အခန်းကြီး - ( ၁ - ၂ - ၃ - ၄ - ၅ )

အခန်း - ၁။

အခန်း - ၂။

အခန်း - ၃။

အခန်း - ၄။

အခန်း - ၅။



အခန်းကြီး - ၁။

၁း၁–၂၂

ဇိအုန်၊ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသောမြို့

ယေရမိနှင့် မြို့တော်ကိုယ်တိုင်သည် ဇိအုန်၏ကံကြမ္မာကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်ကြသည်။ လက်ရှိမြို့၏အခြေအနေကို ယခင်က ရှိခဲ့သော ဘုန်းအသရေနှင့် အလှအပတို့နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (၁း၁–၁၁)။ သူတို့တွေ့ကြုံနေရသည့်အရာသည် အလွန်နာကျင်စရာကောင်းလှသည်။ ပရောဖက်သည် နှစ်သိမ့်မှုကို အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ လိုအပ်ကြောင်း ဖော်ပြသော်လည်း နှစ်သိမ့်ပေးမည့်သူမရှိကြောင်း ဝန်ခံသည် (အခန်းငယ် ၁၂–၁၇)။ သူတို့သည် ထာဝရဘုရား၏ ဆုံးမဒဏ်ကို ခံနေရကြသည်။ နောက်ဆုံးအပိုင်း (အခန်းငယ် ၁၈–၂၂) တွင် ပရောဖက်သည် လူတို့၏အပြစ်ရှိကြောင်း အသိအမှတ်ပြုပြီး ရန်သူတို့ကို ဆန့်ကျင်၍ ဘုရားသခင် ဝင်ရောက်ဆောင်ရွက်ပေးရန် ဆုတောင်းသည်။

၁း၁–၁၁။ မြို့တော်ပျက်စီးခြင်း။ မြို့သည် မုဆိုးမတစ်ဦးကဲ့သို့ လူသူကင်းမဲ့ပြီး အထီးကျန်နေသည် (အခန်းငယ် ၁)။ ဤပုံရိပ်မျိုးကို အေဒီ ၇၀ တွင် ဗိမာန်တော်ဖျက်ဆီးခံရပြီးနောက် တိတုက ထုတ်ဝေခဲ့သော အောင်ပွဲအထိမ်းအမှတ်ဒင်္ဂါးပေါ်တွင်လည်း တွေ့ရသည်။ ထိုဒင်္ဂါးတွင် စွန်ပလွံပင်အောက်၌ ငိုကြွေးနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် “ယုဒပြည် သိမ်းပိုက်ခံရပြီ” ဟူသော စာတန်းပါရှိသည်။ တစ်ချိန်က လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သော်လည်း (ဟေရှာ ၁း၂၁၊ ၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၂း၅) ယခုမူ လူသူကင်းမဲ့သွားပြီ (ယေရမိမြည်တမ်းစကား ၁း၁၊ ယေ ၄း၂၃–၂၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ “သူ၏ချစ်သူများ” (ယေရမိမြည်တမ်းစကား ၁း၂) ဆိုသည်မှာ ဗာဗုလုန်လူမျိုးတို့ကို ဆန့်ကျင်၍ မဟာမိတ်ဖွဲ့ရန် သူမအား သွေးဆောင်ခဲ့သူများကို ရည်ညွှန်းသည် (ယေ ၂၇း၃)။ ထိုသူတို့သည် သူမကို ပြန်လည်ဆန့်ကျင်ခဲ့ကြသဖြင့် သူမကို ကူညီရန် သို့မဟုတ် နှစ်သိမ့်ရန် မည်သူမျှမရှိတော့ပေ (မြည် ၁း၂၊ ၇၊ ၉၊ ၁၆–၁၇၊ ၂၁)။ တစ်ချိန်က လှုပ်ရှားမှုများ စည်ကားရာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသည့် အချက်အချာမြို့ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ကျွန်ဘဝအဆင့်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃၊ တရား ၁၂း၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ တစ်ချိန်က ချိန်းချက်ထားသောပွဲတော်များအတွက် ဘုရားဖူးများ မြို့ထဲသို့ စုဝေးလာကြသောအခါ သူမ၏လမ်းများသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းသီချင်းများဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည် (ဆာ ၄၈၊ ၁၂၂–၁၃၄)။ သို့သော် ယခုမူ ဇိအုန်သို့သွားသောလမ်းများသည် ငိုကြွေးမြည်တမ်းနေကြသည်ဟု ပရောဖက်က ဆိုသည် (မြည် ၁း၄)။ အရေးကြီးသော လှုပ်ရှားမှုများ၏ ဗဟိုနေရာဖြစ်လေ့ရှိသည့် မြို့တံခါးများ (တရား ၂၁း၁၉၊ ရုသ ၄း၁၊ ၁၁၊ ၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၉း၈၊ ၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၂၂း၁၀) သည် ယခုမူ လူသူကင်းမဲ့နေပြီ (မြည် ၁း၄)။ ဤမျှကြီးမားသော ယေရုရှလင်မြို့တွင် ဤသို့ဖြစ်ပျက်နိုင်သည်မှာ အလွန်အံ့ဩစရာပင် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ပုန်ကန်မှုများကြောင့် ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင်ပင် သူမကို ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုတော်မူသကဲ့သို့ ထင်ရသည် (အခန်းငယ် ၅)။ ထိုအကျိုးဆက်အနေဖြင့် ဇိအုန်၏သမီးထံမှ ဘုန်းအသရေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး (အခန်းငယ် ၆) သူမသည် တစ်ယောက်တည်းထိုင်နေသော မုဆိုးမတစ်ဦးကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဤကျမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ယေရမိသည် မြို့တော်ကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးသော အသုံးအနှုန်းများဖြင့် ရည်ညွှန်းသည်။ ဥပမာအားဖြင့် “ဇိအုန်၏သမီး” (အပျိုစင်)၊ “ငါ၏လူတို့၏သမီး”၊ “ယုဒ၏သမီး” (အပျိုစင်) (ဥပမာ အခန်းငယ် ၅၊ ၂း၅) နှင့် “ယေရုရှလင်၏သမီး” (ဥပမာ အခန်းငယ် ၁၃၊ ၁၅) ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်သည် ရှေးကာလမှ သူမ၏အဖိုးတန်သောအရာရှိသမျှကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေသည် (၁း၇)။ ရှောလမုန်မင်းလက်ထက်ကတည်းက မြို့သည် အလှအပနှင့် ကြီးမားသောဘဏ္ဍာများကြောင့် ကျော်ကြားခဲ့သည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၆း၂၁–၃၅၊ ၁၀း၁၁–၂၅)။ သို့သော် နိုင်ငံခြားအင်အားများ၏ အကြိမ်ကြိမ်ကျူးကျော်မှုများကြောင့် ထိုအရာများကို ချွတ်ယူ၍ ဖယ်ရှားသွားခဲ့ကြသည် (၄ရာ ၁၈း၁၅–၁၆)။

ဘုရားသခင်နှင့် မိမိ၏လူတို့ကြား ဆက်ဆံရေးကို အများဆုံးတွေ့ရသောပုံစံမှာ အိမ်ထောင်ရေးပုံစံဖြစ်သည် (တရား ၂၉း၁၂–၁၃၊ ယေ ၃၁း၃၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာမရှိခြင်းကို ထိုဆက်ဆံရေးကို ချိုးဖောက်ခြင်းအဖြစ် မြင်ကြပြီး ထို့ကြောင့် လိင်အကျင့်ပျက်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည့် စကားလုံးများဖြင့် မကြာခဏ ဖော်ပြကြသည်။ သူမကို မထီမဲ့မြင်ပြုသူတို့သည် သူမ၏အဝတ်အချည်းစည်းကို မြင်ကြသည် (မြည် ၁း၈)။ သူမ၏အဝတ်စကွင်းများ၌ ညစ်ညူးခြင်း သို့မဟုတ် မသန့်ရှင်းခြင်း ရှိနေသည် (အခန်းငယ် ၉)။ ယခုအခါ အခြားလူမျိုးများသည် သူမ၏သန့်ရှင်းရာဌာနတော်ထဲသို့ ဝင်လာကြပြီ (အခန်းငယ် ၁၀)။ “လူမျိုးများ” ဟူသော စကားလုံးကို လူမျိုးခြားများအတွက်သာ နီးပါး သီးသန့်အသုံးပြုထားသည်။ အမ္မုန်လူနှင့် မောဘလူတို့သည် အစည်းအဝေးထဲသို့ပင် မဝင်ရ၊ ဗိမာန်တော်ထဲသို့ ဝင်ရန်ဆိုသည်မှာ ပို၍မဖြစ်နိုင်ပေ (တရား ၂၃း၃–၄)။ ထို့ကြောင့် မြို့ကို တိုက်ခိုက်မှုအပြီးတွင် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့သည် သန့်ရှင်းရာနယ်မြေများထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည် (၄ရာ ၂၄း၂၊ ဆာ ၇၀း၁၊ ၇၄း၃–၇)။ ဆယ့်ရှစ်လကြာမြင့်ခဲ့သော ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် မြို့၏စားနပ်ရိက္ခာခွဲတမ်းများ ကုန်ခမ်းသွားသည် (မြည် ၁း၁၁၊ တရား ၂၈း၁၇၊ ၃၈–၄၂၊ ယေ ၅၂း၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ လူတို့သည် စားရန်မုန့်ရရှိနိုင်ရေးအတွက် မိမိတို့၏တန်ဖိုးရှိသောပစ္စည်းများကို လဲလှယ်ရောင်းချရန် အတင်းအကျပ်ခံခဲ့ရသည် (မြည် ၁း၁၁)။

၁း၁၂–၁၇။ နှစ်သိမ့်ပေးမည့်သူများထံ အသနားခံခြင်း။ ဤအပိုင်းတွင် ယေရုရှလင်သည် မိမိ၏ကံကြမ္မာကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်ပြီး မိမိ၏ပုန်ကန်မှုကြောင့် တိုက်ရိုက်ဖြစ်ပေါ်လာသော အကျိုးဆက်ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံသည် (အခန်းငယ် ၁၄၊ ၂၀၊ ၂၂)။ ထာဝရဘုရား၏ လက်တော်မှတစ်ဆင့် ရန်သူများ၏လုပ်ရပ်များကြောင့် မိမိအပေါ် ပြင်းထန်စွာ ဆက်ဆံခံရခြင်းကို သူမက ညည်းညူခဲ့သော်လည်း ကိုယ်တော်ကို အပြစ်မတင်ခဲ့ပေ။ ကိုယ်တော်သည် ဖြောင့်မတ်တော်မူကြောင်း (အခန်းငယ် ၁၈) နှင့် ထိုအတွေ့အကြုံသည် ခံနိုင်ရန်ခက်ခဲသော်လည်း မိမိရရှိသင့်သော ပြစ်ဒဏ်ဖြစ်ကြောင်း သူမအသိအမှတ်ပြုသည်။

မြို့သည် မိမိ၏ဝမ်းနည်းခြင်းအလယ်တွင် နှစ်သိမ့်ပေးမည့်သူတစ်ဦးကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း လူတို့သည် ဖြတ်သန်းသွားကြပြီး ကိုယ်ချင်းစာမှုကို မပြခဲ့ကြ (အခန်းငယ် ၁၂)။ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်သူ တစ်ဦးတည်းမှာ ထာဝရဘုရားဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်တော်သည် အဝေးတွင်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားရသည် (အခန်းငယ် ၁၆)။ အမှန်မှာ ကိုယ်တော်သည် ပြစ်ဒဏ်ကို စီရင်တော်မူနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဘေးဒုက္ခအပြီးတွင် မြို့သည် အခြေအနေနှင့် ၎င်း၏အကြောင်းရင်းများကို သုံးသပ်ရန် အချိန်ရရှိခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် မိမိ၏ပြင်းထန်သောအမျက်တော်ထွက်သောနေ့၌ ဤအရာကို မိမိအပေါ် ဆောင်ကြဉ်းတော်မူကြောင်း သူမသိရှိလာသည် (အခန်းငယ် ၁၂)။ မိမိ၏ဝါကြွားမှုအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မိမိ၏လွန်ကျူးမှုများကြောင့် ဖမ်းဆီးခံထားရသော တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ ဘုရားသခင်၏အမျက်တော်သည် အမြဲတမ်း လူတို့၏အပြစ်ကို တုံ့ပြန်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထာဝရဘုရားသည် မိမိအပေါ်သို့ မောအက်ဒ်—ဣသရေလလူတို့၏ပွဲတော်များအတွက် အသုံးပြုသော ဤစကားလုံးသည် ဤနေရာတွင် “ချိန်းချက်ထားသောအချိန်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး ယေရမိမြည်တမ်းစကားတွင် တစ်ခါတစ်ရံ “စည်းဝေးပွဲ” သို့မဟုတ် “စစ်တပ်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသည်—ကို ခေါ်တော်မူကြောင်း သိရှိပြီးနောက် (အခန်းငယ် ၁၅) မိမိ၏နာကျင်မှုနှင့်တူသော နာကျင်မှု သို့မဟုတ် ဆင်းရဲဒုက္ခ ရှိပါသလားဟု သူမမေးခွန်းထုတ်သည် (အခန်းငယ် ၁၂)။ ဘုရားသခင်၏ကရုဏာတော် ရှိသော်လည်း လူတို့သည် မိမိတို့ကြဲသည့်အတိုင်း ရိတ်သိမ်းရမည့်အချိန် ရောက်လာတတ်သည်။ စပျစ်နယ်ရာကျင်းသည် ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်းကို ထင်ရှားစွာ ပုံဖော်ထားသည် (အခန်းငယ် ၁၅)။ စပျစ်သီးများကို ကျောက်ဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော ကျင်းထဲသို့ ထည့်ပြီး ထိုအသီး၏အရည် ထွက်လာစေရန် ခြေဖြင့်နင်းကြသည်။ ကလေးများ (အခန်းငယ် ၁၆) နှင့် အသက်ကြီးသူများ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ (အခန်းငယ် ၁၉) တို့ပင် ပျက်စီးခြင်းမှ မလွတ်မြောက်ခဲ့ကြပေ။ ထိုလူမျိုးသည် ပရောဖက်ယေရမိမှတစ်ဆင့် ကြိုတင်သတိပေးခံခဲ့ပြီးဖြစ်သည် (ယေ ၁၉း၈)။

၁း၁၈–၂၂။ အပြစ်ရှိကြောင်း ဝန်ခံခြင်းနှင့် ရန်သူများအပေါ် လက်စားချေရန် အသနားခံခြင်း။ ဤအပိုင်းတွင် မြို့သည် မိမိ၏အမှားကို သုံးကြိမ် ဝန်ခံသည် (အခန်းငယ် ၁၈၊ ၂၀၊ ၂၂)။ ထို့အပြင် ရန်သူများ၏ရက်စက်မှုကို ထာဝရဘုရား မျက်ကွယ်မပြုရန် တောင်းပန်သည် (အခန်းငယ် ၂၀–၂၂၊ တရား ၃၂း၃၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူမသည် မိမိ၏ချစ်သူများထံမှ အကူအညီနှင့် နှစ်သိမ့်မှုကို မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် စိတ်ဝင်စားမှုမပြခဲ့ကြ (မြည် ၁း၁၉၊ ၂၁)။ ယခုမူ လူသားတို့၏ခွန်အားကို မှီခိုခြင်းသည် မည်မျှအချည်းနှီးဖြစ်ကြောင်း သူမသိရှိလာသည်။ အပြစ်သည် နက်ရှိုင်းသော အထီးကျန်မှုနှင့် စွန့်ပစ်ခံရမှုကို ဖြစ်စေသည်။ ထာဝရဘုရားသည် သူမ၏ရန်သူများကို လက်စားချေပေးတော်မူရန် သူမဆုတောင်းသည် (ဆာ ၃၇း၂၀၊ ၁၃၇း၁–၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မိမိကိုယ်တိုင် လက်စားချေရန် ကြိုးစားမည့်အစား ထိုအရာကို ထာဝရဘုရားထံ အပ်နှံပြီး မိမိအတွက် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဆောင်ရွက်ပေးရန် တောင်းဆိုသည်။

အခန်းကြီး - ၂

၂း၁–၂၂

ဇိအုန်ကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော ဘုရားသခင်

အခန်းကြီး ၂ သည် ဇိအုန်ကို ရိုက်ခတ်ခဲ့သော ဘေးဒုက္ခ၏ သဘောသဘာဝကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြသည်။ ဇိအုန်အပေါ် ဘုရားသခင်၏အမျက်တော် (အခန်းငယ် ၁–၁၄)၊ မြို့၏ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ရန်သူတို့၏သဘောထား (အခန်းငယ် ၁၅–၁၇) တို့ကို အလေးပေးဖော်ပြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်းပုံစံဖြင့် ကရုဏာတော်ပြရန် ဘုရားသခင်ထံ အသနားခံခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (အခန်းငယ် ၁၈–၂၂)။ ဤအခန်း၏ အဓိကအလေးပေးချက်မှာ ထာဝရဘုရားကိုယ်တော်တိုင် မြို့ကို ဖျက်ဆီးတော်မူခြင်းဖြစ်ပြီး ထို့ကြောင့် ရန်သူများအား အမြင့်ဆုံးအာဏာကို ပေးအပ်ထားခြင်းမရှိကြောင်း ဖြစ်သည်။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာသည် ရန်သူတို့၏လုပ်ဆောင်ချက်မဟုတ်ဘဲ လူတို့၏သစ္စာမဲ့မှုကြောင့် ထာဝရဘုရား၏လုပ်ဆောင်ချက်ဖြစ်သည်။

၂း၁–၁၄။ ဇိအုန်အပေါ် ဘုရားသခင်၏အမျက်တော်။ အခန်းငယ် ၁ တွင် ဤအခန်း၏ ပထမကိုးခန်းငယ်အတွင်း ဆက်လက်ဖော်ပြမည့် အကြောင်းအရာနှစ်ရပ်ကို မိတ်ဆက်ထားသည်။ မြို့ကို ဘုရားသခင် ဆန့်ကျင်၍ ပြုတော်မူသောအမှု (အခန်းငယ် ၁က၊ အခန်းငယ် ၂–၅၊ ၈–၉ တွင် အသေးစိတ်ဖော်ပြသည်) နှင့် ကိုယ်တော်၏ခြေတင်ရာဖြစ်သော ဗိမာန်တော် ပျက်စီးခြင်း (အခန်းငယ် ၁ခ၊ အခန်းငယ် ၆–၇ တွင် အသေးစိတ်ဖော်ပြသည်) တို့ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် မြို့ကျဆုံးခြင်းအပေါ် အသက်ကြီးသူများနှင့် ပရောဖက်တို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို ဖော်ပြပြီး (အခန်းငယ် ၁၀–၁၃) နောက်ဆုံးတွင် မိစ္ဆာပရောဖက်များကို စွပ်စွဲပြစ်တင်သည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ အခန်းငယ် ၁–၆ အတွင်း လူမျိုးအပေါ် ဘုရားသခင်၏အမျက်တော်ကို ငါးကြိမ် ဖော်ပြထားသည်။ အမျက်တော်ထဲတွင် ဣသရေလ၏အလှအပနှင့် ဘုန်းအသရေကို ကောင်းကင်မှ မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချခြင်းဖြင့် မြို့ကို ဖျက်ဆီးတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၁)။ ဤသည်မှာ လုံးဝရှုံးနိမ့်ခြင်းကို အလွန်အကျွံပုံဖော်ထားသော စကားဖြစ်ပြီး ကျဆုံးခြင်း၏ ကြီးမားမှုကို အလေးပေးခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (သု ၂၅း၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏ခြေတင်ရာသည် ဗိမာန်တော်ကို ရည်ညွှန်းသည် (ဆာ ၉၉း၅၊ ၁၃၂း၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်သည် မြို့၏အိမ်များ၊ ခံတပ်များနှင့် မင်းသားများကို ဖျက်ဆီးတော်မူသည် (မြည် ၂း၂)။ ဘုရားသခင်၏အမျက်တော်ကို အရာအားလုံးကို ကိုက်စားဖျက်ဆီးသော မီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားသည် (အခန်းငယ် ၃)။ ထာဝရဘုရားကိုလည်း ဇိအုန်ကို တိုက်ခိုက်နေသော စစ်သည်တော်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပုံဖော်ထားသည် (အခန်းငယ် ၄)။ ကိုယ်တော်သည် ယုဒ၏ရန်သူ ဖြစ်လာပြီး နန်းတော်များနှင့် ခံတပ်များကို ဖျက်ဆီးကာ မိမိနောက်၌ ဝမ်းနည်းငိုကြွေးခြင်းနှင့် မြည်တမ်းခြင်းတို့ကို တိုးပွားစေခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၅)။ သို့သော် အားလုံးထက် ထာဝရဘုရားသည် ကိုယ်တော်ကျိန်းဝပ်တော်မူရာ တဲတော်ကို ဖျက်ဆီးတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၆–၇)။ ၎င်းသည် မိမိလူတို့အလယ်တွင် ကိုယ်တော်ရှိတော်မူခြင်း၏ ပြင်ပသင်္ကေတဖြစ်သည် (ယေ ၂၂း၅၊ ယေဇ ၉း၃၊ ၁၀း၄၊ ၁၈–၁၉၊ ၁၁း၂၃၊ မ ၂၃း၃၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဗိမာန်တော်နှင့် ဆက်စပ်နေသော ဘာသာရေးပွဲတော်များဖြစ်သည့် ချိန်းချက်ထားသောပွဲတော်များနှင့် ဥပုသ်နေ့များသည် အဆုံးသတ်သွားပြီ။ ဗိမာန်တော်ကို ကာကွယ်ရန် တာဝန်ရှိသောမင်းနှင့် ထိုနေရာတွင် အမှုတော်ဆောင်ရန် တာဝန်ရှိသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ဖယ်ရှားခံခဲ့ရသည် (မြည် ၂း၆)။ တစ်ချိန်က ယုဒလူတို့က ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြွေးကြော်ခဲ့သော သန့်ရှင်းရာနယ်မြေတွင် လူမျိုးခြားတို့က အောင်ပွဲရကြောင်း ကြွေးကြော်သံများဖြင့် အသံမြည်စေခဲ့ကြသဖြင့် ထိုနေရာသည် ညစ်ညူးစော်ကားခံရသည် (အခန်းငယ် ၇)။ ထိုအရာသည် ထာဝရဘုရားက မိမိ၏သန့်ရှင်းရာဌာနတော်ကို စွန့်ပစ်ပြီး မြို့ကို မိမိလူတို့၏ရန်သူထံ အပ်နှံတော်မူသောကြောင့် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၇)။ ရန်သူတို့သည် အင်အားသုံး၍ ကိုယ်တော်ထံမှ လုယူသွားခြင်းမဟုတ်ပေ။ ထိုအရာသည် လူတို့၏အပြစ်နှင့် ပုန်ကန်မှုများကြောင့် မိမိလူတို့အပေါ် တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် ထာဝရဘုရား ကြွလာတော်မူခြင်းဖြစ်သည်။

ဘေးဒုက္ခသည် ယေရုရှလင်မြို့၏ အသက်ကြီးသူများနှင့် အမျိုးသမီးငယ်များ သို့မဟုတ် အပျိုစင်များကို ထိခိုက်စေသည် (အခန်းငယ် ၁၀)။ သို့သော် ပရောဖက်သည် ကလေးများ၊ နို့စို့ကလေးများနှင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန် ရုန်းကန်နေရသော မိခင်များကို မြင်ရသောအခါ အထူးသဖြင့် ထိခိုက်ခံစားရသည် (အခန်းငယ် ၁၁–၁၂)။ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သကဲ့သို့ ထင်ရသော အခြေအနေကြောင့် နာကျင်စွာ သူ၏နှလုံးသားကို ဖွင့်ဟငိုကြွေးရင်း ၎င်းတို့၏အခြေအနေအပေါ် စိတ်ခံစားမှု လွှမ်းမိုးခံရသည် (အခန်းငယ် ၁၁)။ မြို့ကို မည်သို့နှစ်သိမ့်ပေးရမည်ကို မိမိမတတ်နိုင်ဟု ခံစားရသည် (အခန်းငယ် ၁၃)။ သူ၏အမြင်တွင် ဤကပ်ဘေးသည် နှိုင်းယှဉ်စရာမရှိအောင် ဆိုးရွားလှသည်။ လူတို့ကို သူတို့၏ဆိုးညစ်သောလမ်းများမှ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ရန် ဘုရားသခင်ထံမှ သတိပေးချက်များကို ပေးရမည့် ပရောဖက်များ (ယေ ၂၃း၂၂) သည် မိမိတို့၏တာဝန်များကို ပျက်ကွက်ခဲ့ကြပြီး ထိုအစား မိစ္ဆာနှင့် လှည့်ဖြားသောသတင်းများကို ပေးခဲ့ကြသည် (မြည် ၂း၁၄၊ ယေ ၂၃း၉–၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

၂း၁၅–၁၇။ မြို့၏ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ရန်သူတို့၏ကဲ့ရဲ့ခြင်း။ ဤအခြေအနေကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။ လူမျိုးသည် နောင်တရခဲ့ပါက ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ကြွယ်ဝချမ်းသာခြင်းကို ပြန်လည်ခံစားနိုင်ခဲ့ပေမည်။ သို့သော် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အတိုင်း ဖြတ်သန်းသွားသူများသည် ယုဒလူမျိုးတို့၏ ကံဆိုးမှုကို မြင်၍ လှောင်ပြောင်ခြင်း၊ ခေါင်းခါခြင်း၊ ဝမ်းမြောက်သဘောကျခြင်းနှင့် ကဲ့ရဲ့ခြင်းတို့ကို ပြုကြမည်ဖြစ်ပြီး (အခန်းငယ် ၁၅–၁၆၊ ဩဗဒိ ၁၂–၁၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) ဤဘေးဒုက္ခသည် ယေရုရှလင်ကို အဘယ်ကြောင့် ရိုက်ခတ်ခဲ့သနည်းဟု အံ့ဩကြမည် (ယေ ၂၂း၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အကြောင်းရင်းမှာ ယုဒသည် ထာဝရဘုရားကို စွန့်ပစ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည် (ယေ ၂၂း၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ကပ်ဘေးသည် ဘုရားသခင်၏ရှေးကာလက သတိပေးချက်များနှင့်အညီ ဖြစ်ပေါ်လာသည် (ဝတ် ၂၆း၁၄–၁၆ နောက်ပိုင်း၊ တရား ၂၈း၁၅ နောက်ပိုင်း)။ ထို့ကြောင့် လူတို့တွေ့ကြုံခဲ့ရသောအရာသည် ပရောဖက်ပြုချက် ပြည့်စုံလာခြင်းဖြစ်သည် (မြည် ၂း၁၇)။

၂း၁၈–၂၂။ ကရုဏာတော်အတွက် ဘုရားသခင်ထံ အသနားခံခြင်း။ ယေရမိသည် ဇိအုန်၏သမီး၏ မြို့ရိုးကို မိမိ၏လက်များကို ဘုရားသခင်ထံသို့ မြှောက်၍ မိမိ၏ဝမ်းနည်းခြင်းကို ထာဝရဘုရားထံ ယူဆောင်သွားရန် တိုက်တွန်းသည်။ မြို့ရိုးကို လူပုံသဏ္ဌာန်ပေးထားပြီး မြို့တစ်မြို့လုံးကို ကိုယ်စားပြုသည် (အခန်းငယ် ၁၈–၁၉)။ မြို့သည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် တုံ့ပြန်ကာ နာကျင်စွာ ထာဝရဘုရားထံ “ဤအရာသည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် မည်သို့ဖြစ်နိုင်ခဲ့သနည်း” ဟု အော်ဟစ်သည်။ လူတို့သည် ဣသရေလ၏ ယခင်အတွေ့အကြုံမှ သင်ခန်းစာယူသင့်သော်လည်း (၄ရာ ၆း၂၅–၂၉) မယူခဲ့ကြပေ (ယေ ၃း၆–၁၀)။ ထို့ကြောင့် ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှု ပြင်းထန်လာခြင်းကြောင့် ယုဒပြည်ရှိ မိခင်များသည် မိမိတို့၏သားသမီးများကိုပင် စားရန် ငုံ့လျက် စားသုံးခဲ့ကြရသည် (မြည် ၂း၂၀၊ ယေ ၁၉း၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏ အစေခံများသည်လည်း ဗိမာန်တော်၏ သန့်ရှင်းရာနယ်မြေအတွင်း သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရကြသည်။ ထာဝရဘုရား၏အမျက်တော်ထွက်သောနေ့တွင် မည်သူမျှ လုံခြုံသောနေရာမရှိခဲ့ပေ (အခန်းငယ် ၂၂)။

အခန်းကြီး - ၃

၃း၁–၆၆

အကျပ်အတည်းအလယ်မှ မျှော်လင့်ခြင်း

အခန်းကြီး ၃ သည် ဤကျမ်း၏ အတိအကျဗဟိုချက်ဖြစ်ပြီး အခန်းငယ် ၁၉–၃၉ သည် ဓမ္မဗေဒဆိုင်ရာ အချက်အချာဖြစ်သည်။ ထိုအပိုင်းသည် ကျမ်းတစ်လျှောက်လုံးကို အဓိပ္ပာယ်ရှိစေပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့သကဲ့သို့ ထင်ရသောအခြေအနေအတွင်း မျှော်လင့်ချက်ကို ပေးသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ စကားပြောသူသည် တစ်ဦးချင်းအနေဖြင့် ပြောဆိုသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အခြားအချိန်များတွင် လူဦးရေတစ်ရပ်လုံးကိုယ်စား ပြောဆိုသည်။ ဤအခန်းသည် စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း (အခန်းငယ် ၁–၂၀) မှ မျှော်လင့်ခြင်း (အခန်းငယ် ၂၁–၂၉)၊ ကရုဏာ (အခန်းငယ် ၄၀–၄၇) နှင့် အပြစ်ကင်းကြောင်း အတည်ပြုခံရခြင်း (အခန်းငယ် ၄၈–၆၆) သို့ ရွေ့လျားသည်။

၃း၁–၂၀။ စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း၏ အော်ဟစ်သံ။ ယေရမိသည် မြို့ပျက်စီးခြင်း၏ သီးခြားအသေးစိတ်ဖော်ပြချက်မှ ဝေးကွာ၍ လူသားတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခအကြောင်း ဆွေးနွေးသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ဦးဆောင်ခြင်း (အခန်းငယ် ၂က) သည် ကယ်တင်ခြင်းသို့ (ထွက် ၁၅း၁၃) သို့မဟုတ် သိမ်းသွားခြင်းမှ လွတ်မြောက်ခြင်းသို့ (ဟေရှာ ၄၀း၁၁၊ ၄၉း၁၀၊ ၆၃း၁၃၊ ၁၄) ဦးတည်သည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင် ထာဝရဘုရားသည် လမ်းမှားသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သကဲ့သို့ ထင်ရသော သိုးထိန်း၊ ဖိနှိပ်၍ အကျဉ်းချသော အုပ်စိုးရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ပရောဖက်က ထာဝရဘုရားသည် မိမိကို မှောင်မိုက်ထဲသို့ ပို့ဆောင်တော်မူကြောင်း ဆိုသည် (အခန်းငယ် ၂ခ)။ ထိုမှောင်မိုက်သည် အကျဉ်းချခံရခြင်း သို့မဟုတ် သေခြင်းကိုပင် ကိုယ်စားပြုသည် (ဆာ ၈၈း၁၀–၁၂)။ ဆင်းရဲဒုက္ခခံနေရသူတို့၏ ဆုတောင်းချက်များကို ကိုယ်တော်သည် နားမထောင်တော့ပေ (မြည် ၃း၈)။ ပရောဖက်၏ ရည်ရွယ်ချက်များကိုလည်း ပျက်ပြယ်စေတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၉)။ ပရောဖက်သည် ကိုယ်တော်ကို တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်အဖြစ် (အခန်းငယ် ၁၀–၁၁) နှင့် ပစ်မှတ်လေ့ကျင့်နေသော မုဆိုးတစ်ဦးအဖြစ် (အခန်းငယ် ၁၂–၁၃) ပုံဖော်သည်။ ထို့အပြင် ခါးသီးခြင်း (စာသားအရ “အဆိပ်”) ကို စားသုံးစေသူတစ်ဦးအဖြစ်လည်း ဖော်ပြသည် (အခန်းငယ် ၁၅)။ ယေရမိသည် လှောင်ပြောင်ရယ်မောခြင်းနှင့် ကဲ့ရဲ့ခြင်းခံရသော အရာတစ်ခု ဖြစ်လာသည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ မိမိ၏အခြေအနေကို ပရောဖက်က ဖော်ပြပြီးနောက် မိမိ၏ခွန်အားနှင့် ဘုန်းအသရေ၊ မိမိ၏မျှော်လင့်ချက်တို့ ပျောက်ဆုံးသွားပြီဟု စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ အော်ဟစ်၍ အဆုံးသတ်သည် (အခန်းငယ် ၁၈)။ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံ အလွန်အမင်းမျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည့် အချိန်များတွင်ပင် မျှော်လင့်ချက်ကို တွေ့ရှိနိုင်သည်။

၃း၂၁–၃၉။ မျှော်လင့်ချက်၏ ရောင်ခြည်တစ်စ။ အတိတ်ကာလတွင် ဘုရားသခင်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့တွေ့ကြုံခဲ့ရသော ကိုယ်တော်၏ကရုဏာတော် အံ့ဖွယ်အမှုများကို ပြန်လည်အမှတ်ရသောအခါ မျှော်လင့်ချက်သည် ရှင်သန်ပွားများလာသည်။ ယေရမိသည် ထာဝရဘုရား၏ ကရုဏာတော်များကို အမှတ်ရသည် (အခန်းငယ် ၂၀–၂၂၊ ထွက် ၃၄း၆–၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ကိုယ်တော်၏ အကန့်အသတ်မရှိသော ကရုဏာတော်နှင့် မကုန်ခန်းနိုင်သော သနားခြင်းကရုဏာတော်တို့သည် နံနက်တိုင်း အသစ်ဖြစ်သောကြောင့် (မြည် ၃း၂၂–၂၃) ပရောဖက်သည် ထာဝရဘုရားကို စောင့်မျှော်နိုင် သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်၌ မျှော်လင့်နိုင်သည် (အခန်းငယ် ၂၄)။ ကျွန်ုပ်တို့၏ စမ်းသပ်ခြင်းများအလယ်တွင်ပင် ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ “ဝေစု” အဖြစ် ဆက်လက်ရှိတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၂၄)။ ဤသည်မှာ ယဇ်ပုရောဟိတ်များမှလွဲ၍ ဣသရေလလူတို့ မြေယာခွဲဝေမှုကို ရရှိခဲ့သည့်အချိန်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အကြောင်းမူကား ဘုရားသခင်သည် အာရုန်အား သူတို့အတွက် ကိုယ်တော်တိုင်သည် ဝေစု သို့မဟုတ် ခွဲဝေပေးထားသောအပိုင်း ဖြစ်တော်မူကြောင်း မိန့်တော်မူခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည် (တော ၁၈း၂၀)။ ယခု သူတို့တွင် မိမိတို့ပိုင် မွေးရပ်မြေမရှိတော့သော်လည်း ဘုရားသခင်သည် သူတို့နှင့်အတူ ဆက်လက်ရှိတော်မူမည် (ဆာ ၇၃း၂၆)။

ထာဝရဘုရားကို စောင့်မျှော်သူ သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်၌ မျှော်လင့်သူတို့အတွက် စမ်းသပ်ခြင်းများသည် အပြုသဘောဆောင်သော အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သည် (မြည် ၃း၂၅၊ ရော ၈း၂၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ကိုယ်တော်သည် ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် စမ်းသပ်ခြင်းများကို အကျိုးအမြတ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်သည် (ဆာ ၉၄း၁၂–၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထို့ကြောင့် အခက်အခဲနှင့် တိတ်ဆိတ်ခြင်းကာလများတွင် ထာဝရဘုရားကို ယုံကြည်ကိုးစားရန် သင်ယူခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အကျိုးရှိသည်။ အကြောင်းမူကား မျှော်လင့်ချက် ရှိနိုင်သေးသောကြောင့် ဖြစ်သည် (မြည် ၃း၂၉)။ ပရောဖက်သည် ဘုရားသခင်၏သဘာဝအရ (စာသားအရ “ကိုယ်တော်၏နှလုံးသားမှ”) ဝမ်းနည်းခြင်းကို ဖြစ်စေလိုတော်မူသည် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိသဖြင့် ယုံကြည်စိတ်ချမှုနှင့် ပြည့်နှက်နေသည် (အခန်းငယ် ၃၁–၃၃)။ ကျွန်ုပ်တို့၏ဒုက္ခများသည် အပြစ်ကြောင့်ဖြစ်သည့်တိုင် (အခန်းငယ် ၃၉၊ ယောဘ ၂း၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) ဘုရားသခင်သည် ကရုဏာတော်ပြတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၃၂)။ ထိုအရာသည် နောင်တရရန် ခေါ်တော်မူခြင်းသို့ ဦးတည်စေသည်။

၃း၄၀–၄၇။ ဘုရားသခင်၏ကရုဏာတော်အတွက် အသနားခံခြင်း။ ဘေးဒုက္ခအလယ်တွင် ပရောဖက်သည် လူမျိုးအား မိမိတို့ကိုယ်ကို စစ်ဆေးပြီး ထာဝရဘုရားထံ ပြန်လှည့်ရန် တိုက်တွန်းသည် (အခန်းငယ် ၄၀–၄၁)။ စစ်မှန်သောခိုလှုံရာကို ကိုယ်တော်၌သာ တွေ့ရှိနိုင်သည်။ နောင်တမရှိပါက ဘုရားသခင်၏ခွင့်လွှတ်ခြင်း မရှိပေ (အခန်းငယ် ၄၂)။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းမရှိသည့်အတွက် လူမျိုးသည် ထာဝရဘုရား၏ စိုးရိမ်ဖွယ်ကောင်းသော အမျက်တော်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသည် (အခန်းငယ် ၄၃–၄၇)။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို စွန့်ပစ်တော်မူပြီး ထို့ကြောင့် သူတို့၏တောင်းဆိုချက်များကို နားမထောင်တော့ပေ (အခန်းငယ် ၄၄)။ ရန်သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏လူတို့ကို အနိုင်ယူခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၄၆–၄၇)။

၃း၄၈–၆၆။ အပြစ်ကင်းကြောင်း အတည်ပြုခံရမည်ဟူသော အာမခံချက်။ ဤနေရာတွင် ရေကဲ့သို့ မျက်ရည်ချောင်းများ စီးကျနေကြောင်း ဖော်ပြသောအသံသည် ပရောဖက်၏အသံ ဖြစ်နိုင်သည် (အခန်းငယ် ၄၈)။ ထာဝရဘုရားကို မပုန်ကန်သူတို့သည်လည်း နာကျင်မှုကို တွေ့ကြုံရနိုင်သည်။ သူတို့၏ရုန်းကန်မှုများသည် အမြဲတမ်း ကိုယ်ပိုင်အပြစ်ကြောင့် ဖြစ်သည်မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့သောအခြေအနေများတွင် ယေရမိကဲ့သို့ သူတို့သည် မိမိတို့၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ထာဝရဘုရားထံ ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် ယူဆောင်လာကာ မိမိတို့အပေါ် တရားမျှတစွာ ပြန်လည်ဆုံးဖြတ်ပေးရန် တောင်းခံကြသည် (အခန်းငယ် ၄၉–၅၄)။ ပရောဖက်သည် ရန်သူတို့၏ ဖိနှိပ်ခြင်းခံခဲ့ရသော်လည်း ထာဝရဘုရားကို မစွန့်လွှတ်ခဲ့ပေ။ ဘုရားသခင်သည် မိမိနှင့်နီးကပ်တော်မူကြောင်း၊ မကြောက်ရန် မိန့်တော်မူကြောင်း သက်သေခံနိုင်သည် (အခန်းငယ် ၅၇)။ ထာဝရဘုရားသည် မိမိ၏အသက်ကို ရွေးနုတ်တော်မူ၍ မိမိ၏အပြစ်ကင်းကြောင်း အတည်ပြုတော်မူသည်ဟု ယုံကြည်စိတ်ချစွာ ဆိုသည် (အခန်းငယ် ၅၈)။ ရန်သူတို့သည် မိမိတို့ပြုခဲ့သည့်အတိုင်း ထိုက်တန်သည့်အရာကို ရရှိကြမည် (အခန်းငယ် ၆၄)။ ထိုအရာသည် ဖြောင့်မတ်သောတရားစီရင်ခြင်းအပေါ် အခြေခံသည်။ မိမိ၏အမှုကို ထာဝရဘုရား တရားစီရင်ပေးရန် (အခန်းငယ် ၅၉) နှင့် မိမိအား အမှားပြုခဲ့သော ရန်သူတို့ကို လက်စားချေပေးရန် (အခန်းငယ် ၆၀–၆၆) သူအလိုရှိသည်။ မိမိကိုယ်တိုင် လက်စားချေရန် မဟုတ်ဘဲ ထာဝရဘုရားက တရားမျှတစွာ ဆောင်ရွက်ပေးရန် ဖြစ်သည်။

အခန်းကြီး - ၄

၄း၁–၂၂

ဇိအုန်၏ခေါင်းဆောင်များ၏ အပြစ်ရှိခြင်း

အခန်းကြီး ၂ ကဲ့သို့ပင် အခန်းကြီး ၄ သည် ဇိအုန်၏ ယခင်ဘုန်းအသရေနှင့် လက်ရှိအခြေအနေတို့၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ကို မျက်မြင်သက်သေအဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (အခန်းငယ် ၁–၁၀)။ အခန်းကြီး ၂ နှင့် အကြောင်းအရာ အလွန်ဆင်တူသော်လည်း အခန်းကြီး ၄ သည် မြို့ပျက်စီးခြင်းတွင် ထာဝရဘုရား၏ ပါဝင်မှုကို ထပ်မံအလေးပေးပြီး မြို့ကိုယ်တိုင်ထက် လူတန်းစားအသီးသီးအပေါ် ပျက်စီးခြင်း၏အကျိုးသက်ရောက်မှုကို အလေးပေးသည်။ အပြစ်တင်မှုသည် မိမိတို့၏တာဝန်များကို ပျက်ကွက်ပြီး ပြဿနာ၏အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်လာခဲ့သော ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များထံ အဓိကကျရောက်သည် (အခန်းငယ် ၁၁–၂၀)။ အခန်းသည် ဆင်းရဲဒုက္ခခံနေရသော လူတို့အတွက် မျှော်လင့်ချက်ပါသော စကားဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (အခန်းငယ် ၂၁–၂၂)။

၄း၁–၁၀။ ထိုစဉ်နှင့် ယခု—ဆန့်ကျင်ဘက်။ ပထမအခန်းငယ်နှစ်ခုသည် အခန်းတစ်ခန်းလုံး၏ အကြောင်းအရာကို အကျဉ်းချုပ်ပေးသည်။ အခန်းငယ် ၁ တွင် ဖော်ပြထားသော စင်ကြယ်သောရွှေသည် ဇိအုန်၏ အဖိုးတန်သောသားသမီးများအတွက် ရှင်းလင်းသောပုံဆောင်ချက်ဖြစ်ပြီး (အခန်းငယ် ၂) သူတို့ကို မြေအိုးများကဲ့သို့ သတ်မှတ်ထားသည်။ မြို့တစ်မြို့လုံးအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသော သန့်ရှင်းရာဌာန၏ မြင့်မြတ်သောကျောက်များကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ဗိမာန်တော် လုံးဝပျက်စီးခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။ မြို့သူမြို့သားများသည် မိမိတို့၏နို့စို့ကလေးများကိုပင် လျစ်လျူရှုသဖြင့် တိရစ္ဆာန်များထက်ပင် ဆိုးရွားလာကြသည် (အခန်းငယ် ၃–၄)။ ချမ်းသာသူများကို ပြာပုံများအကြားတွင် တွေ့ရသည် (အခန်းငယ် ၅)။ ပြာသည် အရှက်ရခြင်းနှင့် တန်ဖိုးမရှိခြင်း၏ သင်္ကေတဖြစ်သည် (ကမ္ဘာ ၁၈း၂၇၊ ဟေရှာ ၄၄း၂၀)။ မြို့၏အခြေအနေသည် သောဒုံမြို့၏အခြေအနေထက် ပို၍ဆိုးရွားသည်။ အကြောင်းမှာ မြို့၏အခြေအနေသည် ဆက်လက်တည်ရှိနေပြီး သူမကို ကူညီရန် ကရုဏာလက်တစ်စုံမျှ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည် (မြည် ၄း၆၊ ၁း၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ “နေဇီရေဟာ” ဟူသော စကားလုံးနှင့် ဤနေရာတွင် ၎င်း၏အဓိပ္ပာယ်သည် ပညာရှင်များအတွက် နားလည်ရန်ခက်ခဲစေပြီး ဘာသာပြန်ဆိုချက် အမျိုးမျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ “နာဇရိလူများ”၊ “မင်းသားများ”၊ “ဂုဏ်သရေရှိသူများ” သို့မဟုတ် “သန့်ရှင်းအပ်နှံထားသူများ” ဟူ၍ ဘာသာပြန်ကြသည်။ ၎င်းသည် စပျစ်ရည်ကို ရှောင်ကြဉ်ခြင်းနှင့် သေသူများနှင့် ထိတွေ့ခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ခြင်းကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကို စည်းကမ်းထားရန် ကတိပြုထားသော ရွေးချယ်ခံအုပ်စုတစ်စုကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ထိုသူတို့သည် “နာဇရိလူများ” ဖြစ်ကြသည် (တော ၆း၂–၈)။ ထို့အပြင် ခေါင်းဆောင်မှု၊ ကျန်းမာခြင်းနှင့် အလှအပတို့၏ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော အထက်တန်းလွှာအုပ်စုတစ်ခုကိုလည်း ပုံဖော်နိုင်သည်။ ယောသပ်ကို မိမိညီအစ်ကိုများထဲတွင် “နာဇိရ်” ဖြစ်သည်ဟု ဆိုထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည် (တရား ၃၃း၁၆)။ အခြေအနေသည် အလွန်အမင်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့လာသဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်ထိန်းသိမ်းခြင်းသည် လူတိုင်း၏ တစ်ခုတည်းသော အာရုံစိုက်မှုဖြစ်လာပြီး မိမိတို့၏သားသမီးများကို ချက်ပြုတ်စားသုံးရသည့်တိုင် ထိုသို့ဖြစ်လာသည် (မြည် ၄း၁၀၊ ၂း၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

၄း၁၁–၂၀။ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ၏ ပျက်ကွက်မှု။ အခန်းငယ် ၁၁–၁၃ သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာနှင့် အဘယ်ကြောင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြသည်။ ယေရုရှလင်ကျဆုံးခြင်းကို မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြဘဲ အားလုံးအတွက် အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၂)။ မြို့သည် ဆုံမှတ်လာသော ချိုင့်ဝှမ်းနှစ်ခုကြားတွင် မဟာဗျူဟာကျကျ တည်ရှိရုံသာမက အမြင့်ဆုံးသောဘုရား၏ သန့်ရှင်းရာနေရာလည်း ဖြစ်သည် (ဆာ ၄၆း၄)။ အာရှုရိစစ်တပ်သည် ဘီစီ ၇၀၁ တွင် မြို့ကို ဝိုင်းရံခဲ့သော်လည်း ညအချိန်တွင် ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါး၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည် (၄ရာ ၁၉း၃၅)။ ယခုဖြစ်ပေါ်သော ပြိုလဲမှုသည် အတွင်းပိုင်းအားနည်းခြင်း၊ ပဋိညာဉ်ကို နာခံရန် သေချာစေရန် ခန့်အပ်ထားသော်လည်း ပြဿနာ၏အစိတ်အပိုင်းနှင့် ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှု၏အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာခဲ့သောသူတို့၏ အပြစ်နှင့် မတရားမှုများကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကို ကဗျာငါးပုဒ်လုံးတွင် အလေးပေးထားသည် (မြည် ၁း၈၊ ၂း၁၄၊ ၃း၄၂၊ ၄း၁၃၊ ၅း၇)။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ ပရောဖက်များနှင့် အသက်ကြီးသူများသည် မသန့်ရှင်းသူများ ဖြစ်လာကြသည်။ လူတို့က သူတို့ကို မြင်သောအခါ ရိုသေလေးစားမည့်အစား မသန့်ရှင်းသူများဖြစ်သောကြောင့် ထွက်သွားရန် အော်ဟစ်ကြသည် (၄း၁၃–၁၆)။ အချည်းနှီးပင် လူတို့သည် အီဂုတ္တုထံမှ အကူအညီရရန် စောင့်မျှော်ရင်း မိမိတို့၏မျက်စိများကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၇၊ ယေ ၃၇း၅–၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုသည် ပိုမိုဖိအားပေးလာသည် (မြည် ၄း၁၈–၁၉)။ ဇေဒကိမင်း—“သူတို့၏နှာခေါင်းထဲက အသက်ရှူသံ”—သည် ထွက်ပြေးသော်လည်း ဗာဗုလုန်လူတို့၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရသည် (အခန်းငယ် ၂၀၊ ယေ ၃၉း၄–၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မင်းကိုလည်း ထာဝရဘုရား၏ ဘိသိက်ခံသူဟု သတ်မှတ်ထားပြီး လူမျိုးသည် သူ၏အရိပ်အောက်တွင် လုံခြုံသည်ဟု ခံစားခဲ့ကြသည် (မြည် ၄း၂၀၊ ဆာ ၁၇း၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဇေဒကိမင်းသည် ယေရမိ၏သတင်းစကားကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သော်လည်း ယေရမိက သူ့ကို ခန့်အပ်ထားသော ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ဆက်လက်ယူဆခဲ့သည်။

၄း၂၁–၂၂။ ရန်သူများအား ဝမ်းမြောက်ကြွားဝါခြင်းမှ သတိပေးခြင်း။ ဩဗဒိကျမ်းသည် ယေရုရှလင်မြို့ ပြိုလဲပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပရမ်းပတာအခြေအနေကို ဧဒုံအမျိုးသားများ၊ ဧသော၏သားမြေးများက အခွင့်ကောင်းယူခဲ့ကြောင်း ထောက်ပြသည်။ ယေရမိသည် အပြုံးအရယ်ပါသော စကားအသုံးပြု၍ သူတို့တတ်နိုင်သမျှ ဝမ်းမြောက်ကြရန် အမိန့်ပေးသည် (အခန်းငယ် ၂၁)။ အကြောင်းမူကား အပြစ်ဒဏ်နှင့် နီးကပ်လာသော သေခြင်း၏ သင်္ကေတဖြစ်သည့် ဖလားသည် (ဟေရှာ ၅၁း၁၇၊ ယေ ၂၅း၁၅၊ ဩဗဒိ ၁း၁၆၊ မာ ၁၄း၃၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ထံသို့လည်း လက်ဆင့်ကမ်းပေးခံရမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မျှော်လင့်ချက်ဆိုင်ရာ စကားတစ်ရပ်ကို ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည်။ အကြောင်းမူကား ဇိအုန်၏အပြစ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ခွင့်လွှတ်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ပြစ်ဒဏ်လည်း အဆုံးသတ်မည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (ဟေရှာ ၄၀း၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

အခန်းကြီး - ၅

၅း၁–၂၂

အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်

ဤနောက်ဆုံးအခန်းသည် အခြားအခန်းများနှင့် ကွဲပြားသည်။ ၎င်းသည် အက္ခရာအစဉ်လိုက်ကဗျာမဟုတ်သော်လည်း ဟေဗြဲအက္ခရာတွင် အက္ခရာ ၂၂ လုံးရှိသည့်အတိုင်း စာကြောင်း ၂၂ ကြောင်းရှိသည်။ ၎င်းကို ဆုတောင်းခြင်းပုံစံဖြင့် ရေးသားထားပြီး ယေရုရှလင်၏အခြေအနေကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်းဖြင့် စတင်ကာ (အခန်းငယ် ၁–၁၄) အကူအညီပေးရန် ထာဝရဘုရားထံ အသနားခံခြင်းဖြင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသည် (အခန်းငယ် ၁၅–၂၂)။

၅း၁–၁၄။ မိမိတို့၏မြေတွင်ပင် မိဘမဲ့များ။ ကဗျာရေးသူသည် ထာဝရဘုရားအား မိမိလူတို့ကို အောက်မေ့တော်မူရန် တောင်းဆိုသည် (အခန်းငယ် ၁)။ ကျမ်းစာထဲတွင် “အောက်မေ့ခြင်း” သည် အချက်အလက်များကို မှတ်မိခြင်းမျှသာမဟုတ်ဘဲ ထိုအောက်မေ့ခြင်းနှင့်အညီ လက်တွေ့ဆောင်ရွက်ခြင်းကိုလည်း ပါဝင်စေသည် (ကမ္ဘာ ၈း၁၊ ထွက် ၂း၂၄ နောက်ပိုင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အလေးပေးထားသည်မှာ လူတို့၏ကံကြမ္မာ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်ကတိပြုထားသော ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများ—ဥပမာ မြေ၊ အိမ်များ၊ ရေ (တရား ၆း၁၀–၁၁)—သည် ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည် (မြည် ၅း၂–၄)။ လူတို့သည် မိဘမဲ့များနှင့် မုဆိုးမများကဲ့သို့ အကာအကွယ်မဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၃)။ သူတို့၏စီးပွားရေးကို နိုင်ငံခြားသားများက ထိန်းချုပ်ထားကြသည် (အခန်းငယ် ၄)။ ဘုရားသခင်၏အထူးလူမျိုးအဖြစ် သူတို့၏အဆင့်အတန်းကို ဖယ်ရှားခံရသဖြင့် သူတို့အတွက် ငြိမ်သက်နားနေရာ မရှိတော့ပေ (အခန်းငယ် ၅)။ အီဂုတ္တုနှင့် အာရှုရိတို့နှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ရန် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့ခြင်းသည်လည်း အချည်းနှီးဖြစ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၆၊ ဟောရှေ ၂း၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အဘတို့၏အပြစ်များကို ယခုအခါ သားသမီးတို့အပေါ် လာရောက်ခံစားစေသည် (အခန်းငယ် ၇၊ ယေ ၃း၂၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်က သူတို့အား “အမြီးမဟုတ်၊ ဦးခေါင်း” ဖြစ်စေလိုတော်မူသော်လည်း (တရား ၂၈း၁၃) ယခုမူ ကျွန်များ သို့မဟုတ် အစေခံများက သူတို့ကို အုပ်စိုးနေကြသည် (မြည် ၅း၈၊ သု ၃၀း၂၁–၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူတို့၏လူငယ်များ (စာသားအရ “ရွေးချယ်ခံယောက်ျားများ”) သည် ဆန်ကြိတ်ကျောက်များတွင် ကြိတ်ဆုံလုပ်နေကြရသည်။ ထိုအလုပ်ကို အများအားဖြင့် အမျိုးသမီးများ သို့မဟုတ် ကျွန်များက ပြုလုပ်လေ့ရှိသည် (တရားသူကြီး ၁၆း၂၁၊ ဟေရှာ ၄၇း၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူတို့၏ဘာသာရေးနှင့် လူမှုဘဝသည် ဇောက်ထိုးပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည် (မြည် ၅း၁၂–၁၄)။

၅း၁၅–၁၈။ အပြစ်ရှိကြောင်း ဝန်ခံခြင်း။ ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သော ယေရုရှလင်၏ပျက်စီးခြင်းသည် လူတို့က ဘုရားသခင်၏ပဋိညာဉ်ကို ဆန့်ကျင်ဖီဆန်ခြင်း၏ အကျိုးဆက်ဖြစ်ကြောင်း ယေရမိသိရှိသောအခါ သူသည် အလွန်စိတ်ထိခိုက်ခဲ့သည်။ “အို ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အမင်္ဂလာရှိပါ၏။ အကြောင်းမူကား ကျွန်ုပ်တို့သည် အပြစ်ပြုမိကြပြီ” ဟု အော်ဟစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၆)။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို မိမိလူတို့နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်စေပြီး သူတို့ကိုယ်စား ဆုတောင်းသည်။ လက်ရှိ ယေရုရှလင်၏ အလွန်ဆိုးရွားသောအခြေအနေသည် လူတို့၏အပြစ်ရှိသောအခြေအနေကြောင့် ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း မကြောက်မရွံ့ ထပ်မံကြေညာသည်။ သူတို့သည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် အသက်ရှင်နေကြရပြီး သူတို့၏နှလုံးသည် အားနည်းလာကာ တဖြည်းဖြည်း သေဆုံးနေကြသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့၏မျက်စိများသည် မှိန်လာနေကြသည် (အမှောင်ကျလာသည်၊ အခန်းငယ် ၁၇)။ ဇိအုန်၏ လူသူကင်းမဲ့ပျက်စီးခြင်းသည် အလွန်စိတ်ဓာတ်ကျစရာ ဖြစ်သည်။

၅း၁၉–၂၂။ ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းအတွက် အသနားခံခြင်း။ ဤကျမ်းသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု၏ အော်ဟစ်သံဖြင့် စတင်သော်လည်း ကျမ်း၏ဗဟိုအယူအဆဖြစ်သည့် ထာဝရဘုရားသည် ကိုယ်တော်ကို စောင့်မျှော်၍ မျှော်လင့်သူတို့အပေါ် ကောင်းမြတ်တော်မူသည်ဟူသော အာမခံချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (၃း၂၅)။ ယေရုရှလင်ကျဆုံးခြင်းနှင့် ဗိမာန်တော်ပျက်စီးခြင်းအတွေ့အကြုံသည် ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာနှင့် ထိရောက်စွာ ဆောင်ရွက်နိုင်မှုတို့နှင့်ပတ်သက်၍ မေးခွန်းများ ပေါ်ပေါက်စေမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျမ်းသည် ဘုရားသခင်၏ ထာဝရတည်မြဲခြင်းကို အလေးပေး၍ အဆုံးသတ်ခြင်းသည် သင့်လျော်သည်။ အရာအားလုံး ပြိုလဲသွားနိုင်သော်လည်း ဘုရားသခင်သည် ထာဝရဘုရင်အဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိတော်မူမည် (အခန်းငယ် ၁၉)။ ကိုယ်တော်သည် နောက်ဆုံးနှင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး ခိုလှုံရာဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ရာဇပလ္လင်သည် မတုန်လှုပ်နိုင်ဘဲ ကိုယ်တော်၏နိုင်ငံတော်ကို အခြားမည်သည့်နိုင်ငံတော်ကမျှ အစားထိုးမည်မဟုတ် (ဒံ ၇း၂၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရမိသည် ဤဘုရားသခင်ထံသို့ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း၏ အရင်းအမြစ်အဖြစ် လှည့်လည်လာသည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိလူတို့ကို မေ့လျော့တော်မူသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ပရောဖက်သည် သူတို့ကို ပြန်လည်တည်ထောင်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည် (မြည် ၅း၂၁)။ ဤအရာသည် နောင်တရသောအပြစ်သားများကို ပြန်လည်ထူထောင်ရန် ဘုရားသခင်၏ဆန္ဒနှင့် အစပြုဆောင်ရွက်တော်မူမှုအကြောင်း ဖြစ်သည်။ ကျေးဇူးတော်၏ အံ့ဖွယ်အမှုမှာ ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်တိုင် မလုပ်နိုင်သောအရာကို ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပြုလုပ်ပေးခြင်းတွင် တည်ရှိသည်။ ဤကျမ်းသည် ဘုရားသခင်၏လူတို့ အပြည့်အဝ ပြန်လည်အသစ်ပြုပြင်ခြင်းကို မျှော်လင့်စောင့်စားခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ဘုရားသခင် မရှိတော့သကဲ့သို့ ထင်ရပြီး ထိုအတွေ့အကြုံသည် ပျက်စီးယိုယွင်းစေသော အခြေအနေတွင် အဆုံးသတ်သော်လည်း ဘုရားသခင်၏အမျက်တော် ဖယ်ရှားခံရမည်၊ မိမိလူတို့ ပြန်လည်အသစ်ပြုပြင်ခံရမည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်သည် ကျန်ရှိနေသည် (အခန်းငယ် ၂၁–၂၂)။ ခရစ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းကမ်းလှမ်းချက်ကို လက်ခံသူတို့အတွက် ဘုရားသခင်၏အမျက်တော်သည် ဖယ်ရှားခံရပြီ။ “ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို အမျက်တော်အတွက် ခန့်ထားတော်မမူဘဲ ကျွန်ုပ်တို့၏သခင်ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းကို ရရှိစေရန် ခန့်ထားတော်မူ၏” (၁ သက် ၅း၉)။ ဤကယ်တင်ခြင်း၏ အပြည့်အဝအကောင်အထည်ဖော်ခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏လူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်အဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေသည်။