ခရစ်ယာန်များအတွက် လက်ဝတ်ရတနာဝတ်ဆင်ခြင်းသည် အပြစ်ဖြစ်သလော။

 

ခရစ်ယာန်များအတွက် လက်ဝတ်ရတနာဝတ်ဆင်ခြင်းသည် အပြစ်ဖြစ်သလော။

ဒေါက်ဂ် ဘက်ချီလာ (Doug Batchelor)

မင်္ဂလာပါ မိတ်ဆွေတို့။ ကျွန်ုပ်ကတော့ သင်းအုပ်ဆရာ ဒေါက်ဂ် ဘက်ချီလာ ဖြစ်ပါတယ်။ ယနေ့ည သောကြာနေ့ညနေပိုင်းမှာ ပြုလုပ်တဲ့ အပတ်စဉ် ကျမ်းစာမေးခွန်းအစီအစဉ်ကို ကြိုဆိုပါတယ်။ ဒီနေ့မှာတော့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ခရစ်ယာန်တစ်ဦးအနေနဲ့ လက်ဝတ်ရတနာ ဝတ်ဆင်သင့်သလားဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို ဆွေးနွေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီအကြောင်းအရာကို ကျွန်ုပ်ပြောပြပြီးတဲ့နောက်မှာ သင်တို့ထဲက အတော်များများဟာ ကျွန်ုပ်ကို မိတ်ဆွေအဖြစ်မှ ပယ်ဖျက်သွားကြမလားဆိုပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်မိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်ုပ်ဟာ ပြင်းထန်တဲ့ ဝေဖန်မှုတွေနဲ့ ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အသင့်ရှိပါတယ်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို သစ္စာရှိရှိ လိုက်နာနိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်ုပ်အတွက် လုံလောက်ပါတယ်။ သင်တို့လည်း သမ္မာကျမ်းစာက အမှန်တကယ် ဘာပြောထားသလဲဆိုတာ သိချင်ကြမယ်လို့ ကျွန်ုပ်ယုံကြည်ပါတယ်။

ဒီလေ့လာမှုကို စတင်ဖို့အတွက် ကျမ်းချက်အချို့ကို ဖတ်ပြပါရစေ။

တိမောသေဩဝါဒစာ ပဋ္ဌမစောင် ၂း၉၊ ၁၀ တွင် ဤသို့ဆိုထားပါတယ်။

“ထိုနည်းတူ မိန်းမတို့သည် ကျစ်သောဆံပင်၊ ရွှေတန်ဆာ၊ ပုလဲတန်ဆာ၊ အဖိုးထိုက်သောအဝတ်တန်ဆာတို့နှင့် မဆင်ဘဲ၊ ရှက်ကြောက်ခြင်း၊ ဣန္ဒြေစောင့်ခြင်းအားဖြင့် တင့်တယ်လျောက်ပတ်သောအဝတ်ကို ဝတ်ဆင်၍၊ ဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်သော မိန်းမတို့နှင့် လျော်စွာ ကောင်းသောအကျင့်အားဖြင့် တန်ဆာဆင်စေခြင်းငှာ ငါအလိုရှိ၏။”

ယခုအခါ ပေတရုဩဝါဒစာ ပဋ္ဌမစောင် ၃း၃၊ ၄ ကိုလည်း ဖတ်ပြချင်ပါတယ်။ ဤကျမ်းချက်မှာ မိန်းမတို့၏ တန်ဆာဆင်ခြင်းအကြောင်းကို ပြောထားပါတယ်။

“သင်တို့၏ တန်ဆာဆင်ခြင်းသည် ဆံပင်ကျစ်ခြင်း၊ ရွှေတန်ဆာဆင်ခြင်း၊ အဝတ်ဝတ်ခြင်းတည်းဟူသော ပြင်ပတန်ဆာဆင်ခြင်း မဖြစ်စေနှင့်။ စိတ်နှလုံးထဲ၌ တည်သော၊ မပျက်စီးနိုင်သော တန်ဆာတည်းဟူသော နူးညံ့သိမ်မွေ့၍ ငြိမ်သက်သောသဘောနှင့် တန်ဆာဆင်ခြင်း ဖြစ်စေ။”

ခရစ်ယာန်အမျိုးသားဖြစ်စေ၊ အမျိုးသမီးဖြစ်စေ လက်ဝတ်ရတနာ ဝတ်ဆင်သင့်၊ မသင့်အကြောင်း ပြောဆိုတဲ့အခါ ကျွန်ုပ်တို့ဟာ သမ္မာကျမ်းစာက ဖော်ပြထားတဲ့ စံနှုန်းအကြောင်းကို ပြောနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် လူအချို့က ဘာလုပ်ကြသလဲဆိုတာကို ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။

အစကတည်းက တစ်ခုတော့ ပြောချင်ပါတယ်။ လက်ဝတ်ရတနာ ဝတ်ဆင်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ကို ဝင်ရောက်မယ့် ခရစ်ယာန်တွေဟာ ထောင်ပေါင်းများစွာမက သန်းပေါင်းများစွာ ရှိပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ သိချင်တာက သခင်ဘုရားကို အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်စေမယ့်အရာက ဘာလဲ၊ သမ္မာကျမ်းစာက ဘာကို သွန်သင်ထားသလဲဆိုတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

သင်ဟာ သမ္မာကျမ်းစာကို အစမှအဆုံးအထိ လေ့လာကြည့်မယ်ဆိုရင် ခရစ်ယာန်တွေဟာ မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တန်ဆာဆင်ဖို့ ငွေကြေးနဲ့ အချိန်များစွာ အသုံးပြုတဲ့အခါ အာရုံလွဲစရာ ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာကို တွေ့ရှိရပါလိမ့်မယ်။

သခင်ယေရှုက “သင်တို့၏အလင်းကို သူတစ်ပါးရှေ့မှာ ထွန်းလင်းစေကြလော့” လို့ မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်ုပ်တို့ဟာ အတွင်းစိတ်ထဲက အလင်းအကြောင်းကို ပြောနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ သင်တို့၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်၊ ရွှေထည်ပစ္စည်းများနဲ့ ပုလဲများကို ထွန်းလင်းစေကြလော့လို့ ကိုယ်တော် မိန့်တော်မူခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ်တော် အလိုရှိတာက အတွင်းစိတ်ထဲက အလင်း ဖြစ်ပါတယ်။

ဥပမာအားဖြင့် ဣသရေလအမျိုးသားတွေ အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်လာတဲ့အခါ ရွှေနွားသငယ်ကို ဘာနဲ့ ပြုလုပ်ခဲ့ကြတယ်လို့ သင်ထင်ပါသလဲ။ နောက်ဆုံးမှာ သူတို့ ကိုးကွယ်ခဲ့ကြတဲ့အရာဟာ လက်ဝတ်ရတနာတွေ ဖြစ်ပါတယ်။

ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၃၂း၂ တွင် ဤသို့ ဖတ်ရပါတယ်။

“အာရုန်ကလည်း၊ သင်တို့၏မယား၊ သားသမီးတို့နား၌ ရှိသောရွှေနားဆွဲတို့ကို ဖြုတ်၍ ငါ့ထံသို့ ယူခဲ့ကြလော့ဟု ဆိုလျှင်၊ လူအပေါင်းတို့သည် မိမိတို့နား၌ရှိသော ရွှေနားဆွဲတို့ကို ဖြုတ်၍ အာရုန်ထံသို့ ယူခဲ့ကြ၏။ သူတို့လက်မှ ရွှေကိုခံယူ၍ ထွင်းသောကိရိယာနှင့် ပုံသွင်းပြီးလျှင် နွားသငယ်ကို သွန်းလေ၏။ သူတို့ကလည်း၊ အိုဣသရေလ၊ ဤအရာသည် သင့်ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ နှုတ်ဆောင်ခဲ့သော သင်၏ဘုရားသခင် ဖြစ်ပါသည်ဟု ဆိုကြ၏။”

ထိုအချိန်က သူတို့သည် အဲဂုတ္တုလူတို့ထံမှ ရရှိခဲ့သော အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို အသုံးပြုခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

ယနေ့ခေတ်မှာလည်း ဇနီးများ၊ သားများ၊ သမီးများအပါအဝင် လူအများဟာ ဒီလိုပစ္စည်းတွေကို ဝတ်ဆင်ကြပါတယ်။ သို့သော် ရွှေကိုယ်တိုင်ဖြစ်စေ၊ ပုလဲကိုယ်တိုင်ဖြစ်စေ မကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ သခင်ယေရှုကလည်း အလွန်အဖိုးထိုက်တဲ့ ပုလဲတစ်လုံးကို တွေ့ရှိခဲ့တဲ့ လူတစ်ဦးအကြောင်း မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။ ဒီပစ္စည်းတွေဟာ ရှားပါးပြီး အဖိုးတန်တဲ့ ကျောက်မျက်ရတနာများ၊ သတ္တုများ ဖြစ်ကြတဲ့အတွက် တန်ဖိုးရှိကြတာပါ။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီပစ္စည်းတွေကို ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဝတ်ဆင်ထားခြင်းဟာ ကိုယ့်ငွေကြေးကို ကိုယ်တိုင် ဝတ်ဆင်ထားသလိုပါပဲ။ ဘာကြောင့် အဲဒီလို လုပ်ကြမှာလဲ။

ဒါကြောင့် သမ္မာကျမ်းစာက ဒီလိုဝတ်ဆင်ခြင်းကို အားမပေးဘူးလို့ ကျွန်ုပ်ထင်ပါတယ်။ သူတို့ဟာ အဲဂုတ္တုလူတို့ထံမှ ရရှိခဲ့တဲ့ ရွှေကို နောက်ဆုံးမှာ ဘုရားတစ်ဆူအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့ကြပါတယ်။

ကျွန်ုပ်သိတဲ့ ခရစ်ယာန်အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး အတော်များများဟာ လက်ဝတ်ရတနာအချို့ ဝတ်ဆင်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်း သတိပြုရမယ့် အန္တရာယ်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ မိမိတို့၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်အပေါ် ယုံကြည်မှုမရှိတဲ့သူတွေ၊ မိမိတို့မှာ တန်ဖိုးမလုံလောက်ဘူးလို့ ခံစားရတဲ့သူတွေဟာ အဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေ ဝတ်ဆင်ခြင်းအားဖြင့် မိမိတို့ကိုယ်ကို ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်လို့ ထင်မြင်လာစေဖို့ ကြိုးစားကြခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

လက်ဝတ်ရတနာ ပိုဝတ်ဆင်ထားတဲ့အတွက် ခရစ်ယာန်တစ်ဦးကို ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ ခရစ်ယာန်တစ်ဦးလို့ ထင်မြင်ခဲ့သူတစ်ယောက်ကို ကျွန်ုပ်တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပါဘူး။ အမှန်တကယ်တော့ ဆန့်ကျင်ဘက်အခြေအနေကိုသာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပါတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ရုပ်မြင်သံကြားကနေ တရားဟောတဲ့ ဧဝံဂေလိတရားဟောဆရာ အတော်များများဟာ အရှုပ်တော်ပုံအမျိုးမျိုးကြောင့် ပြဿနာတက်ခဲ့ကြပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က “သခင်ယေရှုသည် ရိုလက်စ်နာရီကို ဝတ်ဆင်မည်လော” ဆိုတဲ့ သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ရေးသားခဲ့ပါတယ်။

အကြောင်းကတော့ အဲဒီတရားဟောဆရာတွေထဲမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို အဓိကထား ဟောပြောသူတွေ များစွာပါဝင်ပြီး သူတို့ရဲ့ ရွှေထည်ပစ္စည်းတွေ၊ ပုလဲတွေ၊ အလွန်အကျွံ သုံးစွဲမှုတွေနဲ့ ကြွားဝါဖွယ်ရာ အသွင်အပြင်တွေကို လူတွေ မြင်တွေ့ခဲ့ကြလို့ပါပဲ။ ဒီလိုအပြုအမူတွေကြောင့် ကမ္ဘာလောကသားတွေဟာ သူတို့ကို မနှစ်သက်ကြတော့ပါဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ခရစ်ယာန်လို့ ကြေညာထားသူတွေကိုလည်း လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြပါတယ်။

အဓိကအားဖြင့် မေးရမယ့်မေးခွန်းက “သခင်ယေရှု ဘာလုပ်မလဲ” ဆိုတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သမ္မာကျမ်းစာက အရာခပ်သိမ်းမှာ ကိုယ်တော်၏ စံနမူနာကို လိုက်နာရမယ်လို့ သွန်သင်ထားပါတယ်။

သခင်ယေရှုဟာ မိမိ၏နှာခေါင်း၊ နားတွေမှာ အပေါက်ဖောက်ပြီး ရတနာတွေ ချိတ်ဆွဲထားမယ်လို့ ကျွန်ုပ်တို့ ပုံဖော်ကြည့်နိုင်ပါသလား။

ကျွန်ုပ်တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ ဗိမာန်တော်ဖြစ်တယ်လို့ သမ္မာကျမ်းစာက ပြောထားပါတယ်။ တစ်ဖန် မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပေါက်ဖောက်ခြင်း၊ မိမိကိုယ်ကို လှီးဖြတ်ခြင်းတို့ဟာလည်း အယူမှားသူတို့၏ ဓလေ့ထုံးစံ ဖြစ်ပါတယ်။

ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၉း၂၈ ကို ဖတ်ကြည့်နိုင်ပါတယ်။ ထိုကျမ်းချက်တွင် ဤသို့ဆိုထားပါတယ်။

“သေသောသူအတွက် သင်တို့၏အသားကို မခုတ်မရှအောင် ပြုကြနှင့်။ ကိုယ်၌ တက်တူးအမှတ်ကို မထိုးကြနှင့်။ ငါသည် ထာဝရဘုရား ဖြစ်၏။”

ကျွန်ုပ်တို့ဟာ သေသောသူတို့အတွက်ဖြစ်စေ၊ တန်ဆာဆင်ရန်အတွက်ဖြစ်စေ မိမိတို့၏ အသားကို မခုတ်မရှသင့်ပါဘူး။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ သန့်ရှင်းပါတယ်။

ဓမ္မရာဇဝင်တတိယစောင် ၁၈း၂၈ မှာလည်း ဗာလ၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်တွေဟာ မိမိတို့၏ နတ်ဆိုးဆန်တဲ့ ဘုရားကို နှစ်သက်စေဖို့ မိမိတို့၏ ကိုယ်ကို လှီးဖြတ်ပြီး ထိုးဖောက်ကြတယ်လို့ ဖတ်ရပါတယ်။

မာကု ၅ တွင်လည်း နတ်ဆိုးစွဲနေတဲ့ အမျိုးသားတစ်ဦးဟာ ကျောက်ခဲတွေနဲ့ မိမိကိုယ်ကို လှီးဖြတ်နေခဲ့ကြောင်း ဖတ်ရပါတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် မာရ်နတ်ဟာ ခန္ဓာကိုယ်အပေါက်ဖောက်ခြင်းကို အားပေးသူလို့တောင် ပြောနိုင်မယ်ထင်ပါတယ်။

သခင်ယေရှုကို သူတို့ ဘယ်လိုဆက်ဆံခဲ့ကြသလဲဆိုတာကို ကြည့်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုလုပ်ခြင်းဟာ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ် မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်ရှင်းစွာ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီအကြောင်းကို ပြောနေတဲ့အတွက် နောက်ထပ်အကြောင်းအရာတစ်ခုကိုလည်း ခဏလောက် ပြောချင်ပါတယ်။ သမ္မာကျမ်းစာက ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်မှာ တက်တူးအမှတ်တွေ မထိုးရဘူးလို့လည်း ဆိုထားပါတယ်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ သန့်ရှင်းပါတယ်။ ယနေ့ခေတ်မှာတော့ ဒီအလေ့အထဟာ အလွန်အမင်း ပျံ့နှံ့လာခဲ့ပါတယ်။

ကောရိန္သုဩဝါဒစာ ပဋ္ဌမစောင် ၃း၁၆ တွင်လည်း ဤသို့ဆိုထားပါတယ်။

“သင်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ ဗိမာန်တော်ဖြစ်ကြသည်ကို၎င်း၊ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် သင်တို့အထဲ၌ ကျိန်းဝပ်တော်မူသည်ကို၎င်း မသိကြသလော။”

တရားဟောရာကျမ်း ၁၄း၁၊ ၂ တွင်လည်း သင်တို့သည် သင်တို့၏ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား၏ သားသမီးများဖြစ်ကြောင်း၊ မိမိတို့ကိုယ်ကို မခုတ်မရှရကြောင်း၊ သန့်ရှင်းသောလူမျိုးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အစပိုင်းမှာ လူတွေဟာ မနာခံဘဲ သိနာတောင်ပေါ်မှာ ရွှေနွားသငယ်ကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြတဲ့အခါ ဘုရားသခင်က နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့ကို ဘာပြောခဲ့သလဲ။

ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၃၃း၅ တွင် ထာဝရဘုရားက မောရှေအား ဣသရေလအမျိုးသားတို့ကို ဤသို့ပြောရန် မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

“သင်သည် ဣသရေလအမျိုးသားတို့အား ဆင့်ဆိုရမည်မှာ၊ သင်တို့သည် လည်ပင်းခိုင်မာသော လူမျိုးဖြစ်ကြ၏။ ငါသည် သင်တို့အလယ်သို့ ခဏခြင်းတွင် တက်၍ သင်တို့ကို ဖျက်ဆီးမည်။ ထို့ကြောင့် သင်တို့၏ တန်ဆာတို့ကို ချွတ်ထားကြလော့။ သင်တို့၌ အဘယ်သို့ပြုရမည်ကို ငါသိစေခြင်းငှာ ဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။”

မိမိတို့၏ တန်ဆာများကို ချွတ်ထားခြင်းဟာ နှိမ့်ချခြင်း၏ လက္ခဏာတစ်ရပ် ဖြစ်ပါတယ်။ သခင်ယေရှု ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာတော်မူခြင်းကို စောင့်မျှော်နေကြသူများအနေနဲ့ ကျွန်ုပ်တို့၏ အသွင်အပြင်ကို ရိုးရှင်းသပ်ရပ်ပြီး နှိမ့်ချမှုရှိစွာ ထိန်းသိမ်းသင့်ပါတယ်။

တရားစီရင်ရာနေ့မှာ ကျွန်ုပ်ဟာ သခင်ဘုရားရှေ့တော်ကို ရောက်တဲ့အခါ “ဒေါက်ဂ်၊ မင်း လက်ဝတ်ရတနာ အလုံအလောက် မဝတ်ခဲ့လို့ မင်းကို ကောင်းကင်နိုင်ငံထဲ ဝင်ခွင့်မပေးနိုင်ဘူး” လို့ သခင်ဘုရား ပြောမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာတော့ ကျွန်ုပ်သိပါတယ်။

တစ်စုံတစ်ရာကို သံသယရှိတဲ့အခါ ကျမ်းစာက ပြောထားတဲ့အတိုင်း လုပ်ဆောင်ပါ။

ဒါကြောင့် ကျွန်ုပ်ဟာ ဒီကျမ်းချက်တွေကို လိုက်နာဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပါတယ်။ အပြင်ပန်း တန်ဆာဆင်ခြင်းဖြစ်တဲ့ ရွှေနဲ့ ပုလဲတို့ကို အဓိကထားခြင်း မပြုဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ထို့အပြင် ဒီပစ္စည်းတွေဟာ ငွေကုန်ကြေးကျလည်း များပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအကြောင်းအရာနဲ့ပတ်သက်ပြီး “ဘယ်လောက်အထိ လိုက်နာသင့်သလဲ” လို့ မေးစရာရှိပါတယ်။ ဒီအခြေခံသဘောတရားဟာ သင်တို့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာသာမက အိမ်နဲ့ ကားမှာလည်း သက်ဆိုင်ပါတယ်။ ခရစ်ယာန်တွေဟာ ကြွားဝါဖွယ်ရာ၊ အလွန်အကျွံ ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ ပုံစံမျိုး မဖြစ်သင့်ပါဘူး။

ယာကုပ်ဟာ ဘုရားသခင်နှင့် တွေ့ဆုံဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့တဲ့အခါ ဘာလုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို ကြည့်ကြရအောင်။ ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၃၅း၁ မှာ ဘုရားသခင်က ယာကုပ်အား ဤသို့မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

“ထာဝရဘုရားကလည်း၊ ထလော့။ ဗေသလအရပ်သို့ သွား၍ နေထိုင်လော့။ သင်သည် သင်၏အစ်ကို ဧသောထံမှ ပြေးသောအခါ သင့်အား ထင်ရှားသောဘုရားသခင်အဖို့ ထိုအရပ်၌ ယဇ်ပလ္လင်ကို တည်လုပ်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။”

ထို့နောက် ယာကုပ်က မိမိ၏အိမ်သူအိမ်သားများနှင့် မိမိနှင့်အတူရှိသောသူအားလုံးကို ဤသို့ပြောခဲ့ပါတယ်။

“သင်တို့တွင်ရှိသော တစ်ပါးအမျိုးသားတို့၏ ဘုရားများကို ပယ်ရှားကြလော့။ ကိုယ်ကို သန့်ရှင်းစေကြလော့။ အဝတ်ကို လဲကြလော့။ ငါတို့သည် ထ၍ ဗေသလအရပ်သို့ သွားကြကုန်အံ့။ ငါ၏ဒုက္ခရောက်သောနေ့၌ ငါ့ကို နားထောင်တော်မူ၍ ငါသွားရာလမ်း၌ ငါနှင့်အတူရှိတော်မူသော ဘုရားသခင်အဖို့ ယဇ်ပလ္လင်ကို တည်လုပ်မည်ဟု ဆို၏။”

ထို့နောက် သူတို့သည် မိမိတို့လက်ထဲရှိ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့၏ ဘုရားများနှင့် မိမိတို့နား၌ ဝတ်ဆင်ထားသော နားကွင်းများကို ယာကုပ်ထံသို့ ပေးအပ်ခဲ့ကြပါတယ်။ ယာကုပ်သည် ထိုအရာများကို ရှေခင်မြို့အနီးရှိ သပိတ်ပင်အောက်တွင် မြှုပ်နှံခဲ့ပါတယ်။

ဒီနေရာမှာ သတိပြုကြည့်ပါ။ သူတို့ဟာ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့၏ ဘုရားများကို စွန့်ပစ်ခဲ့ကြသလို စုဆောင်းထားတဲ့ ရုပ်တုတွေနဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေကိုလည်း စွန့်ပစ်ခဲ့ကြပါတယ်။ သမ္မာကျမ်းစာထဲမှာ ဒီအရာနှစ်မျိုးဟာ မကြာခဏ ဆက်စပ်နေတတ်ပါတယ်။

ဗျာဒိတ်ကျမ်းကို လေ့လာကြည့်တဲ့အခါ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ပုံဆောင်ထားတာ တွေ့ရပါတယ်။

ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၂ မှာ ဘုရားသခင်၏ အသင်းတော်ကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့ရပါတယ်။ သူမဟာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုနဲ့ အလင်းကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ နေ၊ လနဲ့ ကြယ်များဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားပါတယ်။ အဲဒီအလင်းဟာ ဘုရားသခင် ဖန်ဆင်းထားတဲ့ အလင်းဖြစ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၇ မှာတော့ အတုအယောင်အသင်းတော်ကို တွေ့ရပါတယ်။ အဲဒီအသင်းတော်ရဲ့ အလင်းဟာ အတုအယောင်အလင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ၎င်းကို ရွှေ၊ ပုလဲနဲ့ မြေကြီးဆိုင်ရာ တန်ဆာဆင်မှုများဖြင့် ပုံဖော်ထားပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဒီအကြောင်းအရာဟာ အမှန်တကယ်အားဖြင့် ရိုးရှင်းသင့်တင့်ခြင်း၊ နှိမ့်ချခြင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်ုပ်ပြောနေတဲ့အရာဟာ လူအများ နှစ်သက်ကြမယ့်အရာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်။ တချို့လူတွေဟာ ဒီအကြောင်းကို ကြားရတဲ့အခါ စိတ်ဆိုးကြပါလိမ့်မယ်။ “ဒီလောက်သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို ဘာကြောင့် ဒီလောက် အရေးကြီးအောင် လုပ်နေတာလဲ” လို့လည်း မေးကြပါလိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါကပဲ အဓိကအချက် ဖြစ်ပါတယ်။ တချို့လူတွေအတွက်တော့ ဒီကိစ္စဟာ သေးငယ်တဲ့ကိစ္စ မဟုတ်နိုင်ပါဘူး။ အဲဒါကြောင့်ပဲ ဒီအကြောင်းအရာကို ဆွေးနွေးဖို့ ခက်ခဲနေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ကျွန်ုပ်၏အမြင်အရ သမ္မာကျမ်းစာက ခရစ်ယာန်တွေဟာ လက်ဝတ်ရတနာ ဝတ်ဆင်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်သင့်တယ်လို့ သွန်သင်ထားပါတယ်။

ဟေရှာယ ၂း၂၀ ကို ဖတ်ကြည့်နိုင်ပါတယ်။ သခင်ဘုရား ကြွလာတော်မူတဲ့အချိန်မှာ လူတွေဟာ မိမိတို့၏ ငွေရုပ်တု၊ ရွှေရုပ်တုတွေကို ကြွက်တွေ၊ လင်းနို့တွေ၊ မှဲ့တွေထံ ပစ်ချကြလိမ့်မယ်လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဒီပစ္စည်းတွေဟာ တန်ဖိုးမရှိတော့ပါဘူး။

ဟေရှာယကျမ်းမှာ ဇိအုန်သတို့သမီးများအကြောင်းကိုလည်း ဖော်ပြထားပါတယ်။ သူတို့ဟာ မိမိတို့၏ လည်ပင်းကို မော့လျက်၊ မျက်စိကို မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်လုပ်လျက် သွားလာကြပြီး ခြေကျင်းဝတ်တန်ဆာများ၊ ရတနာများနဲ့ တန်ဆာဆင်ထားကြပါတယ်။ ထိုအခန်းမှာ ဇိအုန်သတို့သမီးများ၏ မာနကြီးခြင်းအကြောင်းကို ပြောထားပါတယ်။ အဲဒါဟာ ဟေရှာယကျမ်း အခန်းကြီး ၃ မှာ တွေ့ရတဲ့အကြောင်းအရာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီအကြောင်းအရာကို ကျမ်းစာတစ်အုပ်လုံးနဲ့ ခြုံငုံကြည့်တဲ့အခါ အဲဒီလို သွန်သင်ချက်တွေကို တွေ့ရှိရပါတယ်။

ဒီအကြောင်းကို ပြောနေတုန်း တစ်စုံတစ်ယောက်က “ဒါဆို မင်္ဂလာလက်စွပ်ကရော ဘယ်လိုလဲ” လို့ မေးလာနိုင်ပါတယ်။

ပထမဆုံးအနေနဲ့ သမ္မာကျမ်းစာထဲမှာ မင်္ဂလာလက်စွပ်ကို မဖြစ်မနေ ဝတ်ဆင်ရမယ်လို့ ဖော်ပြထားတဲ့နေရာ မရှိပါဘူး။ ဒါဟာ အစဉ်အလာကနေ ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီဓလေ့ဟာလည်း အယူမှားဝါဒကနေ ဆင်းသက်လာတာ ဖြစ်ပါတယ်။

တစ်ခုတော့ ထပ်မံအလေးပေးပြောချင်ပါတယ်။ မင်္ဂလာလက်စွပ် ဝတ်ဆင်ကြတဲ့ သစ္စာရှိပြီး သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်နှင့် ပြည့်ဝတဲ့ ခရစ်ယာန်များစွာ ရှိပါတယ်။ ကျွန်ုပ်ကတော့ မဝတ်ဆင်ဖို့ ရွေးချယ်ထားပါတယ်။

အစဉ်အလာနဲ့ အယူမှားဝါဒတို့ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုနဲ့ ဘယ်လောက်နီးနီးကပ်ကပ် နေနိုင်မလဲဆိုတာကို စမ်းသပ်ချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်ုပ်ဟာ သမ္မာကျမ်းစာနဲ့ ဘယ်လောက်နီးကပ်စွာ အသက်ရှင်နိုင်မလဲဆိုတာကိုသာ အလေးထားချင်ပါတယ်။

ဒီအကြောင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ သမိုင်းအချက်အလက်တချို့ကို ပြောပြပါရစေ။

ရောမအသင်းတော်မှ ကာဒီနယ်တစ်ပါးဖြစ်တဲ့ ဂျွန် ဟင်နရီ နယူးမန် (John Henry Newman) ရဲ့ ရေးသားချက်ကို ဖတ်ကြည့်နိုင်ပါတယ်။ သူက ကွန်စတန်တိုင်းဟာ ခရစ်ယာန်ဘာသာသစ်ကို အယူမှားသူတွေ လက်ခံလာစေဖို့ သူတို့၏ ရိုးရာဓလေ့ထုံးစံများအတွင်းရှိ အပြင်ပန်းတန်ဆာဆင်မှုများကို ခရစ်ယာန်ဘာသာထဲသို့ ယူဆောင်လာခဲ့တယ်လို့ ရေးသားခဲ့ပါတယ်။

ဒီအကြောင်းအရာကို ပရိုတက်စတင့်စာရေးဆရာတွေက အလေးအနက် ရေးသားခဲ့ကြပြီးသားဖြစ်တဲ့အတွက် အသေးစိတ် ဆက်လက်ရှင်းပြဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး။ လူအများစုအတွက် ဒီအကြောင်းတွေဟာ ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။

ဘုရားကျောင်းများကို အသုံးပြုခြင်း၊ သီးခြားသူတော်စင်များအတွက် ဘုရားကျောင်းများကို ရည်စူးတည်ဆောက်ခြင်း၊ အမွှေးနံ့သာများ၊ ဖယောင်းတိုင်များ၊ သန့်ရှင်းသောရေ၊ စီတန်းလှည့်လည်ခြင်းနဲ့ လက်ထပ်ထိမ်းမြားရာမှာ လက်စွပ်အသုံးပြုခြင်းတို့ဟာ အယူမှားသူတို့၏ ဓလေ့ထုံးစံများမှ ခရစ်ယာန်ဘာသာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့တဲ့ အရာများ ဖြစ်ပါတယ်။

ကက်သလစ်အသင်းတော်ကိုယ်တိုင်ကပင် လက်ထပ်ထိမ်းမြားရာတွင် လက်စွပ်အသုံးပြုခြင်းဟာ အယူမှားသော ရောမလူမျိုးတို့ထံမှ ခရစ်ယာန်ဘာသာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံထားပါတယ်။ အဲဒီလို ပြုလုပ်ခြင်းဟာ အယူမှားသူများအတွက် ခရစ်ယာန်ဘာသာကို ပိုမိုဆွဲဆောင်မှုရှိစေပြီး လက်ခံရလွယ်ကူစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီအချက်ကို ထပ်မံသက်သေပြတဲ့ အရာတစ်ခုလည်း ရှိပါတယ်။ အစောပိုင်း ခရစ်ယာန်တို့၏ ကျမ်းစာအုပ်များဖြစ်တဲ့ ဂျိမ်းဘုရင်ဘာသာပြန်ကျမ်းအများစုမှာ “မီလီနာအသနားခံစာ” လို့ခေါ်တဲ့ စာတမ်းတစ်ခု ပါရှိပါတယ်။ အဲဒီစာတမ်းဟာ ပရိုတက်စတင့် သို့မဟုတ် ပူရီတန် သင်းအုပ်ဆရာတစ်ထောင်က ဂျိမ်းဘုရင်ထံ တင်ပြခဲ့တဲ့ အသနားခံစာ ဖြစ်ပါတယ်။

သူတို့တင်ပြခဲ့တဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေထဲမှာ လက်ဝါးကပ်တိုင်အမှတ်အသား ပြုလုပ်ခြင်းကို မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရခြင်းမှ ကင်းလွတ်ခွင့်ပေးရန်၊ ဓမ္မဆရာများ၏ ဦးထုပ် သို့မဟုတ် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်ရန်နဲ့ မင်္ဂလာဆောင်အခမ်းအနားမှာ လက်စွပ်အသုံးပြုခြင်းကို ပယ်ဖျက်ရန်တို့ ပါဝင်ပါတယ်။

ပူရီတန်များနဲ့ ပရိုတက်စတင့်များဟာ ဒီအချက်တွေကို ယုံကြည်ခဲ့ကြပါတယ်။

ပရိုတက်စတင့်ဓမ္မဆရာတစ်ပါးဖြစ်ပြီး ကြီးမားတဲ့ ပြန်လည်နိုးကြားရေးလှုပ်ရှားမှုများကို ဦးဆောင်ခဲ့သူ ဂျွန် ဝက်စလီ (John Wesley) ၏ စကားကိုလည်း ဖတ်ကြည့်နိုင်ပါတယ်။

သူက ဤသို့ဆိုခဲ့ပါတယ်။

“ရွှေ၊ ပုလဲနဲ့ အဖိုးတန်ကျောက်မျက်ရတနာများကို မဝတ်ဆင်ကြဖို့ သင်တို့ကို ကျွန်ုပ်တိုက်တွန်းပါတယ်။ အမျိုးသမီးများအနေနဲ့ လက်စွပ်၊ နားကပ်နဲ့ လည်ဆွဲများကို မဝတ်ဆင်ကြဖို့ ကျွန်ုပ် အကြံပြုပါတယ်။ မှန်ပါတယ်၊ ဒီအရာတွေဟာ သေးငယ်တဲ့အရာများ၊ အလွန်သေးငယ်တဲ့အရာများ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကာကွယ်ပြောဆိုဖို့တောင် မထိုက်တန်ဘူးဆိုရင် အဲဒီအရာတွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြပါ။ ဘာစကားမှ ထပ်မပြောဘဲ ပယ်ဖျောက်လိုက်ကြပါ၊ လွှင့်ပစ်လိုက်ကြပါ။ သို့မဟုတ်ပါက သေးငယ်တဲ့ မကောင်းမှုတစ်ခုကပင် များစွာသော နာကျင်မှုကို ဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်။ မိမိကိုယ်ကို အနည်းငယ် အလိုလိုက်ခြင်းက သင်တို့၏ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်ပြီး သင်တို့၏ စံနမူနာကြောင့် ညီအစ်ကိုတစ်ဦးကိုလည်း မှားယွင်းစေနိုင်ပါတယ်။”

ဒီအကြောင်းအရာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်ုပ် ရှာဖွေတွေ့ရှိထားတာဟာ အစိတ်အပိုင်းအနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ရေခဲတောင်ကြီးရဲ့ ရေပေါ်ထွက်နေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခုလိုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ခရစ်ယာန်တို့၏ အသွင်အပြင်၊ တန်ဆာဆင်မှုနဲ့ ရိုးရှင်းသင့်တင့်ခြင်းအကြောင်း သမ္မာကျမ်းစာထဲမှာ ကျွန်ုပ်တို့ မကြားရလေ့ရှိတဲ့ သွန်သင်ချက်တွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ကျွန်ုပ်ထင်ပါတယ်။

ဒီအကြောင်းအရာကို ပိုမိုသိရှိလိုတယ်ဆိုရင် အခမဲ့မျှဝေပေးမယ့် စာအုပ်တစ်အုပ် ကျွန်ုပ်မှာ ရှိပါတယ်။ အဲဒီစာအုပ်ရဲ့ အမည်က “လက်ဝတ်ရတနာ၊ ဘယ်လောက်အထိ များပြားသွားပြီလဲ” ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီစာအုပ်မှာ အထက်ပါကျမ်းချက်များအပြင် အခြားကျမ်းချက်များစွာကိုပါ ပိုမိုအသေးစိတ် ရှင်းပြထားပါတယ်။

ဒီယူကျုဗ်ဗီဒီယိုရဲ့ အောက်ဘက်မှာရှိတဲ့ လင့်ခ်ကို နှိပ်လိုက်ရုံနဲ့ အခမဲ့စာအုပ်ကို ဘယ်လိုရယူနိုင်မလဲဆိုတာ သိရှိနိုင်ပါတယ်။ ပြီးရင် သင့်မိတ်ဆွေတွေနဲ့လည်း မျှဝေပေးနိုင်ပါတယ်။

ဘုရားသခင် ကောင်းချီးပေးပါစေ။ လာမယ့်အပတ်မှာလည်း ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို အတူတကွ ဆက်လက်လေ့လာကြပါစို့။

 

မူရင်းလင့် 

https://youtu.be/u63uyZhwdg0?si=o34xlM-55OzX53tE