Sunday, November 15, 2026

သမ္မာကျမ်းစာအခြေပြု ကုသခြင်းဆိုင်ရာ အခြေခံမူငါးချက်

 


သမ္မာကျမ်းစာအခြေပြု ကုသခြင်းဆိုင်ရာ အခြေခံမူငါးချက်

ဤစာကို မူရင်းတရားဟောချက်၏ အကြောင်းအရာ၊ အစီအစဉ်နှင့် အဓိပ္ပာယ်များ မပျောက်စေဘဲ မြန်မာဘာသာဖြင့် သဘာဝကျကျ ပြောဆိုဟန်၊ နားထောင်သူနှင့် တိုက်ရိုက်စကားပြောနေသကဲ့သို့ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းအောင် စီစဉ်ရေးသားထားပါသည်။ ကျမ်းစာအမည်နှင့် ကိုးကားချက်များကိုလည်း သင်ပေးထားသော ယုဒသန်ကျမ်းစာစည်းမျဉ်းအတိုင်း အသုံးပြုပါမည်။

ဒေါက်တာ ဒေါ့ဂ် ဘက်ချယ်လာ၏ တရားဟောချက်

နိဒါန်း — လူတိုင်းနှင့် သက်ဆိုင်သော အကြောင်းအရာ

ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ ဆွေးနွေးကြမယ့်အကြောင်းအရာကတော့ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုဖြစ်တဲ့ သမ္မာကျမ်းစာအခြေပြု ကုသခြင်းဆိုင်ရာ အခြေခံမူငါးချက် အကြောင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီအကြောင်းအရာဟာ လူတိုင်းနဲ့ သက်ဆိုင်ပါတယ်။ အခုအချိန်မှာ သင်နဲ့ မသက်ဆိုင်သေးဘူးဆိုရင်တောင် တစ်နေ့နေ့မှာတော့ မလွဲမသွေ သက်ဆိုင်လာမှာပါ။

တစ်ခါက သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် မြစ်ကမ်းဘေးက တံတားတစ်စင်းပေါ်မှာ ငါးမျှားနေကြတယ်။ သူတို့ဟာ တံတားဘေးကနေ ငါးမျှားတံတွေကို ရေထဲချထားကြတာပေါ့။ အဲဒီအချိန်မှာ ရုတ်တရက် ဆိုင်ကယ်သံတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်။ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဆိုင်ကယ်နှစ်စီးက နာရေးယာဉ်တစ်စီးကို ဦးဆောင်ပြီး တံတားပေါ်ကနေ ဖြတ်သန်းလာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

အဲဒီအခါ ငါးမျှားနေတဲ့သူတစ်ယောက်က သူ့ငါးမျှားတံကို အမြန်ဆွဲတင်ပြီး ဘေးမှာချထားလိုက်တယ်။ ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ပြီး ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့တယ်။

ရဲဆိုင်ကယ်နှစ်စီးနဲ့ နာရေးယာဉ် ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ကားတန်းရှည်ကြီးလည်း တစ်စီးပြီးတစ်စီး လိုက်လာကြတယ်။ ကားအားလုံး မီးဖွင့်ထားကြပြီး ဖြတ်သန်းဖို့ ဆယ်မိနစ်လောက်တောင် ကြာခဲ့တယ်။

အဲဒီအချိန်တစ်လျှောက်လုံး အဲဒီလူက ခေါင်းငုံ့ပြီး လက်နှစ်ဖက်ယှက်ထားလျက် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့တာပေါ့။

နောက်ဆုံး ကားတန်းကြီး ဖြတ်သန်းသွားတဲ့အခါ သူက ပြန်လှည့်လာပြီး ဦးထုပ်ပြန်ဆောင်းတယ်။ ငါးမျှားတံကိုလည်း ရေထဲပြန်ချလိုက်တယ်။

ဒါကိုမြင်တဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းက အံ့ဩပြီး ပြောလိုက်တယ်။

“ဟယ်ရီ၊ မင်းဟာ ဒီလောက်တောင် ဘာသာတရားကိုင်းရှိုင်းတဲ့သူဖြစ်မှန်း ငါမသိခဲ့ဘူးကွာ။”

အဲဒီအခါ ဟယ်ရီက ပြန်ဖြေတယ်။

“ဒီလိုပါပဲကွာ။ ငါတို့ အိမ်ထောင်သက် နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်ရှိပြီလေ။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ တစ်ခုခုတော့ လုပ်ပေးသင့်တယ်လို့ ထင်လို့ပါ။”

ဒါဟာ ရယ်စရာပုံပြင်လေးတစ်ပုဒ်ပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ သတိထားရမယ့်အချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ နာရေးယာဉ်တစ်စီး ဖြတ်သန်းသွားတာကို မြင်ရတိုင်း အဲဒီမြင်ကွင်းက ကျွန်တော်တို့အတွက် တရားဒေသနာတစ်ပုဒ်လို ဖြစ်နေပါတယ်။

အင်္ဂလိပ်ကဗျာဆရာကြီး ဂျွန် ဒန်း (John Donne) ရဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို သင်တို့ ကြားဖူးကြမှာပါ။ အဲဒီကဗျာဟာ “လူတစ်ယောက်ဟာ ကျွန်းတစ်ကျွန်းလို သီးခြားရပ်တည်နေသူ မဟုတ်ပါ” ဆိုတဲ့ စကားနဲ့ စတင်ထားပြီး အဆုံးမှာတော့ ဒီလိုပြောထားပါတယ်။

“ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာတဲ့အခါ ဘယ်သူ့အတွက် မြည်တာလဲလို့ မမေးပါနဲ့။ အဲဒီခေါင်းလောင်းသံဟာ သင့်အတွက်လည်း မြည်နေတာပါပဲ။”

ဒီစကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ဖို့ဆိုရင် အရင်ခေတ် ဥရောပနိုင်ငံတွေကို ပြန်ကြည့်ရပါမယ်။ ဘုရားကျောင်းခေါင်းလောင်းတွေဟာ အချိန်ကို ပြသဖို့အတွက်သာ မြည်တာမဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ခါတလေ လူတစ်ယောက် သေဆုံးသွားတဲ့အခါမှာလည်း ခေါင်းလောင်းတီးပြီး အသိပေးလေ့ရှိကြတယ်။

အဲဒီအခါ လူတွေက ဘုရားကျောင်းကို သွားပြီး ဘယ်သူသေဆုံးသွားတယ်ဆိုတာ သိရှိနိုင်ဖို့ ကြေညာချက်ကို ဖတ်ကြရတယ်။

ဒါကြောင့် ဂျွန်ဒန်း ပြောချင်တဲ့အဓိပ္ပာယ်ကတော့ လူတစ်ယောက် သေဆုံးသွားတဲ့အကြောင်း ခေါင်းလောင်းသံကြားရတဲ့အခါ “ဘယ်သူများ သေသွားတာလဲ” လို့ပဲ မစဉ်းစားပါနဲ့။ အဲဒီခေါင်းလောင်းသံဟာ တစ်နေ့မှာ ကိုယ်တိုင်လည်း သေဆုံးရမယ့်သူဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်တို့အတွက်ပါ မြည်နေတာဖြစ်တယ်ဆိုတာ သတိရဖို့ပါပဲ။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာကို ပြန်ကြည့်ကြည့်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ အသင်းတော်သမိုင်းကို ပြောမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီထက်ပိုပြီး နောက်ပြန်ဆုတ်ရပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ထဲက ဘယ်သူမှ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိမနေခဲ့ကြပါဘူး။

နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ့တစ်ဆယ်လောက် အနာဂတ်ကို ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင်လည်း သခင်ဘုရား ကြွလာခြင်း မနှောင့်နှေးသေးဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ထဲက ဘယ်သူမှ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိနေတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အာမင်။

ဆိုလိုတာက ဧနောက်နဲ့ ဧလိယတို့ကို ချန်လှပ်ထားရင် လူသားအားလုံးဟာ သေဆုံးခြင်းကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြရပြီး ဖြစ်ပါတယ်။ သေဆုံးနှုန်းဟာ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းပါပဲ။

ဒီအကြောင်းကို ကျွန်တော်တို့ မစဉ်းစားချင်ကြပါဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သေခြင်းတရားဟာ ရန်သူတစ်ပါးဖြစ်နေလို့ပါပဲ။

သေခြင်းနဲ့ ရောဂါဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ မူလအစီအစဉ် မဟုတ်ပါဘူး။

ဘုရားသခင်ရဲ့ မူလအစီအစဉ်ကတော့ လူသားတွေကို ထာဝရအသက်ရှင်စေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ်တော်ဟာ ကျွန်တော်တို့ကို ထာဝရအသက်ရှင်နိုင်ဖို့ ဖန်ဆင်းခဲ့တာပါ။

ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၁း၂၇ မှာ ဒီလိုဖော်ပြထားပါတယ်။

“ဘုရားသခင်သည် မိမိပုံသဏ္ဌာန်တော်နှင့်အညီ လူကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။”

ဘုရားသခင်ဟာ ထာဝရတည်ရှိတော်မူတဲ့အရှင် ဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ်တော်ကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို မိမိရဲ့ ထာဝရသားသမီးများအဖြစ် ဖန်ဆင်းခဲ့တာပါ။ ထာဝရအသက်ရှင်နိုင်ဖို့ အသက်ပင်ကိုလည်း ပေးထားခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အပြစ်တရား ဝင်ရောက်လာတဲ့အခါ သေခြင်းတရားလည်း ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။ သေခြင်းနဲ့အတူ ရောဂါဘယတွေပါ ကမ္ဘာပေါ်ကို ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတာပါ။

ဒါကြောင့် ရောဂါဆိုတာ ဘုရားသခင်ရဲ့ မူလအစီအစဉ် မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ အပြစ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ရန်သူတစ်ပါး ဖြစ်ပါတယ်။

ဟေရှာယ ၃၃း၂၄ မှာ ကောင်းကင်နိုင်ငံအကြောင်းကို ဖော်ပြထားရာတွင် “ငါသည် နာသည်ဟု မြို့သားတို့သည် မဆိုရကြ” ဟု ဆိုထားပါတယ်။ အဲဒီနေရာမှာ ရောဂါဘယဆိုတာ လုံးဝရှိတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၂၁း၄ မှာလည်း ကျွန်တော်တို့ အားလုံး ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်တဲ့ အံ့ဖွယ်ကတိတော်တစ်ခု ရှိပါတယ်။

“ဘုရားသခင်သည် သူတို့မျက်စိ၌ ရှိသမျှသော မျက်ရည်တို့ကို သုတ်တော်မူမည်။ နောက်တစ်ဖန် သေခြင်းမရှိရ။ စိတ်မသာညည်းတွားခြင်း၊ အော်ဟစ်ခြင်း၊ နာကျင်ခြင်းလည်း မရှိရ။ အကြောင်းမူကား ရှေးဖြစ်ဖူးသောအရာတို့သည် ရွေ့သွားကြပြီ။”

ဒီကတိတော်ကို ကျွန်တော်တို့အားလုံး မျှော်လင့်စောင့်စားနေကြတာ မဟုတ်လား။

နာကျင်မှု၊ ဝေဒနာနဲ့ ရောဂါဘယတွေဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ မူလအစီအစဉ်ထဲမှာ မပါဝင်ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအရာအားလုံးဟာ အပြစ်တရားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တာပါ။

ယေရှုခရစ်တော်၏ အမှုတော်တွင် ကုသခြင်း၏ အရေးပါမှု

ယေရှုခရစ်တော်ဟာ မြေကြီးပေါ်မှာ အမှုတော်ဆောင်ရွက်စဉ် အချိန်များစွာကို လူနာတွေကို ကုသပေးခြင်းမှာ အသုံးပြုခဲ့ပါတယ်။

တကယ်တော့ လူနာတွေကို ကုသပေးခြင်းဟာ ခရစ်တော်ရဲ့ အမှုတော်လုပ်ငန်းရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

မဿဲ ၄း၂၃ မှာ ဖော်ပြထားတဲ့အတိုင်း ယေရှုဟာ ဂါလိလဲပြည်တစ်ပြည်လုံးကို လှည့်လည်ပြီး တရားဇရပ်တွေမှာ သွန်သင်တော်မူတယ်။ နိုင်ငံတော်နှင့်ဆိုင်သော ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောတော်မူတယ်။ လူတို့တွင် ရှိသမျှသော အနာရောဂါအမျိုးမျိုးကိုလည်း ငြိမ်းစေတော်မူတယ်။

ကျွန်တော်တို့ အခုဖတ်ခဲ့တဲ့ ကျမ်းစာဖတ်ရှုချက်မှာလည်း လူအမျိုးမျိုးက ရောဂါဝေဒနာခံစားနေရသူတွေကို ကိုယ်တော်ထံ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြပြီး ကိုယ်တော်က ရောဂါအမျိုးမျိုးကို ကုသပေးတော်မူခဲ့တယ်လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။

ယေရှုသွားလေရာရာမှာ အသက်ကို ပေးစွမ်းနေခဲ့တာပါ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင်ဟာ အသက်ရှင်ခြင်းရဲ့ အရင်းအမြစ် ဖြစ်တော်မူလို့ပါပဲ။

တစ်ခါတလေ ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်က သဘာဝတရားကို သေချာကြည့်မိရင် အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ အရာတွေကို တွေ့ရတတ်ပါတယ်။

ကျွန်တော် အရင်တုန်းက ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်သီအိုရီကို ယုံကြည်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ စဉ်းစားစရာတွေ အများကြီးရှိလာပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ လေ့လာကြည့်နိုင်တဲ့ နေအဖွဲ့အစည်းထဲမှာ ကမ္ဘာမြေကြီးလို အသက်ရှင်ခြင်းတွေ အခုလို ပြည့်နှက်နေတဲ့ နေရာကို မတွေ့ရပါဘူး။

တောင်အမေရိကတိုက်က မိုးရွာဖို့ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာလောက် စောင့်ရတဲ့ သဲကန္တာရနေရာမျိုးကို သွားကြည့်ပါ။ အဲဒီနေရာမှာ ရေအနည်းငယ်လောင်းပေးလိုက်ရုံနဲ့ အပင်တွေ ပြန်ပေါက်လာနိုင်ပါတယ်။ အပင်တွေ အလုံအလောက် ပေါက်လာတဲ့အခါ တိရစ္ဆာန်တွေပါ ရောက်လာကြတယ်။

ဒါကို ကျွန်တော် စဉ်းစားလို့ မကုန်နိုင်ပါဘူး။

ကျွန်တော်တို့ တောင်ပေါ်ဒေသတွေမှာလည်း အလုပ်လုပ်ကြတယ်။ အလွန်ဝေးလံတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ကျွန်တော့်ပိုင်ဆိုင်တဲ့ မြေကွက်လေးတစ်ခု ရှိပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က အဲဒီနေရာမှာ ရေကန်တစ်ကန် တူးခဲ့တယ်။

အဲဒီရေကန်ဟာ ချောင်းနဲ့လည်း မနီးဘူး။ အနီးအနားမှာ ရေအရင်းအမြစ်လည်း မရှိဘူး။ ကျွန်တော်က ရေကန်တစ်ကန်ပဲ တူးခဲ့တာပါ။

ဒါပေမဲ့ အခု အဲဒီရေကန်ထဲမှာ လိပ်တွေလည်း ရှိနေပြီ။ ဖားတွေလည်း ရှိနေပြီ။

ကျွန်တော် စဉ်းစားမိတယ်။ “ဒီတိရစ္ဆာန်တွေ ဘယ်လိုရောက်လာကြတာလဲ” ပေါ့။

ဘဲတစ်ကောင်က လိပ်တစ်ကောင်ကို နှုတ်သီးနဲ့ကောက်ပြီး အဲဒီရေကန်ထဲ လာချခဲ့တာလား။ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ။

နီဗားဒါးပြည်နယ်လို နေရာမျိုးမှာလည်း ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ခြောက်သွေ့နေတဲ့အလယ်မှာ ရေအိုင်လေးတစ်ခုကို တွေ့ရတတ်ပါတယ်။ အဲဒီရေအိုင်ထဲမှာ ဖားလောင်းတွေနဲ့ လိပ်တွေ ရှိနေကြတယ်။

အသက်ရှင်ခြင်းဆိုတာ နေရာအနှံ့မှာ ပေါ်ထွက်လာနေသလိုပါပဲ။

ဒါဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ ဖန်ဆင်းခြင်းတန်ခိုးတော်ကို ပြသနေတဲ့ အရာဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဘုရားသခင် ထည့်သွင်းပေးထားသော ကုသနိုင်စွမ်း

သင်တို့ သိထားရမယ့် အရေးကြီးတဲ့အချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ သင်တို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အသက်ရှင်ဖို့၊ ပြန်လည်ကျန်းမာလာဖို့ ဘုရားသခင်က စီမံဖန်ဆင်းပေးထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဥပမာ၊ သင် လက်ကို ဓားနဲ့ရှမိတယ်ဆိုပါစို့။ အဲဒီဒဏ်ရာဟာ သူ့အလိုလို ပြန်လည်ကျက်လာတတ်ပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲ။ ဘုရားသခင်က သင့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ပြန်လည်ကုသနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ကို ထည့်သွင်းပေးထားလို့ပါပဲ။

ဆာလံ ၁၀၃ မှာလည်း ကိုယ်တော်သည် သင်၏ရောဂါရှိသမျှတို့ကို ငြိမ်းစေတော်မူသောအရှင်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားပါတယ်။

အခု ကျွန်တော် လျှို့ဝှက်ချက်လေးတစ်ခု ပြောပြမယ်။

ကျွန်တော့်လက်မကို ကြည့်ပါဦး။ လက်သည်းမှာ လက်သည်းဆိုးဆေးလေး ဆိုးထားတာကို မြင်ရတယ်မဟုတ်လား။ သင်တို့ သတိထားမိကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

နယူးယောက်အစီအစဉ် မစတင်ခင်လေးမှာ ကျွန်တော် တံခါးနဲ့ လက်မကို ညှပ်မိခဲ့လို့ လက်သည်းအောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံး မည်းသွားခဲ့တာပါ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနေပါပြီ။ အရင်တုန်းက အမည်းရောင်ဟာ ဒီနေရာအထိ ရှိနေခဲ့တာပါ။ အခုတော့ တဖြည်းဖြည်း အပေါ်ကို ရွေ့တက်လာနေပါတယ်။ မကြာခင်မှာ လက်မလက်သည်းကို လက်သည်းဆိုးဆေး ဆိုးထားစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ ခြေသည်းတွေပဲ ဆိုးထားရတော့မှာပါ။ အာမင်။ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းကြပါစို့။

ဒီတစ်ပတ်မှာလည်း အက်ဖ်ကို ကျမ်းစာသင်တန်းသားတွေနဲ့အတူ ခြေဆေးခြင်းအမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြတယ်။ ဒီနေ့ ဒီမှာရှိနေတဲ့ ဒန်နီယယ် ဟဒ်ဂျင် (Daniel Hudgin) ကလည်း သူ့အတွေ့အကြုံတစ်ခုကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်။

တစ်ခါတုန်းက ခြေဆေးခြင်းပြုလုပ်ဖို့ ဖိနပ်ချွတ်လိုက်တဲ့အခါ သူ့သမီးတွေက ခြေသည်းတွေကို ဆေးရောင်စုံ ဆိုးပေးထားခဲ့တာကို မေ့နေခဲ့တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။

အဲဒီအခါ သူ့အတွက် ရှင်းပြစရာတွေ အများကြီး ဖြစ်သွားတာပေါ့။ ရယ်စရာကောင်းပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ပြောချင်တာကတော့ ကျွန်တော်တို့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိပါတယ်။ တစ်ခါတလေ အချိန်ကြာတတ်ပေမဲ့ ကုသမှုဖြစ်စဉ်ဟာ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ဟာ ဒဏ်ရာရသွားတဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်က ပြန်လည်ကုသပေးနေပါတယ်။ ဒါဟာ ဘုရားသခင်က ကျွန်တော်တို့ကို အသက်ရှင်နိုင်ဖို့ စီမံဖန်ဆင်းပေးထားတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေ ရောဂါတွေ ဝင်လာတတ်ပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ လူတိုင်းဟာ အသက်ရှင်နေသရွေ့ တစ်နေ့နေ့မှာ နောက်ဆုံးရောဂါတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရနိုင်ပါတယ်။

လူတွေက ယေရှုထံလာပြီး လာဇရုနေမကောင်းဖြစ်နေကြောင်း ပြောခဲ့ကြတဲ့အခါ ယေရှုက “ဤရောဂါသည် သေခြင်းသို့ မရောက်” လို့ မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ တချို့ရောဂါတွေကတော့ သေခြင်းနဲ့ အဆုံးသတ်တတ်ပါတယ်။

ယေရှု ကုသပေးခဲ့တဲ့သူတွေတောင် နောက်ဆုံးမှာ အသက်ကြီးလာကြတယ်။ နေမကောင်းဖြစ်ကြတယ်။ အချို့က မတော်တဆမှုကြောင့် သေဆုံးသွားကြတယ်။

ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ရင်ဆိုင်ရနိုင်တဲ့ အမှန်တရားပါပဲ။

ထို့ကြောင့် ဒီမြေကြီးပေါ်မှာ ရရှိတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်းဆိုင်ရာ ကုသခြင်းဟာ ယာယီသာ ဖြစ်ပါတယ်။ သခင်ဘုရား ကြွလာခြင်း မနှောင့်နှေးသေးဘူးဆိုရင် တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော်တို့အားလုံးလည်း သေခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရမှာပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ တတ်နိုင်သမျှ ကျန်းမာအောင် နေထိုင်သင့်ပါတယ်။ အသက်ရှင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ကျန်းမာစွာ နေနိုင်ဖို့ ကြိုးစားသင့်ပါတယ်။

ဘာကြောင့်လဲ။

ကျွန်တော်တို့ဟာ ဘုရားသခင်ကို ချစ်ကြတယ်။ လူသားချင်းကိုလည်း ချစ်ကြတယ်။ မိမိကိုယ်ကိုလည်း ချစ်ကြတယ်။

ကျန်းမာနေတဲ့အခါ ဘုရားသခင်ကို အမှုတော်ဆောင်ရွက်ဖို့ ပိုပြီးလွယ်ကူပါတယ်။ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား။ အာမင်။

ဒါကြောင့် ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ရတာဟာ ကိုယ့်အတွက်တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်အနီးအနားက လူတွေကို ချစ်လို့လည်း ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ ကျန်းမာနေတဲ့အခါ အခြားသူတွေကို ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။ ကိုယ်တိုင်နေမကောင်းဖြစ်နေတဲ့အခါကျတော့ တခြားသူတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ပြန်လည်ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးရပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ အချိန်နဲ့ ခွန်အားတွေကိုလည်း အသုံးပြုရပါတယ်။

ဒါကြောင့် တတ်နိုင်သမျှ ကျန်းမာစွာ နေထိုင်ခြင်းဟာ ဘုရားသခင်နဲ့ လူသားချင်းအပေါ်ထားရှိတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဖော်ပြခြင်းတစ်မျိုးလည်း ဖြစ်ပါတယ်။

လေဖြတ်နေသောသူကို ယေရှု ကုသပေးခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်

အခု ကျွန်တော်တို့ သမ္မာကျမ်းစာထဲက ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို အခြေခံပြီး ဆက်လက်လေ့လာကြရအောင်။ ကျွန်တော်ကတော့ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို စတင်ဆွေးနွေးတဲ့အခါ ကျမ်းစာထဲက ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို အခြေခံပြီး ပြောပြရတာကို နှစ်သက်ပါတယ်။

ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ လေ့လာမယ့် ဖြစ်ရပ်ကတော့ လေဖြတ်နေတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ကို သူ့သူငယ်ချင်းလေးယောက်က ယေရှုထံ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တဲ့ အကြောင်းဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအကြောင်းကို မာကု၊ လုကာနဲ့ မဿဲတို့ရဲ့ ဧဝံဂေလိကျမ်းတွေမှာလည်း တွေ့နိုင်ပါတယ်။

မာကု ၂း၁ မှာ စတင်ဖတ်ကြည့်ကြရအောင်။

ယေရှုသည် ကပေရနောင်မြို့သို့ တစ်ဖန်ကြွတော်မူပြီး ရက်အနည်းငယ်ကြာသောအခါ အိမ်တစ်အိမ်၌ ရှိတော်မူကြောင်း သတင်းပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအိမ်ဟာ ရှိမုန်ပေတရုရဲ့ အိမ်ဖြစ်တယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ နားလည်နိုင်ပါတယ်။

လူတွေ အများကြီး စုဝေးလာကြတဲ့အတွက် အိမ်ထဲမှာ နေရာမရှိတော့ဘူး။ တံခါးဝအနီးမှာတောင် ရပ်စရာနေရာ မရှိတော့ပါဘူး။ ယေရှုကလည်း သူတို့ကို နှုတ်ကပတ်တော်တရား ဟောပြောနေတော်မူပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ လူလေးယောက်က လေဖြတ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ထမ်းပြီး ယေရှုထံ ခေါ်ဆောင်လာကြတယ်။

သူဟာ အသက်အရွယ်အားဖြင့် သိပ်မကြီးသေးတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ယေရှုက သူ့ကို သားလို့ ခေါ်တော်မူလို့ပါပဲ။

ဒီလူငယ်ဟာ သူ့ဘဝမှာ ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တစ်ခုခုကြောင့် ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ရောက်လာခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အယ်လင်ဂျီဝှိုက်ရဲ့ ခေတ်ကာလအလိုက် ခရစ်တော်၏အသက်တာ စာအုပ်မှာလည်း ဒီအကြောင်းကို ဖော်ပြထားပါတယ်။

သူ့ကို လူလေးယောက်က ထမ်းလာကြတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီလူလေးယောက်ရဲ့ နာမည်တွေဟာ မဿဲ၊ မာကု၊ လုကာနဲ့ ယောဟန် ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ (ရယ်စရာပြောတာပါ။) ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ပြောချင်တဲ့အချက်ကိုတော့ သင်တို့ နားလည်ကြမှာပါ။

ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ဟာ ကုသခြင်းနဲ့ မကြာခဏ ဆက်စပ်နေပါတယ်။

သူတို့ဟာ လူအုပ်ကြီးကြောင့် ယေရှုထံ ဝင်ရောက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ကြဘူး။ တံခါးဝကနေ ဝင်လို့မရဘူး။ ပြတင်းပေါက်ကနေ ဝင်ဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။ လူတွေက အပြည့်အကျပ် ရှိနေကြတယ်။

ဒါနဲ့ သူတို့ ဘာလုပ်ကြသလဲ။

အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ကို တက်ပြီး ယေရှုရှိနေတဲ့နေရာအပေါ်က ခေါင်မိုးကို ဖွင့်ချလိုက်ကြတယ်။ အဲဒီနောက် လေဖြတ်နေတဲ့သူကို အိပ်ရာနဲ့တကွ အောက်ကို ချလိုက်ကြတယ်။

ဒီနေရာမှာ ခေါင်မိုးကို ဖွင့်ချတယ်ဆိုတာ အိမ်ခေါင်မိုးကို မီးသတ်သမားတွေက ပုဆိန်နဲ့ ထုခွဲသလိုမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။

အဲဒီခေတ်က ဟေဗြဲလူမျိုးတွေရဲ့ အိမ်တွေဟာ နှင်းကျတဲ့ဒေသတွေမှာ ဆောက်လုပ်ကြတဲ့ အိမ်ခေါင်မိုးပုံစံမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ နှင်းကျတာ မရှိတဲ့အတွက် အိမ်ခေါင်မိုးတွေကို ပြားပြားလေး သို့မဟုတ် ရေစီးဆင်းနိုင်ဖို့ အနည်းငယ်စောင်းထားတဲ့ ပုံစံမျိုး ဆောက်လုပ်ကြပါတယ်။

ဒါကြောင့်ပဲ ပေတရုဟာ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှာ ဆုတောင်းနေခဲ့တယ်။ ဒါဝိဒ်ဟာလည်း အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ကနေ ဗာသရှေဘကို မြင်တွေ့ခဲ့တယ်။ လူတွေဟာ နေ့ခင်းဘက် အပူရှိန်လျော့ကျလာတဲ့အခါ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ် တက်ပြီး နားနေတတ်ကြပါတယ်။

မောရှေကလည်း အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှာ လူမပြုတ်ကျစေဖို့ အကာအရံတစ်ခု ပြုလုပ်ထားရန် သွန်သင်ခဲ့ပါတယ်။

အိမ်ခေါင်မိုးအလယ်ပိုင်းမှာ မီးခိုးထွက်နိုင်ဖို့ နေရာတစ်ခုရှိပြီး ကြွေပြားတွေကိုလည်း လိုအပ်သလို ဖွင့်နိုင်၊ ပိတ်နိုင်အောင် ပြုလုပ်ထားကြပါတယ်။

ဒါကြောင့် သူတို့ဟာ ခေါင်မိုးကို အကြီးအကျယ် ဖျက်ဆီးခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အပေါ်က ကြွေပြားတွေကို ဘေးဖယ်ပြီး လူနာကို အောက်သို့ ချလိုက်ကြတာပါ။ လုကာကျမ်းမှာလည်း အဲဒီလို ဖော်ပြထားပါတယ်။

ဒီနေရာမှာ ပေတရုရဲ့အိမ်ကို ဖျက်ဆီးသလို လုပ်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သတိပြုပါ။

သူတို့က လေဖြတ်နေတဲ့သူကို အိပ်ရာပေါ်မှာ လှဲလျက်သားနဲ့ ယေရှုရှေ့ကို ချလိုက်ကြတယ်။

အဲဒီအခါ ယေရှုဟာ သူတို့ရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းကို မြင်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

ဒီနေရာမှာ အရေးကြီးတဲ့အချက်တစ်ခုကို သတိပြုစေချင်ပါတယ်။ ယေရှုဟာ လေဖြတ်နေတဲ့သူရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းတစ်ခုတည်းကိုသာ မြင်တော်မူခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ကို ထမ်းလာတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းကိုလည်း မြင်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

ဒါကြောင့် သင်ဟာ အခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ ကုသခြင်းအမှုမှာလည်း ပါဝင်ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ဟာ ကိုယ့်အတွက်ပဲ ဆုတောင်းနေဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ အခြားသူတွေရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက်လည်း ဆုတောင်းပေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

ဒီနေ့ ကျွန်တော်ဟာ ကုသခြင်းအတွက် ဆုတောင်းခြင်းအကြောင်း အများကြီး ပြောသွားမှာပါ။ အထူးသဖြင့် အခြားသူတွေက ကိုယ့်အတွက် ဆုတောင်းပေးခြင်းဟာလည်း အရေးကြီးပါတယ်။

လူအများအတူတကွ ဆုတောင်းတဲ့အခါ ဆုတောင်းခြင်းရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုဟာ ပိုမိုကြီးမားလာတယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။ ဒါကို သင်္ချာနည်းနဲ့ အတိအကျ ရှင်းပြနိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သမ္မာကျမ်းစာကလည်း စုပေါင်းဆုတောင်းခြင်းရဲ့ အရေးပါမှုကို ထောက်ခံနေပါတယ်။

ဖြောင့်မတ်သောသူတစ်ယောက်ရဲ့ ဆုတောင်းခြင်းဟာ အကျိုးသက်ရောက်မှု ကြီးမားတယ်ဆိုရင် ဖြောင့်မတ်သောသူ သုံးယောက် အတူတကွ ဆုတောင်းတဲ့အခါမှာလည်း အကျိုးသက်ရောက်မှု ပိုမိုကြီးမားနိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။ အာမင်။

ယေရှုသည် ကိုယ်ခန္ဓာရောဂါထက် အရေးကြီးသော အပြစ်ရောဂါကို ဦးစွာကုသတော်မူခြင်း

ယေရှုဟာ အဲဒီလူတွေရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းကို မြင်တော်မူတဲ့အခါ လေဖြတ်နေတဲ့သူကို “သင်၏ လေဖြတ်ရောဂါ ပျောက်ကင်းပြီ” လို့ မိန့်တော်မူခဲ့သလား။

မဟုတ်ပါဘူး။

အဲဒီအချိန်မှာ အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့သူအားလုံးဟာ ယေရှုက ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာရောဂါကို ကုသပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေကြမှာပါ။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ယေရှုဟာ အရင်ကလည်း လူနာတွေကို ကုသပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်လို့ပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ယေရှုဟာ အရေးကြီးဆုံးအရာကို ဦးစွာ လုပ်ဆောင်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

ကိုယ်တော်က အဲဒီလူငယ်ကို “ချစ်သား၊ သင်၏အပြစ်တို့ကို လွှတ်တော်မူပြီ” လို့ မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

အယ်လင်ဂျီဝှိုက်ရဲ့ စာအုပ်ထဲမှာ ဖော်ပြထားတဲ့အတိုင်း အဲဒီလူငယ်ဟာ သူ့အပြစ်တွေကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ပဲ အဓိက တောင့်တနေခဲ့တာပါ။ ယေရှုရဲ့ အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူ့စိတ်နှလုံးထဲမှာ ငြိမ်သက်ခြင်းကို ရရှိသွားခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့ ကျမ်းတတ်တွေကတော့ စိတ်ထဲမှာ အတွေးအခေါ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာကြတယ်။

“ဒီလူဟာ ဘာကြောင့် ဒီလိုပြောနေရတာလဲ။ ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာ အပြစ်ကို လွှတ်နိုင်တာ မဟုတ်လား။ ဒီလိုပြောတာဟာ ဘုရားကို ပြစ်မှားစော်ကားခြင်းပဲ” လို့ သူတို့ စဉ်းစားနေကြပါတယ်။

သူတို့ရဲ့ အတွေးထဲမှာ မှန်ကန်တဲ့အချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာ အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်တော်မူပါတယ်။

ကျမ်းစာထဲမှာလည်း ယောသပ်က ပေါတိဖာရဲ့ဇနီးကို “ဤမျှလောက်ကြီးသော ဒုစရိုက်ကို ပြု၍ ဘုရားသခင်ကို အဘယ်သို့ ပြစ်မှားနိုင်ပါမည်နည်း” လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။

ဒါဝိဒ်ကလည်း ဆာလံကျမ်း ၅၁ မှာ “ကိုယ်တော်ကိုသာ အကျွန်ုပ်ပြစ်မှားပါပြီ” လို့ ဝန်ခံခဲ့ပါတယ်။

အမှန်တော့ အပြစ်တရားအားလုံးဟာ နောက်ဆုံးမှာ ဘုရားသခင်ရဲ့ ပညတ်တော်ကို ချိုးဖောက်ခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ယေရှုက အပြစ်လွှတ်နိုင်တယ်လို့ ပြောတဲ့အခါ ကျမ်းတတ်တွေက ဒီလူဟာ ဘယ်သူလဲလို့ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ကြတာပါ။

ကျွန်တော် ဒီနေရာမှာ အချက်တစ်ခု ထပ်ပြောချင်ပါတယ်။ ကျမ်းစာအရ ယေဟောဝါဘုရားတစ်ပါးတည်းသာ အပြစ်ကို လွှတ်နိုင်တော်မူတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယေရှုကလည်း အပြစ်လွှတ်နိုင်တယ်လို့ မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

ဘာကြောင့်လဲ။

ယေရှုဟာ ဘုရားသခင် ဖြစ်တော်မူလို့ပါပဲ။ အာမင်။

ကျမ်းတတ်တွေက “အပြစ်ကို ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာ လွှတ်နိုင်တာ မဟုတ်လား” လို့ စိတ်ထဲမှာ စဉ်းစားနေကြတဲ့အခါ ယေရှုဟာ သူတို့ရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲက အတွေးတွေကို သိမြင်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

ဒါဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ နောက်ထပ်ထူးခြားတဲ့ ဂုဏ်တော်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ လူသားတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲမှာ ဘာတွေတွေးနေသလဲဆိုတာကို ဘုရားသခင် သိတော်မူပါတယ်။

ယောဟန်ကလည်း ယေရှုဟာ လူသားတွေအတွင်းမှာ ရှိနေတဲ့အရာတွေကို သိတော်မူတယ်လို့ ရေးသားထားပါတယ်။

အခုလည်း ကိုယ်တော်ဟာ သင်တို့ ဘာတွေစဉ်းစားနေကြသလဲဆိုတာ သိတော်မူပါတယ်။

ဒါကြောင့် ယေရှုက သူတို့ကို မေးတော်မူခဲ့ပါတယ်။

“သင်တို့သည် အဘယ်ကြောင့် စိတ်နှလုံးထဲမှာ ထိုသို့ စဉ်းစားနေကြသနည်း။ လေဖြတ်သောသူအား သင်၏အပြစ်တို့ကို လွှတ်တော်မူပြီဟု ဆိုခြင်းနှင့် ထ၍ သင်၏အိပ်ရာကို ဆောင်လျက် သွားလော့ဟု ဆိုခြင်းတွင် အဘယ်အရာသည် ပို၍လွယ်သနည်း။”

ဒီမေးခွန်းဟာ အလွန်စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပါတယ်။

ဘယ်အရာက ပိုလွယ်သလဲ။

“ထ၍ လမ်းလျှောက်လော့” လို့ ပြောတာက ပိုလွယ်တယ်လို့ ထင်ရနိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ဆိုတာ အလွန်ကြီးမားတဲ့ အဖိုးအခကို ပေးဆပ်ရမယ့် အရာဖြစ်ပါတယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့သားတော် ကိုယ်တိုင် အသေခံတော်မူရမယ့်အထိ အဖိုးအခ ကြီးမားပါတယ်။

ဒါကြောင့် အပြစ်လွှတ်ခြင်းဟာ အမှန်တကယ် ပိုမိုကြီးမားတဲ့ အမှုတော်ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီအချက်ကို မမေ့ပါနဲ့။

ယေရှုက ဆက်လက်မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

“လူသားသည် မြေကြီးပေါ်မှာ အပြစ်လွှတ်ပိုင်သော အခွင့်ရှိသည်ကို သင်တို့သိစေခြင်းငှာ” ဟု မိန့်တော်မူပြီးနောက် လေဖြတ်နေသောသူအား “ငါဆိုသည်ကား၊ ထလော့။ ကိုယ်အိပ်ရာကို ဆောင်လျက် ကိုယ်အိမ်သို့ သွားလော့” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ အဲဒီလူဟာ ချက်ချင်းထလာပြီး သူ့အိပ်ရာကို ယူကာ လူအားလုံးရဲ့ရှေ့မှာ ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့သူအားလုံး အံ့ဩသွားကြတယ်။ ဘုရားသခင်ကိုလည်း ချီးမွမ်းကြပြီး “ဤကဲ့သို့သောအမှုကို ငါတို့သည် တစ်ခါမျှ မမြင်စဖူး” လို့ ပြောဆိုခဲ့ကြပါတယ်။

ဒီအဖြစ်အပျက်ကို ယေရှုက ဘာကြောင့် ပြုလုပ်ခဲ့တာလဲ။

လူသားသည် မြေကြီးပေါ်မှာ အပြစ်လွှတ်ပိုင်သော အခွင့်ရှိကြောင်း သူတို့ သိစေချင်လို့ပါပဲ။

ဒါကြောင့် ကိုယ်တော်ဟာ အံ့ဖွယ်ကုသခြင်းကို ပြုလုပ်ပြီး မိမိ၌ အပြစ်လွှတ်နိုင်သော အခွင့်အာဏာ ရှိကြောင်းကိုလည်း သက်သေပြတော်မူခဲ့ပါတယ်။

ယနေ့ခေတ်တွင်လည်း အံ့ဖွယ်ကုသခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သလား

ဘုရားသခင်ဟာ ယနေ့ခေတ်မှာလည်း အံ့ဖွယ်နည်းလမ်းတွေနဲ့ ကုသပေးနိုင်တော်မူတယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေက မေးကြတယ်။

“တမန်တော်တွေရဲ့ခေတ်မှာ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ အံ့ဖွယ်ကုသခြင်းမျိုးတွေကို ယနေ့ အသင်းတော်တွေမှာ ဘာကြောင့် မတွေ့ရတော့တာလဲ” ဆိုပြီးတော့ပေါ့။

ကျွန်တော် ပြောချင်တာကတော့ အဲဒီလိုအံ့ဖွယ်ကုသခြင်းတွေကို ထပ်မံတွေ့မြင်ရမယ့်အချိန် ရှိလာဦးမှာပါ။ အဲဒီအချိန်ကို ကျွန်တော်တို့ မျှော်လင့်နိုင်ပါတယ်။

ကျွန်တော် ထင်တာကတော့ ကုသခြင်းအမှုတွေဟာ အချိန်ကာလအလိုက် လှိုင်းလုံးတွေလို ပေါ်ပေါက်လာတတ်ပါတယ်။ အကြောင်းရင်းအမျိုးမျိုးကြောင့်လည်း ဖြစ်ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။

ယေရှုနဲ့ တမန်တော်တွေဟာ ဘာကြောင့် ဒီလောက်များပြားတဲ့ ကုသခြင်းအမှုတွေကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြတာလဲ။

အဖြေကတော့ ကုသခြင်းအမှုတွေဟာ နှုတ်ကပတ်တော်တရား ဟောပြောခြင်းနဲ့ အမြဲတမ်းလိုလို ဆက်စပ်နေခဲ့လို့ပါပဲ။ လူတွေက ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ယုံကြည်လာစေဖို့၊ ဘုရားသခင်မှာ အပြစ်လွှတ်နိုင်တဲ့ အခွင့်အာဏာရှိကြောင်း သိရှိလာစေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

ဓမ္မဟောင်းကျမ်းကို ပြန်ကြည့်ကြည့်ပါ။ သမ္မာကျမ်းစာရဲ့ လေးပုံသုံးပုံလောက်ဟာ ဓမ္မဟောင်းကျမ်း ဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီထဲမှာ ကုသခြင်းအမှုတွေ အများကြီးရှိသလား။

ရှိတော့ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရေအတွက်အားဖြင့်တော့ သိပ်မများပါဘူး။

ဥပမာ၊ မိရိအံဟာ နူနာရောဂါကနေ ကုသခံခဲ့ရတယ်။ နေမန်လည်း နူနာရောဂါကနေ ကုသခံခဲ့ရတယ်။ ဟေဇကိမင်းဟာလည်း အနာစိမ်းရောဂါကနေ ကုသခံခဲ့ရတယ်။

သေဆုံးသွားတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကိုလည်း အသက်ပြန်ရှင်စေခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ ရှိပါတယ်။ နောက်ထပ်တစ်ခုကိုလည်း မမေ့ပါနဲ့။ ဧလိရှဲရဲ့ အရိုးတွေကို ထိမိတဲ့အခါ သေဆုံးနေသူတစ်ယောက် အသက်ပြန်ရှင်လာခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်လည်း ရှိပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကုသခြင်းအမှုတွေဟာ ဓမ္မသစ်ကျမ်းထဲက ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် အရေအတွက်အားဖြင့် နည်းပါးပါတယ်။

ဓမ္မသစ်ကျမ်းမှာတော့ ယေရှုဟာ မြို့ရွာအနှံ့ လှည့်လည်ပြီး လူနာတွေကို ကုသပေးခဲ့တယ်။ တမန်တော်တွေလည်း အံ့ဖွယ်အမှုတွေ ပြုလုပ်ခဲ့ကြတယ်။

ဓမ္မဟောင်းကျမ်းမှာ အံ့ဖွယ်အမှုတွေ လုံးဝမရှိဘူးလို့ ကျွန်တော် ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အံ့ဖွယ်အမှုတွေ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အများအားဖြင့်တော့ နိုင်ငံတော်နဲ့ လူမျိုးတော်အတွက် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တဲ့ အံ့ဖွယ်အမှုတွေ ဖြစ်ပါတယ်။

ဥပမာ၊ အဲဂုတ္တုပြည်အပေါ် ကျရောက်ခဲ့တဲ့ ဘေးဒဏ်တွေ၊ ဒါဝိဒ်နဲ့ ဂေါလျတ်တို့ရဲ့ ဖြစ်ရပ်၊ ဂိဒေါင်နဲ့ ရှံဆုန်တို့မှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင် ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ အမှုတွေကို ကြည့်နိုင်ပါတယ်။

ဓမ္မသစ်ကျမ်းမှာတော့ လူတွေဟာ ယေရှုရဲ့ သွန်သင်ချက်ကို ယုံကြည်လာစေဖို့ အံ့ဖွယ်ကုသခြင်းတွေကို အသုံးပြုတော်မူခဲ့ပါတယ်။

ယေရှုက “ငါ့ကို မယုံလျှင် ငါပြုသောအမှုတို့ကို ယုံကြလော့” ဆိုတဲ့သဘောနဲ့ အံ့ဖွယ်အမှုတွေကို သက်သေအဖြစ် ပြသတော်မူခဲ့တာပါ။

ဒီနေရာမှာ ထပ်ပြီး သတိပေးချင်တာကတော့ ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်းဆိုင်ရာ ကုသခြင်းဟာ ယာယီသာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ဟာ တတ်နိုင်သမျှ ကျန်းမာအောင် နေထိုင်သင့်ပါတယ်။ ဘုရားသခင်ကို အမှုတော်ဆောင်နိုင်ဖို့၊ အခြားသူတွေကို အကျိုးပြုနိုင်ဖို့ ကျန်းမာရေးကို အလေးအနက်ထားသင့်ပါတယ်။

ဘုရားသခင်ဟာ ကျွန်တော်တို့ကို အသက်ရှင်လိုစိတ်ရှိအောင် ဖန်ဆင်းထားတော်မူပါတယ်။

ဥပမာ၊ သင်ဟာ လမ်းကူးနေတဲ့အချိန် ကားတစ်စီး အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ချဉ်းကပ်လာတာကို မြင်လိုက်ရင် ဘာလုပ်မလဲ။ ရှေ့ကို အမြန်ရွှေ့မလား၊ နောက်ကို ပြန်ဆုတ်မလား။

သင်ဟာ အသက်ရှင်ချင်လို့ အန္တရာယ်ကနေ ရှောင်ရှားမှာပါ။

ဒါမှမဟုတ် ဒေါသထွက်နေတဲ့ မြွေဟောက်တစ်ကောင်ကို တွေ့တဲ့အခါ လက်နဲ့သွားကိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

အသက်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားခြင်းဟာ လူသားတွေရဲ့ သဘာဝထဲမှာ ထည့်သွင်းပေးထားတဲ့ အရာဖြစ်ပါတယ်။

ဘုရားသခင်က ကျွန်တော်တို့ကို ထာဝရအသက်ရှင်စေချင်လို့ပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ အရေးအကြီးဆုံး ကုသခြင်းဟာ ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်းဆိုင်ရာ ကုသခြင်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဝိညာဉ်ရေးရာ ကုသခြင်းသာလျှင် အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်ပါတယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကိုယ်ခန္ဓာကျန်းမာရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဓမ္မသစ်ကျမ်းမှာ သင်ယူစရာတွေ အများကြီး ရှိနေပါတယ်။

ဥပမာ၊ ဟေဇကိမင်း နေမကောင်းဖြစ်တဲ့အခါ ဘုရားသခင်က သူ့ကို နောက်ထပ် ၁၅ နှစ် အသက်ရှင်စေမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ပါတယ်။

အမှန်တကယ်တော့ ဘုရားသခင်က သူ့ရဲ့ သေဆုံးရမယ့်အချိန်ကို သုံးရက်အတွင်းကနေ နောက်ထပ် ၁၅ နှစ်အထိ ရွှေ့ပေးလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီအကြောင်းကို ပြောရတာ စိတ်မကောင်းစရာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ အမှန်တရားကိုတော့ လက်ခံရပါမယ်။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးဟာ တစ်နေ့မှာ သေဆုံးရမယ့်သူတွေ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဒီဘဝမှာ အသက်ရှင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး တတ်နိုင်သမျှ ကျန်းမာစွာ နေထိုင်ကြပါစို့။ အာမင်။

ရောဂါဖြစ်ပွားရသည့် အကြောင်းရင်းများ

သမ္မာကျမ်းစာအရ ကုသခြင်းကို အမျိုးအစားသုံးမျိုး ခွဲခြားနိုင်ပါတယ်။

၁။ ဝိညာဉ်ရေးရာ ကုသခြင်း။

၂။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကုသခြင်း။

၃။ ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်းဆိုင်ရာ ကုသခြင်း။

ဒါဆိုရင် လူတွေဟာ ဘာကြောင့် နေမကောင်းဖြစ်ကြတာလဲ။

ကျွန်တော် လေ့လာကြည့်တဲ့အခါ ရောဂါဖြစ်ပွားရတဲ့ အကြောင်းရင်း ရှစ်မျိုးလောက်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။

ပထမအချက်၊ မွေးရာပါ ရောဂါများ

တချို့လူတွေဟာ မွေးကတည်းက ရောဂါအခြေအနေတစ်ခုခု ပါလာတတ်ပါတယ်။

ဥပမာ၊ ယောဟန် ၉း၁–၃ မှာ ဖော်ပြထားတဲ့ မွေးရာပါ မျက်မမြင်သူတစ်ယောက် ရှိပါတယ်။

သူဟာ မွေးကတည်းက မျက်စိမမြင်ခဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒုတိယအချက်၊ မတော်တဆ ထိခိုက်မှုများ

တချို့လူတွေဟာ မတော်တဆမှုတွေကြောင့် ရောဂါဝေဒနာ ခံစားရတတ်ပါတယ်။

၂ရာ ၄း၄ မှာ ယောနသန်ရဲ့သား မေဖိဗောရှက်အကြောင်းကို တွေ့ရပါတယ်။

ဖိလိတ္တိလူတို့ ထွက်ပြေးလာတဲ့အချိန်မှာ သူ့ကို ထိန်းကျောင်းနေတဲ့ အမျိုးသမီးဟာ သူ့ကို ခေါ်ပြီး ထွက်ပြေးခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ကို ပစ်ချမိခဲ့တာကြောင့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး ဒဏ်ရာရသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီဒဏ်ရာတွေဟာ ကောင်းစွာ မကုသနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် သူဟာ တစ်သက်လုံး ခြေမသန်သူ ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။

ဒါဝိဒ်မင်းက သူ့ကို နန်းတော်မှာ နေထိုင်ခွင့်ပေးခဲ့တယ်။ သူ့အဖေ ယောနသန်ဟာလည်း ဘုရားတရားကိုင်းရှိုင်းတဲ့သူ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါဝိဒ်ရဲ့အသက်တာမှာလည်း ဘုရားသခင်က အံ့ဖွယ်အမှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ မေဖိဗောရှက်ကတော့ တစ်သက်လုံး ခြေမသန်တဲ့ အခြေအနေနဲ့ အသက်ရှင်ခဲ့ရပါတယ်။

ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ သင်ယူရမယ့်အချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။

တစ်ခါတလေ ဘုရားသခင်ဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒုက္ခဝေဒနာတွေကို ခွင့်ပြုထားတော်မူတတ်ပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အဲဒီဒုက္ခဝေဒနာတွေကတစ်ဆင့် ကမ္ဘာကြီးကို သက်သေခံဖို့ ဖြစ်နိုင်လို့ပါပဲ။

ကျွန်တော်တို့က ဘုရားသခင်ဟာ ကုသပေးခြင်းအားဖြင့်သာ သက်သေခံတော်မူတယ်လို့ ထင်တတ်ကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေ ကျွန်တော်တို့ ခံစားနေရတဲ့ ဝေဒနာတွေကတစ်ဆင့်လည်း ဘုရားသခင်ကို သက်သေခံနိုင်ပါတယ်။

ဆာလံ ၁၁၉း၇၁ မှာ ဒီလိုဖော်ပြထားပါတယ်။

“အကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တော်၏ စီရင်ထုံးဖွဲ့တော်မူချက်တို့ကို သင်ယူရမည်အကြောင်း၊ ဆင်းရဲခံရသည်မှာ အကျွန်ုပ်အဖို့ ကောင်းပါ၏။”

ဒီစကားကို ကျွန်တော်တို့ အများအားဖြင့် မကြားချင်ကြပါဘူး။ ဒုက္ခရောက်ရတာ ဘယ်သူမှ မနှစ်သက်ကြပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ပေါလုကလည်း မိမိရဲ့ ဆူးကိုယ်ခန္ဓာထဲမှာ ရှိနေခြင်းက ဘုရားသခင်ကို ဘုန်းထင်ရှားစေမယ်ဆိုရင် အဲဒီဆူးကို လက်ခံမယ်ဆိုတဲ့ သဘောမျိုးနဲ့ ပြောခဲ့ပါတယ်။

အာမင်။

ဒီလိုပြောတာဟာ ဘုရားသခင်က မကုသပေးဘူးလို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘုရားသခင်ဟာ ကုသပေးတော်မူပါတယ်။

တတိယအချက်၊ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ခြင်းနှင့် အဆိုးမြင်စိတ်များ

တချို့လူတွေဟာ စိတ်ထဲမှာ ခါးသီးမှုတွေ၊ မကျေနပ်မှုတွေ၊ ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့စိတ်တွေ ရှိနေတာကြောင့် ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်လာတတ်ပါတယ်။

သုတ္တံ ၄း၂၃ မှာ “သင်၏နှလုံးကို အထူးသဖြင့် စောင့်ရှောက်လော့။ အကြောင်းမူကား အသက်၏အကြောင်းတို့သည် နှလုံးထဲက ထွက်တတ်၏” လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။

တချို့လူတွေဟာ စားသောက်တဲ့အရာတွေကြောင့် နေမကောင်းဖြစ်ကြတယ်။ တချို့ကတော့ သူတို့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတဲ့ အရာတွေကြောင့် နေမကောင်းဖြစ်ကြတယ်။

တစ်ခါတလေ စိတ်ဖိစီးမှုတွေဟာ ကိုယ်ခန္ဓာကျန်းမာရေးကိုပါ ထိခိုက်စေနိုင်ပါတယ်။ ဒီအကြောင်းကို ကျွန်တော်တို့ အားလုံး သိကြပါတယ်။

ဒါကြောင့် စိတ်နှလုံးကောင်းမွန်ဖို့၊ အခြားသူတွေကို ခွင့်လွှတ်တတ်ဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။

ခါးသီးတဲ့စိတ်နဲ့ မုန်းတီးမှုတွေဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသာ အဆိပ်ခတ်နေသလို ဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ်မုန်းနေတဲ့သူကိုတော့ အဲဒီစိတ်က အဆိပ်ခတ်နိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။

ယေရှုက မဿဲ ၆း၁၅ မှာ “သင်တို့သည် လူတို့၏ ဒုစရိုက်များကို မလွှတ်လျှင် သင်တို့အဘသည်လည်း သင်တို့၏ ဒုစရိုက်များကို လွှတ်တော်မမူ” လို့ မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ခွင့်လွှတ်တတ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

စတုတ္ထအချက်၊ အပြစ်နှင့် မနာခံခြင်း

တချို့လူတွေဟာ အပြစ်နဲ့ မနာခံခြင်းကြောင့် ရောဂါဝေဒနာ ခံစားရတတ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းရဲ့ ရောဂါဟာ ကိုယ်တိုင်ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ အပြစ်ကြောင့် ဖြစ်တယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။

သမ္မာကျမ်းစာထဲမှာ ဩဇိမင်းအကြောင်းကို ကြည့်ပါ။

သူဟာ ဘုရားတရားကိုင်းရှိုင်းတဲ့ ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ ဒေါသကြီးတဲ့ အကျင့်တစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။

တစ်နေ့မှာ သူဟာ အမျက်ထွက်ပြီး ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေတဲ့အချိန် နဖူးမှာ နူနာရောဂါ ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။

နူနာရောဂါဟာ သမ္မာကျမ်းစာထဲမှာ အပြစ်တရားရဲ့ ပုံဆောင်ချက်တစ်ခုအဖြစ်လည်း အသုံးပြုထားပါတယ်။

နောက်ထပ် ဗေသေသဒရေကန်အနားမှာ ၃၈ နှစ်ကြာ နေမကောင်းဖြစ်နေခဲ့တဲ့သူကိုလည်း သတိရကြပါ။

ယေရှုက သူ့ကို ကုသပေးပြီးနောက် ဗိမာန်တော်မှာ ပြန်တွေ့တဲ့အခါ “သင်သည် ကျန်းမာပြီ။ နောက်တစ်ဖန် ဒုစရိုက်ကို မပြုနှင့်။ ပြုလျှင် သင်၌ သာ၍ဆိုးသောအမှု ရောက်လိမ့်မည်” လို့ မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

ဒါကြောင့် တချို့ရောဂါတွေဟာ အပြစ်နဲ့ ဆက်စပ်နေတတ်ပါတယ်။

အမှန်တော့ လူသားအားလုံးဟာ အာဒံဆီက အမွေဆက်ခံလာတဲ့ အပြစ်တရားကြောင့် ရောဂါနဲ့ သေခြင်းကို ရင်ဆိုင်နေရတာပါ။

ဟေရှာယ ၃၃း၂၄ မှာလည်း အပြစ်လွှတ်ခြင်းနဲ့ ရောဂါကင်းခြင်းတို့ရဲ့ ဆက်စပ်မှုကို တွေ့နိုင်ပါတယ်။

ပဉ္စမအချက်၊ ဝိညာဉ်ရေးရာ တိုက်ခိုက်မှုများ

တချို့လူတွေဟာ မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ အရာကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ရေးရာ တိုက်ခိုက်မှုတွေကြောင့်လည်း ရောဂါဝေဒနာ ခံစားရတတ်ပါတယ်။

ဥပမာ၊ ယောဘကို ကြည့်ပါ။

ယောဘဟာ ဘာကြောင့် အလွန်ဆိုးရွားတဲ့ ရောဂါဝေဒနာ ခံစားခဲ့ရတာလဲ။

သူ့အပြစ်ကြောင့်လား။ မတော်တဆမှုကြောင့်လား။ စိတ်မကောင်းတဲ့ အတွေးတွေကြောင့်လား။

မဟုတ်ပါဘူး။ စာတန်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဖြစ်ခဲ့တာပါ။

ယောဘ ၂ မှာ စာတန်ဟာ ထာဝရဘုရားထံမှ ထွက်သွားပြီး ယောဘကို ခြေဖဝါးမှ ဦးခေါင်းထိ နာကျင်သော အနာစိမ်းများဖြင့် နှိပ်စက်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ စာတန်ဟာ ဘုရားသခင် ခွင့်ပြုထားတဲ့ အတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်ပြီး မလုပ်ဆောင်နိုင်ပါဘူး။

တစ်ခါတလေ ဘုရားသခင်ဟာ ကျွန်တော်တို့ကို ဒုက္ခဝေဒနာ ခံစားခွင့်ပြုတော်မူတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေ ကျွန်တော်တို့ ဆုတောင်းပြီး ကိုယ်တော် ဝင်ရောက်ကူညီတော်မူဖို့ စောင့်မျှော်နေတတ်ပါတယ်။

လုကာ ၁၃ မှာ ယေရှုက ကုန်းကုန်းကြီးဖြစ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ကုသပေးခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်ကို တွေ့နိုင်ပါတယ်။

အဲဒီအမျိုးသမီးဟာ ၁၈ နှစ်ကြာအောင် ခါးကုန်းနေခဲ့ရပါတယ်။ ယေရှုက သူမအကြောင်းကို ပြောတဲ့အခါ “စာတန်ချည်နှောင်ထားသော ဤမိန်းမသည် အာဗြဟံ၏သမီး ဖြစ်လျက် ၁၈ နှစ်ပတ်လုံး ချည်နှောင်ခြင်းကို ခံရသည်ဖြစ်၍ ဥပုသ်နေ့၌ ထိုအချည်အနှောင်မှ လွှတ်ခြင်းကို မခံသင့်သလော” လို့ မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

နောက်ဆုံးမှာ ယေရှုက သူမကို ကုသပေးတော်မူခဲ့ပါတယ်။

ဆဋ္ဌမအချက်၊ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်ခြင်း

အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း ဟောင်းနွမ်းလာတတ်ပါတယ်။

ဒါကို သင်တို့လည်း သိကြမှာပါ။ မဟုတ်လား။

အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ ရောဂါတွေ ပိုမိုဖြစ်ပွားလာနိုင်ပါတယ်။ ဒဏ်ရာကျက်ဖို့လည်း အချိန်ပိုကြာတတ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အသက်ကြီးလာလို့ ဘုရားသခင်က မကုသပေးနိုင်တော့ဘူးလို့ မဆိုလိုပါဘူး။

အသက်ကြီးလာတဲ့အခါမှာလည်း ကောင်းမွန်တဲ့ ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို ရရှိနိုင်ဖို့ လုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့အရာတွေ အများကြီး ရှိနေပါသေးတယ်။

ဧလိယဟာ မီးရထားလုံးနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဧလိရှဲဟာ ဧလိယထက် နှစ်ဆသော ဝိညာဉ်ကို ရရှိခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ ရောဂါကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရပါတယ်။

သမ္မာကျမ်းစာထဲမှာလည်း အသက်ကြီးခြင်းကြောင့် သေဆုံးခဲ့ကြတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။

သတ္တမအချက်၊ လောဘနှင့် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ခြင်း

လောဘနဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ခြင်းဟာလည်း လူတချို့ရဲ့ ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်စေနိုင်ပါတယ်။

ဧလိရှဲရဲ့ အစေခံ ဂေဟာဇိကို သတိရကြပါ။

သူဟာ နေမန်ဆီက ရရှိလာတဲ့ ဆုလက်ဆောင်တွေကို လောဘကြီးစွာ လိုချင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဧလိရှဲက သူ့ကို “နေမန်၏ နူနာရောဂါသည် သင့်၌ ကပ်ငြိလိမ့်မည်” လို့ ပြောခဲ့ပြီး သူဟာ နူနာရောဂါ ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။

နောက်ထပ် ဘုရားသခင်က ကောက်ပဲသီးနှံတွေ အများကြီး ပေးသနားတော်မူခဲ့တဲ့ သူဌေးတစ်ယောက်အကြောင်းကိုလည်း သတိရပါ။

သူ့ရဲ့ လယ်ယာတွေမှာ သီးနှံတွေ အလွန်များပြားစွာ ထွက်ရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ အခြားသူတွေနဲ့ မျှဝေဖို့ မစဉ်းစားခဲ့ပါဘူး။

အဲဒီအစား ကျီတွေကို ပိုကြီးအောင် ဆောက်မယ်။ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို စုဆောင်းထားမယ်။ နောက်ဆုံးမှာ “စားသောက်ပျော်မွေ့လော့” လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြောနိုင်အောင် လုပ်မယ်လို့ စိတ်ကူးခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဘုရားသခင်က သူ့ကို “အချင်းလူမိုက်၊ ယနေ့ညပင် သင်၏ဝိညာဉ်ကို တောင်းလိမ့်မည်” လို့ မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

ဒီသူဌေးဟာ မိမိရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကိုသာ စုဆောင်းထားပြီး အခြားသူတွေအတွက် မျှဝေဖို့ မစဉ်းစားခဲ့တဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သူ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော် မှတ်မိတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကိုလည်း ပြောပြချင်ပါတယ်။

ကမ္ဘာ့သမိုင်းမှာ အချမ်းသာဆုံးသူတွေထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဂျွန်ဒီ ရော့ကဖဲလား (John D. Rockefeller) အကြောင်းပါ။

သူဟာ အလွန်ချမ်းသာတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီခေတ်တုန်းက လူတစ်ယောက်ဟာ ဒေါ်လာတစ်သန်းရှိဖို့တောင် မလွယ်ကူတဲ့အချိန်မှာ သူဟာ ဘီလျံနာတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။

သူပိုင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ ရေနံလုပ်ငန်းကြီးဟာ နောက်ပိုင်းမှာ ချက်ဗရွန်နဲ့ အက်ဇွန်တို့လို ကုမ္ပဏီတွေ ခွဲထွက်လာရတဲ့အထိ ကြီးမားခဲ့ပါတယ်။

သူဟာ အစပိုင်းမှာ ဆင်းရဲတဲ့မိသားစုကနေ ကြိုးစားရုန်းကန်လာခဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်။ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ပြီး ဘာသာတရားကိုင်းရှိုင်းသူတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။

သူဟာ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံးဝင်ငွေကစပြီး ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ ပေးခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာလည်း ရရှိတဲ့ငွေတိုင်းအပေါ် ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ ပေးခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့ငွေအားလုံးကိုတော့ သူကိုယ်တိုင် သိမ်းဆည်းထားခဲ့ပါတယ်။

အသက် ၃၃ နှစ်မှာ ပထမဆုံး ဒေါ်လာတစ်သန်း ရရှိခဲ့တယ်။ အသက် ၅၃ နှစ်မှာတော့ ကမ္ဘာပေါ်က တစ်ဦးတည်းသော ဘီလျံနာ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူဟာ အမြဲတမ်းလိုလို နေမကောင်းဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အရိုးပေါ်အရေတင်လောက်အောင် ပိန်ချုံးနေခဲ့တယ်။ စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့် ဆံပင်တွေတောင် ကျွတ်ကုန်ခဲ့တယ်။

အစားအစာကိုလည်း ကောင်းကောင်း မစားနိုင်တော့ဘူး။ နို့နဲ့ ဘီစကွတ်လောက်ပဲ စားနိုင်ခဲ့ပါတယ်။

ဆရာဝန်တွေက သူ့အသက်ဟာ နောက်ထပ် တစ်နှစ်လောက်ပဲ ရှိတော့မယ်လို့ ပြောခဲ့ကြတယ်။ သူ့ရဲ့ နာရေးကြော်ငြာကိုတောင် ကြိုတင်ရေးသားထားကြပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ သူဟာ သူ့ရဲ့ သင်းအုပ်ဆရာနဲ့ စကားပြောခဲ့ပါတယ်။

သူက “ဆရာ၊ ကျွန်တော် ဘာလုပ်သင့်သလဲ” လို့ မေးခဲ့တယ်။

သင်းအုပ်ဆရာက “ဂျွန်ဒီ၊ ကျွန်တော် အကြံတစ်ခုပေးလို့ရမလား။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေဟာ သင့်ကို ဖိစီးနှိပ်စက်နေပါတယ်။ သင်ဟာ အဲဒီပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို အခြားသူတွေကို ပြန်လည်ပေးကမ်းသင့်ပါတယ်။ အဲဒီအရာတွေဟာ သင့်အပေါ်မှာ နှင်းပြိုကျသလို ဖိနှိပ်နေပါတယ်။ သင် စတင်ပေးကမ်းလိုက်မယ်ဆိုရင် သင့်ကျန်းမာရေးလည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနိုင်ပါတယ်” လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီနောက် ရော့ကဖဲလားဟာ အခြေခံအုတ်မြစ်အဖွဲ့အစည်းတွေကို စတင်တည်ထောင်ပြီး သူ့ရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို အခြားသူတွေကို ပြန်လည်ပေးကမ်းခဲ့ပါတယ်။

ယနေ့ခေတ်မှာလည်း ဖောင်ဒေးရှင်းအဖွဲ့အစည်းအများအပြားဟာ သူစတင်ခဲ့တဲ့ ပုံစံတွေကို အခြေခံပြီး လုပ်ဆောင်နေကြပါတယ်။

အံ့ဩစရာကောင်းတာက သူဟာ အဲဒီလို ပေးကမ်းလှူဒါန်းမှုတွေ စတင်လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့ပါတယ်။ အစာစားချင်စိတ်လည်း ပြန်ရလာခဲ့တယ်။

ဆံပင်တွေတော့ ပြန်မပေါက်လာခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးကတော့ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့ပါတယ်။

အဋ္ဌမအချက်၊ မျိုးရိုးဗီဇကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ရောဂါများ

ဂျွန်ဒီ ရော့ကဖဲလားဟာ အသက် ၉၈ နှစ်အထိ အသက်ရှင်ခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ နာရေးကြော်ငြာကို ကြိုတင်ရေးသားထားခဲ့သူတွေထက်တောင် အသက်ပိုရှည်ခဲ့တာပါ။

သူဟာ နောက်ဆုံးမှာ အရေးကြီးတဲ့အချက်တစ်ခုကို နားလည်သွားခဲ့ပါတယ်။ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို သေဆုံးတဲ့အခါ ယူဆောင်သွားလို့ မရပါဘူး။

ဒါကြောင့် လောဘကြီးခြင်းဟာ တချို့လူတွေရဲ့ ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်စေနိုင်ပါတယ်။

နောက်ထပ် ရောဂါဖြစ်ပွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းတစ်ခုကတော့ မိသားစုမျိုးရိုးဗီဇ ဖြစ်ပါတယ်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ကိုယ့်ရဲ့ ဘိုးဘွားတွေကို ရွေးချယ်နိုင်ရင်တော့ သေချာရွေးချယ်ကြပါလို့ ပြောရမှာပါ။ (ရယ်စရာပြောတာပါ။)

သမ္မာကျမ်းစာကို ဖတ်ကြည့်တဲ့အခါ လေဝိအမျိုးအနွယ်မှာ အသက်ရှည်တဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတာကို သတိထားမိပါတယ်။

မောရှေဟာ အသက် ၁၂၀ အထိ အသက်ရှင်ခဲ့တယ်။ မိရိအံဟာ အသက် ၁၂၆ နှစ်အထိ အသက်ရှင်ခဲ့တယ်။ အာရုန်ဟာ အသက် ၁၂၃ နှစ်အထိ အသက်ရှင်ခဲ့တယ်။

သူတို့ရဲ့ဖခင် အာမရံဟာလည်း အသက် ၂၀၀ ကျော်အထိ အသက်ရှင်ခဲ့ပါတယ်။

နောက်ထပ် အသက်ရှည်သူတစ်ယောက်ကတော့ ယောရှုမင်းလက်ထက်အထိ အသက်ရှင်ခဲ့တဲ့ ယောဟာဇ ဖြစ်ပါတယ်။ သူဟာ အသက် ၁၃၀ အထိ အသက်ရှင်ခဲ့တယ်လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။ သူလည်း လေဝိအမျိုးအနွယ်က ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် လေဝိအမျိုးအနွယ်မှာ မျိုးရိုးဗီဇကောင်းတွေ ရှိခဲ့ပုံရပါတယ်။

ဒါဆိုရင် သင်ဟာ မျိုးရိုးဗီဇမကောင်းတဲ့ အခြေအနေကို အမွေဆက်ခံထားရတယ်ဆိုရင် ဘာလုပ်နိုင်မလဲ။

ကောင်းမွန်တဲ့ နေထိုင်စားသောက်မှုအလေ့အကျင့်တွေကို လိုက်နာခြင်းအားဖြင့် မျိုးရိုးဗီဇကြောင့် ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ ရောဂါတွေကို အချိန်အတော်ကြာအောင် နောက်ဆုတ်ထားနိုင်ပါတယ်။

သင့်ရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇဟာ တစ်နေ့မှာ ရောဂါဖြစ်ပွားစေနိုင်ပေမဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ နေထိုင်မှုစနစ်နဲ့ အလေ့အကျင့်တွေကို လိုက်နာမယ်ဆိုရင် အဲဒီအခြေအနေကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရွှေ့ဆိုင်းထားနိုင်ပါတယ်။

ကျွန်တော် ဂျိမ်းစ် ဒေါ့ဘ်ဆန် (James Dobson) အကြောင်း ဖတ်ဖူးပါတယ်။ သူနဲ့လည်း နှစ်ကြိမ်လောက် တွေ့ဆုံဖူးပါတယ်။

သူ့ရဲ့ မိဘနှစ်ပါးစလုံးဟာ အသက်ငယ်ငယ်နဲ့ သေဆုံးခဲ့ကြတယ်။ သူ့အဖေဟာ နှလုံးရောဂါကြောင့် အသက်ငယ်ငယ်နဲ့ သေဆုံးခဲ့တာပါ။

ဒါကြောင့် သူက မိမိမှာလည်း နှလုံးရောဂါဖြစ်နိုင်တဲ့ မျိုးရိုးဗီဇ ရှိနေတယ်လို့ သိထားခဲ့ပါတယ်။

သူဟာ တစ်ကြိမ်မှာ နှလုံးရောဂါခံစားခဲ့ရပြီး နှလုံးခွဲစိတ်ကုသမှုလည်း ခံယူခဲ့ရပါတယ်။

အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ သူဟာ ကျန်းမာရေးကို အလွန်ဂရုစိုက်လာခဲ့ပါတယ်။ နေ့စဉ် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တယ်။ ပြေးစက်ပေါ်မှာ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တယ်။ အစားအသောက်ကိုလည်း ဂရုစိုက်စားသောက်ခဲ့တယ်။

အခုဆိုရင် သူဟာ အသက် ၈၀ ကျော်အထိ အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် မျိုးရိုးဗီဇထဲမှာ ရောဂါဖြစ်နိုင်တဲ့ အလားအလာတစ်ခု ရှိနေတယ်ဆိုရင်တောင် ကောင်းမွန်တဲ့ နေထိုင်မှုစနစ်နဲ့ ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ခြင်းအားဖြင့် အဲဒီရောဂါတွေ ဖြစ်ပွားလာမယ့်အချိန်ကို နောက်ဆုတ်ထားနိုင်ပါတယ်။

ကုသခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်

သမ္မာကျမ်းစာထဲမှာ ကုသခြင်းအမှုတွေဟာ နှုတ်ကပတ်တော်တရား ဟောပြောခြင်းနဲ့ မကြာခဏ ဆက်စပ်နေပါတယ်။

မဿဲ ၉း၃၅ မှာ ယေရှုဟာ မြို့ရွာအနှံ့ လှည့်လည်ပြီး တရားဇရပ်တွေမှာ သွန်သင်တော်မူတယ်။ နိုင်ငံတော်နှင့်ဆိုင်တဲ့ ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောတော်မူတယ်။ ရောဂါအမျိုးမျိုးကိုလည်း ကုသပေးတော်မူတယ်လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။

ဆာလံ ၁၀၇း၂၀ မှာလည်း “နှုတ်ကပတ်တော်ကို စေလွှတ်၍ သူတို့ကို ချမ်းသာပေးတော်မူ၏” လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။

ဒါကြောင့် ကုသခြင်းနဲ့ ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်ဟာ နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေပါတယ်။

ဘုရားကျောင်းကို ပုံမှန်တက်ရောက်တဲ့သူတွေဟာ အသက်ပိုရှည်တတ်ကြပါတယ်။ အိမ်ထောင်ဖက်တစ်ဦးတည်းနဲ့ တည်မြဲတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို တည်ဆောက်ထားသူတွေဟာလည်း အသက်ပိုရှည်တတ်ကြပါတယ်။

အိမ်ထောင်ရှိသူတွေဟာ အိမ်ထောင်မရှိသူတွေထက် အသက်ပိုရှည်တတ်ကြတယ်ဆိုတဲ့ စာရင်းအင်းတွေလည်း ရှိပါတယ်။

တစ်ကိုယ်တည်းနေထိုင်သူတွေကိုတော့ စိတ်မပူစေချင်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ပြောနေတာဟာ စာရင်းအင်းအရ တွေ့ရှိရတဲ့ အချက်အလက်တစ်ခုပါပဲ။

မာကု ၃း၁၄ မှာ ယေရှုဟာ တပည့်တော် ၁၂ ပါးကို ရွေးချယ်တော်မူခဲ့တဲ့ အကြောင်းကို ဖော်ပြထားပါတယ်။

ကိုယ်တော်ဟာ သူတို့ကို မိမိနှင့်အတူရှိစေဖို့၊ တရားဟောဖို့ စေလွှတ်ဖို့၊ ရောဂါကုသနိုင်တဲ့ အခွင့်အာဏာနဲ့ နတ်ဆိုးတွေကို နှင်ထုတ်နိုင်တဲ့ အခွင့်အာဏာ ပေးဖို့ ရွေးချယ်တော်မူခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ သတိထားရမယ့်အချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။

ယေရှုဟာ တပည့်တော် ၁၂ ပါးကို အထူးအခွင့်အာဏာ ပေးအပ်ခဲ့တာကို သင်တို့ သတိပြုမိကြသလား။

ဒါဆိုရင် “တမန်တော်တွေရဲ့ခေတ်မှာ လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့အရာတွေကို ယနေ့ ဘာကြောင့် လူတိုင်း မလုပ်ဆောင်နိုင်ကြတာလဲ” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို နားလည်နိုင်ပါပြီ။

ကျွန်တော်ဟာ အံ့ဖွယ်ကုသခြင်းတွေကို ယနေ့ခေတ်မှာလည်း ယုံကြည်ပါတယ်။

တချို့အသင်းတော်တွေကတော့ တမန်တော်တွေ သေဆုံးသွားတဲ့အခါ အံ့ဖွယ်အမှုတွေလည်း ရပ်တန့်သွားပြီလို့ သွန်သင်ကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အဲဒီအယူအဆကို မယုံကြည်ပါဘူး။

တမန်တော်တွေဟာ ဘုရားသခင်ထံမှ အထူးအခွင့်အာဏာ ရရှိခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအခွင့်အာဏာကို လူတိုင်း ရရှိခဲ့တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ပေါလု ပြောခဲ့သလို အံ့ဖွယ်အမှုကို ပြုနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်ဆုကျေးဇူး ရရှိထားသူတွေလည်း ရှိပါတယ်။ တချို့သူတွေဟာ အထူးယုံကြည်ခြင်းဆုကျေးဇူးကို ရရှိကြတယ်။ ဘုရားသခင်ကလည်း တမန်တော်တွေကို ပေးအပ်ခဲ့တဲ့ ဆုကျေးဇူးတွေကို သူတို့အား ပေးအပ်တော်မူနိုင်ပါတယ်။

ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် အဲဒီဆုကျေးဇူးကို ရရှိထားသူလားဆိုတာတော့ မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အံ့ဖွယ်ကုသခြင်းတွေကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့အသင်းတော်မှာလည်း အမည်မဖော်ပြလိုတဲ့ အသင်းသားတချို့ ရှိပါတယ်။ သူတို့ဟာ သေဆုံးနိုင်တဲ့ ကင်ဆာရောဂါရှိကြောင်း ဆရာဝန်တွေရဲ့ စစ်ဆေးတွေ့ရှိချက်ကို ခံယူခဲ့ကြရသူတွေ ဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီအခါ အသင်းတော်တစ်ခုလုံးက သူတို့အတွက် ဆုတောင်းပေးခဲ့ကြတယ်။ ဆီလိမ်းဆုတောင်းခြင်း အစီအစဉ်ကိုလည်း ပြုလုပ်ခဲ့ကြတယ်။

ဒါဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အတော်ကြာက ဖြစ်ခဲ့တဲ့အကြောင်းအရာပါ။ အခုအချိန်မှာတော့ အဲဒီသူတွေဟာ အသက်ရှင်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ နေထိုင်နေကြပါတယ်။ ကင်ဆာရောဂါလက္ခဏာလည်း မရှိတော့ပါဘူး။

နောက်ထပ် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကိုလည်း ကျွန်တော် မှတ်မိနေပါတယ်။

တစ်ခါတုန်းက ဆေးရုံမှာ လေဖြတ်ပြီး အသက်ရှူစက်တပ်ထားရတဲ့ အသင်းသားတစ်ယောက်ကို သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးပါတယ်။

သူ့အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့သလို ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။ မီးပိတ်ထားတဲ့ အခန်းတစ်ခန်းလိုပါပဲ။ မိသားစုဝင်တွေကလည်း နာရေးအတွက် ဘယ်လိုပြင်ဆင်ရမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးနေကြပါပြီ။

အဲဒီအခါ ကျွန်တော်က “ကျွန်တော် မပြန်ခင် ဆုတောင်းကြရအောင်” လို့ ပြောခဲ့တယ်။

ဆုတောင်းတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း အများကြီး မျှော်လင့်မထားခဲ့ပါဘူး။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အဲဒီအချိန်မှာ အခြေအနေက ပြီးဆုံးသွားပြီလို့တောင် ထင်နေခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဆုတောင်းဖို့ စိတ်ထဲမှာ တိုက်တွန်းခံရတာကြောင့် ကျွန်တော် ဒီလိုဆုတောင်းခဲ့ပါတယ်။

“သခင်ဘုရား၊ ယခုအချိန်မှာပင် ကိုယ်တော်သည် ဤသူကို ကုသပေးနိုင်တော်မူကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ သိပါ၏။ ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးတော်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မလျှော့တွက်လိုပါ။ ဤသူသည် အသက်ကြီးနေပြီဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်တော်သည် အံ့ဖွယ်အမှုကို ပြုလုပ်နိုင်တော်မူပါ၏။”

အဲဒီလို ဆုတောင်းပြီး ကျွန်တော် ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ မိသားစုဝင်တွေဆီက ဖုန်းဝင်လာခဲ့တယ်။

ကျွန်တော်က သူတို့ဟာ နာရေးအစီအစဉ်အတွက် ဆက်သွယ်လာတာလို့ ထင်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့က “ဆရာဒေါ့ဂ်၊ ဘာဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာ ကြားပြီးပြီလား” လို့ မေးကြတယ်။

ကျွန်တော်က “ဘာဖြစ်လို့လဲ” လို့ ပြန်မေးလိုက်တယ်။

သူတို့က “အမေဟာ အိပ်ရာပေါ်ကနေ ထထိုင်လိုက်ပါပြီ။ အသက်ရှူစက်ကိုလည်း ဖြုတ်လိုက်ကြပါပြီ။ ပြီးတော့ ‘ဒီဆေးရုံမှာ စားစရာကောင်းကောင်း မရှိဘူးလား။ ကျွန်မကို စားစရာတစ်ခုခု ယူလာပေးပါဦး’ လို့ ပြောနေပါတယ်” လို့ ပြန်ဖြေခဲ့ကြတယ်။

အာမင်။

အခုအချိန်အထိ သူမဟာ အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အာမင်။

အဲဒီဖြစ်ရပ်ကို ပြန်စဉ်းစားမိတဲ့အခါ ကျွန်တော် အံ့ဩမိပါတယ်။ ကျွန်တော်ရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်တောင် အဲဒီလိုဖြစ်လာမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေ ကျွန်တော်တို့ ဆုတောင်းတဲ့အခါ ကိုယ်တော်ဟာ ကျွန်တော်တို့ တောင်းလျှောက်ထားတဲ့အရာကို အံ့ဖွယ်နည်းလမ်းနဲ့ ပြသတော်မူတတ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဘုရားသခင်ဟာ အံ့ဖွယ်ကုသခြင်းတွေကို ပြုလုပ်တော်မူနိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။

ကုသခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်း

ကုသခြင်းဟာ ယုံကြည်ခြင်းနဲ့လည်း ဆက်စပ်နေပါတယ်။

မာကု ၁၆း၁၅ မှာ ယေရှုက တပည့်တော်တွေကို “လောကီနိုင်ငံအရပ်ရပ်ရှိသမျှသို့ သွား၍ ဝေနေယျသတ္တဝါအပေါင်းတို့အား ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောကြလော့” လို့ မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

တချို့ကျမ်းစာမူကွဲတွေမှာ ဒီအပိုင်းကို ထည့်သွင်းဖော်ပြထားခြင်း မရှိတာကို တွေ့ရနိုင်ပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒီအပိုင်းမှာ ပါဝင်တဲ့အရာတွေဟာ လူတချို့အတွက် ယုံကြည်ဖို့ ခက်ခဲလောက်အောင် အံ့ဖွယ်ကောင်းနေလို့ပါပဲ။

ဒီအပိုင်းမှာ ယေရှုက ယုံကြည်သူတွေနဲ့အတူ လိုက်ပါလာမယ့် နိမိတ်လက္ခဏာတွေကို ဖော်ပြထားပါတယ်။

သူတို့ဟာ ယေရှု၏နာမ၌ နတ်ဆိုးတွေကို နှင်ထုတ်ကြမယ်။ ဘာသာစကားအသစ်တွေကို ပြောဆိုကြမယ်။ မြွေတွေကို ကိုင်တွယ်ကြမယ်။ အဆိပ်ရှိတဲ့အရာတွေကို သောက်မိရင်လည်း ဘေးအန္တရာယ် မဖြစ်စေဘူးလို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။

(အဲဒီအချက်ကို မက်ဒေါ်နယ်ဆိုင်မှာ စားသောက်သူတွေနဲ့တော့ မရောထွေးစေချင်ပါဘူး။ ရယ်စရာပြောတာပါ။)

နောက်ဆုံးမှာတော့ “နာသောသူတို့အပေါ်မှာ လက်ကိုတင်၍ သူတို့သည် ချမ်းသာရကြလိမ့်မည်” လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။

တမန်တော် ၅း၁၄–၁၆ မှာလည်း ယုံကြည်သူတွေဟာ တိုးပွားလာကြပြီး လူအများက နာမကျန်းသူတွေကို လမ်းတွေပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာကြတယ်လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။

ပေတရု ဖြတ်သန်းသွားတဲ့အခါ သူ့အရိပ်လေးတောင် လူနာတွေအပေါ် ကျရောက်စေဖို့ မျှော်လင့်ပြီး လူနာတွေကို အိပ်ရာတွေနဲ့ လမ်းပေါ်မှာ ချထားခဲ့ကြပါတယ်။

ယေရုရှလင်မြို့အနီးအနားက မြို့တွေကလည်း လူနာတွေ၊ နတ်ဆိုးညှဉ်းဆဲခံရသူတွေကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြပါတယ်။

အဲဒီလူနာအားလုံးဟာ ကုသခြင်းကို ရရှိခဲ့ကြပါတယ်။

ယနေ့ခေတ်မှာတော့ အဲဒီလိုအဖြစ်အပျက်မျိုးကို မကြာခဏ မတွေ့ရတော့ပါဘူး။

ဒါဟာ ဘုရားသခင်က မိမိရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တချို့ကို ပေးအပ်ခဲ့တဲ့ အံ့ဖွယ်တန်ခိုးတော် ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီနေရာမှာ သတိထားရမယ့်အချက်ကတော့ ယုံကြည်သူတွေအကြောင်းကို ဖော်ပြထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ယုံကြည်ခြင်းဟာ အရေးကြီးပါတယ်။

ကုသခြင်းအတွက် သမ္မာကျမ်းစာအခြေပြု အခြေခံမူငါးချက်

အခု ကျွန်တော် အချိန်ကို ကြည့်လိုက်တော့ အချိန်တော်တော်ကုန်နေပြီဆိုတာ တွေ့ရပါတယ်။ အခုထိ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဓိကအချက်ငါးချက်ကို မရောက်သေးပါဘူး။

အခြားအချက်တွေကို အရင်ပြောခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ အရေးကြီးတဲ့ အချက်ငါးချက်ကို ဆက်လက်တင်ပြပါမယ်။

ရောဂါဝေဒနာခံစားနေရတဲ့အခါ ဘယ်လိုလုပ်ဆောင်သင့်သလဲ။ ဘုရားသခင်ရဲ့ ကုသခြင်းကို ရရှိနိုင်ဖို့ ဘယ်လိုသမ္မာကျမ်းစာအခြေခံမူတွေကို လိုက်နာသင့်သလဲ။

ပထမအချက်၊ ဝိညာဉ်ရေးရာအရ တတ်နိုင်သမျှ အားလုံးလုပ်ဆောင်ပါ။

ဒီအကြောင်းကို အနည်းငယ် ပြောခဲ့ပြီးပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ထပ်ပြီး အလေးပေးချင်ပါတယ်။

ဆုတောင်းပါ။ အခြားသူတွေကိုလည်း ကိုယ့်အတွက် ဆုတောင်းပေးဖို့ တောင်းဆိုပါ။ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ပါ။

ဒါပေမဲ့ ယုံကြည်ခြင်းဆိုတာ သင်တောင်းသမျှ အားလုံး မုချဖြစ်လာမယ်ဆိုတဲ့ အလွန်ထူးခြားတဲ့ ယုံကြည်ခြင်းမျိုး ရှိရမယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။

ဘုရားသခင်ဟာ သင့်ကို ကုသပေးနိုင်တော်မူတယ်ဆိုတာ ယုံကြည်ပြီး ကိုယ်တော်ထံ တောင်းလျှောက်ဖို့ လိုအပ်တာပါပဲ။

၂ရာ ၇း၁၄ မှာ ဘုရားသခင်က ဒီလိုမိန့်တော်မူထားပါတယ်။

“ငါ၏နာမဖြင့် သမုတ်သော ငါ၏လူတို့သည် ကိုယ်ကိုကိုယ်နှိမ့်ချ၍ ဆုတောင်းလျက် ငါ့မျက်နှာကို ရှာကြလျက်၊ မိမိတို့၏ မကောင်းသောလမ်းတို့ကို ရှောင်ကြလျှင်၊ ငါသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ နားထောင်၍ သူတို့အပြစ်ကို လွှတ်မည်။ သူတို့ပြည်ကိုလည်း ချမ်းသာပေးမည်။”

ဒီကျမ်းချက်မှာ အရေးကြီးတဲ့အချက်တွေကို သတိပြုပါ။

  • ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှိမ့်ချရမယ်။
  • ဆုတောင်းရမယ်။
  • ဘုရားသခင်ရဲ့ မျက်နှာတော်ကို ရှာရမယ်။
  • မကောင်းတဲ့လမ်းတွေကို စွန့်လွှတ်ရမယ်။

အဲဒီအခါ ဘုရားသခင်က ကောင်းကင်ဘုံကနေ နားထောင်တော်မူမယ်။ အပြစ်ကိုလည်း လွှတ်တော်မူမယ်။ ပြည်ကိုလည်း ကုသတော်မူမယ်။

ဆာလံ ၁၀၃ မှာလည်း ကိုယ်တော်သည် သင်၏အပြစ်ရှိသမျှတို့ကို လွှတ်တော်မူပြီး သင်၏ရောဂါရှိသမျှတို့ကို ငြိမ်းစေတော်မူတယ်လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။

ဒီနေရာမှာ အပြစ်လွှတ်ခြင်းနဲ့ ရောဂါကုသခြင်းတို့ဟာ အတူတကွ ဖော်ပြထားတာကို သတိပြုပါ။

ဒါကြောင့် သင်ဟာ ဘုရားသခင်ထံ ကုသခြင်းကို တောင်းလျှောက်တဲ့အခါ ကိုယ်တော်ကို အမှုတော်ဆောင်ရွက်ဖို့လည်း စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ဆက်ကပ်ထားဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

“သခင်ဘုရား၊ ကျွန်တော် နေကောင်းလာတဲ့အထိ ကိုယ်တော်ကို အမှုတော်ဆောင်ပါမယ်။ ကျန်းမာလာပြီးတဲ့အခါတော့ ကျွန်တော့်စိတ်ကြိုက် ပြန်နေပါရစေ” ဆိုတဲ့ သဘောမျိုး မဖြစ်သင့်ပါဘူး။

ဘုရားသခင်က သင့်ကို ကျန်းမာတဲ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ပေးသနားပြီး အပြစ်ကို ပိုမိုပျော်မွေ့စေဖို့ လုပ်ဆောင်တော်မူမယ်လို့ သင်ထင်ပါသလား။

မဟုတ်ပါဘူး။

မာကု ၁၁း၂၄ မှာလည်း “သင်တို့သည် ဆုတောင်းပဌနာပြုသမျှတို့ကို ရကြသည်ဟု ယုံကြလော့။ သို့ပြုလျှင် ရကြလိမ့်မည်” လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။

ယာကုပ် ၅ ကိုလည်း အတူတကွ လေ့လာကြည့်ကြရအောင်။

အထူးသဖြင့် အသင်းတော်မှာ ဆီလိမ်းဆုတောင်းခြင်း ပြုလုပ်တဲ့အခါ ဒီကျမ်းချက်ကို မကြာခဏ ဖတ်ရှုကြပါတယ်။

ယာကုပ် ၅း၁၃ မှာ ဒီလိုစတင်ထားပါတယ်။

“သင်တို့တွင် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရသောသူ ရှိသလော။ ဆုတောင်းစေ။ ရွှင်လန်းသောသူ ရှိသလော။ ဆာလံသီချင်းကို ဆိုစေ။”

နောက်တစ်ချက်ကတော့ လူနာဖြစ်နေသူတွေအကြောင်း ဖြစ်ပါတယ်။

“သင်တို့တွင် နာသောသူ ရှိသလော။ အသင်းတော်သင်းအုပ်တို့ကို ခေါ်စေ။ သူတို့သည် ထာဝရဘုရား၏ နာမတော်ကို အမှီပြု၍ ဆီနှင့် လိမ်းပြီးလျှင် ထိုသူအပေါ်မှာ ဆုတောင်းကြစေ။ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ပြုသော ပဌနာသည် နာသောသူကို ကယ်တင်လိမ့်မည်။ ထာဝရဘုရားသည် သူ့ကို ထမြောက်စေတော်မူလိမ့်မည်။ သူသည် အပြစ်ပြုမိလျှင်လည်း အပြစ်ကို လွှတ်တော်မူလိမ့်မည်။”

ဒီနေရာမှာ သတိပြုရမယ့်အချက်ကတော့ ယုံကြည်ခြင်းနဲ့ ဆုတောင်းခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

အပြစ်ဝန်ခံခြင်းနဲ့ အပြစ်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်းဟာလည်း ဒီအကြောင်းအရာနဲ့ ဆက်စပ်နေပါတယ်။

နောက်တစ်ချက်မှာတော့ “သင်တို့သည် အချင်းချင်း အပြစ်ကို ဘော်ပြတောင်းပန်၍ အချင်းချင်း ချမ်းသာရမည်အကြောင်း ဆုတောင်းကြလော့” လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဆီလိမ်းဆုတောင်းခြင်းဟာ သင်းအုပ်ဆရာတွေလုပ်ဆောင်ရုံနဲ့ မပြီးပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့အားလုံး အချင်းချင်းအတွက် ဆုတောင်းပေးရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အာမင်။ အာမင်။

“ဖြောင့်မတ်သောသူ၏ ပဌနာသည် အရှိန်ကြီး၍ အလွန်တန်ခိုးရှိ၏။”

ဧလိယဟာ ကျွန်တော်တို့လိုပဲ လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ်။ သူဟာ မိုးမရွာစေဖို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆုတောင်းခဲ့တဲ့အခါ သုံးနှစ်နဲ့ ခြောက်လပတ်လုံး မိုးမရွာခဲ့ပါဘူး။ နောက်တစ်ကြိမ် ဆုတောင်းတဲ့အခါ ကောင်းကင်က မိုးရွာစေပြီး မြေကြီးကလည်း အသီးအနှံကို ဖြစ်ထွန်းစေခဲ့ပါတယ်။

ဒီနေရာမှာ တစ်ခု သတိပြုမိသလား။

ယာကုပ် ၅ မှာ အခန်းငါးခန်းအတွင်း ဆုတောင်းခြင်းအကြောင်း ခုနစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖော်ပြထားပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဆုတောင်းပါ။ ဝိညာဉ်ရေးရာအရ တတ်နိုင်သမျှ အားလုံးလုပ်ဆောင်ပါ။

ဒုတိယအချက်၊ လက်တွေ့ကျကျ တတ်နိုင်သမျှ အားလုံးလုပ်ဆောင်ပါ။

ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ သမ္မာကျမ်းစာသွန်သင်ချက်တွေကို လိုက်နာပြီး ဆေးကုသမှုနဲ့လည်း ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်တဲ့သူတွေဟာ ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ ရလဒ်တွေကို ရရှိတတ်ကြတာကို ကျွန်တော် တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။

ဥပမာ၊ သင့်မှာ နှလုံးရောဂါရှိတယ်ဆိုပါစို့။ ဘုရားသခင်ထံ ကုသပေးဖို့ ဆုတောင်းနေတုန်းမှာပဲ ချိစ်ဘာဂါတွေ၊ အာလူးကြော်တွေကို အဆက်မပြတ် စားနေမယ်ဆိုရင် သင့်အတွက် သင့်လျော်ပါ့မလား။

ဘုရားသခင်ကို ဆုတောင်းရုံနဲ့ မပြီးပါဘူး။ ကိုယ်တိုင်လည်း လုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့အရာတွေကို လုပ်ဆောင်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

ယနေ့ခေတ်မှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ ကျန်းမာရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး သိရှိထားတဲ့ အချက်အလက်တွေ အများကြီး ရှိနေပါပြီ။

အရင်ခေတ်တုန်းက လူတွေဟာ အစားအသောက်နဲ့ ရောဂါတို့ရဲ့ ဆက်စပ်မှုကို ကောင်းကောင်း မသိခဲ့ကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ယနေ့ခေတ်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ အများကြီး သိရှိနေကြပါပြီ။

ဒါကြောင့် သဘာဝကျန်းမာရေးနည်းလမ်းတွေကို လိုက်နာပါ။

လေ့ကျင့်ခန်း ပုံမှန်လုပ်ပါ။ ဒါဟာ အရေးအကြီးဆုံး အရာတွေထဲက တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

ကျန်းမာရေးနဲ့ ညီညွတ်တဲ့ အစားအစာတွေကို စားသုံးပါ။

အစားအသောက်ကိုလည်း စည်းကမ်းတကျ လိုက်နာပါ။

တချို့လူတွေက တစ်ပတ်မှာ တစ်ကြိမ် အသုပ်စားလိုက်ရုံနဲ့ ကျန်တဲ့ရက်တွေမှာ ဘာမဆို စားလို့ရပြီလို့ ထင်တတ်ကြပါတယ်။

အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ပတ်တစ်ကြိမ် အသုပ်စားလိုက်တာနဲ့ ကျန်တဲ့ရက်တွေမှာ စားသမျှအတွက် အစားထိုးပေးနိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။

ကျွန်တော်တို့ဟာ နေ့စဉ်ကျန်းမာရေးနဲ့ ညီညွတ်တဲ့ အလေ့အကျင့်တွေကို လိုက်နာဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

သန့်ရှင်းမှုကိုလည်း ဂရုစိုက်ပါ။

နေမန်ကို သတိရကြပါ။ သူ့ကို ကုသခြင်းရရှိဖို့ ယော်ဒန်မြစ်မှာ ခုနစ်ကြိမ် ရေချိုးဖို့ ဧလိရှဲက ညွှန်ကြားခဲ့ပါတယ်။

အဲဒါဟာ ဝိညာဉ်ရေးရာ သဘောတရားတစ်ခုလည်း ပါဝင်ပေမဲ့ သန့်ရှင်းမှုရဲ့ အရေးပါမှုကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ သတိပြုနိုင်ပါတယ်။

ယုံကြည်ခြင်းလည်း ရှိပါစေ။

တတိယအချက်၊ ဆေးပညာအရ တတ်နိုင်သမျှ အားလုံးလုပ်ဆောင်ပါ။

တချို့လူတွေက ခေတ်မီဆေးပညာကို အသုံးပြုခြင်းဟာ ယုံကြည်ခြင်းမရှိခြင်းလို့ ထင်တတ်ကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီအယူအဆကို မှန်ကန်တယ်လို့ မထင်ပါဘူး။ အဲဒီလိုစဉ်းစားခြင်းဟာ မိုက်မဲရာရောက်ပါတယ်။

သမ္မာကျမ်းစာထဲမှာတောင် ဆေးဝါးတွေကို အသုံးပြုခဲ့ကြောင်း တွေ့နိုင်ပါတယ်။

ယေဇကျေလ ၄၇ မှာ မြစ်ကမ်းနှစ်ဖက်စလုံးမှာ အပင်တွေ ပေါက်ရောက်ကြပြီး သူတို့ရဲ့ အရွက်တွေ မညှိုးနွမ်းကြောင်း၊ အသီးတွေဟာ အစားအစာဖြစ်ပြီး အရွက်တွေဟာ ဆေးဝါးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားပါတယ်။

ဟေဇကိမင်း နေမကောင်းဖြစ်တဲ့အခါ ဟေရှာယက သင်္ဘောသဖန်းသီးနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ ဆေးမြှေးကို အနာပေါ်မှာ တင်ဖို့ ညွှန်ကြားခဲ့ပါတယ်။

ဒါဟာ သဘာဝကုသနည်းတစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ ဆေးကုသမှုတစ်မျိုးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ပေါလုကလည်း တိမောသေအား အစာအိမ်မကြာခဏ နာတတ်တဲ့အတွက် ရေသက်သက်ကို မသောက်ဘဲ စပျစ်ရည်အနည်းငယ် သောက်ဖို့ အကြံပေးခဲ့ပါတယ်။

စပျစ်ရည်မှာလည်း ပိုးသတ်နိုင်တဲ့ အာနိသင်တချို့ ရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒီခေတ်ကာလမှာ ဆေးဝါးတစ်မျိုးအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ကြတာပါ။

သမ္မာကျမ်းစာက ဆေးကုသမှုခံယူခြင်းဟာ မကောင်းဘူးလို့ မသွန်သင်ထားပါဘူး။

ကျွန်တော် ဒီအကြောင်းကို ပြောပြရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ တစ်ခါတလေ ကျန်းမာရေးသွန်သင်ချက်တွေကို လိုက်နာသူတချို့ဟာ ဆေးပညာဆိုင်ရာ ကုသမှုတွေကို အသုံးပြုခြင်းဟာ ယုံကြည်ခြင်းမရှိခြင်းလို့ ထင်နေကြလို့ပါပဲ။

သူတို့က သဘာဝနည်းလမ်းတွေနဲ့ပဲ ကုသမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွေ့အကြုံအရ ပြင်းထန်တဲ့ရောဂါတွေကို ရင်ဆိုင်နေရတဲ့သူတွေထဲမှာ အကောင်းဆုံးရလဒ်ရရှိကြသူတွေဟာ သဘာဝကျန်းမာရေးနည်းလမ်းတွေနဲ့ ခေတ်မီဆေးပညာနှစ်မျိုးစလုံးကို သင့်လျော်စွာ အသုံးပြုကြသူတွေ ဖြစ်ပါတယ်။

ထိရောက်မှုရှိကြောင်း သက်သေပြထားတဲ့ ဆေးကုသမှုနည်းလမ်းတွေ ရှိတယ်ဆိုရင် အဲဒီနည်းလမ်းတွေကိုလည်း အသုံးပြုပါ။

သဘာဝကုသနည်းတွေကို အသုံးပြုပါ။ ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ပါ။ ထိရောက်တဲ့ ဆေးကုသမှုကိုလည်း ခံယူပါ။

ကျွန်တော် သိတဲ့သူတချို့ဟာ “ကျွန်တော်တို့ ဘုရားသခင်ကိုပဲ ယုံကြည်မယ်။ ဆေးကုသမှုတော့ မခံယူဘူး” လို့ ပြောခဲ့ကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဆေးပညာအရ လိုအပ်တဲ့ ကုသမှုကို မခံယူဘူးဆိုရင် အခြေအနေ ပိုမိုဆိုးရွားလာနိုင်ကြောင်း ဆရာဝန်တွေက ရှင်းပြထားခဲ့ကြပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဆေးပညာအရ တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ဆောင်ပါ။

စတုတ္ထအချက်၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ တတ်နိုင်သမျှ အားလုံးလုပ်ဆောင်ပါ။

ကောင်းမွန်တဲ့ စိတ်သဘောထားရှိဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။

“ရွှင်လန်းသောနှလုံးသည် ဆေးကောင်းဖြစ်၏” လို့ သုတ္တံကျမ်းမှာ ဖော်ပြထားပါတယ်။

ကျွန်တော် အရင်က ပြောခဲ့သလို ခါးသီးမှုတွေ၊ မုန်းတီးမှုတွေ၊ စိတ်ဖိစီးမှုတွေကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မနှိပ်စက်ပါနဲ့။

စိတ်ဖိစီးမှုတွေနဲ့ အမြဲတမ်းနေထိုင်ခြင်းဟာ ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်စေနိုင်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် အခြားသူတွေကို ချစ်ပါ။ ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကူညီပေးပါ။

ဟေရှာယ ၅၈း၇–၈ မှာ ဒီလိုဖော်ပြထားပါတယ်။

“ငတ်မွတ်သောသူအား သင်၏မုန့်ကို ဝေမျှပေးခြင်း၊ နှင်ထုတ်ခြင်းကို ခံရသော ဆင်းရဲသားတို့ကို သင်၏အိမ်သို့ ဆောင်သွင်းခြင်း၊ အဝတ်အချည်းစည်းရှိသောသူကို မြင်လျှင် အဝတ်ကို ပေးခြင်း၊ ကိုယ်နှင့်ဆွေမျိုးသားချင်းဖြစ်သောသူကို မရှောင်ဘဲ နေခြင်းသည် မှန်သည်မဟုတ်လော။”

အဲဒီလို ပြုလုပ်တဲ့အခါ သင်၏အလင်းသည် နံနက်အချိန်ကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ သင်၏ကျန်းမာခြင်းလည်း လျင်မြန်စွာ ပေါ်ထွန်းလာလိမ့်မယ်လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။

ဒီနေရာမှာ အရေးကြီးတဲ့ သွန်သင်ချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။

အခြားသူတွေကို ချစ်ပါ။ ကူညီပါ။ သင့်ရဲ့အချိန်နဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို လိုအပ်နေသူတွေနဲ့ မျှဝေပါ။

သင်ဟာ အခြားသူတွေကို မုန်းတီးဖို့၊ သူတို့အပေါ် မကျေနပ်ဖို့၊ ခါးသီးတဲ့စိတ်နဲ့ နေထိုင်ဖို့ အချိန်တွေ အများကြီး သုံးစွဲနေမယ်ဆိုရင် နောက်ဆုံးမှာ သင့်ကိုယ်သင်ပဲ ထိခိုက်စေပါလိမ့်မယ်။

ပဉ္စမအချက်၊ စဉ်ဆက်မပြတ် တည်မြဲစွာ လုပ်ဆောင်ပါ။

ဆုတောင်းခြင်းကို တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ ရပ်တန့်မထားပါနဲ့။

ကောလောသဲ ၄း၂ မှာ “ဆုတောင်းခြင်း၌ တည်ကြည်လျက် ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းခြင်းနှင့်တကွ စောင့်နေကြလော့” လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။

ကုသခြင်းအတွက် ဆုတောင်းတဲ့အခါ တစ်ကြိမ်ဆုတောင်းရုံနဲ့ ချက်ချင်းအဖြေမရနိုင်ပါဘူး။ တစ်ခါတလေ အချိန်အတော်ကြာအောင် ဆက်လက်ဆုတောင်းဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

ပေါလုကလည်း သူ့ရဲ့ ဆူးကိုယ်ခန္ဓာကို ဖယ်ရှားပေးဖို့ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဆုတောင်းခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘုရားသခင်က သူ့ကို အဲဒီအခြေအနေမှာပဲ နေထိုင်စေဖို့ အလိုတော်ရှိခဲ့ပါတယ်။

တစ်ခါတလေ ဘုရားသခင်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘဝမှာ မပြောင်းလဲနိုင်တော့တဲ့ အခြေအနေတစ်ခုကို ခွင့်ပြုထားတော်မူတတ်ပါတယ်။

အဲဒီအခါမှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ အဲဒီအခြေအနေထဲမှာပင် ကိုယ်တော်ကို ချစ်မြတ်နိုးပြီး အမှုတော်ဆောင်ရွက်တတ်ဖို့ သင်ယူရပါမယ်။

ဒါပေမဲ့ ဆုတောင်းခြင်းကိုတော့ အလွယ်တကူ လက်မလျှော့ပါနဲ့။

လုကာ ၁၈ မှာ ယေရှုက မတရားသော တရားသူကြီးတစ်ယောက်နဲ့ မုဆိုးမတစ်ယောက်ရဲ့ ဥပမာကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီမြို့မှာ ဘုရားသခင်ကို မကြောက်ရွံ့၊ လူကိုလည်း မလေးစားတဲ့ တရားသူကြီးတစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်။

အဲဒီမြို့မှာပဲ မုဆိုးမတစ်ယောက် ရှိပြီး သူမဟာ တရားသူကြီးထံ မကြာခဏလာရောက်ကာ “ကျွန်မရဲ့ ရန်သူကို တရားစီရင်ပေးပါ” လို့ တောင်းဆိုခဲ့ပါတယ်။

အစပိုင်းမှာ တရားသူကြီးက သူမရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမဟာ အကြိမ်ကြိမ် လာရောက်တောင်းဆိုနေတဲ့အတွက် နောက်ဆုံးမှာ တရားသူကြီးက စိတ်ပျက်လာခဲ့တယ်။

သူက “ငါဟာ ဘုရားသခင်ကို မကြောက်ရွံ့ဘူး။ လူကိုလည်း မလေးစားဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီမုဆိုးမက ငါ့ကို အမြဲတမ်း လာနှောင့်ယှက်နေတဲ့အတွက် သူမရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးရတော့မယ်” လို့ စဉ်းစားခဲ့တယ်။

တစ်နည်းအားဖြင့် သူမဟာ မရပ်မနား တောင်းဆိုနေတဲ့အတွက် တရားသူကြီးကို နောက်ဆုံးမှာ အလျှော့ပေးစေခဲ့တာပါ။

ယေရှုက ဒီဥပမာကို ပြောပြီးနောက် ဒီလိုသွန်သင်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

“မတရားသော တရားသူကြီးတစ်ယောက်တောင် အမြဲတမ်း တောင်းဆိုနေတဲ့ မုဆိုးမရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးတယ်ဆိုရင် မိမိရွေးကောက်တော်မူသောသူတို့က နေ့ညမပြတ် အော်ဟစ်ဆုတောင်းကြတဲ့အခါ ကောင်းကင်ဘုံရှင်အဘက ဘယ်လောက်ပိုပြီး တုံ့ပြန်တော်မူမလဲ” ဆိုတဲ့ သဘောပါပဲ။

ဒါကြောင့် ဆုတောင်းခြင်းမှာ တည်ကြည်ပါ။ အလွယ်တကူ စိတ်ဓာတ်မကျပါနဲ့။

၁၈ နှစ်ကြာအောင် ခါးကုန်းနေခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးကို ယေရှု ကုသပေးခဲ့တာကို သတိရပါ။

၁၂ နှစ်ကြာအောင် သွေးသွန်ရောဂါ ခံစားခဲ့ရတဲ့ အမျိုးသမီးကိုလည်း သတိရပါ။

သူမဟာ အဲဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ကုသခြင်းကို ရရှိဖို့ မျှော်လင့်နေခဲ့တာ မဟုတ်လား။

နောက်ဆုံးမှာ ယေရှုရဲ့ အဝတ်တော်အနားကို ထိမိတဲ့အခါ ကုသခြင်းကို ရရှိခဲ့ပါတယ်။

ဒါကြောင့် စိတ်ဓာတ်မကျပါနဲ့။ ဆက်လက်ဆုတောင်းပါ။

အရေးအကြီးဆုံး ကုသခြင်းမှာ ဝိညာဉ်ရေးရာ ကုသခြင်းဖြစ်သည်

နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော်တို့ နားလည်ထားရမယ့် အရေးကြီးဆုံးအချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။

ရောဂါနဲ့ သေခြင်းဟာ အပြစ်တရားကြောင့် ဒီကမ္ဘာထဲကို ဝင်ရောက်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။

အာဒံဟာ အပြစ်မပြုခဲ့ဘူးဆိုရင် ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ရောဂါဘယတွေ ရှိလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဟေရှာယ ၁း၅–၆ မှာ လူသားတွေရဲ့ အပြစ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေကို ဖော်ပြထားပါတယ်။

ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး နာကျင်နေတယ်။ နှလုံးတစ်ခုလုံးလည်း အားနည်းနေတယ်။ ခြေဖဝါးကနေ ဦးခေါင်းအထိ ကျန်းမာတဲ့အရာ မရှိတော့ဘူး။ အနာတွေ၊ အညိုအမည်းစွဲတဲ့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ပြည်တည်နေတဲ့ အနာတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီကျမ်းချက်တွေမှာ ကုသခြင်းအတွက် အဖြေကိုလည်း ပေးထားပါတယ်။

“သင်တို့အပြစ်တို့သည် နီသောအဆင်းရှိသော်လည်း မိုးပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူလိမ့်မည်။ ကတ္တီပါနီကဲ့သို့ နီသော်လည်း သိုးမွေးကဲ့သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်။”

တကယ်တော့ ဒီနေရာမှာ ဖော်ပြထားတဲ့ ကုသခြင်းဟာ ဝိညာဉ်ရေးရာ ကုသခြင်းဖြစ်ပါတယ်။

ယေရမိကလည်း “ဂိလဒ်ပြည်၌ ဆေးပင်မရှိသလော။ ထိုပြည်၌ ဆရာဝန်မရှိသလော” လို့ မေးခဲ့ပါတယ်။

သင်တို့လည်း “ဂိလဒ်ပြည်၌ ဆေးပင်ရှိ၏” ဆိုတဲ့ သီချင်းကို ကြားဖူးကြမှာပါ။

အဲဒီသီချင်းမှာ ဖော်ပြထားတဲ့ ဆေးပင်ဆိုတာ ယေရှုခရစ်တော်ကို ရည်ညွှန်းထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကိုယ်တော်ဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အပြစ်တွေကို ဆေးကြောပေးနိုင်တဲ့အရှင် ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အပြစ်တွေဟာ နီရဲနေသော်လည်း ကိုယ်တော်က မိုးပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူစင်အောင် ဆေးကြောပေးနိုင်တော်မူပါတယ်။

ဒါဟာ ဝိညာဉ်ရေးရာ ကုသခြင်းဖြစ်ပြီး အရေးအကြီးဆုံး ကုသခြင်းလည်း ဖြစ်ပါတယ်။

သင်ရွေးချယ်မည့် ကုသခြင်းက ဘယ်အရာဖြစ်မလဲ။

အခု ဒီနေရာမှာ ရှိနေကြတဲ့သူတွေကို ကျွန်တော် မေးချင်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့အားလုံးရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အနည်းနဲ့အများ မပြည့်စုံမှုတွေ ရှိနေကြပါတယ်။

တချို့မှာ နှာချေ၊ နှာစေးစေတဲ့ ဓာတ်မတည့်ရောဂါ ရှိနိုင်ပါတယ်။ တချို့မှာ အသေးစားရောဂါတွေ ရှိနိုင်တယ်။ တချို့မှာတော့ အသက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါတွေ ရှိနေနိုင်ပါတယ်။

သင့်ရဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုပဲဖြစ်နေပါစေ၊ အခုအချိန်မှာ သင့်ကိုယ်သင် မေးကြည့်စေချင်ပါတယ်။

အကယ်၍ သင်ဟာ အခုအချိန်မှာ ရွေးချယ်ခွင့်ရမယ်ဆိုရင် ဘယ်အရာကို ရွေးချယ်မလဲ။

တစ်ဖက်မှာတော့ သင်၏အပြစ်အားလုံးကို ဘုရားသခင်က ခွင့်လွှတ်တော်မူပြီး ထာဝရအသက်ကို ရရှိမယ်။

နောက်တစ်ဖက်မှာတော့ သင်ဟာ ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်းဆိုင်ရာ ပြည့်စုံတဲ့ ကျန်းမာရေးကို ရရှိမယ်။ ဒါပေမဲ့ မာရ်နတ်ရဲ့ဘက်မှာ အသက်ရှင်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ မီးအိုင်ထဲကို ရောက်သွားမယ်။

ဒီနှစ်ခုထဲက ဘယ်အရာကို သင်ရွေးချယ်မလဲ။

ကျွန်တော်တို့အားလုံးဟာ ဘယ်အရာကို ရွေးချယ်သင့်တယ်ဆိုတာ သိကြပါတယ်။

ထာဝရတည်မြဲမယ့် ကုသခြင်းကိုပဲ ရွေးချယ်သင့်ပါတယ်။ အာမင်။

ဒါကြောင့် ပထမဆုံးအနေနဲ့ ဝိညာဉ်ရေးရာ ကုသခြင်းကို ရွေးချယ်ကြပါစို့။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အပြစ်တွေကို ဘုရားသခင်ထံ ဝန်ခံကြပါစို့။ ကိုယ်တော်ထံမှ အပြစ်လွှတ်ခြင်းကို ရယူကြပါစို့။ ထာဝရအသက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြပါစို့။

အဲဒီအရာကို အရင်ဆုံး ဖြေရှင်းပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဒီလို ဆုတောင်းနိုင်ပါတယ်။

“သခင်ဘုရား၊ အကျွန်ုပ်၏ ဝိညာဉ်ကို ကုသပေးတော်မူခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါ၏။ ယခုအခါ ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်ရှိလျှင် အကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကိုလည်း ကုသပေးတော်မူပါ။”

 


မူရင်းလင့်

https://youtu.be/386BCp0LrRU?si=jmdu-BMAz6F34blj