ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၃

 

 

အခန်း ၃

chapter 3

 

၁ သိုးစုမှ ငြိမ်သက်ရာဖြစ်သော ပူဇော်သက္ကာ၊ ၆ သိုးအုပ်မှ၊ ၇ သိုးသငယ်၊ ၁၂ သို့မဟုတ် ဆိတ်။

1 The peace offering of the herd, 6 of the flock, 7 either a lamb, 12 or a goat.

 

၁. ငြိမ်သက်ရာဖြစ်သော ယဇ်ပူဇော်သက္ကာ။ ဟေဗြဲလို “ရှလံ” ဟူသော စကားလုံးသည် “ငြိမ်းချမ်းရေးဖြစ်စေရန်” (ယိရှု ၁၀:၄)၊ “ငြိမ်းချမ်းရန်” (ယောဘ ၂၂:၂၁)၊ “ပြန်လည်ပေးဆပ်ရန်” (ထွက်မြောက်ရာ ၂၂:၅)၊ “ပြည့်စုံစေရန် [ပေးဆပ်ရန်]” (ဆာလံ ၅၀:၁၄) ဟူသော အဓိပ္ပါယ်မှ ဆင်းသက်လာသည်။ ငြိမ်သက်ရာဖြစ်သော ယဇ်ပူဇော်သက္ကာ၏ ထူးခြားချက်မှာ သန့်ရှင်းရာဌာနအတွင်း၌ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ရွှင်လန်းမှုဖြင့် လူများနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များက အတူစားသောက်ပြီး စကားပြောဆိုသည့် အသိုင်းအဝိုင်းဆိုင်ရာ စားသောက်ပွဲဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ငြိမ်းချမ်းရေးဖြစ်ပေါ်စေသည့် အခါမဟုတ်ဘဲ၊ ငြိမ်းချမ်းရေးရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာစွာ ကျင်းပသည့် ပွဲဖြစ်သည်။ ယင်းကို ယဇ်ပူဇော်သက္ကာနှင့် မီးရှို့သက္ကာဖြင့် များသောအားဖြင့် ဦးစွာပြုလုပ်သည်။ သွေးကို ဖျန်းပြီးသည့်နောက်၊ ပြစ်ဒဏ်ဖြည့်ဆည်းပြီးဖြစ်ပြီး၊ ခွင့်လွှတ်မှုရရှိကာ၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို အာမခံပြီးဖြစ်သည်။ ဤအတွေ့အကြုံကို ဂုဏ်ပြုရန် ယဇ်ပူဇော်သူသည် သူ၏ ဆွေမျိုးနီးစပ်များ၊ ကျွန်များ၊ နှင့် လေဝိလူများကို အတူစားသောက်ရန် ဖိတ်ကြားသည်။ ဘုရားနှင့် လူသားအကြား၊ လူသားအချင်းချင်း ငြိမ်းချမ်းရေးဖြစ်ပေါ်ပြီးသည်ကို ဂုဏ်ပြုရန် မိသားစုတစ်ခုလုံး စည်းဝေးရာ တရားစရပ်တွင် စုဝေးကြသည်။

1. Peace offering. Heb. shelem, from a root word meaning “to make peace” (Joshua 10:4) or “to be at peace” (Job 22:21), “to make restitution” (Ex. 22:5), “to make complete [pay]” (Ps. 50:14). The distinguishing feature of the peace offering was the communal meal held within the precincts of the sanctuary, in which joy and happiness prevailed and in which people and priests held converse. This was not an occasion where peace was effected, but a feast of rejoicing that peace existed. It was generally preceded by a sin offering and a burnt offering. The blood had been sprinkled, atonement had been made, forgiveness extended, and justification assured. In celebration of this experience the offerer invited his near of kin, the servants, and the Levites to eat with him. The whole family assembled in the court of the congregation to celebrate the fact that peace had been effected between God and man, and between man and man.

 

ဘုရားနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးရှိခြင်းထက် ပိုမိုမြင့်မားသော ပျော်ရွှင်မှုမရှိပါ (ရောမ ၅:၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ၎င်းသည် ခရစ်တော်က “ငါသည် သင်တို့အား ငြိမ်သက်ခြင်းကို ထားခဲ့၏၊ ငါ၏ ငြိမ်သက်ခြင်းကို သင်တို့အား ပေး၏” (ယောဟန် ၁၄:၂၇) ဟု မိန့်တော်မူစဉ်က ထားခဲ့သော အမွေဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ ငြိမ်သက်ခြင်းသည် ဘုရားကို ယုံကြည်မှုမှ ရရှိသော တိတ်ဆိတ်သော အာမခံချက်ဖြစ်သည်။

There is no higher joy conceivable than that of being at peace with God (see Rom. 5:1). It is the legacy Christ left when He said, “Peace I leave with you, my peace I give unto you” (John 14:27). Christ’s peace is that quiet assurance that comes from confidence in God.

 

ခရစ်တော်သည် ဂဒဿေမန်နှင့် ဂေါလဂိုသာ၏ အရိပ်ထဲတွင် ဤငြိမ်သက်ခြင်းစကားများကို မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ သူ့အတွက် ဘာကိုစောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို သိတော်မူသော်လည်း၊ သူသည် ၎င်းမှ မရှောင်ပြေးခဲ့ပါ။ သူ၏ နှလုံးသည် ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် မေတ္တာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူယုံကြည်သူကို သိတော်မူပြီး၊ ခမည်းတော်သည် သူ့ကို ချစ်တော်မူကြောင်း အာမခံမှုဖြင့် အနားယူခဲ့သည်။ သူသည် သင်္ချိုင်းတံခါးများကို ဖြတ်ကြည့်နိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ မျှော်လင့်ခြင်းသည် သူ့အား အောင်နိုင်သူအဖြစ် သင်္ချိုင်းမှ ထွက်လာမည်ကို မပြသခဲ့ဘဲ၊ ခမည်းတော်သည် ယဇ်ပူဇော်သက္ကာကို လက်ခံတော်မူမည်ကိုလည်း မပြောပြခဲ့ပါ။ သို့သော် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် သူသည် အောင်နိုင်သူဖြစ်ခဲ့သည်။ သူယုံကြည်သူကို သိတော်မူပြီး၊ အားလုံးသည် ကောင်းမွန်စွာ ပြီးဆုံးမည်ကို အာမခံခဲ့သည်။ ဤငြိမ်သက်ခြင်းကို သူသည် ကျွန်ုပ်တို့အား အမွေပေးခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ခမည်းတော်နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်၊ ၎င်းသည် တိတ်ဆိတ်ခြင်း၊ အနားယူခြင်း၊ ပျော်ရွှင်ခြင်း၊ ရောင့်ရဲခြင်းကို ဆိုလိုသည်၊ ၎င်းသည် မေတ္တာ၊ ယုံကြည်ခြင်း၊ အပေါင်းအသင်း၊ ဆက်သွယ်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်၊ ၎င်းသည် စိုးရိမ်ခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ စိတ်သောကရောက်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ဤငြိမ်သက်ခြင်းကို ခံစားရသော ခရစ်ယာန်သည် အခြေအနေများပေါ်တွင် မမှီခိုသော ခွန်အားရင်းမြစ်တစ်ခုရှိသည်။ သူသည် ဘုရားနှင့် သဟဇာတဖြစ်နေသည်။

Christ spoke these words of peace in the very shadow of Gethsemane and Golgotha. He knew what awaited Him, but He did not shrink from it. His heart was filled with peace and love. He knew in whom He trusted, and rested in the assurance that the Father loved Him. He might not see through the portals of the tomb. Hope might not present to Him His coming forth from the grave a conqueror, nor tell Him of the Father’s acceptance of the sacrifice. But by faith He was victor. He knew whom He believed, and was assured that all would come out well. It is this peace He bequeaths to us. It means oneness with the Father; it means quiet, rest, joy, and contentment; it means love, faith, fellowship, communion; it means freedom from worry, fear, and anxiety. The Christian who enjoys this peace has a source of strength not dependent on circumstances. He is in tune with God.

 

ယခင်ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း၊ ဓမ္မဟောင်းရှိ ယဇ်ပူဇော်သက္ကာများသည် ဆုတောင်းခြင်းများဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် အကျင့်ကို ပေါင်းစပ်ထားသည်။ ၎င်းတို့သည် လူသားတို့၏ ဘုရားအပေါ်လိုအပ်ချက်နှင့် ဆက်နွယ်မှုကို ဖော်ပြသည်။ လူများသည် ၎င်းတို့၏ ဆုတောင်းခြင်းနှင့်အတူ သကံမီးခိုးကို မပူဇော်နိုင်သော်လည်း၊ သကံမီးခိုးကို ပေးဆောင်နိုင်သည်။ ၎င်းတို့သည် သွေးကို မလုပ်ဆောင်နိုင်သော်လည်း၊ ယဇ်ပူဇော်သက္ကာကို ပေးဆောင်နိုင်သည်။ ၎င်းတို့သည် သန့်ရှင်းရာဌာနအတွင်းသို့ မဝင်ရောက်နိုင်သော်လည်း၊ ဝတ်ပြုရန်ဖြစ်နိုင်စေသော လက်ဆောင်များနှင့် ယဇ်ပူဇော်သက္ကာများကို ပေးဆောင်နိုင်သည်။ ၎င်းတို့သည် ပြသသော မုန့်ကို မစားနိုင်သော်လည်း၊ သခင်ဘုရားထံ မီးဖြင့်ပြုလုပ်သော ယဇ်ပူဇော်သက္ကာ၏ “အစားအစာ” (အခန်းကြီး ၃:၁၁) ကို ပေးဆောင်နိုင်သည်။

As noted before, the various sacrifices of the OT were embodied prayers. They combined faith and works. They expressed man’s need of and relation to God. The people might not offer up incense with their prayers, but they might provide the incense. They might not minister the blood, but they might provide the sacrifice. They might not enter the sanctuary, but they might provide the gifts and offerings that made the service possible. They might not eat the shewbread, but they might provide “the food of the offering made by fire unto the Lord” (v. 11).

 

“ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဖြောင့်မတ်ရာသို့ ရောက်သောအခါ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ သခင်ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ဘုရားနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးရှိကြသည်” (ရောမ ၅:၁)၊ “အကြောင်းမူကား၊ သူသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ငြိမ်းချမ်းရေးဖြစ်သည်” (ဧဖက် ၂:၁၄)။ ရှေးအစ္စရေးလူများသည် ၎င်းတို့သည် ဘုရားနှင့်လူသားတို့နှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးရှိကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏ အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်ပြီးဖြစ်ကာ၊ ကောင်းကင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ပြီးဖြစ်ကြောင်း ဂုဏ်ပြုရန် ဖိတ်ကြားခံရသည်။ ဤအခါများသည် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ကျေးဇူးတင်မှုအခါများဖြစ်ပြီး၊ နားလည်မှုလွဲမှားမှုများကို ရှင်းလင်းပြီး၊ ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် ကောင်းသောအပေါင်းအသင်းများ ရှိလာသည်။ သားသမီးများ၊ ကျွန်ယောက်ျားနှင့် ကျွန်မိန်းမများ၊ ဖိတ်ကြားထားသော လေဝိလူများသည် ပါဝင်ရန်ဖြစ်သည်။ အားလုံးသည် သခင်ဘုရား၏ စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်ကာ “ဘုရား၏ ဘုန်းအသရေ၏ မျှော်လင့်ခြင်း” (ရောမ ၅:၂) တွင် အတူဝမ်းမြောက်ကြသည်။ ယနေ့ခေတ် ဘုရား၏လူများသည် ဘုရားနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးရှိကြသည်ကို ဂုဏ်ပြုရန် ဝမ်းမြောက်ပွဲများ ကျင်းပရန် ကောင်းပေလိမ့်မည် (အခန်းကြီး၏ နောက်ဆုံးတွင် ထပ်မံမှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။

“Being justified by faith, we have peace with God through our Lord Jesus Christ” (Rom. 5:1), “for he is our peace” (Eph. 2:14). Israel of old was invited to celebrate the fact that they were at peace with God and man, that their sins were forgiven, that they were restored to favor with Heaven. These were occasions of joy and thankfulness, when misunderstandings had been cleared up and peace and good fellowship prevailed. Sons and daughters, manservants and maidservants, and invited Levites were to participate. All sat down at the table of the Lord and rejoiced together “in hope of the glory of God” (Rom. 5:2). It might be well for the people of God today to celebrate feasts of rejoicing over the fact that they are at peace with God (see Additional Note at close of chapter).

 

၂. လက်ကို တင်ထားရန်။ ယဇ်ပူဇော်သက္ကာဖြစ်သော တိရစ္ဆာန်ကို စည်းဝေးရာ တဲတော်၏ တံခါးဝတွင် သတ်သည်၊ ၎င်းသည် ယဇ်ပူဇော်သက္ကာများအများစုကို သတ်ရာ နေရာဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ သွေးကို မီးရှို့သက္ကာ၏ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ဖျန်းသည် (အခန်းကြီး ၁:၄၊ ၅ ကိုကြည့်ပါ)။

2. Lay his hand. The animal was killed at the door of the tabernacle of the congregation, where most sacrificial animals were slain, and its blood sprinkled upon the altar of burnt offerings (see on ch. 1:4, 5).

 

၃. အဆီအားလုံး။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ဖြန့်ကျက်ထားသော အဆီမဟုတ်ဘဲ၊ အချို့သော ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို ဖုံးအုပ်ထားသော အဆီဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ကျောက်ကပ်များနှင့်အတူ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မီးရှို့သည်။

3. All the fat. Not fat scattered throughout the body, but the fat covering certain organs. This, together with the kidneys, was consumed on the altar.

 

“အဆီ” ဟူသော စကားလုံးသည် ဟေဗြဲလို “ခလတ်” ဖြစ်ပြီး၊ “အဆီဖြစ်ရန်” ဟူသော အဓိပ္ပါယ်မှ ဆင်းသက်လာသည်။ “နို့” ဟူသော စကားလုံးသည် “ခလတ်” ဖြစ်ပြီး၊ “အဆီ” နှင့် သရဇာတ်များတွင်သာ ကွဲပြားသည်။

The word translated “fat” is cheleb, from an unused root meaning “to be fat.” The word for “milk” is chalab and differs from “fat” only in the vowel pointings.

 

၅. မွှေးကြိုင်သောအနံ့။ အဆီကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မီးရှို့ထားသည်နှင့်အမျှ၊ “သခင်ဘုရားအတွက် မွှေးကြိုင်သောအနံ့” ဖြစ်သည်ဟု ယူဆရာ၍၊ အချို့က ၎င်းသည် အပြစ်ကို ကိုယ်စားပြုသည်ဟု ယူဆခြင်းသည် မညီညွတ်ပုံရသည်။ အပြစ်သည် ဘုရားအတွက် ရွံရှာဖွယ်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းကို ကိုယ်စားပြုသည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ လာခွင့်မပြုပါ။ ထို့ကြောင့် အပြစ်၏ သင်္ကေတဖြစ်သော တဆေးကို ဖယ်ထားခဲ့သည် (အခန်းကြီး ၂:၁၁၊ ၁၂)။ ဆာလံ ၃၇:၂၀ ကို “အဆီ” သည် အပြစ်ကို ဆိုလိုသည်ဟု သက်သေအဖြစ် တစ်ခါတစ်ရံ ကိုးကားသည်။ သို့သော် “အဆီ” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုထားသော စကားလုံးသည် “ယာကာ” ဖြစ်ပြီး၊ “အဆီ” ထက် “အလှတရား”၊ “ခမ်းနားမှု”၊ သို့မဟုတ် “အဖိုးတန်မှု” ကို ဆိုလိုသည်။ ၎င်းသည် ဘုရားက သူ၏လူများကို “အဖိုးတန်” ဟုခေါ်ဆိုရာတွင် အသုံးပြုသော စကားလုံးတူဖြစ်သည် (ဟေရှာယ ၄၃:၄)။ အဆီသည် အမြဲတမ်း ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မီးရှို့ခံရသည်၊ ဘုရားသည် ၎င်းကို သူ၏အရာအဖြစ် တောင်းဆိုခဲ့သည် (လေဝိမှတ်စာ ၃:၁၆)၊ ၎င်းသည် သခင်ဘုရားအတွက် “မွှေးကြိုင်သောအနံ့” ဖြစ်သည်၊ ၎င်းသည် အဖိုးတန်သည်၊ ၎င်းသည် သခင်ဘုရားထံ ပူဇော်သော “ယဇ်ပူဇော်သက္ကာ၏ အစားအစာ” ဖြစ်သည် (အခန်းကြီး ၃:၁၆)။ “မြေ၏အဆီကို စားရန်” (ကမ္ဘာဦး ၄၅:၁၈) ဆိုသည်မှာ ၎င်းကမ်းလှမ်းနိုင်သော အကောင်းဆုံးကို ခံစားရန်ဖြစ်သည်။

5. A sweet savour. Inasmuch as the fat was burned on the altar, “a sweet savour unto the Lord,” it seems inconsistent to hold, as some do, that it was a symbol of sin. Sin is an abomination to God, and nothing symbolizing it was permitted to come on the altar. It was for this reason that leaven, as a symbol of sin, was excluded (ch. 2:11, 12). Psalms 37:20 is sometimes quoted as proof that “fat” signifies sin. But the word translated “fat” is yaqar, and means “beauty,” “magnificence,” or “preciousness” rather than “fat.” It is the same word God uses in calling His people “precious” (Isa. 43:4). The fat was always burned on the altar; God claimed it as His (Lev. 3:16); it was a “sweet savour” unto the Lord; it was precious; it was “the food of the offering” presented to the Lord (v. 16). To “eat the fat of the land” (Gen. 45:18) meant to enjoy the best it had to offer.

 

၆. သိုးနွားမှ။ သိုးနွားမှ ယူသော တိရစ္ဆာန်များအတွက် စည်းမျဉ်းများသည် နွားအုပ်မှယူသော တိရစ္ဆာန်များအတွက်လည်း သက်ရောက်သည်။ ဤယဇ်ပူဇော်သက္ကာတွင် အထီးသို့မဟုတ် အမ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းသည် အပြစ်အနာအဆာမရှိရပါ။ ယဇ်ပူဇော်သူသည် ယဇ်သက္ကာ၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် လက်ကို တင်ထားပြီး ၎င်းကို သတ်သည်၊ ထို့နောက် ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် သွေးကို လုပ်ဆောင်သည်။

6. Of the flock. The rules applied to animals taken from the flock applied also to those from the herd. Note that in this offering, a male or a female might be used, but it must be without blemish. The offerer laid his hand upon the head of the victim and killed it, after which the priest ministered the blood.

 

၉. တင်ပါးတစ်ခုလုံး။ ပိုမိုတိကျစွာဆိုရသော် “အမြီးဖြစ်သည်”၊ ဆိုလိုသည်မှာ အကျယ်အမြီးရှိသော သိုး (Ovis laticaudata) ၏ အမြီးဖြစ်သည်။ ဤသိုး၏ အမြီးသည် များသောအားဖြင့် ပေါင် ၁၀ မှ ၁၅ အထိ အလေးချိန်ရှိပြီး၊ ပေါင် ၅၀ သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပို၍လည်း အလေးချိန်ရှိနိုင်သည်။ ၎င်း၏အလေးချိန်ကြောင့် အမြီးသည် မြေပေါ်တွင် ဆွဲလျက်ရှိပြီး၊ ရလဒ်အနေဖြင့် သိုး၏တန်ဖိုးကို လျော့နည်းစေသော နာကျင်ဖွယ်အနာများ ဖြစ်ပေါ်သည်။ ရှေးယခင်ကတည်းက၊ ယနေ့ခေတ်ကဲ့သို့ပင်၊ သိုးထိန်းများသည် အမြီးများကို ပေါ့ပါးသော သစ်သားပြားများဖြင့် ချည်နှောင်ထားလေ့ရှိသည်၊ သို့မဟုတ် အမြီးကို တင်ဆောင်နိုင်သော သေးငယ်သော လှည်းများကို ပြုလုပ်ထားသည်။

9. The whole rump. More accurately, “the tail,” that is, of the broadtail sheep (Ovis laticaudata). The tail of this sheep usually weighs from 10 to 15 lb., and may weigh as much as 50 lb. or more. Because of its weight the tail drags on the ground, and the result is painful sores that lessen the value of the sheep. In olden times, as today, shepherds tied light boards to the tails or made small carts on which the tail could ride.

 

အမြီးသည် အဆီနှင့် အရိုးရည်များ ရောနှောထားသောဖွဲ့စည်းမှုဖြစ်ပြီး၊ အခြားအရာများနှင့် ရောစပ်ထားပြီး၊ ဘုရား၏ အဆီကို မစားရန် တားမြစ်ချက်ဖြင့် ကန့်သတ်မထားသူများအတွက် ထောပတ်အစားထိုးအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။ အချို့သော အရှေ့ပိုင်းနိုင်ငံများတွင် ယနေ့ခေတ်တွင်လည်း အမြီးကို ဤသို့အသုံးပြုနေဆဲဖြစ်သည်။

The tail itself was composed of a mixture of fat and marrow, which, blended with other things, was used as a substitute for butter by those who were not inhibited by God’s command not to eat the fat. In some Eastern countries the tail is still so used.

 

၁၂. ဆိတ်။ ဤကိစ္စတွင် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းသည် အခြားယဇ်ပူဇော်သက္ကာများနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ လက်ကိုတင်ထားခြင်း၊ သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ သွေးဖျန်းခြင်း—အားလုံးသည် ပုံမှန်ပုံစံကို လိုက်နာသည်။ အဆီကို ဂရုတစိုက်ဖယ်ရှားပြီး၊ ကျောက်ကပ်များနှင့်အတူ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မီးရှို့သည်။

12. A goat. The procedure in this case was the same as with other sacrifices. The laying on of the hand, the slaying, the sprinkling of the blood—all followed the regular pattern. The fat was carefully removed, and, with the kidneys, burned on the altar.

 

၁၇. ထာဝရပညတ်။ ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလလူမျိုးအား “အဆီရော သွေးရော မစားရ” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ “အဆီအားလုံးသည် ထာဝရဘုရား၏အရာ” (အခန်း ၃:၁၆) နှင့် “ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့အားလုံး … ထာဝရဘုရား၏အရာ” (အခန်း ၂၇:၃၀) ဟူသော ထုတ်ပြန်ချက်များသည် တူညီသည်။ အဆီမစားရခြင်း၏ အကြောင်းပြချက်မှာ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်ပိုင်ဆိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (အခန်း ၇:၂၃ ကိုကြည့်ပါ)။

17. A perpetual statute. God commanded Israel to “eat neither fat nor blood.” “All the fat is the Lord’s” (v. 16), and, “all the tithe … is the Lord’s” (ch. 27:30), are parallel statements. The reason given for not eating fat is that it belongs to God (see on ch. 7:23).

 

အခန်း ၃ အပေါ် ထပ်မံမှတ်ချက်

additional note on chapter 3

 

ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ကျေးဇူးသိတတ်မှု၏ ငြိမ်သက်ရာဖြစ်သော ယဇ်ပူဇော်ခြင်းများကို ယခုအခါ စစ်မှန်သောပုံစံဖြင့် မပူဇော်တော့သော်လည်း ၎င်းတို့၏ စိတ်ဓာတ်သည် ရှိနေသင့်သည်။ ယုံကြည်သူများဟု ယူဆရသော “ဖြောင့်မတ်သူ” ခရစ်ယာန်များပင်လျှင် ဘုရားသခင်၏ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် မေတ္တာတရားကို သူတို့ခံစားသင့်သည့်အတိုင်း ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် မခံစားကြပေ။ အချို့ကိစ္စများတွင် ဘုရားသခင်က ၎င်းတို့အတွက် ပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်ကို တန်ဖိုးမထားတတ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းသည် အမြဲတမ်းမဟုတ်ပေ။ ခရစ်ယာန်များစွာသည် ၎င်းတို့၏ ဘာသာတရားတွင် ပျော်ရွှင်နိုင်သည့် အခွင့်အရေးရှိကြောင်းကို နားမလည်ကြပေ။ ၎င်းတို့သည် ကားယားတိုင်၏ အရိပ်ထဲတွင် နေထိုင်ကြပြီး ၎င်း၏ နေရောင်ခြည်ထဲတွင် မနေထိုင်ကြပေ။ ၎င်းတို့သည် ပျော်ရွှင်ခြင်းသည် မမှန်ကန်သည်ဟု ခံစားကြပြီး၊ ပြုံးခြင်းပင်လျှင် မသင့်လျော်ဟု ထင်ကြသည်။ အပြစ်ကင်းသည်ဖြစ်စေ၊ မကင်းသည်ဖြစ်စေ ရယ်မောခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းဟု ယူဆကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ခရစ်တော်သည် ရယ်မောခဲ့သည် သို့မဟုတ် ပြုံးခဲ့သည်ဟူသော မှတ်တမ်းမရှိကြောင်းကို ညွှန်ပြသည်။ မှန်ပါသည်၊ သို့သော် ခရစ်တော်သည် ဆံပင်ဖြီးခဲ့သည် သို့မဟုတ် ရေချိုးခဲ့သည်ဟူသော မှတ်တမ်းလည်း မရှိပေ။ ထိုသို့သော သူများသည် ကမ္ဘာ၏ ဝန်ထုပ်ကို ၎င်းတို့၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ထမ်းထားရန် ကြိုးစားကြပြီး၊ အပန်းဖြေရန် အချိန်ဖြုန်းခြင်းသည် အချိန်ဖြုန်းရုံသာမက ဘာသာရေးနှင့် ဆန့်ကျင်သည်ဟုလည်း ခံစားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် “ဖြောင့်မတ်သူ” ခရစ်ယာန်များဖြစ်သော်လည်း ပျော်ရွှင်သူများ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့သည် ခရစ်တော်၏ ခေတ်ကာလတွင် နေထိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ နောက်လိုက်များထဲတွင် ရှိခဲ့ပါမူ၊ ဂါလိလဲရှိ မင်္ဂလာဆောင်သို့ သူတက်ရောက်ခြင်းကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ကြပြီး၊ အလွန်ဆိုးဆိုးရွားရွား နောက်လိုက်ခဲ့ကြမည် သို့မဟုတ် လုံးဝမလိုက်ခဲ့ကြပေ။ ၎င်းတို့သည် သူ့ကို စိတ်မရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြမည်။ ခရစ်တော်တွင် ကြီးမားသော အမှုတစ်ခု လုပ်ဆောင်ရန် မရှိခဲ့ပါလား။ ထို့ကြောင့် လူမှုရေးအခါသမယတွင် အချိန်ဖြုန်းနိုင်မည်လား။ သူ့တွင် အလုပ်လုပ်ရန် သုံးနှစ်သာရှိမည်ကို သိခဲ့ပါမူ၊ ၎င်းတို့သည် ပို၍ စိတ်ရှုပ်ထွေးခဲ့ကြမည်။

Literal peace offerings of joy and thankfulness are no more offered, but their spirit should remain. Few, even among supposedly “good” Christians, rejoice in the peace and love of God as they should and as is their privilege. Though the reason in some cases may be a lack of appreciation for what God has done for them, this is not always so. There are many Christians who fail to understand that it is their privilege to be happy in their religion. They live in the shadow of the cross rather than in its sunshine. They feel that there is something wrong about being happy, that even a smile may be inappropriate, and that laughter, innocent or otherwise, is sacrilegious. They point to the fact that there is no record that Christ ever laughed or even smiled. True, but neither is there any record that He ever combed His hair or bathed. Such individuals seek to carry the burden of the world upon their shoulders, and feel that to spend any time whatever in recreation is not only a waste of time but definitely irreligious. They are “good” Christians, but not happy ones. Had they lived in the time of Christ, and had they been among His followers, they would have questioned the advisability of His attending the wedding in Galilee, and would have followed Him reluctantly if at all. They would have waited most impatiently for Him. Did He not have a great work to do? How could He then waste time at a social occasion? Had they known that He was to have but three years in which to work, they would have been still more perplexed.

 

ဤသို့သော “ဖြောင့်မတ်သူ” ခရစ်ယာန်များသည် ခရစ်တော်၏ လူမှုရေးလှုပ်ရှားမှုများတွင် တစ်စုံတစ်ရာ မမှန်ကန်သည်ဟု ခံစားရမည်။ အပြစ်သားများနှင့် အတူ စားသောက်နေခြင်းတွင် အချိန်ဖြုန်းနိုင်မည်လား။ ဖာရိရှဲများပင်လျှင် ယောဟန်၏ တပည့်များ၏ အစာရှောင်ခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းကို ညွှန်ပြပြီး၊ ပွဲခံနေသော ခရစ်တော်ကို ဆူပူသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည် (လုကာ ၅:၂၉–၃၅ ကိုကြည့်ပါ)။

This kind of “good” Christians would feel that there was something wrong about Christ’s social activities. How could He spend time in eating and drinking with sinners? Even the Pharisees were perplexed about this as they pointed to the fasting and praying of John’s disciples, implying rebuke to Christ, who was feasting (see Luke 5:29–35).

 

ဤအရာကို ကျွန်ုပ်တို့သည် ထာဝရဘုရား၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိနေသော ခေတ်ကာလတွင် နေထိုင်နေရသည်ကို အပြည့်အဝ သဘောပေါက်ပြီး ရေးသားထားခြင်းဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်များ၏ ဘဝတွင် လေးနက်မှုနှင့် သမ္မာကျမ်းစာနှင့်အညီ နေထိုင်မှုသည် ထင်ရှားသင့်သည့် အချိန်ရှိခဲ့လျှင် ယခုသည် ထိုအချိန်ဖြစ်သည်။ ရောက်ရှိလာမည့် အကျပ်အတည်းကို မျှော်ကြည့်လျှင် “ကျွန်ုပ်တို့သည် သန့်ရှင်းမှုနှင့် ဘုရားသခင်ကို ရိုသေသော ဘဝဖြင့် မည်သည့်သူများဖြစ်သင့်သနည်း” (၂ ပေတရု ၃:၁၁၊ RSV)။ အလွယ်တကူ ပေါ့ပါးမှုနှင့် အချည်းနှီးသော အပြုအမူများကို ဖယ်ရှားထားသင့်ပြီး၊ လေးနက်မှုသည် ယုံကြည်သူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးကို သိမ်းပိုက်သင့်သည်။ ကြီးမားပြီး အရေးပါသော ဖြစ်ရပ်များသည် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာနေသည်။ ဤသည်မှာ အသေးအဖွဲများနှင့် အဓိပ္ပါယ်မရှိသော အရာများအတွက် အချိန်မဟုတ်ပေ။ ဘုရင်သည် တံခါးဝတွင် ရှိနေပြီ။

This is written with a full appreciation of the day in which we live, on the very brink of eternity. If there ever was a time when seriousness and sobriety should characterize the lives of Christ’s followers this is such a time. In view of the approaching crisis, “what sort of persons” ought we to be “in lives of holiness and godliness” (2 Peter 3:11, RSV). All frivolity and lightness should be put aside, and solemnity should take possession of every believer. Great and momentous events are hastening on apace. This is no time for trifling and nonsense. The King is at the door.

 

သို့သော် ဤအချက်များသည် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရင်၏ သားသမီးများဖြစ်ကြောင်း၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်ပြီးဖြစ်ကြောင်း၊ ကျွန်ုပ်တို့တွင် ပျော်ရွှင်ခွင့်နှင့် ဝမ်းမြောက်ခွင့်ရှိကြောင်းကို မေ့လျော့စေမည်မဟုတ်ပေ။ အမှုကို ပြီးစီးရမည်၊ ထိုအမှုတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ပါဝင်ရမည်။ သို့သော် အချို့သည် အားလုံးသည် ၎င်းတို့အပေါ်တွင် မူတည်နေသည်ဟု ပြောဆိုကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ဆုတောင်းချက်များတွင် ဘုရားသခင်အား လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာများကို သတိပေးကြပြီး၊ ဘုရားသခင်သည် ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် အရေးပါသော ကိစ္စများကို မေ့လျော့သွားမည်ကို စိုးရိမ်ပုံရသည်။ ၎င်းတို့သည် “ဖြောင့်မတ်သူ” ဝိညာဉ်များဖြစ်ပြီး၊ အမြဲတမ်း မှန်ကန်စွာ ပြုလုပ်ရန် စိတ်အားထက်သန်ကြသည်၊ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ဝန်ထုပ်ကို ထာဝရဘုရားထံ လွှဲပြောင်းပေးရန် ဘယ်သောအခါမှ မသင်ယူခဲ့ကြပေ။ ၎င်းတို့သည် ဝန်ထုပ်ကို ထမ်းထားရန် ကြိုးစားကြပြီး၊ ဝန်ထုပ်အောက်တွင် ညည်းညူနေသော်လည်း၊ ဘယ်သောအခါမှ လက်မလျှော့ရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားပြီး များစွာသော ကောင်းမှုများကို ပြုလုပ်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် တန်ဖိုးရှိသော အလုပ်သမားများဖြစ်ပြီး၊ ထာဝရဘုရားသည် ၎င်းတို့ကို အလွန်ချစ်တော်မူသည်။

These facts, however, should not cause us to forget that we are children of the King, that our sins are forgiven, and that we have a right to be happy and rejoice. The work must be finished, and we are to have a part in it; but some talk as if all depended on them. In their prayers they remind God of what needs to be done, seemingly fearful that He might forget some important matters dear to their hearts. They are “good” souls, anxious at all times to do right, but they have never learned to cast their burdens on the Lord. They are doing their best to carry the load, and though groaning under the burden, are determined never to give up. They struggle on and do much good. They are valuable workers, and the Lord loves them dearly.

 

သို့သော် ၎င်းတို့၏ အလုပ်နှင့် ကြိုးစားမှုအားလုံးနှင့်အတူ၊ ၎င်းတို့တွင် တစ်ခုသာ လိုအပ်နေသည်—ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်း။ ၎င်းတို့သည် အမှုကို စတင်ခဲ့သော သူသည် ၎င်းကို ပြီးစီးမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ သူသည် ၎င်းတို့ထက်ပင် ပို၍စိတ်ဝင်စားကြောင်း၊ ထိုအချိန်တွင် လုပ်ဆောင်နိုင်သမျှကို ပြုလုပ်နေကြောင်း ယုံကြည်ခြင်း မရှိကြပေ။ ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ ဘာသာတရားတွင် ပျော်ရွှင်မှု အနည်းငယ်သာ တွေ့ရှိကြပြီး၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို များစွာတွေ့ရှိကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မာသာကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး၊ ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ပြီး စိုးရိမ်ကြသည်၊ သို့သော် လိုအပ်သော တစ်ခုတည်းသော အရာကို ချန်လှပ်ထားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မာရိများကို မနှစ်သက်စွာ ကြည့်ကြပြီး၊ ၎င်းတို့အကြောင်း ထာဝရဘုရားထံ ညည်းညူကြပြီး၊ ခရစ်တော်သည် မာရိ၏ ဘက်ကို ယူပေးသည်ကို နားလည်ရန် ခက်ခဲကြသည်။ မာရိနှစ်ယောက်ရှိပြီး မာသာမရှိပါမူ ထမင်းစားပွဲ အဆင်သင့်ဖြစ်ပါမည်လားဟု ၎င်းတို့မေးကြသည်။ ထိုသို့သော ခရစ်ယာန်များသည် အလုပ်လုပ်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ အလုပ်တွင် သစ္စာရှိကြသည်၊ သို့သော် အတွင်းစိတ်တွင် အခြားသူများသည် ၎င်းတို့၏ ဝေစုကို မထမ်းကြသည်ဟု ခံစားကြပြီး၊ ဝန်ထုပ်၏ အများစုသည် ၎င်းတို့အပေါ်တွင် ရှိနေသည်ဟု ခံစားကြသည်။

But with all their work and striving, this one thing they lack—faith in God. They lack faith that He who began the work will also finish it, that He is as much interested in it as they are, even more, and that He is doing all that can be done at the moment. They find little joy in their religion, but a great deal of worry. They are like Martha, who toiled and worried, but left out the one thing needful. They look disapprovingly on the Marys, complain to the Lord about them, and experience difficulty understanding how Christ could take Mary’s part. Would the meal ever have been ready if there had been two Marys and no Martha? they ask. Such Christians work and are faithful in their work, but inwardly they feel that others are not doing their share and that too much of the load is on them.

 

ဖခင်သားအကြီးပုံပြင်တွင် တူညီသော သင်ခန်းစာကို အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။ အကြီးဆုံးသားသည် သူသည် ဘယ်သောအခါမှ မမှန်ကန်သည့်အရာ မပြုခဲ့ဟု ဆိုသည်။ သူသည် အမြဲတမ်း ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး၊ ပျော်ပွဲစားထွက်ခြင်းနှင့် ဖြုန်းတီးခြင်းတွင် အချိန်မဖြုန်းခဲ့ပေ။ ယခု အငယ်ဆုံးသားသည် သူ၏ အမွေကို ဖောက်ပြန်စွာ သုံးစွဲပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်လာသောအခါ၊ သူသည် ဒေါသထွက်ပြီး ပြန်လာသော ညီအစ်ကိုအတွက် ဂုဏ်ပြုသော ပွဲသို့ မဝင်ခဲ့ပေ။ ဖခင်သည် ထွက်လာပြီး သူ့ကို တောင်းပန်ခဲ့သော်လည်း အကျိုးမရှိခဲ့ပေ။ ထိုအစား၊ သူသည် ဖခင်ကို ဆူပူကြပြီး၊ ဖောက်ပြန်သော သားသည် သူ၏ အမွေကို ပြည့်တန်ဆာများနှင့် ဖြုန်းတီးပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ဖခင်သည် သူ့အတွက် ပွဲခံပြီး ဆူဖြစ်သော နွားသငယ်ကို သတ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်—သို့သော် သူ၏ နာခံသော သားအတွက်ကား ဘာမှမပြုခဲ့ပေ (လုကာ ၁၅:၃၀)။

The same lesson is emphasized in the story of the prodigal son. The elder son claimed that he had never done wrong. He had always worked hard, and had not wasted his time in feasting and carousing. Now, when the younger son came home after spending his portion of the inheritance in riotous living, he was angry and would not go in to the feast in honor of the returned brother. It was of no avail that the father went out and entreated him. Instead, he rebuked the father, saying that as soon as the prodigal son, who had devoured his living with harlots, came home, the father made for him a feast and killed the fatted calf—but had never done anything for his obedient son (Luke 15:30).

 

ခရစ်ယာန်များသည် အလွန်လေးနက်သော ဖြစ်ရပ်များကြားတွင်ပင် ပျော်ရွှင်သော သူများဖြစ်သင့်သည်။ ခရစ်တော်သည် ကားယားတိုင်ကို ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင်ပင် ရွှင်လန်းပြီး တောက်ပခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အဘယ်ကြောင့် ပျော်ရွှင်မနေသင့်သနည်း။ ဘုရားသခင်သည် ရွေးနှုတ်ခံရသူများ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သီချင်းသစ်တစ်ပုဒ်ကို ထည့်သွင်းပေးခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်နှင့်အတူ လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် သူ၏ မေတ္တာတရားထဲတွင် ပျော်ရွှင်ကြသည်။

Christians should be happy people, though in the midst of the most solemn events. Christ was cheerful and radiant, even when facing the cross. Why should we not be happy? God has placed a new song in the hearts of those who are redeemed. They are children of the Most High. They are walking with God. They are happy in His love.

 

ခရစ်ယာန်အားလုံးသည် ၎င်းတို့ထံရှိသင့်သည့်အတိုင်း၊ ၎င်းတို့ခံစားခွင့်ရှိသည့်အတိုင်း ဘုရားသခင်၏ ငြိမ်သက်ခြင်းကို ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် မရရှိကြပေ။ ၎င်းတို့သည် ခရစ်တော်၏ ကတိတော်ကို မေ့လျော့ထားကြသည်—“ငါသည် သင်တို့အား ငြိမ်သက်ခြင်းကို ပေးထားသည်။ … သင်တို့၏ နှလုံးသားသည် မပူပန်ရ၊ မကြောက်ရွံ့ရ” (ယောဟန် ၁၄:၂၇)။

Not all Christians have the peace of God in their hearts as they should have, and as they are entitled to have. They have forgotten Christ’s promise, “Peace I leave with you. … Let not your heart be troubled, neither let it be afraid” (John 14:27).

 

များစွာသော နှလုံးသားများသည် ပူပန်နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် စိုးရိမ်ကြသည်။ အချို့သော ချစ်ရသူတစ်ဦးသည် သိုးအုပ်အတွင်း၌ မရှိသည်ကို တွေ့ရှိပြီး ၎င်းတို့သည် သူ့ကို ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် ခေါ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားကြသည်။ နေ့ရောညပါ ၎င်းတို့သည် ကြိုးစားလုပ်ဆောင်ပြီး ဆုတောင်းကြသည်။ ၎င်းတို့သည် သူ၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ရရှိရန် မည်သည့်အရာကိုမျှ ချန်လှပ်မထားပေ။ အကယ်၍ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကို အခြားသူ၏ လုပ်ဆောင်မှုများဖြင့် ကယ်တင်နိုင်မည်ဆိုပါက၊ ၎င်းတို့သည် ထိုအရာကို ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။ ထို့ပြင် ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ထည့်သွင်းမထားပေ။ ၎င်းတို့သည် သူ့ထံ ဆုတောင်းကြသည်။ ၎င်းတို့သည် သူ့ကို တောင်းပန်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်အား တိုက်တွန်းရန် လိုအပ်သည်ဟူသော အနေဖြင့် ဆုတောင်းကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ချစ်ရသူသည် ဘုရားသခင်ထံ ပြန်လှည့်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် မည်မျှပျော်ရွှင်ကြသည်နည်း။ ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် အနားယူနိုင်ပြီ။ ၎င်းတို့၏ အလုပ်ပြီးစီးပြီ၊ ၎င်းတို့၏ တာဝန်ပြီးဆုံးပြီ။

The hearts of many are troubled. They are afraid. They worry. Some dear one is outside the fold and they are trying to “pray him in.” Day and night they toil and pray. They leave no stone unturned in their efforts to encompass his salvation. If anyone can be saved by the works of someone else, they are determined that it shall be done. And they do not leave God out of the reckoning. They pray to Him. They entreat Him. They pray as if God needed urging. And at last the dear one turns to God. How happy they are! Now they can rest. Their work is done, their task accomplished.

 

၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်သည် ဝိညာဉ်တစ်ခု၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ၎င်းတို့ကဲ့သို့ စိတ်ဝင်စားကြောင်း တွေးမိဖူးပါသလား။ ၎င်းတို့သည် ဆုတောင်းခြင်းနှင့် လုပ်ဆောင်ခြင်းကို မစတင်မီကပင်၊ ဘုရားသခင်သည် လိုချင်သော ရလဒ်ကို ရရှိရန် ဖြစ်နိုင်လျှင် အေးဂျင့်များကို လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်ဟု တွေးမိဖူးပါသလား။ ဘုရားသခင်သည် လူတစ်ဦး၏ ဆန္ဒဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ကယ်တင်နိုင်မည်မဟုတ်သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် ပြုလုပ်နိုင်သည့် အရာများစွာရှိပြီး၊ သူသည် ၎င်းတို့ကို ပြုလုပ်နေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် သူနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့အနေဖြင့် ကူညီရန် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိမရှိကို တိတ်တဆိတ် မေးမြန်းမည်ဆိုပါက၊ သူသည် ပို၍ပင် ပြုလုပ်နိုင်မည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ အမှုကို လွှဲပြောင်းယူပြီး သူ၏ အကူအညီကို တောင်းခံတတ်ကြသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ အမှုကို အသိအမှတ်ပြုပြီး သူနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မည်ဆိုပါက ပိုမိုကောင်းမွန်မည်။ ထိုသို့သော သဘောပေါက်မှုသည် ဝိညာဉ်တစ်ခုထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ငြိမ်သက်ခြင်းသည် ၎င်းနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် အလုပ်နည်းသွားမည် သို့မဟုတ် ဆုတောင်းနည်းသွားမည် မဟုတ်ပေ၊ သို့သော် သူသည် အလေးပေးမှုကို ပြောင်းလဲလိုက်မည်။ သူသည် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဆုတောင်းလျက် စတင်မည်။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်သည် အမှုပြုနေသည်ဟု ယုံကြည်မည်ဆိုပါက၊ သူသည် လူသားများ၏ ကယ်တင်ခြင်းကို စိတ်ဝင်စားသည်ဟု ယုံကြည်မည်ဆိုပါက၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ယခင်ကထက် ပို၍ ဆုတောင်းမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့သည် တာဝန်ကို ဘုရားသခင်ထံ ထားရှိမည်။ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဝမ်းမြောက်မှုဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ နှလုံးသားနှင့် ဘဝများကို ဘုရားသခင်ထံ “မွှေးကြိုင်သော ယဇ်” အဖြစ် ပူဇော်ကြပါစို့။

Does it ever occur to such that God is as much interested in a soul’s conversion as they are? Does it ever occur to them that long before they began to pray and work, God had set agencies in motion that would, if possible, effect the desired end? God cannot save a man against his will, but there are many things God can do, and He is doing them all. He could do still more if we would cooperate with Him and quietly ask if there is anything we can do to help, instead of attempting to direct Him. We are prone to take over God’s work and ask His help, when it would be better if we recognized God’s work and cooperated with Him. The moment such realization comes to a soul, peace comes with it. He will not work or pray less, but he will shift the emphasis. He will begin to pray in faith. If we really believe that God is at work, if we believe that He is interested in men’s salvation, we will pray more than ever; but we will leave the responsibility with God. In joy and gladness let us present our hearts and lives to God, “for a sweet savour.”

 

ellen g. white comments

17 2T 61