ယေရမိမြည်တမ်းစကား-မြည်-Lamentations – Lam.

 

 

မာတိကာ (Table of Contents)
အခန်းကြီး - ၁
အခန်းကြီး - ၂
အခန်းကြီး - ၃
အခန်းကြီး - ၄
အခန်းကြီး - ၅

မြည်တမ်းစကား

နိဒါန်း

ခေါင်းစဉ်နှင့် စာရေးသူ။ ဟေဗြဲဘာသာစကားတွင် မြည်တမ်းစကားကျမ်းကို ’ekah ဟုခေါ်သည်။ ယင်းသည် အာမေဋိတ်သဘောဖြင့် “အဘယ်သို့” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည့် စကားလုံးဖြစ်ပြီး ဟေဗြဲမူရင်းစာသား၏ ပထမဆုံးစကားလုံးလည်း ဖြစ်သည်။ အခန်း ၂ နှင့် ၄ တို့၏ အစတွင်လည်း ဤစကားလုံးကို တွေ့ရသည်။ ထိုကျမ်းကို အကြောင်းအရာအပေါ် အခြေခံ၍ ယုဒလူမျိုးတို့အကြား qinot (“မြည်တမ်းခြင်းများ”) ဟုလည်း သိရှိခဲ့ကြသည်။ သမ္မာကျမ်းစာကျမ်းများစွာကဲ့သို့ပင် စာရေးသူ၏အမည်ကို ဖော်ပြထားခြင်းမရှိပါ။ အစဉ်အလာအမြင်အရ ယေရမိသည် ယင်းကို ရေးသားခဲ့သည်ဟု ယူဆကြသည်။ ဤအစဉ်အလာသည် ခိုင်မာလှပြီး ဘီစီ ဒုတိယရာစုက ဂရိဘာသာပြန်ကျမ်း (LXX) အထိ ပြန်လည်ခြေရာခံနိုင်သည်။ ထိုဘာသာပြန်ကျမ်းတွင် ကျမ်းကို အောက်ပါအတိုင်း မိတ်ဆက်ထားသည်—“ဣသရေလအမျိုးသည် သိမ်းသွားခြင်းကိုခံရ၍ ယေရုရှလင်မြို့သည် သုတ်သင်ဖျက်ဆီးခြင်းခံရပြီးနောက်၊ ယေရမိသည် ထိုင်၍ ငိုကြွေးကာ ယေရုရှလင်မြို့အတွက် ဤမြည်တမ်းခြင်းကို မြည်တမ်း၍ ဆိုလေသည်…”။ ဤအစဉ်အလာကို ယုဒလူမျိုးတို့၏ အစဉ်အလာနှင့် အစောပိုင်းခရစ်ယာန်တို့၏ အစဉ်အလာနှစ်ရပ်စလုံးက ထောက်ခံထားသည်။ ထို့အပြင် ကျမ်းစာအချက်အလက်များကလည်း ထောက်ခံပေးသည်။ ၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၃၅:၂၅ တွင် ယေရမိသည် ယောရှိအတွက် မြည်တမ်းသီချင်းများကို သီဆိုခဲ့ပြီး ထိုသီချင်းများကို quinot (မြည်တမ်းခြင်းများ) တွင် တွေ့ရှိရသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ထိုရည်ညွှန်းချက်သည် မြည်တမ်းစကားကျမ်းကို ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်နိုင်ပါ၊ အကြောင်းမူကား ထိုကျမ်းတွင် အမည်တပ်၍ ဖော်ပြထားသော တစ်ပါးတည်းသောမင်းမှာ ဇေဒကိဖြစ်သည် (၄:၂၀)။ သို့သော် ယေရမိသည် မြည်တမ်းခြင်းအချို့ကို ရေးသားခဲ့သည်မှာ ရှင်းလင်းသည်။

မြည်တမ်းစကားကျမ်းတွင် ယေရမိကျမ်း၌ တွေ့ရသော အသုံးအနှုန်းများနှင့် အပြိုင်ဖြစ်သော အသုံးအနှုန်းများကို အသုံးပြုထားသည်။ အထူးသဖြင့် အကြောင်းအရာတူညီသည့်နေရာများတွင် ထိုသို့ဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ မြည် ၃:၁၄၊ ၄၈–၄၉ // ယေ ၉:၁၊ ၂၀:၇ // မြည် ၅:၁၆၊ ၃:၄၂ // ယေ ၁၄:၇၊ မြည် ၃:၅၂–၅၆ // ယေ ၁၂:၉၊ ၃၇:၁၆၊ ၃၈:၆)။ ထို့အပြင် မြည်တမ်းစကား ၃:၁၄၊ ၄၈–၅၇ နှင့် ၆၁–၆၃ တို့တွင် ဖော်ပြထားသော ကိုယ်ပိုင်ဆင်းရဲဒုက္ခများသည် ယေရမိ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများနှင့် ဆင်တူသည်။ ယေရမိကို စာရေးသူအဖြစ် ယူဆသော အစဉ်အလာအမြင်ကို ပယ်ချရန် တရားဝင်ခိုင်လုံသော အကြောင်းမရှိပါ။

ရက်စွဲ။ မြည်တမ်းစကားကျမ်းကို ယေရုရှလင်မြို့ ကျဆုံးပြီး မကြာမီ ဘီစီ ၅၈၆ ခုနှစ်တွင် ရေးသားခဲ့သည်ဟု ယေဘုယျအားဖြင့် သဘောတူကြသည်။ ယေရမိသည် သူ၏ခေတ်ပြိုင်များနှင့်အတူ အီဂုတ္တုပြည်သို့ သွားရန် အတင်းအကျပ်ခံရခြင်းမတိုင်မီ ဖြစ်သည် (ယေ ၄၃:၁–၇)။ ထိုကျမ်းကို ဘီစီ ၅၈၀ ထက် နောက်မကျဘဲ ရေးသားခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ အကြောင်းမှာ ဖော်ပြထားသော ဖြစ်ရပ်များ၏ အမှတ်ရစရာများသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် လတ်ဆတ်နေဆဲဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်ခံအခြေအနေများ။ ယုဒပြည်တွင် ယခင်နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကာလသည် နိုင်ငံရေးအရ မတည်ငြိမ်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ မြောက်ဘက်ရှိ ဗာဗုလုန်နှင့် တောင်ဘက်ရှိ အီဂုတ္တုတို့သည် မဟာဗျူဟာအရ အရေးပါသော နေရာတွင်တည်ရှိသည့် ယုဒပြည်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဘီစီ ၆၀၉ ခုနှစ်တွင် ယောရှိမင်း ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ယုဒပြည်သူတို့သည် သူ၏သား ယေဟောအာဟတ်ကို နန်းတင်ခဲ့ကြသည် (၂ ရာ ၂၃:၃၀)။ သုံးလအကြာတွင် အီဂုတ္တုလူတို့သည် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်၍ သူ့ကို နန်းချကာ အီဂုတ္တုပြည်သို့ သိမ်းဆည်းခေါ်ဆောင်သွားပြီး၊ သူ၏အစ်ကိုဖြစ်သူ အထက်အသက်ကြီးသော ဧလျာကိမ်ကို သူ့နေရာတွင် နန်းတင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုသူ၏အမည်ကိုလည်း ယေဟောယကိမ်ဟု ပြောင်းလဲခဲ့ကြသည် (၂ ရာ ၂၃:၃၄)။ ထို့အပြင် သူတို့သည် ထိုပြည်အပေါ် ကြီးမားသော အခွန်ငွေကို ချမှတ်ခဲ့ကြသည်။

ဘီစီ ၆၀၅ ခုနှစ်တွင် ဗာဗုလုန်လူတို့သည် လူအချို့ကို ဗာဗုလုန်သို့ သိမ်းဆည်းခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြပြီး ထိုသူတို့ထဲတွင် ဒံယေလနှင့် သူ၏မိတ်ဆွေသုံးဦးလည်း ပါဝင်ခဲ့သည်။ ယေဟောယကိမ်မင်းသည် ဗာဗုလုန်လူတို့ထံ မလိုလားသော်လည်း လက်အောက်ခံခဲ့သည်။ ဘီစီ ၆၀၁ ခုနှစ်တွင် ဗာဗုလုန်နှင့် အီဂုတ္တုတို့ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားပြီး ဗာဗုလုန်သည် အနိုင်မရခဲ့ပုံရသည့်နောက် ယေဟောယကိမ်သည် ဗာဗုလုန်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပုန်ကန်ခဲ့သည် (၂ ရာ ၂၄:၁)။ ယေရမိသည် သူ့ကို ပုန်ကန်ခြင်းမပြုရန် အပြင်းအထန် အကြံပေးပြီး ဗာဗုလုန်ထံ လက်အောက်ခံရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ သို့သော် မင်းကြီးနှင့် သူ၏အကြံပေးများက ထိုသတင်းစကားများကို သစ္စာဖောက်မှု၏ သက်သေအဖြစ် မြင်ကြပြီး ယေရမိကို ဖိနှိပ်ခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည်။

ဘီစီ ၅၉၈ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလ ၁၉ ရက်နေ့တွင် ဗာဗုလုန်လူတို့သည် ယုဒပြည်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာပြီး ယေရုရှလင်မြို့ကို ဝိုင်းရံကာ ယေဟောယကိမ်ကို ဖမ်းဆီးခဲ့ကြသည် (၂ ရာ ၃၆:၆)။ သို့သော် သူ့ကို ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးရန် မပြုမီ သူသည် သေဆုံးသွားခြင်း သို့မဟုတ် အသတ်ခံရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (ယေ ၂၂:၁၈–၁၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထို့နောက် သူ၏သား ယေဟောယခိန်သည် နန်းတက်ခဲ့သည်။ သုံးလအကြာ ဘီစီ ၅၉၇ ခုနှစ် မတ်လ ၁၆ ရက်နေ့တွင် မြို့ကျဆုံး၍ မင်းကြီးသည် လက်နက်ချခဲ့သည် (၂ ရာ ၂၄:၁၂)။ အထင်ကရနိုင်ငံသားများနှင့် လူတစ်သောင်းသော သုံ့ပန်းများ—ထိုသူတို့ထဲတွင် ပရောဖက် ယေဇကျေလလည်း ပါဝင်သည်—ကို ဗာဗုလုန်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး မင်းကြီး၏အိမ်တော်ရှိ ဘဏ္ဍာများကိုလည်း ယူဆောင်သွားကြသည် (အငယ် ၁၂–၁၃)။ ဗာဗုလုန်မင်းကြီးသည် ယေဟောယခိန်၏ ဦးရီးဖြစ်သူ မတ္တနိကို သူ့နေရာတွင် မင်းကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ပြီး မတ္တနိ၏အမည်ကို ဇေဒကိဟု ပြောင်းလဲခဲ့သည် (အငယ် ၁၇)။ သူသည် အားနည်းသော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့ပြီး သူ၏မှူးမတ်များကို မဆန့်ကျင်နိုင်ခဲ့ပါ (ယေ ၃၈:၄–၆)။ နေဗုခဒ်နေဇာထံ သစ္စာခံရန် တာဝန်ရှိသော်လည်း သူသည် သူ့အပေါ် ပုန်ကန်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ပြင်းထန်သော်လည်း လမ်းမှားသော မျိုးချစ်စိတ်က ယုဒပြည်ကို ပွင့်လင်း၍ နောက်ပြန်ဆုတ်၍မရသော ပုန်ကန်မှုထဲသို့ တွန်းပို့ခဲ့သည်။

ဘီစီ ၅၈၈ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ ၁၅ ရက်နေ့တွင် ယေရုရှလင်မြို့သည် တစ်ဖန် ဝိုင်းရံခြင်းခံရပြီး ထိုဝိုင်းရံမှုသည် ဆယ့်ရှစ်လကြာမြင့်ခဲ့သည် (၂ ရာ ၂၅:၁၊ ယေ ၅၂:၄)။ မြို့ကျဆုံးတော့မည့်အချိန်တွင် ဇေဒကိသည် လက်နက်ချလိုသော်လည်း ထိုသို့ပြုရန် သတ္တိမရှိခဲ့ပါ။ မြို့ရိုးဖောက်ဖျက်ခံရသောအခါ ဇေဒကိနှင့် သူ၏စစ်သားများသည် ညအချိန်တွင် မြို့မှ လျှို့ဝှက်စွာ ထွက်ပြေးခဲ့ကြသော်လည်း ယေရိခေါမြို့အနီးတွင် ဖမ်းဆီးခံခဲ့ကြသည် (ယေရုရှလင်မြို့ကျဆုံးသည့်ရက်စွဲနှင့် ပတ်သက်သော အချိန်ကာလဆိုင်ရာ ပြဿနာများအတွက် “ဓမ္မဟောင်းကျမ်း အချိန်ဇယား” စာမျက်နှာ ၉၄ ကို ကြည့်ပါ)။ ဇေဒကိသည် သူ၏သားများကို မျက်စိရှေ့တွင် အသတ်ခံရသည်ကို မြင်ပြီးနောက် မျက်စိကွယ်စေခြင်းခံရကာ သံကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ခံရပြီး ဗာဗုလုန်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည် (၂ ရာ ၂၅:၇၊ ယေ ၅၂:၉–၁၁)။ တစ်လအကြာတွင် နေဗုခဒ်နေဇာ၏ စစ်သူကြီးတစ်ဦးဖြစ်သော နေဗုဇာရဒန်သည် မြို့ကို မီးရှို့ပြီး မြို့ရိုးများကို ဖြိုဖျက်ခဲ့သည် (၂ ရာ ၂၅:၈–၁၂)။ ယုဒလူမျိုးအများစုကို ဗာဗုလန်သို့ ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခဲ့ပြီး အလွန်ဆင်းရဲသောသူအချို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ ဤဖြစ်ရပ်များသည် ယုဒနိုင်ငံတော်၏ အဆုံးကို အမှတ်အသားပြုပြီး မြည်တမ်းစကားကျမ်း၏ နောက်ခံအခြေအနေကို ဖန်တီးပေးသည်။

ဓမ္မဗေဒနှင့် ရည်ရွယ်ချက်။ ဤကျမ်းသည် အဓိကအားဖြင့် ဘီစီ ၅၈၆ ခုနှစ်တွင် ယေရုရှလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကဗျာဆန်သည့် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ချက်ဖြစ်သည်။ ယင်းသည် အမျိုးသားရေးဘေးဒုက္ခကို တွေ့ကြုံရခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ မိမိလူမျိုးများအတွက် စီမံကိန်းတစ်ရပ်လုံးအတွင်း ထိုလူမျိုး၏ နေရာအကြောင်း ဖြစ်သည်။ ထိုဆင်ခြင်သုံးသပ်ချက်သည် ဆုံးရှုံးမှု၏ နာကျင်မှုနှင့် အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်ရှိနိုင်ခြင်းကို ရင်ဆိုင်သည်။ ကျမ်းသည် ဘုရားသခင် စွန့်ပစ်ထားခြင်းဟူသော ခံစားချက်နှင့် ထိုခံစားချက်နှင့်အတူ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အထီးကျန်မှုဖြင့် အစပြုသည်။ လူများနှင့် ပြည့်နှက်ခဲ့သော မြို့သည် အထီးကျန်၍ ပျက်စီးခြောက်သွေ့သော မြို့ဖြစ်လာခဲ့သည် (မြည် ၁:၁)။ ကျွန်ုပ်တို့၏အသက်တာတွင် ဘုရားသခင်မရှိလျှင် ကျွန်ုပ်တို့သည် အမှန်ပင် တစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်ကြသည်။ ကျမ်း၏အဆုံးတွင်မူ မျှော်လင့်ချက်နှင့် မြို့ကို ဘုရားသခင်စွန့်ပစ်ထားခြင်းသည် နောက်ဆုံးအခြေအနေမဖြစ်စေရန် ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (၅:၂၁–၂၂)။

၁။ နာကျင်ဖွယ်ရာ ဆုံးရှုံးမှုခံစားချက်။ ဣသရေလ၏ လူမျိုးများအကြား နေရာအထားအသိုကို သတ်မှတ်ပေးခဲ့သည့် အရာအားလုံးနီးပါး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်—ဒါဝိဒ်၏ မင်းဆက်အုပ်ချုပ်မှု၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖွဲ့၊ ဝတ်ပြုမှုများနှင့်အတူ ဗိမာန်တော်နှင့် မြေယာကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံတော်၏ လွတ်လပ်ရေးနှစ်ပေါင်း သုံးရာ့ငါးဆယ်သည် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။ အချို့သူများအတွက် ဘုရားသခင်၏ အထူးလူမျိုးအပေါ် ထိုသို့သောအရာ ဖြစ်ပျက်နိုင်သည်ကို လက်ခံနားလည်ရန် မဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထိုထက် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော် အစောပိုင်းက ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံကို မိမိ၏လူမျိုးတို့၏ ဖခင်ဖြစ်စေရန် ခေါ်တော်မူခဲ့ပြီး၊ ထိုလူမျိုးအား ကိုယ်တော်၏အမှုတော်ကို ဆောင်ရွက်ခြင်း၏ ကောင်းချီးများကို မြင်သာသောသက်သေအဖြစ် ဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ထိုရွေးချယ်ခြင်းကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်မြောက်ချိန်တွင်လည်း ထပ်မံအတည်ပြုခဲ့သည် (ထွက် ၁၉:၅–၆)။ နာခံခြင်း၏ ကောင်းချီးများနှင့် မအောင်မြင်ခြင်း၏ ကျိန်ခြင်းများကို တရားဟောရာ ၂၈ တွင် အနှစ်ချုပ်ဖော်ပြထားသည် (ဝတ် ၂၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ လူတို့သည် ပဋိညာဉ်အတွင်း ကတိပြုထားသော ဘုရားသခင်၏ ကြွယ်ဝသောကောင်းချီးများကိုသာ မျှော်လင့်ရန် လျင်မြန်စွာ အကျင့်ပါလာခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်နှင့် ပဋိညာဉ်ဖက်များအဖြစ် မိမိတို့၏ တာဝန်များနှင့် ပဋိညာဉ်ကတိတော်များ၏ အခြေအနေအပေါ် မူတည်သော သဘောသဘာဝကို တဖြည်းဖြည်း မျက်ကွယ်ပြုလာခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ပဋိညာဉ်၏ ကျိန်ခြင်းများကို ခံစားခဲ့ကြရသည်။ အတွင်းနှလုံး၏ ဆက်ကပ်မှုမရှိဘဲ ယုံကြည်ခြင်း၏ ပြင်ပအရာများကို အားကိုးခြင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ပျက်စီးခြင်းသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည် (ယေ ၇:၃–၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

၂။ ဆုံးရှုံးမှု၏ အကြောင်းရင်း။ မြည်တမ်းစကားကျမ်းတွင် ပရောဖက်သည် ယေရုရှလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်းကို ယုဒပြည်၏ အပြစ်များကြောင့် ခံထိုက်သော အကျိုးဆက်အဖြစ် နားလည်ကြောင်း ဖော်ပြသည် (၁:၅၊ ၈၊ ၁၄–၁၅၊ ၁၈၊ ၂၀၊ ၂၂၊ ၃:၄၂၊ ၄:၃၊ ၅:၇၊ ၁၆)။ လူတို့ကို သတိပေး၍ လမ်းညွှန်ပေးသင့်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ပရောဖက်များသည် သူတို့ကို ပျက်ကွက်စေခဲ့ကြသည်။ လူမျိုးကို မတရားမှုနှင့် လွန်ကျူးခြင်းမှ သတိပေးမည့်အစား ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ချမ်းသာခြင်းရှိမည်ဟု ကြွေးကြော်ခဲ့ကြသဖြင့် လူတို့အား မှားယွင်းသော လုံခြုံမှုခံစားချက်ကို ပေးခဲ့ကြသည် (ယေ ၈:၈၊ ၁၁၊ မြည် ၂:၁၄ ကို ကြည့်ပါ)။ သူတို့သည် ဖြောင့်မတ်သူတို့၏ သွေးကို သွန်းစေရာတွင်ပင် ပါဝင်ခဲ့ကြသည် (၄:၁၃)။ လူတို့အလယ်တွင် ဘုရားသခင်၏ ရှိနေခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသော ဗိမာန်တော် (ထွက် ၂၅:၈၊ ဝတ် ၂၆:၁၂) သည် မသန့်ရှင်းစေခြင်းခံရပြီး ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရသည်။ ထိုအရာသည် မိမိတို့၏ ရန်သူများထံမှ မိမိတို့၏ သန့်ရှင်းသော စည်းဝေးရာနေရာကို ဘုရားသခင်က အံ့ဖွယ်နည်းဖြင့် ကာကွယ်ပေးမည်ဟု ယူဆထားခဲ့သော လူတို့အတွက် အလွန်တုန်လှုပ်ဖွယ်ဖြစ်ခဲ့သည် (မြည် ၂:၁၅၊ ၄:၁၂)။ သို့သော် ယေရမိသည် ဘုရားသခင်၏ လမ်းစဉ်များမှ လွဲသွားခြင်း၏ ကြိုတင်ဟောထားသော အကျိုးဆက်များအဖြစ် တရားဟောရာ ၂၈ တွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း ထိုဘေးဒုက္ခသည် တိုက်ရိုက်ပြည့်စုံလာခြင်းဖြစ်သည်ကို ကောင်းစွာသိရှိခဲ့သည်။ ဘေးဒုက္ခ၏အကြောင်းရင်းမှာ အပြစ်ဖြစ်သောကြောင့် ဘုရားသခင်က မိမိလူတို့ကို ရန်သူလက်သို့ အပ်နှံရန် ဆုံးဖြတ်ခြင်းသည် တရားမျှတ၍ မှန်ကန်သည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။

ကဗျာဆရာနှင့် ဘုရားသခင်၏ လူတို့အနက် သစ္စာရှိသူများသည် နောက်ဆုံးတွင် မိမိတို့၏ အပြစ်ရှိခြင်းကို ဝန်ခံ၍ ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မိမိတို့၏ ရန်သူများအပေါ် လက်စားချေပေးရန် ဘုရားသခင်ထံ တောင်းလျှောက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုသဘောထားကို မိမိ၏ရန်သူများအပေါ် ကျိန်ခြင်းကျရောက်ရန် ဆုတောင်းခြင်းများဖြစ်သည့် ကျိန်ခြင်းဆိုင်ရာ ဆာလံများဟု ခေါ်ဆိုသော ဆာလံများ၏ အလင်းတွင် အကောင်းဆုံး နားလည်နိုင်သည်။ ထိုရန်သူများကို ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင်၏ ရန်သူများအဖြစ် မြင်ခဲ့ကြသည် (ဥပမာ၊ ဆာ ၃၇:၂၀၊ ၁၃၇၊ “ဆာလံကျမ်းရှိ ကျိန်ခြင်းဆိုင်ရာ ကျမ်းပိုဒ်များ” စာမျက်နှာ ၇၃၃ ကို ကြည့်ပါ)။

၃။ ပဟေဠိ၏ အဖြေအဖြစ် မျှော်လင့်ချက်။ အခန်း ၃ သည် ဤကျမ်း၏ ဓမ္မဗေဒဆိုင်ရာ ဗဟိုချက်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်နှင့် သက်ဆိုင်ခြင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ အထူးလူမျိုးဖြစ်ခြင်းသည် အပေါ်ယံဘာသာရေးအတွေ့အကြုံရှိခြင်းထက် ပိုမိုအဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ကို ပြည်နှင်ခံများအတွက် နားလည်ရန် ခက်ခဲခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဘာသာတရား၏ စစ်မှန်သောအနှစ်သာရ—တရားမျှတမှုကို ကျင့်ခြင်း၊ ကရုဏာကို ချစ်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်နှင့်အတူ နှိမ့်ချစွာ လျှောက်လှမ်းခြင်း—တို့ကို မျက်ကွယ်ပြုခဲ့ကြသည် (မိက္ခာ ၆:၈)။ ကျမ်း၏ဗဟိုအပိုင်း (မြည် ၃:၂၁–၄၂) သည် ထိုဘေးဒုက္ခ၏ ပဟေဠိအတွက် ဓမ္မဗေဒဆိုင်ရာ အဖြေကို ပေးသည်။ ချမ်းသာကြွယ်ဝသည့်အချိန်များတွင် ကိုယ်တော်ကို မမေ့ရန် ဘုရားသခင်က လူမျိုးကို သတိပေးခဲ့သည် (တရား ၈:၁၀–၂၀)။ သူတို့ မအောင်မြင်ပါက ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို ဆုံးမမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအရာကို ငြင်းပယ်ခြင်းအဖြစ် မမြင်သင့်ဘဲ သူတို့ကို ကိုယ်တော်ထံသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာရန် နည်းလမ်းတစ်ရပ်အဖြစ် မြင်သင့်သည်။ လူသားတို့၏ အတွေ့အကြုံက ချမ်းသာကြွယ်ဝချိန်ထက် ခက်ခဲသောအချိန်များတွင် ဘုရားသခင်ကို မှတ်မိရန် ပိုမိုလွယ်ကူကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်နေသည့်အချိန်တွင် ဘုရားသခင်ထံ အနီးကပ်ဆုံး ရောက်လာပြီး ကယ်တင်ခြင်းကို ပေးတော်မူသောသူမှာ သခင်ဘုရားဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိတတ်ကြသည် (ယောန ၂:၉)။

ထို့ကြောင့် စာရေးသူသည် လူမျိုးအား အတိတ်ကာလတွင် သူတို့တွေ့ကြုံခဲ့ရသော သခင်ဘုရား၏ တည်မြဲသောမေတ္တာကရုဏာကို မှတ်မိရန် စိန်ခေါ်ခဲ့သည်။ ထိုကရုဏာသည် မည်သည့်အခါမျှ မကုန်ခန်းဘဲ “နံနက်တိုင်း အသစ်ဖြစ်သည်” (မြည် ၃:၂၃)။ ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာကရုဏာကို မှတ်မိခြင်းသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုအလယ်တွင် မျှော်လင့်ချက်ကို နိုးကြားစေသည် (အငယ် ၂၁–၂၃)။ မိမိမျှော်လင့်ခဲ့သမျှ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီဟု ကြေညာပြီးနောက် (အငယ် ၁၈) ပရောဖက်သည် အတိတ်ကာလ၌ ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းအမှုများကို ပြန်လည်အမှတ်ရခြင်းအားဖြင့် မျှော်လင့်ချက်အသစ်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ မျှော်လင့်ချက်သည် အတိတ်က ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းအမှုကို မျက်ကွယ်မပြုဘဲ အနာဂတ်သို့ မျှော်ကြည့်သည်။ အမှန်မှာ ထိုနှစ်ခုသည် ခွဲခြား၍မရပေ။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် တွေ့ရသော မျှော်လင့်ချက်သတင်းစကား၌ ဤအချက်သည် အထူးရှင်းလင်းသည်။ ယင်းသည် အတိတ်ဖြစ်သော ယေရှု၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အခြေခံထားသော်လည်း ဘုန်းအသရေနှင့် သခင်ဘုရား ပြန်ကြွလာမည့်အချိန်ကို စိတ်ရှည်စွာ စောင့်မျှော်နေသည်။ မြည်တမ်းစကားကျမ်းတွင် အမှတ်ရခြင်းသည် မျှော်လင့်ချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသောကြောင့် ယုဒပြည်၏ အပြစ်ဒဏ်သည် နောက်ဆုံးငြင်းပယ်ခံရခြင်း၏ အမှတ်အသားမဟုတ်ဘဲ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်တော်မူပြီး ကိုယ်တော်ကို ချစ်သောသူတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက် အရာခပ်သိမ်းသည် နောက်ဆုံးတွင် အတူတကွ အကျိုးပြုမည်ဟု ကတိပြုတော်မူသည် (ရော ၈:၂၈)။

မြည်တမ်းစကားကျမ်းသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို ဖြေရှင်းကိုင်တွယ်သည့် အဆင့်များကို ဖော်ပြထားသည်ဟု မှတ်သားထားကြသည်။ အခက်အခဲများကို ငြင်းပယ်ထားခြင်းမရှိပါ။ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုနှင့် ပျက်စီးသွားသော အိပ်မက်များအပေါ် နာကျင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတို့ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း အသိအမှတ်ပြုထားသည်။ ထိုအရာသည် ပြန်လည်ကျန်းမာလာသည့် လုပ်ငန်းစဉ်အတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။ သတ်မှတ်ထားသော ဖြစ်ရပ်များနှင့် အခြေအနေများကို အသေးစိတ်စာရင်းပြုစုခြင်းနှင့် အပြစ်များကို ဝန်ခံခြင်းတို့သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းသည့် လုပ်ငန်းစဉ်၏ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်။ ယေရမိသည် ဘုရားသခင်က ဤဘေးဒုက္ခကို ဖြစ်စေသည်ဟူသော အတွေးနှင့် တစ်ချိန်တည်းတွင် ကိုယ်တော်ကို နှစ်သိမ့်ခြင်း၊ မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် အကူအညီ၏ အရင်းအမြစ်အဖြစ် မြင်ခြင်းတို့ကြားတွင် ရုန်းကန်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ မကုန်ခန်းနိုင်သော ကရုဏာတော်နှင့် သစ္စာရှိတော်မူခြင်းကို အာမခံချက်ရရှိခြင်းသည် နှစ်သိမ့်မှုဖြစ်စေသည်။ အဆုံးတွင် ယေရမိသည် ထိုအခြေအနေကို ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်ထံ အပ်နှံရန် လုံခြုံစိတ်ချမှု ရှိလာခဲ့ပြီး ပါဝင်ပတ်သက်သူအားလုံး၏ အကောင်းဆုံးအကျိုးကို ကိုယ်တော်ပြုတော်မူမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။

စာပေဆိုင်ရာ လက္ခဏာများ။ မြည်တမ်းစကားကျမ်း၏ စာပေဖွဲ့စည်းပုံသည် အတော်အတန် ထူးခြားသည်။ ယင်းတွင် ကဗျာငါးပုဒ်/အခန်းငါးခန်း ပါဝင်ပြီး တစ်ခန်းစီကို ဟေဗြဲအက္ခရာစဉ်အပေါ် အခြေခံ၍ ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ပထမအခန်းမှ စတုတ္ထအခန်းအထိသည် အက္ခရာစဉ်လိုက်အစစာလုံးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကဗျာများဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အပိုဒ် သို့မဟုတ် ကျမ်းပိုဒ်တစ်ခုစီ၏ ပထမစာကြောင်းသည် အက္ခရာစဉ်အတိုင်း ဆက်တိုက်ဖြစ်သော အက္ခရာတစ်လုံးဖြင့် အစပြုသည်။ အနည်းငယ်သော ကွဲပြားမှုများတော့ ရှိသည်။ ပညာရှင်များသည် ဤဖွဲ့စည်းပုံကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သဘောတူကြသော်လည်း ထိုအက္ခရာစဉ်ဖွဲ့စည်းပုံ၏ တိကျသောရည်ရွယ်ချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ဆွေးနွေးငြင်းခုံခဲ့ကြသည်။ အချို့က ယင်းကို မှတ်မိလွယ်စေရန် အသုံးပြုသော နည်းလမ်းတစ်ရပ်ဟု မြင်ကြပြီး အချို့က ဝတ်ပြုရေးအခမ်းအနား၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ တိကျသောအကြောင်းရင်းကို မဖော်ပြထားသော်လည်း ထိုရွေးချယ်မှုသည် ကဗျာဆရာ၏ စာပေအလှအပအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုကို ဖော်ပြနိုင်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤစာပေဆိုင်ရာ လက္ခဏာသည် ဘာသာပြန်ရာတွင် ပျောက်ဆုံးသွားသည်။

ဤကျမ်းသည် မြည်တမ်းခြင်းဟု ခေါ်သော စာပေအမျိုးအစားတွင် ပါဝင်သည်။ မြည်တမ်းခြင်း၏ ထင်ရှားသော လက္ခဏာတစ်ရပ်မှာ အတိတ်က ဘုန်းအသရေနှင့် လက်ရှိဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းတို့ကို ထင်ရှားစွာ ဆန့်ကျင်ဖော်ပြခြင်းဖြင့် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ မြည်တမ်းခြင်းများတွင် မိမိတို့ကြုံတွေ့နေရသော ကံဆိုးမှုများအပေါ် လူအများ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် မိမိတို့၏ အမှားများအပေါ် ဝမ်းနည်းခြင်းတို့ကိုလည်း ဖော်ပြနိုင်သည် (ယေ ၂၂:၁၈၊ ယေဇ ၁၉:၁–၁၄၊ ၂၆:၁၇–၁၈)။

ဤကျမ်းကို ဖွဲ့စည်းထားသော မြည်တမ်းခြင်းငါးပုဒ်သည် ပြောင်းပြန်အပြိုင်ဖွဲ့စည်းပုံဟုလည်း ခေါ်သော အလယ်ဗဟိုပြန်လှန်ဖွဲ့စည်းပုံကို လိုက်နာသည်ဟု အဆိုပြုထားကြသည်။ ဤအသုံးအနှုန်းများသည် အရေးကြီးဆုံး အယူအဆ သို့မဟုတ် သဘောတရားကို အလယ်တွင်ထားသည့် ABCBA ပုံစံဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော စာပေဖွဲ့စည်းပုံကို ရည်ညွှန်းသည် (ဥပမာ၊ ဟေရှာ ၄၅:၅–၆)။ ထိုသို့ဆိုလျှင် အခန်း ၁ နှင့် ၅ တို့သည် ဆင်းရဲဒုက္ခမြင်ကွင်းများ၏ ယေဘုယျဖော်ပြချက်ကို တင်ပြကြသည်။ အခန်း ၂ နှင့် ၄ တို့သည် လူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများ၊ သူတို့၏ ရန်သူများနှင့် ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော်ကို ပိုမိုအသေးစိတ် ဖော်ပြကြသည်။ အလယ်ဗဟိုတွင်ရှိပြီး အရှည်ဆုံးအခန်းဖြစ်သော အခန်း ၃ သည် လူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ဘုရားသခင်အပေါ် သူတို့၏ နားလည်မှုအခြေအနေအတွင်းမှ ရှုမြင်သည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို အပြစ်ဒဏ်ပေးနေသော်လည်း အလိုအလျောက် ပြောင်းလဲတုံ့ပြန်သောသူ မဟုတ်ဘဲ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၌ ပြုမူတော်မူနေသည်။ ဤမြည်တမ်းခြင်းများတွင် စကားပြောသူအများအပြား ပါဝင်ကြပြီး၊ ထိုသူတို့အနက် တစ်ဦးကို “ဇိအုန်၏သမီး”/“သမီးဇိအုန်”/“ယုဒ”/“ယေရုရှလင်”/“ငါ၏လူမျိုး”/“မုဆိုးမယေရုရှလင်” စသည့် ခေါင်းစဉ်အမျိုးမျိုးဖြင့် ခေါ်ဆိုထားသည်။ အခန်း ၁ တွင် ယေရမိသည် “ဇိအုန်၏သမီး” အပေါ် ကျရောက်ခဲ့သော ဘေးဒုက္ခကို မြည်တမ်းသည် (မြည် ၁:၁–၁၁၊ ၁၇)၊ ထို့နောက် သူမသည်လည်း မိမိ၏ကံကြမ္မာအပေါ် ဝမ်းနည်းကြောင်း ဖော်ပြသည် (အငယ် ၁၂–၁၆၊ ၁၈–၂၂)။ အခန်း ၂ တွင် ပရောဖက်သည် မြို့၏ ကံဆိုးမှုများအတွက် ထပ်မံဝမ်းနည်းမြည်တမ်းသည် (၂:၁–၉)၊ သူမကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားသည် (အငယ် ၁၀–၁၇)၊ ထို့နောက် သူမအား မြည်တမ်းရန် တိုက်တွန်းသည် (အငယ် ၁၈–၁၉)၊ သူမကလည်း ထိုသို့ပြုသည် (အငယ် ၂၀–၂၂)။ အခန်း ၄ တွင် ယေရမိသည် မြို့အတွက် ထပ်မံငိုကြွေးသည် (၄:၁–၁၆)၊ မြို့သူမြို့သားများကလည်း မိမိတို့၏ ကံကြမ္မာအတွက် ဝမ်းနည်းမြည်တမ်းကြသည် (အငယ် ၁၇–၂၀)။ ထို့နောက် ကဗျာဆရာသည် ဧဒုံအတွက် အပြစ်ဒဏ်နှင့် ဇိအုန်အတွက် ကယ်တင်ခြင်းကို ကြွေးကြော်သည် (အငယ် ၂၁–၂၂)။ အခန်း ၅ တွင် လူထုသည် မြည်တမ်းခြင်းကို ဆက်လက်ပြုကြသည်။

အခန်း ၃ တွင် စကားပြောသူများ၏ အမည်နှင့် ပတ်သက်၍ ပညာရှင်အချို့ အခက်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ ယေရမိသည် သခင်ဘုရား၏လက်တော်ကြောင့် မိမိခံစားခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ပြောဆိုသည် (၃:၁–၁၈)၊ ထို့နောက် ကယ်တင်ခြင်းရရှိမည့် မျှော်လင့်ချက်ကို ဖော်ပြသည် (အငယ် ၁၉–၂၄)၊ ထို့နောက် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရသူကို တရားမျှတ၍ ကရုဏာပြည့်ဝသော သခင်ဘုရား၌ ယုံကြည်ကိုးစားရန် စိန်ခေါ်သည် (အငယ် ၂၅–၃၉)။ ထို့နောက် လူထုသည် မြည်တမ်းခြင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည် (အငယ် ၄၀–၄၇)။ စကားပြောသူများသည် ဇိအုန်ကျဆုံးခြင်းအတွက် ဝမ်းနည်းကြသည် (အငယ် ၄၈–၅၁)၊ ထို့နောက် သခင်ဘုရား၏ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းကြသည် (အငယ် ၅၂–၅၈)။ ကဗျာသည် လူထု၏ ကယ်တင်ခြင်းရရှိရန် ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (အငယ် ၅၉–၆၆)။

 

အခန်းကြီး - ၁
[Add your article or content for Chapter 1 here]

အခန်းကြီး - ၂
[Add your article or content for Chapter 2 here]

အခန်းကြီး - ၃
[Add your article or content for Chapter 3 here]

အခန်းကြီး - ၄
[Add your article or content for Chapter 4 here]

အခန်းကြီး - ၅
[Add your article or content for Chapter 5 here]