အမေရိကန်ခရစ်ယာန်ဘာသာသည် ယခုအခါ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုဖြစ်နေပြီလား

အမေရိကန်ခရစ်ယာန်ဘာသာသည် ယခုအခါ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုဖြစ်နေပြီလား | unScripted အပိုင်း ၃၆

“ယေရှုမဟုတ်တဲ့အရာတစ်ခုကို ကျွန်တော်တို့ ရောင်းချနေပြီး အဲဒါကို ခရစ်ယာန်ဘာသာလို့ ခေါ်နေကြတယ်။”

>> ကျွန်မအစ်မက ဘုရားကျောင်းတစ်ကျောင်းအကြောင်း ရီးလ်ဗီဒီယိုတစ်ခု ပို့ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီဘုရားကျောင်းက အရက်နဲ့ဆိုင်တဲ့ ဘုရားကျောင်းတစ်ခုတဲ့။ ဘုရားကျောင်းကိုလာပြီး မိတ်သဟာယဖွဲ့တဲ့အခါ ဘီယာနဲ့လုပ်တယ်တဲ့။

>> ဒါက ဝတ်ပြုအစည်းအဝေးတစ်ခုထက် ပြဇာတ်ပွဲတစ်ခုနဲ့ ပိုတူနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ နောက်လာမယ့် ၉၀ မိနစ်လောက်အတွင်း ကျွန်တော့်ကို ပျော်ရွှင်အောင်လုပ်ပေးဖို့ ရှေ့မှာ လစာပေးထားတဲ့ ပညာရှင်တွေ ရှိနေတယ်။

>> ကျွန်မအတွက် အတော်လေး အံ့ဩစရာဖြစ်ခဲ့တာက ဘုရားကျောင်းထဲမှာ လူမျိုးအလိုက် ခွဲခြားထားမှု ဘယ်လောက်ရှိသလဲဆိုတာပဲ။ အဲဒီမဟာဘုရားကျောင်းတွေမှာ သင်းအုပ်ဆရာက တစ်နှစ်ကို ဒေါ်လာ သန်း ၁၀၅၀ လောက် ရနေတယ်၊ နန်းတော်ကြီးလို အိမ်မှာနေတယ်၊ ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ်ဝယ်တယ်၊ ပြီးတော့ “ဒါက ဧဝံဂေလိတရားလား” ဆိုပြီး တွေးမိတယ်။ အာဖရိကမှာတော့ အဲဒီလိုပုံစံမျိုး ရှိတယ်။

>> မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော်က Sean Boon ပါ။ Adventist Review ရဲ့ unScripted ဆိုတဲ့ ထုတ်လွှင့်ချက်တွေကနေ ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိကောင်းမှတ်မိကြပါလိမ့်မယ်။ [ရယ်သံ]

>> ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ CUDA ပါ။ ဒီနေ့မှာတော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အိမ်နောက်ဖေးက ခရစ်ယာန်ဘာသာအကြောင်း ပြောချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံးက အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုကို ရွှေ့ပြောင်းလာကြသူတွေပါ။ အပြင်ကလာတဲ့သူတွေအနေနဲ့ အမေရိကန်နိုင်ငံမှာ ခရစ်ယာန်ဘာသာက ဘယ်လိုပုံစံမျိုးရှိသလဲ၊ ကျွန်တော်တို့ မူလနေရာမှာ မြင်ခဲ့ရတာနဲ့ ဘယ်လိုကွာခြားသလဲဆိုတာကို ဒီနေ့ မှတ်ချက်ပြုချင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားက အမေရိကန်ဖြစ်ရင် ဒါကို နားထောင်ကြည့်သင့်တယ်။ အမေရိကန်မဟုတ်ရင်တော့ ဒီကို ရောက်ဖူးပြီး အနည်းငယ် သတိထားကြည့်ဖူးတယ်ဆိုရင် ဘာတွေပြောတော့မယ်ဆိုတာ ခန့်မှန်းနိုင်မှာပါ။

ဒါပေမယ့် အဲဒီကို မသွားခင် ငယ်ငယ်တုန်းက ခင်ဗျားရဲ့ ဘာသာရေးနောက်ခံက ဘာလဲ။

အရင်ဆုံး အခြေအနေကို ချမှတ်လိုက်ကြရအောင်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လေ့လာတွေ့ရှိချက်တွေက ကမ္ဘာပေါ်က တခြားသူတွေရဲ့ လေ့လာတွေ့ရှိချက်တွေထက် ဘာကြောင့် ပိုမှန်ကန်နိုင်တယ်ဆိုတာအတွက် အခြေခံအချက်တစ်ခု သတ်မှတ်လိုက်ရအောင်။ [ရယ်သံ]

>> အဲဒီလိုတော့ မထင်ပါဘူး။

>> ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားက ကလေးဘဝတုန်းက ဘုရားကျောင်းကို သွားခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။

>> ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော်က သတ္တမနေ့ မြော်လင့်ခြင်းအသင်းတော်မှာ ကြီးပြင်းလာတာပါ။ ကျွန်တော်မွေးလာတဲ့အချိန်မှာပဲ မိဘနှစ်ယောက်စလုံးက သတ္တမနေ့ မြော်လင့်ခြင်းအသင်းသားတွေ ဖြစ်နေကြပြီလို့ ထင်တယ်။

>> အိုကေ။ အော်၊ သူတို့က အသင်းတော်ထဲကို နောက်မှ ဝင်လာကြတာပေါ့။

>> ဟုတ်တယ်၊ သူတို့က နောက်မှ ယုံကြည်လာကြတာ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က မွေးကတည်းက အသင်းတော်ထဲမှာ ကြီးပြင်းလာတာ။ အမေကတော့ Methodist ဘာသာကနေ ပြောင်းလာတာလို့ ထင်တယ်။

>> အော်၊ အဲဒါက နီးစပ်တဲ့ မောင်နှမတစ်မျိုးပဲ မဟုတ်လား။

>> အဲဒါက— အမ်— ပြီးတော့ အဖေက ယေရှုကို မတွေ့ခင်မှာတော့ ဘာသာရေးအရ ဘာမှမရှိခဲ့ဘူးလို့ ထင်တယ်။

>> သူက တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်မှာပေါ့၊ ခရစ်ယာန်တစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ဘူး။

>> သူက— ကျွန်တော်ဆိုလိုတာက ဘုရားသခင်မရှိဘဲ လူတစ်ယောက်ဟာ တကယ်ဘာဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ [ရယ်သံ] အိုကေ။

>> သူက တကယ်တော့— အဲဒီအတွက် အမှတ်ပေးတယ်။ တော်တော်ကောင်းတယ်။ တော်တော်ကောင်းတယ်။ ဒါဆို ဘုရားကျောင်းက ဘယ်လိုဖြစ်ခဲ့လဲ။ ခင်ဗျားကြီးပြင်းလာတဲ့ ဘုရားကျောင်းရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုက ဘယ်လိုလဲ။

>> အမ်— ကျွန်တော်ကတော့ ဘုရားကျောင်းကို ချစ်ပြီး ကြီးပြင်းလာတာပါ။

>> အော် ဟုတ်လား။ ကျွန်တော်တော့ မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ဘူး။ အော်၊ ခင်ဗျားက မြော်လင့်ခြင်းအသင်းတော်မှာ ကြီးပြင်းလာတာ မဟုတ်တာတော့ သိသာပါတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မြော်လင့်ခြင်းအသင်းတော်မှာ ကြီးပြင်းလာရင် ခင်ဗျားက ဘုရားကျောင်းကို ချစ်မှာပဲ။ ယောက်ျားလေးတွေအကြောင်းတော့ တစ်နေ့နေ့မှာ ဒီအကြောင်းအရာကို ပြန်ပြောရမယ်။ ယောက်ျားတွေ၊ ကလေးယောက်ျားလေးတွေတောင် ဘုရားကျောင်းကို အထူးသဖြင့် မချစ်ကြဘူး။

>> အဲဒါကို ပြောတာလား။ အိုကေ။ ဒါဆို ခင်ဗျားက ဇင်ဘာဘွေကလာတာကို ပြန်သွားကြရအောင်။

>> ကျွန်တော်က ဇင်ဘာဘွေကလာတာပါ။ ဟုတ်တယ်။

>> ဒါဆို ကျွန်တော်က ဒတ်ချ်လူမျိုး ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ဘုရားကျောင်းတစ်ကျောင်းမှာ ကြီးပြင်းလာတာ။ ဒတ်ချ်ကယ်လ်ဗင်ဝါဒဖြစ်ပြီး အတော်လေး ကြမ်းတမ်းတယ်။ အဲဒီမှာရှိနေသေးရင် ကြားပါစေ။ Reverend Tuninga ရေ၊ အဲဒါ အတော်လေး ကြမ်းတမ်းခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် အသက် ၈ နှစ်၊ သစ်သားခုံမာကြီးပေါ်မှာ ထိုင်နေတယ်။ တရားဟောချက်က အယူဝါဒပိုင်းဆိုင်ရာ တိကျပြီး ရှည်လျားတယ်။ အဲဒီမှာ ရှိနေသေးတယ်ဆိုရင် သိစေချင်တာတစ်ခုရှိတယ်။ အပိတ်ဆုတောင်းချက်ထဲမှာ တရားဟောချက်ကို ပြန်မဟောပါနဲ့။ တစ်ခါတုန်းက အပိတ်ဆုတောင်းချက်ကို ၂၅ မိနစ်ကြာတာ ကျွန်တော် အချိန်တိုင်းထားဖူးတယ်။ [ရယ်သံ]

ခုံတွေက မာတယ်၊ စကားမပြောရဘူး၊ မလှုပ်ရဘူး။

>> ထပ်ခါတလဲလဲလုပ်ခြင်းက အထင်အမြင်ကို ပိုနက်ရှိုင်းစေတယ်လို့ ပြောကြတယ်မဟုတ်လား။

>> အဲဒီလိုပဲ ထင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော့်နောက်ပိုင်းမှာတော့ အဲဒီအထင်အမြင်က တော်တော်ခိုင်မာတယ်။ ခုံက မာတယ်၊ တိုးတိုးတောင် မပြောရဘူး၊ မလှုပ်ရဘူး။ “regulative principle” လို့ခေါ်တဲ့ အရာရှိတဲ့ ဘုရားကျောင်းမှာ ကြီးပြင်းလာတာ။ အဲဒါက ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတော့ သမ္မာကျမ်းစာထဲမှာ တိုက်ရိုက်မပါဝင်တဲ့ အရာတွေကို အသင်းတော်ဝတ်ပြုအစည်းအဝေးမှာ အသုံးမပြုရဘူးဆိုတဲ့သဘောပဲ။ ဒါကြောင့် ၂၀ ရာစုအစပိုင်းမှာ ဆာလံသီချင်းတွေပဲ သီဆိုလို့ရတယ်။

သူတို့မှာ ဆာလံသီချင်းစာအုပ်ရှိတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ဓမ္မသီချင်းတွေ ထည့်လာတယ်။ အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး လွတ်လပ်လာမှုကြီးပဲ။

ကျွန်တော်တို့က ဓမ္မသီချင်းတွေ သီဆိုကြတယ်။ နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ လောက် သက်တမ်းရှိတဲ့ ဓမ္မသီချင်းတွေကို ပြောတာ။ ကျွန်တော်တို့ လွတ်လပ်လာပြီပေါ့။

>> ဒါပေမယ့် ဆာလံသီချင်းတွေကိုတော့ ခေတ်ပြိုင်ဂီတပုံစံနဲ့ ရေးထားတာ အနည်းဆုံး ရှိသေးလား။

>> ဘယ်လိုမျိုးလဲ။

>> မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီဓမ္မသီချင်းတွေက— ကျွန်တော်ထင်တာတော့ Gregorian chant ကလွဲပြီး ဘာမှသုံးလို့မရဘူး။ ကျွန်တော် ချဲ့ပြောတာပါ။ နည်းနည်းတော့ ချဲ့ပြောတာ။ ဒါပေမယ့် တော်တော်ဆိုးတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်အစ်ကိုနဲ့ ကျွန်တော့်ကို မိဘတွေက ဘုရားကျောင်းထဲမှာ ငြိမ်ငြိမ်နေပြီး တရားဟောချက်ကို ခံနိုင်ဖို့ သကြားလုံး ၃ လုံးစီ ပေးတတ်ကြတယ်။ ပြီးတော့ ဘေးဘက်လမ်းကြားနားမှာ ထိုင်ဖို့ အချင်းချင်း လုကြတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ တခြားကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဘေးချင်းကပ်ထိုင်ရင် ကိုယ့်သကြားလုံးကို မျှဝေပေးရမှာ။ ကျွန်တော့်မှာ ၃ လုံးပဲရှိတယ်။ ကျွန်တော်က ဒတ်ချ်လူမျိုးဖြစ်ပြီး ငွေကိုလည်း နှမြောတတ်တယ်၊ ဒါကြောင့် တစ်လုံးကိုတောင် မပေးချင်ဘူး။ ကလေးဘဝတုန်းက ဆေးရုံမှာ နေခဲ့ရတာကိုလည်း မှတ်မိတယ်။ အရမ်းအကြာကြီး နေခဲ့ရတာ။

>> သူနာပြုက ကျွန်တော်တို့အခန်းထဲကို ရေဒီယိုတစ်လုံး ယူလာပေးတယ်။ ဒါကြောင့် မိဘတွေရဲ့ ဘုရားကျောင်းဝတ်ပြုအစည်းအဝေးကို နားထောင်နိုင်တယ်။ ဒေသခံရေဒီယိုအသံလွှင့်ဌာနက အဲဒီအစီအစဉ်ကို ထုတ်လွှင့်ပေးတယ်။ တရားဟောချက်မစခင်မှာ တော်တော်ထူးဆန်းတဲ့ စက္ကူခွာသံကြီးကို ကြားရတယ်။ သူနာပြုက “အဲဒီအသံတွေက ဘာလဲ” လို့မေးတယ်။ ကျွန်တော်က အဲဒါက—

[ရယ်သံ] ကလေးတွေက သူတို့ရဲ့ ဒတ်ချ်သကြားလုံးတွေကို ဖွင့်နေကြတာ၊ အဲဒီအသံကို ရေဒီယိုကနေတောင် ကြားရတာ။

>> အဲဒါ အရမ်းကောင်းတယ်။

>> မင်းလှုပ်ရင်လည်း ဒုက္ခရောက်ပြီ။ တစ်ခါတုန်းက ကျွန်တော့်အစ်ကိုတွေနဲ့ ကျွန်တော်က မိဘတွေမရှိဘဲ မိသားစုနဲ့အတူ ဘုရားကျောင်းမှာ ထိုင်နေရတယ်။ [နှာမှုတ်သံ] ကျွန်တော်တို့က ဆာလံစာအုပ်ကို ဖွင့်ပြီး အမှတ်ပေးတဲ့ဂိမ်းတစ်ခု ကစားတတ်ကြတယ်။ သီချင်းရဲ့ key signature က flats ဖြစ်ရင် အမှတ်နုတ်တယ်။ sharps ဖြစ်ရင် အမှတ်ပေါင်းတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ရယ်ကြတယ်။ တစ်ခါတော့ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာထိုင်နေတဲ့ အဘွားကြီးတစ်ယောက် လှည့်ကြည့်လာတယ်။ အဲဒီအခါ ကျွန်တော်က—

>> ဘုရားသခင်ရဲ့ အမျက်တော်လို့တော့ မပြောချင်ဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဘုရားသခင်က သူလိုမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ငရဲမီးရဲ့ အမျက်တော်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရတယ်။ “မင်းတို့က တကယ့်ကို ဆိုးတဲ့ကောင်လေးတွေ” တဲ့။

>> “မင်းတို့မိဘတွေ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ ငါသိတယ်။ မင်းတို့ ဘယ်လောက်ဆိုးတယ်ဆိုတာ သူတို့ကို ပြောမယ်” တဲ့။

ဒါကြောင့် တစ်ပတ်လုံး ဖုန်းမြည်လာမှာကို ကြောက်ပြီး နေခဲ့ရတယ်။

>> အို မဟုတ်ဘူး။

>> ဟုတ်တယ်။ ဒါဆို ဒီလိုပဲ။ ကျွန်တော်က ဘုရားကျောင်းမှာ ထိုင်ရတာကို နှစ်သက်ခဲ့လား။ တနင်္ဂနွေနေ့တိုင်း အနည်းဆုံး ၂ ကြိမ် သွားရတယ်။

>> တနင်္ဂနွေနေ့မှာ ၂ ကြိမ်လား။

>> ဟုတ်တယ်။ မနက် ၁၀:၀၀ နာရီသွားတယ်။ ပြီးတော့ တရားဟောဆရာက မပြောရသေးတာတွေ ကျန်နေသေးတယ်ထင်လို့ ညနေ ၄:၀၀ နာရီ ပြန်သွားရတယ်။ တစ်နှစ်ရဲ့ တချို့အချိန်တွေမှာတော့ ၂:၀၀ နာရီ ပြန်သွားရတယ်။ နေ့လယ်စာစားဖို့ အိမ်ပြန်၊ ပြီးတာနဲ့ ဒုတိယဝတ်ပြုအစည်းအဝေးအတွက် တန်းပြန်လာရတယ်။

>> သူတို့လုပ်တဲ့ နေ့လယ်ပိုင်းဝတ်ပြုအစည်းအဝေးလိုမျိုးလား။

>> မဟုတ်ဘူး၊ အကုန်လုံး ပြန်လုပ်တာ။ Vesper အစီအစဉ်လိုမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ဒုတိယတရားဟောချက်၊ ဒုတိယအလှူခံချက်နဲ့ အကုန်ပြန်လုပ်တာ။ တစ်ခါတရားဟောတာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမေးအဖြေပုံစံ ဩဝါဒသင်ကြားချက်၊ အဟောင်း Heidelberg Catechism ထဲကနေ ဟောတာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါကတော့ ကျွန်တော့်ကလေးဘဝပဲ။ [ရယ်သံ] သူက တော်တော်မျက်နှာတင်းတယ်။ Reverend Tuning ရေ၊ အခုထိ အသက်ရှင်နေသေးရင် တစ်ခါတလေတော့ ပြုံးပေးခဲ့သင့်တယ်။ ကျွန်တော် ငရဲကိုသွားရမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိရအောင်လေ။ [ရယ်သံ]

>> ဒါပေမယ့် မင်းက ဘုရားကျောင်းထဲမှာ ဆူညံနေလို့ ငရဲကိုသွားရမှာပဲ။

>> ဟုတ်တယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်က— ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။

ဟုတ်တယ်။ ပြီးတော့ အင်္ဂါနေ့ညတိုင်း အမေးအဖြေပုံစံ ဩဝါဒသင်ကြားချက် သင်တန်းရှိတယ်။ အဲဒါကို အလွတ်ကျက်ရတယ်။ ပြီးတော့ အသင်းတော်ဘုတ်အဖွဲ့ရှေ့မှာ သွားပြီး အလွတ်ပြန်ဆိုရတယ်။

>> ဟင်။

>> ဒီလိုပဲ။

>> အိုကေ။

>> ဟုတ်တယ်။ ဒါဆို ခင်ဗျားကော ဘယ်လိုလဲ။ [ရယ်သံ]

>> အတော်လေးကွာတယ်။ တကယ်ကွာတယ်။ ကျွန်တော်ပြောခဲ့သလို သတ္တမနေ့ မြော်လင့်ခြင်းအသင်းသားမိသားစုမှာ ကြီးပြင်းလာတာ။ ကျွန်တော်ကြီးပြင်းလာတဲ့ ဘုရားကျောင်းက တော်တော်ငယ်ရွယ်တဲ့ အသင်းတော်ပဲ။

>> အိုကေ။

>> အသက်အရွယ်အရ ပြောတာ။ ပျမ်းမျှအသက် ဘယ်လောက်ရှိမလဲတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် မိဘတွေက အသက် ၄၀ ဝန်းကျင်လောက် ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ အမေ အသက် ၄၀ ပြည့်တာကို မှတ်မိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အသက် ၄၀ ဆိုတာ အရမ်းအိုပြီလို့ ထင်တာပေါ့။ [ရယ်သံ]

>> ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့လို ကလေးတွေ၊ လူငယ်တွေ၊ ဆယ်ကျော်သက်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ ဒါကြောင့် တကယ်ကို လူငယ်တွေများတဲ့ ဘုရားကျောင်းပဲ။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ပါဝင်လာအောင် အရမ်းကြိုးစားခဲ့တာကို မှတ်မိတယ်။ ကျွန်တော်က တစ်ခါ— ကလေးတွေ ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်ပြီး ခံနေရမယ်ဆိုတဲ့ပုံစံ မဟုတ်ဘူး။

>> အဲဒါက— အိုကေ၊ ဘယ်လိုပြောရမလဲ။ ဆုတောင်းနေတုန်း ရယ်မိရင်တော့ မနှစ်မြို့ကြဘူး။

>> မင်းတော့ အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့ဘူးပေါ့။

>> မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်က အရမ်းလိမ္မာတဲ့ကလေးပါ။ [ရယ်သံ]

>> မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်ပဲ။ ပြီးတော့ အဲဒီအတွက် သကြားလုံးလည်း မစားခဲ့ဘူး။

[ရယ်သံ] ဒါပေမယ့် သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို သီချင်းအစီအစဉ် ဦးဆောင်တာမှာ ပါဝင်စေတယ်။ ရှေ့ထွက်ပြီး လုပ်ရတယ်။ ကျွန်တော် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ရောက်တော့ ကလေးငယ်တွေကို စပြီး သင်ပေးတယ်။

>> တကယ်လား။

>> ဟုတ်တယ်။ သူတို့က လမ်းညွှန်ပေးမှုအပေါ် တကယ်အလေးထားတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် နှစ်ခြင်းခံပြီးတဲ့နောက် ဥပုသ်ကျောင်းကောင်စီမှာ စပြီး အမှုဆောင်ခဲ့တယ်။ ဟုတ်တယ်။

>> ပြီးတော့ Pathfinders တွေ ရှိတယ်။

>> အိုကေ။

>> အခုထိတောင် Pathfinders တွေ ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော့်ကလေးတွေက Pathfinders နဲ့ Adventurers တွေထဲမှာ ပါတယ်။ အဲဒါက သူတို့ ဘုရားကျောင်းကို ချစ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကြီးတစ်ခုပါ။ ဘုရားကျောင်းကို မလွတ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ဘုရားကျောင်းမလွတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် Pathfinders ဒါမှမဟုတ် Adventurers ရှိမယ့်နေ့ဆိုရင်တော့ ဘုရားကျောင်းကို လုံးဝမလွတ်နိုင်ဘူး။ တစ်နေရာရာကို သွားလည်တာမျိုးဆိုရင်တောင်။

>> Pathfinders ဒါမှမဟုတ် Adventurers ရှိတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မူလဘုရားကျောင်းကို မဖြစ်မနေ သွားရတယ်။

>> အိုဟို။

>> ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲဒါတွေက သူတို့ကို ဘုရားကျောင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်တယ်လို့ ခံစားစေတယ်။ ပြီးတော့ Pathfinders တွေက Pathfinder Sabbath လုပ်တဲ့အခါ အစီအစဉ်တစ်ခုလုံးကို သူတို့ပဲ ဦးဆောင်ကြတယ်။ တရားဟောခွင့်ရတယ်။ အားလုံးလုပ်ကြတယ်။ ကျမ်းစာဖတ်တာလည်း သူတို့ပဲလုပ်တယ်။ ကလေးဘဝတုန်းက အဲဒီအတွေ့အကြုံတွေကို မှတ်မိတယ်။ “မင်းက ဘုရားကျောင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု၊ ဘုရားကျောင်းရဲ့ အသက်တာထဲက အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု” ဆိုတဲ့ ခံစားချက်ရှိတယ်။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော့်မှာ အရမ်းကောင်းတဲ့ အမှတ်တရတွေ ရှိတယ်။

>> ကလေးဘဝချင်း လဲလှယ်ချင်တယ်။

[ရယ်သံ] >> မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်က ကိုယ့်အသိုင်းအဝိုင်းကိုတော့ သဘောကျတယ်။

ဒါက ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူတွေရဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းဖြစ်လို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အရမ်းရင်းနှီးကြတယ်။ တစ်ပတ်အတွင်းလည်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တွေ့ကြတယ်။

ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားတို့မှာ Pathfinders ရှိတယ်လို့ ထင်ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့မှာတော့— မယုံနိုင်စရာပဲ— Calvinist Cadet Corps လို့ခေါ်တာ ရှိတယ်။ CCC ပေါ့။ ဒါက Pathfinders လိုမျိုးပဲ။ လူငယ်အဖွဲ့တစ်ခု ရှိတယ်။

>> ပျော်စရာတော့ မကောင်းဘူး။

>> မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို လည်ပင်းမှာ ပဝါသေးသေးလေးတွေ ဝတ်ခိုင်းတယ်၊ အရည်အချင်းတံဆိပ်တွေ ရအောင်လုပ်ခိုင်းတယ်။ အရမ်း—

[အခြားအစီအစဉ်များကို ပြသသည့်စာသားများကို မူရင်းဖိုင်တွင် ပါရှိသည့်အတိုင်း မည်သို့မျှ အဓိပ္ပာယ်မရှိသဖြင့် မထည့်သွင်းဘဲ—]

အလားတူပဲ။ အဲဒီနောက် ချီတက်ကြတယ်။ ကျွန်တော် အခုလိုပြောတာ မပြောသင့်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးက ဒတ်ချ်ကလေးတွေပဲဆိုတော့ ကျွန်တော်က ဆံပင်ရွှေရောင်တော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဆံပင်ရွှေရောင်၊ မျက်လုံးပြာတဲ့ ကလေးတွေ အများကြီးက ချီတက်ကြတယ်။ ဟုတ်တယ်။ ဟုတ်တယ်။

ဒါကြောင့် ကျန်တဲ့အသိုင်းအဝိုင်းက အဲဒီကိုကြည့်ပြီး “ဟို ဒတ်ချ်ဘုရားကျောင်းမှာ ဘာတွေဖြစ်နေကြတာလဲ” လို့ တွေးကြမှာပဲ။ [ရယ်သံ]

>> ဟုတ်တယ်၊ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ပြီ။

>> အမ်၊ အဲဒါက ပျော်စရာတော့ကောင်းတယ်။ ဆပ်ပြာဘူးပုံစံ ကားတွေဘာတွေ လုပ်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒါက ဘုရားကျောင်းထဲမှာ ပျော်စရာကောင်းတဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာပဲ။

>> ဒါဆို အဲဒါက ဘုရားကျောင်းရဲ့ အသက်တာထဲမှာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းထားတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့။

>> အဲဒါကတော့ တစ်ပတ်အတွင်းမှာ လုပ်တာ။ ကျွန်တော်လည်း ဘုရားကျောင်းကျောင်းကို သွားတယ်။ ဘုရားကျောင်းက အဲဒီကျောင်းကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ စီမံတယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒီအရာတွေက ကျောင်းထဲအထိ ဆက်ပါလာတယ်။ ကျွန်တော်မှတ်မိတာက— တော်တော်တင်းကျပ်တယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်မှာ ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို တန်ဖိုးထားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်ဖတ်ခဲ့တဲ့ ပထမဆုံးစာအုပ်က သမ္မာကျမ်းစာပဲ။ အသက် ၄ နှစ်၊ ၅ နှစ်လောက်မှာ သမ္မာကျမ်းစာတစ်အုပ် ရခဲ့ပြီး အဲဒါကိုဖတ်ရင်း စာဖတ်တတ်လာတယ်။ အဲဒီအပိုင်းကတော့ အရမ်းကောင်းတယ်။ သမ္မာကျမ်းစာသင်ခန်းစာလည်း ရှိတယ်။ အဲဒါလည်း အရမ်းကောင်းတယ်။ အပြုသဘောဆောင်တဲ့အရာတွေ အများကြီးရှိတယ်။

တစ်ခုလုံးကို မကဲ့ရဲ့ချင်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဘုရားကျောင်းအကြောင်းကိုတော့ ဒီလိုပြောမယ်။ နေ့လယ်စာစားပြီးတဲ့နောက် အဖေက မကြာခဏ လှဲပြီး ခဏအိပ်တတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ကလည်း အဖေမနိုးလာဖို့ မျှော်လင့်ပြီး တတ်နိုင်သမျှ တိတ်တိတ်ကလေး ကစားကြတယ်။ [အံ့အားသင့်သံ]

>> ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ ပြန်သွားရတယ်ပေါ့။

>> မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့က ဘုရားကျောင်းကို ပြန်မသွားရအောင် ကြိုးစားတာ။

ဆောင်းရာသီရဲ့ တစ်ဝက်လောက်— ဒတ်ချ်လူမျိုးတွေက နို့ထွက်ပစ္စည်းမွေးမြူရေးကို ကြိုက်ကြတာကြောင့်— ဒါမှမဟုတ် တစ်နှစ်ရဲ့ တစ်ဝက်လောက်မှာ ဒုတိယဝတ်ပြုအစည်းအဝေးက ၂:၀၀ နာရီလောက် ဖြစ်တတ်တယ်။ တစ်နှစ်ရဲ့ တစ်ဝက်မှာတော့ ညနေပိုင်းဖြစ်တတ်တယ်။ ၂:၀၀ နာရီဆိုရင် အခွင့်အရေး သိပ်မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် အဖေ့ကို ၂:၀၀ နာရီမှာ အိပ်ပျော်အောင် လုပ်နိုင်ရင်တော့ အဖေနိုးလာပြီး “ဘုရားကျောင်းပြန်သွားဖို့ အချိန်လွန်သွားပြီ” လို့ပြောမလားဆိုပြီး စောင့်ရတယ်။ အဲဒီလိုဖြစ်ရင် ကျွန်တော်တို့ ပျော်ကြတယ်။ ဒါဆို အဲဒါက ဘာကိုပြောပြနေတာလဲ။

>> ဟုတ်တယ်။

>> ဟုတ်တယ်။ အဲဒီဘုရားကျောင်းက အရမ်းတင်းကျပ်ပြီး တိတ်ဆိတ်လွန်းတယ်။

>> ဒါပေမယ့် အရွယ်ရောက်လာတဲ့အခါ အဲဒါကို ကျွန်တော် လွမ်းတယ်။

>> ဘုရားကျောင်းအတွင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ စကားမပြောကြဘူး။

ကျွန်တော်တို့ မပြောကြဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့အထိ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အလေ့အကျင့်ကြောင့် ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ ကျွန်တော် မြော်လင့်ခြင်းအသင်းတော်ထဲမှာ နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော် ရှိခဲ့ပြီ။ ဘုရားကျောင်းထဲဝင်လိုက်တာနဲ့ လူတိုင်းက ဘုရားကျောင်းအတွင်းမှာ စကားပြောချင်ကြတယ်။ ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော်က “ဒီနေရာမှာတော့ စကားမပြောရဘူး” လို့ ခံစားရတယ်။ အခုထိလည်း အဲဒီအရာက ကျွန်တော့်ကို မသက်မသာဖြစ်စေတယ်။

>> အဲဒါက ကျွန်တော့်အတွက်လည်း ဘုရားကျောင်းအတွေ့အကြုံနဲ့ အတော်နီးစပ်တယ်။ ဘုရားကျောင်းအတွင်းမှာ စကားပြောတာမျိုးပေါ့။

>> ဟုတ်တယ်။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နှုတ်ဆက်တာလည်း ရှိတယ်။ တစ်ခါတလေ တရားဟောစင်ပေါ်ကနေတောင် “ထပြီး ကိုယ့်အနီးကလူကို နှုတ်ဆက်ပါ” လို့ ညွှန်ကြားတတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကြီးပြင်းလာတုန်းကတော့ အဲဒီလို မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို တစ်နှစ်လောက် သိလာပြီ။ ဒတ်ချ်လူမျိုးတွေက ဘယ်လောက်ဖော်ပြတတ်တဲ့ လူမျိုးတွေလို့ ထင်လဲ။ ကျွန်တော်တို့က ကိုယ်ထိလက်ရောက် ဖော်ပြတတ်တဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဖက်တာမျိုး၊ ထိတွေ့ပြီး နှုတ်ဆက်တာမျိုး မလုပ်ကြဘူး။

>> အဲဒါက ယဉ်ကျေးမှုနဲ့လည်း ဆိုင်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဇင်ဘာဘွေ လူမျိုးတွေလည်း ကိုယ်ထိလက်ရောက် နှုတ်ဆက်တတ်တဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး။

>> အော်၊ အိုကေ။

>> ဇင်ဘာဘွေမှာ လူတစ်ယောက်ကို နှုတ်ဆက်တဲ့အခါ အကွာအဝေးကနေ နှုတ်ဆက်တယ်။

>> အိုကေ။ လက်သီးချင်းတောင် မတိုက်ဘူးလား။

>> အခုခေတ် အနောက်တိုင်းယဉ်ကျေးမှု လွှမ်းမိုးလာတော့ လက်ဆွဲတာ၊ ဖက်တာတွေ လုပ်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ရိုးရာနှုတ်ဆက်ပုံကတော့ အကွာအဝေးကနေ နှုတ်ဆက်တာ။

အိုကေ။ အဲဒီလိုပေါ့။ “မင်္ဂလာပါ” လို့ ပြောတာမျိုး၊ ယောက်ျားတွေကလည်း “မင်္ဂလာပါ” လို့— ဒီလိုမျိုး။

>> ကျွန်တော် စကားပြောတတ်အောင် သင်ယူရတော့မယ်။ [ရယ်သံ] အိုကေ။ ဒါဆို ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး အပြင်ကလာကြတာဆိုတော့ အဓိကအကြောင်းကို ပြောကြရအောင်။

ကျွန်တော်က ကနေဒါခရစ်ယာန်ဘာသာအောက်မှာ ကြီးပြင်းလာတာလား၊ ဒတ်ချ်ခရစ်ယာန်ဘာသာအောက်မှာ ကြီးပြင်းလာတာလားဆိုတာ ခွဲခြားဖို့ ခက်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူအဖွဲ့ဖြစ်ပြီး ဥရောပပုံစံ ဘုရားကျောင်း၊ ရှေးရိုးမိန်းလိုင်း ပရိုတက်စတင့်ပုံစံ ဖြစ်နေလို့ပဲ။ အဲဒါက ကျွန်တော့်နောက်ခံပဲ။ အမေရိကကို ပြောင်းလာတော့ “ဝိုး” ဆိုပြီး ဘယ်လောက်ကွာခြားသလဲဆိုတာ တွေ့ရတယ်။ မြော်လင့်ခြင်းအသင်းတော်အကြောင်းကိုပဲ ပြောနေတာမဟုတ်ဘူး။ ခရစ်ယာန်ဘာသာတစ်ခုလုံးအနေနဲ့ ပြောတာ။ နယ်စပ်ဖြတ်ပြီး အမေရိကကို ပြောင်းလာတဲ့အခါ ကျွန်တော် အရင်ကသိခဲ့တာနဲ့ အရမ်းကွာခြားနေတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ အတွေ့အကြုံက ဘယ်လိုလဲ။

>> အမ်— ခင်ဗျားက—

>> ကျွန်တော် ကြီးပြင်းလာတာကိုကြည့်ရင်— ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က မြော်လင့်ခြင်းအသင်းတော်မှာပဲ ကြီးပြင်းလာတာ။ ကျွန်တော် အံ့ဩခဲ့ရတာက ဘယ်လောက်တောင် ဆင်တူနေသလဲဆိုတာပဲ။

>> တကယ်လား။

>> ဟုတ်တယ်။ ဇင်ဘာဘွေက မြော်လင့်ခြင်းအသင်းတော်ကနေ— ပထမဆုံး ကနေဒါကို သွားခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ကနေဒါက မြော်လင့်ခြင်းအသင်းတော်ကို သွားတဲ့အခါ— [ရယ်သံ] အဲဒါက အမေရိကအတွက် လေ့ကျင့်ရေးလိုပဲ။

>> ကျွန်တော် အဲဒီလိုမပြောခဲ့ဘူးနော်။ ကနေဒါက အခု တော်တော်စိတ်ဆိုးနေမယ်။ အဲဒီလို မပြောသင့်ဘူး။

>> အဲဒါ မကောင်းဘူး။

>> ဟုတ်တယ်၊ သိပါတယ်။

>> ကနေဒါက အရမ်းကောင်းတဲ့နေရာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး တိုင်ကြားစာတွေကို လျှို့ဝှက်ဌာနကို ပို့ကြပါ။ [ရယ်သံ]

>> ဟုတ်တယ်။ ဒါဆို ခင်ဗျားက ကနေဒါကိုသွားပြီး တကယ်တော့ ကျွန်တော် နှစ်ခြင်းခံခဲ့တဲ့ မြော်လင့်ခြင်းအသင်းတော်ကိုပဲ စတက်ခဲ့တာကို ကျွန်တော်တို့ နောက်ပိုင်းမှာ သိလာကြတယ်။

>> ဟုတ်တယ်။ ဟုတ်တယ်။ ဟုတ်တယ်။ ခင်ဗျားသိတဲ့အတိုင်း— ခင်ဗျားအဲဒီမှာ ဘယ်အချိန်ရှိခဲ့လဲတော့ မသိဘူး။ ကျွန်တော် ရောက်တဲ့အချိန်မှာ အသက်အရွယ်အရ ပိုကြီးတဲ့ဘက်ကို လွန်နေတယ်။

>> အိုကေ။

>> ၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်အစောပိုင်းလောက်ကပေါ့။

>> အိုကေ။

>> ဒါကြောင့် ကျွန်တော်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ခင်ဗျားရှိခဲ့တုန်းက လူလတ်ပိုင်းတွေဖြစ်ခဲ့တဲ့သူတွေက—

>> အိုပြီ။

>> အိုတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

>> နောက်ဆုံးစာမေးပွဲတွေအတွက် ပြင်ဆင်နေကြတာပေါ့။

>> လူလတ်ပိုင်းတော့ မဟုတ်တော့ဘူး။

>> အဲဒါက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောတာပဲ။ ဒါဆို ကျွန်တော်က ဘယ်အရွယ်အုပ်စုထဲမှာ ရှိသေးလဲ။

>> မရှိတော့ဘူး။ ခင်ဗျား ခဏတွန့်ဆုတ်သွားတာကို ကြည့်ပါဦး။

>> ကျွန်တော်— နည်းပညာပိုင်းအရ ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ မသိဘူး။

>> မဟုတ်ဘူး။ အိုကေ။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီမျဉ်းကို ကျော်သွားပြီထင်တယ်။

>> အိုကေ။

>> ဟုတ်တယ်။ အသက်ကြီးပြင်းလာပြီ။ ဒါပေမယ့် အဲဒါလည်း အဆင်ပြေပါတယ်။

 

 မူရင်းလင့်

https://youtu.be/Wvhii8uBDNw?si=A8ExjM6kQMv7UFvJ