ရိုသေလေးစားခြင်းကို ပြန်လည်ရှာဖွေခြင်း

 

ရိုသေလေးစားခြင်းကို ပြန်လည်ရှာဖွေခြင်း | ဒေါ့ဂ် ဘက်ချလား

အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ။ ဂရန်းနိုက်ဘေး ဟေးလ်တော့ပ် အသင်းတော်သို့ လာရောက်ကြသူအားလုံးကို ကြိုဆိုပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဆီကို လာရောက်လည်ပတ်ကြတဲ့ မိတ်ဆွေတွေလည်း အမြဲရှိကြတာကို သိပါတယ်။ ဒီနေ့ လာရောက်ကြတဲ့ ဧည့်သည်တော်အားလုံးကိုလည်း ကြိုဆိုပါတယ်။ အွန်လိုင်းကနေ ကြည့်ရှုနေကြသူတွေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အွန်လိုင်းအသင်းသားတွေကိုလည်း ကြိုဆိုပါတယ်။

ဒီနေ့ ကျွန်တော်အတွက် ဆုတောင်းပေးကြမယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်။ မနေ့ညက ဥပုသ်နေ့မတိုင်မီ ကရင်နဲ့အတူ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းအကြောင်း ဖတ်ရှုနေစဉ် ဆုတောင်းခြင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကျမ်းပိုဒ်လေးပိုဒ်ကို ကျွန်တော်တွေ့ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီကျမ်းပိုဒ်လေးပိုဒ်မှာ ပေါလုက “ငါ့အတွက် ဆုတောင်းပေးကြပါ၊ ငါ့အတွက် ဆုတောင်းပေးကြပါ၊ ငါ့အတွက် ဆုတောင်းပေးကြပါ” လို့ ပြောထားပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်အတွက် ဆုတောင်းပေးကြဖို့ ပြောတာဟာ ကျမ်းစာနဲ့ညီညွတ်ပါတယ်။

ဒီနေ့ ကျွန်တော်ဟောပြောရမယ့်အကြောင်းအရာဟာ အတော်လေး နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အရေးကြီးတဲ့အကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ဘုရားသခင်ကို ရိုသေလေးစားခြင်းနဲ့ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေခြင်းအကြောင်းပါပဲ။ ဒီတရားဟောချက်ရဲ့ ခေါင်းစဉ်ကတော့ “ရိုသေလေးစားခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေခြင်းကို ပြန်လည်ရှာဖွေခြင်း” ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့အများစု သိပြီးသားဖြစ်မယ့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုနဲ့ စတင်ချင်ပါတယ်။ သင့်ရဲ့ကျမ်းစာကို ထွက်မြောက်ရာကျမ်း အခန်းကြီး ၃ ကို ဖွင့်ကြည့်ကြရအောင်။

မောရှေဟာ အစပိုင်းမှာ အဲဂုတ္တုပြည်က လူတွေကို သူ့ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းအစနဲ့ ကယ်တင်ချင်ခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ အဲဂုတ္တုလူတစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက် လူအားလုံးက သူ့နောက်ကို လိုက်လာကြလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့အကြံအစည်ဟာ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူဟာ တောကန္တာရဘက်ကို ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီမှာ နေထိုင်တဲ့ ခြေသလုံးအိမ်တိုင်လူမျိုးတစ်ဦးရဲ့ သမီးနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာ သူ့ယောက္ခမအတွက် သိုးတွေကို စောင့်ရှောက်ပေးရင်း နှစ်ပေါင်းလေးဆယ်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်ကာလဟာ ဘုရားသခင်အကြောင်းကို ပိုမိုသိရှိနားလည်လာဖို့ သူ့အတွက် လိုအပ်တဲ့အချိန်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီကာလအတွင်းမှာ ဘုရားသခင်က သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် သူ့ကို စကားပြောခဲ့နိုင်ပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာပဲ သူဟာ ကမ္ဘာဦးကျမ်းကို ရေးသားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၃း၁ မှာ ဒီလိုဖတ်ရပါတယ်။

“မောရှေသည် မိမိယောက္ခမ မိဒျန်ယဇ်ပုရောဟိတ် ယေသရော၏ သိုးဆိတ်များကို ထိန်းလျက်၊ တောနောက်ဘက်သို့ မောင်းသွား၍ ဘုရားသခင်၏တောင် ဟောရပ်အရပ်သို့ ရောက်လေ၏။”

ယေသရောဟာ ထာဝရဘုရားကို သိကျွမ်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီနောက် ထာဝရဘုရား၏ ကောင်းကင်တမန်ဟာ ချုံပုတ်အလယ်မှာ မီးလျှံထဲကနေ သူ့အား ထင်ရှားပြခဲ့ပါတယ်။ မောရှေက ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ချုံပုတ်ဟာ မီးလောင်နေသော်လည်း မီးမကျွမ်းဘဲ ရှိနေခဲ့ပါတယ်။

မောရှေက “ငါသွားပြီး ဒီထူးဆန်းတဲ့မြင်ကွင်းကို ကြည့်ဦးမယ်” လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။

သူဟာ အရင်ကလည်း လျှပ်စီးလက်ပြီး ချုံပုတ်တွေကို မီးလောင်တာမျိုး မြင်ဖူးကောင်း မြင်ဖူးပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ တစ်ခုခု ထူးခြားနေပါတယ်။ ချုံပုတ်ဟာ မီးလောင်နေတာမဟုတ်ဘဲ တောက်ပနေသလို ဖြစ်နေပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ သိဖို့ အနီးကပ်သွားကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။

အခန်းငယ် ၄ မှာ ဒီလိုဖော်ပြထားပါတယ်။

“ထာဝရဘုရားသည် မောရှေ ကြည့်ခြင်းငှာ လှည့်လာသည်ကို မြင်တော်မူလျှင်၊ ချုံပုတ်ထဲက ခေါ်တော်မူ၍ မောရှေ၊ မောရှေဟု ခေါ်တော်မူ၏။ မောရှေကလည်း အကျွန်ုပ်ရှိပါ၏ဟု လျှောက်လေ၏။ ဘုရားသခင်ကလည်း ဤအရပ်သို့ မချဉ်းနှင့်။ သင်၏ခြေနင်းကို ချွတ်လော့။ သင်ရပ်နေသောအရပ်သည် သန့်ရှင်းသောမြေဖြစ်၏။”

ထို့နောက် ဘုရားသခင်က “ငါသည် သင်၏အဘဘုရား၊ အာဗြဟံ၏ဘုရား၊ ဣဇာက်၏ဘုရား၊ ယာကုပ်၏ဘုရား ဖြစ်၏” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။ မောရှေသည်လည်း ဘုရားသခင်ကို ကြည့်ရှုခြင်းငှာ ကြောက်သောကြောင့် မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်လေ၏။

ဒီမနက် ကျွန်တော် မျှဝေချင်တဲ့အကြောင်းအရာကတော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်အတွက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ သင်တို့အတွက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီတရားဟောချက်ကို ကြည့်ရှုနေကြတဲ့ ခရစ်ယာန်အားလုံးအတွက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။

အကြောင်းအရာကတော့ ဘုရားသခင်ကို ရိုသေလေးစားခြင်းအကြောင်း ဖြစ်ပါတယ်။

ဘာကြောင့် ဒီအကြောင်းကို ဟောပြောရတာလဲဆိုတော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် အခုတလော ဒီအကြောင်းအရာနဲ့ပတ်သက်ပြီး အလွန်စိတ်ထဲမှာ သတိပေးခံနေရလို့ပါပဲ။

ဘုရားသခင်ကို ရိုသေလေးစားခြင်းဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ မပြုစုပျိုးထောင်ဘူး၊ မထိန်းသိမ်းဘူးဆိုရင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ပါတယ်။

ရိုသေလေးစားခြင်း ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါ အပြစ်ဆိုတာ ဘာလဲ၊ ကယ်တင်ခြင်းဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းလည်း ဆုံးရှုံးသွားပါတယ်။ ထို့အပြင် ဘုရားသခင်၏ သဘောသဘာဝတစ်ခုလုံးအပေါ် ကျွန်တော်တို့ထားရှိတဲ့ သဘောထားကလည်း ထိခိုက်ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။

ယေဇကျေလအနာဂတ္တိကျမ်း ၄၄း၂၃ မှာ ဒီလိုဖော်ပြထားပါတယ်။

“သူတို့သည် ငါ၏လူတို့အား သန့်ရှင်းသောအရာနှင့် မသန့်ရှင်းသောအရာကို ခြားနားစေခြင်းငှာ သွန်သင်ရကြမည်။ စင်ကြယ်သောအရာနှင့် မစင်ကြယ်သောအရာကိုလည်း ပိုင်းခြားစေခြင်းငှာ သွန်သင်ရကြမည်။”

သင်းအုပ်ဆရာတစ်ဦးရဲ့ တာဝန်တစ်ခုကတော့ မိမိရဲ့အသင်းသားတွေကို ဘယ်အရာက သန့်ရှင်းတယ်၊ ဘယ်အရာက မသန့်ရှင်းဘူး၊ ဘယ်အရာက စင်ကြယ်တယ်၊ ဘယ်အရာက မစင်ကြယ်ဘူးဆိုတာ သင်ကြားပေးဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါ့အပြင် ဘုရားသခင်ကို ရိုသေလေးစားခြင်းနဲ့ ကြောက်ရွံ့ခြင်းဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတဲ့ အခြေခံသဘောတရားတွေကိုလည်း သင်ကြားပေးရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ဟာ ယေရှုမကြွလာမီ ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးကို ကောင်းကင်တမန်သုံးပါး၏ သတင်းစကားကို ဟောပြောဖို့ တာဝန်ပေးအပ်ခံထားရသူတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအကြောင်းကို ဗျာဒိတ်ကျမ်း အခန်းကြီး ၁၄၊ အခန်းငယ် ၆ ကစပြီး ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ်။

သင်တို့ထဲက အများစုဟာ ပထမကောင်းကင်တမန်ရဲ့ သတင်းစကားကို အလွတ်ရွတ်ဆိုနိုင်ကြမယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်ပါတယ်။

ဒီနေ့ ပထမဆုံးလာရောက်တဲ့ ဧည့်သည်တော်တွေ မသိသေးရင် ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၄ မှာ ဖော်ပြထားတဲ့ သတင်းစကားကို ကြည့်ကြရအောင်။

ဒီသတင်းစကားတွေဟာ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးကို ရောက်ရှိသွားရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ယေရှုခရစ်တော် ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းအတွက် ကမ္ဘာကြီးကို ပြင်ဆင်ပေးမယ့် သတင်းစကားတွေ ဖြစ်ပါတယ်။

အခန်းကြီး ၁၄ ရဲ့ နောက်ပိုင်းမှာလည်း “လူသားနှင့်တူသောသူတစ်ပါးသည် မိုဃ်းတိမ်ပေါ်မှာ ထိုင်တော်မူသည်ကို ငါမြင်၏” လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။ အဲဒီလူသားဟာ ယေရှုခရစ်တော်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဒီသတင်းစကားတွေဟာ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းကို ရောက်ရှိသွားပြီး ဝိညာဉ်ရေးရာ နိုးကြားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ ယေရှုခရစ်တော် ကြွလာခြင်းအတွက် လူတွေကို ပြင်ဆင်ပေးမယ့် သတင်းစကားတွေ ဖြစ်ပါတယ်။

ပထမကောင်းကင်တမန်ရဲ့ သတင်းစကားမှာ ဘာပြောထားသလဲ။

“ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့၍ ဘုန်းတော်ကို ချီးမွမ်းကြလော့။ တရားစီရင်တော်မူသောအချိန် ရောက်လာပြီ။”

တရားစီရင်ခြင်းဆိုတာ အပိုင်းသုံးပိုင်း ခွဲခြားနိုင်ပါတယ်။ ခရစ်တော် မကြွလာမီမှာ တရားစီရင်ခြင်းရဲ့ အပိုင်းတစ်ပိုင်း ဖြစ်ပျက်နေတယ်ဆိုတာ သင်တို့ သိပြီးသားဖြစ်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကိုယ်တော်ကြွလာတဲ့အခါ ဆုလာဘ်တွေကို ယူဆောင်လာမယ်လို့ ကျမ်းစာမှာ ဖော်ပြထားလို့ပါပဲ။

ဒါကြောင့် ကိုယ်တော်မကြွလာမီမှာ တရားစီရင်ခြင်းတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ အဲဒီကာလကို ခရစ်တော်မကြွလာမီ တရားစီရင်ခြင်းကာလလို့ ခေါ်ဆိုကြပါတယ်။

ကျွန်တော်မသိပါဘူး။ သင်တို့ထဲမှာ တရားရုံးကို သွားရမယ်ဆိုရင် စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ် လေးနက်သွားကြမလား။ တရားသူကြီးရှေ့မှာ ရပ်ရမယ်ဆိုရင် သတိကြီးကြီးထားမိကြမှာပါ။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာ ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးကို ဟောပြောရမယ့် သတင်းစကားတစ်ခု ရှိပါတယ်။

“ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ကြလော့။ တရားစီရင်တော်မူသောအချိန် ရောက်လာပြီ။”

ထို့နောက် ကိုယ်တော်ကို ဖန်ဆင်းရှင်အဖြစ် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ကြဖို့လည်း ပြောထားပါတယ်။

ဒါဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ ကြီးမြတ်လှတဲ့ ဘုန်းတန်ခိုးတော်နဲ့ ကိုယ်တော်ဟာ အရာခပ်သိမ်းကို အုပ်စိုးတော်မူကြောင်း ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

ယခုအခါ လူတွေကို ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ကြဖို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ တချို့လူတွေက ချက်ချင်း ပြန်လည်တုံ့ပြန်တတ်ကြပါတယ်။

“ခဏလေး၊ ခဏလေး။ ဘုရားသခင်ကို မကြောက်ရွံ့ရဘူးလို့ ဟောပြောခဲ့တဲ့ တရားဟောချက်တစ်ခုကို ကျွန်တော် မှတ်မိသေးတယ်” လို့ ပြောတတ်ကြပါတယ်။

အမှန်ပါပဲ။ ကျမ်းစာထဲမှာ ယေရှုက “မကြောက်ကြနှင့်၊ မစိုးရိမ်ကြနှင့်၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိကြနှင့်” ဆိုတဲ့ သဘောတရားကို အကြိမ်ပေါင်း ၃၆၀ ခန့် မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

ထာဝရဘုရားက ကျွန်တော်တို့ကို ငြိမ်သက်ခြင်းရှိစေချင်ပါတယ်။ ခရစ်ယာန်တွေဟာ ဘာကိုမှ မကြောက်ရွံ့သင့်ပါဘူး။ ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းကိုသာ ကြောက်ရွံ့သင့်ပါတယ်။

သင်ဟာ ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းကိုသာ ကြောက်ရွံ့သူဖြစ်မယ်ဆိုရင် အခြားအရာတွေကို ကြောက်ရွံ့နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။

ဂျွန် ဝက်စလီ (John Wesley) က တစ်ခါက ဒီလိုပြောခဲ့ဖူးပါတယ်။

“ဘုရားသခင်မှတစ်ပါး ဘာကိုမှ မကြောက်ရွံ့တဲ့ လူအယောက် ၃၀၀ ကိုသာ ကျွန်ုပ်ရရှိမယ်ဆိုရင် ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ပါတယ်။”

ပြဿနာကတော့ ကျွန်တော်တို့ဟာ အခြားအရာတွေကို အလွန်ကြောက်ရွံ့နေကြတာပါပဲ။ ကြောက်ရွံ့မှုအမျိုးမျိုး၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုအမျိုးမျိုးနဲ့ နေထိုင်နေကြပါတယ်။

စကားမစပ်၊ ဗျာဒိတ်ကျမ်းမှာ “ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ကြလော့” လို့ ပြောထားတဲ့နေရာမှာ အသုံးပြုထားတဲ့ ဂရိစကားလုံးဟာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ စကားလုံးတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီစကားလုံးကနေ ကြောက်ရွံ့မှုလို့ အဓိပ္ပာယ်ရတဲ့ ဝေါဟာရတွေ ဆင်းသက်လာတာ ဖြစ်ပါတယ်။

လူတွေမှာ ကြောက်ရွံ့မှုအမျိုးမျိုး ရှိကြပါတယ်။ ပင့်ကူကို ကြောက်တာ၊ အခြားအရာတွေကို ကြောက်တာ စသဖြင့် အမျိုးမျိုး ရှိပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းဆိုတာကတော့ တစ်စုံတစ်ခုကို ရိုသေလေးစားရုံတင်မကဘဲ ကြောက်ရွံ့ခြင်းလည်း ပါဝင်ပါတယ်။

လူအများစုက “ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ကြလော့” ဆိုတာဟာ ဘုရားသခင်ကို ရိုသေလေးစားဖို့ပဲ ဆိုလိုတာပါလို့ ပြောကြပါတယ်။

အဲဒီအဓိပ္ပာယ်လည်း ပါဝင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိတ်ဆွေတို့၊ တစ်ခါတစ်ရံ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းဆိုတာ တကယ်ကို တုန်လှုပ်တုန်လှုပ် ဖြစ်ရတဲ့အထိ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကိုလည်း ဆိုလိုပါတယ်။

ကရင်နဲ့ ကျွန်တော် အိန္ဒိယနိုင်ငံကို သွားခဲ့တုန်းက အဲဒီအကြောင်းကို လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်က သင်တို့ကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်။ လူပေါင်း ၂၅,၀၀၀ ရှိတဲ့ အသင်းတော်တစ်ခုမှာ ဟောပြောခွင့်ရခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီလူအားလုံးဟာ ဘုရားသခင်ရှေ့တော်ကို ဝင်ရောက်လာတဲ့အခါ ဖိနပ်တွေကို ချွတ်ထားကြပါတယ်။ ဂျကာတာနဲ့ ပါကစ္စတန်ကို သွားခဲ့တုန်းကလည်း အလားတူ တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။

အဲဒါဟာ သူတို့ရဲ့ ရိုသေလေးစားမှုကို ဖော်ပြတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုဓလေ့တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အခုချက်ချင်းပဲ သင်တို့အားလုံး ဖိနပ်ချွတ်ကြပါလို့ ကျွန်တော် ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့က အဲဒီလို ရိုသေလေးစားမှုကို ဖော်ပြကြတယ်ဆိုတာ ပြောပြနေတာပါ။

ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း အဲဒီလို ခံစားနေရတာလား မသိပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုမှာ ဘယ်အရာမှ မြင့်မြတ်တယ်လို့ မသတ်မှတ်တော့တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်လာနေပြီလို့ မထင်ဘူးလား။

လူတွေဟာ ဘယ်အရာကိုမှ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်တဲ့အရာတစ်ခုလို သဘောမထားကြတော့ပါဘူး။

အဲဒီပြဿနာဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုထဲမှာပဲ ရှိနေတာမဟုတ်ပါဘူး။ အသင်းတော်ထဲကိုပါ စိမ့်ဝင်လာနေပါတယ်။

ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အဲဒီစကားလုံးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မှာ ကြောက်လန့်စေခြင်း၊ ထိတ်လန့်ခြင်း၊ အံ့ဩရိုသေခြင်း၊ ရိုသေလေးစားခြင်း၊ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ မြတ်နိုးရိုသေခြင်းတို့ ပါဝင်ပါတယ်။

ဟုတ်ပါတယ်။ ရိုသေလေးစားခြင်းလည်း ပါဝင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်။

ရိုသေလေးစားခြင်းဆိုတာကို ကျမ်းစာအရ ပြောရမယ်ဆိုရင် အလွန်နက်ရှိုင်းတဲ့ အံ့ဩရိုသေမှု၊ လေးနက်တဲ့ လေးစားမှု၊ မြင့်မားတဲ့ တန်ဖိုးထားမှု၊ အထူးဂုဏ်ပြုမှု၊ ကြည်ညိုလေးစားမှု၊ ချီးမွမ်းမှု၊ မြတ်နိုးမှု၊ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှု၊ ဂုဏ်ပြုအရိုအသေပေးမှုနဲ့ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုတို့ ပါဝင်ပါတယ်။

ရိုသေလေးစားခြင်းဆိုတာ အဓိပ္ပာယ်ကျယ်ပြန့်တဲ့ စကားလုံးတစ်လုံး ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒီအဓိပ္ပာယ်တွေထဲက ဘယ်အရာကို အဓိကထားပြောနေသလဲဆိုတာ နည်းနည်းကျဉ်းမြောင်းပြီး နားလည်ဖို့ လိုအပ်နိုင်ပါတယ်။

ကျမ်းစာထဲမှာ မှတ်မိကြမယ့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ ဒီအကြောင်းနဲ့ စတင်ပြောရတာ နည်းနည်းပြင်းထန်သလို ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ကျွန်တော်ဟာ ကျွန်တော်တို့အသင်းတော်မှာတော့ သိပ်မဟုတ်ပေမဲ့ အခြားဂိုဏ်းဂဏအသင်းတော်တွေက ခရစ်ယာန်တချို့နဲ့ တွေ့ဆုံဖူးပါတယ်။ သူတို့က “ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းဆိုတာ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းခေတ်က အယူအဆတစ်ခုပါ။ ယေရှုကြွလာပြီးတဲ့နောက်မှာ ဘာကိုမှ ကြောက်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး” လို့ ပြောကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဘုရားသခင်ကို အမြဲတမ်း ကြောက်ရွံ့ရိုသေသင့်ပါတယ်။

တမန်တော်ဝတ္ထု အခန်းကြီး ၅ မှာ အာနနိနဲ့ ရှဖိရတို့အကြောင်းကို မှတ်မိကြပါသလား။

သူတို့ဟာ ဘုရားသခင်ထံ အလှူငွေတစ်ခု ပေးဖို့အတွက် မိမိတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုကို ရောင်းချခဲ့ကြပါတယ်။ သူတို့ဟာ ငွေတစ်သောင်း ရရှိခဲ့တယ်လို့ ဆိုကြပါစို့။ အဲဒီနောက် တမန်တော်တွေဆီကို သွားပြီး “ကျွန်တော်တို့ဟာ ရောင်းချရတဲ့ငွေ အားလုံးကို ဘုရားသခင်ရဲ့အမှုတော်အတွက် ပေးလှူပါတယ်” လို့ ပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြပါတယ်။

တကယ်တော့ အဲဒီငွေရဲ့ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင်အတွက် သိမ်းထားချင်ခဲ့ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ လူတွေကို အထင်ကြီးစေချင်တဲ့အတွက် အားလုံးလှူလိုက်သလို ဟန်ဆောင်ခဲ့ကြပါတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ သဘောတူခဲ့ကြပါတယ်။ ဘာကြောင့် အဲဒီလိုလုပ်ခဲ့ကြတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး။

လူတွေက မိမိတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ရောင်းချပြီး ခရစ်တော်၏အမှုတော်အတွက် ပေးလှူကြတဲ့အခါ သူတို့ကလည်း အလှူငွေပေးလှူခဲ့ကြပါတယ်။

အာနနိက အရင်ဆုံးလာပြီး “ဒီမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အလှူငွေပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုကို ရောင်းချပြီး ရရှိတဲ့ငွေ အားလုံးကို ထာဝရဘုရားအတွက် ဆက်ကပ်လှူဒါန်းပါတယ်” လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ပေတရုက “သင်သည် ဘုရားသခင်ကို အဘယ်ကြောင့် မုသာစကားပြောသနည်း။ ထိုပစ္စည်းသည် သင့်ပိုင်ဖြစ်စဉ်တွင် သင်ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ ရောင်းမည်၊ မရောင်းမည်ဆိုတာလည်း သင့်အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ ရောင်းပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း တစ်ဝက်ကို သိမ်းထားနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘုရားသခင်ကို ဘာကြောင့် မုသာစကားပြောရတာလဲ။ သင်သည် လူကို မုသာစကားပြောသည်မဟုတ်၊ ဘုရားသခင်ကို မုသာစကားပြောခြင်း ဖြစ်တယ်” လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။

ပေတရုက အာနနိကို ဘုရားသခင်အား မုသာစကားပြောခဲ့တယ်လို့ ပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ သူဟာ သေဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီနောက် ကျမ်းစာမှာ အသင်းတော်တစ်ခုလုံး အလွန်ကြောက်ရွံ့သွားကြောင်း ဖော်ပြထားပါတယ်။

ခဏကြာတဲ့အခါ သူ့ဇနီးလည်း ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မသိဘဲ ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ ပေတရုက “သင်တို့ဟာ အဲဒီပစ္စည်းကို ဒီဈေးနှုန်းနဲ့ ရောင်းခဲ့တာ မှန်သလား” လို့ မေးတဲ့အခါ သူမက “ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒီဈေးနှုန်းအတိုင်းပါပဲ” လို့ ပြန်ဖြေခဲ့ပါတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ကြိုတင်ပူးပေါင်းကြံစည်ထားခဲ့ကြတာပါ။

ပေတရုက “သင်၏ခင်ပွန်းကို သင်္ဂြိုဟ်ရန် သယ်ဆောင်သွားခဲ့သောသူတို့၏ခြေသံသည် တံခါးဝမှာ ရောက်နေပြီ။ သင့်ကိုလည်း သယ်ဆောင်သွားကြလိမ့်မယ်” လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီအခါ သူမလည်း လဲကျသေဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။

ယနေ့ခေတ် အသင်းတော်မှာ ဘုရားသခင်က အဲဒီလောက် ပြင်းထန်စွာ ဆောင်ရွက်တော်မမူတာကို ကျွန်တော်တို့ ကျေးဇူးတင်နိုင်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် အသင်းတော်ဟာ အလွန်ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုကို ကြုံတွေ့ရနိုင်ပါတယ်။

တမန်တော်ဝတ္ထု ၅း၁၀ မှာ ဒီလိုဖော်ပြထားပါတယ်။

“ထိုခဏခြင်းတွင် မိန်းမသည် ပေတရု၏ခြေရင်း၌ လဲ၍ အသက်ချုပ်လေ၏။ လုလင်တို့သည် ဝင်လာ၍ သေသည်ကို တွေ့မြင်လျှင်၊ ထိုမိန်းမကို ထုတ်ဆောင်သွား၍ လင်နှင့်အတူ သင်္ဂြိုဟ်ကြ၏။”

အဲဒီနောက် အသင်းတော်တစ်ခုလုံးအပေါ် အလွန်ကြီးမားတဲ့ ကြောက်ရွံ့ခြင်း သက်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။

အခု ကျွန်တော်မေးချင်တာက အဲဒီကြောက်ရွံ့ခြင်းဟာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ရိုသေလေးစားခြင်းလား၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းလား။

အပြစ်ကို ကြောက်ရွံ့သင့်ပါတယ်။ အပြစ်ဟာ ဘုရားသခင်ကို ဘယ်လောက်အထိ နာကျင်စေသလဲ၊ ဘယ်လောက်အထိ စော်ကားရာရောက်သလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ ကြောက်ရွံ့သင့်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့မှာ အပြစ်ကို ကြောက်ရွံ့တဲ့စိတ် ပိုမိုရှိဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ဒါဟာ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

အခု ကျမ်းစာထဲက ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေခဲ့ကြတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေအကြောင်းကို ကြည့်ကြရအောင်။ ကျွန်တော့်မှတ်စုထဲမှာ အစီအစဉ်တကျ မဟုတ်ပေမဲ့ ဒီအကြောင်းကို အခု ပြောပြချင်ပါတယ်။

ဟေဗြဲဩဝါဒစာ ၁၁း၇ မှာ နောဧအကြောင်းကို ဒီလိုဖော်ပြထားပါတယ်။

နောဧဟာ မမြင်ရသေးတဲ့အရာတွေအကြောင်း ဘုရားသခင်ရဲ့ သတိပေးခြင်းကို ခံရတဲ့အခါ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေပြီး သင်္ဘောကို တည်ဆောက်ခဲ့ပါတယ်။

နောဧဟာ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေခဲ့ပါတယ်။

အာဗြဟံကိုလည်း ဘုရားသခင်က ဣဇာက်ကို ပူဇော်ပြီးတဲ့နောက် “ယခုတွင် သင်သည် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သောသူဖြစ်ကြောင်း ငါသိပြီ” လို့ မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

ယောသပ်ကလည်း သူ့အစ်ကိုတွေကို ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၄၂း၁၈ မှာ “ဤသို့ပြုလျှင် အသက်ချမ်းသာရကြလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား၊ ငါသည် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့၏” လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။

ယောဘအခန်းကြီး ၁၊ အခန်းငယ် ၁ မှာလည်း ယောဘဟာ ဖြောင့်မတ်ပြီး သဘောဖြောင့်သူ၊ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သူ၊ မကောင်းမှုကို ရှောင်ကြဉ်သူဖြစ်တယ်လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။

ယောနအခန်းကြီး ၁၊ အခန်းငယ် ၉ မှာ ယောနက “ကျွန်ုပ်သည် ဟေဗြဲလူဖြစ်၏။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုလည်းကောင်း၊ သမုဒ္ဒရာကိုလည်းကောင်း ဖန်ဆင်းတော်မူသော ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့သောသူဖြစ်၏” လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။

တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၃း၂၆ မှာလည်း ပေါလုက အာဗြဟံ၏အမျိုးအနွယ်ဝင်များနဲ့ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သူများအကြောင်း ဟောပြောခဲ့ပါတယ်။

“ညီအစ်ကိုတို့၊ အာဗြဟံအမျိုးသားတို့၊ သင်တို့တွင် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သောသူတို့၊ ဤကယ်တင်ခြင်းတရားသည် သင်တို့ထံသို့ ရောက်လာပြီ။”

ကယ်တင်ခြင်းသတင်းစကားကို ဘယ်သူတွေဆီ ပေးပို့ထားသလဲ။ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သူတွေဆီပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

၁ ပေတရု ၂း၁၇ မှာလည်း ဒီလိုဖော်ပြထားပါတယ်။

“လူအပေါင်းတို့ကို ရိုသေကြလော့။ ညီအစ်ကိုများကို ချစ်ကြလော့။ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ကြလော့။ ရှင်ဘုရင်ကို ရိုသေကြလော့။”

ဒါကြောင့် ကမ္ဘာဦးကျမ်းကနေ ဗျာဒိတ်ကျမ်းအထိ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေတဲ့သူတွေ ဖြစ်ကြဖို့ သွန်သင်ထားတာကို တွေ့နိုင်ပါတယ်။

ဒါဟာ ကျမ်းစာတစ်အုပ်လုံးမှာ ဖော်ပြထားတဲ့ သွန်သင်ချက်ဖြစ်ပါတယ်။ ဘုရားသခင်ကို ရိုသေလေးစားခြင်းထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လည်း ပါဝင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရိုသေလေးစားခြင်းဟာ အဲဒီအထဲမှာ ပါဝင်နေပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ဟာ စကြဝဠာကြီးကို ဖန်ဆင်းတော်မူတဲ့ ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုကိုးကွယ်နေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကိုယ်တော်ရှေ့မှာ အံ့ဩရိုသေခြင်းနဲ့ သန့်ရှင်းသော ကြောက်ရွံ့ခြင်းမျိုး ရှိသင့်ပါတယ်။

ဒီလိုကြီးမြတ်တဲ့သူတစ်ဦးကို ဘယ်လိုချစ်နိုင်မလဲလို့ မေးကောင်းမေးကြပါလိမ့်မယ်။

ချစ်နိုင်ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်နိုင်သလို သူ့ရဲ့ကြီးမြတ်မှုနဲ့ တန်ခိုးအာဏာကြောင့်လည်း ကြောက်ရွံ့ရိုသေနိုင်ပါတယ်။

ဒီအကြောင်းကို မြေကြီးပေါ်က လူသားတွေရဲ့ ဆက်ဆံရေးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးပါတယ်။

ကလေးငယ်တစ်ယောက်နဲ့ သူ့အဖေကို ဥပမာပေးကြည့်ပါ။ အဖေဟာ ကလေးထက် အလွန်အားကြီးပါတယ်။ ကလေးဟာ သူ့အဖေကို ချစ်ပါတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အဖေရဲ့ အင်အားကြီးမားမှုကြောင့် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုလည်း ရှိပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီဥပမာနဲ့တောင် ဘုရားသခင်ရဲ့ ကြီးမြတ်မှုကို ပြည့်ပြည့်စုံစုံ နှိုင်းယှဉ်လို့ မရပါဘူး။

ဘုရားသခင်ဟာ အခြားသူတစ်ဦးဦးနဲ့ တူညီသူမဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ်တော်ဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဖန်ဆင်းရှင်ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို အလွန်ချစ်တော်မူပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တော်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေသင့်ပါတယ်။

မောရှေဟာ မီးလောင်နေတဲ့ ချုံပုတ်ကနေ ဘုရားသခင်နဲ့ စကားပြောခဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်။ သူက ဘုရားသခင်ကို “ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းတော်ကို အကျွန်ုပ်အား ပြတော်မူပါ” လို့ တောင်းဆိုခဲ့ပါတယ်။

ဘုရားသခင်က “မောရှေ၊ သင်သည် ငါ့ကို အခြားသူများထက် ပိုမိုမြင်တွေ့ခဲ့ပြီ။ သို့သော် သင့်ကို ကျောက်ဆောင်အကွယ်မှာ ထားမယ်။ ငါ့ရဲ့နောက်ကျောဘက်ကိုသာ မြင်ခွင့်ပေးမယ်။ ငါ့မျက်နှာကိုတော့ ဘယ်သူမျှ မြင်၍ အသက်ရှင်နိုင်မည်မဟုတ်” လို့ မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

မောရှေဟာ တောင်ပေါ်ကို တက်ပြီး ဘုရားသခင်နဲ့ စကားပြောခဲ့သူဖြစ်ပါတယ်။

အာဗြဟံနဲ့ ယာကုပ်တို့ကို ဘုရားသခင် စကားပြောတဲ့အခါမှာလည်းကောင်း၊ ယာကုပ်က ကောင်းကင်တမန်နဲ့ လုံးထွေးခဲ့တဲ့အခါမှာလည်းကောင်း၊ ရှံဆုန်ရဲ့ မိဘတွေနဲ့ စကားပြောခဲ့တဲ့အခါမှာလည်းကောင်း ခရစ်တော်ဟာ မိမိ၏ ဘုန်းတော်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပါတယ်။ ကိုယ်တော်ဟာ ထာဝရဘုရား၏ ကောင်းကင်တမန်အဖြစ် ထင်ရှားပြခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဘုရားသခင်ရဲ့ ဘုန်းတော်ကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြလိုက်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ဟာ အဲဒီအရာကို မခံနိုင်ပါဘူး။

ယေရှုကလည်း ဘယ်သူမျှ ခမည်းတော်ကို မမြင်ဖူးကြောင်း မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။ ခမည်းတော်ဘုရားရဲ့ ဘုန်းတော်ကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြလိုက်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ဟာ အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ကိုယ်တော်က ကျွန်တော်တို့ကို ပုန်းကွယ်နေခြင်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းတော်ကို ခံနိုင်ရည်မရှိသေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ လုံးဝရွေးနုတ်ကယ်တင်ခြင်းခံရပြီး ကိုယ်ခန္ဓာအသစ်ကို ရရှိတဲ့အခါ ကိုယ်တော်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် မြင်တွေ့ရမယ်လို့ ကျမ်းစာမှာ ဖော်ပြထားပါတယ်။

အဲဒီအခွင့်ထူးဟာ ဘယ်လောက်တောင် အံ့ဩစရာကောင်းမလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်ကြပါ။

မာရ်နတ်ဟာ လူတွေက ဘုရားသခင်ကို ရိုသေလေးစားပြီး ဝတ်ပြုကိုးကွယ်တာကို အလွန်မုန်းတီးပါတယ်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မာရ်နတ်ကိုယ်တိုင်က ယေရှုထံက ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းကို လိုချင်ခဲ့လို့ပါပဲ။

နောက်ဆုံးကာလမှာ ဖြစ်ပွားမယ့် တိုက်ပွဲတစ်ခုလုံးဟာ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းနဲ့ပတ်သက်နေပါတယ်။

အုပ်စုတစ်စုက သားရဲကို ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ကြမယ်။ မာရ်နတ်ဟာ သူတို့ရဲ့ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းကို လိုချင်ပါတယ်။ အခြားအုပ်စုကတော့ ဘုရားသခင်ရဲ့ တံဆိပ်ခတ်ခြင်းကို ခံရပြီး ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ကြပါလိမ့်မယ်။

ဒါကြောင့် သင်တို့ဟာ ဘုရားသခင်ကို ရိုသေလေးစားပြီး ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ ရန်သူမာရ်နတ်ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေပါတယ်။

ဒီအချက်ကို နားလည်ကြမယ်လို့ ထင်ပါတယ်။

မာရ်နတ်ဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့လူတွေကို ရိုသေလေးစားမှုမရှိဘဲ မလေးမစားပြုမူစေခြင်းအားဖြင့် ထာဝရဘုရားကို စော်ကားဖို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေပါတယ်။

နားလည်ကြပါသလား။

ဘုရားသခင်ကို ရိုသေလေးစားခြင်းဟာ ခွန်အားရှိခြင်းရဲ့ လက္ခဏာတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ ရိုသေလေးစားမှုမရှိခြင်းကတော့ အားနည်းခြင်းရဲ့ ထင်ရှားတဲ့လက္ခဏာ ဖြစ်ပါတယ်။

မြင့်မြတ်တဲ့အရာတွေကို လှောင်ပြောင်သူဟာ ဘယ်တော့မှ ကြီးမြတ်တဲ့သူ ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ပါဘူး။

တိတုဩဝါဒစာ ၂း၁-၂ မှာ ပေါလုက ဒီအကြောင်းကို အလေးအနက်ထားပြီး ပြောထားပါတယ်။

“သင်သည်လည်း စင်ကြယ်သောဩဝါဒနှင့် သင့်လျော်သောစကားကို ပြောလော့။ အသက်ကြီးသောသူတို့သည် သမ္မာသတိရှိ၍၊ တည်ကြည်ခြင်း၊ ဣန္ဒြေစောင့်ခြင်း၊ ယုံကြည်ခြင်း၊ ချစ်ခြင်း၊ သည်းခံခြင်းတို့၌ ကျန်းမာကြစေ။”

အခန်းငယ် ၃ မှာ အသက်ကြီးသောမိန်းမတို့သည်လည်း အမူအကျင့်၌ ရိုသေလေးစားဖွယ်ရှိကြရမည်လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။

အခန်းငယ် ၆ မှာ လူပျိုတို့ကိုလည်း သမ္မာသတိရှိကြဖို့ တိုက်တွန်းထားပါတယ်။ အခန်းငယ် ၇ မှာတော့ ကောင်းသောအကျင့်အမျိုးမျိုး၌ ကိုယ်ကိုကိုယ် ပုံသက်သေပြပြီး သွန်သင်ခြင်း၌ သမာဓိရှိခြင်း၊ တည်ကြည်ခြင်းနဲ့ စင်ကြယ်ခြင်းတို့ကို ပြသဖို့ ပြောထားပါတယ်။

ပေါလုက ရိုသေလေးစားခြင်း၊ ရိုသေလေးစားခြင်း၊ ရိုသေလေးစားခြင်းဆိုပြီး အကြိမ်ကြိမ် အလေးပေးဖော်ပြထားပါတယ်။

ဒီအရာတွေကို ကျွန်တော်တို့ သင်ယူဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ တစ်ခါတစ်ရံ ကျွန်တော်တို့ဟာ သန့်ရှင်းတဲ့ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုနေကြောင်း သတိပေးခြင်းမရှိဘူးဆိုရင် ရိုသေလေးစားမှုအဆင့်ဟာ ကမ္ဘာလောကရဲ့ အဆင့်အထိ ကျဆင်းသွားနိုင်ပါတယ်။

အဲဒီအဆင့်ဟာ ကမ္ဘာလောကထက် အနည်းငယ်သာ ပိုကောင်းနေနိုင်ပေမဲ့ ဘုရားသခင်ရဲ့ စံနှုန်းနဲ့တော့ အလွန်ဝေးကွာနေပါလိမ့်မယ်။

ကျွန်တော်ပြောနေတာကို နားလည်ကြရဲ့လား။

ဒီအရာဟာ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ရိုသေလေးစားခြင်းကနေ စတင်ပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သွန်သင်ခြင်းအားလုံးဟာ အဲဒီနှုတ်ကပတ်တော်အပေါ် အခြေခံထားလို့ပါပဲ။

ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျမ်းစာမှာ ဘာပြောထားသလဲ။

ထွက်မြောက်ရာကျမ်း အခန်းကြီး ၁၉ ကို ကြည့်ကြရအောင်။

ဘုရားသခင်ဟာ မိမိ၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို လူတို့အား ပေးတော်မူတဲ့အခါ အဲဒီနှုတ်ကပတ်တော်ကို ဘယ်လောက်အထိ မြင့်မြတ်တယ်ဆိုတာ အလေးပေးဖော်ပြခဲ့ပါတယ်။

ဟေဗြဲလူမျိုးတွေရဲ့ သန့်ရှင်းရာဌာနတော်တစ်ခုလုံးကို ကြည့်ကြပါ။ အဲဒီမှာ သန့်ရှင်းသောအရပ်နဲ့ အလွန်သန့်ရှင်းသောအရပ်ဆိုပြီး ရှိပါတယ်။ အလွန်သန့်ရှင်းသောအရပ်ရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာလည်း သန့်ရှင်းသောသေတ္တာတော်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒီသေတ္တာတော်ထဲမှာ သန့်ရှင်းသောပညတ်တော် ဆယ်ပါးကို ထည့်ထားပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဟေဗြဲလူမျိုးတွေရဲ့ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ရေးသားပေးခဲ့တဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်ရှိနေခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီနှုတ်ကပတ်တော်ကို သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်တဲ့အရာအဖြစ် သဘောထားရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဘုရားသခင်က ပညတ်တော်ဆယ်ပါးကို ပေးတော်မူတဲ့အချိန်မှာ ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၉ မှာ ဒီလိုမိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

“ထာဝရဘုရားသည် မောရှေအား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ လူတို့ရှိရာသို့ သွား၍ ယနေ့နှင့် နက်ဖြန်နေ့တွင် သူတို့ကို သန့်ရှင်းစေလော့။ အဝတ်ကိုလျှော်စေ။ သုံးရက်မြောက်သောနေ့၌ အသင့်ရှိစေကြလော့။ အကြောင်းမူကား၊ သုံးရက်မြောက်သောနေ့၌ ထာဝရဘုရားသည် လူအပေါင်းတို့ရှေ့မှာ သိနာတောင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်တော်မူလိမ့်မည်။”

အဲဒီနောက် အခန်းငယ် ၁၆ ကို ကြည့်ကြရအောင်။

သုံးရက်မြောက်သောနေ့ နံနက်အချိန်မှာ တောင်ပေါ်၌ မိုးချုန်းသံတွေ၊ လျှပ်စီးလက်ခြင်းတွေ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး တောင်ပေါ်မှာ မိုးတိမ်ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပါတယ်။ တံပိုးမှုတ်သံဟာလည်း အလွန်ကျယ်လောင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် တပ်ထဲမှာရှိတဲ့ လူအားလုံး တုန်လှုပ်ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြပါတယ်။

ဘုရားသခင်က သူတို့အား နှုတ်ကပတ်တော်မပေးမီ ဘာကြောင့် အဲဒီလို ပြုလုပ်ခဲ့တာလဲ။

အကြောင်းကတော့ ကိုယ်တော် မိန့်တော်မူမယ့် နှုတ်ကပတ်တော်ရဲ့ ကြီးမြတ်မှု၊ ဘုန်းတန်ခိုးတော်နဲ့ ဘုန်းအသရေကို လူတွေ နားလည်သဘောပေါက်စေချင်လို့ ဖြစ်ပါတယ်။

ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် လူမျိုးတစ်မျိုးလုံးရှေ့မှာ အသံတော်ကို ထုတ်ဖော်မိန့်တော်မူခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်မှာ ကြီးမြတ်တဲ့ ဘုန်းအသရေရှိနေပါတယ်။

ဒါကြောင့် လူတွေဟာ တုန်လှုပ်ခဲ့ကြပါတယ်။

ဆာလံ ၁၃၈း၂ မှာ “ကိုယ်တော်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ကိုယ်တော်၏နာမတော်ထက် ချီးမြှောက်တော်မူပြီ” လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။

ဟေရှာယအနာဂတ္တိကျမ်း ၆၆း၂ မှာလည်း ဒီလိုဖော်ပြထားပါတယ်။

“စိတ်နှိမ့်ချ၍ ကြေကွဲသောစိတ်ရှိပြီး ငါ့စကားကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သောသူကို ငါကြည့်ရှုမည်။”

ကျွန်တော်ဟာ ခရစ်ယာန်အသစ်တစ်ယောက် ဖြစ်ခါစအချိန်မှာ အစ်ကို ဟာရိုးလ်အကြောင်း ပြောပြဖူးပါတယ်။ သူဟာ ပမ်းစပရင်းမြို့မှာ လမ်းပေါ်နေထိုင်သူတွေကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးတဲ့ တမန်တော်တစ်ဦးလို လူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

သူဟာ ဘုရားသခင်ကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်ပါတယ်။ ဂျူးလူမျိုးနောက်ခံရှိပြီး ခရစ်ယာန်ဘာသာသို့ ကူးပြောင်းလာသူတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော် သူ့ကို သိကျွမ်းခဲ့တဲ့အချိန်မှာ သူဟာ အသက် ၆၅ နှစ်၊ ၇၀ နှစ်ခန့်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ သူဟာ ဘုရားသခင်အတွက် အလွန်အမင်း ဆက်ကပ်အပ်နှံထားသူတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်မှတ်မိတာကတော့ သူပါဝင်တဲ့ ကျမ်းစာလေ့လာမှုအစည်းအဝေးတွေကို တက်ရောက်ခဲ့ဖူးတာပါပဲ။

သူဟာ ဟေဗြဲဘာသာ၊ ဂရိဘာသာနဲ့ အင်္ဂလိပ်ဘာသာတို့ကို ဖတ်ရှုနိုင်သူ ဖြစ်ပါတယ်။

သူဟာ ကျမ်းစာထဲက စကားတွေကို အလွတ်ရွတ်ဆိုတဲ့အခါ အသံတောင် တုန်နေတတ်ပါတယ်။ အလွတ်ကျက်ထားတဲ့ ကျမ်းပိုဒ်တွေကို ရွတ်ဆိုနေတာဖြစ်ပေမဲ့ သူ့အသံထဲမှာ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်အပေါ် အလွန်နက်ရှိုင်းတဲ့ ရိုသေလေးစားမှုရှိနေတယ်ဆိုတာ သိသာပါတယ်။

အဲဒီမြင်ကွင်းကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး။

သူဟာ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို အလွန်ရိုသေလေးစားသူ ဖြစ်ပါတယ်။

မကြာသေးခင်က ကျွန်တော် စာအုပ်တစ်အုပ် ဖတ်ပြီးပါပြီ။ အဲဒီစာအုပ်ကို မဖတ်ရသေးဘူးဆိုရင် ဖတ်ကြည့်ဖို့ အကြံပြုချင်ပါတယ်။ အဲဒီစာအုပ်မှာ အစ္စလာမ်ဘာသာဝင်တစ်ဦးဟာ ယေရှုကို တွေ့ရှိလာခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာကို ဖော်ပြထားပါတယ်။

အဲဒီစာအုပ်ထဲမှာ အစ္စလာမ်ဘာသာကို အလွန်သစ္စာရှိတဲ့ မိသားစုတစ်စုမှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့တဲ့သူတစ်ဦးရဲ့ အတွေ့အကြုံကို ပြောပြထားပါတယ်။

သူ့ရဲ့မိခင်၊ ဖခင်နဲ့ ညီအစ်မတို့အားလုံးဟာ အစ္စလာမ်ဘာသာကို အလွန်သစ္စာရှိကြသူတွေ ဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီစာအုပ်ကို နားထောင်ဖတ်ရှုခြင်းအားဖြင့် အစ္စလာမ်ဘာသာနဲ့ မွတ်စလင်တွေရဲ့ ယုံကြည်ခြင်းအကြောင်း အများကြီး သင်ယူခဲ့ရပါတယ်။

သူတို့ဟာ အမေရိကန်နိုင်ငံမှာ ကြီးပြင်းလာကြတဲ့ သာမန်အမေရိကန်မိသားစုတစ်စုဖြစ်ပေမဲ့ အစ္စလာမ်ဘာသာအပေါ် အလွန်သစ္စာရှိကြပါတယ်။

သူတို့ဟာ ကုရ်အာန်ကျမ်းကို ဘယ်လိုရိုသေလေးစားကြသလဲဆိုတာလည်း အဲဒီစာအုပ်မှာ ပြောပြထားပါတယ်။

ကျွန်တော်ကတော့ ကုရ်အာန်ကျမ်းကို သန့်ရှင်းတဲ့ကျမ်းစာတစ်အုပ်လို့ မယုံကြည်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မွတ်စလင်မိတ်ဆွေတွေက အဲဒီကျမ်းကို သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်တဲ့အရာအဖြစ် သဘောထားကြတဲ့အတွက် သူတို့ကို လေးစားတဲ့သဘောနဲ့ အဲဒီကျမ်းကိုလည်း ရိုသေလေးစားစွာ ဆက်ဆံမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

သူတို့ဟာ ကုရ်အာန်ကျမ်းကို ဖတ်ရှုနေတဲ့အချိန်မှာ စားသောက်လို့မရပါဘူး။ အိပ်လို့လည်း မရပါဘူး။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အဲဒီကျမ်းကို ဖတ်ရှုနေတဲ့အခါ အနှောင့်အယှက်မပေးရပါဘူး။

အဲဒီကျမ်းကို မထိတွေ့မီမှာ လက်ကို ဆေးကြောရပါတယ်။ ကျမ်းအပေါ်မှာ အခြားပစ္စည်းတစ်ခုခုကို တင်ထားလို့လည်း မရပါဘူး။

သူတို့ရဲ့အိမ်ထဲမှာ အဲဒီကျမ်းအတွက် သီးသန့်နေရာတစ်ခု ထားရှိကြပါတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံ အောက်မှာ ကော်ဇောတစ်ချပ်တောင် ခင်းထားကြပါတယ်။

သူတို့ရဲ့ ရိုသေလေးစားမှုကို ဖော်ပြတဲ့ အရာအားလုံးကို ကျွန်တော် အခု ပြောပြနေတာ မဟုတ်သေးပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် စဉ်းစားမိတာကတော့ ခရစ်ယာန်တွေဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်တို့ဟာ သမ္မာကျမ်းစာရဲ့ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်မှုကို ပိုပြီး ယုံကြည်ကြသင့်ပြီး အဲဒီကျမ်းစာကို ပိုမိုရိုသေလေးစားသင့်တယ်ဆိုတာပါပဲ။

ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာတော့ သမ္မာကျမ်းစာအပေါ် အခြားပစ္စည်းတွေကို မတင်ထားပါဘူး။

ယနေ့ခေတ် အသင်းတော်တချို့ကို သွားကြည့်လိုက်ရင် သင်းအုပ်ဆရာတွေဟာ ကျမ်းစာကို တုတ်တစ်ချောင်းလို ဝှေ့ယမ်းနေကြတာကို တွေ့ရပါတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံ စားပွဲပေါ်ကို ဆောင့်ချတယ်၊ ရိုက်တယ်၊ လေထဲကို ပစ်တင်ပြီး ပြန်ဖမ်းတယ်။

တချို့ဆိုရင် ကျမ်းစာကို တကယ်တမ်း ကိုးကားအသုံးပြုတာတောင် မရှိပါဘူး။ အဲဒါကို အလှဆင်ပစ္စည်းတစ်ခုလို အသုံးပြုနေကြတာပါပဲ။

အဲဒီလိုဖြစ်နေတဲ့အခါ “ဝိုး၊ ဘယ်လောက်တောင် ကျမ်းစာကောင်းတဲ့ တရားဟောချက်ပါလဲ” လို့ ပြောရမလား။

တကယ်တော့ ကျမ်းစာကို မဖတ်ရှုဘဲ ဟောပြောနေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ဟာ ကျမ်းစာကို စာအုပ်တစ်အုပ်အနေနဲ့ ကိုးကွယ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကျမ်းစာက ကိုယ်စားပြုနေတဲ့ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကိုတော့ ရိုသေလေးစားသင့်ပါတယ်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒီနှုတ်ကပတ်တော်ဟာ ဘုရားသခင်က ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်တင်ဖို့ အသုံးပြုတဲ့ သတင်းစကား ဖြစ်လို့ပါပဲ။

နေဟမိမှတ်စာ ၈း၅ မှာလည်း ဒီလိုဖော်ပြထားပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းအစီအစဉ်မှာ ကျမ်းစာဖတ်ရှုတဲ့အချိန် မတိုင်မီ ဘာလုပ်ကြသလဲ။ ကျွန်တော်တို့ မတ်တတ်ရပ်ကြပါတယ်။

ဧဇရဟာ လူအားလုံး မြင်နိုင်၊ ကြားနိုင်ဖို့ မြင့်တဲ့စင်ပေါ်မှာ ရပ်ပြီး ကျမ်းစာကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ လူအားလုံးရှေ့မှာ ကျမ်းစာကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ လူအားလုံး မတ်တတ်ရပ်ခဲ့ကြပါတယ်။

ဘာကြောင့်လဲ။ အဲဒီကျမ်းစာကို ရိုသေလေးစားကြလို့ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါဟာ သူတို့ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ကျမ်းစာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ဟာ အဲဒီကျမ်းစာကို ရိုသေလေးစားခဲ့ကြပါတယ်။

နောက်ထပ်တစ်ခုကိုလည်း ကျွန်တော် သတိရလာပါတယ်။

ဒါဝိဒ်မင်းကြီးက ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို ရွှေ့ပြောင်းခဲ့တဲ့အကြောင်းကို သင်တို့ထဲက တချို့ မှတ်မိကြမယ်ထင်ပါတယ်။

အဲဒီသေတ္တာတော်ထဲမှာ ပညတ်တော်ဆယ်ပါး ပါဝင်ပါတယ်။

ဣသရေလလူမျိုးတွေဟာ အဲဒီသေတ္တာတော်ကို ဘယ်လိုသယ်ဆောင်ရမယ်ဆိုတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး အလွန်တိကျတဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေ ရရှိခဲ့ကြပါတယ်။

အဲဒီသေတ္တာတော်ကို ယဇ်ပုရောဟိတ်တွေရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ ထမ်းဆောင်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ သေတ္တာတော်ရဲ့ ဘေးနှစ်ဖက်မှာ ထမ်းပိုးတံလေးချောင်း ရှိပါတယ်။ ဘေးတစ်ဖက်စီမှာ နှစ်ချောင်းစီ ဖြစ်ပါတယ်။

စုစုပေါင်း ယဇ်ပုရောဟိတ် ၁၂ ယောက်က အဲဒီသေတ္တာတော်ကို ထမ်းဆောင်ရပါတယ်။ အဲဒီသေတ္တာတော်ဟာ ရွှေနဲ့ပြုလုပ်ထားတဲ့ သေတ္တာဖြစ်ပြီး အတွင်းမှာ ပညတ်တော်ဆယ်ပါး ပါဝင်ပါတယ်။

အဲဒီသေတ္တာတော်ကို လက်နဲ့ လုံးဝမထိရဘူးလို့ သူတို့ကို အမိန့်ပေးထားပါတယ်။

တစ်ချိန်မှာတော့ အဲဒီသေတ္တာတော်ကို သယ်ဆောင်နေစဉ် ဒါဝိဒ်မင်းကြီးဟာ ကျမ်းစာကို သေချာပြန်မလေ့လာခဲ့တာကြောင့် အချိန်ကြာလာတဲ့အခါ ညွှန်ကြားချက်တွေကို မလိုက်နာခဲ့ကြပါဘူး။

ဖိလိတ္တိလူတွေက အဲဒီသေတ္တာတော်ကို နွားလှည်းပေါ်တင်ပြီး သယ်ဆောင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။

ဒါကြောင့် သူတို့က “ဖိလိတ္တိလူတွေတောင် နွားလှည်းနဲ့ သယ်ဆောင်နိုင်သေးတယ်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်တွေအတွက် ပိုပြီးလွယ်ကူအောင် ငါတို့လည်း နွားလှည်းပေါ်တင်ပြီး သယ်ဆောင်ကြရအောင်” လို့ စဉ်းစားခဲ့ကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့အဲဒီလို လုပ်ခွင့်မရှိပါဘူး။

သူတို့ဟာ အဲဒီအကြောင်းကို သိထားသင့်ပါတယ်။

တစ်ခါတစ်ရံ ဘုရားသခင်ဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မသိနားမလည်မှုကို သည်းခံတော်မူတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ဟာ မသိနားမလည်ကြတာ မဟုတ်ပါဘူး။

သူတို့ဟာ ဖိလိတ္တိလူတွေလိုပဲ နွားလှည်းပေါ်မှာ သေတ္တာတော်ကို တင်ပြီး သယ်ဆောင်ခဲ့ကြပါတယ်။

အဲဒီသေတ္တာတော်ဟာ ယေရုရှလင်မြို့ဘက်ကို ရွေ့လျားလာနေတဲ့အချိန်မှာ ဒါဝိဒ်မင်းကြီးက “ငါဟာ ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုကို လုပ်နေတယ်။ ဒီသေတ္တာတော်ကို ယေရုရှလင်မြို့ထဲမှာ ထားမယ်။ နောက်ဆုံးမှာလည်း ဗိမာန်တော်တစ်ခု ဆောက်လုပ်မယ်” လို့ စဉ်းစားနေခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ နွားတွေဟာ ခလုတ်တိုက်သွားပြီး လှည်းဟာ ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီအခါ ဥဇ္ဇာဆိုတဲ့ ယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ယောက်က သေတ္တာတော် မလဲကျသွားစေဖို့ လက်နဲ့ လှမ်းထိန်းလိုက်ပါတယ်။

အဲဒီလိုလုပ်တာဟာ ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုလို ထင်ရပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက် ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာ သိကြပါသလား။

သူဟာ ချက်ချင်းပဲ သေဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီအဖြစ်အပျက်ဟာ အလွန်ပြင်းထန်တယ်လို့ ထင်ရနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ယဇ်ပုရောဟိတ်တွေဟာ ဘယ်လိုလုပ်ဆောင်ရမယ်ဆိုတာ သိထားကြပါတယ်။

ဥဇ္ဇာဟာလည်း အဲဒီအကြောင်းကို သိထားသင့်ပါတယ်။

ဖြစ်နိုင်တာကတော့ သူဟာ စူးစမ်းချင်စိတ်ကြောင့် အခုလို စဉ်းစားခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

“အခုတော့ ငါတို့က သေတ္တာတော်ကို မထမ်းဆောင်တော့ဘူး။ အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ခေတ်ကာလလည်း ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ဒါကြောင့် ငါတို့က သေတ္တာတော်ကို ထိကြည့်လို့ရနိုင်တယ်” ဆိုပြီး စဉ်းစားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ဖိလိတ္တိလူတွေက သေတ္တာတော်ကို ဖွင့်ပြီး အတွင်းကို ကြည့်ခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ သူတို့ဟာ ရွှေထည်ပစ္စည်းတချို့ကိုလည်း အတွင်းမှာ ထည့်ထားခဲ့ကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ယာဗက်ဂိလဒ်မြို့သားတွေက သေတ္တာတော်ကို ဖွင့်ကြည့်ခဲ့တဲ့အခါ ကပ်ရောဂါတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး သူတို့ဟာ ပျက်စီးဆုံးရှုံးခဲ့ကြပါတယ်။

အဲဒီလူတွေဟာ ဖိလိတ္တိလူတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ဂျူးလူမျိုးတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဘုရားသခင်ရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်ကို သိရှိထားတဲ့သူတွေထံမှ ကိုယ်တော်ဟာ ပိုမိုတိကျတဲ့ နာခံမှုကို မျှော်လင့်တော်မူပါတယ်။

နားလည်ကြပါသလား။

ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ရိုသေလေးစားခြင်းဟာ အရေးကြီးပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းမှာလည်း ရိုသေလေးစားမှုရှိရပါမယ်။

ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၉း၃၀ မှာ ဒီလိုဖော်ပြထားပါတယ်။

“ငါ၏ဥပုသ်နေ့တို့ကို စောင့်ရှောက်ကြလော့။ ငါ၏သန့်ရှင်းရာဌာနတော်ကို ရိုသေကြလော့။ ငါသည် ထာဝရဘုရားဖြစ်၏။”

အခု ကျွန်တော်ဟာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကို အများကြီး ပြောပြနေတယ်လို့ သင်တို့ထင်ကောင်းထင်ကြပါလိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအဖြစ်အပျက်တွေဟာ ကျမ်းစာထဲမှာ ရှိနေပါတယ်။

အာရုန်ရဲ့သားတွေဟာ ဘုရားသခင်ထံကနေ အလွန်တိကျတဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေ ရရှိခဲ့ကြပါတယ်။

ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှာ မီးရှို့ဖို့အတွက် ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် မီးညှိပေးထားတဲ့ မီးကိုသာ အသုံးပြုရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

သန့်ရှင်းရာဌာနတော်ကို တည်ဆောက်ပြီးစီးတဲ့အချိန်မှာ ကောင်းကင်ကနေ ဘုရားသခင်ရဲ့ မီးဟာ ဆင်းသက်လာပြီး ယဇ်ပူဇော်ရာပေါ်မှာ မီးညှိပေးခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီမီးကိုပဲ သန့်ရှင်းရာဌာနတော်တစ်ခုလုံးမှာ အသုံးပြုရပါတယ်။

နံ့သာပေါင်းမီးရှို့ရာ ယဇ်ပလ္လင်မှာလည်းကောင်း၊ မီးခွက်တွေ ထွန်းညှိရာမှာလည်းကောင်း အဲဒီကောင်းကင်က ဆင်းသက်လာတဲ့ သန့်ရှင်းသောမီးကိုသာ အသုံးပြုခဲ့ကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အာရုန်ရဲ့သားတွေဖြစ်တဲ့ နာဒပ်နဲ့ အဘိဟုတို့က “မီးဆိုတာ ဘယ်မီးဖြစ်ဖြစ် အတူတူပဲ မဟုတ်လား” လို့ စဉ်းစားခဲ့ကြပါတယ်။

သူတို့ဟာ အရက်လည်း သောက်ထားကြပါတယ်။

အဲဒီနောက် စခန်းထဲမှာရှိတဲ့ သာမန်မီးပုံကနေ မီးကိုယူပြီး သန့်ရှင်းရာဌာနတော်ထဲကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြပါတယ်။ အဲဒီမီးနဲ့ မီးခွက်တွေကို ထွန်းညှိဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျမ်းစာမှာ ကောင်းကင်ကနေ ဘုရားသခင်၏ မီးဆင်းသက်လာပြီး သူတို့ကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားပါတယ်။

သူတို့ဟာ ပျက်စီးဆုံးရှုံးသွားခဲ့ကြပါတယ်။

ဘုရားသခင်ဟာ ကျွန်တော်တို့ကို ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို နာခံဖို့နဲ့ ကိုယ်တော်၏ အိမ်တော်မှာ ရိုသေလေးစားမှုရှိဖို့ မျှော်လင့်တော်မူပါတယ်။

အာမင်။

အခု သင်းအုပ်ဆရာ ဒေါ့ဂ်က ကျွန်တော်တို့ကို နည်းနည်းကြောက်အောင် လုပ်နေတယ်လို့ ထင်ကြပါသလား။

ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်တဲ့ ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုနေကြတာဖြစ်လို့ အနည်းငယ်တော့ ကြောက်ရွံ့ရိုသေသင့်ပါတယ်။

ရိုသေလေးစားမှု မလုံလောက်တာထက် ရိုသေလေးစားမှု ပိုရှိနေတာက ပိုကောင်းပါတယ်။

အာမင်။

ဆာလံ ၈၉း၇ မှာ ဒီလိုဖော်ပြထားပါတယ်။

“သန့်ရှင်းသူတို့၏ စည်းဝေးရာ၌ ဘုရားသခင်သည် အလွန်ကြောက်ရွံ့ရိုသေဖွယ်ဖြစ်တော်မူ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ရှိသမျှတို့ထက် ကြောက်ရွံ့ရိုသေခြင်းကို ခံထိုက်တော်မူ၏။”

ဘုရားသခင်ဟာ သန့်ရှင်းသူတို့ရဲ့ စည်းဝေးရာမှာ ကြောက်ရွံ့ရိုသေခြင်းကို ခံထိုက်တော်မူပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ဟာ ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုဖို့ လာရောက်ကြတဲ့အခါ အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်ကြတာဟာ ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး။

တစ်ခါတစ်ရံ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းအစီအစဉ်အတွင်းမှာလည်း အနီးအနားက လူတွေကို “ဘုရားသခင် ကောင်းချီးပေးပါစေ” လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာဟာ ဆုတောင်းရာအိမ်တော် ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သတိရကြရပါမယ်။

ကျွန်တော်ဟာ ဒီအကြောင်းကို သင်တို့ကို အပြစ်တင်ဖို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ပြန်လည်သတိပေးနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်ဟာ ဒီနေရာမှာ တရားဟောဖူးသလို သင်တို့ထိုင်နေတဲ့ နေရာမှာလည်း ထိုင်ပြီး နားထောင်ဖူးပါတယ်။

တစ်ခါတစ်ရံ ကရင်ဘက်ကို လှည့်ပြီး ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းနဲ့ လုံးဝမသက်ဆိုင်တဲ့အကြောင်း၊ တရားဟောချက်နဲ့လည်း မသက်ဆိုင်တဲ့အကြောင်းတွေကို ပြောမိတတ်ပါတယ်။

တကယ်တော့ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ ဘာတွေတွေးနေခဲ့သလဲဆိုတာတောင် မသိတော့ပါဘူး။

ဘုရားသခင်၏ အိမ်တော်ထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ လောကီရေးရာ စကားတွေ၊ အတင်းအဖျင်းစကားတွေကို အလွယ်တကူ ပြောမိတတ်ကြပါတယ်။

ကျွန်တော်မထင်ပါဘူး။ ဘုရားသခင်ဟာ အဲဒီလိုပြုမူခြင်းကို နှစ်သက်တော်မူမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာကို ဝင်လာတဲ့အခါ လူတွေဟာ ဆုတောင်းနေကြမယ်၊ နှုတ်ကပတ်တော်ကို နားထောင်နေကြမယ်လို့ သဘောထားသင့်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမယ့် အရာတွေကို မလုပ်သင့်ပါဘူး။

ပြီးတော့ သင်တို့ရဲ့ကလေးတွေ ဘယ်မှာရှိနေကြသလဲဆိုတာ သိကြပါသလား။

ကလေးငယ်လေးတွေကတော့ အများစု သိကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကလေးတွေ နည်းနည်းအသက်ကြီးလာတဲ့အခါ မိဘတွေနဲ့အတူ မထိုင်ကြတော့တာကို ကျွန်တော် သတိထားမိပါတယ်။

သူတို့ဟာ အသင်းတော်ရဲ့ နောက်ဘက်ဆုံးနေရာတွေမှာ အုပ်စုလိုက် စုထိုင်နေကြပါတယ်။

ဘယ်သူ့ကိုမှ အထူးအာရုံစိုက်နေကြတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ဟာ ဖုန်းတွေကိုပဲ ဝိုင်းကြည့်နေကြပါတယ်။ အဲဒီဖုန်းတွေထဲမှာ ဘာတွေကြည့်နေကြသလဲဆိုတာ ဘုရားသခင်ပဲ သိပါလိမ့်မယ်။

ကျွန်တော်တို့ဟာ ကလေးတွေကို ရိုသေလေးစားတတ်ဖို့ သင်ကြားပေးရပါမယ်။

ကလေးတွေကို အသင်းတော်ထဲမှာ မပြေးလွှားကြဖို့လည်း သွန်သင်ပေးရပါမယ်။

ကရင်နဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အသင်းတော်ထဲမှာ ပြေးလွှားနေတဲ့ ကလေးတွေကို အမြဲတားနေကြလို့ ကလေးတွေအတွက် ကြောက်စရာလူတွေလိုတောင် ဖြစ်နေပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့က ကလေးတွေကို တွေ့တိုင်း တားပြီး “ဒီနေရာဟာ ဘုရားသခင်၏ အိမ်တော်ဖြစ်တယ်။ ဒီမှာ မပြေးရဘူး” လို့ ပြောကြပါတယ်။

သင်တို့ထဲမှာ ကလေးတွေ အသင်းတော်ထဲမှာ မပြေးသင့်ဘူးလို့ သဘောတူကြသူ ဘယ်နှယောက်ရှိပါသလဲ။

ကဲ၊ ကလေးတို့၊ ဒီကို ကြည့်ကြပါဦး။ လူကြီးတွေက မင်းတို့ကို မဲပေးပြီး အနိုင်ရသွားပြီ။

ကလေးတွေ အသင်းတော်ထဲမှာ မပြေးသင့်ဘူးလို့ သဘောတူကြတဲ့ လူကြီးတွေ ဘယ်နှယောက်ရှိပါသလဲ။

ကျွန်တော်နဲ့ သဘောမတူတဲ့ လူကြီးတွေ ဘယ်နှယောက်ရှိပါသလဲ။

အဲဒီလိုဆိုရင် သင်တို့ကို အသင်းတော်ကနေ ထုတ်ပယ်ရတော့မယ်နော်။

ဒီနေရာဟာ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်တဲ့နေရာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်ပြောနေတာဟာ အသင်းတော်ရဲ့ ဘက်စုံသုံးခန်းမမှာ ကစားပွဲတွေ ပြုလုပ်တဲ့အချိန်ကို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဥပုသ်နေ့မှာ ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုကိုးကွယ်တဲ့အချိန်၊ အသင်းတော်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့အချိန်ကို ပြောနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီနေရာဟာ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ရာနေရာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကလေးတွေဟာ စင်္ကြံလမ်းတွေတစ်လျှောက် ပြေးလွှားနေကြပါတယ်။

အသက်ကြီးတဲ့ အသင်းသားတချို့လည်း ရှိကြပါတယ်။ ကလေးတစ်ယောက်က သူတို့ကို ဝင်တိုက်မိလိုက်ရင် လဲကျသွားနိုင်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဒီနေရာဟာ ရိုသေလေးစားမှုရှိရှိ လာရောက်ရမယ့်နေရာ ဖြစ်ပါတယ်။

အာမင်။

ဟဗက္ကုတ်အနာဂတ္တိကျမ်း ၂း၂၀ မှာ ဒီလိုဖော်ပြထားပါတယ်။

“ထာဝရဘုရားသည် သန့်ရှင်းသောဗိမာန်တော်၌ ရှိတော်မူ၏။ မြေကြီးသားအပေါင်းတို့သည် ရှေ့တော်၌ တိတ်ဆိတ်စွာ နေကြစေ။”

ယောသပ်ုစ်ကလည်း ဂျူးလူမျိုးတို့ရဲ့ ဗိမာန်တော်ဟာ လူမျိုးအားလုံးရဲ့ ရိုသေလေးစားခြင်းကို ခံခဲ့ရတယ်လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။

အခု လူငယ်များထံပေးစာ စာမျက်နှာ ၂၆၅ မှာပါတဲ့ စာပိုဒ်တစ်ပိုဒ်ကို ဖတ်ပြချင်ပါတယ်။

“ဘုရားသခင်သည် မြင့်မြတ်၍ သန့်ရှင်းတော်မူ၏။ နှိမ့်ချ၍ ယုံကြည်သောစိတ်ရှိသူတို့အတွက် ကမ္ဘာမြေကြီးပေါ်ရှိ ဘုရားသခင်၏လူတို့ စည်းဝေးဝတ်ပြုရာ အိမ်တော်သည် ကောင်းကင်တံခါးပေါက်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

ချီးမွမ်းသီချင်းများ၊ ခရစ်တော်၏ အမှုတော်ဆောင်များ ပြောဆိုသောစကားများသည် အထက်ကောင်းကင်အသင်းတော်အတွက် လူတို့ကို ပြင်ဆင်ပေးရန် ဘုရားသခင် ခန့်ထားတော်မူသော အရာများဖြစ်ကြ၏။

အဲဒီအထက်ကောင်းကင်အသင်းတော်၌ မသန့်ရှင်းသောအရာ၊ မစင်ကြယ်သောအရာ တစ်စုံတစ်ခုမျှ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိပါ။

ကျွန်ုပ်တို့၏ ဤကမ္ဘာမြေကြီးပေါ်ရှိ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းသည် အထက်ကောင်းကင်၌ ပြုလုပ်ရမည့် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းအတွက် ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြင်ဆင်ပေးနေခြင်း ဖြစ်၏။

ဘုရားသခင်သည် ဤနေရာ၌လည်း ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ ရှိတော်မူသကဲ့သို့ အထက်ကောင်းကင်၌လည်း ရှိတော်မူ၏။

ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်တော်ကို မမြင်ရသော်လည်း မမြင်ဘဲ ယုံကြည်သောသူတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏။

ဘုရားသခင်က မိမိ၏နာမတော်၌ ကျွန်ုပ်တို့ စုဝေးကြသောအခါ သူတို့အလယ်၌ ငါရှိသည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့၏။”

ကိုယ်တော်ဟာ ကျွန်တော်တို့အလယ်မှာ ရှိနေတော်မူပါတယ်။

အဲဒီအချက်ကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရင် ဘယ်လောက်တောင် အံ့ဩစရာကောင်းသလဲ။

အဲဒီအတွေးဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ရိုသေလေးစားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသင့်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ဟာ ရိုသေလေးစားခြင်းကို ပြုစုပျိုးထောင်သင့်ပါတယ်။

အဲဒီလိုပြုလုပ်ခြင်းဟာ နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော်တို့ကို ပျော်ရွှင်မှုလည်း ပေးစွမ်းနိုင်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ ပြောဆိုတဲ့စကားတွေမှာလည်း ရိုသေလေးစားမှု ရှိသင့်ပါတယ်။

ဒေသနာကျမ်း အခန်းကြီး ၅ ကို ဖွင့်ကြည့်ကြရအောင်။

ဘုရားသခင်၏ အိမ်တော်သို့ သွားသောအခါ သတိရှိစွာ သွားလာကြဖို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။

အဲဒီနေရာမှာ သတိရှိစွာဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ ရိုသေလေးစားစွာ ပြုမူခြင်းကို ဆိုလိုပါတယ်။

လူမိုက်တို့ရဲ့ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို ပြုမည့်အစား ဘုရားသခင်ထံ ချဉ်းကပ်ကြဖို့ ပြောထားပါတယ်။

လူမိုက်ဆိုတာ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ။

ရှောလမုန်က လူမိုက်တစ်ယောက်ဟာ စကားများစွာ ပြောတတ်သူဖြစ်ပြီး မိမိပြုမူနေတဲ့အရာဟာ မကောင်းမှုဖြစ်တယ်ဆိုတာကိုတောင် မသိသူဖြစ်တယ်လို့ ပြောထားပါတယ်။

ဘုရားသခင်ရှေ့မှာ စကားပြောဖို့ အလျင်မလိုကြပါနှင့်။ နှုတ်ကို အလျင်မပြုကြနှင့်။ စိတ်ထဲမှာလည်း အလျင်စလို စကားမပြောကြနှင့်။

အကြောင်းမူကား ဘုရားသခင်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူ၍ သင်တို့သည် မြေကြီးပေါ်မှာ ရှိကြ၏။

ထို့ကြောင့် သင်တို့၏ စကားကို နည်းစေကြလော့။

အဲဒီလိုပြောထားတာဟာ စကားလုံးဝမပြောရဘူးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စကားတွေဟာ အတိုင်းအတာနဲ့ ရှိသင့်ပါတယ်။

အာမင်။

သင်တို့က အဲဒီအချက်ကို သဘောမတူဘူးဆိုရင် ဘုရားသခင်နဲ့ သဘောမတူတာ ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကိုယ်တော်က အဲဒီလို မိန့်တော်မူထားလို့ပါပဲ။

“သင်တို့၏ စကားကို နည်းစေကြလော့။”

အလုပ်များလွန်းခြင်းကြောင့် အိပ်မက်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာသကဲ့သို့ လူမိုက်တစ်ယောက်ရဲ့ အသံဟာလည်း စကားများခြင်းကြောင့် ထင်ရှားလာတတ်ပါတယ်။

ဘုရားသခင်ထံ သစ္စာပြုထားတဲ့ ကတိတစ်ခုရှိရင် အဲဒီကတိကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ မနှောင့်နှေးကြပါနှင့်။

ဘုရားသခင်ဟာ လူမိုက်တွေကို နှစ်သက်တော်မမူပါဘူး။

သင်ကတိပြုထားတဲ့အရာကို ပြည့်စုံစေပါ။

ကတိမပြုဘဲ နေတာက ကတိပြုပြီး မဖြည့်ဆည်းတာထက် ပိုကောင်းပါတယ်။

သင့်နှုတ်က သင့်ကို အပြစ်ဖြစ်စေခြင်း မပြုပါစေနှင့်။

ဘုရားသခင်၏ တမန်တော်ရှေ့မှာ “ကျွန်တော်မှားသွားတာပါ” လို့လည်း မပြောပါနှင့်။

တစ်စုံတစ်ခု ပြောပြီးတဲ့နောက် “ကျွန်တော်က နောက်ပြောင်ပြီး ပြောတာပါ။ တကယ်ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး” လို့ ပြောတတ်ကြပါတယ်။

အဲဒီလို ဆင်ခြေပေးခြင်းကြောင့် ဘုရားသခင်ဟာ အဘယ်ကြောင့် သင့်ကို အမျက်ထွက်ပြီး သင့်လက်ရာကို ဖျက်ဆီးတော်မူရမည်နည်း။

အိပ်မက်များစွာနဲ့ စကားများစွာမှာ အချည်းနှီးဖြစ်ခြင်းတွေ ရှိနေပါတယ်။

သို့ဖြစ်၍ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ကြလော့။

ကျွန်တော်တို့ဟာ ဘုရားသခင်၏ အိမ်တော်ကို လာရောက်တဲ့အခါ ရိုသေလေးစားမှုနဲ့ ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှု ရှိသင့်ပါတယ်။

အချင်းချင်း စကားမပြောရဘူးလို့ ကျွန်တော်ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။

တကယ်တော့ သင်တို့ အသင်းတော်ကို ဝင်လာတဲ့အခါ ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်သူတွေက သင့်ကို နှုတ်ဆက်တာဟာ ကောင်းတဲ့အရာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကြေညာချက်တွေ ပြီးဆုံးပြီး ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းအစီအစဉ်ကို စတင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ အခြေအနေဟာ ကွဲပြားသွားပါပြီ။

အခု ကျွန်တော်တို့ဟာ အသင်းတော်ရဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းအပိုင်းမှာ ရောက်ရှိနေကြပါပြီ။

ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ်တိုင်ပြင်ဆင်ထားတဲ့ တရားဟောချက်ကို နားထောင်ဖို့ သင်တို့ကို တိုက်တွန်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။

ကျွန်တော်မျှော်လင့်တာက ဘုရားသခင်ဟာ မိမိ၏နှုတ်ကပတ်တော်အားဖြင့် သင်တို့ကို စကားပြောတော်မူဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

သင်တို့ဟာ ကျွန်တော့်စကားကိုသာ နားထောင်ဖို့ လာခဲ့ကြတာဆိုရင် အချိန်ဖြုန်းနေကြတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ရှင်းလင်းဟောပြောနေတဲ့အချိန်မှာ ဘုရားသခင်က သင့်နှလုံးသားကို စကားပြောတော်မူမယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒါဟာ အလွန်အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့အရာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းကို လာရောက်တဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စကားတွေကို သတိထားကြရအောင်။

လုကာခရစ်ဝင် ၄း၂၂ မှာ လူအပေါင်းတို့ဟာ ယေရှု၏နှုတ်မှ ထွက်လာတဲ့ ကျေးဇူးတော်နှင့်ပြည့်စုံသော စကားများကို အံ့ဩကြကြောင်း ဖော်ပြထားပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့လည်း ကျေးဇူးတော်နှင့်ပြည့်စုံတဲ့ စကားတွေကို ပြောဆိုသင့်ပါတယ်။

အာမင်။

ဧဖက်ဩဝါဒစာ ၄း၂၉ မှာ ဒီလိုဖော်ပြထားပါတယ်။

“သင်တို့နှုတ်ထဲက မကောင်းသောစကား တစ်ခွန်းမျှ မထွက်စေနှင့်။ ကြားနာသောသူတို့အား ကျေးဇူးပြုစေခြင်းငှာ တည်ဆောက်ခြင်းအလိုငှာ ကောင်းသောစကားကိုသာ ပြောကြလော့။”

ကျွန်တော်တို့ဟာ အခြားသူတွေကို အားပေးတည်ဆောက်ပေးနိုင်တဲ့ စကားတွေကို ပြောဆိုချင်ပါတယ်။

နားထောင်သူတွေကို ကျေးဇူးတော်ရရှိစေမယ့် စကားတွေ ဖြစ်စေချင်ပါတယ်။

ကောလောသဲဩဝါဒစာ ၄း၆ မှာလည်း သင်တို့၏စကားသည် အစဉ်မပြတ် ဆားနှင့်ပြည့်စုံသကဲ့သို့ ဖြစ်စေကြလော့။ သို့မှသာ လူတိုင်းကို မည်သို့ပြန်လည်ဖြေဆိုရမည်ကို သိနိုင်ကြလိမ့်မည်လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။

ယေရှုက မဿဲခရစ်ဝင် ၁၂း၃၆ မှာ ဒီလိုမိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

“ငါဆိုသည်ကား၊ လူတို့သည် ပြောမိသော မကောင်းသောစကား တစ်ခွန်းတိုင်းအတွက် တရားစီရင်ရာနေ့၌ စာရင်းပေးရကြလိမ့်မည်။”

အဲဒီစကားဟာ ကျွန်တော့်ကို အလွန်ကြောက်ရွံ့စေပါတယ်။

ဘုရားသခင်ရဲ့ ကရုဏာတော်ကို ကျွန်တော် အလွန်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အဲဒီကရုဏာတော်သာ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ဟာ ပျက်စီးဆုံးရှုံးသွားကြမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

“သင်တို့၏စကားအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ရာသို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်။ သင်တို့၏စကားအားဖြင့်လည်း အပြစ်စီရင်ခြင်းကို ခံရကြလိမ့်မည်” လို့လည်း မိန့်တော်မူထားပါတယ်။

ဒီစကားတွေဟာ အသင်းတော်ထဲမှာ ပြောတဲ့စကားတွေအတွက်ပဲ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ နေရာတိုင်းမှာ ပြောဆိုတဲ့စကားတွေအတွက် ဖြစ်ပါတယ်။

ဆာလံ ၁၄၁း၃ မှာ ကောင်းတဲ့ဆုတောင်းချက်တစ်ခုကို တွေ့ရပါတယ်။

“အို ထာဝရဘုရား၊ အကျွန်ုပ်၏နှုတ်ကို စောင့်ရှောက်တော်မူပါ။ အကျွန်ုပ်၏နှုတ်ခမ်းတံခါးကို စောင့်တော်မူပါ။”

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စကားအများစုဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နှုတ်ကနေ ထွက်လာတာကြောင့် ပြဿနာတွေ ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ဟာ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းမှာ ရိုသေလေးစားမှုရှိဖို့ ပြောနေကြပါတယ်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ရိုသေလေးစားဖို့ ပြောနေကြပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စကားတွေမှာလည်း ရိုသေလေးစားမှုရှိဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုရာတွင် ဝတ်စားဆင်ယင်မှု၌ ရိုသေလေးစားခြင်း

အခုတော့ ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ရာမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနဲ့ပတ်သက်ပြီး ရိုသေလေးစားမှုရှိဖို့ ပြောချင်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုဟာလည်း ရိုသေလေးစားမှုကို ဖော်ပြသင့်ပါတယ်။

အခု ကျွန်တော်တို့ ဖန်သားပြင်ပေါ်မှာ ပုံတစ်ပုံကို ပြသပါမယ်။

အမေရိကန်အထက်လွှတ်တော်အမတ် ဂျွန် ဖက်တာမန် (John Fetterman) အကြောင်း ကြားဖူးကြပါသလား။ သူဟာ အခုအချိန်မှာ လူသိများတဲ့သူတစ်ဦး ဖြစ်နေပါတယ်။

သူဟာ အမေရိကန်အထက်လွှတ်တော်ကို အင်္ကျီအပေါ်ထပ်၊ ဘောင်းဘီတိုနဲ့ အားကစားဖိနပ်တွေ ဝတ်ဆင်ပြီး တက်ရောက်ခဲ့သူအဖြစ် လူသိများပါတယ်။

ဒီအကြောင်းကို ပြောတာဟာ နိုင်ငံရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး သဘောထားတစ်ခု ဖော်ပြနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။

တကယ်တော့ အမေရိကန်ကွန်ဂရက်နဲ့ အထက်လွှတ်တော်တို့မှာ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းတွေကိုတောင် ပြောင်းလဲခဲ့ကြဖူးပါတယ်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ခေတ်ရေစီးကြောင်းနဲ့ ဖက်ရှင်တွေဟာ အချိန်နဲ့အမျှ ပြောင်းလဲလာကြလို့ပါပဲ။

အရင်တုန်းက ဘဏ်ကို သွားကြည့်မယ်ဆိုရင် ဘဏ်ဝန်ထမ်းတွေဟာ လည်စည်းကို အမြဲတပ်ဆင်ထားကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုအခါမှာတော့ လည်စည်းမပါဘဲ အင်္ကျီကော်လာကို ဖွင့်ထားတာမျိုး တွေ့ရပါတယ်။

ကျွန်တော်တောင် တစ်ခါက ဘဏ်တစ်ခုကို သွားခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒီမှာ ဝန်ထမ်းအားလုံးဟာ အရောင်တူ အင်္ကျီတွေကို ဝတ်ဆင်ထားကြပါတယ်။ အင်္ကျီကော်လာပါတဲ့ အင်္ကျီလှလှလေးတွေ ဖြစ်ပါတယ်။

ဖက်ရှင်ပုံစံတွေဟာ အချိန်နဲ့အမျှ ပြောင်းလဲလာကြပါတယ်။

ဂျွန် ဝက်စလီကလည်း ဒီလိုပြောခဲ့ဖူးပါတယ်။

“ခေတ်စားလာတဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုပုံစံကို ပထမဆုံး လက်ခံကျင့်သုံးသူလည်း မဖြစ်စေနဲ့။ နောက်ဆုံးမှ လက်ခံကျင့်သုံးသူလည်း မဖြစ်စေနဲ့။”

သူပြောချင်တာကတော့ တစ်ခါတစ်ရံ အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲလာတတ်တဲ့အတွက် ခရစ်ယာန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမယ့် ဝတ်စားဆင်ယင်မှုပုံစံမျိုး မဖြစ်စေဖို့ သတိထားရမယ်ဆိုတာ ဖြစ်ပါတယ်။

အမေရိကန်အထက်လွှတ်တော်ကို သွားရောက်မယ်ဆိုရင် အဲဒီနေရာဟာ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ အမြင့်ဆုံးအာဏာနဲ့ တရားမျှတမှုဆိုင်ရာ အဆောက်အအုံတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီနေရာမှာ အဆောက်အအုံရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ လေးနက်မှုကို ဖော်ပြနိုင်တဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းတွေ ရှိသင့်ပါတယ်။

လူအများအပြားက အဲဒီဝတ်စားဆင်ယင်မှုပုံစံဟာ ရိုသေလေးစားမှုမရှိဘူးလို့ ဝေဖန်ခဲ့ကြပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဒီမိုကရက်တစ်ပါတီနဲ့ ရီပတ်ဘလီကန်ပါတီ နှစ်ဖက်စလုံးက အထက်လွှတ်တော်အမတ်တွေဟာ ယခင်ဝတ်စားဆင်ယင်မှုဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းတွေကို ပြန်လည်အသက်သွင်းဖို့ မဲပေးခဲ့ကြပါတယ်။

အခုအခါ သူဟာ လည်စည်းနဲ့ အင်္ကျီအပေါ်ထပ်ကို ဝတ်ဆင်ရတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော် ဒီအကြောင်းကို ပြောပြရတဲ့ တစ်ခုတည်းသောအကြောင်းရင်းကတော့ အဲဒါဟာ ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံနဲ့ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းမှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အခြေအနေတွေကို ထင်ဟပ်ပြသနေလို့ပါပဲ။

ကျွန်တော်တို့ဟာ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်ခြင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အသိစိတ်တစ်ခုကို တဖြည်းဖြည်း ဆုံးရှုံးလာနေကြပါတယ်။

ယောရှုမှတ်စာ ၃း၅ မှာ ထာဝရဘုရားက လူတို့အား မိမိတို့ကိုယ်ကို သန့်ရှင်းစေကြဖို့ မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။ နက်ဖြန်နေ့မှာ ထာဝရဘုရားဟာ သင်တို့အလယ်မှာ အံ့ဖွယ်အမှုတွေကို ပြုတော်မူလိမ့်မယ်လို့လည်း မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၉း၁၄ မှာလည်း မောရှေဟာ တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာပြီး လူတို့ကို သန့်ရှင်းစေခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားပါတယ်။

သူတို့ဟာ မိမိတို့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို လျှော်ဖွပ်ခဲ့ကြပါတယ်။

ဒါဟာ သင်တို့ရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနဲ့ပတ်သက်ပြီးလည်း အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ရှိနေပါတယ်။

ယဇ်ပုရောဟိတ်တွေဟာ ထာဝရဘုရားရှေ့မှာ အမှုတော်ဆောင်ရွက်ဖို့ ပြင်ဆင်တဲ့အခါ ဘုရားသခင်က မောရှေအား အထူးညွှန်ကြားချက်တွေ ပေးခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီညွှန်ကြားချက်တွေကို ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၂၈း၄၀ မှာ ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ်။

“အာရုန်၏သားတို့အဖို့ အင်္ကျီများ၊ ခါးစည်းများ၊ ဦးထုပ်များကိုလည်း လုပ်ရမည်။ ထိုအရာတို့သည် ဘုန်းအသရေနှင့် တင့်တယ်ခြင်းအဖို့ ဖြစ်ရမည်။”

အဲဒီအရာတွေဟာ ဘုန်းအသရေနဲ့ တင့်တယ်ခြင်းအတွက် ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ဟာ အသင်းတော်ကို လာတဲ့အခါ အလွန်အမင်း ကြွားဝါတဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုပုံစံမျိုး လုပ်ရမယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။

သူတို့ဟာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ပြီး သပ်ရပ်လှပတဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှု ရှိရမယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်ပါတယ်။

ဘုရားသခင်က “သူတို့ကို အာရုန်နှင့် သူ၏သားတို့အပေါ်မှာ ဝတ်ဆင်စေပြီး ဆီလိမ်း၍ ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်ကို ဆောင်ရွက်နိုင်ရန် သန့်ရှင်းစေကြလော့” လို့ မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

ထို့အပြင် သူတို့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေဟာ ကိုယ်ခန္ဓာရဲ့ အရှက်အကြောက်ကို ဖုံးအုပ်နိုင်ဖို့အတွက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ သင်ယူရမယ့် အခြေခံသဘောတရားတစ်ခု ရှိပါတယ်။

ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုကိုးကွယ်တဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ လျော်ညီတဲ့ ဣန္ဒြေရှိမှု၊ ရိုးသားသိမ်မွေ့မှု ရှိသင့်ပါတယ်။

အမျိုးသားတွေနဲ့ အမျိုးသမီးတွေဟာလည်း ဣန္ဒြေရှိပြီး သိမ်မွေ့တဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ဆင်သင့်ပါတယ်။

ရွှေထည်ပစ္စည်းတွေ၊ ပုလဲတွေ၊ အလွန်ဈေးကြီးတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို အလွန်အကျွံ အလှဆင်ဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး။

အဲဒါဟာ ဈေးပေါတဲ့အဝတ်အစားတွေကိုပဲ ဝတ်ရမယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။

ကျွန်တော်ထင်တာကတော့ အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဝယ်ယူသင့်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဓိကအချက်ကတော့ ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ဖို့ လာရောက်သူတွေရဲ့ အာရုံကို သင့်ရဲ့အဝတ်အစားတွေကနေ အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

စီဒီ ဘရွတ်ခ်စ် (C. D. Brooks) က ပြောခဲ့ဖူးသလိုပဲ အဝတ်အစားဟာ ဖုံးအုပ်သင့်တဲ့နေရာတွေကို ဖုံးအုပ်နိုင်လောက်အောင် အရှည်ရှိရမယ်၊ တိုသင့်တဲ့နေရာမှာလည်း သင့်တင့်ရမယ်၊ ချောင်ချိသင့်တဲ့နေရာမှာလည်း ချောင်ချိရမယ်။

အခြားသူတွေရဲ့ အာရုံကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတွေကို ထင်ရှားအောင် မဝတ်ဆင်သင့်ပါဘူး။

ကျွန်တော်ပြောနေတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်ကြပါသလား။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ ဣန္ဒြေရှိမှုနဲ့ သိမ်မွေ့မှု ရှိသင့်ပါတယ်။

အာဒံနဲ့ ဧဝဟာ အပြစ်ပြုမိပြီးနောက် ပထမဆုံးလုပ်ခဲ့တဲ့အရာကို မှတ်မိကြပါသလား။

သူတို့ဟာ မိမိတို့ဘာသာ ဝတ်စုံတွေကို ဒီဇိုင်းဆွဲပြီး သင်္ဘောသဖန်းရွက်တွေနဲ့ အဝတ်အစားလုပ်ခဲ့ကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဘုရားသခင်က အဲဒီလိုလုပ်တာဟာ မလုံလောက်ဘူးလို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။

ကျမ်းစာမှာ သူတို့ဟာ သင်္ဘောသဖန်းရွက်တွေနဲ့ ခါးစည်းတွေကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားပါတယ်။

ခါးစည်းဆိုတာ ခါးပတ်လည်မှာ ပတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတစ်မျိုး ဖြစ်ပါတယ်။

ဟေဗြဲစကားလုံးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို သေချာကြည့်မယ်ဆိုရင် ပန်းပဲသမားတစ်ယောက် ခါးမှာ ဝတ်ဆင်တဲ့ အကာအကွယ်အဝတ်နဲ့ ဆင်တူပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဘုရားသခင်က အဲဒီလောက်နဲ့ မလုံလောက်ဘူးလို့ မိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

ထို့နောက် ဘုရားသခင်ဟာ သူတို့အတွက် အင်္ကျီရှည်တွေကို ပြုလုပ်ပေးခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီအင်္ကျီရှည်ဆိုတာ ပခုံးကနေ ဒူးအထိ ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားမျိုး ဖြစ်ပါတယ်။

အခု ကျွန်တော်မေးချင်တာက အာဒံနဲ့ ဧဝတို့ဟာ ဘယ်သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမှာကို စိုးရိမ်ခဲ့ကြရတာလဲ။

သူတို့ရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်ရှုမယ့်သူတွေ အများကြီး ရှိနေခဲ့ကြသလား။

ဒါမှမဟုတ် ဘုရားသခင်က သူတို့ရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို မြင်တွေ့နေခဲ့တာလား။

အဲဒါကြောင့် ဝတ်စားဆင်ယင်မှုဟာ အရေးကြီးပါတယ် မိတ်ဆွေတို့။

အမျိုးသားတစ်ယောက်ဟာ မိမိနှလုံးသားထဲမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို မကောင်းသောစိတ်နဲ့ ကြည့်ရှုခြင်းဟာ အပြစ်ဖြစ်တယ်ဆိုရင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကလည်း အခြားသူတွေရဲ့ အာရုံကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဆွဲဆောင်စေမယ့် အဝတ်အစားမျိုး ဝတ်ဆင်ခြင်းဟာ ဘယ်လိုအဓိပ္ပာယ်ရှိသလဲ။

တစ်ဖက်မှာ အမျိုးသားတစ်ယောက်ဟာ မိမိရဲ့အတွေးအခေါ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်လို့ အပြစ်ပြုမိနိုင်ပါတယ်။

အခြားတစ်ဖက်မှာတော့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဟာ မိမိရဲ့ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကြောင့် အမျိုးသားအယောက် ၅၀ လောက်ကို တစ်နေ့တည်းမှာ အပြစ်ပြုမိစေနိုင်ပါတယ်။

အဲဒါဟာ အလွန်လေးနက်တဲ့ကိစ္စ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်က သင်တို့အားလုံးကို မျက်နှာဖုံးအဝတ်အစားမျိုး ဝတ်ဆင်ကြဖို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။

ကျွန်တော်ပြောချင်တာကတော့ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဣန္ဒြေရှိမှုကို လုံးဝဆုံးရှုံးမသွားကြဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။

ယေရှုက ဒီလိုမိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

“ငါသည် သူခိုးကဲ့သို့ လာမည်။ မိမိအဝတ်ကို စောင့်ရှောက်၍ နိုးနိုးကြားကြားရှိသောသူသည် မင်္ဂလာရှိ၏။ အကြောင်းမူကား၊ သူတို့သည် အဝတ်အချည်းစည်းဖြင့် သွားလာရခြင်း၊ အရှက်ကွဲခြင်းတို့ကို ခံရကြမည်မဟုတ်။”

မနှစ်က ကျွန်တော် ကော့စတာရီကာနိုင်ငံကို သွားခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ဟာ ဗီဒီယိုရိုက်ကူးရေးလုပ်နေခဲ့ကြတာပါ။

အခုဆိုရင် အဲဒီစီမံကိန်းကြီးရဲ့ ရိုက်ကူးရေးဟာ ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပါပြီ။

အဲဒီစီမံကိန်းဟာ အလွန်စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ စီမံကိန်းတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ “အာမဂေဒုန်နှင့် ပရောဖက်ပြုချက်၏ နောက်ဆုံးဖြစ်ရပ်များ” ဆိုတဲ့ စီမံကိန်း ဖြစ်ပါတယ်။

နောက်ဆုံးမြင်ကွင်းတွေကို ရိုက်ကူးဖို့အတွက် ကော့စတာရီကာနိုင်ငံမှာရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်ခဲ့ပါတယ်။

ကောင်းကင်ဘုံကို ပုံဖော်ရိုက်ကူးဖို့အတွက် အဲဒီနေရာဟာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီမှာ မီးတောင်ကနေ စီးဆင်းလာတဲ့ မြစ်တစ်စင်း ရှိပါတယ်။ အဲဒီရေဟာ တစ်နေရာရာမှာ ကြေးနီနဲ့ ထိတွေ့စီးဆင်းလာတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် မြစ်ရေဟာ အပြာရောင်တောက်ပနေပါတယ်။

အထူးကင်မရာမှန်ဘီလူးတွေတောင် အသုံးပြုစရာမလိုပါဘူး။ ရေက သဘာဝအတိုင်း အပြာရောင် ဖြစ်နေပါတယ်။

ဒါကြောင့် ကော့စတာရီကာကို သွားပြီး ကောင်းကင်ဘုံအကြောင်း နောက်ဆုံးမြင်ကွင်းတွေကို ရိုက်ကူးခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီနေရာဟာ မီးတောင်ရဲ့ အလယ်ပိုင်းမှာ ရှိပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘာမှမရှိတဲ့နေရာကနေ မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာနေပါတယ်။

ကျွန်တော်ဟာ အဲဒီခရီးအတွက် ဒီမှတ်တမ်းရုပ်ရှင်တစ်ခုလုံးမှာ ဝတ်ဆင်လာခဲ့တဲ့ ဝတ်စုံတစ်စုံတည်းကိုပဲ ယူသွားခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီဝတ်စုံကို သေချာမီးပူတိုက်ပြီး ထုပ်ပိုးခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီဝတ်စုံကို အလွန်ဂရုစိုက်ခဲ့ရပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်သွားမယ့်နေရာမှာ အဝတ်လျှော်ဆိုင်တွေ မရှိလို့ပါပဲ။

ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီဝတ်စုံတစ်စုံတည်းပဲ ရှိပါတယ်။

လေယာဉ်ပေါ်မှာလည်း အဲဒီဝတ်စုံကို သေချာဂရုစိုက်ပြီး သယ်ဆောင်ခဲ့ပါတယ်။

ဘယ်နေရာကို သွားသွား အဲဒီဝတ်စုံကို ကျွန်တော်နဲ့အတူ ယူသွားခဲ့ပါတယ်။

တစ်ယောက်ယောက်က အနားကို နီးနီးကပ်ကပ်လာရင်တောင် “ခဏနေပါဦး၊ နောက်ဆုတ်ပေးပါ။ ကျွန်တော့်မှာ ဒီဝတ်စုံတစ်စုံပဲ ရှိတယ်” လို့ ပြောချင်စိတ် ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်တော့်မှာ အင်္ကျီ၊ လည်စည်းနဲ့ ဝတ်စုံတစ်စုံပဲ ရှိတာကြောင့် ရိုက်ကူးရေးပြီးဆုံးတဲ့အထိ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေဖို့ လိုအပ်ခဲ့ပါတယ်။

ဟိုတယ်ကနေ ထွက်လာပြီးတဲ့နောက် မီးတောင်ပေါ်ကို ခြေလျင်တက်ရပါသေးတယ်။

အဲဒီနေရာမှာ မိုးရွာထားတဲ့အတွက် မြေပြင်မှာ ရွှံ့တွေ ရှိနေပါတယ်။

ကျွန်တော်ဟာ ဝတ်စုံကို အရေးအကြောင်းမရှိအောင်၊ သန့်ရှင်းနေအောင် ဘယ်လောက်တောင် ဂရုစိုက်ခဲ့ရသလဲဆိုတာ ပြောမပြနိုင်ပါဘူး။

ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ အဲဒီဝတ်စုံကို သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာ ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီနေရာမှာ ကောင်းကင်ဘုံအကြောင်း ရိုက်ကူးရေးကိုလည်း အောင်မြင်စွာ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။

တစ်နေ့နေ့မှာ သင်တို့လည်း အဲဒီလှပတဲ့ အပြာရောင်မြစ်ကို မြင်တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်တာကို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်အောင် ထိန်းသိမ်းဖို့ဆိုရင် အဲဒီထက် ဘယ်လောက်တောင် ပိုပြီးဂရုစိုက်သင့်သလဲ။

ကျွန်တော်ပြောနေတာဟာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အဝတ်အစားကိုသာ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်တာကို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်အောင် ထိန်းသိမ်းဖို့ ပြောနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာလည်း ရိုသေလေးစားမှု ရှိသင့်ပါတယ်။

ဘုရားသခင်၏ နာမတော်ကို ရိုသေလေးစားခြင်း

ဘုရားသခင်၏ နာမတော်ကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ ရိုသေလေးစားသင့်ပါတယ်။

ဆာလံ ၁၁၁း၉ မှာ ဒီလိုဖော်ပြထားပါတယ်။

“နာမတော်သည် သန့်ရှင်း၍ ကြောက်ရွံ့ရိုသေဖွယ် ဖြစ်တော်မူ၏။”

တစ်ခါက ကျွန်တော်ဟာ ကယ်လီဖိုးနီးယားပြည်နယ်၊ ဆာခရာမင်တိုမြို့မှာ သင်းအုပ်ဆရာတွေအတွက် ပြုလုပ်တဲ့ ဆုတောင်းနံနက်စာစားပွဲတစ်ခုကို တက်ရောက်ခဲ့ဖူးပါတယ်။

အဲဒီအစည်းအဝေးဟာ သင်းအုပ်ဆရာတွေအတွက် ပြုလုပ်တဲ့ အစည်းအဝေးတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော် တွေ့ဆုံချင်တဲ့သူတစ်ယောက်လည်း အဲဒီမှာ ရှိနေပါတယ်။

ကျွန်တော်လာမယ်ဆိုတာကို သူတို့သိထားကြပြီး ကျွန်တော်လည်း ကြိုတင်စာရင်းပေးထားခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီကို ရောက်တဲ့အခါ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို အမည်တပ်ကတ်တစ်ခု ပေးခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီကတ်မှာ “ရိုသေလေးစားအပ်သော သင်းအုပ်ဆရာ ဘက်ချလား” လို့ ရေးထားပါတယ်။

အဲဒါကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော် အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအကြောင်းကို အကြီးအကျယ် မပြောခဲ့ပါဘူး။

အဲဒီကနေ ထွက်လာပြီးနောက် တစ်ယောက်ယောက်ဆီက ဘောပင်တစ်ချောင်း ခဏငှားခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီအမည်တပ်ကတ်ကို လှန်ပြီး အတွင်းဘက်ကို ပြောင်းလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီဘက်မှာ အဖြူရောင်သန့်သန့်လေး ရှိနေပါတယ်။

အဲဒီမှာ “သင်းအုပ်ဆရာ ဒေါ့ဂ်” လို့ပဲ ရေးထားလိုက်ပါတယ်။

အဲဒီလိုလုပ်လိုက်တဲ့အခါမှ စိတ်ထဲမှာ သက်သာသွားခဲ့ပါတယ်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကျမ်းစာမှာ ဘုရားသခင်၏ နာမတော်ဟာ သန့်ရှင်း၍ ရိုသေလေးစားဖွယ်ဖြစ်တယ်လို့ ဖော်ပြထားလို့ပါပဲ။

ကျွန်တော်တို့အသင်းတော်မှာတော့ သင်းအုပ်ဆရာတွေကို ပုံမှန်အားဖြင့် “သင်းအုပ်ဆရာ” လို့ပဲ ခေါ်ကြပါတယ်။ “ရိုသေလေးစားအပ်သော” ဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းကို မသုံးကြပါဘူး။

လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်းများစွာက ကျွန်တော်ဟာ ဆာခရာမင်တို ဗဟိုအသင်းတော်မှာ ရှိနေခဲ့ပါတယ်။

တစ်ခါက အတွင်းရေးမှူးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ကျွန်တော့်ရုံးခန်းထဲကို ဝင်လာနိုင်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီလူဟာ အခြေခံအားဖြင့် ငွေကြေးအကူအညီ တောင်းဖို့ ရောက်လာတာ ဖြစ်ပါတယ်။

မြို့လယ်ပိုင်းမှာ အဲဒီလိုအဖြစ်အပျက်မျိုး မကြာခဏ ကြုံတွေ့ရတတ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်ဟာ သူ့စကားတွေကို အချိန်အတော်ကြာ နားထောင်ပေးခဲ့ပါတယ်။

နောက်ဆုံးမှာ “ဒါဆို သင်ဟာ ဘယ်အသင်းတော်ကို တက်ရောက်သလဲ” လို့ မေးခဲ့ပါတယ်။

သူက “ဖာသာ ဒေါ့ဂ်၊ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားရဲ့ သာသနာနယ်မြေမှာရှိတဲ့ အသင်းတော်ကို တက်ရောက်ပါတယ်” လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။

သူက ကျွန်တော့်ကို “ဖာသာ ဒေါ့ဂ်” လို့ ခေါ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်အသင်းသားဖြစ်တယ်လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ တစ်ခုခု မမှန်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဘုရားသခင်၏ နာမတော်ကို ရိုသေလေးစားဖို့ ကျွန်တော်တို့ သတိထားရပါမယ်။

မာလခိအနာဂတ္တိကျမ်း ၂း၅ မှာ ဒီလိုဖော်ပြထားပါတယ်။

မာလခိဟာ လေဝိအမျိုးသားတွေအကြောင်းနဲ့ ရွှေနွားသငယ်ကို ကိုးကွယ်ခဲ့ကြတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေအကြောင်း ပြောနေခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ လေဝိအမျိုးသားတွေဟာ ထာဝရဘုရားအပေါ် သစ္စာရှိခဲ့ကြပါတယ်။ အခြားသူတွေက မမှန်ကန်တဲ့ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှုနဲ့ မကောင်းမှုတွေထဲမှာ ပါဝင်နေကြတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ဟာ ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိခဲ့ကြပါတယ်။

မာလခိမှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်က ဒီလိုမိန့်တော်မူခဲ့ပါတယ်။

“သူနှင့် ငါသည် ပဋိညာဉ်ဖွဲ့၍ အသက်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ပေးအပ်ခဲ့၏။ ငါ့ကို ကြောက်ရွံ့စေခြင်းငှာ သူ့အား ပေးခဲ့၏။ သူသည် ငါ့ကို ကြောက်ရွံ့၍ ငါ၏နာမတော်ရှေ့၌ ရိုသေလေးစားခြင်း ရှိ၏။”

သင်တို့ထဲမှာ အသက်နဲ့ ငြိမ်သက်ခြင်းကို လိုချင်သူ ဘယ်နှယောက်ရှိပါသလဲ။

ကျွန်တော်တို့အားလုံး လိုချင်ကြပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဘုရားသခင်၏ နာမတော်ကို ပြောဆိုတဲ့အခါ အလွန်သတိထားသင့်ပါတယ်။

ဘုရားသခင်၏ နာမတော်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် မပြောဆိုသင့်ပါဘူး။

ဒီအကြောင်းကို ဘယ်လိုပြောရမလဲဆိုတာတောင် ကျွန်တော် မသိတော့ပါဘူး။

တစ်ခါတစ်ရံ ဘုရားသခင်၏ နာမတော်ကို အစားထိုးပြီး အသုံးပြုတဲ့ စကားလုံးတွေ ရှိပါတယ်။

ဥပမာအားဖြင့် “ဂျီဝစ်” ဆိုတဲ့ စကားမျိုးကို ပြောတတ်ကြပါတယ်။

အဲဒီစကားဟာ ယေရှု၏နာမတော်ကို ပျက်ယွင်းစေပြီး ပြောင်းလဲအသုံးပြုထားတဲ့ စကားတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

တချို့က “ဂေါ့ရှ်” လို့ ပြောတတ်ကြပါတယ်။ တကယ်တော့ သူတို့ဟာ ဘုရားသခင်၏ နာမတော်ကို ပြောချင်ပေမဲ့ အစားထိုးပြီး ပြောဆိုကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။

တစ်ခါတစ်ရံ အဲဒီထက်တောင် ပိုဆိုးတဲ့ စကားတွေကို ပြောဆိုကြပါတယ်။

ဥပမာအားဖြင့် သင်က တူနဲ့ လက်မကို ထုမိသွားတယ်ဆိုပါစို့။

အဲဒီအချိန်မှာ ဘုရားသခင်၏ နာမတော်ကို မခေါ်ဆိုပါနှင့်။

အခြားစကားတစ်ခုခုကိုသာ ပြောလိုက်ပါ။

ဘုရားသခင်၏ နာမတော်ကို အသုံးပြုတဲ့အခါ အလွန်သတိထားဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

ကျမ်းစာက အဲဒီလိုပြုလုပ်ခြင်းဟာ အပြစ်ဖြစ်ကြောင်း သွန်သင်ထားပါတယ်။

သင်ဟာ ဘုရားသခင်ကို ရိုသေလေးစားတဲ့အတွက် ဘုရားသခင်ဟာ ပိုမိုကြီးမြတ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တော်ကို ဝတ်ပြုကိုးကွယ်တဲ့အခါ သင်ကိုယ်တိုင်ဟာ ပိုမိုမြင့်မြတ်တဲ့သူ ဖြစ်လာပါတယ်။

ယေရမိအနာဂတ္တိကျမ်း ၅း၂၂ မှာ ဒီလိုမေးထားပါတယ်။

“သင်တို့သည် ငါ့ကို မကြောက်ရွံ့ကြသလော။ ငါ့ရှေ့တော်၌ မတုန်လှုပ်ကြသလော။”

ဆာလံ ၉၉ မှာလည်း ဘုရားသခင်၏ ကြီးမြတ်၍ ကြောက်ရွံ့ရိုသေဖွယ်ဖြစ်သော နာမတော်ကို ချီးမွမ်းကြဖို့ ပြောထားပါတယ်။

အကြောင်းမူကား ကိုယ်တော်၏နာမတော်သည် သန့်ရှင်းတော်မူ၏။

ဘုရားသခင်၏ နာမတော်ဟာ သန့်ရှင်းတဲ့ နာမတော်ဖြစ်ပါတယ်။

ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးများ

အခုတော့ နိဂုံးချုပ်ပါတော့မယ်။

သင်းအုပ်ဆရာတစ်ယောက်က နိဂုံးချုပ်မယ်လို့ ပြောတဲ့အခါ သူ့တရားဟောချက်ရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံလောက်ပဲ ပြီးသေးတာ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် တကယ်နိဂုံးချုပ်တော့မှာပါ။

ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေခြင်းရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေက ဘာတွေလဲ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ဉာဏ်ပညာဆိုတာ ဘာလဲလို့ မေးခဲ့ဖူးပါတယ်။

ဉာဏ်ပညာဆိုတာ “ငါ့အတွက် ဘာအကျိုးရှိသလဲ” ဆိုတာကို သိခြင်းဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် အခု ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေခြင်းဟာ သင်တို့အတွက် ဘာအကျိုးရှိသလဲဆိုတာ ပြောပြချင်ပါတယ်။

ပထမဆုံးအနေနဲ့ ဉာဏ်ပညာကို ရရှိစေပါတယ်။

သုတ္တံကျမ်း ၉း၁၀ မှာ ဒီလိုဖော်ပြထားပါတယ်။

“ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် ပညာ၏အစဖြစ်၏။ သန့်ရှင်းသောဘုရားကို သိကျွမ်းခြင်းသည် ဉာဏ်ဖြစ်၏။”

သင်တို့ထဲမှာ ဉာဏ်ပညာကို လိုချင်သူ ဘယ်နှယောက်ရှိပါသလဲ။

ဘုရားသခင်ကို ရိုသေလေးစားခြင်းဟာ ဉာဏ်ပညာရဲ့ အစဖြစ်ပါတယ်။

ယောဘဝတ္ထု ၂၈း၂၈ မှာလည်း ဒီလိုဖော်ပြထားပါတယ်။

“ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် ပညာဖြစ်၏။ ဒုစရိုက်ကို ရှောင်ခြင်းသည် ဉာဏ်ဖြစ်၏။”

ဒုတိယအချက်ကတော့ ပျော်ရွှင်မှု ဖြစ်ပါတယ်။

သင်တို့ထဲမှာ ပျော်ရွှင်မှုကို လိုချင်သူ ဘယ်နှယောက်ရှိပါသလဲ။

သုတ္တံကျမ်းမှာ ဒီလိုပြောထားပါတယ်။

“အစဉ်မပြတ် ကြောက်ရွံ့ရိုသေသောသူသည် မင်္ဂလာရှိ၏။ မိမိစိတ်နှလုံးကို ခိုင်မာစေသောသူမူကား ဘေးသင့်ခြင်းသို့ ရောက်လိမ့်မည်။”

သင်တို့ထဲမှာ အသက်ရှင်ခြင်းကို လိုချင်သူ ဘယ်နှယောက်ရှိပါသလဲ။

ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် အသက်စမ်းရေတွင်းဖြစ်၏။ သေခြင်း၏ ကျော့ကွင်းတို့မှ လွတ်မြောက်စေ၏။

ဘုရားသခင်ကို မကြောက်ရွံ့၊ မရိုသေသောသူတို့ဟာ အသက်ရှင်ခြင်းကို ဆုံးရှုံးကြရပါတယ်။

အသက်နဲ့ ငြိမ်သက်ခြင်းဟာလည်း ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေခြင်းနဲ့ ဆက်စပ်နေပါတယ်။

မာလခိအနာဂတ္တိကျမ်း ၂း၅ မှာ အစောပိုင်းက ဖတ်ခဲ့သလို ဘုရားသခင်က လေဝိအမျိုးသားတွေနဲ့ အသက်နဲ့ ငြိမ်သက်ခြင်းဆိုင်ရာ ပဋိညာဉ်ကို ဖွဲ့တော်မူခဲ့ပါတယ်။

ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေခြင်းဟာ သင့်အသက်တာကို ရှည်လျားစေပါတယ်။

သင့်ဘဝမှာ ငြိမ်သက်ခြင်းနဲ့ အေးချမ်းခြင်းကို ပိုမိုရရှိစေချင်ပါသလား။

သုတ္တံကျမ်း ၁၀း၂၇ မှာ ဒီလိုဖော်ပြထားပါတယ်။

“ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းအားဖြင့် အသက်တာရှည်လိမ့်မည်။ မတရားသောသူတို့၏ အသက်ကာလမူကား တိုတောင်းလိမ့်မည်။”

ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေခြင်းဟာ ငြိမ်သက်ခြင်းနဲ့ အသင်းတော်ကြီးထွားခြင်းကိုလည်း ဖြစ်စေပါတယ်။

တမန်တော်ဝတ္ထု ၉း၃၁ မှာ ဒီလိုဖော်ပြထားပါတယ်။

“ထိုအခါ ယုဒပြည်၊ ဂါလိလဲပြည်၊ ရှမာရိပြည်တို့၌ ရှိသော အသင်းတော်တို့သည် ငြိမ်ဝပ်ခြင်းရှိ၍ တည်ဆောက်ခြင်းကို ခံရကြ၏။ ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း၌ ကျင်လည်၍ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ နှစ်သိမ့်ခြင်းကို ခံရသဖြင့် တိုးပွားကြ၏။”

ကျွန်တော်ဟာ အသင်းတော်ကို တည်ဆောက်ချင်ပါတယ်။

အသင်းတော်ကို ကြီးထွားစေချင်ပါတယ်။

သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကိုလည်း လိုချင်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရာတွေကို ဘုရားသခင်အား ကြောက်ရွံ့ရိုသေခြင်းနဲ့ ခွဲခြားလို့ မရပါဘူး။

ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေခြင်းဟာ အသင်းတော်ကြီးထွားဖို့အတွက် အရေးကြီးပါတယ်။

နောက်တစ်ခုကတော့ စည်းစိမ်ဥစ္စာနဲ့ ဂုဏ်အသရေ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီအကြောင်းကို ကြားတဲ့အခါ သင်တို့ထဲမှာ တချို့က လက်မထောင်ချင်ကြပါလိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ သုတ္တံကျမ်း ၂၂း၄ မှာ ဒီလိုဖော်ပြထားပါတယ်။

“နှိမ့်ချခြင်းနှင့် ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း၏ အကျိုးသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ ဂုဏ်အသရေ၊ အသက်ဖြစ်၏။”

အဲဒီကျမ်းပိုဒ်မှာ အကျိုးကျေးဇူး သုံးမျိုးတောင် ဖော်ပြထားပါတယ်။

ဆာလံ ၃၄း၉ မှာလည်း ဒီလိုပြောထားပါတယ်။

“အို ထာဝရဘုရား၏ သန့်ရှင်းသူတို့၊ ကိုယ်တော်ကို ကြောက်ရွံ့ကြလော့။ ကိုယ်တော်ကို ကြောက်ရွံ့သောသူတို့သည် ဆင်းရဲခြင်းမရှိရာ။”

ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေသူတို့မှာ ချို့တဲ့ခြင်းမရှိပါဘူး။

ဝိညာဉ်ရေးရာ နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းကိုလည်း ရရှိစေပါတယ်။

ဆာလံ ၂၅း၁၄ မှာ ဒီလိုဖော်ပြထားပါတယ်။

“ထာဝရဘုရား၏ လျှို့ဝှက်တော်မူခြင်းသည် ကြောက်ရွံ့သောသူတို့၌ ရှိ၏။ ပဋိညာဉ်တော်ကိုလည်း သူတို့အား ပြတော်မူ၏။”

တစ်ခါတစ်ရံ ကျွန်တော်တို့က “ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး။ ကျွန်တော် ဘာမှ နားမလည်နိုင်ဘူး” လို့ ပြောတတ်ကြပါတယ်။

ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဘုရားသခင်ကို ရိုသေလေးစားမှု မရှိလို့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ဟာ ဘုရားသခင်ကို ပိုမိုရိုသေလေးစားမယ်ဆိုရင် ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေ ပိုမိုရရှိလာနိုင်ပါတယ်။

နောက်တစ်ခုကတော့ ကရုဏာတော် ဖြစ်ပါတယ်။

သင်တို့ထဲမှာ ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ကို လိုအပ်သူ ဘယ်နှယောက်ရှိပါသလဲ။

ဘယ်သူတွေက ကရုဏာတော်ကို ရရှိကြသလဲ။

ဆာလံ ၁၀၃း၁၇ မှာ ဒီလိုဖော်ပြထားပါတယ်။

“ထာဝရဘုရား၏ ကရုဏာတော်မူကား၊ ကြောက်ရွံ့သောသူတို့အပေါ်မှာ ကာလအစဉ်အဆက် တည်တော်မူ၏။”

ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ဟာ ထာဝရကာလတိုင်အောင် တည်တော်မူပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကရုဏာတော်ကို ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေသူတို့အပေါ်မှာ အထူးသဖြင့် ဖော်ပြထားပါတယ်။

ဆာလံ ၁၀၃း၁၃ မှာလည်း ဒီလိုဖော်ပြထားပါတယ်။

“အဘသည် မိမိသားတို့ကို သနားသကဲ့သို့ ထာဝရဘုရားသည် ကြောက်ရွံ့သောသူတို့ကို သနားတော်မူ၏။”

လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်က ကျွန်တော်တို့ဟာ မက္ကဆီကိုမြို့တော်ကို သွားခဲ့ကြဖူးပါတယ်။

တောင်အမေရိကတိုက်ကို ကျွန်တော်သွားခဲ့ဖူးတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ အလားတူအခြေအနေမျိုးကို တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။

ကက်သလစ်အသင်းတော်တွေဟာ အရင်ဆုံး မြေကွက်ကောင်းတွေကို ရှာဖွေပြီး ဘုရားကျောင်းတွေ ဆောက်လုပ်လေ့ရှိကြပါတယ်။

အဲဒီဘုရားကျောင်းတွေ ပတ်ပတ်လည်မှာ ကျယ်ဝန်းတဲ့ ရင်ပြင်ကြီးတွေ ရှိတတ်ပါတယ်။

အဲဒီရင်ပြင်တွေမှာ စျေးဆိုင်တွေ၊ ကုန်စည်ရောင်းဝယ်ရေးနေရာတွေ ရှိနေတတ်ပါတယ်။

တကယ်တော့ မြို့တစ်မြို့ရဲ့ အလယ်ဗဟိုနေရာဟာ ဘုရားကျောင်းဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

ရိုမန်ကက်သလစ်အသင်းတော်ဟာ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက မြို့တော်အများအပြားရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ မြေယာပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ရှိနေတာကို ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သတိထားမိတာတစ်ခု ရှိပါတယ်။

ဘုရားကျောင်းတွေ ပတ်လည်မှာရှိတဲ့ ရင်ပြင်တွေမှာ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားမှုတွေ၊ ဖျော်ဖြေပွဲတွေ၊ ဓာတ်ပုံရိုက်သူတွေ၊ ကခုန်သူတွေ၊ တေးဂီတသံတွေ အမျိုးမျိုးရှိနေတတ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဘုရားကျောင်းထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါ အခြေအနေဟာ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားပါတယ်။

မက္ကဆီကိုမြို့တော်က ဘုရားရှိခိုးကျောင်းကြီးထဲကို ဝင်ခဲ့တုန်းက အဲဒီအဖြစ်အပျက်ကို ကျွန်တော် မှတ်မိနေပါသေးတယ်။

အဲဒီမှာ ရောင်စုံမှန်ပြတင်းပေါက်တွေ၊ လှပတဲ့ အနုပညာလက်ရာတွေကို ကြည့်ရှုနေခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီနေရာဟာ အလွန်လှပပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပါတယ်။

ကျွန်တော် ဘုရားကျောင်းထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါ ယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ဦးက ကျွန်တော့်ကို တွေ့ပြီး ဦးထုပ်ချွတ်ဖို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်တော်ကတော့ ဦးထုပ်ကို ချွတ်ထားတတ်တဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတစ်ခါမှာ မေ့သွားခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီနောက် ကျွန်တော်နဲ့အတူရှိတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကို တိုးတိုးလေး စကားပြောလိုက်မိပါတယ်။

အဲဒီအခါ သူတို့က “ရှူး၊ စကားမပြောပါနဲ့” လို့ သတိပေးခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီလိုနဲ့ ကျွန်တော်ဟာ နှစ်ကြိမ်တောင် အပြစ်တင်ခံခဲ့ရပါတယ်။

တကယ်တော့ ကျွန်တော် အဲဒီလို အပြစ်တင်ခံရတာဟာ မှန်ကန်ပါတယ်။

ကျွန်တော် ပြောချင်တာတစ်ခုကတော့ လူတွေဟာ မြင့်မြတ်တဲ့အရာတစ်ခုကို မြင့်မြတ်တဲ့အရာအဖြစ် သဘောထားပြီး ရိုသေလေးစားတတ်ကြတာကို ကျွန်တော် သဘောကျမိပါတယ်။

အဲဒီလိုရိုသေလေးစားမှုရှိခြင်းကို ကျွန်တော် တန်ဖိုးထားပါတယ်။

တကယ်တော့ ဥရောပနိုင်ငံတစ်ခုမှာ ရှိနေတဲ့ သန့်ရှင်းရာဌာနတစ်ခုကို ကျွန်တော် သွားရောက်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဘယ်နိုင်ငံဖြစ်တယ်ဆိုတာ အခုတော့ မမှတ်မိတော့ပါဘူး။

အဲဒီနေရာမှာလည်း ဝင်ရောက်သူတွေအတွက် ဝတ်စားဆင်ယင်မှုဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းတွေ ရှိပါတယ်။

အချို့အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ဆင်ပြီး ဝင်ရောက်ခွင့်မရှိပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောချင်ပါတယ်။

သင်ဟာ ဆင်းရဲသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သင့်မှာ လက်ရှိဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေပဲ ရှိတယ်ဆိုရင်လည်း ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါ။ သင်လာရောက်နိုင်ပါတယ်။

အာမင်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ဟာ အပတ်တိုင်း အလုပ်သွားတဲ့အခါ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်စားဆင်ယင်ကြပါတယ်။

ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ဖို့ လာတဲ့အခါမှာတော့ ကမ်းခြေကို သွားမယ့်သူတွေလို ဝတ်စားဆင်ယင်လာကြမယ်ဆိုရင် အဲဒါဟာ သင့်တော်ပါသလား။

အာမင်လို့ ပြောကြပါဦး။

သင်ဟာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရိုသေလေးစားမယ်ဆိုရင် သင့်ဖန်ဆင်းရှင်ကိုလည်း ရိုသေလေးစားသင့်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ဟာ ရိုသေလေးစားခြင်းကို ပြန်လည်ရှာဖွေဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

မကြာသေးခင်က ကျွန်တော် မာကိုပိုလိုအကြောင်း စာအုပ်တစ်အုပ် ဖတ်ခဲ့ပါတယ်။

မာကိုပိုလိုဟာ သူ့ရဲ့ဖခင်နဲ့ ဦးလေးတို့နဲ့အတူ ကုန်သည်တွေအဖြစ် မွန်ဂိုလီးယားနိုင်ငံကို သွားရောက်ခဲ့ကြပါတယ်။

အဲဒီမှာ သူတို့ဟာ ကြီးမြတ်တဲ့ ခူဗလိုင်ခန် (Kublai Khan) ကို သိကျွမ်းခွင့်ရခဲ့ကြပါတယ်။

သူဟာ မွန်ဂိုအင်ပါယာရဲ့ အင်အားအကြီးဆုံးအချိန်ကာလမှာ အုပ်စိုးခဲ့တဲ့ ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီအင်ပါယာဟာ အာရှတိုက်တစ်ဝန်းလုံးကို လွှမ်းခြုံထားခဲ့ပါတယ်။

သူဟာ အလွန်အင်အားကြီးမားတဲ့ ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်ပြီး ကိုယ်ရံတော် ၁၀,၀၀၀ ရှိခဲ့ပါတယ်။

ဒါ့အပြင် ဆင်တပ်ကြီးတစ်တပ်လည်း ရှိခဲ့ပါတယ်။

မာကိုပိုလိုရဲ့ မှတ်တမ်းတွေထဲမှာ ခူဗလိုင်ခန်အကြောင်း ဖတ်ရှုရတာ အလွန်အံ့ဩစရာကောင်းပါတယ်။

မာကိုပိုလိုဟာ အဲဒီနေရာကို ပထမဆုံးရောက်ရှိခဲ့တဲ့အချိန်မှာ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်သာ ရှိသေးပါတယ်။

သူ့ရဲ့ဖခင်နဲ့ ဦးလေးတို့ဖြစ်တဲ့ မာတီယိုနဲ့ နီကိုလို ပိုလိုတို့က သူ့ကို ကြိုတင်သတိပေးခဲ့ကြပါတယ်။

“ခူဗလိုင်ခန်ရဲ့ နန်းတော်မှာ စည်းမျဉ်းတွေ အများကြီးရှိတယ်။ မင်းဟာ ဘုရင်ကြီးနဲ့ တွေ့ဆုံမယ်ဆိုရင် အဲဒီစည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာရမယ်” လို့ ပြောခဲ့ကြပါတယ်။

သူတို့ဟာ အဲဒီဘုရင်ကြီးကို ကိုယ်တိုင်သိကျွမ်းကြတဲ့ ကုန်သည်တွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။

သူတို့က “ဘုရင်ကြီးနဲ့ မတွေ့ခင် မီတာ ၃၀၀ လောက်အကွာကတည်းက အသံကို လျှော့ပြောရမယ်။ နန်းတော်ထဲ ဝင်တဲ့အခါ ခေါင်းငုံ့ပြီး ဦးညွှတ်ရမယ်။ တံတွေးကိုလည်း လုံးဝ မထွေးရဘူး” လို့ ပြောခဲ့ကြပါတယ်။

တံတွေးထွေးဖို့ လိုအပ်လာမယ်လို့ ထင်ရင်တောင် သူတို့ဟာ တံတွေးထွေးဖို့အတွက် သီးသန့်ခွက်တစ်ခု ပေးထားကြပါတယ်။

သာမန်အဝတ်အစားတွေနဲ့လည်း ဝင်ရောက်ခွင့်မရှိပါဘူး။

နန်းတော်ထဲကို ဝင်ရောက်မယ့်သူတွေအတွက် အဝတ်အစားလဲလှယ်ရမယ့်နေရာ သီးသန့်ရှိပါတယ်။

ဘုရင်ကြီးရှေ့တော်ကို ဝင်ရောက်မယ့်သူတိုင်းဟာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ဆင်ရပါတယ်။

မာကိုပိုလိုဟာ အဲဒီအရာတွေကို အလွန်စိတ်ဝင်စားပြီး အံ့ဩနေခဲ့ပါတယ်။

နောက်ဆုံးမှာ သူဟာ သူ့ရဲ့ဖခင်၊ ဦးလေးတို့နဲ့အတူ နန်းတော်ထဲကို ဝင်ရောက်ခဲ့ပါတယ်။

သူ့ရဲ့ဖခင်ဟာ သူတို့ပြောဆိုတဲ့ ဘာသာစကားကို ပြောတတ်နေပါပြီ။

အဲဒါဟာ တရုတ်ဘာသာစကားလား၊ မန်ဒရင်းဘာသာစကားလားဆိုတာ ကျွန်တော် မသေချာပါဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ဟာ နန်းတော်ထဲကို ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပြီး မာကိုပိုလိုရဲ့ဖခင်က ဘုရင်ကြီးနဲ့ စကားပြောခဲ့ပါတယ်။

တွေ့ဆုံမှု ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ သူတို့ဟာ နောက်ပြန်ဆုတ်ပြီး ထွက်ခွာဖို့ စတင်ခဲ့ကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ မာကိုပိုလိုကတော့ ထွက်ခွာဖို့အတွက် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပါတယ်။

အဲဒီအခါ ကိုယ်ရံတော်တွေဟာ ချက်ချင်း ထွက်လာပြီး သူ့ကို လှံနဲ့ ထိုးဖို့တောင် ပြင်ဆင်ခဲ့ကြပါတယ်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူ့ကို စည်းမျဉ်းတစ်ခု မပြောပြခဲ့မိလို့ပါပဲ။

ဘုရင်ကြီးကို ကျောပေးပြီး လုံးဝ လှည့်မထွက်ရပါဘူး။

ဘုရင်ကြီးရှေ့ကနေ ထွက်ခွာတဲ့အခါ အကွာအဝေးတစ်ခုအထိ နောက်ပြန်ဆုတ်ပြီး ထွက်ခွာရပါတယ်။

အဲဒီအကွာအဝေးဟာ ကိုက် ၅၀ လောက် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာလည်း ခေါင်းငုံ့ပြီး ဦးညွှတ်နေရပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဘုရင်ကြီးက ကိုယ်ရံတော်တွေကို တားဆီးလိုက်ပါတယ်။

“သူဟာ ငယ်ရွယ်သေးတယ်။ စည်းမျဉ်းတွေကို မသိသေးဘူး” လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။

ဘုရင်ကြီးဟာ ပိုလိုမိသားစုကို ချစ်ခင်နှစ်သက်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းမှာ မာကိုပိုလိုနဲ့လည်း မိတ်ဆွေကောင်းတွေ ဖြစ်လာခဲ့ကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကြည့်ကြပါဦး။

မြေကြီးပေါ်က ဘုရင်တစ်ပါးရဲ့ ကြီးမြတ်မှုနဲ့ ဘုန်းအသရေကြောင့် လူတွေဟာ ဘယ်လောက်တောင် ရိုသေလေးစားမှု ပြသခဲ့ကြသလဲ။

ဒါဆိုရင် ဘုရင်တို့၏ဘုရင်၊ သခင်တို့၏သခင်ဖြစ်တော်မူတဲ့ ဘုရားသခင်ကို ကျွန်တော်တို့ဟာ ဘယ်လောက်တောင် ပိုမိုရိုသေလေးစားသင့်ပါသလဲ။

အာမင်။

 

မူရင်းလင့်

https://youtu.be/NiGOoAhOx9Y?si=rSOW2_-jLmtNV459