သင့်ထံသို့ ရောက်ရှိလာနိုင်သော ဘုရားသခင်၏ လှေကား

 

သင့်ထံသို့ ရောက်ရှိလာနိုင်သော ဘုရားသခင်၏ လှေကား

မာ့ခ် ဖင်လီ (Mark Finley) ၏ တရားဟောချက်

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သုတေသီအချို့သည် အခက်အခဲများကြားတွင် ပြန်လည်ရုန်းထနိုင်စွမ်းနှင့် မျှော်လင့်ခြင်းအကြောင်းကို လေ့လာသုတေသနပြုခဲ့ကြသည်။ ထိုသုတေသီများသည် မကြာခဏဆိုသလို စမ်းသပ်မှုများကို တိရစ္ဆာန်များဖြင့် ပြုလုပ်လေ့ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကြွက်များကို အသုံးပြု၍ စမ်းသပ်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ရေထည့်ထားသော ရေစည်နှစ်ခုကို ယူဆောင်လာကြသည်။ ထို့နောက် ကြွက်တစ်စုကို ရေစည်တစ်ခုထဲသို့ ထည့်ကာ မည်မျှကြာကြာ အသက်ရှင်နေနိုင်မည်ကို လေ့လာခဲ့ကြသည်။ တစ်နာရီအတွင်းမှာပင် ထိုကြွက်အားလုံး သေဆုံးသွားကြသည်။ ရေထဲတွင် နစ်မြုပ်သေဆုံးသွားကြခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့နောက် အခြားကြွက်တစ်စုကို ဒုတိယရေစည်ထဲသို့ ထည့်ကာ ငါးမိနစ်၊ ဆယ်မိနစ်ခန့် စောင့်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် လက်ကို ရေထဲသို့ထည့်၍ ကြွက်တစ်ကောင်ကို ဆယ်ယူလိုက်ကြသည်။ ပြီးလျှင် ထိုကြွက်ကို ရေထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ကြသည်။ ထပ်မံ၍ ဆယ်ယူလိုက်ပြီး ရေထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ကြသည်။ ဤသို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

ထိုကြွက်များသည် ၂၄ နာရီကြာအောင် ရေထဲတွင် ကူးခတ်နေခဲ့ကြပြီး တစ်ကောင်မျှ ရေနစ်မသေဆုံးခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် သုတေသီများက “ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ” ဟု စတင်မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ရရှိခဲ့သော ကောက်ချက်မှာ ထိုကြွက်များကို အနားယူခွင့်ပေးခဲ့သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ရုတ်တရက် မျှော်လင့်ချက်ရှိလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ထိုတိရစ္ဆာန်များသည် မျှော်လင့်ချက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် နောက်ထပ်ခဏလောက်သာ ရေပေါ်တွင် ဆက်လက်ကူးခတ်နေနိုင်မည်ဆိုလျှင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ရေစည်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ ၎င်းတို့ကို ဆယ်ယူပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။

စဉ်းစားကြည့်ပါ။ စဉ်းစားနိုင်စွမ်းမရှိသော ကြွက်ကဲ့သို့သော တိရစ္ဆာန်များအပေါ်၌ပင် မျှော်လင့်ခြင်းက ဤမျှလောက် ကြီးမားသော အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိနေပါက၊ မည်သည့်အခြေအနေကိုမဆို ဖြတ်သန်းနေရသည့် ကျွန်ုပ်တို့၏အသက်တာအပေါ် မျှော်လင့်ခြင်းက မည်မျှပို၍ ကြီးမားသော အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသင့်ပါသနည်း။

ဆေးကုသရေးဌာနတစ်ခု၏ ညွှန်ကြားရေးမှူးတစ်ဦးကလည်း သေဆုံးရန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်သော လူငယ်တစ်ဦးအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။ ထိုလူငယ်သည် ပုံမှန်ကုသမှုခံယူရန် ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အသက်ရှင်ရန် အချိန်သိပ်မကျန်တော့သော်လည်း မိမိ၏အခြေအနေကို မသိရှိခဲ့ပေ။

ကုသမှုခံယူပြီးနောက် ထိုလူငယ် ထွက်လာသောအခါ ခေါင်းကိုလက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်ကာ ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။ သူသည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေခဲ့သည်။

ထိုအခါ ဆေးကုသရေးဌာန၏ ညွှန်ကြားရေးမှူးက “ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောင် ငိုနေရတာလဲ” ဟု မေးခဲ့သည်။

လူငယ်က “ဆရာဝန်ကြီး ကျွန်တော့်ဆီလာတုန်းက ဒီလိုပြောခဲ့တယ်။ ‘မင်းမသိသေးပေမယ့် မင်းအသက်ရှင်ဖို့ တစ်နှစ်လောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်’ တဲ့” ဟု ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

ထိုလူငယ်သည် ညွှန်ကြားရေးမှူး၏ စားပွဲနားသို့ ရောက်လာသောအခါ ရပ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များကျကာ “အဲဒီလူက ကျွန်တော့်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို ယူသွားပြီ” ဟု ပြောခဲ့သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်၊ သူက မင်းရဲ့မျှော်လင့်ချက်ကို ယူသွားခဲ့တာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းအသက်ရှင်နေဖို့ဆိုရင် မျှော်လင့်ချက်အသစ်တစ်ခုကို မင်းရှာတွေ့ဖို့ လိုတယ်” ဟု ညွှန်ကြားရေးမှူးက ပြောခဲ့သည်။

ဤစမ်းသပ်မှုနှင့်ပတ်သက်၍ စိတ်ပညာရှင် လူးဝစ် မဲရက်ဒစ် (Louis Meredith) က “မျှော်လင့်ချက်ကို ဖယ်ရှားခံလိုက်ရတဲ့အခါ မျှော်လင့်စရာတစ်ခုခု ကျန်ရှိနေသေးသလား” ဟု ရေးသားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ စဉ်းစားမေးမြန်းသင့်သော မေးခွန်းဖြစ်သည်။ မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားသောအခါ မျှော်လင့်စရာ ရှိနေသေးသလား။ အခြေအနေက မျှော်လင့်စရာမရှိတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့်အခါ၌ပင် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးသလား။

ယနေ့ သင်ရင်ဆိုင်နေရသော အခြေအနေသည် မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကို ကျွန်ုပ်မသိပါ။ သင့်ကျန်းမာရေးနှင့် ပတ်သက်နေနိုင်သည်။ သင့်သားသမီးများနှင့် ပတ်သက်နေနိုင်သည်။ သင့်အိမ်ထောင်ရေးနှင့် ပတ်သက်နေနိုင်သည်။ သို့မဟုတ် သင့်ဘဏ္ဍာရေးအခြေအနေနှင့် ပတ်သက်နေနိုင်သည်။

သင့်အခြေအနေသည် မျှော်လင့်စရာမရှိတော့သကဲ့သို့ ထင်ရသည့်အခါ၌ပင် သင့်အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးသလား။

ဤမေးခွန်းက ကျွန်ုပ်တို့ကို ခရစ်ယာန်တို့၏ မျှော်လင့်ခြင်းဆီသို့ ပို့ဆောင်ပေးသည်။ အကြောင်းမှာ သမ္မာကျမ်းစာထဲတွင် မျှော်လင့်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသောအရာတစ်ခုကိုသာ စိတ်အားထက်သန်စွာ မျှော်လင့်နေခြင်း မဟုတ်တော့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယင်းအစား ကတိတော်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ မျှော်လင့်ခြင်းဖြစ်လာသည်။

ဤအချက်ကို လက်လွတ်မခံစေလိုပါ။ သမ္မာကျမ်းစာထဲတွင် မျှော်လင့်ခြင်းသည် မဖြစ်နိုင်သောအရာကို မျှော်လင့်နေခြင်း မဟုတ်ပါ။ ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များကို စိတ်အားထက်သန်စွာ မျှော်လင့်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယင်းက ကျွန်ုပ်တို့ကို ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ယုံကြည်ရန် ဦးဆောင်ပေးသည်။

သမ္မာကျမ်းစာသည် မျှော်လင့်ချက်ပေးသော ကတိတော်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ယခု သင့်သမ္မာကျမ်းစာကို ယူပြီး ရောမဩဝါဒစာ အခန်းကြီး ၁၅ သို့ လှန်ကြည့်ကြပါစို့။

ရောမဩဝါဒစာ အခန်းကြီး ၁၅၊ အခန်းငယ် ၄ ကို ကြည့်ကြပါစို့။

“အထက်က ရေးထားသမျှသော ကျမ်းစာသည် ငါတို့ကို ဆုံးမဩဝါဒပေး၍၊ ကျမ်းစာ၏ သည်းခံခြင်း၊ သက်သာစေခြင်းအားဖြင့် ငါတို့သည် မြော်လင့်ခြင်းရှိစေမည်အကြောင်း ရေးထားသတည်း။”

ဤနေရာတွင် “အထက်က ရေးထားသမျှသော ကျမ်းစာ” ဟုဆိုရာ၌ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းကို ရည်ညွှန်းပြောဆိုခြင်းဖြစ်သည်။

ဓမ္မဟောင်းကျမ်းထဲမှ အဖြစ်အပျက်များကို ရေးသားထားရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ကို မျှော်လင့်ချက်ပေးရန်ဖြစ်သည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်များကို လေ့လာဖတ်ရှုသောအခါ ယုံကြည်ခြင်း၌ ကြီးမြတ်သူများသည် မည်သို့သော အတွေ့အကြုံများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့ရသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့သည် ချိုင့်ဝှမ်းများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ တောင်ထိပ်များပေါ်တွင် သီချင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မုန်တိုင်းများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြရသည်။ အချို့နေ့ရက်များသည် သာယာခဲ့သော်လည်း အချို့အချိန်များတွင် သူတို့၏အသက်တာသည် အမှောင်ထုဖြင့် လွှမ်းခြုံခံခဲ့ရသည်။ အခြားအချိန်များတွင်မူ ကျေးဇူးတော်၏အလင်းသည် သူတို့အပေါ် ထွန်းလင်းခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအဖြစ်အပျက်များကို ကျွန်ုပ်တို့ ဖတ်ရှုသောအခါ ကျွန်ုပ်တို့၏စိတ်နှလုံးများလည်း မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် ပြည့်ဝလာနိုင်သည်။

ဤအချက်ကို သေချာသတိပြုပါ။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းထဲမှ ယုံကြည်သူများ၏ အတွေ့အကြုံများကို မှတ်တမ်းတင်ထားရခြင်းမှာ အကြောင်းရင်းတစ်ခုတည်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းရင်းမှာ ကျွန်ုပ်တို့ကို မျှော်လင့်ချက်ပေးရန်ဖြစ်သည်။

ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတစ်အုပ်လုံးတွင် စိတ်ဓာတ်ကျစရာကောင်းသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မျှော်လင့်ချက်ပေးသော အဖြစ်အပျက်များအနက် တစ်ခုမှာ ယာကုပ်၏အကြောင်းဖြစ်သည်။

ယာကုပ်၏အဖြစ်အပျက်သည် ကျရှုံးမှုကြားမှ မျှော်လင့်ချက်ရှိကြောင်း ပြသသော အဖြစ်အပျက်ဖြစ်သည်။ ရှုံးနိမ့်မှုကြားမှ မျှော်လင့်ချက်ရှိကြောင်း ပြသသော အဖြစ်အပျက်ဖြစ်သည်။ လှည့်စားခြင်း၊ လိမ်ညာခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်းနှင့် ဆက်ဆံရေးပျက်စီးခြင်းတို့အကြားမှ မျှော်လင့်ချက်ရှိကြောင်း ပြသသော အဖြစ်အပျက်ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယင်းသည် နောင်တရခြင်း၊ ဝန်ခံခြင်း၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်း၊ အသက်တာသစ်နှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းတို့အကြောင်းကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။

ဘုရားသခင်ထံမှ ထွက်ပြေးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်ကို ပြန်လည်တွေ့ဆုံရခြင်းအကြောင်းဖြစ်သည်။ ဘေးဒုက္ခတစ်ခုဟု ထင်ရသောအရာကို ကောင်းချီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးခြင်းအကြောင်းဖြစ်သည်။ ဤအရာအားလုံးသည် ယာကုပ်၏အဖြစ်အပျက်ဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းအရာသည် အထူးသဖြင့် အဆုံးကာလ၌ အသက်ရှင်နေထိုင်ကြမည့်သူများအတွက် အလွန်သက်ဆိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ သမ္မာကျမ်းစာတွင် “ယာကုပ်၏ဒုက္ခကာလ” ဟု ခေါ်ဆိုထားသော ကာလတစ်ခုကို သူတို့ ဖြတ်သန်းကြရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းကို နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့ အနည်းငယ်လေ့လာကြပါမည်။

ယခု ယာကုပ်၏အသက်တာအကြောင်းကို ပြန်လည်လေ့လာကြပါစို့။ သူ၏အသက်တာတွင် အဆင့်ငါးဆင့်ကို တွေ့မြင်ရသည်။ ထိုအဆင့်တိုင်းတွင် သင်ခန်းစာများ ရှိနေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်သော သင်ခန်းစာများ၊ ကျယ်လောင်စွာ သတိပေးနေသော သင်ခန်းစာများ၊ ရှုံးနိမ့်ခြင်းနှင့် အောင်မြင်ခြင်းအကြောင်း သင်ခန်းစာများ၊ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းအကြောင်း သင်ခန်းစာများ၊ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ခြင်းအကြောင်း သင်ခန်းစာများ ဖြစ်ကြသည်။

ယခု ယာကုပ်မွေးဖွားလာသည့်အချိန်မှ စတင်ကြည့်ကြပါစို့။

ယာကုပ်၏ မွေးဖွားခြင်းနှင့် သားဦးအခွင့်အရေး

ယာကုပ်နှင့် ဧသောတို့သည် ဣဇာက်နှင့် ရေဗက္ကတို့၏ သားများဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် အမြွှာညီအစ်ကိုများဖြစ်ကြသည်။ ဧသောသည် ယာကုပ်ထက် အနည်းငယ်စော၍ မွေးဖွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သားဦးအခွင့်အရေးနှင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ရရှိရန် အခွင့်အရေးရှိသူမှာ ဧသောဖြစ်သည်။

သို့သော် ယာကုပ်မွေးဖွားလာချိန်တွင်ပင် ဘုရားသခင်သည် သူ၏မိခင် ရေဗက္ကအား ကတိတော်တစ်ခု ပေးခဲ့သည်။

ထိုကတိတော်ကို ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ ဖတ်ကြည့်ကြပါစို့။ ကမ္ဘာဦးကျမ်း အခန်းကြီး ၂၅၊ အခန်းငယ် ၂၃ ဖြစ်သည်။

ယခု သားဦးအခွင့်အရေးနှင့်ဆိုင်သော ကတိတော်ကို ကြည့်ကြပါစို့။ ဤသားနှစ်ယောက်အနက် မည်သူက အရင်မွေးဖွားခဲ့သည်ကို သတိရပါ။ မည်သူက အရင်မွေးဖွားခဲ့သနည်း။ ဧသောဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သားဦးအခွင့်အရေးကို ရရှိသင့်သူမှာ မည်သူဖြစ်သနည်း။ ဧသောဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ကတိတော်အရ သားဦးအခွင့်အရေးကို ရရှိမည့်သူမှာ မည်သူဖြစ်သနည်း။ ယာကုပ်ဖြစ်သည်။ မှန်ပါသည်။

ကမ္ဘာဦးကျမ်း အခန်းကြီး ၂၅၊ အခန်းငယ် ၂၃ ကို ကြည့်ကြပါစို့။

ဧသောနှင့် ယာကုပ်တို့ မွေးဖွားလာချိန်တွင်ပင် ဘုရားသခင်သည် ကတိတော်ကို ပေးခဲ့သည်။ ထိုကတိတော်မှာ ဤသို့ဖြစ်သည်။

“လူမျိုးနှစ်မျိုးသည် သင်၏ဝမ်း၌ရှိကြ၏။ လူနှစ်မျိုးတို့သည် သင်၏ဝမ်းထဲက ခွဲထွက်ကြလိမ့်မည်။ လူမျိုးတစ်မျိုးသည် အခြားလူမျိုးတစ်မျိုးထက် အားကြီးလိမ့်မည်။ အသက်ကြီးသောသူသည် အသက်ငယ်သောသူ၏ အစေကိုခံရလိမ့်မည်။”

ဤနေရာတွင် ဖော်ပြထားသော လူမျိုးနှစ်မျိုးမှာ မည်သူတို့ဖြစ်သနည်း။ ယာကုပ်နှင့် ဧသောတို့ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အသက်ကြီးသောသူဖြစ်သည့် ဧသောသည် ယာကုပ်၏အစေကို ခံရလိမ့်မည်ဟု ဆိုလိုသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ယာကုပ်သည် သားဦးအခွင့်အရေးကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

သားနှစ်ယောက် ကြီးပြင်းလာသောအခါ ဧသောသည် အမဲလိုက်ခြင်းနှင့် စွန့်စားခန်းများကို နှစ်သက်ခဲ့သည်။ သူသည် မိခင်နှင့်အတူ တဲအနီးတွင် နေရခြင်းကို မနှစ်သက်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် လယ်ကွင်းများသို့ ထွက်သွားပြီး အမဲလိုက်ကာ ဖမ်းမိသောအကောင်များကို ဖခင်ထံ ပြန်ယူလာလေ့ရှိသည်။

ဧသောသည် ဣဇာက်၏ အချစ်ဆုံးသားဖြစ်ခဲ့သည်။ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ ထိုအိမ်ထောင်စုအတွင်း ညီအစ်ကိုများအကြား ပြိုင်ဆိုင်မှုနှင့် မနာလိုမှုများ ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယာကုပ်ကမူ အိမ်တွင်သာ နေလေ့ရှိသည်။ မိခင်နှင့်အတူ အစားအစာများကို မကြာခဏ ပြင်ဆင်လေ့ရှိသည်။ ယာကုပ်သည် ဝိညာဉ်ရေးရာကို ပိုမိုစိတ်ဝင်စားသူဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ရေဗက္ကသည် ယာကုပ်ကို သားဦးအခွင့်အရေး ရရှိစေလိုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ခင်ပွန်း ဣဇာက်အား ယာကုပ်ကို သားဦးအခွင့်အရေးပေးရန် မကြာခဏ တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

သို့သော် ဣဇာက်က လက်မခံခဲ့ပေ။ ဧသောသည် အရင်မွေးဖွားခဲ့ကြောင်း သူသိထားသည်။ ထို့ပြင် ဧသောသည် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် အလွန်တူသူဖြစ်သည်။ အမဲလိုက်တတ်သူ၊ စွန့်စားခန်းများကို နှစ်သက်သူဖြစ်သည်။ ဣဇာက်၏အမြင်အရ သားဦးအခွင့်အရေးကို ဧသောသာ ရရှိသင့်သည်။

ယခု ရေဗက္ကသည် ယာကုပ်မွေးဖွားလာချိန်ကတည်းက မည်သည့်အရာကို သိထားခဲ့သနည်း။ ဘုရားသခင်သည် ယာကုပ်အား သားဦးအခွင့်အရေး ပေးမည်ဟု ကတိပြုထားကြောင်း သူမသိခဲ့သည်။

ယာကုပ်ကလည်း သားဦးအခွင့်အရေးအကြောင်းကို သိထားခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် ရေဗက္ကသည် ဣဇာက်နှင့် သူ၏သား ဧသောတို့ ပြောဆိုနေကြသည်ကို မတော်တဆ ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုစကားဝိုင်းကြောင့် သူမ အလွန်စိတ်ပူပန်သွားခဲ့သည်။

ကမ္ဘာဦးကျမ်း အခန်းကြီး ၂၇ တွင် ရေဗက္ကသည် ကြီးလေးသောအမှားတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူမသည် စကားပြောနေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။

ကမ္ဘာဦးကျမ်း အခန်းကြီး ၂၇၊ အခန်းငယ် ၅ ကို ကြည့်ကြပါစို့။

မိခင်တို့၊ မိမိခင်ပွန်းက သားသမီးများကို ပြောနေသည့်စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သတိထားကြပါ။ ဘုရားသခင်သည် သင်တို့၏ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုမရှိဘဲ ထိုပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်သော နည်းလမ်းရှိတော်မူသည်။

ကမ္ဘာဦးကျမ်း အခန်းကြီး ၂၇၊ အခန်းငယ် ၅ တွင် ရေဗက္ကသည် ဣဇာက်နှင့် ဧသောတို့ ပြောဆိုနေကြသည်ကို နားထောင်နေခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။

ဧသောသည် အမဲလိုက်ရန် လယ်ကွင်းသို့ ထွက်သွားသောအခါ ရေဗက္ကသည် သားယာကုပ်ကို ခေါ်ပြီး ဤသို့ပြောခဲ့သည်။

“သင်၏အဘသည် သင်၏အစ်ကို ဧသောအား ပြောဆိုသည်ကို ငါကြားရပြီ။ သူက အမဲသားကို ယူလာပြီး အရသာရှိသော အစားအစာကို ငါ့အတွက် ပြင်ဆင်ပေးပါ။ ငါစားပြီးလျှင် မသေမီ ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ သင့်ကို ကောင်းချီးပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ယခု ငါ့သား၊ ငါပြောသည့်အတိုင်း နားထောင်ပါ။ သိုးစုထဲမှ ဆိတ်သငယ်ကောင်းနှစ်ကောင်ကို ယူလာပါ။ ငါက သင်၏အဘနှစ်သက်သော အစားအစာကို ပြင်ဆင်ပေးမည်။ ထို့နောက် သင်သည် အဘထံသို့ သွားပြီး ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ခံယူပါ။”

ဤနေရာတွင် ရေဗက္က ဘာလုပ်နေခဲ့သနည်း။ ဘုရားသခင်၏အမှုတော်ကို မိမိလက်ထဲသို့ ယူနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်စိတ်ချမည့်အစား သူမသည် ဣဇာက်နှင့် ဧသောတို့၏ စကားဝိုင်းကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် “ကြည့်ပါဦး၊ ဧသောက ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ရတော့မယ်။ ဘုရားသခင်ကို ငါကူညီပေးရတော့မယ်။ ဒီကိစ္စမှာ ငါတစ်ခုခု လုပ်ရတော့မယ်” ဟု တွေးခဲ့သည်။

မိခင်တို့၊ သင်တို့လည်း တစ်ခါတစ်ရံ စိတ်မရှည်ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်ကို ကူညီပေးရန် လိုအပ်သည်ဟု ထင်ခဲ့ဖူးပါသလား။

ဣဇာက်နှင့် ရေဗက္ကတို့၏ မိသားစုတွင် ဤအရာမျိုး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ ယာကုပ်နှင့် ဧသောတို့၏ အသက်တာတွင်လည်း ထိုအရာ၏ အကျိုးဆက်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဧသောသည် မိမိအကြိုက်ဆုံးအမဲသားကို ရှာဖွေရန် လယ်ကွင်းသို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဤအကြောင်းကို နားလည်ရန် အချက်တစ်ခုကို ထပ်ဖြည့်ပြောလိုပါသည်။ ဂျူးလူမျိုးတို့၏ ထုံးစံအရ ဖခင်တစ်ဦးသည် သားဦးအခွင့်အရေးကို သားတစ်ဦးအား ပေးအပ်မည်ဆိုလျှင် မိသားစုတစ်စုလုံးအတွက် ပွဲတော်တစ်ခု ကျင်းပလေ့ရှိသည်။ ထိုပွဲတွင် သားဦးအခွင့်အရေးကို သားအား ပေးအပ်ကြသည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ဣဇာက်သည် ဧသောနှင့်သာ သီးသန့်စားသောက်ပြီး သူ့အား သားဦးအခွင့်အရေးပေးရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။

ဘုရားသခင်၏ အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းမည့်အစား၊ ဘုရားသခင်က မိမိ၏နည်းလမ်းအတိုင်း ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးရန် စောင့်ဆိုင်းမည့်အစား၊ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်ကို စိတ်ချယုံကြည်မည့်အစား ယာကုပ်နှင့် သူ၏မိခင်သည် လှည့်စားခြင်း၊ လိမ်ညာခြင်းနှင့် အယောင်ဆောင်ခြင်းတို့ကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။

မိခင် ရေဗက္က၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ယာကုပ်သည် ဖခင်ကို လှည့်စားခဲ့ပြီး မိမိ၏အမည်ကိုလည်း လိမ်လည်ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူသည် မကြာမီ အစ်ကို ဧသောအား ပေးအပ်တော့မည့် သားဦးအခွင့်အရေးကို ရယူလိုခဲ့သည်။

ယခု ယာကုပ်၏ပြဿနာ၏ အရင်းခံမှာ အဘယ်နည်း။

အဓိကအားဖြင့် အချက်နှစ်ချက်ရှိသည်။ ပထမအချက်မှာ ဘုရားသခင်သည် မိမိပေးထားသော ကတိတော်ကို ပြည့်စုံစေနိုင်ကြောင်း ယုံကြည်ခြင်းအားနည်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ မိမိကိုယ်ကို သနားခြင်းဖြစ်သည်။

“ဧသောက ဒီသားဦးအခွင့်အရေးနဲ့ မထိုက်တန်ဘူး။ ငါကသာ ထိုက်တန်တယ်” ဟူသော အတွေးဖြစ်သည်။

ရေဗက္က၏အမြင်မှာလည်း “ကျွန်မခင်ပွန်းက ဧသောကို သားဦးအခွင့်အရေးပေးဖို့ အလျင်အမြန်လုပ်နေတယ်။ ဒါဟာ မတရားဘူး” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ယာကုပ်နှင့် သူ၏မိခင်တို့သည် မိမိတို့အပေါ် မတရားပြုမူခံနေရသည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ မိမိတို့အား မတရားဆက်ဆံနေကြသည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့ကြသည်။ အခြေအနေသည် ဤကဲ့သို့ မဖြစ်သင့်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့၏အသက်တာကို ဘုရားသခင်၏လက်တော်မှ မိမိတို့လက်ထဲသို့ ယူဆောင်ကာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုလုပ်ရပ်များကြောင့် ကြီးမားသော ဘေးဒုက္ခကို ခံစားခဲ့ကြရသည်။

ယာကုပ်သည် ဧသောထက် သားဦးအခွင့်အရေးနှင့် ပိုမိုထိုက်တန်သူ ဖြစ်ခဲ့သလား။ အမှန်ပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

အကြောင်းမှာ သားဦးအခွင့်အရေးကို ရရှိသူတွင် သီးခြားတာဝန်သုံးခု ရှိခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ပထမအချက်မှာ သားဦးအခွင့်အရေးရရှိသူသည် မိသားစုတစ်စုလုံးအပေါ် ဦးစီးဦးဆောင်ပြုရသူဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် မိသားစု၏ဖခင်ကဲ့သို့ တာဝန်ယူရသူဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ သားဦးအခွင့်အရေးရရှိသူသည် မိသားစု၏ ဝိညာဉ်ရေးရာခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာရသည်။ ဤအချက်တွင် ယာကုပ်သည် ဧသောထက် ဝိညာဉ်ရေးရာ၌ ပိုမိုစိတ်ဝင်စားသူဖြစ်ခဲ့သည်။

တတိယအချက်မှာ သားဦးအခွင့်အရေးရရှိသူသည် ဖခင်၏ပိုင်ဆိုင်မှုနှင့် ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုအများစုကို အမွေဆက်ခံရသူဖြစ်သည်။

ဧသောသည် မိသားစုကို ဦးဆောင်ရမည့်တာဝန်၊ မိသားစုအတွက် လမ်းညွှန်အကြံပေးရမည့်တာဝန်နှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာခေါင်းဆောင်ဖြစ်ရမည့်တာဝန်တို့ကို အလေးမထားခဲ့ပေ။ သူသည် ဖခင်၏ကြွယ်ဝမှုကိုသာ လိုချင်ခဲ့သည်။ ဣဇာက်တွင် တိရစ္ဆာန်အုပ်များစွာ ရှိခဲ့သောကြောင့် ဧသောသည် ထိုပိုင်ဆိုင်မှုများကို ရယူလိုခဲ့သည်။

ရေဗက္ကနှင့် ယာကုပ်တို့၏ ပြဿနာမှာ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်စိတ်ချမည့်အစား မိမိတို့ကိုယ်ကို သနားခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့က “ဒါဟာ မတရားဘူး။ ဒါဟာ မှန်ကန်မှုမရှိဘူး” ဟု တွေးခဲ့ကြသည်။

အယ်လင် ဂျီ ဝှိုက်က ဘိုးဘေးများနှင့် ပရောဖက်များ စာအုပ် စာမျက်နှာ ၁၈၀ တွင် ဤအကြောင်းနှင့်ပတ်သက်၍ အရေးပါသော စကားတစ်ခွန်းကို ရေးသားထားသည်။

“ယာကုပ်နှင့် ရေဗက္ကတို့သည် မိမိတို့၏ရည်ရွယ်ချက်ကို အောင်မြင်စွာ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့၏လှည့်စားမှုကြောင့် ဒုက္ခနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းကိုသာ ရရှိခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် ယာကုပ်အား သားဦးအခွင့်အရေးကို ရရှိစေမည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏လုပ်ဆောင်မှုကို စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြလျှင် ဘုရားသခင်၏စကားတော်သည် သတ်မှတ်ထားသောအချိန်တွင် ပြည့်စုံလာမည်ဖြစ်သည်။”

သင့်အသက်တာတွင် အခြေအနေသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသကဲ့သို့ ထင်ရသောအခါ ဘုရားသခင်၏လက်တော်မှ မိမိကိုယ်ကို မထုတ်ယူပါနှင့်။ အလျင်စလို မိုက်မဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ မချပါနှင့်။

သင့်အသက်တာတွင် မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့သကဲ့သို့ ထင်ရသောအခါ ဘုရားသခင်သည် သင့်အတွက် ပေးထားသော ကတိတော်များကို ပြည့်စုံစေမည်ဟု ယုံကြည်စိတ်ချပါ။

အယ်လင် ဂျီ ဝှိုက်၏ အထက်ပါစကားကို ဆက်လက်ဖတ်ကြည့်ပါစို့။

“သို့သော် ယနေ့ မိမိတို့ကို ဘုရားသခင်၏သားသမီးများဟု ဝန်ခံသူများစွာကဲ့သို့ပင် သူတို့သည်လည်း ထိုကိစ္စကို ဘုရားသခင်၏လက်တော်၌ အပ်နှံထားရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ကြပေ။”

သင်လုပ်ဆောင်နိုင်သော အကောင်းဆုံးအရာမှာ ဘာမျှမလုပ်ဘဲ နေခြင်းဖြစ်သည့်အချိန်များလည်း ရှိသည်။

ဤအချက်ကို သင်နားလည်ပါသလား။ တစ်ခါတစ်ရံ သင်လုပ်ဆောင်နိုင်သော အကောင်းဆုံးအရာမှာ ဘာမျှမလုပ်ဘဲ သင့်အသက်တာကို ဘုရားသခင်၏လက်တော်၌ အပ်နှံထားပြီး ဘုရားသခင် မည်သို့လုပ်ဆောင်မည်ကို စောင့်ကြည့်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဘုရားသခင်အပေါ် မှီခိုသောအသက်တာ၊ ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်စိတ်ချသောအသက်တာနှင့် ယုံကြည်ခြင်းရှိသောအသက်တာကို အသက်ရှင်နေထိုင်ပါ။

အယ်လင် ဂျီ ဝှိုက်၏ ဘိုးဘေးများနှင့် ပရောဖက်များ စာအုပ် စာမျက်နှာ ၁၈၀ မှ စကားကို ဆက်လက်ဖတ်ကြည့်ပါစို့။

“သို့သော် ဘုရားသခင်၏သားသမီးများဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံသူများစွာကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် ထိုကိစ္စကို ကိုယ်တော်၏လက်တော်၌ အပ်နှံထားရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ကြပေ။ ရေဗက္ကသည် သားအား မကောင်းသောအကြံပေးခဲ့မိခြင်းအတွက် ခါးသီးစွာ နောင်တရခဲ့သည်။ ထိုအမှားကြောင့် သူမသည် သားနှင့် ခွဲခွာခဲ့ရပြီး သူ့မျက်နှာကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မမြင်တွေ့ခဲ့ရတော့ပေ။”

ယာကုပ်သည် မိမိအိမ်မှ ထွက်ပြေးသွားပြီးနောက် အနှစ် ၂၀ ကြာအောင် အိမ်နှင့်ဝေးကွာနေခဲ့သည်။ သူ၏မိခင်သည်လည်း သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မတွေ့ခဲ့ရတော့ပေ။ ရေဗက္ကသည် အလျင်စလို ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချခဲ့ပြီး ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် သူမသည် တစ်သက်တာလုံး ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားခဲ့ရသည်။

ယာကုပ်အတွက်မူ မိမိသားဦးအခွင့်အရေးကို ရရှိခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်သောစိတ်ဖြင့် လေးလံနေခဲ့ရသည်။ သူသည် မိမိ၏ဖခင်၊ မိမိ၏အစ်ကိုနှင့် မိမိကိုယ်တိုင်အပေါ်သာမက ဘုရားသခင်အပေါ်၌လည်း အပြစ်ပြုခဲ့သည်။ တစ်နာရီအတွင်း ပြုလုပ်ခဲ့သော အပြစ်ကြောင့် တစ်သက်တာလုံး နောင်တရနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ သင့်ဘဏ္ဍာရေးအခြေအနေသည် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေသကဲ့သို့ ထင်ရသောအခါ မိုက်မဲသောဆုံးဖြတ်ချက်များကို ချမိနိုင်သည်။

သင့်ကျန်းမာရေးအခြေအနေသည် မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့သကဲ့သို့ ထင်ရသောအခါ မိုက်မဲသောအရာများကို လုပ်မိနိုင်သည်။

သင့်အိမ်ထောင်ရေး သို့မဟုတ် သင့်သားသမီးများနှင့်ပတ်သက်၍ အခြေအနေသည် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေသကဲ့သို့ ထင်ရသောအခါလည်း မိုက်မဲသောဆုံးဖြတ်ချက်များကို ချမိနိုင်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ထိုအရာများကို ပြန်လည်စဉ်းစားပြီး “ဘုရားသခင်၊ ကျွန်တော် ဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်ခဲ့မိတာလဲ။ ဘာကြောင့် ဒီလိုဆုံးဖြတ်ခဲ့မိတာလဲ” ဟု မေးခွန်းထုတ်မိနိုင်သည်။ ထို့နောက် တစ်သက်တာလုံး ဝမ်းနည်းနေရနိုင်သည်။

ရှေးဓမ္မဟောင်းကျမ်းထဲမှ ဤအဖြစ်အပျက်သည် ယနေ့မျိုးဆက်နှင့် အဆုံးကာလတွင် အသက်ရှင်နေထိုင်ကြမည့်သူများအတွက် ရာစုနှစ်များတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်လျက်ရှိသော သင်ခန်းစာများကို ပေးနေသည်။

ယာကုပ်သည် သားဦးအခွင့်အရေးကို မိမိအစ်ကိုမဟုတ်ဘဲ မိမိရရှိသင့်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူသည် မိမိကို လျစ်လျူရှုခံရပြီး မတရားဆက်ဆံခံရသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ၏စိတ်နေသဘောထားကို အောက်ပါစကားများဖြင့် ဖော်ပြနိုင်သည်။

“ငါ့မှာပဲ အမြဲတမ်း ဒီလိုဖြစ်နေရတာ။ ငါ့အစ်ကိုက သားဦးအခွင့်အရေးကို ရတော့မယ်။ အဲဒါက ငါရသင့်တဲ့အရာပဲ။ ငါ့ကို မတရားမဆက်ဆံသင့်ဘူး။”

စတီဖင် ဖရိုင် (Stephen Fry) ၏ မိမိကိုယ်ကို သနားခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော ထိုးထွင်းသိမြင်ဖွယ် စကားတစ်ခွန်းကို ကျွန်ုပ်တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူက ဤသို့ပြောခဲ့သည်။

“မိမိကိုယ်ကို သနားခြင်းသည် ဆက်ဆံရေးများကို ပျက်စီးစေသည်။ ကောင်းမွန်သောအရာမှန်သမျှကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်။ မိမိကိုယ်ကို သနားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဟု ထင်ထားသော မကောင်းသည့်အရာအားလုံးသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်လာစေပြီး နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်ကို သနားခြင်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

မိမိကိုယ်ကို မတရားဆက်ဆံခံရသူဟု ထင်မြင်ရန် အလွန်လွယ်ကူသည်။ အရာရာသည် မတရားဟု ထင်မြင်ရန်၊ မိမိကို အသိအမှတ်မပြုကြဟု ထင်မြင်ရန်လည်း လွယ်ကူသည်။ ဒီအခွင့်အရေးသာ ရခဲ့လျှင်၊ ဟိုအခွင့်အရေးသာ ရခဲ့လျှင် အရာအားလုံး ပိုကောင်းလာမည်၊ ပိုပျော်ရွှင်လာမည်ဟု တွေးတတ်ကြသည်။ မိမိကံမကောင်းဟုလည်း ထင်တတ်ကြသည်။

ထိုအရာများထဲမှ အချို့သည် အမှန်ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ သို့သော် ထိုအကြောင်းများကြောင့် မိမိကိုယ်ကို သနားနေခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို ကြီးမားစွာ နစ်နာစေခြင်းဖြစ်သည်။”

မိမိကိုယ်ကို သနားခြင်းကြောင့် ယာကုပ်သည် လိမ်ညာခြင်းနှင့် လှည့်စားခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထိုလိမ်ညာလှည့်စားမှုကြောင့် သူ၏အစ်ကို ဧသောနှင့် ဆက်ဆံရေးပျက်စီးခဲ့သည်။ ဖခင်နှင့် မိခင်တို့ထံမှလည်း ခွဲခွာခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အိမ်နှင့်ဝေးကွာသော အနှစ် ၂၀ ကြာ ခရီးရှည်တစ်ခုကို စတင်ခဲ့ရသည်။

ဧသောသည် အမဲလိုက်ရာမှ ပြန်လာပြီး ယာကုပ်က ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ရယူသွားကြောင်း သိရှိသောအခါ အလွန်ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။ သူသည် ယာကုပ်ကို သတ်ပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် အစ်ကိုဖြစ်သူ ယာကုပ်ကို သတ်ပစ်လိုသော ဆန္ဒတစ်ခုတည်းသာ ရှိနေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရေဗက္ကသည် ဧသော၏အစီအစဉ်ကို ထပ်မံကြားသိခဲ့ပြီး ယာကုပ်အား ထွက်ပြေးရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

အပြစ်၏အကျိုးဆက်များကို သူတို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ ယာကုပ်သည် အပြစ်ရှိသောစိတ်ဖြင့် ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။ သူသည် မိခင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မတွေ့ခဲ့ရတော့ပေ။ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိခဲ့သော ဆက်ဆံရေးသည် ထာဝရပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

မိမိ၏အသိစိတ်က အပြစ်တင်နေသည့်အကြား ယာကုပ်သည် ဗေရရှေဘမြို့မှ ခါရန်မြို့သို့ ခက်ခဲပင်ပန်းသော ခရီးရှည်ကြီးကို စတင်ခဲ့သည်။ ခါရန်မြို့သည် သူ၏မိခင်၏အစ်ကို လာဗန်နေထိုင်ရာ အရပ်ဖြစ်သည်။

ရေဗက္က၏အစ်ကိုသည် လာဗန်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယာကုပ်သည် ထိုနေရာတွင် အနည်းဆုံး အကာအကွယ်နှင့် နှစ်သိမ့်မှုအချို့ကို ရရှိနိုင်မည်ဟု သူမမျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် “သင်သွားရမည်” ဟု ပြောခဲ့သည်။

ယာကုပ်သည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားပြီး ခါရန်မြို့သို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။ ဗေရရှေဘသည် အစ္စရေးပြည်၏ တောင်ဘက်တွင် ရှိပြီး ခါရန်သည် တူရကီနယ်စပ်အနီးတွင် ရှိသည်။ ခရီးအကွာအဝေးမှာ မိုင် ၅၀၀ ခန့် ရှိသည်။

ယာကုပ်၏စိတ်နှလုံးသည် လေးလံနေခဲ့သည်။ သူသည် တစ်ယောက်တည်း မိုင် ၅၀၀ ခန့် လျှောက်လှမ်းခဲ့ရသည်။

မြုံခြောက်သော သဲကန္တာရကို နှစ်ရက်ကြာ ဖြတ်သန်းပြီးနောက် သူသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သည်။ ထိုခရီးကို အပြီးသတ်ရန် တစ်လခန့် ကြာခဲ့နိုင်သည်။

သူသည် ဓားပြများနှင့် ရန်လိုသောလူမျိုးစုများကို အမြဲသတိထားနေရသည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ စိတ်နှလုံးလည်း လေးလံနေသည်။ အပြစ်ရှိသောစိတ်က သူ့ကို လွှမ်းမိုးထားသည်။ သူသည် ဖခင်ကို လိမ်ညာခဲ့ပြီး အစ်ကိုကိုလည်း လှည့်စားခဲ့သည်။ မိသားစုနှင့် ကွဲကွာခဲ့ရသည်။ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့သော အရာအားလုံးနှင့်လည်း ဝေးကွာခဲ့ရသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးကြည့်ပါ။ ယာကုပ်သည် သဲကန္တာရအတွင်း လျှောက်လှမ်းနေသည်။ ရာသီဥတုပူပြင်းပြီး ချွေးများစီးကျနေသည်။ သဲများက လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ညစ်ပတ်နေသည်။ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေသည်။ စိတ်ထဲတွင်လည်း အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

သူသည် တစ်ယောက်တည်း နှစ်ရက်ကြာ ခရီးနှင်ခဲ့ရသည်။ နောက်ထပ်တစ်လခန့် ဆက်လက်ခရီးနှင်ရဦးမည်။ ပင်ပန်းနေသည်။ အထီးကျန်နေသည်။ အားအင်ကုန်ခန်းနေသည်။ အပြစ်ရှိသောစိတ်ဖြင့် ဝန်ပိနေသည်။

နောက်ထပ်ခြေတစ်လှမ်းပင် မလှမ်းနိုင်တော့လောက်အောင် ပင်ပန်းသွားသောအခါ ယာကုပ်သည် မြေပြင်အေးအေးပေါ်တွင် လှဲချလိုက်သည်။ ခေါင်းအုံးအဖြစ် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို အသုံးပြုကာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘုရားသခင်သည် သူ၏အိပ်မက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာပြီး ထွက်ပြေးနေသောသူအား ကိုယ်တော်၏မျက်မှောက်တော်ရှိကြောင်း စိတ်ချမှုကို ပေးခဲ့သည်။

ယခု သမ္မာကျမ်းစာကို ယူပြီး ကမ္ဘာဦးကျမ်း အခန်းကြီး ၂၈ ကို ဖွင့်ကြည့်ပါ။

ဤအဖြစ်အပျက်တွင် အလွန်အရေးကြီးသော အချက်တစ်ခုကို သတိပြုပါ။ ထိုအချိန်တွင် ယာကုပ်သည် ဘုရားသခင်ကို ရှာဖွေနေခြင်း မဟုတ်ပါ။ ဘုရားသခင်က ယာကုပ်ကို ရှာဖွေနေခြင်းဖြစ်သည်။

ယာကုပ်သည် ဘုရားသခင်ကို ရှာဖွေနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်က ယာကုပ်ကို ရှာဖွေနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဘုရားသခင်သည် ယာကုပ်၏ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေမှုကို မြင်တော်မူသည်။ သူ၏စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို မြင်တော်မူသည်။ သူ၏အပြစ်ရှိသောစိတ်ကိုလည်း မြင်တော်မူသည်။

ကမ္ဘာဦးကျမ်း အခန်းကြီး ၂၈၊ အခန်းငယ် ၁၁ နှင့် ၁၂ ကို ကြည့်ကြပါစို့။

ယာကုပ်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။ အားအင်ကုန်ခန်းနေသည်။ အပြစ်ရှိသောစိတ်ဖြင့် ဝန်ပိနေသည်။ နေဝင်သွားသောကြောင့် တစ်ညတာ နားနေရန် နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ယူ၍ ခေါင်းအုံးအဖြစ် အသုံးပြုကာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် အိပ်မက်တစ်ခုကို မြင်မက်ခဲ့သည်။ လှေကားတစ်ခုသည် မြေကြီးပေါ်တွင် တည်ရှိပြီး ထိပ်ဖျားသည် ကောင်းကင်သို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို မြင်မက်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်များသည် ထိုလှေကားပေါ်တွင် တက်ဆင်းနေကြသည်။ ထာဝရဘုရားသည်လည်း ထိုလှေကားအပေါ်၌ ရပ်တော်မူပြီး ယာကုပ်အား မိန့်တော်မူခဲ့သည်။

“ငါသည် သင်၏အဘ အာဗြဟံ၏ ဘုရားသခင်၊ ဣဇာက်၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားဖြစ်၏။ သင်အိပ်လျက်နေသော ဤမြေကို သင်နှင့် သင်၏အမျိုးအနွယ်အား ငါပေးမည်။”

ယခု အခန်းငယ် ၁၅ သို့ ဆက်လက်ကြည့်ကြပါစို့။

“ငါသည် သင်နှင့်အတူ ရှိမည်။”

ဘုရားသခင်သည် ယာကုပ်အား ကတိတော်လေးခုကို ပေးခဲ့သည်။

ယာကုပ်သည် စိတ်ပျက်အားငယ်နေသည်။ အပြစ်ရှိသောစိတ်ဖြင့် ဝန်ပိနေသည်။ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေသည်။ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ဘုရားသခင်သည် သူ့အား ကတိတော်လေးခုကို ပေးခဲ့သည်။

ယာကုပ်က ဘုရားသခင်ထံသို့ လာနေခြင်းမဟုတ်ပါ။ ဘုရားသခင်က ယာကုပ်ထံသို့ ကြွလာနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဘဝခရီးလမ်းတွင် ယနေ့ သင်မည်သည့်နေရာ၌ ရောက်ရှိနေသည်ဖြစ်စေ၊ ဘုရားသခင်၏လှေကားသည် သင့်ထံသို့ ရောက်ရှိလာနိုင်သည်။ ခရစ်တော်သည် သင့်ထံသို့ ကြွလာတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းကင်လှေကားမှ ဆင်းသက်လာပြီး သင်၏မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှု၊ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် အခက်အခဲများကြားတွင် သင့်ကို တွေ့ဆုံတော်မူသည်။

ယာကုပ်အား ဘုရားသခင်ပေးခဲ့သော ကတိတော်လေးခုသည် သင့်အတွက်လည်း ဖြစ်သည်။

ပထမကတိတော်မှာ “ငါသည် သင်နှင့်အတူ ရှိမည်” ဟူ၍ဖြစ်သည်။

ယာကုပ်၊ သင်၏အပြစ်ရှိသောစိတ်နှင့်အတူ ငါရှိမည်။ သင်၏ဝမ်းနည်းမှုနှင့်အတူ ငါရှိမည်။ သင်၏စိတ်ပျက်မှုနှင့်အတူ ငါရှိမည်။ သင်၏မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုကြားတွင်လည်း ငါရှိမည်ဟု ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူသည်။

ဤကတိတော်သည် ယာကုပ်အတွက် မည်မျှစိတ်ချမှုကို ပေးခဲ့မည်နည်း။ သူသည် တစ်ယောက်တည်း လှည့်လည်နေခဲ့ရသည်။ ဖခင်နှင့်ဝေးကွာခဲ့သည်။ မိခင်နှင့်ဝေးကွာခဲ့သည်။ မိသားစုနှင့်လည်း ဝေးကွာခဲ့သည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ဘုရားသခင်က “ယာကုပ်၊ သင်သည် တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေနိုင်သည်။ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေသည်ဟု ခံစားနေရနိုင်သည်။ သို့သော် ငါသည် သင်နှင့်အတူ ရှိသည်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။

ဒုတိယကတိတော်မှာ “သင်သွားလေရာရာ၌ သင့်ကို စောင့်ရှောက်မည်” ဟူ၍ဖြစ်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် “ယာကုပ်၊ ငါသည် သင့်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မည်။ သင်၏အသက်တာသည် အချည်းနှီးမဟုတ်ပါ။ စိတ်မပျက်ပါနှင့်။ ငါသည် သင့်ကို စောင့်ရှောက်မည်” ဟု မိန့်တော်မူခြင်းဖြစ်သည်။

တတိယကတိတော်မှာ “သင့်ကို ဤပြည်သို့ ပြန်ပို့မည်” ဟူ၍ဖြစ်သည်။

ယာကုပ်၊ နှစ်များစွာ ကုန်ဆုံးသွားနိုင်သည်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာပင် ကုန်ဆုံးသွားနိုင်သည်။ သို့သော် သင်၏အသက်တာအတွက် ငါ၌ ရည်ရွယ်ချက်ရှိသောကြောင့် သင့်ကို ဤပြည်သို့ ပြန်ပို့မည်ဟု ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူသည်။

စတုတ္ထကတိတော်မှာ ကိုယ်တော်ပြောထားသောအရာကို အကုန်အစင် မပြီးမချင်း ယာကုပ်ကို စွန့်ပစ်တော်မမူခြင်းဖြစ်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် “ယာကုပ်၊ ငါသည် သင်နှင့်အတူ ရှိမည်။ သင့်ကို စောင့်ရှောက်မည်။ ဤပြည်သို့ ပြန်ပို့မည်။ သင့်အတွက် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ရှိသည်။ သင်၏အသက်တာကို မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုအတွင်း ပြိုလဲပျက်စီးသွားစေမည် မဟုတ်” ဟု မိန့်တော်မူခြင်းဖြစ်သည်။

ယနေ့ ဘုရားသခင်သည် ဤနေရာရှိ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မိန့်တော်မူနေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်၏စိတ်နှလုံးကို ထိတွေ့တော်မူနေသည်။ “သင်၏အသက်တာအတွက် ငါ၌ ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည်။ သင့်အတွက် အစီအစဉ်ရှိသည်” ဟု မိန့်တော်မူနေသည်။

ဘုရားသခင်၏လှေကားသည် သင်ရောက်ရှိနေသော နေရာအထိ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

ထိုလှေကားပေါ်တွင် မည်သူတို့ တက်ဆင်းနေကြသနည်း။ ကောင်းကင်တမန်များဖြစ်သည်။

ယေရှုခရစ်သည် ထိုလှေကားဖြစ်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျဆုံးခဲ့သော လူသားမျိုးနွယ်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြည့်စုံသောကမ္ဘာကြား ဆက်သွယ်ပေးတော်မူသောသူဖြစ်သည်။

သင်မည်သည့်အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်ဖြစ်စေ၊ ခရစ်တော်သည် သင့်ထံသို့ ရောက်ရှိလာတော်မူသည်။ ထိုလှေကားပေါ်တွင် ကောင်းကင်တမန်များ တက်ဆင်းနေကြခြင်းမှာ ခရစ်တော်အားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏စိတ်နှလုံးများကို အမှုဆောင်ပေးရန်ဖြစ်သည်။

ပျက်စီးနေသော မိသားစုဆက်ဆံရေးများ၊ ပြိုကွဲနေသော မိတ်ဆွေများအကြား ဆက်ဆံရေးများ၊ နာကျင်နေသော အိမ်ထောင်ရေးများအတွင်းသို့ ဘုရားသခင်၏လှေကားသည် ရောက်ရှိလာနိုင်သည်။

အတိတ်က ကျရှုံးမှုများ၊ အမှားများ၊ အပြစ်ရှိသောစိတ်နှင့် မမေ့နိုင်ဘဲ ခြောက်လှန့်နေသော အတိတ်အတွေ့အကြုံများအတွင်းသို့လည်း ရောက်ရှိလာနိုင်သည်။

အားနည်းခြင်း၊ ဝိညာဉ်ရေးရာ၌ အားနည်းခြင်း၊ ပေါ့ဆခြင်းနှင့် နွေးထွေးမှုမရှိတော့သော ယုံကြည်ခြင်းအခြေအနေများအတွင်းသို့လည်း ရောက်ရှိလာနိုင်သည်။

ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ပြောကြည့်ပါ။

“ဘုရားသခင်၏လှေကားသည် ကျွန်ုပ်ရောက်ရှိနေသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာနိုင်သည်။”

ထပ်မံပြောကြည့်ပါ။

“ဘုရားသခင်၏လှေကားသည် ကျွန်ုပ်ရောက်ရှိနေသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာနိုင်သည်။”

ဘုရားသခင်က ယနေ့ သင့်အား မေးနေသည်။ “သင်သည် ယနေ့ မည်သည့်နေရာ၌ ရှိနေသနည်း။ သင်ရောက်ရှိနေသော နေရာသို့ ငါလာရောက်မည်” ဟူ၍ဖြစ်သည်။

 

မူရင်းလင့်

https://youtu.be/yjIZPhcmicI?si=0QQW3rwvSSl8ClHr