘူး။

နောက်ဆုံးမှာ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုနဲ့ အဆုံးသတ်ချင်ပါတယ်။ ဒီအကြောင်းကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ပြောပြခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ နည်းနည်းပိုပြီး သုတေသနပြုလုပ်ထားပါတယ်။

၁၉၄၄ ခုနှစ်၊ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ မကြာသေးခင်က တောင်ပစိဖိတ်ဒေသမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြတဲ့ လေယာဉ်မှူးတွေအကြောင်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်ပြီးတဲ့အခါ ဒီအကြောင်းကို ပြန်သတိရမိခဲ့ပါတယ်။

ဖရက်ဒ် ဟာရန်ရှိုင်းမာ (Fred Haren­shimer) ဆိုတဲ့ အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ မင်နီဆိုတာပြည်နယ်၊ ရိုချက်စတာမြို့က ဖြစ်ပါတယ်။ သူဟာ ဗုံးကြဲလေယာဉ်မှူး မဟုတ်ဘဲ ကင်းထောက်လေယာဉ်မှူးတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ ပီ-၃၈ လေယာဉ်နဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးရေးတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီလေယာဉ်ဟာ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းတဲ့ လေယာဉ်တစ်စင်း ဖြစ်ပါတယ်။

သူဟာ နယူးဂီနီအနီးက ဂျပန်တို့ သိမ်းပိုက်ထားတဲ့ နယူးဗြိတိန်ကျွန်းပေါ်ကို ပျံသန်းသွားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီနေရာမှာ ဂျပန်စစ်သားပေါင်း ၉၀,၀၀၀ ခန့် အခြေစိုက်နေကြပါတယ်။

ဂျပန်လေယာဉ်မှူးတွေက သူ့ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးနေတာကို တွေ့သွားကြပြီး သူ့လေယာဉ်ကို ပစ်ခတ်ခဲ့ကြပါတယ်။ သူ့လေယာဉ်ဟာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပါတယ်။ ပစ်ခတ်မှုကြောင့် သတ္တုစအချို့ ထိမှန်ပြီး သူလည်း ဒဏ်ရာရခဲ့ပုံရပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ လေထီးနဲ့ ခုန်ဆင်းခဲ့ရပါတယ်။

အဲဒီအချိန်တုန်းက လေထီးနဲ့ ခုန်ဆင်းနေတဲ့ စစ်သားတွေကို လေယာဉ်နဲ့ ပစ်ခတ်လေ့ရှိကြပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူဟာ ဆုတောင်းနေခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့လေယာဉ်ကို ပစ်ချခဲ့တဲ့ လေယာဉ်မှူးက သူ့ကို မပစ်ခတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။

နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် သူဟာ သူ့လေယာဉ်ကို ပစ်ချခဲ့တဲ့ လေယာဉ်မှူးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အဲဒီလူက အယ်လ်ဇိုင်းမားရောဂါ ခံစားနေရပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဇနီးက “သူဟာ ဒီအကြောင်းကို ကျွန်မကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြောပြခဲ့ဖူးပါတယ်။ သူက ‘လေယာဉ်ကို ပစ်ချရတာနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ။ သူ့ကို လေထီးနဲ့ ဆင်းလာချိန်မှာ ပစ်သတ်ဖို့တော့ ကျွန်တော် စိတ်မရှိပါဘူး’ လို့ ပြောခဲ့တယ်” ဟု ပြန်ပြောပြခဲ့ပါတယ်။

ဖရက်ဒ်ဟာ တောထဲမှာ အသက်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရပါတယ်။ သစ်ပင်တွေကြားကို ဆင်းသက်ရတဲ့အခါ လူအများစုဟာ အသက်မရှင်နိုင်ကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။

သူဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလွန်ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ နယူးဂီနီတောအုပ်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်နေခဲ့ပါတယ်။ ရက်ပေါင်း ၃၀ ကြာအောင် အသက်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရပါတယ်။ လေတပ်က ပေးထားတဲ့ လမ်းညွှန်စာအုပ်အတိုင်း လိုက်နာပြီး ခရုတွေကို စားသောက်ခဲ့ရပါတယ်။

မိုးက တစ်နှစ်ကို လက်မ ၂၀၀ ခန့် ရွာသွန်းတတ်တဲ့ နေရာဖြစ်တဲ့အတွက် မီးမွှေးဖို့ အလွန်ခက်ခဲပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ သူ့မှာ ကျန်ရှိနေတဲ့ နောက်ဆုံးမီးခြစ်တစ်ချောင်းနဲ့ မီးမွှေးနိုင်ခဲ့ပါတယ်။

သူဟာ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ တဲတစ်လုံးကို တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။ ငှက်ဖျားရောဂါကိုလည်း ခံစားခဲ့ရပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ တောထဲကနေ ထွက်လာပြီး စမ်းချောင်းတစ်ခုအနီးကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ဒေသခံတိုင်းရင်းသားတချို့နဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ပါတယ်။ သူတို့က သူ့ကို ဝိုင်းထားကြတဲ့အခါ “ဒါဟာ ငါ့အတွက် အဆုံးသတ်ပဲ” လို့ တွေးမိခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့က သီချင်းဆိုနေကြပါတယ်။ သူနားမလည်တဲ့ ဘာသာစကားနဲ့ သီဆိုနေကြပေမဲ့ “ခရစ်ယာန်စစ်သားများ ရှေ့သို့ချီတက်ကြ” ဆိုတဲ့ ဓမ္မသီချင်းကို ဆိုနေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီသီချင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူက “ဒါဟာ ကောင်းတဲ့လက္ခဏာပဲ။ ခရစ်ယာန်သီချင်းပဲ” လို့ တွေးမိခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီဒေသခံတွေဟာ သာသနာပြုတွေကြောင့် ခရစ်ယာန်ဘာသာကို လက်ခံယုံကြည်လာကြသူတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့က ဖရက်ဒ်ကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ကြပါတယ်။ အစားအစာတွေ ပေးခဲ့ကြပါတယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ သူဟာ ငှက်ဖျားရောဂါကြောင့် အဖျားတက်ပြီး သေဆုံးတော့မလို ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ သူက နို့အနည်းငယ် သောက်ချင်ကြောင်း ပြောခဲ့ပါတယ်။ ဒေသခံတချို့က သာသနာပြုတွေဆီကနေ သင်ယူထားတဲ့ အင်္ဂလိပ်စကားအနည်းငယ်ကို နားလည်ကြပါတယ်။

အဲဒီဒေသမှာ နို့စားနွားတွေ မရှိတဲ့အတွက် နို့မရနိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နို့တိုက်မိခင်တချို့က သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ဖို့ မိမိတို့ရဲ့ နို့ကို ပေးခဲ့ကြပါတယ်။ အဲဒီအကူအညီက သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တယ်လို့ သူက ပြောခဲ့ပါတယ်။

နောက်ဆုံးမှာ အဲဒီတောအုပ်အနီးက တောင်ကုန်းတွေမှာ ရှိနေတဲ့ ဩစတြေးလျစစ်သားတွေနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့ကြပါတယ်။ “ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အမေရိကန်လူမျိုးတစ်ယောက် ရှိနေပါတယ်” လို့ အကြောင်းကြားခဲ့ကြပါတယ်။

ထို့နောက် အမေရိကန်တပ်ဖွဲ့တွေနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့ကြပြီး ဩစတြေးလျမှာ အခြေစိုက်ထားတဲ့ ရေတပ်နဲ့လည်း ရေဒီယိုကတစ်ဆင့် ဆက်သွယ်ခဲ့ကြပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ရေငုပ်သင်္ဘောတစ်စင်းကို စေလွှတ်ခဲ့ကြပါတယ်။

ဒေသခံတိုင်းရင်းသားတွေက ညအချိန်မှာ လှေတွေနဲ့ လိုက်ပါသွားပြီး ရေငုပ်သင်္ဘောနဲ့ တွေ့ဆုံပေးခဲ့ကြပါတယ်။ ထို့နောက် ဖရက်ဒ်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။

အရေးကြီးတဲ့အချက်တစ်ခုကို သတိပြုပါ။ အဲဒီဒေသခံတွေဟာ အမေရိကန်စစ်သားတစ်ယောက်ကို ကူညီပေးနေကြောင်း ဂျပန်တွေ သိသွားခဲ့ရင် သူတို့ကို သတ်ပစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ဟာ ကိုယ့်အသက်ကို အန္တရာယ်ခံပြီး ဖရက်ဒ်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ကြပါတယ်။

ဖရက်ဒ်ဟာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုကို ပြန်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ အဲဒီလူတွေအတွက် အလွန်ကျေးဇူးတင်နေခဲ့ပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ အစောပိုင်းကွန်ပျူတာလုပ်ငန်းတစ်ခုမှာ ပါဝင်လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး အောင်မြင်မှု ရရှိခဲ့ပါတယ်။

သူဟာ ဒေါရသီ (Dorothy) နဲ့ လက်ထပ်ပြီး သားသမီးတွေ ရရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာ အမြဲတွေးနေခဲ့တဲ့အရာတစ်ခု ရှိပါတယ်။ “ဒီလူတွေအတွက် တစ်ခုခု ပြန်လုပ်ပေးရမယ်” ဆိုတာပါပဲ။

နောက်ဆုံးမှာ ၁၉၆၀ ခုနှစ်မှာ သူဟာ သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ ဒေသခံတွေကို ကျေးဇူးတင်ဖို့ ပြန်သွားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူတို့ဆီမှာ ကျောင်းမရှိကြောင်း သိရှိခဲ့ပါတယ်။

ဒါကြောင့် သူဟာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုကို ပြန်သွားပြီး ငွေကြေးကောက်ခံခဲ့ပါတယ်။ ထို့နောက် နယူးဂီနီကို ပြန်သွားပြီး ကျောင်းတစ်ကျောင်း ဆောက်လုပ်ပေးခဲ့ပါတယ်။

နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ သူဟာ အဲဒီနေရာကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒေသခံတွေက သူ့ကို “မာဆာပိုင်” လို့ ခေါ်ကြပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဘာသာစကားမှာ အဲဒီအမည်ဟာ “သခင်ဖရက်ဒ်” ဆိုတဲ့ သဘောမျိုး ဖြစ်ပါတယ်။

သူဟာ ဒေသခံတွေရဲ့ ပခုံးထက်တောင် ခေါင်းနဲ့ပခုံး ပိုမြင့်တဲ့ အရပ်ရှည်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ ကရင်နဲ့ ကျွန်တော်လည်း နယူးဂီနီကို နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်လောက် သွားဖူးပါတယ်။ အဲဒီနေရာက လူတွေဟာ အလွန်ချစ်စရာကောင်းတဲ့ လူတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။

ဖရက်ဒ်ဟာ ကျောင်းတစ်ကျောင်း၊ စာကြည့်တိုက်တစ်ခုနဲ့ နောက်ထပ်ကျောင်းတချို့ကိုလည်း ဆောက်လုပ်ပေးခဲ့ပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ အဲဒီနေရာဟာ မြို့တစ်မြို့လို ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

သူဟာ အသက် ၉၀ အရွယ် ရောက်တဲ့အခါ စာကြည့်တိုက်အသစ်တစ်ခု ဖွင့်လှစ်ပေးဖို့ ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူက “အခုတော့ ခရီးသွားဖို့ အရမ်းခက်ခဲလာပြီ” လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒေသခံတွေက “ခင်ဗျားရဲ့ လေယာဉ်ကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ ရှာတွေ့ထားပါပြီ” လို့ ပြောကြပါတယ်။ အဲဒီစကားကို ကြားတဲ့အခါ သူက “ဒါဆိုရင်တော့ နောက်တစ်ကြိမ် သွားရဦးမယ်” လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။

သူဟာ နယူးဂီနီကို ပြန်သွားခဲ့ပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၇၀ ခန့်က သူ့ပီ-၃၈ လေယာဉ် ပစ်ချခံခဲ့ရတဲ့ နေရာကို ပြန်သွားဖို့ ဒေသခံတွေက သူ့ကို တောအုပ်ထဲကနေ သယ်ဆောင်ပေးခဲ့ကြပါတယ်။

သူ့ရဲ့ ကျေးဇူးတင်တတ်တဲ့စိတ်ကြောင့် အဲဒီနေရာမှာ မြို့တစ်မြို့လို ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။

စစ်ပွဲအတွင်းမှာ ဒေသခံတွေက စစ်သားအများအပြားကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ကြပါတယ်။ ဂျွန်အက်ဖ်ကနေဒီကိုလည်း ဒေသခံတွေက ကယ်တင်ပေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ ပီတီ-၁၀၉ အကြောင်းကို သင်တို့ ကြားဖူးကြမှာပါ။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီစစ်သားအများစုဟာ ပြန်သွားပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း မပြောခဲ့ကြပါဘူး။

ဖရက်ဒ်ကတော့ “ဒီလူတွေကို ဒီအတိုင်း ထားခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်တော်မှာ ကျေးဇူးတင်စရာတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။ သူတို့မှာ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေ အများကြီး မရှိပေမဲ့ ပျော်ရွှင်နေကြတယ်” လို့ တွေးခဲ့ပါတယ်။

ဒါကြောင့် သူဟာ ကျန်ရှိတဲ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သူတို့အတွက် အမှုဆောင်ပေးခဲ့ပါတယ်။ သူ့သားသမီးတွေ အရွယ်ရောက်ပြီး အိမ်ကနေ ထွက်ခွာသွားတဲ့နောက် သူနဲ့ သူ့ဇနီးတို့ဟာ အဲဒီနေရာမှာ လေးနှစ်ကြာအောင် သွားရောက်သင်ကြားပေးခဲ့ကြပါတယ်။

သူတို့က “အဲဒီနှစ်တွေဟာ ကျွန်တော်တို့ဘဝရဲ့ အကောင်းဆုံးနှစ်တွေ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်” လို့ ပြောခဲ့ကြပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ဘဝဟာ ဘုရားသခင် ကျွန်တော်တို့အတွက် ပြုတော်မူခဲ့တဲ့အရာတွေကို သတိရခြင်း၊ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောဆိုခြင်း၊ မိမိတို့ရရှိခဲ့တဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေကို အခြားသူတွေဆီ ပြန်လည်မျှဝေပေးခြင်းတို့နဲ့ ပြည့်နှက်နေသင့်ပါတယ်။

ခရစ်ယာန်တွေဟာ ဘယ်လိုလူမျိုး ဖြစ်သင့်သလဲ။ ကျေးဇူးတင်တတ်သူတွေ ဖြစ်သင့်ပါတယ်။

အာမင်လို့ ပြောနိုင်ကြပါသလား။

မူရင်းလင့်

https://youtu.be/2DcCi2kAzBA?si=uXjmb-UMInerM03T