ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁

 

အခန်းကြီး - ၁

chapter 1

 

၁ မီးရှို့ပူဇော်သက္ကာများ။ ၃ နွားအုပ်မှ၊ ၁၀ သိုးအုပ်မှ၊ ၁၄ ငှက်များမှ။

1 The burnt offerings. 3 Of the herd, 10 of the flocks, 14 of the fowls.

 

၁၊ ၂။ လေဝိသြဝဒေနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ရန်။—ကျွန်ုပ်တို့သည် လေဝိသြဝဒေကို ၎င်း၏ရှုထောင့်အားလုံးဖြင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ရမည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းတွင် လိုက်နာရမည့်စည်းမျဉ်းများပါရှိပြီး၊ လေ့လာပါက ကျွန်ုပ်တို့အချင်းချင်းဆက်ဆံရာတွင် လိုက်နာရမည့် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် လက်တွေ့ဆောင်ရွက်မှု၏စည်းမျဉ်းများကို ပိုမိုနားလည်နိုင်စေမည့် ညွှန်ကြားချက်များပါရှိသည်။ မည်သူမျှ အမှောင်ထဲတွင်နေရန် ဆင်ခြေမရှိပါ။ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ခရစ်တော်ကိုလက်ခံသူများသည် ဘုရားသခင်၏သားသမီးများဖြစ်လာရန် တန်ခိုးကိုလည်း ရရှိမည် (စာလွှာ ၃၊ ၁၉၀၅)။

1, 2. Become Familiar With Levitical Law.—We are to become familiar with the Levitical law in all its bearings; for it contains rules that must be obeyed; it contains the instruction that if studied will enable us to understand better the rule of faith and practice that we are to follow in our dealings with one another. No soul has any excuse for being in darkness. Those who receive Christ by faith will receive also power to become the sons of God (Letter 3, 1905).

 

၁။ ထာဝရဘုရားသည် မောရှေကို ခေါ်တော်မူ၏။ ဘုရားသခင်သည် တဲတော်ဆောက်လုပ်ပြီးသောအခါ သန့်ရှင်းရာဌာနမှ မောရှေနှင့် စကားပြောဆိုမည်ဟု ကတိပြုထားသည်။ ယခင်က တောင်ပေါ်မှ သူနှင့်စကားပြောခဲ့သော်လည်း၊ ယခု ကရုဏာထိုင်ရာမှ စကားပြောမည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၅:၂၂)။ ယခုအခါ ဤကတိကို ဖြည့်ဆည်းပြီး၊ မောရှေကို အနီးသို့လာရန် ခေါ်တော်မူသည်၊ ထို့သို့ဖြင့် သူမှတစ်ဆင့် လူများအား ဘုရားသခင်နှင့် သန့်ရှင်းရာဌာနသို့ မည်သို့ချဉ်းကပ်ရမည်ကို ညွှန်ကြားပေးမည်။

1. The Lord called unto Moses. God had promised that when the tabernacle was erected, He would commune with Moses from the sanctuary. He had previously spoken to him from the mount, but now He would speak from the mercy seat (Ex. 25:22). He now fulfills this promise, and calls Moses to come near, that through him He might instruct the people how to approach God and the sanctuary.

 

ဤညွှန်ကြားချက်သည် အလွန်လိုအပ်သည်။ ဣသရေလသည် ဘုရားသခင်၏သန့်ရှင်းမှုနှင့် အပြစ်၏ဒုစရိုက်ကို မရေရာစွာသာ နားလည်ထားသည်။ လူများသည် ရိုသေခြင်းနှင့် ဝတ်ပြုခြင်း၏ ပထမဆုံးမူများကို သင်ယူရန်လိုအပ်သည်။ ဘုရားသခင်သာမက ၎င်း၏အိမ်တော်နှင့် ၎င်း၏ပတ်ဝန်းကျင်ပင် သန့်ရှင်းသည်ကို သင်ယူရမည်။ သန့်ရှင်းသူသာလျှင် ဘုရားသခင်ထံချဉ်းကပ်၍ ၎င်း၏အထံတော်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည်ကို သင်ယူရမည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏နေရာတော်သို့ ဝင်ရောက်ရန် မဝံ့မရဲလုပ်ရဲဘဲ၊ တံခါးဝသို့သာ နှိမ့်ချစွာ နောင်တဖြည့်စွမ်းခြင်းဖြင့် ယဇ်ပူဇော်ရန်လာရမည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ၎င်းတို့ထံမှ ဘုရားသခင်ကိုယ်စား ယဇ်ကိုလက်ခံပြီး၊ ပထမအခန်းတွင် သွေးကို ဝန်ဆောင်မှုပြုကာ မီးရနံ့သာကို မီးရှို့မည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များပင်လျှင် အတွင်းဆုံးသန့်ရှင်းရာဌာနသို့ ဝန်ဆောင်မှုပြုရန် ဝင်ရောက်၍မရပါ။ ၎င်းသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအတွက်သာ သီးသန့်ထားရှိပြီး၊ နှလုံးသားထဲစူးစမ်းပြီးနောက် တစ်နှစ်လျှင် တစ်ရက်၊ အပြစ်ဖြေရာနေ့တွင် အချိန်အနည်းငယ်သာ အတွင်းဆုံးသန့်ရှင်းရာဌာနသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ရှိသည်။ ထို့နောက် အသန့်ရှင်းဆုံးနေရာသည် နောက်တစ်နှစ်အထိ ပိတ်ထားသည်။ ဘုရားသခင်သည် အမှန်တကယ် အသန့်ရှင်းဆုံးဖြစ်သည်။

This instruction was urgently needed. Israel had but a vague conception of the holiness of God and the sinfulness of sin. The people needed to be taught the first principles of reverence and worship. They were to learn that not only was God holy but His house and even its surroundings were sacred. They were to learn that only he who is holy can approach God and enter into His presence. They might therefore not presume to enter God’s dwelling place, but might come only as near as the door of the court, and with humility and contrition bring sacrifice. This the priests would receive from them on God’s behalf, and minister the blood and burn incense in the first apartment. Not even the priests could enter into the inmost sanctuary to minister. This was reserved for the high priest alone, who after deep heart searching had access to the most holy place for only a few minutes one day a year, the great Day of Atonement. After that the holiest remained closed for another year. God is indeed most holy.

 

ယဇ်သက္ကာဖြစ်သော သိုးသငယ်၊ နွားထီး၊ သိုးထီး၊ ဆိတ်ထီး၊ ကျိုးကဒူးငှက်၊ ချိုးငှက်များမှတစ်ဆင့်၊ မီးရှို့ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် သွေးဖျန်းခြင်း၊ မီးရနံ့သာပလ္လင်ပေါ်တွင်၊ တခါးစည်းသို့မဟုတ် သေတ္တာပေါ်သို့ သွေးဖျန်းခြင်းမှတစ်ဆင့်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ သင်ကြားမှုနှင့် ကြားဝင်ဆောင်ရွက်မှုမှတစ်ဆင့်၊ ဣသရေလသည် ဘုရားသခင်ထံ မည်သို့ချဉ်းကပ်ရမည်ကို သင်ယူရမည်။ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်၏သန့်ရှင်းသောပညတ်တရား၏ အပြစ်တင်ခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ မနေရဘဲ၊ လွတ်မြောက်ရာလမ်းရှိသည်။ ဘုရားသခင်၏သိုးသငယ်သည် ၎င်းတို့အတွက် အသေခံမည်။ ၎င်း၏သွေးကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်သွယ်နိုင်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်၏ကြားဝင်ဆောင်ရွက်မှုမှတစ်ဆင့် ၎င်းတို့သည် သန့်ရှင်းရာဌာနသို့ ကိုယ်စားဝင်ရောက်နိုင်ပြီး၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ပုဂ္ဂိုလ်အားဖြင့် အမြင့်ဆုံးဘုရား၏ပရိသတ်ခန်းသို့ပင် ဝင်ရောက်နိုင်သည်။ ဣသရေလတွင် သစ္စာရှိသူများအတွက် ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏လူများသည် ယေရှု၏သွေးဖြင့် ရဲရင့်စွာ “အသန့်ရှင်းဆုံးအထံတော်သို့ ဝင်ရောက်မည်” အချိန်ကို ကြိုတင်ပုံဖော်ပြသည် (ဟေဗြဲ ၁၀:၁၉)။

Through the slain lamb; through the bullock, the ram, the he-goat, the turtledoves, the pigeons; through the sprinkling of the blood upon the altar of burnt offering, upon the altar of incense, toward the veil, or upon the ark; through the teaching and mediation of the priesthood, Israel was to learn how to approach God. They were not to be left in hopelessness as they faced the condemnation of God’s holy law. There was a way of escape. The Lamb of God would die for them. Through faith in His blood they might enter into communion with God. Through the mediation of the priest they might vicariously enter the sanctuary, and might, in the person of the high priest, even appear in the very audience chamber of the Most High. To the faithful in Israel this pre-figured the time when God’s people will with boldness “enter into the holiest by the blood of Jesus” (Heb. 10:19).

 

ဤအရာအားလုံးကို ဘုရားသခင်သည် ယဇ်ပူဇော်မှုစနစ်မှတစ်ဆင့် ဣသရေလအား သင်ကြားလိုသည်။ ၎င်းတို့အတွက် ၎င်းသည် ကယ်တင်ခြင်းလမ်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ၎င်းတို့အား မျှော်လင့်ချက်နှင့် သတ္တိကိုပေးသည်။ ဘုရားသခင်၏ပညတ်တရား၊ ဆယ်ပညတ်သည် ၎င်းတို့၏အပြစ်များကြောင့် ၎င်းတို့ကို အပြစ်တင်သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏သိုးသငယ်သည် ၎င်းတို့အတွက် အသေခံမည်ဖြစ်သည့်အချက်က ၎င်းတို့အား မျှော်လင့်ချက်ပေးသည်။ ယဇ်ပူဇော်မှုစနစ်သည် ဣသရေလအတွက် ဧဝံဂေလိတရားဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်သွယ်မှုနှင့် မိတ်သဟာယဖွဲ့မှုသို့ လမ်းညွှန်ပေးသည်။

All this God desired to teach Israel through the sacrificial system. To them it was the way of salvation. It gave them hope and courage. Though the law of God, the Ten Commandments, condemned them because of their sins, the fact that the Lamb of God was to die for them gave them hope. The sacrificial system constituted the gospel for Israel. It pointed the way to communion and fellowship with God.

 

အချို့သော ခရစ်ယာန်ဟုဆိုသူများသည် ဘုရားသခင်ခန့်အပ်ထားသော ဗိမာန်တော်၏ဝန်ဆောင်မှုများတွင် အရေးပါမှု သို့မဟုတ် တန်ဖိုးကို မမြင်ကြပါ။ သို့သော် ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ပိုမိုထင်ရှားစွာဖော်ပြထားသော ကယ်တင်ခြင်းဧဝံဂေလိအစီအစဉ်သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းကို နားလည်ခြင်းဖြင့် ပိုမိုရှင်းလင်းသည်။ တကယ်တော့၊ ဓမ္မဟောင်းတွင်ဖော်ပြထားသော လေဝိစနစ်ကို နားလည်သူသည် ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင်ဖော်ပြထားသော ဧဝံဂေလိတရားကို ပိုမိုနားလည်ပြီး တန်ဖိုးထားနိုင်သည်။ တစ်ခုသည် နောက်တစ်ခုကို ကြိုတင်ပုံဖော်ပြီး ၎င်း၏ပုံစံဖြစ်သည်။

There are professed Christians who do not see much of importance or value for them in the divinely appointed Temple services; yet the gospel plan of salvation as revealed more fully in the NT is made clearer by an understanding of the OT. In fact, he who understands the Levitical system as presented in the OT can much better understand and appreciate gospel as set forth in the NT. The one foreshadows the other and is a type of it.

 

တဲတော်မှ။ အပြစ်ကြောင့် လူသည် ၎င်း၏ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ပွင့်လင်းစွာဆက်သွယ်မှုရှိခဲ့သော ပရဒိသုအိမ်မှ နှင်ထုတ်ခံရသည်။ လူသည် ဘုရားသခင်နှင့်အတူ နေထိုင်ရန် အရည်အချင်းမပြည့်မီတော့သဖြင့်၊ ဘုရားသခင်သည် ယခုအခါ လူနှင့်အတူ နေထိုင်ရန် ကျိုးနွံစွာ ဆင်းလာတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့်၊ မောရှေအား “ငါသည် ၎င်းတို့တွင်နေထိုင်ရန် သန့်ရှင်းရာဌာနတစ်ခုကို ငါ့အတွက် ဆောက်လုပ်စေဟု” ညွှန်ကြားခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၅:၈)။ မောရှေသည် ၎င်းကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး “ထာဝရဘုရား၏ ဘုန်းတော်သည် တဲတော်ကို ဖုံးလွှမ်းခဲ့သည်” (ထွက်မြောက်ရာ ၄၀:၃၄)။ အံ့သြဖွယ်မေတ္တာ။ ဘုရားသခင်သည် ၎င်း၏လူများနှင့် ခွဲခွာနေရန် မခံနိုင်ဘဲ၊ ၎င်း၏မေတ္တာသည် ၎င်းတို့နှင့်အတူ နေထိုင်နိုင်ရန် အစီအစဉ်တစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့သည်။ သူသည် ၎င်းတို့နှင့်အတူ တော၌ လှည့်လည်သွားလာရင်း၊ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့ကို ကတိထားရာပြည်သို့ ပို့ဆောင်မည်။

Out of the tabernacle. As a result of sin man had been driven from his Paradise home, where he enjoyed open communion with his Maker. Because man no longer qualified to live with God, God now condescended to come down and live with man. Accordingly, He had instructed Moses, “Let them make me a sanctuary; that I may dwell among them” (Ex. 25:8). This Moses had done, and “the glory of the Lord filled the tabernacle” (Ex. 40:34). Wonderful love! God could not bear to be separated from His own, and His love devised a plan whereby He might even yet live among them! He would go with them on their journeys to and fro in the wilderness, and at last lead them into the Promised Land.

 

၂။ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း။ ဟေဗြဲလို “ခော့ဗါန်”၊ “ချဉ်းကပ်ရန်” သို့မဟုတ် “အနီးသို့လာရန်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော “ခာရပ်” မှဆင်းသက်လာသည်။ မီးရှို့ယဇ်များသည် မဖြစ်မနေ နှင့် ဆန္ဒအလျောက် ဟူ၍ နှစ်မျိုးရှိသည်။ မဖြစ်မနေမီးရှို့ယဇ်အချို့သည် သတ်မှတ်ထားသောအချိန်များတွင် ပြည်သူတစ်ခုလုံးကိုယ်စား ယဇ်ပုရောဟိတ်များက ပူဇော်သည်။ ၎င်းတို့တွင် နေ့စဉ်မီးရှို့ယဇ် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၉:၃၈-၄၂; တောလည်ရာ ၂၈:၃-၈)၊ ဥပပြဌာန်းထားသော မီးရှို့ယဇ် (တောလည်ရာ ၂၈:၉-၁၀)၊ လမစဉ်ပူဇော်သက္ကာ၊ ပုံတုပွဲ၊ ငါးဆယ်ကနဦးပွဲ၊ တံပိုးမှုတ်ပွဲ၊ အပြစ်ဖြေရာနေ့၊ တဲတော်ပွဲများ (တောလည်ရာ ၂၈:၁၁ မှ ၂၉:၃၉) တို့ပါဝင်သည်။ အခြားမဖြစ်မနေမီးရှို့ယဇ်များသည် ယာယီဖြစ်ပြီး တစ်ဦးချင်းက ပူဇော်သည်။ ၎င်းတို့တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်ခန့်အပ်ခြင်း (ထွက်မြောက်ရာ ၂၉:၁၅-၁၈; လေဝိ ၈:၁၈-၂၁; ၉:၁၂-၁၄)၊ ကလေးမွေးဖွားခြင်း (လေဝိ ၁၂:၆-၈)၊ အနာကြီးရောဂါသက်သာခြင်း (လေဝိ ၁၄:၁၉-၂၀)၊ ထုံးတမ်းစည်းကမ်းအညစ်အကြေးမှ သန့်စင်ခြင်း (လေဝိ ၁၅:၁၄-၁၅, ၃၀)၊ နာဇရိတ်သစ္စာကတိပြုခြင်း (တောလည်ရာ ၆:၁၃-၁၆) တို့ပါဝင်သည်။ ဆန္ဒအလျောက်မီးရှို့ယဇ်များကို တစ်ဦးချင်းက အချိန်မရွေးပူဇော်နိုင်သော်လည်း၊ မဖြစ်မနေမီးရှို့ယဇ်များကဲ့သို့ စည်းမျဉ်းများနှင့် အညီဖြစ်ရမည် (တောလည်ရာ ၇; ၁ရာဇဝင်မှတ်တမ်း ၈:၆၄ ကိုကြည့်ပါ)။ လေဝိ ၁ ၏စည်းမျဉ်းများသည် ဆန္ဒအလျောက်မီးရှို့ယဇ်များနှင့် သီးသန့်သက်ဆိုင်သော်လည်း၊ အခြားမီးရှို့ယဇ်များအတွက် ထုံးနှင့်တူညီသည်။

 

2. An offering. Heb. qorban, from the verb qarab, “to draw near,” “to approach.” Burnt offerings were of two kinds, obligatory and voluntary. Certain of the obligatory burnt offerings came at stated times and were presented by the priests on behalf of the entire nation. These included the daily burnt offering (Ex. 29:38–42; Num. 28:3–8), the Sabbath burnt offering (Num. 28:9, 10), and festal burnt offerings at the new moon, the Passover, Pentecost, the Feast of Trumpets, the Day of Atonement, and the Feast of Tabernacles (Num. 28:11 to 29:39). Other obligatory burnt offerings were of an occasional nature and were presented by individuals. Such were the offerings at the consecration of a priest (Ex. 29:15–18; Lev. 8:18–21; 9:12–14), at childbirth (Lev. 12:6–8), at the cleansing of a leper (ch. 14:19, 20), at the purifying from ceremonial defilement (ch. 15:14, 15, 30), and at the taking of a Nazirite vow (Num. 6:13–16). Voluntary burnt offerings might be presented by an individual at any time, but must conform in all respects to the same regulations that governed the obligatory burnt offerings (see Num. 7; 1 Kings 8:64). The regulations of Lev. 1 are concerned specifically with voluntary burnt offerings, though the ritual was similar for the others as well.

 

၃။ အကယ်၍ သူ၏ယဇ်ပူဇော်ခြင်းသည် မီးရှို့ယဇ်ဖြစ်ပါက။ “အကယ်၍ သူ၏ ခော့ဗါန် [အပိုဒ် ၂ ကိုကြည့်ပါ] သည် အိုလဟ်ဖြစ်သည်။” “အိုလဟ်” သည် “မီးရှို့ယဇ်” သို့မဟုတ် “မီးရှို့ပူဇော်သက္ကာ” အတွက် သာမန်ဟေဗြဲစကားလုံးဖြစ်ပြီး “တက်သွားသောအရာ” သို့မဟုတ် “တက်လာသောအရာ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ နောက်ထပ်စကားလုံးတစ်ခုမှာ “ကာလီလ်” ဖြစ်ပြီး “အကုန်လုံး” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဤစကားလုံးများသည် မီးရှို့ယဇ်များကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် အလုံးစုံမီးရှို့ပြီး၊ မီးခိုးများတက်လာသည်နှင့်အမျှ ယဇ်ပူဇော်သက္ကာသည် ဘုရားသခင်ထံသို့ ပုံဆောင်စွာ တက်သွားသည်ဟူသောအချက်မှ ဆင်းသက်လာသည်။ ဒူအေဗားရှင်းတွင် “ဟိုလိုကော့စ်” ဟူသောစကားလုံးကို အသုံးပြုပြီး “အလုံးစုံမီးရှို့ခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဤအမည်များသည် မီးရှို့ယဇ်ကို သင့်လျော်စွာ ဖော်ပြသည်။ အခြားယဇ်ပူဇော်သက္ကာအချို့ကဲ့သို့ စားသုံးခြင်းမရှိပါ။ အားလုံးကို မီးရှို့ပြီး ဘုရားသခင်ထံသို့ မီးတောက်များဖြင့် “မွှေးကြိုင်သောရနံ့” အဖြစ် တက်သွားသည် (အပိုဒ် ၉)။ ဘာမှမကျန်ရစ်ပါ။ အားလုံးကို ဘုရားသခင်ထံ ပေးအပ်သည်။ ၎င်းသည် ပြည့်စုံသောအပ်နှံခြင်းကို ဖော်ပြသည်။

3. If his offering be a burnt sacrifice. “If his qorban [see v. 2] be an ‘olah.” ‘Olah, the usual Hebrew word for “burnt sacrifice” or “burnt offering,” means “that which goes up” or “that which ascends.” Another term, used but twice, is kalil, meaning “whole.” These words derive from the fact that burnt offerings were wholly burned on the altar, and that as the smoke arose, so the offering ascended, figuratively, to God. The Douay Version uses the word “holocaust,” meaning “that which is wholly burnt up.” These names fitly describe the burnt offering. No part of it was eaten, as was the case with some of the other sacrifices; all was burned and ascended to God in the flames as a “sweet savour” (v. 9). Nothing was held back. All was given to God. It denoted complete consecration.

 

မီးရှို့ယဇ်များကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရေလွှမ်းမိုးမှုအပြီးတွင် နောဧသည် “ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မီးရှို့ယဇ်များ ပူဇော်ခဲ့သည်” (ကမ္ဘာဦး ၈:၂၀) ဟု ဖော်ပြထားသည်။ နောက်တစ်ကြိမ်မှာ ဘုရားသခင်က အာဗြဟံအား ၎င်း၏သားကို “ငါပြသမည့် တောင်တစ်လုံးပေါ်တွင် မီးရှို့ယဇ်အဖြစ် ပူဇော်ရန်” အမိန့်ပေးခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၂၂:၂)။ သမ္မာကျမ်းတွင် အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်နိုင်သော ယောဘကျမ်းတွင် ယောဘသည် “မနက်စောစောထ၍ မီးရှို့ယဇ်များ ပူဇော်ခဲ့ပြီး၊ ယောဘက ‘အကယ်၍ ငါ၏သားများသည် အပြစ်ပြုပြီး ဘုရားသခင်ကို စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကျိန်ဆဲမိလျှင်’ ဟု ဆိုခဲ့သည်” (ယောဘ ၁:၅) ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ယောဘသည် ၎င်း၏သားများအတွက် မီးရှို့ယဇ်များသည် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် ယဇ်မပူဇော်ခဲ့သည့်တိုင် ဘုရားသခင်၏ဒေါသကို ရှောင်ရှားနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ပုံရသည်။ ရာဗီများက “မီးရှို့ယဇ်များသည် ဣသရေလ၏အပြစ်များကို ဖြေးပေးသည်” ဟု ဆိုခဲ့သည်။

Burnt offerings are first mentioned after the Flood, when Noah “offered burnt offerings on the altar” (Gen. 8:20). They are next mentioned in God’s command to Abraham to offer up his son “for a burnt offering upon one of the mountains which I will tell thee of” (Gen. 22:2). The book of Job, perhaps the oldest in the Bible, records how Job “rose up early in the morning, and offered burnt offerings … for Job said, It may be that my sons have sinned, and cursed God in their hearts” (Job 1:5). Job apparently believed that his burnt offerings availed to avert the anger of God even though his sons had brought no offering for themselves, and perhaps were not aware that they had sinned. The rabbis had a saying: “Burnt offerings atone for the transgressions of Israel.”

 

မီးရှို့ယဇ်များသည် အစောဆုံးယဇ်ပူဇော်သက္ကာများဖြစ်ပြီး အားလုံးပါဝင်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုအရှိဆုံးဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏အရေးပါမှုကို ရာစုနှစ်များစွာ မီးရှို့ယဇ်များသာ တည်ရှိခဲ့သည်ဟူသောအချက်က ပြသသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အခြားယဇ်ပူဇော်သက္ကာများကို အမိန့်ပေးခဲ့သောအခါ၊ ၎င်းတို့သည် ဆက်လက်မီးရှို့ယဇ်အစား မဟုတ်ဘဲ ၎င်းနှင့်အတူ ထပ်မံဖြည့်စွမ်းရန်ဖြစ်သည် (တောလည်ရာ ၂၈:၁၀; ၂၉:၁၆ စသည်တို့ကို ကြည့်ပါ)။

Burnt offerings were the earliest of all offerings and the most characteristic and comprehensive, combining in themselves the essential elements of all offerings. Their importance is shown by the fact that for centuries they were the only offerings in existence. Later, when other offerings were commanded, it was expressly provided that they were not to take the place of, but were to be in addition to, the continual burnt offering” (see Num. 28:10; 29:16; etc.).

 

နေ့စဉ်မနက်နှင့်ညနေယဇ်ပူဇော်သက္ကာများသည် အပြစ်ဖြေရာနေ့တွင်ပင် မဖြစ်မနေပြုလုပ်ရသော လူမျိုးအတွက်ဖြစ်သော်လည်း၊ တစ်ဦးချင်းဣသရေလလူများအတွက်လည်း တိကျသောရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုရှိသည်။ ယေရုဆလင်တွင် သန့်ရှင်းရာဌာနဝန်ဆောင်မှုကို နောက်ဆုံးတွင် တည်ထောင်သောအခါ၊ ယဇ်ပူဇော်သက္ကာအားလုံးကို ထိုနေရာသို့ ယူဆောင်လာရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသာလျှင် ယဇ်ပလ္လင်တွင် ဝန်ဆောင်မှုပြုရမည်ဟု ဘုရားသခင်က အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဝတ်ပြုခြင်းကို ဗဟိုချုပ်ကိုင်ပြီး တူညီမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသော်လည်း၊ သန့်ရှင်းရာဌာနမှ ဝေးကွာနေထိုင်သူများအတွက် အခက်အခဲဖြစ်စေသည်။ ဂါလိလဲမှ ယေရုဆလင်သို့ ခရီးသည် ယဇ်သက္ကာတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်နှင့်အတူ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နိုင်သည်။ အိမ်သို့ပြန်ခရီးတွင် ထပ်မံအပြစ်ပြုမိပါက နောက်တစ်ကြိမ်ပြန်လာရမည်။ ၎င်းသည် မဖြစ်နိုင်သောအခြေအနေဖြစ်သည်။ ၎င်းအတွက် နေ့စဉ်ညနှင့်မနက်ယဇ်ပူဇော်သက္ကာများသည် ပျော်ရွှင်ဖွယ်အဖြေတစ်ခုပေးသည်။

Although the daily morning and evening sacrifices, mandatory even on the great Day of Atonement, were for the nation, they also served a definite purpose for the individual Israelite. When the sanctuary service was finally established in Jerusalem, God commanded that henceforth all sacrifices should be brought there, and that the priests only should officiate at the altar. Though this centralized the worship and tended toward uniformity, and was thus helpful, it created hardship for those who lived at some distance from the sanctuary. A journey from Galilee to Jerusalem would take several days, especially if a sacrificial animal was brought along. On the journey home the man might sin again and would need to make a return trip. This, of course, presented an impossible situation. For him, the daily evening and morning sacrifice offered a happy solution.

 

နေ့စဉ်ဝန်ဆောင်မှုများတွင်အသုံးပြုသော သတ်မှတ်ထားသော တိရစ္ဆာန်များကို လူမျိုးတစ်ခုလုံးက ပံ့ပိုးပေးသော ငွေဖြင့် ဝယ်ယူသည် နံနက်တိုင်း လူမျိုးတစ်ခုလုံးအတွက် မီးရှို့ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် သိုးသငယ်တစ်ကောင်ကို ပူဇော်ပြီး၊ ညနေတွင် ထိုဝန်ဆောင်မှုကို ထပ်မံပြုလုပ်သည်။ ဤမီးရှို့ယဇ်သည် တစ်ဦးချင်းအပြစ်သားသည် ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင်ယဇ်ပူဇော်သက္ကာကို ယူဆောင်လာနိုင်သည့်အချိန်အထိ လူမျိုးအတွက် ယာယီနှင့် ကြိုတင်အပြစ်ဖြေမှုကို ပေးသည်။ ဤအမျိုးသားယဇ်ပူဇော်သက္ကာများသည် ယောဘက “အကယ်၍ ငါ၏သားများသည် အပြစ်ပြုပြီး ဘုရားသခင်ကို စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကျိန်ဆဲမိလျှင်” (ယောဘ ၁:၅) ဟု ဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း လူမျိုးအတွက် ပြုလုပ်ပေးသည်။ ယောဘသည် ၎င်း၏သားများအပြစ်ပြုခဲ့မှုကို မသိခဲ့ပါ။ သို့သော် ၎င်းတို့ပြုခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် ယဇ်ပူဇော်သက္ကာများယူဆောင်လာသည်အထိ ၎င်းတို့ကို “ဖုံးအုပ်ရန်” ယောဘသည် ၎င်းတို့အတွက် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ထိုနည်းတူ၊ လူမျိုးအတွက် နေ့စဉ်မီးရှို့ယဇ်သည် တစ်ဦးချင်းသူတို့၏ယဇ်ပူဇော်သက္ကာများယူဆောင်လာနိုင်သည်အထိ ဣသရေလကို ဖုံးအုပ်ပေးသည်။ တလမုဒ်ကျမ်းတွင် မနက်ယဇ်သည် ညအခါပြုမိသော အပြစ်များအတွက် အပြစ်ဖြေပြီး၊ ညနေယဇ်သည် နေ့အခါပြုမိသော အပြစ်များအတွက် အပြစ်ဖြေသည်ဟု သင်ကြားထားသည်။

The prescribed animals used in the daily services were procured with money contributed by the entire people. Every morning a lamb was offered on the altar of burnt offering for the whole nation, and in the evening the service was repeated. This burnt sacrifice provided a temporary and provisional atonement for the nation until such time as the individual sinner could himself appear and bring his own sacrifice. These national offerings did for the nation what Job had in mind when he said, “It may be that my sons have sinned, and cursed God in their hearts” (Job 1:5). Job did not know whether his sons had sinned. But it might be that they had. And so, to “cover” them until they should bring their own offerings, Job acted for them. In like manner the daily burnt offering for the nation covered Israel until each could bring his individual offering. The Talmud teaches that the morning sacrifice atoned for sins done during the night, and the evening sacrifice for sins done during the day.

 

နေ့စဉ်မီးရှို့ယဇ်များကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မီးရှို့သော်လည်း၊ နောက်ယဇ်တင်မည့်အချိန်အထိ တစ်ခုကျန်ရှိစေရန် မီးဖြည်းဖြည်းရှို့သည် (လေဝိ ၆:၉)။ ညနေယဇ်သည် မနက်အထိ တည်ရှိပြီး၊ မနက်ယဇ်သည် ညနေအထိ တည်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဣသရေလအတွက် ယာယီနှင့် ကြိုတင်အပြစ်ဖြေမှုပေးရန် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ယဇ်သက္ကာတစ်ခုအမြဲရှိနေသည်။ လူတစ်ဦးသည် အပြစ်ပြုမိသောအခါ၊ သန့်ရှင်းရာဌာနသို့ ချက်ချင်းမရောက်နိုင်သည့်တိုင် သို့မဟုတ် ရက်သတ္တပတ်များ လများပင်ကြာသော်လည်း၊ ၎င်းအတွက် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ယဇ်တစ်ခုရှိနေပြီး၊ ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင်ယဇ်ပူဇော်သက္ကာကို ယူဆောင်လာပြီး နောင်တရမှုကို အတည်ပြုနိုင်သည်အထိ “ဖုံးအုပ်ထားသည်” ကို သိသည်။

The daily burnt offerings were burned on the altar, but over a slow fire so that one sacrifice would last until the next was put on (Lev. 6:9). The evening sacrifice lasted until morning, and the morning sacrifice until evening. Thus there was always a victim on the altar to provide provisional and temporary atonement for Israel. When a man sinned, though he was unable to appear at the sanctuary immediately, or even for weeks and months, he knew that there was a sacrifice on the altar for him, and that he was “covered” until he could bring his own offering and confirm his repentance.

 

ဤရှေးခေတ်အပြစ်သားများအတွက် ကရုဏာစီရင်မှုသည် ယနေ့အပြစ်သားအတွက် အားကြီးသောမျှော်လင့်ချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အပြစ်ပြုမိသော်လည်း ချက်ချင်းမသိဘဲ နောက်ပိုင်းတွင်သာ သိရှိပြီး ချက်ချင်းဝန်ခံ၍မရသည့်အချိန်များရှိသည်။ ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏အခြေအနေကို သိရှိလာသည်အထိ ၎င်း၏ဖြောင့်မတ်ခြင်းသင်္ကန်းဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို “ဖုံးအုပ်ရန်” အမြဲအသင့်ရှိနေပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဘယ်သောအခါမှ စွန့်ခွာမသွားသည်ကို သိရှိခြင်းသည် မည်မျှအာမခံချက်ရှိသနည်း။ ကျွန်ုပ်တို့ထံမရောက်မီ ကျွန်ုပ်တို့၏ကယ်တင်ခြင်းအတွက် လိုအပ်သော စီရင်ပြဋ္ဌာန်းမှုကို ပြုလုပ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ဤအံ့သြဖွယ်စီရင်ပြဋ္ဌာန်းမှုအတွက် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါ။ သို့သော် မည်သူမျှ ဤအရာကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ဝန်ခံခြင်းကို နှောင့်နှေးမပြုလုပ်သင့်ပါ။

This merciful provision for sinners of old constitutes a strong hope for the sinner today. There are times when we sin but are not aware of it until later, and hence do not confess immediately. What a comfort to know that Christ stands ever ready to “cover” us with His robe of righteousness until we come to realize our condition, that He never leaves us or forsakes us, and that even before we come to Him He has made the necessary provision for our salvation. Thanks be to God for this wonderful provision! But let none take undue advantage of this and delay confession.

 

လီဝီ ၁ တွင်ဖော်ပြထားသော မီးရှို့ပူဇော်သက္ကာများသည် တစ်ဦးချင်းစီ၏ဆန္ဒအလျောက်ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခင်ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း၊ ပူဇော်သောအခါ လိုက်နာရမည့်ထုံးတမ်းစဉ်လာများသည် တိကျပြီး တင်းကြပ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ဣသရေလလူမျိုးများအား ပြည့်စုံသောနာခံမှုကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ခွင့်လွှတ်နိုင်သည်၊ ဘုရားသခင်သည် ခွင့်လွှတ်မည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ညွှန်ကြားချက်များကို အပြည့်အဝလိုက်နာရမည်။ ဘုရားသခင်ထံသို့ ချဉ်းကပ်လိုသူသည် ဘုရားသခင်၏သတ်မှတ်ထားသောနည်းဖြင့်သာ ချဉ်းကပ်ရမည်။ ဘုရားသခင်က လက်ခံသောဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှုသည် ကျွန်ုပ်တို့ထင်သည့်အတိုင်း အကောင်းဆုံးနှင့် ထိရောက်ဆုံးဖြစ်မည်ဟု ထင်ရသည့်အရာ၊ အခါအခွင့်နှင့် အသင့်တော်ဆုံးဟု ထင်ရသည့်အရာ၊ အမြန်ဆုံးရလဒ်ထွက်မည်ဟု ထင်ရသည့်အရာ၊ သို့မဟုတ် ငွေအများဆုံးရရှိမည့်အရာမဟုတ်ဘဲ၊ ဘုရားသခင်က အတည်ပြုပြီး ကောင်းချီးပေးနိုင်သော အရာသာဖြစ်သည်။

Even though the individual burnt offerings discussed in Lev. 1 are all voluntary, yet when offered, as already noted, the ritual to be followed was precise and strict. The Israelites were thus taught implicit obedience. God might forgive, God will forgive, but there must be absolute adherence to the divine instructions. He who would draw near to God, must do it in the manner of God’s appointment. That worship only is acceptable to Him which is in accordance with His will—not that which to us may seem best and most effective, not that which we might think best adapted to the occasion, not that which appears to bring the quickest returns or the most money, but that only which God approves and upon which He can bestow His blessing.

 

မီးရှို့ပူဇော်သက္ကာအတွက် တိရစ္ဆာန်လေးမျိုးကို အသုံးပြုခဲ့သည်- နွားထီး၊ သိုး၊ ဆိတ်၊ ငှက်များ။ ပူဇော်သူသည် မိမိလိုချင်သည့်အရာကို ရွေးချယ်နိုင်သည်။ နွားထီးတစ်ကောင်ကို တတ်နိုင်သော ချမ်းသာသူသည် သဘာဝအားဖြင့် နွားထီးကို ယူလာမည်။ ချိုးငှက်တစ်စုံ သို့မဟုတ် ခိုတစ်ကောင်သာ တတ်နိုင်သော ဆင်းရဲသူသည် ထိုအရာများထဲမှ တစ်ခုကို ယူလာမည်။ အရေးပါသည်မှာ ယေရှု၏မိခင်မာရိသည် ကလေးမွေးဖွားပြီးနောက် ဗိမာန်တော်သို့ ချိုးငှက်နှစ်ကောင်ကို လက်ဆောင်အဖြစ် ယူဆောင်လာခဲ့သည် (လီဝီ ၁၂:၈; လုကာ ၂:၂၂-၂၄ ကိုကြည့်ပါ)။ ယောသပ်နှင့်မာရိသည် ဆင်းရဲသူများဖြစ်သည်။ သားရဲဘုရင်ဖြစ်သော ခြင်္သေ့နှင့် ငှက်ဘုရင်ဖြစ်သော လင်းယုန်သည် မစင်ကြယ်သောကြောင့် ယဇ်ပူဇော်ရာတွင် အသုံးမပြုဘဲ၊ သိုးသငယ်နှင့် ချိုးငှက်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် မာနထောင်လွှားပြီး မြင့်မားသောစိတ်ကို မမှတ်ယူဘဲ၊ နှိမ့်ချပြီး ဖြူစင်သောသူကို လက်ခံသည်။

Four kinds of animals were used as burnt offerings: bullocks, sheep, goats, fowls. The offerer might choose whichever he wished. The rich who could afford a bullock would naturally bring one. The poor who could afford only a turtledove or a pigeon would bring one of these. Significantly Mary, the mother of Jesus, brought two turtledoves to the Temple as her gift after childbirth (see Lev. 12:8; Luke 2:22–24). Joseph and Mary were poor people. The lion and the eagle, kings among beasts and fowls, being unclean, were not used in sacrifice, but rather the lamb and the dove. God does not regard a high and lofty spirit, but the meek and the lowly He will accept.

 

ဆန္ဒအလျောက်မီးရှို့ပူဇော်သက္ကာသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊ ဆက်ကပ်အပ်နှံခြင်း၊ သန့်ရှင်းစေခြင်း၏လက်ဆောင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ဘုရားသခင်ထံသို့ ရွှင်လန်းစွာ စွန့်လွှတ်ပူဇော်သောစိတ်ဖြင့် ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် လက်ဆောင်တစ်ခုထက် ပိုသည်။ ၎င်းသည် မိမိကိုယ်ကို ပေးအပ်ခြင်း၊ အသက်ရှင်သောယဇ်ပူဇော်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် မီးရှို့ပူဇော်သက္ကာများ မပေးတော့သော်လည်း၊ မီးရှို့ပူဇော်သက္ကာများကို လှုံ့ဆော်ပေးသော စိတ်ဓာတ်ကို နေ့စဉ်ခရစ်ယာန်ဘဝတွင် အသုံးချရန် ကောင်းပါသည်။ ဘုရားသခင်သည် ယနေ့တိုင် ရွှင်လန်းသောဆန္ဒအလျောက် ဝန်ဆောင်မှုကို နှစ်သက်သည် (၂ ကောရိန္သု ၉:၇)။

The voluntary burnt offering was a gift of love, of dedication, of consecration. It was offered in a spirit of cheerful sacrifice to God. It was more than a gift; it was the giving of oneself, a living sacrifice. We do not offer burnt offerings today, but it would be well for us to apply the spirit which prompted burnt offerings to everyday Christian living. God still loves cheerful, willing service (2 Cor. 9:7).

 

အထီးဖြစ်ပြီး အပြစ်အနာအဆာမရှိရမည်။ “၎င်းသည် လက်ခံခံရရန် ပြည့်စုံရမည်၊ ၎င်းတွင် အပြစ်အနာအဆာမရှိရပါ” (လီဝီ ၂၂:၂၁)။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏အကောင်းဆုံးကို တောင်းဆိုသည်ဟူသောအချက်ကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ချမ်းသာပြီး ဘုရားသခင်ထံသို့ ကြီးမားသောလက်ဆောင်များ ယူဆောင်လာနိုင်စွမ်းမရှိသော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်တို့ပေးသောအရာသည် ပြည့်စုံရမည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အကောင်းဆုံးထက်နည်းသောအရာကို မယူဆောင်လာရပါ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်ထံသို့ ညံ့ဖျင်းသောတန်ဖိုးရှိသော ဒင်္ဂါးမမှန်ကန်သည့်အရာ၊ ရောင်းမထွက်သောပစ္စည်း၊ အလွတ်အချိန်အပိုင်းအစများကို မပေးရပါ။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့တတ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးဖြင့် ဝန်ဆောင်မှုပြုရမည်။

A male without blemish. “It shall be perfect to be accepted; there shall be no blemish therein” (Lev. 22:21). This emphasizes the fact that God demands our best. We may not be rich or able to bring great gifts to God, but that which we give must be perfect. We are not to bring anything less than the best we have. We are not to give to God that which is of inferior value—a defective coin, unsalable property, scraps of unoccupied time. God is to be served with the best we can command.

 

မိမိဆန္ဒအလျောက်။ ထိုအစား “သူသည် ထာဝရဘုရားရှေ့တွင် လက်ခံခံရရန်” (အာအက်စ်ဗွီ)။ သူသည် “၎င်းကို … တဲတော်တံခါးဝတွင် ပူဇော်ရမည်”၊ သို့သော် ဤသို့ပြုလုပ်ရာတွင် သူသည် “ထာဝရဘုရားရှေ့တွင် လက်ခံခံရမည်”။ ဤတွင် “ဆန္ဒအလျောက်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော ဟီဘရူးစကားလုံးသည် အာယျ ၄ တွင် “လက်ခံခံရသည်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသည် (မာလခိ ၁:၁၃)။

Of his own voluntary will. Rather, “that he may be accepted before the Lord” (RSV). He was to “offer it … at the door of the tabernacle,” but in so doing he would be “accepted before the Lord.” The same Hebrew word here translated “voluntary” is rendered “accepted” in v. 4.

 

ဘုရားသခင်က စစ်ဆေးသောယဇ်ပူဇော်မှု။—ခရစ်တော်သည် လူသားများ၏ နှလုံးသားများကို ရှာဖွေပြီး စိတ်နှလုံးကို စမ်းသပ်သူဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးသည် ကျွန်ုပ်တို့ဆက်ဆံရမည့်သူ၏ မျက်မှောက်တွင် ဗလာဖြစ်ပြီး ဖွင့်ဟထားသည်၊ သူ၏မျက်မှောက်တွင် ထင်ရှားမနေသောသတ္တဝါတစ်ခုမျှမရှိပါ။ ရှေးဣသရေလခေတ်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်ထံသို့ ယူဆောင်လာသော ယဇ်ပူဇော်သက္ကာများကို နှလုံးသားတွင် သန့်ရှင်းမှုရှိမရှိ သိရှိရန် ကျောရိုးအထိ ဖြတ်ထုတ်စစ်ဆေးခဲ့သည်။ ယနေ့ကျွန်ုပ်တို့ယူဆောင်လာသော ယဇ်ပူဇော်သက္ကာများသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ မဟာယဇ်ပုရောဟိတ်၏ ထိုးဖောက်သောမျက်လုံးရှေ့တွင် ဖွင့်ထားသည်။ သူသည် လူသားမျိုးနွယ်မှ ယူဆောင်လာသော ယဇ်ပူဇော်သက္ကာတိုင်းကို ဖွင့်ပြီး စစ်ဆေးကာ၊ ၎င်းသည် ခမည်းတော်ထံ တင်ပြရန် ထိုက်တန်မှုရှိမရှိ သက်သေပြသည် (အမှတ်စဉ် ၄၂၊ ၁၉၀၁)။

(Mal. 1:13). Every Sacrifice Inspected by God.—It is Christ who searches the hearts and tries the reins of the children of men. All things are naked and open before the eyes of Him with whom we have to do, neither is there any creature that is not manifest in His sight. In the days of ancient Israel the sacrifices brought to the high priest were cut open to the backbone to see if they were sound at heart. So the sacrifices we bring today are laid open before the piercing eye of our great High Priest. He opens and inspects every sacrifice brought by the human race, that He may prove whether it is worthy of being presented to the Father (MS 42, 1901).

 

၄။ သူ့အတွက် လက်ခံခံရသည်။ ယဇ်ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ယူဆောင်လာသောတိရစ္ဆာန်သည် အပြစ်ရှိသူအစား အစားထိုးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသည်။ ၎င်းသည် သူ့အတွက်၊ ဆိုလိုသည်မှာ သူ့အစား “လက်ခံခံရမည်”။ အစားထိုးသည် ခရစ်တော်၏သင်္ကေတဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းသည်လည်း ပြည့်စုံရမည် (လီဝီ ၂၂:၂၅)။

4. Accepted for him. The animal brought as a sacrifice was considered a substitute for the sinner. It was to be accepted “for” him, that is, instead of him. Inasmuch as the substitute was a symbol of Christ, it too must be perfect (ch. 22:25).

 

ထုံးတမ်းစဉ်လာ၏ အလေးအနက်ထားရမည့်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမှာ ပူဇော်သူ၏လက်ကို ယဇ်ပူဇော်သက္ကာ၏ဦးခေါင်းပေါ်တွင် တင်ထားရခြင်းဖြစ်သည်။ “တင်ထားသည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော “ဆာမတ်ခ်” ဟူသောစကားလုံးသည် မိမိ၏အလေးချိန်ဖြင့် “မှီထားသည်” ဟူသောအဓိပ္ပာယ်ရှိပြီး၊ ဤလုပ်ဆောင်ချက်ဖြင့် နောင်တရသောအပြစ်သားသည် အစားထိုးအပေါ်တွင် လုံးဝမှီခိုနေရသည်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ၎င်း၏အဓိပ္ပာယ်နှင့်ပတ်သက်၍ ရှေးခေတ်နှင့်ခေတ်သစ်မှတ်ချက်ပေးသူများက ၎င်းသည် ပူဇော်သူမှ ယဇ်ပူဇော်သက္ကာသို့ သူ၏အပြစ်များကို သင်္ကေတအဖြစ် လွှဲပြောင်းခြင်း၊ သို့မဟုတ် အပြစ်သား၏နေရာတွင် ယဇ်ပူဇော်သက္ကာသေဆုံးရန် အစားထိုးခြင်းကို ဆိုလိုသည်ဟု နားလည်ကြသည်။ “ယဇ်ပူဇော်သက္ကာ၏ဦးခေါင်းပေါ်တွင် လက်တင်ခြင်းသည် အစားထိုးခြင်းနှင့် အပြစ်များလွှဲပြောင်းခြင်းကို ဆောင်ရွက်သည့် သာမန်ထုံးတမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။” “ယဇ်ပူဇော်သက္ကာတိုင်းတွင် အစားထိုးခြင်း၏အယူအဆရှိသည်။ ယဇ်ပူဇော်သက္ကာသည် လူသားအပြစ်သား၏နေရာကို ယူသည်” (ဂျူးစွယ်စုံကျမ်း၊ အတွဲ ၂၊ စာမျက်နှာ ၂၈၆၊ “အပြစ်ဖြေရာနေ့” ဆောင်းပါး)။

A solemn and essential part of the ritual was the placing of the hand of the offerer upon the head of the victim. The word samak, “put,” means “to lean” with one’s weight, an act by which the penitent sinner represented his utter dependence upon the substitute. As to the meaning of this, commentators, ancient and modern, understand that it signifies a symbolic transfer of his sins from the offerer to the victim, or the substitution of the victim to die in the sinner’s place. “The laying of hands upon the victim’s head is an ordinary rite by which the substitution and the transfer of sins are effected.” “In every sacrifice there is the idea of substitution; the victim takes the place of the human sinner” (Jewish Encyclopedia, vol. 2, p. 286, art. “Atonement, Day of”).

 

ယခုခရစ်ယာန်များသည် ယေရှုခရစ်၊ ဘုရားသခင်၏သိုးသငယ်ပေါ်တွင် ၎င်းတို့၏အပြစ်များကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် တင်ထားသောကြောင့်၊ ယဇ်ပူဇော်သက္ကာဝန်ဆောင်မှုတွင် ၎င်းကို သင်္ကေတပြုသည့်ထုံးတမ်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိရန် သင့်လျော်ပုံရသည်။ မီးရှို့ပူဇော်သက္ကာ၏ထုံးတမ်းတွင် ၎င်းကို ထင်ဟပ်စေသည်။ တကယ်တော့၊ အပြစ်ပါဝင်ပတ်သက်သည့်အခါတိုင်း လက်တင်ခြင်းထုံးတမ်းကို လိုအပ်သည်။ ခရစ်ယာန်တစ်ဦးသည် ယဇ်ပူဇော်သက္ကာ၏ဦးခေါင်းပေါ်တွင် လက်တင်ပြီး မှီထားခြင်းထုံးတမ်းတွင် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ခရစ်တော်အပေါ်တွင် မိမိ၏မှီခိုနေရမှု၏ သင်္ကေတတစ်ခုကို မြင်သည်။ ဤသို့မှီခိုရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏အပြစ်များကို သူ၏အပေါ်တွင် တင်ထားပြီး၊ သူသည် ကျွန်ုပ်တို့၏နေရာတွင် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် “သန့်ရှင်းပြီး ဘုရားသခင်က လက်ခံသော” ယဇ်ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ရပ်တည်သည် (ရောမ ၁၂:၁)။

Inasmuch as Christians now by faith lay their sins on Jesus, the Lamb of God, it seems fitting to find in the sacrificial service a ceremony typifying this. In the ritual of the burnt offering we find this mirrored; in fact, the laying on of the hand was required in all cases where sin was involved. The Christian sees in the ceremony of the laying on of the hand and leaning on the victim a type of his own dependence upon Christ for salvation. In so leaning we place our sins upon Him, and He takes our place on the altar, a sacrifice “holy, acceptable unto God” (Rom. 12:1).

 

ဘုရားသခင်၏ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာပြီးနောက်၊ နောင်တရသောအပြစ်သားသည် ယဇ်ပူဇော်သက္ကာသည် သူ့အစား လက်ခံခံရကြောင်း သေချာစိတ်ချနိုင်သည်။ ထို့အတူ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည်လည်း ဘုရားသခင်၏ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာရင်း ကျွန်ုပ်တို့၏အစားထိုးဖြစ်သော ခရစ်တော်တွင် လက်ခံခံရနိုင်ကြောင်း သေချာစိတ်ချနိုင်သည်၊ သူသည် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့၏နေရာကို ယူထားပြီး၊ ကားစမံပေါ်တွင် အမှန်တကယ်ပြုလုပ်ပြီးပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက်၊ ကျွန်ုပ်တို့အစား သေဆုံးခဲ့ပြီး၊ သူသေဆုံးခဲ့သောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် အသက်ရှင်ရမည်။

Having followed the directions God gave, the repentant sinner could be sure that the victim was accepted in his stead. Even so, we too may be assured that as we follow God’s directions we may be accepted in Christ, our Substitute, knowing that He takes our place on the altar—that He has, in truth, already done so on the cross. He died for us, instead of us, and because He died we shall live.

 

၅။ နွားထီးကို သတ်ပါ။ သာမန်လူတစ်ဦးသည် အပြစ်မရှိသော ယဇ်ပူဇော်သက္ကာဖြစ်သည့်တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ထဲသို့ ဓားဖြင့်ထိုးသွင်းရာတွင် ပျော်ရွှင်မှုရရှိမည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့မယုံနိုင်ပါ။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ဤလုပ်ဆောင်ချက်ကို ပူဇော်သူထံမှ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များက သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ အပြစ်သားကိုယ်တိုင်က သတ်ဖြတ်ရန်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အပြစ်သားအတွက် နာကျင်ဖွယ်နှင့် စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသော အတွေ့အကြုံဖြစ်ရမည်၊ အကြောင်းမှာ သူ၏အပြစ်ကြောင့် ထိုသေဆုံးမှုကို လိုအပ်ခဲ့သည်ကို သူသိရှိထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူ့ကို “သွားပြီး နောက်ထပ်အပြစ်မလုပ်ရန်” ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အထင်အရှားဖြစ်စေရမည်။ သူသည် အပြစ်၏ရလဒ်ကို သူ၏ရှေ့တွင် ထင်ရှားစွာမြင်ခဲ့ရသည်။ ၎င်းသည် သေဆုံးမှုသာမက၊ အပြစ်မရှိသူတစ်ဦး၏သေဆုံးမှုကို ဆိုလိုသည်။ ဤထုံးတမ်းသည် အပြစ်သားအတွင်း၌ အပြစ်ကို မုန်းတီးစေပြီး ၎င်းနှင့်ထပ်မံမဆက်ဆံရန် ပြင်းထန်သောသန္နိဋ္ဌာန်ဖြစ်ပေါ်စေခြင်းမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်ရလဒ်ကိုမျှ မဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပါ။

5. Kill the bullock. We cannot believe that a normal individual would take pleasure in plunging a knife into an innocent victim, even though that victim be only an animal. Yet God required this act of the offerer. In later times the priests did the slaying, thought it was God’s original intent that the sinner himself should do so. This must have been a painful and distressing experience for the sinner, because he knew that it was his sin that made the death necessary. It must have impressed him with the determination to “go, and sin no more.” He saw vividly before him the result of sin. It meant not only death, but the death of an innocent one. What other result could this ceremony have than to create in the transgressor a hatred for sin and a solemn resolve to have no more to do with it?

 

ယဇ်ပူဇော်သက္ကာစနစ်မှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလလူမျိုးကို သင်ကြားလိုသောပထမဆုံးသင်ခန်းစာမှာ အပြစ်သည် သေဆုံးမှုကို ဆိုလိုသည်။ ဤသင်ခန်းစာကို ထပ်ခါတလဲလဲ သူတို့၏နှလုံးသားများတွင် အထင်အရှားဖြစ်စေခဲ့သည်။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး နံနက်နှင့်ညနေတိုင်း လူမျိုးအတွက် သိုးသငယ်တစ်ကောင်ကို ပူဇော်ခဲ့သည်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း လူများသည် ၎င်းတို့၏အပြစ်ဖြေရာပူဇော်သက္ကာများနှင့် မီးရှို့ပူဇော်သက္ကာများကို သန့်ရှင်းရာဌာနသို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုစီတွင် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ပြီး သွေးကို သတ်မှတ်ထားသောနေရာတွင် ဝန်ဆောင်မှုပြုခဲ့သည်။ ထုံးတမ်းနှင့် ဝန်ဆောင်မှုတိုင်းတွင် အပြစ်သည် သေဆုံးမှုကို ဆိုလိုသည်ဟူသော သင်ခန်းစာကို ရိုက်နှိပ်ထားသည်။

The first lesson God wanted to teach Israel through the sacrificial system was that sin means death. Again and again this lesson was impressed upon their hearts. Every morning and evening throughout the year a lamb was offered for the nation. Day after day the people brought their sin offerings and their burnt offerings to the sanctuary. In each case an animal was slain and the blood ministered in the appointed place. On every ceremony and on every service was stamped the lesson: Sin means death.

 

ဤသင်ခန်းစာသည် ယနေ့ခေတ်တွင်လည်း ရှေးခေတ်ကဲ့သို့ပင် လိုအပ်သည်။ ခရစ်ယာန်အချို့သည် အပြစ်ကို အလွန်ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အပြစ်ကို လူသားမျိုးနွယ်က ကြီးထွားလာသည်နှင့် ဖြတ်သန်းသွားမည့် ဘဝ၏တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအဖြစ် ထင်မှတ်ကြသည်။ အချို့က အပြစ်သည် နောင်တရဖွယ်ဖြစ်သော်လည်း ရှောင်လွှဲ၍မရဟု ယူဆကြသည်။ အားလုံးသည် အပြစ်နှင့်သေဆုံးမှုသည် မခွဲမခွာဆက်စပ်နေသည်ဟူသော သင်ခန်းစာကို စိတ်ထဲတွင် ထင်ရှားစွာ ရိုက်နှိပ်ရန် လိုအပ်သည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် “အပြစ်၏အခကို သေခြင်းဖြစ်သည်” (ရောမ ၆:၂၃) ဟု အထူးဖော်ပြထားသော်လည်း၊ များစွာသောသူများသည် ဤထုတ်ပြန်ချက်၏အရေးပါမှုကို နားမလည်ကြပါ။ အပြစ်နှင့်သေဆုံးမှုသည် မခွဲမခွာဆက်စပ်နေသည်ဟူသော ပိုမိုလက်တွေ့ကျသော အယူအဆသည် ဧဝံဂေလိတရား၏ တန်ဖိုးထားမှုနှင့် နားလည်မှုကို များစွာအထောက်အကူဖြစ်စေလိမ့်မည်။ ခရစ်ယာန်တစ်ဦးအတွက် ၎င်းသည် အရေးပါသောသင်ခန်းစာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အပြစ်ရှိသူဖြစ်ပြီး သူမဟုတ်ပါ။ ကားစမံကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့အား ပထမဦးစွာ အပြစ်ရှိသည်ဟူသောခံစားချက်၊ ထို့နောက် အပြစ်မှ ရွံရှာမှု၊ နောက်ဆုံးတွင် သေဆုံးမှုမှတစ်ဆင့် ကယ်တင်ခြင်းရရှိလာသည့်အတွက် ဘုရားသခင်ထံသို့ နက်ရှိုင်းသောကျေးဇူးတင်စိတ်ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသင့်သည်။ ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်အတွက် သေဆုံးခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်သည် အပြစ်ပြုခဲ့သောကြောင့် ကျွန်ုပ်သေဆုံးရမည်ဖြစ်ပြီး “အပြစ်၏အခကို သေခြင်းဖြစ်သည်”။ သို့သော် ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်အတွက် သေဆုံးခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်အစား ကယ်လဝါရီသို့ သွားခဲ့သည်။ ဤပြင်ဆင်မှုသည် မည်မျှလုံလောက်သနည်း။ ဤချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် မည်မျှအံ့ဖွယ်ဖြစ်သနည်း။

This lesson is needed as much in our time as it was in the days of old. Some Christians hold sin too lightly. They think of it as a passing aspect of life that mankind will outgrow. Others consider sin regrettable but unavoidable. All need to have impressed indelibly upon the mind the lesson that sin means death. The NT specifically states that “the wages of sin is death” (Rom. 6:23), but many fail to grasp the importance of the statement. A more realistic conception of sin and death as being inseparably connected would help much in an appreciation and understanding of the gospel. For the Christian this holds an important lesson. We were guilty, not He. A contemplation of the cross should bring to us first a feeling of guilt, then of revulsion from sin, and finally profound thankfulness to God that through death comes salvation. Christ died for me. I should have died, for I sinned, and “the wages of sin is death.” But Christ died for me; He went to Calvary in my place! How adequate the provision! How wonderful the love!

 

သွေးဖြန်းပက်ခြင်း။ ပူဇော်သူသည် သူ၏အလုပ်ကို ပြီးမြောက်ခဲ့သည်။ သူသည် ယဇ်ပူဇော်သက္ကာကို ယူဆောင်လာပြီး၊ သူ၏အပြစ်ကို ဝန်ခံကာ၊ ယဇ်ပူဇော်သက္ကာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ယခု သွေးဝန်ဆောင်မှုစတင်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ဦးသည် သွေးများထွက်လာသည်နှင့် အနားတွင်ရပ်ကာ ၎င်းကို အိုးတစ်လုံးဖြင့် ဖမ်းယူခဲ့သည်။ သူသည် ယခု မီးရှို့ပူဇော်သက္ကာယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် သွေးကို ဖြန်းပက်ခြင်းဖြင့် ဝန်ဆောင်မှုပြုသည်။ ဤတွင် “ဖြန်းပက်သည်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသောစကားလုံးသည် စာသားအရ “ဖြစ်ပြဲစေသည်” ဟူသောအဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ ၎င်းကို ဖုန်မှုန့်ဖြစ်ပြဲစေခြင်း (ယောဘ ၂:၁၂)၊ မီးခဲများဖြစ်ပြဲစေခြင်း (ယဇရာ ၁၀:၂)၊ ရေဖြစ်ပြဲစေခြင်း (တောလည်ရာ ၁၉:၁၃) စသည်ဖြင့် အသုံးပြုသည်။ တရုံးကျမ်းအရ ဝန်ဆောင်မှုပြုသော ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ယဇ်ပလ္လင်၏ အရှေ့မြောက်နှင့် အနောက်တောင်ထောင့်နှစ်နေရာတွင် သွေးကို ဖြစ်ပြဲစေပြီး၊ ယဇ်ပလ္လင်၏ ဘေးလေးဘက်လုံးကို ထိစေရန် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းရေးအကြောင်းကြောင့် ၎င်းကို ယဇ်ပလ္လင်၏အတွင်းပိုင်းတွင် ပြုလုပ်ခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ အသုံးမပြုသော သွေးအပိုင်းကို ယဇ်ပလ္လင်၏အောက်ခြေတွင် လောင်းထည့်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင်၊ ယေရုဆလင်ဗိမာန်တော်တွင်၊ သွေးအပိုကို ကဒရွန်ချောင်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးသော ကြွေပြားရေစီးကြောင်းဖြင့် စွန့်ပစ်ခဲ့သည်။

Sprinkle the blood. The offerer had finished his work. He had brought his sacrifice, confessed his sin, and slain the victim. Now the ministration of the blood began. A priest had stood by as the blood gushed forth, and had caught it in a vessel. He now ministered the blood by sprinkling it round about upon the altar of burnt offering. The word here translated “sprinkle” literally means “to scatter.” It is used of scattering dust (Job 2:12), live coals (Eze. 10:2), water (Num. 19:13), etc. According to the Talmud the officiating priest scattered the blood against the altar at two places, the northeastern and southwestern corners, in such a way that it would touch all four sides of the altar. For sanitary reasons this was probably done on the inside of the altar. The unused portion of the blood was poured out at the bottom of the altar. Later, at the Temple in Jerusalem, surplus blood was disposed of by means of a tile drain, which conveyed it to the brook Kidron.

 

ဘုရားသခင်သည် အပြစ်ခွင့်လွှတ်ခြင်းသည် ဝန်ခံခြင်းနှင့် သွေးဝန်ဆောင်မှုမှတစ်ဆင့်သာ ရရှိနိုင်သည်ဟု ဣသရေလလူမျိုးကို အထင်အရှားဖြစ်စေရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ခွင့်လွှတ်ခြင်း၏ အဆုံးမရှိသောကုန်ကျစရိတ်ကို သဘောပေါက်ရမည်။ ၎င်းသည် အမှားများကို လွှတ်ထားရုံမျှမဟုတ်ပါ။ ဘုရားသခင်သည် ခွင့်လွှတ်နိုင်ရန် တစ်ခုခုကို ပေးဆပ်ရသည်။ ၎င်းသည် အသက်တစ်ခုကို ကုန်ကျခဲ့ပြီး၊ သူ၏သားတော်ပင်လျှင် အသက်ကို ကုန်ကျခဲ့သည်။

God sought to impress upon Israel that forgiveness of sin can be obtained only through confession and the ministration of blood. They were to realize the infinite cost of forgiveness. It is more than merely overlooking faults. It cost God something to be able to forgive; it cost a life, even the life of His own Son.

 

ခရစ်တော်၏သေခြင်းသည် အချို့သောသူများအတွက် မလိုအပ်ဟု ထင်ရသည်။ ဘုရားသခင်သည် ကယ်လဝါရီမလိုဘဲ ခွင့်လွှတ်နိုင်သည် သို့မဟုတ် ခွင့်လွှတ်သင့်သည်ဟု ၎င်းတို့ထင်ကြသည်။ ကားလဝါရီသည် ၎င်းတို့အတွက် အပြစ်ဖြေခြင်း၏ အဓိကအစိတ်အပိုင်းနှင့် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သောအရာဟု မထင်ပုံရသည်။ ယနေ့ခရစ်ယာန်များသည် ၎င်းတို့၏ကယ်တင်ခြင်း၏တန်ဖိုးကို ပို၍ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရန် ကောင်းပါသည်။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းသည် ရိုးရှင်းသောကိစ္စမဟုတ်ပါ။ အခမ်းအနားစနစ်မှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလလူမျိုးအား သွေးထွက်ခြင်းမှတစ်ဆင့်သာ ခွင့်လွှတ်ခြင်းရရှိနိုင်ကြောင်း သင်ကြားခဲ့သည်။ ယခုအခါ ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုသင်ခန်းစာကို လိုအပ်သည်။ ဣသရေလ၏ယဇ်ပူဇော်စနစ်တွင် သန့်ရှင်းသောနေ့စဉ်ဘဝအတွက် အခြေခံမူများပါရှိသည်။ ဓမ္မဟောင်းသည် အခြေခံဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် ခိုင်မာစွာအမြစ်တွယ်ထားသူသည် မိုးရွာသွန်းပြီး လေများတိုက်ခတ်သောအခါ ပြိုကျမည်မဟုတ်သော အဆောက်အအုံကို တည်ဆောက်နိုင်လိမ့်မည်။ သူသည် “တမန်တော်များနှင့် ပရောဖက်များ၏အုတ်မြစ်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားပြီး၊ ယေရှုခရစ်ကိုယ်တိုင်က အဓိကအုတ်မြစ်ကျောက်ဖြစ်သည်” (ဧဖက် ၂:၂၀)။

To some the death of Christ appears unnecessary. God could, or should, they think, forgive without Calvary. The cross does not seem to them an integral and vital part of the atonement. It would be well if Christians today contemplated more than they do the cost of their salvation. Forgiveness is not a simple matter. Through the ceremonial system God taught Israel that forgiveness can be had only through the shedding of blood. We need that lesson now. In the sacrificial system of Israel are to be found the fundamental principles of holy living. The OT is fundamental. He who is thoroughly grounded in it will be able to erect a superstructure that will not fall when the rains descend and the winds blow. He will be “built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ himself being the chief corner stone” (Eph. 2:20).

 

၆. မီးရှို့ပူဇော်သက္ကာကို အရေခွံခွာပါ။ မူလက ဤအခမ်းအနားကို ပူဇော်သူကိုယ်တိုင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် ဤအပိုင်းကို လေဝိသားများက လွှဲပြောင်းယူခဲ့သည်။ တောကန္တာရတွင် ဝန်ဆောင်မှုတွင်ပါဝင်သူများ အနည်းငယ်သာရှိခဲ့ပြီး၊ ကတိထားရာပြည်သို့ရောက်သောအခါ တစ်ရက်တည်းတွင် ပူဇော်သူရာပေါင်းများစွာနှင့် ထောင်ပေါင်းများစွာပင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အခမ်းအနားကို ကျွမ်းကျင်သော လေဝိသားများနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် လူများထက် အရေခွံခွာခြင်းကို ပို၍လျင်မြန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

6. Flay the burnt offering. Originally, the offerer himself did this, though this part of the ritual was later taken over by the Levites. In the wilderness there were but few to participate in the services, as compared with later times, in the Promised Land, when hundreds and even thousands of offerers arrived in a single day. The Levites and priests who were accustomed to the ritual could perform the flaying more expeditiously than the people.

 

၇. ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မီးထည့်ပါ။ မီးရှို့ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် သတ်မှတ်ထားသောနေရာတွင် မီးသည် အမြဲလောင်နေရမည်။ ဤမီးသည် ဘယ်သောအခါမျှ မငြိမ်းသွားရန် ယဇ်ပုန်းများ၏ တာဝန်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင်က ဤမီးကို ထွန်းညှိထားသောကြောင့် ၎င်းကို သန့်ရှင်းသောမီးဟု သတ်မှတ်သည်။ ဤမီးကို သာမန်အသုံးပြုမှုအတွက် မသုံးရ၊ သန့်ရှင်းရာဌာန၏ဝတ်ပြုရေးအမှုအတွက် သာမန်မီးကို မသုံးရ။ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ ဤဗဟိုမီးမှ ယဇ်ပုန်းများသည် ယဇ်ပူဇော်မှုများကို လက်ခံရန် အခြားမီးများကို ထွန်းညှိသည်။ ထို့ကြောင့် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မီးများစွာ တစ်ပြိုင်နက် လောင်နေပြီး၊ အားလုံးကို ဗဟိုမီးတစ်ခုမှ ထွန်းညှိထားသည်။ ယဇ်ပုန်းများသည် သန့်ရှင်းရာဌာနတွင် မီးဖြည့်ရန် ဤယဇ်ပလ္လင်မှ မီးခဲများကို ယူသည်။ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ မီးသည် မီးရှို့ယဇ်ပလ္လင်မှ လာရမည်။ ကောင်းကင်တွင် မီးကို တာဝန်ယူထားသော ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးရှိသည်ကို မှတ်သားဖွယ်ဖြစ်သည် (ဗျာဒိတ် ၁၄:၁၈)။

7. Put fire upon the altar. At a designated place upon the altar of burnt offering a fire was always burning. It was the duty of the priests to make sure that this fire never went out. Because God Himself had kindled it, it was considered sacred fire. This fire must not be put to common use, nor must common fire be used in any sanctuary service. From this central fire on the altar, the priests lighted other fires to accommodate such sacrifices as might be brought. Thus several fires were burning at the altar at one time, all lighted from the one central fire. It was from this altar that the priests took coals for their censers when they went in to offer incense in the holy place. The fire on the altar of incense came from the altar of burnt offering. It is interesting to note that in heaven there is an angel who has charge of the fire (Rev. 14:18).

 

သစ်သားကို စနစ်တကျစီထားပါ။ သန့်ရှင်းရာဌာနဝတ်ပြုရေးတွင် အသုံးပြုသော သစ်သားများကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့မတင်မီ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးရသည်။ အင်းဆက်များကျရောက်ထားသော သို့မဟုတ် ပိုးဖလံများစားထားသော သစ်သားများကို ပယ်ထုတ်သည်။ သစ်သားများကို ပြင်ဆင်ပြီး ဂရုစိုက်ရန် ယဇ်ပုန်းအချို့၏ အလုပ်ဖြစ်ပြီး၊ တစ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ် လူများကို သန့်ရှင်းရာဌာနအတွက် လောင်စာစုဆောင်းရန် ကူညီပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ ၎င်းသည် လူများအတွက် ပညာပေးဖွယ်ဖြစ်ရမည်။ သစ်သားများကို စုဆောင်းပြီး ယဇ်ပုန်းများ၏ စစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်ရန် စစ်ဆေးသည့်အခါ၊ ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းမှုနှင့် သေးငယ်သောကိစ္စများတွင်ပင် ပြည့်စုံမှုအတွက် တောင်းဆိုမှုကို သူတို့သဘောပေါက်ရမည်။

Lay the wood in order. The wood used in the sanctuary service was carefully inspected before it was permitted to come on the altar. Wood that had been attacked by insects or eaten by worms was rejected. It was the work of certain of the priests to provide and care for the wood, and once a year the people were asked to help gather fuel for the sanctuary. This must in itself have been educational for them; for as they gathered the wood and examined it to see that it would pass the inspection of the priests, they must have been impressed with God’s holiness and His demand for perfection even in small matters.

 

သစ်သားကို မီးပေါ်တွင် ပစ်မထည့်ရ၊ သို့မဟုတ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မထားရ။ ၎င်းကို “စနစ်တကျ” ဂရုတစိုက် စီထားရသည်။ သင်ခန်းစာသည် ထင်ရှားသည်။ ဘုရားသခင်၏ဝတ်ပြုရေးနှင့်ပတ်သက်သည့် မည်သည့်အရာမျှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မလုပ်ရပါ။ အားလုံးကို ဂရုတစိုက်နှင့် ရိုသေစွာ လုပ်ဆောင်ရမည်။

The wood was not thrown on the fire, nor casually put on. It was carefully placed “in order.” The lesson is evident. Nothing that has to do with God’s service may be done in a slipshod manner. All must be done with care and reverence.

 

၈. အစိတ်အပိုင်းများကို စီထားပါ။ စနစ်တကျဖြစ်ရန် သင်ခန်းစာသည် အပိုဒ် ၇ နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ ယဇ်သားအစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် သက်ရှိတိရစ္ဆာန်အတိုင်း အနေအထားစီထားရမည်၊ “စနစ်တကျ” စီထားထားသော သစ်သားပေါ်တွင် တင်ရမည်။ တမန်တော်က “အရာရာကို သင့်လျော်စွာနှင့် စနစ်တကျ လုပ်ဆောင်ပါ” (၁ ကောရိန္တု ၁၄:၄၀) ဟု ဆိုသည်။ ၎င်းသည် ကောင်းသော ဓမ္မသစ်ခရစ်ယာန်ဘာသာဖြစ်သည်။

8. Lay the parts. The lesson of orderliness is the same as in v. 7. All parts of the victim were to be placed in position on the altar as in the living animal, on the wood which was also “in order.” Says the apostle, “Let all things be done decently and in order” (1 Cor. 14:40). This is good NT Christianity.

 

၉. ရေနှင့်ဆေးကြောပါ။ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်၏ဝတ်ပြုရေးတွင် မသန့်ရှင်းသောအရာ မည်သည့်အရာမျှ မလာရဟူသော စည်းမျဉ်းနှင့်အညီ၊ ယဇ်သားကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မတင်မီ အဆီနှင့်ခြေထောက်များကို ရေနှင့်ဆေးကြောရသည်။ မီးသည် ယဇ်ပူဇော်သက္ကာကို မကြာမီလောင်ကျွမ်းစေပြီး မသန့်ရှင်းသမျှ ဖျက်ဆီးမည်ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းသည် မလိုအပ်ဟု ငြင်းခုံနိုင်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ တိရစ္ဆာန်၏ အစိတ်အပိုင်းများကို အဘယ်ကြောင့် ဆေးကြောရန် အချိန်ဖြုန်းရသနည်း။

9. Wash in water. In harmony with the rule that nothing unclean must come on the altar or be used in the service of God, the entrails and the legs were washed in water before the victim was placed on the altar. It might readily be argued that this was unnecessary, as the fire would soon consume the sacrifice and everything unclean be destroyed. Why, then, spend time in washing parts of the animal?

 

၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းမှု၊ ဖရိုဖရဲဖြစ်မှုနှင့် ညစ်ညမ်းမှုအားလုံးကို မုန်းတီးမှုကို လူအများကို နက်ရှိုင်းစွာ သဘောပေါက်စေရမည်။ တကယ်တော့ လုပ်ဆောင်မှုတိုင်း၊ အခမ်းအနားတိုင်းသည် ဘုရားသခင်၏အမှု၏ သန့်ရှင်းမှု၊ သူ၏စရိုက်၏ သန့်ရှင်းမှုကို သင်ခန်းစာပေးသည်။

This, again, must have deeply impressed all with the holiness of God, and His hatred of disorder and everything that defiles. In fact, every act, every ceremony, brought home the lesson of the sacredness of God’s work, the holiness of His character.

 

ယဇ်ပုန်းသည် အားလုံးကို မီးရှို့ရမည်။ ၎င်းတွင် ခြွင်းချက်တစ်ခုရှိသည်။ အရေခွံကို မီးမရှို့ဘဲ ယဇ်ပုန်းထံသို့ ပေးရသည် (အခန်း ၇:၈)။ ၎င်းခြွင်းချက်ကို အဘယ်ကြောင့် ပြုလုပ်ရသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့အား မပြောထားပါ။

The priest shall burn all. There was one exception to this: the skin was not burned, but given to the priest (ch. 7:8). We are not told why this exception was made.

 

မွှေးသောရနံ့။ ဆိုလိုသည်မှာ သူ့အား နှစ်သက်ဖွယ်ဖြစ်သည်။ အခန်း ၁ ၏ မီးရှို့ယဇ်ပူဇော်မှုများသည် မဖြစ်မနေပူဇော်ရသည့်အရာများ မဟုတ်ဘဲ၊ ဆန္ဒအလျောက်ဖြစ်ပြီး၊ ပူဇော်သူသည် ဘုရားသခင်ကို လိုအပ်သည်ဟု ခံစားရပြီး သခင်၏ကောင်းမြတ်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြသလိုသောကြောင့် ယူဆောင်လာသည့်အရာဖြစ်သည်။ ယဇ်ပူဇော်မှုကို ယူဆောင်လာရာတွင် သူသည် ဘုရားသခင်အတွက် သူ၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဖော်ပြပြီး သူ၏ဝတ်ပြုရေးအတွက် မိမိကိုယ်ကို သန့်ရှင်းစေသည်။

A sweet savour. That is, pleasing to Him. The burnt offerings of ch. 1 were not mandatory offerings but voluntary, something the offerer brought because he felt his need of God and wanted to show his appreciation for the goodness of the Lord. In bringing the offering he was expressing his love for God and consecrating himself to His service.

 

မီးရှို့ယဇ်ပူဇော်မှုများကို အခါများစွာတွင် ပူဇော်ပြီး ဘုရားသခင်အတွက် သန့်ရှင်းမှုနှင့် ကျေးဇူးတင်စိတ်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ၎င်းတို့သည် သတ်မှတ်ထားသော ကျေးဇူးတောင်းဆိုမှုတစ်ခုအတွက် မဟုတ်ဘဲ၊ ယခင်ကျေးဇူးများအတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ၎င်းတို့ကို အနာကင်းစင်ရန် (အခန်း ၁၄:၁၉, ၂၀)၊ ကလေးမွေးဖွားပြီးနောက် အမျိုးသမီးများသန့်စင်ရန် (အခန်း ၁၂:၆–၈)၊ နှင့် ယေဘုယျညစ်ညမ်းမှုအတွက် (အခန်း ၁၅:၁၅, ၃၀) တွင် ပူဇော်သည်။ များစွာသောကိစ္စများတွင် အပြစ်ဖြေရာယဇ်ပူဇော်မှုသည် မီးရှို့ယဇ်ပူဇော်မှုနှင့် လိုက်ပါလာသော်လည်း အမြဲမဟုတ်ပါ။ အပြစ်ဖြေရာယဇ်နှင့် မီးရှို့ယဇ်ကို တစ်ဦးတည်းမှ ယူဆောင်လာသောအခါ၊ အပြစ်ဖြေရာယဇ်သည် ဦးစွာလာပြီး သတ်မှတ်ထားသော အပြစ်တစ်ခု သို့မဟုတ် အပြစ်များအတွက်ဖြစ်သည်။ မီးရှို့ယဇ်သည် သတ်မှတ်ထားသော အပြစ်တစ်ခုကို ရည်ညွှန်းခြင်းမရှိဘဲ ယေဘုယျအပြစ်ရှိမှုအတွက်ဖြစ်သည်။

Burnt offerings were offered on many occasions and represented consecration and thankfulness to God. They did not call for any specific favor, but expressed gratitude for past mercies. They were offered in the cleansing of a leper (ch. 14:19, 20), the cleansing of women after childbirth (ch. 12:6–8), and also for general defilement (ch. 15:15, 30). In many cases a sin offering accompanied the burnt offering, but not always. When sin and burnt offerings were brought by the same individual, the sin offering came first and was for a specific sin or sins; the burnt offering was for general sinfulness, without reference to any particular sin.

 

မီးရှို့ယဇ်ပူဇော်မှုများသည် အာရုန်နှင့် သူ၏သားများ၏ သန့်ရှင်းမှု (ထွက်မြောက်ရာ ၂၉:၁၅–၂၅; လေဝိလူမျိုး ၈:၁၈) နှင့် ယဇ်ပုန်းအဖြစ် ခန့်အပ်မှု (လေဝိလူမျိုး ၉:၁၂–၁၄) တွင် ထင်ရှားသောနေရာယူသည်။ ၎င်းတို့ကို နာဇရိတ်ကတိသစ္စာပြုမှုများတွင်လည်း အသုံးပြုသည် (တောလည်ရာ ၆:၁၃–၁၆)။ ၎င်းတို့သည် တစ်ဦးချင်းအား ဘုရားသခင်ထံ အပြည့်အဝသန့်ရှင်းပေးခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ၎င်းတို့တွင် ပူဇော်သူသည် မိမိကိုယ်ကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် သင်္ကေတအဖြစ် တင်ထားပြီး၊ သူ၏ဘဝကို ဘုရားသခင်၏ဝတ်ပြုရေးအတွက် အပြည့်အဝအပ်နှံထားသည်။

Burnt offerings had a prominent place in the consecration of Aaron and his sons (Ex. 29:15–25; Lev. 8:18), as well as their induction into the priesthood (Lev. 9:12–14). They were also used in Nazirite vows (Num. 6:13–16). In these instances they stood for complete consecration of the individual to God. In them the offerer placed himself symbolically on the altar, his life wholly devoted to God’s service.

 

ယဇ်ပူဇော်မှုများသည် ဆုတောင်းခြင်းများကို ပုံဖော်ထားသည်။ ဤအလင်္ကာဖြင့် စဉ်းစားသောအခါ ၎င်းတို့သည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ ခရစ်ယာန်တစ်ဦးသည် သွေးဆောင်မှုသို့ ကျရောက်ပြီး အပြစ်ပြုမိပါက၊ သူသည် နှိမ့်ချစွာ မိမိအပြစ်ကို ဝန်ခံပြီး ခွင့်လွှတ်မှုကို တောင်းသည်။ စစ်မှန်သော ဣသရေလလူမျိုးသည်လည်း ထိုနည်းတူလုပ်ဆောင်သော်လည်း၊ သူသည် သတ်မှတ်ထားသော အပြစ်အတွက် အပြစ်ဖြေရာယဇ်ကို ယူဆောင်လာသည်။ သူသည် မီးရှို့ယဇ်ကိုလည်း ယူဆောင်လာပါက၊ ထိုလုပ်ဆောင်မှုတွင် သူသည် “သခင်၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်အား မနှစ်သက်ဖွယ်အခြားအရာများကိုလည်း ပြုမိပေမည်။ ကျွန်ုပ်သည် ၎င်းကို သတိမထားမိသော်လည်း၊ ကရုဏာဖြင့် ကျွန်ုပ်လိုအပ်ချက်ရှိသည့်နေရာတွင် ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ” ဟု ဆိုနေသည်။ ယနေ့ကျွန်ုပ်တို့ဤဆုတောင်းခြင်းကို ပြုသောအခါ၊ ဣသရေလလူမျိုးတစ်ဦးသည် သူ၏မီးရှို့ယဇ်ကို ယူဆောင်လာသည့်အခါ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။

Sacrifices were embodied prayers. Considered in this light they take on deeper meaning. If a Christian falls into temptation and commits a sin, he meekly confesses his sin and asks for forgiveness. The true Israelite did the same, but in addition he brought a sin offering for the specific sin. If he also brought a burnt offering, he was in that act saying, “Lord, I may have done other things also that are not pleasing to Thee. I am not aware that I have done this, but in mercy forgive wherein I may have come short.” When we pray this prayer today we are doing what the Israelite did when he brought his burnt offering.

 

ပေါလု၏ဖော်ပြချက် ရောမ ၁၂:၁ တွင် “သင်တို့၏ခန္ဓာကိုယ်များကို အသက်ရှင်သော ယဇ်အဖြစ် ပူဇော်ပါ” သည် ရှေးမီးရှို့ယဇ်များကို ရည်ညွှန်းသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်ထံ အပြည့်အဝအပ်နှံရမည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အပြည့်အဝသန့်စင်ရမည်။ မီးရှို့ယဇ်မှ ညစ်ညမ်းမှုအားလုံးကို ဖယ်ရှားပြီးမှသာ ၎င်းကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ တင်ခွင့်ရှိသည်၊ “မီးဖြင့်ပြုလုပ်သော ယဇ်ပူဇော်မှု၊ သခင်ဘုရားအတွက် မွှေးသောရနံ့ဖြစ်သည်။” ကျွန်ုပ်တို့နှင့်လည်း ထိုနည်းတူဖြစ်သည်။ အပြစ်အားလုံး၊ ဇာတိပကတိနှင့် ဝိညာဏ၏ ညစ်ညမ်းမှုအားလုံးကို ဖယ်ရှားရမည်၊ ထို့နောက်မှသာ ကျွန်ုပ်တို့သည် ယဇ်ပလ္လင်အတွက် သင့်လျော်မည် (၂ ကောရိန္တု ၇:၁)။

Paul’s expression in Rom. 12:1, “present your bodies a living sacrifice,” is a reference to ancient burnt offerings. We are to be wholly dedicated to God. We are to be completely cleansed. Only when all filth was removed from the burnt offering, was it permitted to come upon the altar, “an offering made by fire, of a sweet savour unto the Lord.” So it is with us. All sin, all filthiness of the flesh and of the spirit, must be removed before we are fit for the altar (2 Cor. 7:1).

 

မီးရှို့ယဇ်သည် ခရစ်တော်၏ ပုံစံတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ သူသည် ဘုရားသခင်ထံ အပြည့်အဝ၊ ပြည့်စုံစွာ ပေးအပ်ခဲ့ပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့လိုက်နာရန် ပုံသက်သေတစ်ခုကို ထားရှိခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အပြည့်အဝသန့်ရှင်းမှု၊ ပြည့်စုံသောအပ်နှံမှုကို သင်ကြားပေးသည်။ ၎င်းကို လေဝိလူမျိုးတွင် ယဇ်ပူဇော်မှုများစာရင်း၌ ပထမနေရာတွင် မှန်ကန်စွာ ထားရှိထားသည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်အတွက် မွှေးသောရနံ့ဖြစ်ရန်၊ ယဇ်ပူဇော်မှုသည် အပြည့်အဝလက်နက်ချအပ်နှံမှုဖြစ်ရမည်ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောပြသည်။ အားလုံးကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် တင်ရမည်၊ အားလုံးကို ဘုရားသခင်ထံ အပ်နှံရမည်။

The burnt offering is a type of Christ, who gave Himself fully, completely to God, leaving an example for us to follow. It teaches entire sanctification, complete dedication. It is rightly placed first in the list of offerings in Leviticus. It tells us in no uncertain tones that to be a sweet savor unto God, a sacrifice must be one of entire surrender. All must be placed on the altar, all must be dedicated to God.

 

ယဇ်ပူဇော်မှုသည် ပြည့်စုံရမည်ဖြစ်သကဲ့သို့၊ ခရစ်တော်သည် “အမှတ်အသားမရှိ၊ အစွန်းအထင်းမရှိသော သိုးသငယ်”၊ လုံးဝချစ်ဖွယ်ကောင်းသော သန့်ရှင်းသူ၊ “ကျွန်ုပ်တို့ကို ချစ်တော်မူပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် မိမိကိုယ်ကို ဘုရားသခင်ထံ ယဇ်ပူဇော်မှုနှင့် ယဇ်အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့သူ” (၁ ပေတရု ၁:၁၉; ဧဖက် ၅:၂) ဖြစ်သည်။

As the sacrifice was to be perfect, so Christ is the “lamb without blemish and without spot,” the One altogether lovely, the Holy One, who “loved us, and hath given himself for us an offering and a sacrifice to God for a sweetsmelling savour” (1 Peter 1:19; Eph. 5:2).

 

မီးရှို့ယဇ်သည် ဘုရားသခင်အား နှစ်သက်ဖွယ်ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် ပူဇော်သူ၏စိတ်နှလုံးတွင် ဘုရားသခင်ထံ မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံလိုသောဆန္ဒကို ဖော်ပြသည်။ ယဇ်ပူဇော်မှုကို ယူဆောင်လာရာတွင် ပူဇော်သူသည် “သခင်၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်အား အမှုထမ်းလိုပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် မိမိကိုယ်ကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် တင်ထားပြီး၊ ကျွန်ုပ်အတွက် ဘာမှမထားရှိပါ။ အစားထိုးသူတွင် ကျွန်ုပ်ကို လက်ခံပြီး သူ၏အကျိုးအတွက် လက်ခံပါ” ဟု ဆိုသည်။ ဤသဘောထားသည် ဘုရားသခင်အား နှစ်သက်ဖွယ်ဖြစ်သည်။

The burnt sacrifice was pleasing to God because it revealed a desire in the heart of the offerer to dedicate himself to God. In bringing his sacrifice the offerer said in effect, “Lord, I desire to serve Thee. I am placing myself on the altar, reserving nothing for myself. Accept me in the Substitute and for His sake.” Such an attitude is pleasing to God.

 

အခန်း ၁ ၏ မီးရှို့ယဇ်များသည် ဆန္ဒအလျောက်ဖြစ်သောကြောင့် ဘုရားသခင်အတွက် “မွှေးသောရနံ့” ဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်များသည် မဖြစ်မနေ သို့မဟုတ် မျှော်လင့်ထားသည့်အရာဖြစ်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ အတွင်းစိတ်ဆန္ဒ သို့မဟုတ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ကောင်းမွန်ပြီး မှန်ကန်သောအရာကို လုပ်ဆောင်ရန် အန္တရာယ်ရှိသည်။ တာဝန်သည် ကြီးမြတ်သောစကားလုံးဖြစ်ပြီး အလေးထားရမည်။ သို့သော် ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ပို၍ကြီးမြတ်ပြီး၊ မှန်ကန်စွာအသုံးပြုသောအခါ ၎င်းသည် တာဝန်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးသည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းတွင် တာဝန်ပါဝင်သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ဆန္ဒအလျောက်၊ သဘာဝအလျောက်၊ လွတ်လပ်သည်။ တာဝန်သည် တောင်းဆိုမှု၊ မဖြစ်မနေဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်ဘဝတွင် နှစ်ခုစလုံးလိုအပ်ပြီး၊ တစ်ခုကို အခြားတစ်ခုကို ဖယ်ထုတ်ရန် မအလေးထားရပါ။ တာဝန်သည် ပညတ်ကို ဖြည့်ဆည်းပြီး အဆုံးထိသွားသည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည်လည်း ပညတ်ကို ဖြည့်ဆည်းပြီး အဆုံးထိသွားသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ထိုထက်ပို၍သွားသည်။ ၎င်းသည် ဒုတိယမိုင်ကို သွားသည်။ ၎င်းသည် အင်္ကျီကိုလည်း ပေးသည်။

The burnt offerings of ch. 1 were a “sweet savour” unto God because they were entirely voluntary. Christians are in danger of doing that which in itself is good and right, not because of an inner urge or an impelling love but because it is the custom or because it is expected. Duty is a great word and should be emphasized; but we are not to forget that love is still greater, and that rightly applied it fulfills duty because it includes duty. Love is voluntary, spontaneous, free; duty is exacting, compulsory. Both are necessary in the Christian life, and one must not be stressed to the exclusion of the other. Duty fulfills the law and goes all the way. Love also fulfills the law and goes all the way; but then it goes even further. It goes the second mile. It gives the cloak also.

 

“ဘုရားသခင်သည် ရွှင်လန်းစွာ ပေးကမ်းသူကို ချစ်တော်မူသည်” (၂ ကောရိန္တု ၉:၇)။ အချို့က “ရွှင်လန်း” ကို “ရက်ရောသော” ဟု အစားထိုးလိုကြသည်၊ ၎င်းသည်လည်း မှန်ကန်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ကျမ်းချက်က “ရွှင်လန်း” ဟု ဖတ်သည်။ ၎င်းသည် ဆန္ဒအလျောက်ပေးကမ်းသူ၊ တိုက်တွန်းရန်မလိုအပ်သူ၊ သူ၏အလုပ်ကို ရွှင်လန်းစွာ လုပ်ဆောင်သူကို ဖော်ပြသည်။ ဤသို့သောသူသည် ဘုရားသခင်အား နှစ်သက်ဖွယ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မီးရှို့ယဇ်တွင် ပုံဖော်ထားသော စိတ်ဓာတ်ဖြစ်သည်။ ရွှင်လန်းပျော်ရွှင်သော ဝတ်ပြုရေးစိတ်ဓာတ်သည် ၎င်းထက်ပို၍ထင်ရှားပါက ဘုရားသခင်အား နှစ်သက်ဖွယ်ဖြစ်မည်။ မကြာခဏဆိုသလို ကျွန်ုပ်တို့သည် ရွှင်လန်းစွာနှင့် ပျော်ရွှင်သောစိတ်ဓာတ်ဖြင့် လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာကို ရင်ကျပ်စွာ၊ ညည်းညူစွာ လုပ်ဆောင်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ငွေကြေးသာမက ဝတ်ပြုရေးတွင်လည်း ရွှင်လန်းစွာ ပေးကမ်းသူကို ချစ်တော်မူသည်။ မနှစ်သက်ဖွယ် သို့မဟုတ် မသာယာသော အလုပ်များရှိသည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အား ၎င်းတို့ကို တာဝန်အဖြစ် လုပ်ဆောင်သည်ကို တန်ဖိုးထားသော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ၎င်းတို့ကို ဆန္ဒအလျောက်နှင့် ညည်းညူခြင်းမရှိဘဲ လုပ်ဆောင်ပါက ပို၍နှစ်သက်ဖွယ်ဖြစ်မည်။ အချို့သူများသည် သူတို့ရွှင်လန်းစွာနှင့် မိမိဆန္ဒအလျောက် လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာကို အားပေးရန်၊ ဆုံးမရန်၊ တိုက်တွန်းရန်၊ ဆုချီးမြှင့်ရန်နီးပါး လိုအပ်သည် (ဟေရှာယ ၆၄:၇; မာလခိ ၁:၁၀ ကိုကြည့်ပါ)။ ဥပေက္ခာသဘောထားနှင့် ဆုလာဘ်လိုလားမှုသည် လူများနှင့် ဘုရားသခင်ကို ပင်ပန်းစေသည်။ ခေါင်းဆောင်များအတွက် အားသည့်အားဖြင့် ဆုံးမပြီး အားနည်းသောတုံ့ပြန်မှုကိုသာ ရရှိခြင်းသည် စိတ်ဓာတ်ကျစရာဖြစ်သည်။

“God loveth a cheerful giver” (2 Cor. 9:7). Some would substitute “liberal” for “cheerful” which would probably be true also. But the text reads “cheerful.” It denotes one who gives willingly, who does not need to be urged, but cheerfully does his part. Such is pleasing to God. This spirit is typified in the burnt offering. It would be pleasing to God if the spirit of happy, cheerful service were more common than it is. Often we do resignedly, perhaps even with grumbling, that which we should do with eagerness and a happy spirit. God loves a cheerful giver, not only of money but of service. There are tasks to be done that are not agreeable or pleasant. God appreciates our doing them as a matter of duty, but He would be even more pleased if we would do them voluntarily and without murmur or complaint. There are those who have to be encouraged, admonished, urged, almost bribed to do what they should do cheerfully and of their own free will (see Isa. 64:7; Mal. 1:10). An indifferent attitude and the desire for reward weary both men and God. It is disheartening to leaders to admonish earnestly and repeatedly and win but a feeble response.

 

၁၀. သိုးစုမှ ယူဆောင်လာခြင်း။ အကယ်၍ ယဇ်ပူဇော်သူတစ်ဦးသည် နွားထီးတစ်ကောင်ကို မတတ်နိုင်လျှင် သို့မဟုတ် ပူဇော်လိုစိတ်မရှိလျှင်၊ သူသည် သိုးစုမှ သိုးတစ်ကောင် သို့မဟုတ် ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ရွေးချယ်နိုင်သည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်ထံတွင် လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ သို့သော် သူရွေးချယ်သမျှသည် အထီးဖြစ်ရမည်၊ ၎င်းသည် အပြစ်အနာအဆာမရှိရမည်။

10. Of the flocks. If an offerer could not afford or was not inclined to offer a bullock, he might select a sheep or a goat from the flock. This was acceptable to God; but whatever he selected, it must be a male, and it must be without blemish.

 

၁၁. သွေးကို ဖျန်းပက်ခြင်း။ ထုံးတမ်းစဉ်လာသည် နွားထီးအတွက်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စတွင် တိရစ္ဆာန်၏ဦးခေါင်းပေါ်တွင် လက်တင်ခြင်းအကြောင်း ဘာမှမပြောထားသော်လည်း၊ သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ ၎င်းကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ နွားထီးကိစ္စတွင်ကဲ့သို့ပင်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် သွေးကိုလက်ခံရန်နှင့် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ပတ်လည်ဖျန်းပက်ရန် အသင့်ရှိနေသည် (အခန်းကြီး ၅ ကိုကြည့်ပါ)။

11. Sprinkle his blood. The ritual was the same as for a bullock. In this case nothing is said of placing the hand on the head of the animal, but doubtless this was done. As in the case of a bullock, the priest stood ready to receive the blood and to sprinkle it round about upon the altar (see on v. 5).

 

၁၃. အတွင်းပိုင်းကို ဆေးကြောခြင်း။ နွားထီးနှင့်အတူ လိုက်နာခဲ့သော ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်းပင် လိုက်နာခဲ့သည်။ တိရစ္ဆာန်ကို အရေခွံခွာပြီး အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ကာ၊ ခြေထောက်များနှင့် အူအတွင်းပိုင်းများကို ဆေးကြောပြီး၊ ထို့နောက် အပိုင်းများကို ယဇ်ပလ္လင်သို့ ယူဆောင်သွားကာ ထိုနေရာတွင် စီစဉ်ထားသည်။

13. He shall wash the inwards. The same ritual was followed as with the bullock. The animal was flayed, cut into pieces, the legs and the entrails washed, and then the pieces carried to the altar and there placed in order.

 

၁၄. ငှက်များမှ ယူဆောင်လာခြင်း။ သိမ်းငှက်များနှင့် ချိုးငှက်များသည် စျေးသက်သာပြီး၊ ဆင်းရဲသောသူများပင် တစ်ကောင်ယူဆောင်လာနိုင်သည်။ အခန်းကြီး ၁ ၏ ပူဇော်သက္ကာများသည် ဆန္ဒအလျောက်ဖြစ်ကြောင်း မှတ်သားထားသင့်သည်။ သို့သော် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ပြည့်လျှံနေသော နှလုံးသားသည် ဘုရားသခင်ထံ လက်ဆောင်တစ်ခုကို ယူဆောင်လာရန် နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို ရှာဖွေလိမ့်မည်၊ ထိုလက်ဆောင်သည် မည်မျှသေးငယ်စေကာမူ။ ထိုသို့သော ပူဇော်သက္ကာများသည် ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော်တွင် ပို၍ ထင်ပေါ်ကျော်ကြားသော ပူဇော်သက္ကာများကဲ့သို့ တန်ဖိုးရှိသည်။ ယေရှုသည် မုဆိုးမတစ်ဦးဖြစ်သူ အကြွေစေ့နှစ်ပြားထည့်သွင်းခဲ့သူအကြောင်း၊ သူမသည် “သူတို့အားလုံးထက် ပို၍ထည့်သွင်းခဲ့သည်” ဟု ရှင်းလင်းစွာ သွန်သင်ခဲ့သည် (လုကာ ၂၁:၃၊ ၄)။ အကြွေစေ့တစ်ပြားသည် ဆင့်တစ်ပြား၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာတန်ဖိုးရှိသဖြင့်၊ သူမ၏ လက်ဆောင်သည် အမှန်တကယ် သေးငယ်သည်။ သို့သော် သူမသည် သူမပိုင်ဆိုင်သမျှအားလုံးကို ပေးလှူခဲ့သည်။ သူမပေးလှူသော ပမာဏသည် သူမ၏ လက်ဆောင်၏ စစ်မှန်သော အတိုင်းအတာမဟုတ်ပေ။ သူမပေးလှူသည်မှာ မဟုတ်ဘဲ၊ သူမထံတွင် ကျန်ရှိသည်မှာ အရေးကြီးသည်။

14. Of fowls. Turtledoves and pigeons were inexpensive, and even the poor could afford to bring one. It should be remembered that the offerings of ch. 1 were voluntary. But a heart overflowing with love would find some way of bringing a gift to God, however small it might be. Such offerings were as precious in the sight of God as the more pretentious ones.

Jesus plainly taught this when He said of the widow who cast in the two mites, that she “hath cast in more than they all” (Luke 21:3, 4). A mite being worth only a fraction of a cent, her gift was small indeed. But she gave all she had. The amount she gave was not the true measure of her gift. It was not what she gave but what she had left that counted.

 

၁၅. ယဇ်ပုရောဟိတ်များက ယူဆောင်လာရမည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ယဇ်ပူဇော်သူကိုယ်တိုင်က သတ်ဖြတ်သည်။ သို့သော် ငှက်တစ်ကောင်၏ ကိစ္စတွင် သွေးပမာဏသည် အနည်းငယ်သာရှိသဖြင့်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်ကိုယ်တိုင်က ငှက်ကို သတ်ရန်လိုအပ်သည်၊ သို့မှသာ သူသည် ယဇ်ပလ္လင်ကို သားကောင်၏သွေးဖြင့် လျင်မြန်စွာ ထိတွေ့နိုင်သည်။

15. The priests shall bring it. Ordinarily, the offerer did the slaying. But in the case of a fowl the quantity of blood was so small that it was necessary for the priest himself to kill the bird, so that he might quickly touch the altar with the blood of the victim.

 

၁၆. ၎င်း၏ အဆီအိတ်နှင့် အမွေးများ။ ၎င်းတို့ကို ပြာပုံပေါ်တွင် ပစ်ထားခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့ကို မီးရှို့ခြင်းသည် အနံ့ဆိုးထွက်စေလိမ့်မည်။

16. His crop with his feathers. These were thrown on the ash heap, as burning them would produce an offensive odor.

 

၁၇. မွှေးကြိုင်သောအနံ့။ ငှက်များသည် ခွဲထုတ်ရန် သေးငယ်လွန်းသည်၊ သွေးကို အခြားပူဇော်သက္ကာများကဲ့သို့ ဖျန်းပက်ရန် သေးငယ်လွန်းသည်၊ လက်တင်ရန် (အခန်းကြီး ၄ ကိုကြည့်ပါ) သေးငယ်လွန်းသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်ထံတွင် မွှေးကြိုင်သောအနံ့ဖြစ်သည်။ ယဇ်ပူဇော်သူသည် ငှက်ကို ပံ့ပိုးပေးခြင်းမှလွဲ၍ ထုံးတမ်းစဉ်လာတွင် ပါဝင်မှု အနည်းငယ်သာရှိသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်က ကျန်ရှိသမျှကို လုပ်ဆောင်သည်။ သို့သော်လည်း၊ ယဇ်ပူဇော်သူသည် သူတတ်နိုင်သမျှကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်ထံတွင် နှစ်သက်ဖွယ်ရာနှင့် လက်ခံနိုင်ဖွယ်ဖြစ်သည်။

17. A sweet savour. The birds were too small to divide, too small to sprinkle the blood in the same manner as in other offerings, too small to rest the hand on (see on v. 4); but they were, nevertheless, a sweet savor unto God. The offerer had little part in the ritual except to provide the bird. The priest did the rest. Even so, the offerer had done what he could, and this was pleasing and acceptable to God.