ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၅၀

 

အခန်းကြီး - ၅၀

chapter 50

 

၁။ ယာကုပ်အတွက် ဝမ်းနည်းခြင်း။ ၄။ ယောသပ်သည် ဖာရိူထံမှ သူ့ဖခင်ကို သင်္ဂြိုဟ်ရန် ခွင့်ပြုချက်ရယူခြင်း။ ၇။ ဈာပန။ ၁၅။ ယောသပ်သည် သူ့ညီများအား ခွင့်လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုသူများကို အားပေးစည်းရုံးခြင်း။ ၂၂။ သူ၏အသက်အရွယ်။ ၂၃။ သူသည် သူ၏သားများ၏ တတိယမျိုးဆက်ကို တွေ့မြင်ခြင်း။ ၂၄။ သူသည် သူ၏ညီအစ်ကိုများအား ပြန်လည်ပြောင်းရွှေ့လာမည်ဟု ပရောဖက်ပြုခြင်း။ ၂၅။ သူသည် သူ၏အရိုးများအတွက် သူတို့ထံမှ ကျိန်ဆိုချက်ယူခြင်း။ ၂၆။ သူသေဆုံးပြီး သင်္ချိုင်းတွင် ထားရှိခြင်း။

1 The mourning for Jacob. 4 Joseph getteth leave of Pharaoh to go to bury him. 7 The funeral. 15 Joseph comforteth his brethren, who craved his pardon. 22 His age. 23 He seeth the third generation of his sons. 24 He prophesieth unto his brethren of their return. 25 He taketh an oath of them for his bones. 26 He dieth, and is chested.

 

၁။ ယောသပ်သည် သူ၏ဖခင်၏မျက်နှာပေါ်တွင် လဲကျသွားသည်။ ယောသပ်သည် ဘုရားသခင်ကတိပေးထားသည့်အတိုင်း (အခန်း ၄၆:၄) သူ၏ချစ်လှစွာသောဖခင်၏မျက်လုံးများကို ပိတ်ပေးခဲ့သည်မှာ သံသယမရှိပါ။ ဤကျမ်းပိုဒ်တွင် ယောသပ်၏ဝမ်းနည်းခြင်းကိုသာ ဖော်ပြထားသည်မှာ အခြားသားများသည် ဖခင်အတွက် ဝမ်းမနည်းခဲ့ကြဟု မဆိုလိုပါ။ ယောသပ်၏နှလုံးသားသည် နူးညံ့သောခံစားမှုများကို အထူးလက်ခံနိုင်စွမ်းရှိသောကြောင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများ၏ဝမ်းနည်းခြင်းသည် ယောသပ်ထက် သိသာထင်ရှားမှုနည်းပေမည်။ ယောသပ်၏ဝမ်းနည်းခြင်းသည် အားလုံး၏ဝမ်းနည်းခြင်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ ၎င်းတို့၏ဝမ်းနည်းခြင်းသည် အလားတူပင် စစ်မှန်သည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။

1. Joseph fell upon his father’s face. Joseph had no doubt closed the eyes of his beloved father, as God had promised (ch. 46:4). That only Joseph’s grief is described in this passage does not imply that the other sons did not sorrow for their father. Perhaps their grief was less demonstrative than that of Joseph, since the heart of Joseph appears to have been peculiarly susceptible to tender emotions. The grief of Joseph is representative of the grief of all, and we may assume that their sorrow was just as real.

 

၂။ အစ္စရေးကို သင်္ဂြိုဟ်ရန် ပြင်ဆင်ခြင်း။ ရှေးခေတ်အီဂျစ်လူမျိုး၏ သင်္ဂြိုဟ်ပြင်ဆင်နည်းကို ဟီရိုဒိုတပ်စ် (ii. 86) နှင့် ဒိုင်အိုဒိုရပ်စ် (i. 91) တို့က ဖော်ပြထားသည်။ ၎င်းတို့၏ဖော်ပြချက်များသည် ရှေးအီဂျစ်စာရွက်စာတမ်းများနှင့် မမ်းမီရုပ်ကြွင်းများကို စစ်ဆေးခြင်းဖြင့် အဓိကအားဖြင့် မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည်။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်သည် ကုန်ကျစရိတ်များပြီး ဒေါ်လာ ၁၀၀၀ အထိ ကုန်ကျနိုင်သည်။ ဦးနှောက်ကို ဦးစွာ နှာခေါင်းပေါက်မှတဆင့် ကွေးညွှတ်ထားသော သတ္တုတစ်ခုဖြင့် ထုတ်ယူပြီး၊ ဦးခေါင်းခွံကို ဆေးဝါးများဖြင့် ဆေးကြောပြီး ကျန်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းများကို ဖယ်ရှားသည်။ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ချွန်ထက်သောဓားဖြင့် ဖြတ်ထားသော အပေါက်မှတဆင့် အဆီအသည်းများကို ထုတ်ယူပြီး ကာနိုပစ်အိုးများဟု ခေါ်သော သီးခြားအိုးများတွင် ထည့်သွင်းသည်။ အလွတ်ဖြစ်နေသော ဝမ်းဗိုက်ကို ထန်းရည်နှင့် ရနံ့ဆီများဖြင့် သန့်စင်ပြီး အမျိုးမျိုးသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များဖြင့် ပြည့်စေသည်။ အပေါက်ကို ချုပ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ပြည့်စွမ်းထားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို နာထရွန်ဖျော်ရည်တွင် ရက်ပေါင်းများစွာ (၇၀ ရက်အထိ) နှစ်မြှုပ်ထားသည်။ ထို့နောက် ဆေးကြောပြီး ပိတ်စဖျင်ဖြင့် ထုပ်ပိုးကာ သွားဖုံးဖြင့် သုတ်လိမ်းပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် သဘာဝမျက်နှာသွင်ပြင်နှ Hobbesရိုးရှင်းစွာ ပုံဖော်သည်။

2. Embalmed Israel. The ancient Egyptian method of embalming has been described, both by Herodotus (ii. 86) and by Diodorus (i. 91). The accuracy of their descriptions has been confirmed in the main by ancient Egyptian documents and by an examination of the mummies themselves. The process was expensive, costing as much as $1,000. The brain was first extracted through the nostrils by means of a crooked piece of metal, and the skull was then thoroughly cleansed of any remaining portions by rinsing it with drugs. Through an opening in the left side made with a sharp knife, the viscera were removed and placed in separate jars, the so-called canopic jars. The empty abdomen was purified with palm wine and an infusion of aromatics, and then filled with various spices. After the opening had been sewed up, the stuffed form was submerged for many days (up to 70) in a bath of natron solution. Then it was washed, wrapped in a linen shroud, smeared over with gum, and finally painted to resemble the natural features of the deceased.

 

၃။ လေးဆယ်ရက်။ အီဂျစ်စာရွက်စာတမ်းများအရ လူသေဆုံးသည့်နေ့မှ သင်္ဂြိုဟ်သည့်နေ့အထိ ကာလသည် ကွဲပြားသည်ကို သိရှိရသည်။ တစ်ခုမှာ သင်္ဂြိုဟ်ပြင်ဆင်မှုသည် ၁၆ ရက်၊ ပတ်တီးဖြစ်စဉ်သည် ၃၅ ရက်၊ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းသည် ၇၀ ရက်၊ စုစုပေါင်း ၁၂၁ ရက်ကြာသည်။ အခြားတစ်ခုမှာ သင်္ဂြိုဟ်ပြင်ဆင်မှုသည် ၆၆ ရက်၊ သင်္ဂြိုဟ်ပြင်ဆင်မှု ၄ ရက်၊ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းသည် ၂၆ ရက်၊ စုစုပေါင်း ၉၆ ရက်ကြာသည်။ အခြားနေရာတွင် သင်္ဂြိုဟ်ပြင်ဆင်မှုသည် ၇၀ သို့မဟုတ် ၈၀ ရက်ကြာပြီး သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းသည် ၁၀ လအထိ ကြာသည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (အီအက်စဗလူး ဘတ်ဂျ်၊ ။ ကာလသည် သေဆုံးသူ၏မိသားစု၏ ချမ်းသာမှုနှင့် အီဂျစ်သမိုင်းကာလပေါ်တွင် မူတည်သည်။ ယာကုပ်သည် ဝန်ကြီးချုပ်၏ဖခင်ဖြစ်သောကြောင့် ထိုခေတ်၏ အကောင်းဆုံးစောင့်ရှောက်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။ သူ၏သင်္ဂြိုဟ်ပြင်ဆင်မှုသည် ၄၀ ရက်ကြာပြီး သင်္ဂြိုဟ်ပြင်ဆင်မှုအတွက် နောက်ထပ် ၇၀ ရက်ကြာသည်။ ဤကာလသည် တရားဝင်ဝမ်းနည်းကြေငြာထားသော ကာလဖြစ်သည်။

3. Forty days. It is known from Egyptian documents that the length of the period from the death of a man to his burial varied. In one case the embalming occupied 16 days, the bandaging 35 days, and the burial 70 days, 121 days in all. In another case the embalming occupied 66 days, preparations for burial 4 days, and the burial itself 26 days, in all 96 days. Elsewhere we are told that the embalming lasted for 70 or 80 days, and the burial 10 months (see E. A. W. Budge, The Mummy). The time involved depended upon the wealth of the family of the deceased and the period of Egyptian history. Jacob, being the father of the prime minister, received the best care of the time. His embalming continued for 40 days, and the preparations for his burial another 70 days. This was proclaimed an official period of mourning.

 

၄။ ဖာရိုး၏အိမ်တော်။ ဝမ်းနည်းကာလပြီးဆုံးသ ယောသပ်သည် ဘာကြောင့် ဘုရင်ထံ တိုက်ရိုက်တောင်းဆိုမှုမပြုဘဲ အခြားအရာရှိများမှတဆင့် တောင်းဆိုခဲ့သည်ကို မှတ်ချက်ပေးသူများက ခန့်မှန်းခဲ့သည်။ ဤထူးဆန်းသောလုပ်ထုံးလုပ်နည်း၏အကြောင်းရင်းများမသိရှိရသော်လည်း၊ ထိုခေတ်တွင် ပုံမန်ဖြစ်နိုင်သည်။ အချို့က ယောသပ်သည် အရာရှိများ၏ထောက်ခံမှုရရှိရန် ဤသို့ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဟု အကြံပြုကြသည်။ သို့မဟုတ် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းဆိုင်ရာ ဓလေ့ထုံးတမ်းအရ မုတ်ဆိတ်နှင့်ဆံပင်ကို မရိတ်ဘဲထားရသောကြောင့် ဘုရင့်ရှေ့သို့ မဝင်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ယောသပ်၏ရာထူးသည် အငတ်ဘေးပြီးနောက် ကန့်သတ်ခံရသည် သို့မဟုတ် ယောသပ်နှင့် မရင်းနှီးသော ဖာရိုးတစ်ပါးထီးနန်းတက်လာသည်ဟူသော အကြံပြုချက်များသည် အခြေအမြစ်မရှိပါ ယာကုပ်၏သေဆုံးမှုကို အီဂျစ်လူမျိုးများက ဝမ်းနည်းခဲ့ပြီး၊ ယောသပ်၏ရေပန်းစားမှု လျော့နည်းသွားပါက ဤသို့မဖြစ်ပေါ်နိုင်ပါ။ ထို့ပြင်၊ ယောသပ်သည် အလယ်အလတ်သူများမှတဆင့် ဘုရင့်ထံသို့ ချဉ်းကပ်ခြင်းသည် အရေးကြီးသော ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စများကို အလယ်အလတ်သူမှတဆင့် ဆောင်ရွက်ရန် အရှေ့တိုင်းသားများ၏ သဘောထားကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

4. The house of Pharaoh. It has been a matter of conjecture among commentators why Joseph, at the end of this period of mourning, did not place his request before the king personally, rather than through other courtiers. His reasons for this apparently strange procedure are unknown, but it may have been perfectly normal in his time. Some have suggested that Joseph did so in recognition of the courtiers and to earn their good will. Perhaps the men through whom Joseph addressed the king were priests, and as such directly concerned with the interment of the dead. It is possible that Joseph, having allowed his beard and hair to grow, incident to the customs of mourning, could not enter the king’s presence without first being shaved. The suggestion made by some, that Joseph’s authority had been restricted after the famine, or that another Pharaoh who was less friendly to Joseph had come to the throne, is without foundation. Jacob’s death was mourned by the Egyptians, and this would not have been the case had the popularity of Joseph waned. Again, Joseph’s procedure of approaching the king through mediaries may have been due to nothing more than the Oriental tendency to transact important personal business through a middleman.

 

၅။ ကျွန်ုပ်၏သင်္ချိုင်းတွင်။ ယာကုပ်သည် သူ၏အဘိုးအာဗြဟံကို သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့သော သင်္ချိုင်းကို သူကိုယ်တိုင်တူးခဲ့သည်ဟု ဆိုခြင်းသည် အခန်း ၂၃ တွင် ဖော်ပြထားသော အချက်များနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်ဟု ဝေဖန်ခံရသည်။ သို့သော်၊ ယာကုပ်သည် မက်ဖဲလဟ်ရှိ မူလဂူကို ထပ်မံသင်္ဂြိုဟ်ရန်နေရာများပိုမိုဖန်တီးရန် ချဲ့ထွင်ခဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် သူသင်္ဂြိုဟ်ရန်ရည်ရွယ်ထားသော နေရာကို ပြင်ဆင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆရန်မလိုအပ်ပါ။ သို့မဟုတ် ဤစကားစုသည် ယောသပ်သည် ဖာရိုးအား သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းသည် အီဂျစ်တွင်မဟုတ်ဘဲ ခါနာန်တွင်ဖြစ်မည်ဖြစ်ကြောင်း အကြောင်းကြားရန် ယောသပ်၏နည်းလမ်းဖြစ်နိုင်သည်။

5. In my grave. Jacob’s claim to have dug the tomb in which his grandfather Abraham had been interred, has been criticized as a contradiction of facts presented in ch. 23. However, it is not necessary to assume that Jacob here attributed to himself what had really been done by Abraham. Jacob may either have enlarged the original cave at Machpelah to make room for additional bodies or prepared in it the special niche he intended to occupy. Or, the expression may simply be Joseph’s way of informing Pharaoh that the burial would not take place in Egypt, but in Canaan, and that therefore permission was requested to go thither.

 

၇။ ယောသပ်သွားသည်။ ဘုရင်၏ခွင့်ပြုချက်ရရှိပြီးနောက်၊ ရုပ်အလောင်းကို ခါနာန်သို့ ပို့ဆောင်သွားပြီး၊ ကြီးမားသောလူအုပ်နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားသည်။ ယောသပ်နှင့်အတူ နန်းတွင်းအရာရှိများနှင့် မိသားစုဝင်များအားလုံး လိုက်ပါသွားသည်။ သဲကန္တာရမှ ခါနာန်နိုင်ငံသို့ လိုက်ပါစေသော အကာအကွယ်အဖြစ် ရထားများနှင့် မြင်းစီးသူများစွာ လိုက်ပါသွားဖွယ်ရှိသည်။ အီဂျစ်အရာရှိများ၏ ခမ်းနားသောစီတန်းသည် ယောသပ်အား အီဂျစ်တွင် လေးစားခံရမှုနှင့် အီဂျစ်လူမျိုး၏ ဈာပနစီတန်းများကို နှစ်သက်မှုကြောင့် ရှင်းပြပြီးဖြစ်သည်။

7. Joseph went up. The king’s permission having been granted, the corpse was carried to Canaan, attended by a large company. With Joseph, there went up the leading officers of the court, together with all members of the family. As an escort through the desert and into the foreign land of Canaan, a large company of chariots and horsemen probably accompanied them. The splendid retinue of Egyptian officers may be explained, in part, from the esteem in which Joseph was held in Egypt and, in part, from the fondness of the Egyptians for such funeral processions.

 

၁၀။ အတာဒ်၏ စပါးနယ်ရာ။ စပါးနယ်ရာသည် နွားများဖြင့် စပါးနယ်ရန် ကျယ်ဝန်းသော နေရာဖြစ်ပြီး၊ ယောသပ်နှင့်အတူလိုက်ပါလာသော လူအုပ်ကြီးကို လက်ခံရန် အဆင်ပြေသည်။ အတာဒ်သည် ပိုင်ရှင်၏အမည် သို့မဟုတ် ‘အတာဒ်’ သည် ဟီဘရူးဘာသာတွင် ဆူးပင်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသောကြောင့် ထိုနေရာတွင် ဆူးပင်များ ပေါက်ရောက်မှုကို ဖော်ပြခ perhapsဖြစ်သည်။

10. The threshingfloor of Atad. The threshing floor was a large open area for the trampling out of grain by oxen, and was most convenient for the accommodation of a large body of people such as accompanied Joseph. Atad was either the name of the owner or, since ’aṭad is the Hebrew name for buckthorn, it may have indicated that buckthorn grew abundantly.

 

ယော်ဒန်မြစ်တစ်ဖက်။ ဈာပနစီတန်းသည် ဂါဇာမှတဆင့် ဖိလိတ္တင်နယ်မြီသို့ သို့မဟုတ် ဘီယာရှေဘာမှတဆင့် တိုတောင်းသောလမ်းကို မယူခဲ့ဘဲ၊ ပင်လယ်သေတစ်ဖက်သို့ လှည့်ပတ်သွားခဲ့သည်။ ဤရှည်လျားသောလမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်ရခြင်း၏အကြောင်းရင်းများမသိရှိရသော်လည်း၊ နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ အကြောင်းရင်းများဖြစ်နိုင်သည်။ ဟစ်ဆိုးခေတ်တွင် အီဂျစ်နှင့် ပါလက်စတိုင်းအကြား ဆက်ဆံရေးအကြောင်း အနည်းငယ်သာ သိရှိရပြီး၊ တောင်ပိုင်းပါလက်စတိုင်း၏ မလုံခြုံမှုသည် ယောသပ်အား ထူးခြားသောလမ်းကြောင်းကို ယူဆောင်သွားစေခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

Beyond Jordan. The funeral procession did not take the shortest route, by Gaza, through the country of the Philistines, nor through Beersheba, but around the Dead Sea. The reasons for this long detour are unknown, but may have been political. Very little is known of the general relations between Egypt and Palestine during the period of the Hyksos, and a state of insecurity in southern Palestine may have been responsible for the extraordinary route Joseph took to reach Hebron.

 

ထိုနေရာ၌ သူတို့သည် ဝမ်းနည်းကြသည်။ ရှေးအီဂျစ်သင်္ချိုင်းများရှိ ရုပ်တုများနှင့် နံရံဆေးရေးပန်းချီများအရ၊ အီဂျစ်လူမျိုးများသည် သေဆုံးသူများအတွက် လူထုဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွင် အလွန်သိသာထင်ရှားပြီး ပြင်းထန်စွာ ပြုမူကြသည်။ သူတို့သည် ၎င်းတို့၏အဝတ်အစားများကို ဆုတ်ဖြဲကြပြီး ရင်ဘတ်ကို ရိုက်ကြသည်၊ ဖုန်မှုန့်နှင့် ရွံ့နှစ်များကို ခေါင်းပေါ်တင်ကြပြီး၊ တံပိုးမှ တံပိုးသံများကို ဖယ်ထားသော တံပိုးတီးခြင်းဖြင့် ဈာပြီး စီတန်းခြင်းသည် သူတို့၏အဝတ်အစားများကို ဆုတ်ဖြဲကြသည်။

There they mourned. Sculptured reliefs and painted murals in ancient Egyptian tombs reveal that the Egyptians were very demonstrative and vehement in their public lamentations for the dead. They rent their garments, beat their breasts, threw dust and mud on their heads, and chanted funeral hymns to the music of a tambourine from which the tinkling plates had been removed.

 

၁၁။ ၎င်း၏အမည်။ စီတန်းမှတ်တမ်းရပ်နေရာ၌ ခုနစ်ရက်ကြာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုအတွက် ခုနစ်ရက်ကြာ ရပ်နေရာတွင် အီဂျစ်လူမျိုးများ၏ ဝမ်းနည်းခြင်းကို အထူးသတ်မှတ်ထားသော အခမ်းနားမှုကြောင့် ထိုနေရာကို အဘယ်မျှစွာ ဝမ်းနည်းကြသည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ထင်သည်။ ဤထူးခြားသောဖြစ်ရပ်ကို ထိုဒေသရှိ ခါနာန်လူမျိုးများက အဘယ်မျှစွာ အထင်ကြသည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ထင်သည်။ ၎င်းသည် အီဂျစ်လူမျိုး၏ လယ်ကွင်းဟု ခေါ်ဝမည်ဖြစ်သည်။

11. The name of it. When the procession made a halt of seven days at the threshing floor of Atad (v. 10), for a special mourning, the inhabitants of the surrounding countryside were much impressed by the way the Egyptians mourned the father of one of their dignitaries. This unusual event was the reason the Canaanites of that region called the place Abel-mizraim, the “meadow of Egypt.” This name represents a play on the words “mourning,” ’ebel, and “meadow,” ’abel, both having the same consonants.

 

၁၃။ သူ၏သားများက သူ့ကို ယူဆောင်သွားသည်။ အီဂျစ်လူမျိုးများသည် အတာဒ်၏စပါးနယ်ရာတွင် ရပ်နားပြီး အထူးဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ယောသပ်နှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများသည် မက်ဖဲလဟ်ရှိ ဂူသို့ တစ်ဦးတည်း သွားကြပြီး ဟီဘရွန်ရှိ မက်ဖဲလဟ်ဂူတွင် ၎င်းတို့၏ဖခင်ကို သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့သည်။ ဤသင်္ချိုင်း၏သမိုင်းကို အခန်း ၂၃ တွင် ကြည့်ပါ။

13. His sons carried him. It seems that the Egyptians remained at the threshing floor of Atad, while Joseph and his brothers proceeded alone to Canaan for the burial of their father, in the cave of Machpelah at Hebron. For the history of this burial place, see on chapter 23.

 

၁၄။ ယောသပ်ပြန်လာသည်။ ယာကုပ်၏သားများသည် ခါနာန်တွင် အမြဲတမ်းအခြေချရန် အချိန်မရောက်သေးပါ (အခန်း ၄၆:၃)။

14. Joseph returned. The time had not yet arrived for the descendants of Jacob to settle permanently in Canaan. They were first to become “a great nation” (ch. 46:3).

 

၁၆။ သင်၏ဖခင်က အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ယောသပ်၏ညီအစ်ကိုများသည် ယောသပ်သည် ၎င်းတို့၏ရက်စက်မှုအတွက် လက်စားချေမည်ကို စိုးရိမ်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ဖခင်သေဆုံးမှုကြောင့် ယောသပ်အား လက်စားမယူရန် ဖခင်၏ဆန္ဒကို လိုက်နာရန်နှင့် ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်ရန် တစ်ဦးကို (ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဗင်္ယာမိန်ဖြစ်နိုင်သည်) စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏အပြစ်ကို ဖခင်က ခွင့်လွှတ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်ဖြင့် ၎င်းတို့၏ရက်စက်မှုသည် ၎င်းတို့၏မိသားစု၏ကယ်တင်ခြင်းသို့ ဦးတည်စေသောကြောင့် ၎င်းတို့၏ဖခင်က ၎င်းတို့၏အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့သည်ဟု ယူဆရန်အကြောင်းမရှိပါ။

16. Thy father did command. Joseph’s brothers were now filled with alarm, fearing that he might avenge himself for their cruelty. They thought that Joseph’s tender love for his aged father might have restrained him from taking revenge so long as he lived. Literally, “they charged Joseph,” meaning they sent one of their number, possibly Benjamin, to appeal to Joseph to honor the desire expressed by their father before his death and to implore forgiveness. There is no reason for regarding the appeal to their father’s wish as a mere pretense. The fact that no reference was made to their sin by Jacob in his blessings proves that he, as their father, had forgiven the sin of his sons, in view of the fact that the grace of God had made their crime the means of his family’s salvation.

 

၁၇။ ယောသပ်ငိုသည်။ ညီအစ်ကိုများသည် ယောသပ်ထံသို့ တစ်ဦးချင်းမသွားဘဲ ၎င်းတို့၏စကားကို ကိုယ်စားပြုပြီး ငိုကြသည်ဟု ဘာသာပြန်ဆိုရ ပိုမိုကောင်းမွန်ပေမည်။ သူသည် ၎င်းတို့၏လက်စားမယူရန် ရည်မှန်းချက်မရှိကြောင်း သိရှိလာသောအခါ သူသည် ၎င်းတို့၏ချစ်ခြင်းကို မလွဲမရှိဟု ခံစားခဲ့သည်။

17. Joseph wept. Inasmuch as the brothers did not personally appear before Joseph, it would perhaps be better to translate, “Joseph wept at their address to him.” He was hurt that they should for a single moment have entertained such a misconception of his love.

 

၁၈။ သူ၏ညီအစ်ကိုများလည်း သွားကြသည်။ ယောသပ်သည် လက်စားမယူရန် ရည်မှန်းချက်မရှိကြောင်း သိရှိလာသောအခါ၊ ၎င်းတို့သည် သူ့ထံသို့ တစ်ဦးချင်းသွားကာ ၎င်းတို့ကိုယ်သူ ကျွန်အဖြစ် ကမ်းလှမ်းကြသည်။ သို့သော် လက်စားယူရန်အတွေးမရှိသော ယောသပ်၏စိတ်ထားသည် ခွင့်လွှတ်ခြင်းဖြင့် ပြည့်စွမ်းနေသည်။ သူသည် လူ့သဘာဝ၏ သစ္စာဖောက်မှုကို သိထားသော်လည်း၊ သူသည် မည်သည့်အခါမျှ ခါးသီးမှု သို့မဟုတ် ရန်လိုမှုကို မထားရှိခဲ့ပါ။ သူသည် ၎င်းတို့အား ၎င်းတို့ဘာမျှမကြောင့် စိတ်ချမ်းသာစွာ ယုံကြည်နိုင်ကြောင်း အလျင်စွာ အာမခံခဲ့သည်။

18. His brethren also went. Assured that Joseph had no intention of taking revenge, they dared to meet him personally, offering themselves as his slaves. But any thought of revenge was far from Joseph’s thinking. The spirit of his inner life was permeated with forgiveness. Though acquainted by experience with human treachery, he had never entertained any thoughts of bitterness or hatred. He hastened to assure his brothers that they had nothing to fear of him, but could trust him completely.

 

၂၂။ ယောသပ်သည် အနှစ်တစ်ဆယ်နှစ်နှစ်ပြည့်အောင် အသက်ရှင်ခဲ့သည်။ ယာကုပ်သည် သူ၏ဖခင်ဖြစ်သူအား ၉၁ နှစ်တွင် မွေးဖွားခဲ့သောကြောင့် (အခန်း ၂၇:၁၊ ၄၇:၉ ကိုကြည့်ပါ)၊ သူသည် ဖခင်သေဆုံးချိန်တွင် ၅၆ နှစ်ရှိပြီး၊ ဖခင်ထက် ၅၄ နှစ်အသက်ရှင်ခဲ့သည်။

22. Joseph lived an hundred and ten years. Since Joseph had been born when his father was 91 years of age (see on chs. 27:1; 47:9), he was 56 at his father’s death, and consequently outlived his father by 54 years.

 

၂၃။ ယောသပ်သည် ဧဖရိမ်၏သားသမီးများကို မြင်ခဲ့သည်။ ဧဖရိမ်၏မြစ်ဖွားများ သို့မဟုတ် မြေးများကို ဆိုလိုသလားမသေချာပါ။ ဒုတိယပညတ်တရားတွင် “တတိယနှင့်စတုတိယမျိုးဆက်” (ထွက်ကျမ်း ၂၀:၅၊ ဒီကျမ်း ၅:၉) သည် ဖခင်များပါဝင်သည်ဟု ထင်ရသည်။ သို့သော် ထွက်ကျမ်း ၃၄:၇ တွင် ဖခင်များ၊ သားသမီးများ၊ သားသမီးများ၏သားသမီးများ၊ တတိယနှင့်စတုတိယမျိုးဆက်ဟူ၍ ဖော်ပြထားသည်။ ထို့ကြောင့် တတိယနှင့်စတုတိယမျိုးဆက်သည် မြစ်ဖွားများနှင့် မြစ်ဖွားများဟု ဆိုလိုနိုင်သည်။ ယောသပ်၏အမှု၌မူ မြစ်ဖွားများဟု ဆိုလိုသည်မှာ မြစ်ဖွားများဖြစ်သည်။

23. Joseph saw Ephraim’s children. It is not certain whether Ephraim’s great-grandchildren or his grandchildren are meant. In the second commandment of the Decalogue the expression “third and fourth generation” (Ex. 20:5; Deut. 5:9) apparently includes the fathers, and means the grandchildren and great-grandchildren. It is used in the same sense in Num. 14:18. However, in Ex. 34:7, where the following sequence is given, fathers, children, children’s children, third and fourth generation, the latter two generations obviously refer to great-grandchildren and great-great-grandchildren. Since sometimes the father is included in the number of generations mentioned, and sometimes excluded, it is uncertain, in Joseph’s case, what was meant. At the same time it is perfectly clear that Moses desired to show that Joseph lived to see the beginning of the fulfillment of his father’s blessing. There is no practical difficulty in Joseph’s seeing the great-grandsons of Ephraim. Since his 2 sons were born before he himself was 37 years old (ch. 41:50), he may have had grandsons by the time he was 56 or 60, and great-grandsons 20 years later at the age of 80. Great—grandsons may thus have been born when he was approximately 100 years old.

 

မနာစေး၏သားသမီးများ။ မောရှေသည် မနာစေး၏သားသမီးများကို ယာကုပ်က သူ၏သားနှစ်ဦးမွေးဖွားချိန်တွင် ၃၇ နှစ်မပြည့်မီ (အခန်း ၄၁:၅၀)၊ သူသည် ၅၆ သို့မဟုတ် ၆၀ တွင် မြစ်ဖွားများရှိနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုနိုင်သည်။ သူသည် ၈၀ နှစ်တွင် မြစ်ဖွားများရှိနိုင်ပြီး၊ ၁၀၀ နှစ်တွင် မြစ်ဖွားများရှိနိုင်သည်။

The children also of Machir. In the case of Manasseh’s children Moses is more definite, stating specifically that Joseph saw his own great-grandchildren.

 

ယောသပ်၏ဒူးပေါ်တွင်။ စကားလုံးအားဖြင့် “ယောသပ်၏ဒူးပေါ်မွေးဖွားခဲ့သည်” (အခန်း ၃၀:၃ ကိုကြည့်ပါ)။

Upon Joseph’s knees. Literally, “were born upon Joseph’s knees” (see on ch. 30:3).

 

ယောသပ်သည် သေခြင်းတရားနီးကပ်လာသည်ကို သိရှိသောအခါ၊ သူ၏ညီအစ်ကိုများထံသို့ ဘုရားသခင်၏ကတိတော်ပြည့်စုံမည်ဟူသော ခိုင်မာသောယုံကြည်ခြင်းကို ဖော်ပြခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၄၆:၄, ၅; ၁၅:၁၆ ကိုကြည့်ပါ)။ သူသည် ၎င်းတို့အား ကျိန်ဆိုစေကာ၊ ဘုရားသခင်က ၎င်းတို့အား ကတိထားရာပြည်သို့ ပို့ဆောင်သောအခါ၊ ၎င်းတို့သည် သူ၏အရိုးများကို ထိုပြည်၌ သင်္ဂြိုဟ်ပေးရန် တာဝန်ပေးခဲ့သည်။ ဤဆန္ဒသည် အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သည်။ သူသေသောအခါ၊ သူ၏ဖခင်ကဲ့သို့ (အခန်း ၂, ၃ ကိုကြည့်ပါ) အလောင်းကို အီဂျစ်ပုံစံအတိုင်း ဆေးမွှေးသင်္ဂြိုဟ်ပြီး အဆောင်တစ်ခုတွင် ထည့်ထားခဲ့သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အီဂျစ်နိုင်ငံ၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော သင်္ချိုင်းတစ်ခုတွင် ယာယီသင်္ဂြိုဟ်ခံခဲ့ရပြီး၊ ထွက်မြောက်ရာကာလအထိ အီဂျစ်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဣသရေလလူမျိုးများသည် သူ၏ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းကာ သူ၏ရုပ်အလောင်းကို ခါနာန်ပြည်သို့ ယူဆောင်သွားပြီး၊ ယာကုပ်က ဝယ်ယူခဲ့သော၊ ယောသပ်အား ပေးအပ်ခဲ့သော ရှေခင်မြို့ရှိ မြေကွက်တွင် သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၃၃:၁၉; ၄၈:၂၂; ယောရှုအ ၂၄:၃၂)။

I die. As Joseph saw death approaching, he expressed to his brothers firm belief in the fulfillment of the divine promise (see chs. 46:4, 5; 15:16). He placed them under oath, that when God should lead them to the Promised Land they would bury his bones there. This desire was carried out. When he died he was embalmed, like his father (see on vs. 2, 3), and placed in a coffin. His body probably was accorded a temporary burial in a previously prepared tomb, according to Egyptian custom, and remained in Egypt until the time of the Exodus. At that time the Israelites, fulfilling his desire, carried his remains to Canaan and buried them at Shechem, in the piece of land that had been bought by Jacob and given to his son Joseph (Gen. 33:19; 48:22; Joshua 24:32).

 

ယောသပ်သည် သေဆုံးခါနီးတွင် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ပြုမူခဲ့ပြီး၊ ဘိုးဘွားများ၏သမိုင်းကာလသည် ဤသို့ဖြင့် ပြီးဆုံးခဲ့သည်။ သူ၏အဆောင် သို့မဟုတ် သင်္ချိုင်းသည် အီဂျစ်တွင် ဧည့်သည်အဖြစ် နေထိုင်သူများအတွက် ဘုရားသခင်၏ကတိတော်များကို အမြဲသတိပေးနေသော သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ အမြဲတမ်းနေထိုင်ရာနေရာသည် အီဂျစ်မဟုတ်ဘဲ ခါနာန်ပြည်ဖြစ်ရမည်ဟူသော ကတိတော်ကို သတိပေးခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ၎င်းတို့အား အီဂျစ်မှ ခါနာန်ပြည်သို့ အကြည့်လွှဲရန်နှင့် ၎င်းတို့၏ဘိုးဘွားများထံ ဘုရားသခင်ပေးခဲ့သော ကတိတော်ပြည့်စုံရန် စိတ်ရှည်သည်းခံပြီး ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် စောင့်ဆိုင်းရန် အမြဲတိုက်တွန်းနှိုးဆော်ခဲ့သည်။

In an act of faith on the part of the dying Joseph the history of the patriarchal period ends. His coffin, or tomb, became to the sojourners in Egypt a constant reminder of the promises of God, that their permanent abode was to be the land of Canaan and not Egypt. It remained a standing exhortation to them to turn their eyes from Egypt to Canaan, and to wait in patience and faith for the fulfillment of the promise God had made to their fathers.

 

ellen g. white comments

15-26 PP 239-240