ရာဇဝင်ချုပ် ပထမစာစောင် နိဒါန်း အပိုင်း ၁၀

 

ကိုးကားစာရင်း

ဗာဗုလုန်မှတ်တမ်း (စာမျက်နှာ ၈၄ ရှိ ဝိုက်စ်မန်းအောက်တွင် ကြည့်ပါ)။ နက်ဘူခဒ်နေဇာ၏ ထီးနန်းတက်ခြင်းနှင့် အစောပိုင်းစစ်ဆင်ရေးများအကြောင်း ဗာဗုလုန်တို့၏ မှတ်တမ်းပါရှိသည်။

Bibliography

Babylonian Chronicle (see entry under Wiseman on p. 84). Contains the Babylonian account of the accession and early campaigns of Nebuchadnezzar.

 

ကောလေ၊ အေ။ ဘီစီ ၅ ရာစု၏ အရမ်းမစ်ပါပရပ်စ်စာလိပ်များ (စာမျက်နှာ ၈၄ ရှိ အချက်အလက်ကို ကြည့်ပါ)။ ၁၉၂၃ ခုနှစ်အထိ သိရှိထားသော အယ်လီဖန်တိုင်းမှ အရမ်းမစ်ပါပရပ်စ်စာလိပ်အားလုံး၏ စာသားနှင့် ဘာသာပြန်ကို မှတ်စုများနှင့်တကွ ဖော်ပြထားသည်။ ဤပါပရပ်စ်စာလိပ်အချို့ (နှင့် ခရေလင်းထုတ်ဝေသော စုဆောင်းမှုအချို့) တွင်ပါရှိသော ရက်စွဲနှစ်ခုတွဲများသည် ပါရှားဘုရင်အဆက်ဆက်၏ ရက်စွဲသတ်မှတ်ခြင်းနှင့် ဂျူးပြက္ခဒိန်အတွက် ခေတ်ပြိုင်အထောက်အထားများအဖြစ် အလွန်အရေးကြီးသည်။Cowley, A. Aramaic Papyri of the Fifth Century B.C. (see entry on p. 84). Contains text and translation, with notes, of all the Aramaic papyri from Elephantine known up to 1923. The double dates on certain of these papyri (and some of those in the collection published by Kraeling) are of great importance as contemporary evidence on the dating of several Persian reigns, and on the Jewish calendar.

ဒိုဂါတီ၊ ရေမွန် ဖိလစ်။ နာဘိုနီဒပ်နှင့် ဘဲလ်ရှာဇာ (စာမျက်နှာ ၈၄ ရှိ အချက်အလက်ကို ကြည့်ပါ)။ ဗာဗုလုန်ကျောက်စာပြားများကို အခြေခံ၍ လေ့လာထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဘဲလ်ရှာဇာသည် သူ၏ဖခင် နာဘိုနီဒပ်နှင့်အတူ ပူးတွဲအုပ်ချုပ်ခဲ့သည့် အထောက်အထားသည် ဤကိစ္စရပ်နှင့်ပတ်သက်၍ ဒံယေလကျမ်း၏ တိကျမှန်ကန်မှုကို သက်သေပြနေသည်။

Dougherty, Raymond Philip. Nabonidus and Belshazzar (see entry on p. 84). A study based on the Babylonian tablets. The evidence for Belshazzar’s coregency with his father Nabonidus demonstrates the accuracy of the book of Daniel on this subject.

ဟွန်း၊ ဆစ်ဂ်ဖရစ် အိပ်ချ်၊ နှင့် ဝုဒ်၊ လင် အိပ်ချ်။ ဧဇရ ၇ ၏ ခရိုနိုလိုဂျီ (အချိန်ဇယား)၊ ဒုတိယအကြိမ်၊ ပြင်ဆင်ချက်။ ဝါရှင်တန်- Review and Herald၊ ၁၉၇၀။ ၁၉၂ စာမျက်နှာ။ (ဤဒုတိယအကြိမ်ထုတ်ဝေမှုတွင် ပြင်ဆင်ထားသော စာသားနှင့် နောက်ဆက်တွဲများ ပါရှိသည်။) အာတာဇာဇက် ၁ ၏ ၇ နှစ်မြောက်တွင် ဧဇရ ဂျေရုဆလင်သို့သွားရောက်ခြင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာကို ဤမှတ်ချက်ပြုချက်တွင် ပါဝင်သူနှစ်ဦးက ပညာရပ်ဆိုင်ရာအရ ဖြေရှင်းထားသည်။ ရှေးခေတ်အချိန်ဇယားများ၊ ပြက္ခဒိန်များနှင့် ထီးနန်းစံသက်စနစ်များ၏ အခြေခံမူများနှင့် နည်းလမ်းများကို အထွေထွေစာဖတ်သူများအတွက် လေ့လာသုံးသပ်ပြီးနောက်၊ ဤလက်ရာသည် ဗာဗုလုန်ကျောက်စာပြားများနှင့် အီဂျစ်နိုင်ငံမှ အရမ်းမစ်ပါပရပ်စ်စာလိပ်များမှ အချက်အလက်များကို ဂျူးပြက္ခဒိန်အရ အာတာဇာဇက်၏ ၇ နှစ်မြောက်ကို ရက်စွဲသတ်မှတ်ခြင်း ပြဿနာအပေါ် အသုံးချထားသည်။ နောက်ဆက်တွဲ ၂ သည် (ကောလေနှင့် ခရေလင်းတို့ ထုတ်ဝေထားသော) အရမ်းမစ်ပါပရပ်စ်စာလိပ် ၁၄ ခုရှိ ရက်စွဲနှစ်ခုတွဲများကို နည်းပညာပိုင်းအရ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာထားပြီး ဘီစီရက်စွဲများကို တသမတ်တည်း သတ်မှတ်နိုင်ကြောင်း ပြသထားသည်။ ထို့ပြင် ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခုမှရရှိသော အထောက်အထားအရ ဤရက်စွဲများတွင် ကိုယ်စားပြုထားသော လပြက္ခဒိန်သည် နွေဦးမဟုတ်ဘဲ ဆောင်းဦးရာသီမှ စတင်ရေတွက်ကြောင်း ပြသထားသည်။ ဤအချက်များကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ လေ့လာလိုသော စာဖတ်သူအတွက် အရေးကြီးဆုံး ကိုးကားစာအုပ်ဖြစ်သည်။

Horn, Siegfried H., and Wood, Lynn H. The Chronology of Ezra 7 2d ed., rev. Washington: Review and Herald, 1970. 192 pp. (This second edition has a revised text and added appendixes.) A scholarly solution, by two contributors to this commentary, of the problem of dating Ezra’s journey to Jerusalem in the 7th year of Artaxerxes I. After surveying for the general reader the principles and methods of ancient chronology, calendars, and regnal-year systems, with documentation of sources, this work applies the data from the Babylonian tablets and the Aramaic papyri from Egypt to the specific problem of the dating of the 7th year of Artaxerxes according to the Jewish calendar. Appendix 2 is a technical analysis of the double dates of 14 Aramaic papyri (from those published by Cowley and Kraeling), showing that the b.c. dates can be consistently fixed, and demonstrating the evidence from one of them that the lunar calendar represented by these dates is reckoned from the autumn, and not from the spring. The most important reference work for the reader of this article who wishes a more thorough treatment of these points.

ခရေလင်း၊ အီမေးလ် ဂျီ။ ဘရွတ်ကလင်ပြတိုက် အရမ်းမစ်ပါပရပ်စ်စာလိပ်များ (စာမျက်နှာ ၈၄ ရှိ အချက်အလက်ကို ကြည့်ပါ)။ ဤစာအုပ်သည် ပြက္ခဒိန် သို့မဟုတ် အချိန်ဇယား ပြဿနာများကို တိုက်ရိုက်ဆွေးနွေးခြင်းမရှိသော်လည်း၊ ၎င်းတွင် အီဂျစ်ရှိဂျူးတို့၏ ပြက္ခဒိန်အကြောင်း အရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက်များကို ပေးစွမ်းသည့် ရက်စွဲနှစ်ခုတွဲများပါသော ပါပရပ်စ်အသစ်အုပ်စု၏ စာသားနှင့် ဘာသာပြန်ကို တင်ပြထားသည်။ ၎င်းတွင် နှစ်သစ်ကို ဆောင်းဦးရာသီတွင် စတင်ကြောင်း သက်သေပြသည့် ပထမဆုံးသော ရက်စွဲပါရှိပြီး ဧဇရ ၇ ၏ ရက်စွဲအတွက် အဓိကအထောက်အထားဖြစ်သည်။

Kraeling, Emil G. The Brooklyn Museum Aramaic Papyri (see entry on p. 84). This book does not discuss calendar or chronology problems as such, but it presents the text and translation of a new group of papyri whose additional double dates are the source of significant information about the calendar of the Jews in Egypt, including the first known date line demonstrating the autumn beginning of the year, the key evidence for the date of Ezra 7.

အိုလ်မ်စတက်၊ အေ။ တီ။ ပါရှားအင်ပါယာသမိုင်း (စာမျက်နှာ ၈၄ ရှိ အချက်အလက်ကို ကြည့်ပါ)။ အသုံးဝင်သော လေ့လာသုံးသပ်ချက်ဖြစ်သည်။ ဤလက်ရာသည် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ပါသော သမိုင်းဖြစ်ပြီး မပြည့်စုံသော အရင်းအမြစ်များကို အခြေခံထားသောကြောင့် စာဖတ်သူသည် ဇာတ်လမ်း၏ တိကျသေချာမှုရှိသောနေရာနှင့် မသေချာသောနေရာတို့ကို အမြဲခွဲခြားနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ပါကာ၊ ရစ်ချတ် အေ၊ နှင့် ဒါဘာစတိန်း၊ ဝေါ်လ်ဒို အိပ်ချ်။ ဗာဗုလုန် အချိန်ဇယား၊ ဘီစီ ၆၂၆–အေဒီ ၄၅ (အတွဲ ၂၊ စာမျက်နှာ ၁၂၃ ရှိ အချက်အလက်ကို ကြည့်ပါ)။ ပြက္ခဒိန်ဇယားအပြင်၊ ဤလက်ရာတွင် ဘုရင်တစ်ပါးချင်းစီ၏ ထီးနန်းသက်တမ်းအတွင်း အစောဆုံးနှင့် နောက်ဆုံးတွေ့ရှိရသော ကျောက်စာပြားများ၏ ရက်စွဲစဉ်များပါရှိသည်။ ၎င်းသည် နာဘိုပိုလာဆာမှစ၍ ဤဆောင်းပါးတွင် ဖော်ပြထားသော ကာလအထိ ဘုရင်တစ်ပါးချင်းစီ၏ ထီးနန်းတက်သည့်ရက်စွဲကို အနီးစပ်ဆုံး သတ်မှတ်ရန် အခြေခံဖြစ်သည်။

Olmstead, A. T. History of the Persian Empire (see entry on p. 84). A useful survey. This work is an interpretative history, which naturally is based on incomplete source material; consequently the reader cannot always distinguish between more and less certain areas of the narrative.Parker, Richard A., and Dubberstein, Waldo H. Babylonian Chronology, 626 B.C.–A.D. 45 (see entry, Vol. II, p. 123). In addition to the calendar tabulation, this work contains a series of dates of the first and last known tablets in each reign, which form the basis for the more or less approximate date of the accession of each king from Nabopolassar through the period covered in this article.

ပရစ်ချတ်၊ ဂျိမ်းစ် ဘီ၊ တည်းဖြတ်သူ။ ရှေးခေတ်အရှေ့အနီးပိုင်း စာသားများ (အတွဲ ၂၊ စာမျက်နှာ ၁၆၃ ရှိ အချက်အလက်ကို ကြည့်ပါ)။ ဆိုင်ရပ်စ်က ဗာဗုလုန်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်း၊ နာဘိုနီဒပ်၏ သားအကြီးဆုံး (ဘဲလ်ရှာဇာ) ၏ ဘုရင်ဖြစ်မှုနှင့် ပတ်သက်သည့် စာသားများစသည့် အရင်းအမြစ်စာတမ်းများ ပါရှိသည်။

Pritchard, James B., editor. Ancient Near Eastern Texts (see entry, Vol. II, p. 163). Contains source documents on the conquest of Babylon by Cyrus, the text referring to the kingship of Nabonidus’ oldest son (Belshazzar), etc.

တိုလမီ (ကလော်ဒီယပ် တိုလမီးယပ်စ်)။ အယ်လ်မာဂျက် (အတွဲ ၂၊ စာမျက်နှာ ၁၆၄ ရှိ အချက်အလက်ကို ကြည့်ပါ)။ အယ်လ်မာဂျက်၏ နောက်ဆက်တွဲဖြစ်သော တိုလမီ၏ ကန်နွန် (Canon) ကို ဤမှတ်ချက်ပြုချက်အတွဲ ၂၊ စာမျက်နှာ ၅၄ တွင် ရရှိနိုင်သည်။

Ptolemy (Claudius Ptolemaeus). The Almagest (see entry, Vol. II, p. 164). The Canon of Ptolemy, an appendix to The Almagest, is available in this commentary, Vol. II p. 54.

ရော်ဂျာ၊ ရောဘတ် ဝီလျံ။ ရှေးခေတ်ပါရှားသမိုင်း (စာမျက်နှာ ၈၄ ရှိ အချက်အလက်ကို ကြည့်ပါ)။ အိုလ်မ်စတက်ထက် ပိုမို၍ နိုင်ငံရေးသမိုင်းကို အသားပေးပြီး ယဉ်ကျေးမှုသမိုင်းကို လျှော့၍ ဖော်ပြထားသော ဖတ်ရလွယ်ကူသည့် ဇာတ်ကြောင်းဖြစ်သည်။

Rogers, Robert William. A History of Ancient Persia (see entry on p. 84). A very readable narrative, covering more of the political and less of the cultural history than Olmstead.

 

ရာဇဝင်ချုပ် ပထမစောင်

နိဒါန်း [အောက်ပါတို့သည် ရာဇဝင်ချုပ် ပထမစောင်နှင့် ဒုတိယစောင် နှစ်စောင်လုံးအတွက် နိဒါန်းဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့သည် တစ်ခုတည်းသော အစိတ်အပိုင်းများဖြစ်သည်။]

 

The First Book of the chronicles

 

introduction

[Following is the introduction to both 1 and 2 Chronicles, which are parts of one whole.]

၁။ ခေါင်းစဉ်။ ဘုရင်များကျမ်းကဲ့သို့ပင် ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းနှစ်စောင်သည် မူလက ဟီဘရူးဘာသာစကားဖြင့် "dibre hayyamim" သို့မဟုတ် "နေ့ရက်တို့၏ ဖြစ်ရပ်များ" ဟုခေါ်ဆိုသော တစ်ဆက်တည်းဖြစ်သည့် လက်ရာဖြစ်သည်။ ဤခေါင်းစဉ်သည် "sepher dibre hayyamim" သို့မဟုတ် စာသားအားဖြင့် "နေ့ရက်တို့၏ ဖြစ်ရပ်များပါသော စာအုပ်" ဟူသည့် စကားလုံး၏ အတိုကောက်ဖြစ်ပြီး၊ အရှေ့တိုင်းနန်းတော်များတွင် နေ့စဉ်ဖြစ်ရပ်များကို မှတ်တမ်းတင်ရန် သိမ်းဆည်းထားသော ဂျာနယ်ဖြစ်သည်။ (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၁၄:၁၈၊ ၂၈၊ ၁၅:၆၊ ၂၁၊ ၃၁၊ ရာဇဝင်ချုပ်ပထမစောင် ၂၇:၂၄၊ နေဟမိ ၁၂:၂၃၊ ဧသတာ ၆:၁၊ ၂ ကို ကြည့်ပါ)။ LXX ဘာသာပြန်သူများသည် စာအုပ်ကို "paraleipomenona a and b" ဟုခေါ်သော အစိတ်အပိုင်းနှစ်ခုအဖြစ် ခွဲခြားခဲ့ပြီး စာသားအားဖြင့် "ချန်လှပ်ထားခဲ့သော အကြောင်းအရာများ၏ ပထမနှင့် ဒုတိယ အစိတ်အပိုင်းများ" ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဂရိဘာသာပြန်သူတို့၏ ဤခေါင်းစဉ်က ၎င်းတို့သည် ဤစာအုပ်ကို ရှေးဦးသမိုင်းတွင် ချန်လှပ်ထားခဲ့သော အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ဖြည့်စွက်ရန် ရေးသားထားသည့် ရှမွေလကျမ်းနှင့် ဘုရင်များကျမ်းတို့၏ ဖြည့်စွက်ချက်အမျိုးအစားအဖြစ် သတ်မှတ်ကြောင်း ပြသနေသည်။ အင်္ဂလိပ်ခေါင်းစဉ် "Chronicles" သည် ဂျရုမ်းက ဟီဘရူးစာအုပ်၏ အမည်နာမကို ကိုယ်စားပြုရန် အသုံးပြုခဲ့သည့် "Chronicon" ဟူသော ဝေါဟာရမှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဤဝေါဟာရကို ဗာလဂိတ်ကျမ်း၏ အချို့သောထုတ်ဝေမှုများတွင် "Chronica" သို့မဟုတ် "Chronicorum liber" (ရာဇဝင်ချုပ်) ဟူသော အများကိန်းပုံစံဖြင့် အသုံးပြုခဲ့ပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် အင်္ဂလိပ်ဘာသာပြန်သူများထံ ရောက်ရှိလာသည်။

1. Title. Like the books of Kings, the two books of Chronicles originally formed a single continuous work, known in Hebrew as dibre hayyamim, “events of the days.” This title seems to be an abbreviation of sepher dibre hayyamim, literally, “book of events of the days,” a journal kept at Oriental courts for the recording of daily events (see 2 Kings 14:18, 28; 15:6, 21, 31; 1 Chron. 27:24; Neh. 12:23; cf. Esther 6:1, 2). The LXX translators divided the book into two parts called paraleipomenon a and b, literally, “first and second parts of matters omitted.” This title of the Greek translators indicates that they regarded the book as a kind of supplement to the books of Samuel and Kings, written for the purpose of supplying details that had been omitted in the earlier histories. The English title, “Chronicles,” is derived from the term Chronicon, employed by Jerome as fittingly representing the Hebrew designation of the book, and this term, in the plural form of Chronica or Chronicorum liber, “Chronicles,” or “Book of Chronicles,” was employed in some editions of the Vulgate, whence it was taken over by the English translators.

ရာဇဝင်ချုပ်သည် မူလက တစ်ခုတည်းသော အပိုင်းအစမရှိသည့် စာအုပ်ဖြစ်ကြောင်း ဟီဘရူးစာသား၏ အဆုံးတွင်ပါရှိသော မာဆိုရက်တစ်မှတ်စုတစ်ခုက ဖော်ပြသည်။ ထိုမှတ်စုအရ ရာဇဝင်ချုပ်ပထမစောင် ၂၇:၂၅ သည် စာအုပ်၏ အလယ်ဗဟိုကျမ်းပိုဒ်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဂျိုးဇက်ဖပ်စ်၊ အိုရီဂျင်၊ ဂျရုမ်းနှင့် တာလ်မွဒ်တို့က ဤစာအုပ်ကို တစ်အုပ်တည်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ LXX ၏ စာအုပ်နှစ်အုပ်ခွဲခြားမှုကို ဗာလဂိတ်ကျမ်းက လိုက်နာခဲ့ပြီး အခြားဗားရှင်းများနှင့် ဟီဘရူးသမ္မာကျမ်းစာ၏ ခေတ်မီပုံနှိပ်ထုတ်ဝေမှုများသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

That Chronicles was originally a single, undivided book is indicated by a Masoretic note at the end of the Hebrew text, stating that 1 Chron. 27:25 is the middle verse of the book. Moreover, Josephus, Origen, Jerome, and the Talmud regarded the book as one. The LXX division into two books was followed by the Vulgate, and so passed into other versions and into the modern printed editions of the Hebrew Bible.

၂။ စာရေးသူ။ ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်း၊ ဧဇရကျမ်းနှင့် နေဟမိကျမ်းတို့၏ ဟီဘရူးစာသားကို ဂရုတစိုက်စစ်ဆေးခြင်းက ဤစာအုပ်သုံးအုပ်သည် ဘာသာစကား၊ ပုံစံနှင့် အထွေထွေအမြင်တွင် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု နီးကပ်စွာဆက်စပ်နေကြောင်း ပြသသည်။ ဤဆင်တူမှုများသည် စာရေးသူ တစ်ဦးတည်းဖြစ်နိုင်ကြောင်း အကြံပြုနိုင်သည်။ ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းသည် မပြီးဆုံးသေးသော ဝါကျအလယ်တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး ဧဇရကျမ်း၏ အဖွင့်ကျမ်းပိုဒ်များတွင် အဆုံးသတ်ထားခြင်းကို ကြည့်၍ စာအုပ်နှစ်အုပ်စလုံးသည် မူလက အဆက်အစပ်မရှိဘဲ တစ်အုပ်တည်းဖြစ်ခဲ့သည်ဟု အချို့က မြင်ကြသည် (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၃၆:၂၂၊ ၂၃၊ ဧဇရ ၁:၁–၃ ကို ကြည့်ပါ)။ ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၃၆ နှင့် ဧဇရ ၁ အကြားတွင် ဇာတ်လမ်းပိုင်းခြားမှု မရှိပေ။ မူလစာအုပ်ကို နှစ်အုပ်ခွဲသောအခါ ရာဇဝင်ချုပ်၏ အဆုံးသတ်ကျမ်းပိုဒ်များကို ဧဇရကျမ်း၏ အဖွင့်ကျမ်းပိုဒ်များအဖြစ် ပြန်လည်ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် အခြားသူများကမူ ဂျေရုဆလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်းနှင့် စာအုပ်မပြီးဆုံးစေရန်အတွက် ဧဇရကျမ်း၏ ပထမဆုံးကျမ်းပိုဒ်အချို့ကို ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းတွင် ထည့်သွင်းထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု မြင်ကြသည်။ ရှေးခေတ်ဂျူးစာရေးဆရာများက ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းကို ဧဇရရေးသားခဲ့သည်ဟု ယေဘုယျအားဖြင့် သဘောတူကြသည်။

2. Authorship. A careful examination of the Hebrew text of the books of Chronicles, Ezra, and Nehemiah indicates that these three books are closely related to one another in language, style, and general point of view. These resemblances may suggest unity of authorship. Some see in the fact that Chronicles ends in the middle of an unfinished sentence, which is completed in the opening verses of Ezra, an indication that both books originally formed a single volume, with no break between the two (2 Chron. 36:22, 23; cf. Ezra 1:1–3). There is no real break in the narrative between 2 Chron. 36 and Ezra 1. It may be that when a break was made, dividing the original volume into two, the closing verses of Chronicles were repeated as the opening verses of Ezra. Others, however, see the possibility that the first few verses of Ezra were added to Chronicles so that the book would not end on the note of the destruction of Jerusalem. Early Jewish writers generally agree that Chronicles was written by Ezra.

ဧဇရကျမ်းနှင့် နေဟမိကျမ်းတို့အကြား နီးကပ်သောဆက်စပ်မှုရှိကြောင်း ဖော်ပြသည့် အချက်များစွာရှိသည်။ ရှေးခေတ်က လူများသည် ယခုကဲ့သို့ စာအုပ်နှစ်အုပ်အဖြစ် မခွဲခြားခဲ့ပေ။ တာလ်မွဒ်နှင့် ခရစ်ယာန်ဖခင်များဖြစ်ကြသည့် အိုရီဂျင်နှင့် ဂျရုမ်းတို့က ဧဇရ-နေဟမိကို တစ်အုပ်တည်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ရာဇဝင်ချုပ်၊ ဧဇရနှင့် နေဟမိကျမ်းတစ်လျှောက်တွင် စာရေးသူတစ်ဦးတည်း၏ လက်ရာဖြစ်ကြောင်း ခြေရာခံနိုင်ပြီး ထို့ကြောင့် ခေတ်သစ်ပညာရှင်များသည် ၎င်းတို့ကို စာရေးသူတစ်ဦးတည်း၏ ထုတ်ကုန်အဖြစ် ယေဘုယျအားဖြင့် သတ်မှတ်ကြသည်။ စာအုပ်၏ လေသံနှင့် စိတ်ဓာတ်သည် ဘီစီ ၅ ရာစု၏ နောက်ဆုံးတစ်ဝက်အတွင်း ဂျေရုဆလင်ရှိ ဗိမာန်တော်နှင့် ဆက်စပ်နေသော ယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ဦး၏ လက်ရာဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသဖြင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သော ဧဇရ (နေဟမိ ၁၂:၂၆ ကို ကြည့်ပါ) သည် စာရေးသူဖြစ်ရန် အလွန်ပင် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။ ဧဇရ (ဧဇရ ၇:၁–၂၁) နှင့် နေဟမိ (နေဟမိ ၂:၁၊ ၅:၁၄) တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် အာတာဇာဇက်မင်းကို ဖော်ပြထားပြီး သူ၏လက်ထက်တွင် ဧဇရ ထွန်းကားခဲ့သည်။ ဤမင်းသည် အာတာဇာဇက် ၁ (ဘီစီ ၄၆၅–၄၂၃) ဖြစ်သည် (စာမျက်နှာ ၆၁၊ ၆၂ ကို ကြည့်ပါ)။ အကယ်၍ ဧဇရသည် ရာဇဝင်ချုပ်-ဧဇရ-နေဟမိ၏ စာရေးသူဖြစ်ပါက၊ လက်ရှိ ကျွန်ုပ်တို့၏ ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းနှစ်စောင်ကို ဘီစီ ၅ ရာစု၏ နောက်ဆုံးပိုင်းတွင် ရက်စွဲသတ်မှတ်ရမည်ဖြစ်သည်။

There are many indications of a close relationship between the books of Ezra and Nehemiah. The ancients did not separate them into two books as is now the case. The Talmud and the Christian fathers Origen and Jerome regarded Ezra–Nehemiah as a single volume. It appears that throughout the books of Chronicles, Ezra, and Nehemiah one may trace a single hand, and hence modern scholarship generally regards them as the product of the same author. Since the tone and spirit of the work indicates that the books are the product of a priest connected with the Temple in Jerusalem during the latter half of the 5th century b.c., it seems highly likely that Ezra the priest and scribe (see Neh. 12:26) was the author. Both Ezra (Ezra 7:1–21) and Nehemiah (Neh. 2:1; 5:14) mention Artaxerxes, during whose time Ezra flourished. This was evidently Artaxerxes I (465–423 b.c.; see pp. 61, 62). If Ezra is the author of Chronicles–Ezra–Nehemiah, our present two books of Chronicles must be dated to the latter part of the 5th century b.c.

စာအုပ်ကို ပါရှားခေတ်၊ ဘီစီ ၄၀၀ ခန့်တွင် ရေးသားခဲ့သည် သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး အပြီးသတ်ခဲ့သည်ဆိုသည့် အချက်ကို အတွင်းပိုင်း အထောက်အထားများကလည်း ညွှန်ပြနေသည်။ ငွေကြေးတန်ဖိုးများကို "ဒရမ်" သို့မဟုတ် "ဒါရစ်" (ရာဇဝင်ချုပ်ပထမစောင် ၂၉:၇) ဟု တွက်ချက်ထားပြီး ဤဒင်္ဂါးပြားများသည် ဒါရိုက် ၁ (ဘီစီ ၅၂၂–၄၈၆) လက်ထက်တွင် စတင်မိတ်ဆက်ခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ရသည်။ ဒါဝိဒ်၏ မိသားစုမျိုးရိုးစဉ်ဆက်ကို ဘီစီ ၅၃၉–၅၃၀ (ဧဇရ ၁:၁၊ ၂၊ ၂:၂ ကို ကြည့်ပါ) တွင် ဆိုင်ရပ်စ်မင်းလက်ထက်၌ ယုဒပြည်သို့ ပြန်လာသော ဇေရုဗာဗေလ (ရာဇဝင်ချုပ်ပထမစောင် ၃:၁၉–၂၄) ထက် ကျော်လွန်၍ မျိုးဆက်အနည်းငယ်အထိ ဖော်ပြထားသည်။ သို့သော်လည်း ဤအမည်များကို နောက်ပိုင်းတွင် ထပ်ဖြည့်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ (ရာဇဝင်ချုပ်ပထမစောင် ၃:၁၉ ကို ကြည့်ပါ)။ ဟီဘရူးဘုရင်များ၏ ပျမ်းမျှသက်တမ်းကို အခြေခံလျှင် မျိုးဆက်တစ်ခုသည် ၂၃ နှစ်ခန့် ရှိသည်။ ဤတွက်ချက်မှုအရ ဇေရုဗာဗေလပြီးနောက် မျိုးဆက်ခြောက်ဆက်သည် ဘီစီ ၄၀၀ နီးပါးအထိ ရှိသည်။ ရာဇဝင်ချုပ်သည် မူလက ဧဇရ-နေဟမိနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်ဟု ယူဆရသဖြင့် စာရေးသူ၏ ခေတ်ကာလကို ထိုစာအုပ်များ၏ အတွင်းပိုင်းအထောက်အထားများမှလည်း ရရှိနိုင်သည်။ နေဟမိ ၁၂:၁၀၊ ၁၁၊ ၂၂၊ ၂၃ တွင် ပေးထားသော ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကြီးများ၏ စာရင်းသည် ဂျိုနသန်၊ ယောဟနန်နှင့် ယာဒဒူးအထိ ကျယ်ပြန့်သည်။ ဂျိုနသန်သည် အယ်လီဖန်တိုင်းပါပရပ်စ်စာလိပ်များမှ ဘီစီ ၄၁၀ အစောပိုင်းတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကြီးဖြစ်ခဲ့ကြောင်း သိရှိရသည်။ ထို့ကြောင့် အထောက်အထားများသည် ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းပြီးဆုံးသည့်အချိန်အဖြစ် ဘီစီ ၅ ရာစုအကုန် သို့မဟုတ် ၄၀၀ ခန့်ကို ညွှန်ပြနေသည်။

Internal evidence also points to the fact that the book was written or at least completed in the Persian period, abut 400 b.c. Monetary values are calculated in “drams,” or darics (1 Chron. 29:7), coins believed to have been introduced by Darius I (522–486 b.c.). The genealogy of David’s family is brought down several generations beyond Zerubbabel (1 Chron. 3:19–24), who returned to Judea during the reign of Cyrus, 539–530 b.c. (Ezra 1:1, 2; cf. 2:2). However, it is possible that these names were added later (see on 1 Chron. 3:19). Based on the average descent of the Hebrew kings, a generation would be about 23 years. On this calculation six generations after Zerubbabel would extend nearly to 400 b.c. Since Chronicles was presumably once joined to Ezra–Nehemiah, the time of the chronicler can also be secured from the internal evidence of those books. The list of the high priests given in Neh. 12:10, 11, 22, 23, extends to Jonathan, Johanan, and Jaddua. Jonathan is known from the Elephantine papyri to have been high priest at least as early as 410. The evidence thus points to the end of the 5th century b.c., or about 400, as the time of the completion of Chronicles.

ရာဇဝင်ချုပ်ကို ရေးသားသူသည် ဟီဘရူးသမိုင်းဆိုင်ရာ အထွေထွေစာအုပ် "ယုဒနှင့် ဣသရေလဘုရင်များ၏ စာအုပ်" ကို အကြိမ်ကြိမ် ကိုးကားထားသည် (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၁၆:၁၁၊ ၂၅:၂၆၊ ၂၈:၂၆၊ ၃၅:၂၇၊ ၃၆:၈ ကို ကြည့်ပါ)။ ဤစာအုပ်သည် ဘုရင်များကျမ်းတွင် မကြာခဏဖော်ပြလေ့ရှိသော သမိုင်းနှစ်ခု၏ နောက်ဆုံးစုစည်းမှုဖြစ်ပုံရသည် — "ဣသရေလဘုရင်များ၏ ရာဇဝင်ချုပ်" (ဘုရင်များပထမစောင် ၁၅:၃၁၊ ၁၆:၅၊ ၁၄၊ ၂၀၊ ၂၇၊ ၂၂:၃၉၊ ဘုရင်များဒုတိယစောင် ၁၀:၃၄၊ ၁၄:၂၈၊ ၁၅:၂၁၊ ၂၆) နှင့် "ယုဒဘုရင်များ၏ ရာဇဝင်ချုပ်" (ဘုရင်များပထမစောင် ၁၄:၂၉၊ ၁၅:၇၊ ၂၃၊ ဘုရင်များဒုတိယစောင် ၈:၂၃၊ ၁၂:၁၉၊ ၁၅:၆၊ ၃၆၊ ၁၆:၁၉) တို့ဖြစ်သည်။ ဤ "ယုဒနှင့် ဣသရေလဘုရင်များ၏ စာအုပ်" သည် ဘုရင်တို့၏ လုပ်ရပ်များကို "အစမှအဆုံး" အထိ (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၁၆:၁၁၊ ၂၅:၂၆၊ ၂၈:၂၆၊ ၃၅:၂၇ ကို ကြည့်ပါ) ပါရှိသဖြင့် ဘုရင်များ၏ မှတ်တမ်းအားလုံးပါဝင်သော ပြီးပြည့်စုံသည့် စာအုပ်ဖြစ်ပုံရသည်။ ထို့ပြင် သူသည် သီးခြားပုဂ္ဂိုလ်များ သို့မဟုတ် ခေါင်းစဉ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းသည့် အတိုင်းအတာ ပိုမိုကန့်သတ်ထားသော သမိုင်းဆိုင်ရာလက်ရာများကို မကြာခဏ ကိုးကားလေ့ရှိသည်။ ၎င်းတို့အထဲတွင် "ဘုရင်ဒါဝိဒ်၏ ရာဇဝင်ချုပ်" (ရာဇဝင်ချုပ်ပထမစောင် ၂၇:၂၄)၊ "ပရောဖက်ရှမွေလ၏ စာအုပ်"၊ "ပရောဖက်နာသန်၏ စာအုပ်"၊ "ပရောဖက်ဂဒ်၏ စာအုပ်" (ရာဇဝင်ချုပ်ပထမစောင် ၂၉:၂၉ ကို ကြည့်ပါ)၊ "ရှီလောမြို့သား အဟိယ၏ ပရောဖက်ပြုချက်"၊ "ယေရောဗောင်သား နေဗတ်ကို ဆန့်ကျင်သော ပရောဖက်အိဒ္ဒော၏ ရူပါရုံများ" (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၉:၂၉)၊ "ပရောဖက်ရှေမာယ၏ စာအုပ်"၊ "မျိုးရိုးစဉ်ဆက်နှင့် ပတ်သက်သော ပရောဖက်အိဒ္ဒော၏ စာအုပ်" (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၁၂:၁၅)၊ "ပရောဖက်အိဒ္ဒော၏ ဇာတ်လမ်း" (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၁၃:၂၂)၊ "ဟာနန္ဒိသား ယေဟု၏ စာအုပ်" (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၂၀:၃၄)၊ "ဘုရင်များ၏ စာအုပ်ဆိုင်ရာ ဇာတ်လမ်း" (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၂၄:၂၇)၊ ပရောဖက်ဟေရှာယရေးသားသော "ဩဇိမင်း၏ လုပ်ရပ်များ" (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၂၆:၂၂)၊ "ပရောဖက်ဟေရှာယ၏ ရူပါရုံ" (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၃၂:၃၂) နှင့် "ပရောဖက်တို့၏ စကားများ" (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၃၃:၁၉) တို့ ပါဝင်သည်။

The writer of Chronicles repeatedly refers to a volume in general Hebrew history, “the book of the kings of Judah and Israel” (see 2 Chron. 16:11; 25:26; 28:26; cf. 35:27; 36:8). This book seems to have been a final compilation of the two histories so frequently mentioned in Kings—“the book of the chronicles of the kings of Israel” (1 Kings 15:31; 16:5, 14, 20, 27; 22:39; 2 Kings 10:34; 14:28; 15:21, 26), and “the book of the chronicles of the kings of Judah” (1 Kings 14:29; 15:7, 23; 2 Kings 8:23; 12:19; 15:6, 36; 16:19). This “book of the kings of Judah and Israel” seems to have been a complete volume containing all the records of the kings, since it contained an account of their deeds “first and last” (see 2 Chron. 16:11; 25:26; 28:26; 35:27). Furthermore, he frequently refers to historical works of a more limited scope, dealing with particular individuals or topics. Among these are “the chronicles of king David” (1 Chron. 27:24), “the book of Samuel the seer,” “the book of Nathan the prophet,” “the book of Gad the seer” (see 1 Chron. 29:29), “the prophecy of Ahijah the Shilonite,” “the visions of Iddo the seer against Jeroboam the son of Nebat” (2 Chron. 9:29), “the book of Shemaiah the prophet,” the book of “Iddo the seer concerning genealogies” (2 Chron. 12:15), “the story of the prophet Iddo” (2 Chron. 13:22), “the book of Jehu the son of Hanani” (2 Chron. 20:34), “the story of the book of the kings” (2 Chron. 24:27), “the acts of Uzziah” by the prophet Isaiah (2 Chron. 26:22), “the vision of Isaiah the prophet” (2 Chron. 32:32), and “the sayings of the seers” (2 Chron. 33:19).

အထက်ပါ ကိုးကားစာရင်းသည် အရင်းအမြစ်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်းများစွာ ရရှိနိုင်ကြောင်း အထောက်အထားဖြစ်သည်။ ဧဇရနှင့် နေဟမိခေတ်တွင် ထိုကဲ့သို့သော အရင်းအမြစ်များ ရရှိနိုင်ခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြချက်များရှိသည်။ မက္ကဘေးဝတ္ထုဒုတိယစောင် ၂:၁၃ ၏ ဖော်ပြချက်ကို အားကိုးနိုင်မည်ဆိုပါက နေဟမိသည် "ဘုရင်များ၏ လုပ်ရပ်များ၊ ပရောဖက်များ၊ ဒါဝိဒ်၏ လုပ်ရပ်များနှင့် သန့်ရှင်းသော လက်ဆောင်ပစ္စည်းများဆိုင်ရာ ဘုရင်များ၏ ပေးစာများကို စုစည်းထားသော" စာကြည့်တိုက်တစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။

The foregoing list of reference works is evidence that there was available a vast amount of source material. There are indications that in the days of Ezra and Nehemiah such sources were available. If the statement of. 2 Macc 2:13 can be depended upon, Nehemiah founded a library in which he “gathered together the acts of the kings, and the prophets, and of David, and the epistles of the kings concerning the holy gifts.”

၃။ သမိုင်းဆိုင်ရာ နောက်ခံ။ ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းများသည် အခြေခံအားဖြင့် ဖန်ဆင်းခြင်းမှ ပါရှားခေတ်အထိ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်တို့၏ အကျဉ်းချုပ် မှတ်တမ်းဖြစ်သည်။ အဓိကအလေးပေးချက်မှာ ယုဒနိုင်ငံရှိ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏ဆက်ခံသူများ၏ သမိုင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရာဇဝင်ချုပ်-ဧဇရ-နေဟမိသည် မူလက အာတာဇာဇက် ၁ (ဘီစီ ၄၆၅–၄၂၃) လက်ထက်တွင် ယုဒပြည်သို့ ပြန်လာသော ဧဇရရေးသားသည့် တစ်ခုတည်းသော လက်ရာဖြစ်ပါက၊ ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်း၏ သမိုင်းဆိုင်ရာနောက်ခံသည် ရေးသားသည့်အချိန်အထိ ဧဇရနှင့် နေဟမိကျမ်းတို့၏ သမိုင်းဆိုင်ရာနောက်ခံနှင့် တူညီလိမ့်မည်။ သို့သော် ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းများသည် ၎င်းတို့ပြီးဆုံးသည့် ကာလကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခြင်းမရှိဘဲ၊ မျိုးရိုးစဉ်ဆက်ဆိုင်ရာ အသေးအဖွဲအချက်အလက်များတွင်သာ ထိုအချိန်အထိ ကျယ်ပြန့်နေပုံရသည်။ ထိုကာလကို ဧဇရနှင့် နေဟမိကျမ်းများတွင် ကိုင်တွယ်ထားသည်။ ထိုကာလ၏ သမိုင်းဆိုင်ရာနောက်ခံကို ဆွေးနွေးချက်အတွက် ဤမှတ်ချက်ပြုချက်ပါ ဧဇရနှင့် နေဟမိကျမ်းများ၏ နိဒါန်းများကို ကြည့်ပါ။ ရာဇဝင်ချုပ်က လွှမ်းခြုံထားသော အဓိကသမိုင်းကာလ၏ အကျဉ်းချုပ်ဆွေးနွေးချက်အတွက် ရှမွေလကျမ်းနှင့် ဘုရင်များကျမ်းတို့၏ နိဒါန်းများကို ကြည့်ပါ။

3. Historical setting. The books of Chronicles basically consist of an outline record of the people of God from creation to the Persian period. The main emphasis is on the history of David and his successors in the nation of Judah. If Chronicles–Ezra–Nehemiah was originally one work, written by Ezra, who returned to Judea during the reign of Artaxerxes I (465–423),the historical setting of the books of Chronicles, a far as the time of production is concerned, would be the same as the historical setting of the books of Ezra and Nehemiah. The books of Chronicles, however, do not deal with the period in which they were completed, and only in minor genealogical items do they appear to extend to that time. That period is dealt with in Ezra and Nehemiah. For a discussion of the historical background of that period see the Introductions to the books of Ezra and Nehemiah in this commentary. For a brief discussion of the main historical period covered by Chronicles see the Introductions to the books of Samuel and Kings.

၄။ အကြောင်းအရာ။ ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းများသည် အာဒံမှ ဒါဝိဒ်ခေတ်အထိ ရှေးခေတ်သမိုင်း၏ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် အကျဉ်းချုပ်ဖြင့် စတင်သည်။ ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ပရဒိသု၊ ကျဆုံးခြင်း၊ အစောပိုင်း ဘိုးဘေးများ၊ ရေလွှမ်းမိုးခြင်း၊ နောက်ပိုင်း ဘိုးဘေးများ၊ အီဂျစ်ပြည်တွင် နေထိုင်ခြင်း၊ ထွက်မြောက်ခြင်း၊ တရားသူကြီးများခေတ်နှင့် ရှောလုမင်း၏ အုပ်စိုးမှုတို့ကို ကျော်သွားသည်။ စာရေးသူသည် ပဉ္စမကျမ်း၊ ယောရှုနှင့် တရားသူကြီးကျမ်းကဲ့သို့သော အခြားစာအုပ်များတွင် ပါရှိပြီးသား အကြောင်းအရာများကို ထပ်လောင်းစရာ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ဤအစောပိုင်းကာလအတွက် သူသည် မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ဇယားများကိုသာ တင်ပြပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် အတ္ထုပ္ပတ္တိ သို့မဟုတ် သမိုင်းဆိုင်ရာ အသိပေးချက်အကျဉ်းများဖြင့် ဖြည့်စွက်ထားသည် (ရာဇဝင်ချုပ်ပထမစောင် ၄:၉၊ ၁၀၊ ၃၈–၄၃၊ ၅:၉၊ ၁၀၊ ၁၆–၂၆၊ ၆:၃၁၊ ၃၂၊ ၄၈၊ ၄၉၊ ၅၄–၈၁၊ ၇:၂၁–၂၄၊ ၉:၁၇–၃၄ ကို ကြည့်ပါ)။ ပထမဦးစွာ စာရေးသူသည် အာဒံမှ ယာကုပ်အထိ မျိုးဆက်များကို ခြေရာခံသည်။ ထို့နောက် ဤမျိုးရိုးစဉ်ဆက်ကို ဒါဝိဒ်၏ အမျိုးအနွယ်ဖြစ်သော ယုဒအမျိုး၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ အမျိုးဖြစ်သော လေဝိအမျိုးကို အလေးပေးလျက် အမျိုးအနွယ် ၁၂ ခု၏ လေ့လာသုံးသပ်ချက်ဖြင့် ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် အစ္စရေးအားလုံးမှ တောင်ဘက်နိုင်ငံ၊ ဗင်္ယာမိန်နှင့် ယုဒအမျိုး၊ ဂျေရုဆလင်မြို့သို့ အာရုံစိုက်မှုကို ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ဤနိဒါန်းအကြောင်းအရာသည် ရာဇဝင်ချုပ် ပထမစောင်၏ အခန်းကိုးခန်းကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

4. Theme. The books of Chronicles open with a genealogical outline of ancient history from Adam to the time of David. The history of creation, Paradise, the Fall, the early patriarchs, the Deluge, the later patriarchs, the stay in Egypt, the Exodus, the period of the judges, and the reign of Saul are passed over. The writer had little or nothing to add to the material already found in the Pentateuch and other books such as Joshua and Judges. For this early period he presents merely a series of genealogical tables, occasionally interspersed with brief biographical or historical notices (1 Chron. 4:9, 10, 38–43; 5:9, 10, 16–26; 6:31, 32, 48, 49, 54–81; 7:21–24; 9:17–34). First the author traces the generations from Adam to Jacob. He follows this genealogy with a survey of the 12 tribes, with emphasis on Judah, the tribe of David, and Levi, the tribe of the priests. Then the horizon narrows down from all Israel to the southern kingdom, Benjamin and Judah, and the city of Jerusalem. This introductory material covers the first nine chapters of the first book of Chronicles.

စာအုပ်၏ ဒုတိယနှင့် အဓိကအပိုင်းသည် ရှောလု၏ သေဆုံးခြင်းဆိုင်ရာ အကျဉ်းချုပ်ဆွေးနွေးချက်ဖြင့် စတင်သည် (ရာဇဝင်ချုပ်ပထမစောင် ၁၀)။ ထို့နောက် ဒါဝိဒ်၏ သမိုင်း (ရာဇဝင်ချုပ်ပထမစောင် ၁၁ မှ ၂၉) နှင့် ဇေဒကိမင်းအထိ၊ ဂျေရုဆလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်းနှင့် ဗာဗုလုန်အကျဉ်းသားဘဝ (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၁ မှ ၃၆) အထိ သူ၏ယုဒမျိုးဆက် ဆက်ခံသူများ၏ သမိုင်းနောက်လိုက်လာသည်။ မူလလက်ရာ၏ တတိယအပိုင်းသည် အကျဉ်းသားဘဝမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့် ပြန်လည်ထူထောင်ထားသော ဂျူးအသိုင်းအဝိုင်း၏ ဘာသာရေးဗဟိုချက်အဖြစ် ဂျေရုဆလင်ကို ပြန်လည်တည်ထောင်ခြင်း (ဧဇရ-နေဟမိ) ကို လွှမ်းခြုံထားပုံရသည်။

The second and main portion of the book begins with a brief discussion of the death of Saul (1 Chron. 10). Then follows a history of David (1 Chron. 11 to 29) and of his successors in the line of Judah down to Zedekiah, the destruction of Jerusalem, and the Babylonian captivity (2 Chron. 1 to 36). It would seem that the third section of the original work covered the return from captivity and the re-establishment of Jerusalem as the religious center of the restored Jewish community (Ezra–Nehemiah).

အစ္စရေးသမိုင်း၏ ရွှေခေတ်ဖြစ်သော ဒါဝိဒ်မင်း၏ အုပ်စိုးမှုကို များစွာအလေးပေးထားသည်။ သို့သော် ဟေဗြုန်မြို့၌ သူ၏အုပ်စိုးမှု၊ ဟိတ္တိလူမျိုး ဥရိယ၏ အကြောင်း၌ သူ၏အပြစ်၊ အဗရှလုံ၏ ပုန်ကန်မှုနှင့် အလားတူ အကြောင်းအရာများကဲ့သို့သော ဒါဝိဒ်နှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များစွာကို ချန်လှပ်ထားသည်။

Considerable emphasis is given to the reign of David, the golden age of Israel’s history. However, many items concerning David are omitted, such as his reign at Hebron, his sin in the matter of Uriah the Hittite, the revolt of Absalom, and similar matters.

ရှောလမုန်၏ အုပ်စိုးမှု (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၁ မှ ၉) ကို နောက်ဆက်တွဲ အုပ်စိုးမှုများထက် ပိုမိုအတိုချုံး၍ သို့သော် ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ ဆွေးနွေးထားသည်။ ဗိမာန်တော်နှင့် ၎င်း၏ ဝန်ဆောင်မှုများကို များစွာအလေးပေးထားသည်။ ဗိမာန်တော် တည်ဆောက်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော ဖြစ်ရပ်များသည် ရှောလမုန်၏ အုပ်စိုးမှုမှတ်တမ်း၏ အကြီးမားဆုံးသော အစိတ်အပိုင်းကို သိမ်းပိုက်ထားသည် (အခန်း ၂ မှ ၇)။

The reign of Solomon (2 Chron. 1 to 9) is treated more briefly, though at much greater length, than any subsequent reign. There is considerable emphasis upon the Temple and its services. Events connected with the building of the Temple occupy by far the largest part of the account of Solomon’s reign (chs. 2 to 7).

ဘုရင်များကျမ်းတွင် ဤအုပ်စိုးမှုအတွက် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဖြစ်ရပ်များစွာသည် ရာဇဝင်ချုပ်တွင် မရှိပေ၊ ဥပမာ- အဒေါနိယ၏ ကြိုးပမ်းမှု၊ ရှောလမုန်ကို ဘိသိက်ပေးခြင်း (ဘုရင်များပထမစောင် ၁၊ ၂)၊ ဖာရော၏ သမီးတော်နှင့် လက်ထပ်ခြင်းနှင့် မြင့်သောနေရာများတွင် ဝတ်ပြုခြင်း (ဘုရင်များပထမစောင် ၃:၁၊ ၂)၊ အငြင်းပွားဖွယ် ကလေးနှင့် ပတ်သက်သော ဆုံးဖြတ်ချက် (ဘုရင်များပထမစောင် ၃:၁၆–၂၈)၊ ရှောလမုန်၏ အရာရှိများ၊ ပညာနှင့် ဆိုရိုးစကားများ (ဘုရင်များပထမစောင် ၄)၊ သူ၏ နန်းတော် (ဘုရင်များပထမစောင် ၇:၁–၁၂)၊ သူ၏ တစ်ပါးအမျိုးသား ဘုရားများကို ဝတ်ပြုခြင်းနှင့် သူ၏ ရန်သူများ (ဘုရင်များပထမစောင် ၁၁) တို့ ဖြစ်သည်။ ဗိမာန်တော် တည်ဆောက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်အချို့ကို ချန်လှပ်ထားပြီး၊ အခြားအချက်အလက်များကို ပိုမိုအတိုချုံးတင်ပြထားကာ၊ အချို့ကို ဘုရင်များကျမ်းနှင့် အလားတူစကားလုံးဖြင့် ပေးထားပြီး၊ အချို့မှာ လုံးဝအသစ်ဖြစ်သည်။

Many of the incidents recorded in Kings for this reign are not found in Chronicles, such as the attempted usurpation by Adonijah; the anointing of Solomon (1 Kings 1, 2); his marriage to the daughter of Pharaoh and the worship at the high places (1 Kings 3:1, 2); the decision concerning the disputed child (1 Kings 3:16–28); Solomon’s officers, wisdom, and proverbs (1 Kings 4); his place (1 Kings 7:1–12); his worship of foreign gods, and his adversaries (1 Kings 11). Certain items concerning the building of the Temple have been omitted, others are presented more briefly, others are given in the same wording as Kings, while others are entirely new.

သမိုင်း၏ ကျန်ရှိသောအပိုင်းတွင် မှတ်တမ်းသည် အဓိကအားဖြင့် ဣသရေလမဟုတ်ဘဲ ယုဒအကြောင်းဖြစ်သည်။ ဣသရေလနှင့် ဆက်စပ်သော အချက်အလက်များကို အရေးအကြောင်းအရသာ တင်ပြထားသည်။ ဣသရေလဘုရင် တစ်ပါးအတွက်မျှ အချိန်ဇယား အချက်အလက်များကို မပေးထားဘဲ၊ ဣသရေလနိုင်ငံ၏ ခေတ်ပြိုင်အုပ်စိုးရှင်အရ ယုဒဘုရင်များ၏ တစ်ပြိုင်နက်ဖြစ်ပျက်မှုများကို (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၁၃:၁ မှလွဲ၍) မပေးထားပေ။ ဣသရေလသမိုင်းကို လုံးဝနီးပါး လျစ်လျူရှုထားသော်လည်း ယုဒသမိုင်းကို အဓိကအားဖြင့် ဘာသာရေးအမြင်မှ တင်ပြထားပြီး နိုင်ငံရေး၊ စစ်ရေးနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အချက်အလက် သို့မဟုတ် ဖြစ်ရပ်များကို ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ စိတ်ဝင်စားမှုများအောက်တွင် ထားရှိသည်။ သမိုင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရွေးကောက်ထားသော လူမျိုးများ၏ အတွေ့အကြုံများတွင် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ပြရန်နှင့် နိုင်ငံသည် မည်သို့ယိုယွင်းလာခဲ့ပုံ၊ သန့်ရှင်းသော ဗိမာန်တော်နှင့် ၎င်း၏ သန့်ရှင်းသော ဝတ်ပြုမှုများသည် အပြစ်၏ ရလဒ်အဖြစ် နောက်ဆုံးတွင် မည်သို့ပျက်စီးခဲ့ပုံကို ပြသရန်ဖြစ်သည်။ ယုဒ၏ ကောင်းသော ဘုရင်များ — ယောရှဖတ်၊ ယောရှ၊ ဟေဇကိနှင့် ယောရှိတို့၏ အုပ်စိုးမှုကာလများကို အထူးအလေးပေးထားပြီး၊ သက်ဆိုင်ရာ အုပ်စိုးရှင်များသည် ဘာသာရေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများနှင့် ဗိမာန်တော်နှင့် ၎င်း၏ ဝန်ဆောင်မှုများကို ပြန်လည်ထူထောင်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်များကို အထူးအလေးပေးထားသည်။

In the remaining portion of the history the record is primarily of Judah, not Israel. Items connected with Israel are presented only incidentally. No chronological data are given for any kings of Israel, and the synchronisms of the kings of Judah in terms of the contemporary ruler in Israel, with one exception (2 Chron. 13:1), are not given. While the history of Israel is almost entirely ignored, the history of Judah is presented primarily from a religious viewpoint, with political, military, and personal facts or incidents subordinated to those of a spiritual interest. The object of the history is to set forth God’s purpose in the experiences of the chosen people and to show how the nation declined and even the holy Temple with its sacred ritual was finally destroyed as a result of sin. The reigns of the good kings of Judah, good for at least a portion of their reigns—Jehoshaphat, Joash, Hezekiah, and Josiah—are given particular prominence, and those incidents are especially emphasized in which the rulers concerned themselves with religious reforms and the restoration of the Temple and its services.

ထို့ကြောင့် ရာဇဝင်ချုပ်သည် ဘုရင်များကျမ်း၏ သမိုင်းဆိုင်ရာ ဖြည့်စွက်ချက်သက်သက် မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ်ပိုင်ရည်ရွယ်ချက်ရှိပြီး ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားသော အမြင်ဖြင့် ရေးသားထားသည့် ထူးခြားသောနှင့် သီးခြားလက်ရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ဗာဗုလုန်အကျဉ်းသားဘဝမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီးနောက် ဗိမာန်တော်ရှိ ဝန်ဆောင်မှုများကို ပြန်လည်ထူထောင်ကာ ဂျေရုဆလင်မြို့ကို ပြန်လည်တည်ထောင်ပြီးသောအခါ၊ သက်ဝင်ယုံကြည်သော ဂျူးများသည် အနာဂတ်ကို ကြည့်ရှုရင်း ဤဝန်ဆောင်မှုများကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံနှောင့်ယှက်ခြင်း မရှိစေရဟု လေးနက်စွာ မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်မှာ သေချာသည်။ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာအောက်တွင် ဣသရေလနိုင်ငံသည် နောက်ပိုင်းတွင် တိုးတက်ပြီး ဘုန်းအသရေမှ ဘုန်းအသရေသို့ တိုးတက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူတို့ယုံကြည်ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များတွင် ပေးထားသည့် ဘုန်းအသရေနှင့် ပြည့်စုံသော အခွင့်အရေးအားလုံးကို ဣသရေလနိုင်ငံသည် ရရှိစေရန်အတွက် သူတို့၏ အတိတ်သမိုင်းကို လူမျိုးများအား သတိပေးရန် အချိန်သည် အလွန်ပင် သင့်လျော်သည်။

It is thus apparent that Chronicles is not a mere historical supplement to the books of Kings, but rather a distinct and independent work, having its own purpose, and written from its own distinctive point of view. After the services in the Temple had been re-established following the return from the Babylonian exile, and Jerusalem had been restored, the devout Jews, no doubt fondly hoped, as they looked into the future, that these services might never again be interrupted. They trusted that, under the blessing of God, Israel might henceforth prosper and go on from glory to glory. The time was, doubtless, peculiarly appropriate to remind the people of their past history to the end that Israel might enter into all the glorious privileges vouchsafed to them in the promises of God.

ထို့ကြောင့် ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းကို ရေးသားသူသည် ဗိမာန်တော်နှင့် သူ၏ဓမ္မအမှု၊ ဘာသာရေး ပွဲတော်များနှင့် ပတ်သက်သော အကြောင်းအရာအသစ်များကို မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ဝတ်ပြုမှုထက် ဘဝအသက်တာကို၊ ဗိမာန်တော်ထက် လူတို့၏ နှလုံးသားကို ပိုမိုစိတ်ဝင်စားသည်။ ဣသရေလနိုင်ငံသည် နာခံခြင်းနှင့် ပုန်ကန်ခြင်းတို့၏ ရလဒ်ဖြစ်မည့် ဆုလာဘ်များနှင့် အပြစ်ပေးခြင်းများကို အမြဲအာရုံစိုက်လျက် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသော ပညတ်တရားအတိုင်း မိမိတို့၏ ဘဝကို ပုံသွင်းရမည်ဖြစ်သည်။ ဖြောင့်မတ်ခြင်းအပေါ် အလေးထားမှု အသစ်တစ်ခု၊ ဘာသာရေးကိုင်းရှိုင်းမှုနှင့် ကြွယ်ဝချမ်းသာမှု၊ စိတ်သဘောထား ကောက်ကျစ်ခြင်းနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခတို့အကြား ရင်းနှီးသော ဆက်စပ်မှုကို ပိုမိုပြည့်စုံစွာ တင်ပြခြင်း ရှိသည်။

The chronicler thus introduced new materials concerning the Temple and its ministry, and the religious festivals. He was, however, interested, not so much with ritual as with life, not so much with the Temple as with the hearts of men. Israel was to pattern its life after the holy law of God, with constant attention to the rewards and punishments that would be the result of obedience and transgression. There was a new emphasis upon righteousness, a fuller presentation of the close connection between piety and prosperity, and between perversity and adversity.

ဘုရင်တို့၏ အုပ်စိုးမှုများကို စာဖတ်သူတို့အနေဖြင့် ဘုရားသခင်၏ စံနှုန်းများကို နာခံခြင်းသည် ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် ကြွယ်ဝချမ်းသာခြင်းသို့ ရောက်သည့်လမ်းဖြစ်ပြီး၊ ဆိုးညစ်ခြင်းသည် ပျက်စီးခြင်းနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခသို့ ရောက်သည့်လမ်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ နားလည်နိုင်စေရန် ဆောင်ရွက်ထားသည်။ ထူးခြားသော ဘေးအန္တရာယ်နှင့် အောင်မြင်မှုတိုင်းကို ဘုရားသခင်က ဖြောင့်မတ်သောသူတို့ကို ဆုချ၍ ဆိုးညစ်သောသူတို့ကို အပြစ်ပေးလျက် ဘုရားသခင်၏ စီမံခန့်ခွဲမှုဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်ချက်ဟု အလွန်တိုက်ရိုက် ဖော်ပြထားသည်။ ထို့ကြောင့် "ရှောလုသည် ထာဝရဘုရားကို ဆန့်ကျင်၍ ပြစ်မှားသောကြောင့် သေလေ၏" (ရာဇဝင်ချုပ်ပထမစောင် ၁၀:၁၃)၊ "ဒါဝိဒ်သည် တဖြည်းဖြည်း ကြီးပွားသည်ဖြစ်၍၊ ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေအရှင် ထာဝရဘုရားသည် သူနှင့်အတူ ရှိတော်မူ၏" (အခန်း ၁၁:၉)၊ "ဘုရားသခင်သည် ထိုအမှု၌ မနှစ်သက်တော်မူသဖြင့် ဣသရေလအမျိုးကို ဒဏ်ခတ်တော်မူ၏" (အခန်း ၂၁:၇)၊ "ယုဒအမျိုးသားတို့သည် ထာဝရဘုရားကို အားကိုးသောကြောင့် အနိုင်ရကြ၏" (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၁၃:၁၈၊ ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၁၆:၇၊ ၁၇:၃၊ ၅၊ ၂၂:၇၊ ၂၅:၂၀၊ ၂၈:၆၊ ၃၃:၁၀၊ ၁၁၊ ၃၆:၁၅–၁၇ ကိုလည်း ကြည့်ပါ)။

The reigns of the kings are treated in such a way that the reader may understand clearly that the way of obedience to the divine standards is the way of peace and prosperity, and that the way of wickedness is the way of ruin and desolation. Each signal calamity and success is ascribed in the most direct manner to the action of Divine Providence, with the Lord rewarding the righteous and punishing the doers of evil. Thus, “Saul died for his transgression which he committed against the Lord” (1 Chron. 10:13); “David waxed greater and greater: for the Lord of hosts was with him” (ch. 11:9); “God was displeased with this thing; therefore he smote Israel” (ch. 21:7); “the children of Judah prevailed, because they relied upon the Lord” (2 Chron. 13:18; see also 2 Chron. 16:7; 17:3, 5; 22:7; 25:20; 28:6; 33:10, 11; 36:15–17).

ဣသရေလနိုင်ငံကို ရာဇဝင်ချုပ်တွင် ဆိုးညစ်ခြင်းနှင့် သေခြင်းလမ်းသို့ လျှောက်လှမ်းသော တရားပျက်သည့် နိုင်ငံအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ ယုဒနိုင်ငံကို ဖြောင့်မတ်စွာ အုပ်စိုးမှုအောက်တွင် တိုးတက်ပြီး ထာဝရဘုရားကို စွန့်ပစ်သော ဘုရင်များအောက်တွင် အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံရသော နိုင်ငံအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။

Israel is treated in Chronicles as an apostate nation, walking in the ways of wickedness and death. Judah is treated as a nation that prospers under reigns of righteousness and suffers the penalties of transgression under kings who forsake the Lord.

ဘုရင်များကျမ်းနှင့် ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းတွင် တူညီသော ဖြစ်ရပ်များကို ကိုင်တွယ်ပုံတွင် ထူးခြားသော ကွာခြားချက်အချို့ရှိသည်။ ဘုရင်များကျမ်းတွင် ရေဟဗောင်အကြောင်း မှတ်တမ်းတွင် ချီးမွမ်းစရာ ဘာမျှမပါသော်လည်း၊ ရာဇဝင်ချုပ်တွင် ယေရောဗောင်၏ ဆိုးညစ်မှုများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စေရန် သူ၏လမ်းစဉ်ကို ချီးမွမ်းသည့် မှတ်တမ်းကို ပေးထားသည် (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၁၁:၁၃–၁၇)။ နောက်ပိုင်းတွင် ရေဟဗောင် "ထာဝရဘုရား၏ ပညတ်တရားကို စွန့်ပစ်သောအခါ" ဂျေရုဆလင်ကို ရှိရှက် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ "သူတို့သည် ထာဝရဘုရားကို ပြစ်မှားသောကြောင့်" ဖြစ်သည်ဟု ရှင်းပြထားသည် (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၁၂:၁၊ ၂)။

There are some distinct differences in the manner in which the same incidents are treated in Kings and in Chronicles. In Kings nothing commendable is presented in the account of Rehoboam, but in Chronicles an approving record is given, so that his ways may stand out in sharp contrast to the evils of Jeroboam (2 Chron. 11:13–17). When later Rehoboam “forsook the law of the Lord,” the explanation is given that Shishak’s attack on Jerusalem came “because they had transgressed against the Lord” (2 Chron. 12:1, 2).

ဘုရင်များကျမ်းတွင် အဘိယအကြောင်း မှတ်တမ်း၌ "သူသည် မိမိအဘ၏ အပြစ်လမ်းစဉ်အတိုင်း လိုက်လျှောက်၏" နှင့် "သူ၏နှလုံးသည် ထာဝရဘုရားနှင့် စုံလင်ခြင်းမရှိ" (ဘုရင်များပထမစောင် ၁၅:၃) ဟု ပြောခြင်းမှလွဲ၍ ဘာမျှမဆိုထားပေ။ သို့သော် ရာဇဝင်ချုပ်တွင် ချီးမွမ်းထိုက်သော လုပ်ရပ်အချို့ကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။ သူသည် ထာဝရဘုရားကို ပုန်ကန်ခြင်းနှင့် ဣသရေလတွင် မှားယွင်းသော ယဇ်ပုရောဟိတ်စနစ်ကို တည်ထောင်ခြင်းအတွက် ယေရောဗောင်ကို ဆန့်ကျင်သူအဖြစ် တင်ပြထားသည်။ သူသည် ထာဝရဘုရားကို အားကိုးသောကြောင့် မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံကို အောင်နိုင်ခဲ့သည်ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၁၃:၄–၁၈)။

In the record of Kings practically nothing is said of Abijam other than that “he walked in all the sins of his father” and that “his heart was not perfect with the Lord” (1 Kings 15:3). But Chronicles mentions also some commendable deeds. He is presented as remonstrating with Jeroboam for his rebellion against the Lord and for his establishment of a false priesthood in Israel. The record declares that he gained a great victory over the northern kingdom because he depended upon the Lord (2 Chron. 13:4–18).

အာသအကြောင်းတွင် ရာဇဝင်ချုပ်သည် ကုရှလူမျိုး ဇေရကို အနိုင်ယူသော ကြီးမားသောအောင်ပွဲကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ဘုရင်များကျမ်းတွင်မူ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ထို့ပြင် ထာဝရဘုရားသည် သူတို့နှင့်အတူရှိကြောင်း မြင်တွေ့သောအခါ ဣသရေလလူမျိုးများစွာတို့သည် ယုဒဘက်သို့ လှည့်ပြောင်းလာကြကြောင်းနှင့် ဘုရားသခင်နှင့် ပဋိညာဉ်ကို ပြန်လည်သက်တမ်းတိုးသည့် ကြီးမားသော ဘာသာရေးစုဝေးပွဲအကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၁၄:၉–၁၅၊ ၁၅:၁–၁၅)။

As to Asa, Chronicles records a great victory over Zerah the Ethiopian, regarding which Kings is silent. It further reports a turning to Judah of many of the people of Israel when they saw that the Lord was with them, and tells of a great religious gathering at which the covenant with God was renewed (2 Chron. 14:9–15; 15:1–15).

ဘုရင်များကျမ်းတွင် ယောရှဖတ်သည် ကောင်းသော အုပ်စိုးရှင်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသော်လည်း သူ၏အုပ်စိုးမှု မှတ်တမ်းအကျဉ်းကိုသာ ပေးထားသည် (ဘုရင်များပထမစောင် ၂၂:၄၂–၅၀)။ ရာဇဝင်ချုပ်တွင် နိုင်ငံအကျပ်အတည်းအချိန်တွင် ယောရှဖတ်က ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းပြီး ဘုရားသခင်ထံမှ အံ့ဖွယ်အောင်ပွဲကို ရရှိကာ ရန်သူတပ်များက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပျက်စီးစေသည့် ဖြစ်ရပ်ကို ပိုမိုရှည်လျားစွာ ဖော်ပြထားသည် (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၂၀:၁–၃၀)။

Kings mentions the fact that Jehoshaphat was a good ruler but gives a brief record of his reign (1 Kings 22:42–50). Chronicles gives a longer record of an incident in which Jehoshaphat prayed to God at a time of national crisis and received from God a marvelous victory, the forces of the enemy being led to destroy one another (2 Chron. 20:1–30).

ယေဟောရံ၏ ဆိုးညစ်သော အုပ်စိုးမှုကို ဘုရင်များကျမ်းတွင် အတိုချုံးသာ ဖော်ပြထားသည် (ဘုရင်များဒုတိယစောင် ၈:၁၆–၂၄)။ ရာဇဝင်ချုပ်တွင်မူ သူ၏ဆိုးညစ်သော လမ်းစဉ်များကြောင့် ထာဝရဘုရားထံမှ ပြင်းထန်သော စီရင်ချက်များကို ခံရသည့်အကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၂၁:၈–၁၉)။

The evil reign of Jehoram is given only a brief treatment in Kings (2 Kings 8:16–24); in Chronicles there is an account of sore judgments against him from the Lord because of his evil ways (2 Chron. 21:8–19).

ဘုရင်များကျမ်းတွင် ယေဟု၏လက်ချက်ဖြင့် အာခဇိသေဆုံးရခြင်းကို အကျဉ်းမျှသာ ဖော်ပြထားသည် (ဓမ္မရာဇဝင်ဒုတိယစောင် ၉:၂၇၊ ၂၈)၊ ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းတွင် ပို၍အသေးစိတ်ဖော်ပြထားပြီး သူလိုက်နာခဲ့သော ဆိုးယုတ်သည့်အကြံဉာဏ်သည် “သူ့ကိုပျက်စီးစေရန်” ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူ၏ပျက်စီးခြင်းသည် “ဘုရားသခင်ထံတော်မှ” ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၂၂:၄–၉)။

Kings makes brief mention of the death of Ahaziah at the hands of Jehu (2 Kings 9:27, 28); Chronicles gives a more extensive account that mentions the fact that the evil counsel he followed was “to his destruction,” and that his destruction “was of God” (2 Chron. 22:4–9).

ဘုရင်များကျမ်းတွင် ယောရှသည် သူ၏အစေခံများလက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးရကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (ဓမ္မရာဇဝင်ဒုတိယစောင် ၁၂:၂၀၊ ၂၁)။ ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းတွင် ဤအရေးကြီးသောအချက်များကို ထပ်လောင်းဖြည့်စွက်ထားသည်– (၁) ယောယဒသေဆုံးပြီးနောက် လူတို့သည် “သူတို့ဘိုးဘေးတို့၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား၏ အိမ်တော်ကိုစွန့်ပယ်၍ တောရုပ်တုနှင့် ရုပ်တုဆင်းတုများကို ဝတ်ပြုကြသဖြင့် ယုဒပြည်နှင့် ယေရုရှလင်မြို့တို့သည် ထိုအပြစ်ကြောင့် အမျက်တော်သင့်ခဲ့ရသည်”၊ (၂) ဘုရင်၏အမိန့်ဖြင့် ယောယဒ၏သားကို သတ်ပစ်ခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ သူသည် ထာဝရဘုရားကို ပြစ်မှားသောကြောင့် အောင်မြင်ခြင်းမရှိနိုင်ကြောင်း၊ ထာဝရဘုရားကို သူတို့စွန့်ပယ်သကဲ့သို့ ဘုရားသခင်ကလည်း သူတို့ကိုစွန့်ပယ်တော်မူကြောင်း လူတို့အား သတိပေးရဲသောကြောင့်ဖြစ်သည်၊ (၃) ထို့ကြောင့် ယုဒတပ်ကြီးသည် ဆီးရီးယားလူတို့၏ အင်အားနည်းသောတပ်လက်ထဲသို့ “သူတို့ဘိုးဘေးတို့၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားကို စွန့်ပယ်ခဲ့သောကြောင့်” အပ်နှံခံခဲ့ရသည်၊ (၄) ထိုတိုက်ပွဲတွင် ရရှိသောဒဏ်ရာများဖြင့် ကုသနေစဉ် အိပ်ရာထဲတွင်ရှိနေခိုက် ယောရှသည် သူ၏အစေခံများလက်ချက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသည် (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၂၄:၁၇–၂၅)။

Kings reports the death of Joash at the hands of his own servants (2 Kings 12:20, 21). Chronicles adds these significant details: (1) that after the death of Jehoiada the people “left the house of the Lord God of their fathers, and served groves and idols: and wrath came upon Judah and Jerusalem for this their trespass”; (2) that at the command of the king, the son of Jehoiada was slain for daring to remind the people that because of their transgression against the Lord, they could not prosper, for He had forsaken them as they had forsaken Him; (3) that consequently a great host of Judah was delivered into the hands of a small company of Syrians, “because they had forsaken the Lord God of their fathers”; (4) that it was while lying in bed recovering from the wounds received in this encounter, that Joash was slain by his servants (2 Chron. 24:17–25).

ဘုရင်များကျမ်းတွင် အာမဇိ၏ဧဒုံကို အောင်မြင်မှုနှင့် ဣသရေလဘုရင် ယောရှ၏လက်ချက်ဖြင့် အာမဇိရှုံးနိမ့်မှုတို့ကို ဖော်ပြထားသည် (ဓမ္မရာဇဝင်ဒုတိယစောင် ၁၄:၇–၁၄)၊ သို့သော် ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းတွင် အာမဇိသည် အောင်ပွဲခံပြီးပြန်လာသောအခါ “ရှေရုသားတို့၏ဘုရားများကိုယူ၍ မိမိဘုရားအဖြစ်ထားလျက်၊ သူတို့ရှေ့မှာ ဦးညွှတ်ချကာ နံ့သာပေါင်းကိုမီးရှို့၍ ပူဇော်၏။ ထိုကြောင့် ထာဝရဘုရားသည် အာမဇိကို အမျက်ထွက်တော်မူ၏” ဟူသော ထင်ရှားသောအချက်ကို ထပ်လောင်းဖြည့်စွက်ထားပြီး သူရွေးချယ်ခဲ့သောလမ်းစဉ်ကြောင့် ဘုရားသခင်သည် သူ့ကိုဖျက်ဆီးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၂၅:၁၄–၁၆)။

Kings reports the victory of Amaziah against Edom and the king’s consequent defeat at the hand of Jehoash of Israel (2 Kings 14:7–14), but Chronicles adds the revealing detail that after Amaziah had returned from his victory, “he brought the gods of the children of Seir, and set them up to be his gods, and bowed down himself before them, and burned incense unto them. Wherefore the anger of the Lord was kindled against Amaziah,” and that the Lord had determined to destroy him because of the course he had taken (2 Chron. 25:14–16).

ဘုရင်များကျမ်းတွင် အာဇရိ (ဥဇိ) ၏အုပ်စိုးမှုအကြောင်း အကျဉ်းမျှဖော်ပြရာ၌ (ဓမ္မရာဇဝင်ဒုတိယစောင် ၁၅:၁–၇) သူ၏နူနာရောဂါအကြောင်း ပါဝင်သော်လည်း အကြောင်းရင်းကို မဖော်ပြထားပါ။ သို့သော် ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းတွင် အာဇရိ၏အုပ်စိုးမှုအကြောင်း ပိုမိုရှည်လျားစွာ ဖော်ပြထားပြီး (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၂၆:၁–၂၃) နူနာရောဂါဖြစ်ရသည့်အကြောင်းရင်းကို ရှင်းလင်းစွာဖော်ပြထားသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ သူအားကြီးလာသောအခါ “သူ၏စိတ်နှလုံးသည် ပျက်စီးခြင်းသို့ရောက်အောင် မြှောက်စားခြင်းကိုခံရ၏။ သူသည် မိမိဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားကို ပြစ်မှား၍ နံ့သာပေါင်းရှို့ရာယဇ်ပလ္လင်ပေါ်၌ နံ့သာပေါင်းကိုရှို့ရန် ထာဝရဘုရား၏ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်ခဲ့သည်”၊ ထိုအခါ ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့က သူ့အပြစ်အတွက် ဆုံးမသဖြင့် ချက်ချင်းပင် နူနာစွဲခဲ့သည်၊ “အကြောင်းမူကား ထာဝရဘုရားသည် သူ့ကိုဒဏ်ခတ်တော်မူ၏”။

In connection with the brief account of the reign of Azariah (Uzziah) as given in Kings (2 Kings 15:1–7), mention is made of his leprosy, but no cause is given. In Chronicles, however, there is a much longer account of Azariah’s reign (2 Chron. 26:1–23), and the reason for his leprosy is plainly stated, namely, that when he was strong, “his heart was lifted up to his destruction: for he transgressed against the Lord his God, and went into the temple of the Lord to burn incense upon the altar of incense,” whereupon he was reprimanded by the priests for his trespass and immediately became leprous, “because the Lord had smitten him.”

ကောင်းသောဘုရင် ယောသံ၏အုပ်စိုးမှုမှတ်တမ်းမှာလည်း ဘုရင်များကျမ်းတွင် အတိုချုပ်သာဖြစ်သည် (ဓမ္မရာဇဝင်ဒုတိယစောင် ၁၅:၃၂–၃၈)၊ သို့သော် ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်း၏ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သောမှတ်တမ်းတွင် သူသည် အမ္မုန်အမျိုးသားတို့ကို အောင်နိုင်၍ သူတို့အား အခွန်ဆက်ပေးစေခဲ့ပုံနှင့် သူသည် “မိမိဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ မိမိလမ်းကို ပြင်ဆင်သောကြောင့်” တန်ခိုးကြီးလာပုံကို ဖော်ပြထားသည် (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၂၇:၅၊ ၆)။

The record of the good king Jotham’s reign in Kings again is brief (2 Kings 15:32–38), but the more extensive record in Chronicles tells how he was victorious against the Ammonites, who became tributary to him, and how he “became mighty, because he prepared his ways before the Lord his God” (2 Chron. 27:5, 6).

ဘုရင်များကျမ်းအရ အာခတ်သည် ဣသရေလနှင့် ဆီးရီးယားဘုရင်တို့၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကိုခံရသော်လည်း သိပ်မဆိုးရွားခဲ့ပါ၊ အကြောင်းမှာ သူသည် တိဂလတ်ပိလေသ၏အကူအညီကို ရယူခဲ့ပြီး တိဂလတ်ပိလေသသည် ဒမာသက်မြို့ကိုသိမ်းပိုက်ကာ ၎င်းဘုရင်ကို သတ်ပစ်ခဲ့သည် (ဓမ္မရာဇဝင်ဒုတိယစောင် ၁၆:၁–၉)။ သို့သော် ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းအရ အာခတ်၏ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုကြောင့် ထာဝရဘုရားသည် “သူ့ကို ဆီးရီးယားဘုရင်၏လက်သို့ အပ်နှံတော်မူ၏”၊ ထိုဘုရင်သည် သူ့ကိုရိုက်နှက်၍ လူအမြောက်အမြားကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားပြီး၊ သူသည်လည်း “ဣသရေလဘုရင်၏လက်သို့ အပ်နှံခံရ၍ အလွန်ကြီးစွာသော သတ်ဖြတ်ခြင်းကိုခံရကာ” “မိန်းမ၊ သား၊ သမီး နှစ်သိန်း” ကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားပြီး ပစ္စည်းဥစ္စာများစွာကို ယူဆောင်သွားခဲ့သည်၊ တိဂလတ်ပိလေသကို အကူအညီတောင်းသောအခါ သူလာရောက်၍ “သူ့ကို ဒုက္ခပေးသည်မှတစ်ပါး အားမပေးခဲ့ပါ”၊ အကြောင်းမှာ “အာခတ်ကြောင့် ထာဝရဘုရားသည် ယုဒပြည်ကို နှိမ့်ချတော်မူ၏... အကြောင်းမူကား သူသည် ယုဒပြည်ကို အရှက်ကွဲစေပြီး ထာဝရဘုရားကို အလွန်ပြစ်မှားခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်” (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၂၈:၃–၂၀)။

According to Kings, Ahaz was attacked by the kings of Israel and Syria, apparently without serious consequences, for he secured the help of Tiglath-pileser, who took Damascus and slew its king (2 Kings 16:1–9). According to Chronicles, however, because of Ahaz’ idolatry the Lord “delivered him into the hand of the king of Syria,” who smote him and carried away a great multitude of captives, and he was also “delivered into the hand of the king of Israel, who smote him with a great slaughter,” carrying away captive “two hundred thousand, women, sons, and daughters,” together with much spoil, and when Tiglath-pileser was appealed to he came and “distressed him, but strengthened him not,” for “the Lord brought Judah low because of Ahaz …; for he made Judah naked, and transgressed sore against the Lord” (2 Chron. 28:3–20).

ဘုရင်များကျမ်းသည် ကောင်းသောဘုရင် ဟေဇကိ၏အုပ်စိုးမှုအကြောင်း အကျယ်တဝင့်ဖော်ပြထားသည် (ဓမ္မရာဇဝင်ဒုတိယစောင် ၁၈ မှ ၂၀)၊ သို့သော် ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းသည် ဟေဇကိ၏ကောင်းမှုများကို ပိုမိုကြီးမားစွာ အလေးပေးထားပြီး ဗိမာန်တော်ကိုသန့်စင်ခြင်း၊ ဝတ်ပြုခြင်းများကို ပြန်လည်တည်ထောင်ခြင်း၊ ဣသရေလလူမျိုးအားလုံးကို ယေရုရှလင်၌ကြီးမားသော ပသခါပွဲသို့တက်ရောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းအကြောင်း အသေးစိတ်ဖော်ပြထားရာ မြောက်ပိုင်းအနွယ်ဝင် အာရှာ၊ မနာရှေနှင့် ဇာဗုလုန်တို့မှ လူအများ တုံ့ပြန်လာကြသည်။ ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းတွင် ပသခါပွဲအပြီး ယုဒနှင့် ဗင်္ယာမိန်ပြည်တွင်သာမက ဧဖရိမ်နှင့် မနာရှေပြည်၌ပါ ရုပ်တုများ၊ တောရုပ်တုများနှင့် ကုန်းမြင့်များကို ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့် ပူဇော်သကာများ၊ အလှူငွေများနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်ဝတ်ပြုမှုများကို ပြန်လည်တည်ထောင်ခြင်းအကြောင်းကို ဖော်ပြထားသည် (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၂၉ မှ ၃၁)။

Kings gives an extensive account of the reign of the good king Hezekiah (2 Kings 18 to 20), but Chronicles greatly magnifies the record of Hezekiah’s good deeds, with a detailed account of his cleansing the Temple, restoring its services, and inviting the people of all Israel to attend a great Passover at Jerusalem, with numbers responding from the northern tribes of Asher, Manasseh, and Zebuiun. Chronicles tells of the Passover service being followed by a destruction of the images, groves, and high places, not only in all Judah and Benjamin, but also in Ephraim and Manasseh, and with a restoration of the various offerings, oblations, and priestly services (2 Chron. 29 to 31).

ဘုရင်များကျမ်းသည် မနာရှေ၏မတရားမှုများကို အသေးစိတ်ဖော်ပြထားသည် (ဓမ္မရာဇဝင်ဒုတိယစောင် ၂၁:၁–၁၈)၊ သို့သော် ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းတွင် သူ၏မတရားမှုများကိုသာမက အာရှုရိဘုရင်က သူ့ကိုခြေချင်းခတ်၍ ဗာဗုလုန်မြို့သို့ “ဆူးချုံများကြားထဲ” သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းအကြောင်းကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်၊ ထိုနေရာတွင် ဒုက္ခရောက်စဉ် “သူသည် မိမိဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားကို တောင်းပန်၍ မိမိကိုယ်ကို အလွန်နှိမ့်ချခဲ့သည်”၊ ထို့နောက် ထာဝရဘုရားသည် သူ၏ပန်ကြားချက်ကို ကြားတော်မူ၍ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ပြန်ခွင့်ပြုတော်မူရာ၊ သူသည် ထူးခြားသောဘုရားများကို ဖယ်ရှား၍ “ထာဝရဘုရား၏ယဇ်ပလ္လင်ကို ပြင်ဆင်ပြီး မိတ်သဟာယယဇ်နှင့် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းယဇ်များကို ပူဇော်ကာ ယုဒပြည်သူတို့အား ဣသရေလတို့၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်” (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၃၃:၁၁–၁၆)။

Kings describes in detail the iniquities of Manasseh (2 Kings 21:1–18), but Chronicles mentions not only his iniquities but his being bound in fetters by the king of Assyria to be taken “among the thorns” to Babylon, where in his affliction “he besought the Lord his God, and humbled himself greatly,” whereupon the Lord heard his supplication and permitted his return to Jerusalem, where he put away the strange gods, “repaired the altar of the Lord, and sacrificed thereon peace offerings and thank offerings, and commanded Judah to serve the Lord God of Israel” (2 Chron. 33:11–16).

အာမုန်နှင့်ပတ်သက်၍ ဘုရင်များကျမ်း၏မှတ်တမ်းတွင် သူသည် “ခမည်းတော် မနာရှေပြုသကဲ့သို့ ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ မကောင်းသောအကျင့်ကို ကျင့်၏” ဟုဖော်ပြထားသည် (ဓမ္မရာဇဝင်ဒုတိယစောင် ၂၁:၂၀)၊ ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းတွင်မူ သူသည် “ခမည်းတော်မနာရှေသည် မိမိကိုယ်ကိုနှိမ့်ချသကဲ့သို့ ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ မိမိကိုယ်ကို မနှိမ့်ချခဲ့ပါ” ဟု ထပ်လောင်းဖော်ပြထားသည် (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၃၃:၂၃)။

Of Amon the record in Kings states that he did “evil in the sight of the Lord, as his father Manasseh did” (2 Kings 21:20), while Chronicles adds that he “humbled not himself before the Lord, as Manasseh his father had humbled himself” (2 Chron. 33:23).

ဘုရင်များကျမ်းတွင် ယောရှိမင်းသည် ယေဟောဝါကိုဝတ်ပြုခြင်းကို မည်သို့ပြန်လည်တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများပြုလုပ်ရန် မည်သို့ဆောင်ရွက်ခဲ့ပုံကို အသေးစိတ်ဖော်ပြထားကာ သူ၏အုပ်စိုးမှုမှတ်တမ်းကို အီဂျစ်ဘုရင်နေခေါလက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးရပုံနှင့် အဆုံးသတ်ထားသည် (ဓမ္မရာဇဝင်ဒုတိယစောင် ၂၂၊ ၂၃:၁–၃၀)။ ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းတွင် သူ၏ပြန်လည်တည်ထောင်ရေးနှင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး ကြိုးပမ်းမှုများအကြောင်း အနည်းငယ်ပိုရှည်သောမှတ်တမ်းကို ပေးထားပြီး၊ နေခေါနှင့်တွေ့ဆုံမှုတွင် နေခေါသည် ယောရှိအား သူ့ကိုတိုက်ခိုက်လိုသောရည်ရွယ်ချက်မှ လှည့်ဖြားရန်ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ယောရှိသည် “ဘုရားသခင်၏နှုတ်တော်မှထွက်သော နေခေါ၏စကားကို နားမထောင်ခဲ့” သဖြင့် ဤတိုက်ပွဲတွင် သေဆုံးရကြောင်း အချက်အလက်ကို ထပ်လောင်းဖြည့်စွက်ထားသည် (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၃၄၊ ၃၅)။

Kings relates in some detail how Josiah restored the worship of Jehovah and took measures to institute a general reform, closing the record of his reign with a statement of how he met his death at the hands of the Egyptian king Necho (2 Kings 22, 23:1–30); Chronicles gives a somewhat longer record of his efforts at restoration and reformation, and in the matter of his encounter with Necho adds the detail that Necho sought to dissuade Josiah from his purpose to fight against him, but that Josiah “hearkened not unto the words of Necho from the mouth of God,” and hence met his death in this encounter (2 Chron. 34, 35).

ဘုရင်များကျမ်းသည် ယုဒ၏နောက်ဆုံးဆိုးယုတ်သောဘုရင်လေးပါး၏ အုပ်စိုးမှုနှင့် ယေရုရှလင်မြို့ကျဆုံးခြင်းအကြောင်း အတော်အတန်ရှည်လျားစွာ ဖော်ပြထားသည် (ဓမ္မရာဇဝင်ဒုတိယစောင် ၂၃:၃၀–၃၇; ၂၄:၁–၂၀; ၂၅:၁–၃၀)၊ ယေရုရှလင်နှင့် ယုဒပြည်သည် “ထာဝရဘုရား၏အမျက်တော်ကြောင့်” ကိုယ်တော်၏မျက်မှောက်တော်မှ စွန့်ပစ်ခြင်းခံရကြောင်း အကျဉ်းမျှသာဖော်ပြထားသည် (အခန်းကြီး ၂၄:၂၀)။ ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းတွင်မူ ဤနောက်ဆုံးဘုရင်လေးပါးအုပ်စိုးမှုအကြောင်း အလွန်တိုတောင်းသောမှတ်တမ်းသာပေးထားသည် (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၃၆:၁–၁၃)၊ သို့သော် ယုဒပြည်ကျဆုံးရသည့် တိကျသောအကြောင်းရင်းများကို ဖော်ပြထားသည်၊ အကြောင်းမှာ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ပြည်သူတို့သည် “တစ်ပါးအမျိုးသားတို့၏ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ရာအမှုများအတိုင်း အလွန်ပြစ်မှား၍ ယေရုရှလင်မြို့တွင် ဘုရားသခင်သန့်ရှင်းစေတော်မူသော အိမ်တော်ကို ညစ်ညူးစေကြ၏”၊ ဘုရားသခင်စေလွှတ်သော သံတော်ဆင့်တို့ကို ပြောင်လှောင်၍ ပရောဖက်တို့ကို အလွဲသုံးစားပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်၊ “ထာဝရဘုရား၏အမျက်တော်သည် မိမိလူမျိုးတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်ပြီး ကုစား၍မရနိုင်တော့သည်တိုင်အောင် ဖြစ်လေ၏” (အခန်းကြီး ၃၆:၁၄–၁၆)။

Kings deals at some length with the reigns of the last four evil kings of Judah and the fall of Jerusalem (2 Kings 23:30–37; 24:1–20; 25:1–30), giving only a brief statement to the effect that it was “through the anger of the Lord” that Jerusalem and Judah were cast out from His presence (ch. 24:20), while Chronicles gives only a very short account of these last four reigns (2 Chron. 36:1–13), but gives the specific reasons for Judah’s fall, since priests and people “transgressed very much after all the abominations of the heathen; and polluted the house of the Lord which he had hallowed in Jerusalem,” mocking the messengers sent by God and misusing His prophets, “until the wrath of the Lord arose against his people, till there was no remedy” (ch. 36:14–16).

သူ၏ကျမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ရာဇဝင်ချုပ်ရေးသားသူသည် ပရောဖက်များနှင့် သူတို့၏လုပ်ငန်းကို မြှောက်စားထားသည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ အခြားနေရာများတွင်မတွေ့ရသော ထင်ရှားသည့်ပရောဖက်အချို့အကြောင်း နောက်ထပ်အချက်အလက်များကို ပေးထားသည်။ ကျမ်းစာ၏အခြားနေရာများတွင် မဖော်ပြထားသော ပရောဖက်များအကြောင်းလည်း အချက်အလက်များရှိသည်။ ဤဘုရားသခင်စေလွှတ်သော သံတော်ဆင့်တို့ကို အရေးကြီးသောအချိန်အခါများတွင် သတိပေးချက်များနှင့် တိုက်တွန်းချက်များပေးသူများအဖြစ် ပုံဖော်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ရှေမာယသည် ရှေရှက်တို့ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ လူတို့သည် ထာဝရဘုရားကို စွန့်ပယ်သောကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း ရေဟောဗောင်အား အသိပေးသည် (ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၁၂:၅)၊ အာဇရိသည် အာသကို အားပေးသည် (အခန်းကြီး ၁၅:၁–၈)၊ ဟာနနိသည် ဆီးရီးယား၏အကူအညီကို တောင်းခံသည့်အတွက် အာသကို ဆုံးမသည် (အခန်းကြီး ၁၆:၇–၁၀)၊ ယေဟုသည် အာဟပ်နှင့် ပေါင်းဖက်သည့်အတွက် ယောရှဖတ်ကို အပြစ်တင်သည် (အခန်းကြီး ၁၉:၂)၊ ယဟာဇေလသည် မောဘ၊ အမ္မုန်နှင့် ရှေရုတောင်တန်းတို့၏တပ်များနှင့်တွေ့ဆုံရာတွင် ယောရှဖတ်ကို အားပေးသည် (အခန်းကြီး ၂၀:၁၄–၁၇)၊ ဧလဇာသည် အာခဇိနှင့် ပေါင်းဖက်သည့်အတွက် ယောရှဖတ်ကို ဆုံးမသည် (အခန်းကြီး ၂၀:၃၇)၊ ဇာခရိသည် ယောရှလက်ထက်တွင် အပြစ်လွန်ကျူးမှုကြောင့် အောင်မြင်ခြင်းမရှိနိုင်ကြောင်း လူတို့အား အသိပေးသည် (အခန်းကြီး ၂၄:၂၀)၊ နှင့် ဩဒက်သည် ပေကာနှင့် အာခတ်လက်ထက်တွင် ဣသရေလလူတို့အား ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိပေးသည် (အခန်းကြီး ၂၈:၉–၁၁)။

All through his book the chronicler magnifies the prophets and their work. Additional information is given concerning some of the prominent prophets that is not found elsewhere in the Old Testament. There is also information concerning prophets who are not mentioned elsewhere in the Bible. These divine messengers are pictured as giving warnings and exhortations on critical occasions. Thus Shemaiah informs Rehoboam that the invasion of Shishak is due to the fact that the people forsook the Lord (2 Chron. 12:5); Azariah encourages Asa (ch. 15:1–8); Hanani rebukes Asa for invoking aid from Syria (ch. 16:7–10); Jehu reproves Jehoshaphat for joining himself to Ahab (ch. 19:2); Jahaziel encourages Jehoshaphat in his encounter with the forces of Moab, Ammon, and Mt. Seir (ch. 20:14–17); Eliezer reproves Jehoshaphat for joining himself with Ahaziah (ch. 20:37); Zechariah informs the people in the days of Joash that there can be no prosperity because of transgression (ch. 24:20); and Oded remonstrates with Israel in the days of Pekah and Ahaz (ch. 28:9–11).

ဤလေ့လာချက်များအရ ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်း၏မှတ်တမ်းသည် သမိုင်းသက်သက်ထက် တရားဒေသနာတစ်ခုနှင့် ပို၍ဆင်တူကြောင်းနှင့် ရာဇဝင်ချုပ်ရေးသားသူသည် ဖြစ်ရပ်များကို ပြောပြသူသက်သက်ထက် တရားဟောဆရာတစ်ဦးနှင့် ပို၍ဆင်တူကြောင်း တွေ့မြင်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူ၏ဖြစ်ရပ်တစ်ခုခုမှတ်တမ်းသည် ဘုရင်များကျမ်းနှင့် ကွဲပြားသောအခါ၊ ထိုကျမ်းနှစ်ခုကြားတွင် အခြေခံအားဖြင့် သဘောထားကွဲလွဲမှုရှိသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ အလေးပေးမှုတွင် ကွဲပြားခြင်းဖြစ်သည်။ ရာဇဝင်ချုပ်ရေးသားသူသည် တရားဝင်သောသဘောထားကို ဖော်ပြလိုသည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သင်ခန်းစာပေးရန် သို့မဟုတ် သတိပေးချက်တစ်ခုကို တင်ပြရန်အတွက် ပြောစရာရှိသည်ကို ပြောပြသည်။ သူသည် ယုဒပြည်ကျဆုံး၍ သုံ့ပန်းဘဝသို့ရောက်ပြီးနောက်၊ ယေရုရှလင်မြို့ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ပြီး ဗိမာန်တော်၏ဝတ်ပြုခြင်းများကို ပြန်လည်တည်ထောင်ပြီးနောက် သူ၏လုပ်ငန်းကို အပြီးသတ်ခဲ့သည်။ အပြစ်တရားသည် နိုင်ငံကို နောက်တစ်ကြိမ် ပျက်စီးခြင်းသို့မရောက်စေရန် သူ၏ရိုးသားသောမျှော်လင့်ချက်ဖြစ်ခဲ့မှာ သေချာသည်။ သို့သော် ဤအရာမှာ ခြိမ်းခြောက်နေသည့် အန္တရာယ်အတိအကျပင်ဖြစ်သည်။ အပြစ်တရားသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ ပေါ်ပေါက်လာနေသည် (ဧဇရ ၉:၁–၁၅၊ ၁၀:၁–၁၉၊ နေဟမိ ၅:၁–၁၃၊ နေဟမိ ၁၃:၃–၁၁- ၁၅–၃၀)၊ ဘုရားသခင်၏အမျက်တော်သည် သူ၏လူမျိုးတို့အပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ကျရောက်လာနိုင်သည့် အန္တရာယ်ရှိနေသည်။ သူသည် ဤအရာကို ဖြစ်နိုင်သမျှနည်းလမ်းအားလုံးဖြင့် တားဆီးရန်ကြိုးစားလိမ့်မည်။ ရာဇဝင်ချုပ်–ဧဇရ–နေဟမိကျမ်းကြီးကို ယုဒပြည်၏ ဒုတိယအကြိမ် ဘာသာရေးစွန့်လွှတ်ခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်းကို ကြိုတင်ကာကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယူဆခြင်းသည် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။

From these observations it will be seen that the record of Chronicles is not so much mere history as it is a sermon, and that the chronicler is not so much a mere narrator of events as he is a preacher. When his record of an incident differs from that in Kings, it is no proof that there is any basic disagreement in the two accounts, but there is a difference in emphasis. The chronicler shows a disposition to moralize. He says what he has to say because it teaches some lesson or presents a warning. He completed his work after Judah had fallen and gone into captivity, and after Jerusalem had been rebuilt and the services of the Temple restored. It was doubtless his earnest hope that sin might not again come in to bring the nation down in ruin. But this is exactly the danger that threatened. Sin was once more manifesting itself (Ezra 9:1–15; 10:1–19; Neh. 5:1–13; Neh. 13:3–11, 15–30), and there was the danger that the wrath of God would again be visited upon His people. This he would by all means seek to prevent. It is a reasonable assumption that the great book of Chronicles–Ezra–Nehemiah was written with the objective of forestalling a second apostasy and desolation of Judah.

ကျမ်းစာဝေဖန်ရေးပညာရှင်များစွာသည် ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းတွင်တွေ့ရသော အလွန်ကြီးမားသည့် ဂဏန်းအချို့ကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးခဲ့ကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့်၊ ရာဇဝင်ချုပ်ပထမစောင် ၂၂:၁၄ တွင် ဒါဝိဒ်သည် သားတော်ရှောလမုန်တည်ဆောက်မည့် ဗိမာန်တော်အတွက် ရွှေ တာလန် တစ်သိန်း နှင့် ငွေ တာလန် တစ်သန်း ကို ဆက်ကပ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ဤပမာဏသို့ ဒါဝိဒ်နှင့် ဣသရေလမြို့စားများက ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက် တူညီစွာပေးအပ်သော အခြားကြီးမားသောလှူဒါန်းမှုများကို ထပ်ဖြည့်ရမည် (အခန်းကြီး ၂၉:၃–၇)။ ခေတ်သစ်တန်ဖိုးဖြင့် တွက်ချက်မှုအရ ရွှေ တာလန် တစ်သိန်း သက်သက်သည်ပင် အမေရိကန်ဒေါ်လာ သုံးဘီလီယံ ကျော်လွန်နေပြီး၊ ရှေးခေတ်က ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးတွင်ရှိသော ရွှေစုစုပေါင်းသည် ဒေါ်လာ သုံးဘီလီယံ မရှိနိုင်ကြောင်းကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက ဤကိန်းဂဏန်းသည် မှန်ကန်သည်ဟု ယူဆရန်ခက်ခဲသည်။

Generations of Bible commentators have been baffled by some of the extremely large numbers that are found in the books of Chronicles. For example, 1 Chron. 22:14 states that David dedicated 100,000 talents of gold and a million talents of silver for the Temple to be built by his son Solomon. To this sum must be added other enormous contributions by David and the nobles of Israel for the same purpose (ch. 29:3–7). A computation in modern values shows that 100,000 talents of gold alone would amount to more than 3 billion dollars, a figure that can hardly be assumed as correct, in view of the fact that the total amount of gold known in ancient times throughout the world would scarcely have been 3 billion dollars.

ဤအကြောင်းကြောင့် ခေတ်သစ်ပညာရှင်တို့က ရာဇဝင်ချုပ်ရေးသားသူသည် ချဲ့ကားပြောဆိုထားပြီး သူ၏အချက်အလက်များမှာ မှားယွင်းသည်ဟု ကြေညာခဲ့ကြသည်။ မကြာသေးမီက တွေ့ရှိချက်များသည် စာရေးသူ၏ သမိုင်းကြောင်းဆိုင်ရာယုံကြည်စိတ်ချရမှုကို သက်သေပြခဲ့သောကြောင့် ဤဆုံးဖြတ်ချက်မှာ တည်မြဲနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ ထို့ကြောင့် ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းတွင်ပါရှိသော အလွန်ကြီးမားသည့် ဂဏန်းအချို့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အခက်အခဲများကိုဖြေရှင်းရန် အခြားရှင်းပြချက်တစ်ခုကို ရှာဖွေရမည်ဖြစ်သည်။

For this reason modern scholars have declared that the chronicler exaggerated and that his information is incorrect. This verdict cannot be upheld since recent discoveries have demonstrated the historical reliability of the author. Consequently another explanation must be sought if we are to solve the difficulties posed by some of the extremely large figures in the books of Chronicles.

ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းကို အနည်းဆုံး နေဟမိခေတ်အထိ ဆက်နွယ်နေသော ကျမ်းထဲမှမျိုးရိုးစဉ်ဆက်စာရင်းများအရ ဘီစီ (၅) ရာစုနှောင်းပိုင်းတွင် ရေးသားခဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် အပြီးသတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဟေဗြဲကျမ်းစာ၏အဆုံးတွင် တည်ရှိခြင်းက ဖော်ပြသည့်အတိုင်း ၎င်းသည် နောက်ဆုံးရေးသားခဲ့သော ကျမ်းစာဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။ ၎င်းကိုပြင်ဆင်ရာတွင် “ပရောဖက်နာသန်၏ကျမ်း”၊ “ပရောဖက်ဂဒ်၏ကျမ်း” သို့မဟုတ် “ဒါဝိဒ်မင်း၏ရာဇဝင်ချုပ်” (ရာဇဝင်ချုပ်ပထမစောင် ၂၉:၂၉; ၂၇:၂၄) ကဲ့သို့သော ပရောဖက်များနှင့် အခြားဘုရားသခင်မှုတ်သွင်းသော စာရေးသူများ ရေးသားခဲ့သည့် တရားဝင်စာရွက်စာတမ်းများကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို သုံ့ပန်းဘဝမတိုင်မီ ဟေဗြဲအရေးအသားဖြင့် ရေးသားခဲ့သော်လည်း ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းကို သုံ့ပန်းဘဝပြီးနောက် အသုံးပြုလာသော အာရမိတ်စတုရန်းအရေးအသားဖြင့် ရေးသားခဲ့သည်။ ယုဒရိုးရာအရ ဧဇရမိတ်ဆက်ပေးခဲ့သော ဤအရေးအသားသည် လက်ရှိအချိန်အထိ ဟေဗြဲအရေးအသားအဖြစ် အနည်းငယ်ပြောင်းလဲမှုဖြင့် ဆက်လက်တည်ရှိနေသည်။

Chronicles was composed, or at least completed, in the late 5th century b.c., as can be learned from the genealogical lists found in the book, which go down to the time of Nehemiah. It was probably the last of the Biblical books written, as is indicated by its place at the end of the Hebrew Bible. In its preparation official documents, written by prophets and other inspired writers, were used, like “the book of Nathan the prophet,” “the book of Gad the seer,” or “the chronicles of king David” (1 Chron. 29:29; 1 Chron. 27:24). These were written in the pre-exilic Hebrew script, whereas Chronicles was composed in the Aramaic square script which came into use after the Exile. This script, which, according to Jewish tradition, was introduced by Ezra, has remained in use in some modified form as the Hebrew script to the present time.

လူသိများသော ဟေဗြဲကျမ်းစာလက်ရေးမူများတွင် ဂဏန်းအားလုံးကို အပြည့်အစုံရေးသားထားပြီး ဂဏန်းသင်္ကေတများကို အသုံးမပြုပါ။ သို့သော် ဖိုနီးရှား၊ အာရမိတ်၊ နဗာတေး၊ ပါမိုင်နီယန်၊ အီဂျစ်နှင့် ဗာဗုလုန်စာရွက်စာတမ်းများတွင်သာမက ရှေးဟေဗြဲကျောက်စာများတွင်လည်း ဂဏန်းသင်္ကေတများကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ရှေးဟေဗြဲအရင်းအမြစ်ပစ္စည်းများ အနည်းငယ်သာရှိခြင်းသည် ဟေဗြဲကျမ်းစာရေးသားသူများကြားတွင် ဂဏန်းသင်္ကေတများအသုံးပြုခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ်တို့၏အသိပညာ မလုံလောက်ရခြင်း၏အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။ မာ့ခ်လစ်ဇ်ဘာစကီးသည် ၁၈၉၈ ခုနှစ်တွင် မြောက်ဆီမစ်အရေးအသားဆိုင်ရာ သူ၏လက်စွဲစာအုပ်ကို ထုတ်ဝေသောအခါ ဟေဗြဲလူမျိုးတို့သည် ဂဏန်းသင်္ကေတများကို အသုံးမပြုဘဲ ဂဏန်းများကို အပြည့်အစုံရေးသားကြသည်ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူသည် ဤအတည်ပြုချက်ကို ဂဏန်းများကို အပြည့်အစုံရေးသားထားသည့် ဆီလိုအမ်ကျောက်စာနှင့် မောဘကျောက်တိုင်တို့အပေါ် အခြေခံခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဂဏန်းများပါဝင်သော တစ်ခုတည်းသော ဟေဗြဲကျောက်စာမှာ ၎င်းတို့ဖြစ်ပြီး၊ တစ်ခုဖြစ်သည့် မောဘကျောက်တိုင်မှာ မောဘအရေးအသားနှင့် ဘာသာစကားနှင့် ဟေဗြဲအရေးအသားနှင့် ဘာသာစကားတို့ကြားတွင် အနည်းငယ်သာကွာခြားသော်လည်း စစ်မှန်သော ဟေဗြဲကျောက်စာပင်မဟုတ်ပါ။

All numbers in any known Hebrew Bible manuscript are fully written out, and no numerals are used. Yet, numerals were used in ancient Hebrew inscriptions, as well as in Phoenician, Aramaic, Nabataean, Palmyrenian, Egyptian, and Babylonian documents. The paucity of ancient Hebrew source material is responsible for our insufficient knowledge concerning the use of numerals among the authors of the Hebrew Bible. When Mark Lidzbarski published his handbook on North Semitic epigraphy in 1898 he stated that the Hebrews apparently did not use numerals, but wrote out their numbers. He based this assertion on the Siloam inscription and the Moabite Stone, in which the numbers are written out. These were the only Hebrew inscriptions known at that time which contained numbers, and one of them, the Moabite Stone, was not even a true Hebrew inscription, although the difference between the Moabite script and language and the Hebrew script and language is very slight.