အခန်းကြီး - ( ၄၆ - ၄၇ - ၄၈ - ၄၉ - ၅၀ )

 

၄၆:၁–၅၁:၆၄

လူမျိုးတို့အပေါ် တရားစီရင်ခြင်း

တပါးအမျိုးသားတို့အပေါ် ပရောဖက်ပြုချက်များသည် ပရောဖက်ကျမ်းများတွင် အများအားဖြင့် တွေ့ရသည် (ဥပမာ အာမုတ်အနာဂတ္တိကျမ်း ၁–၂; ဟေရှာယအနာဂတ္တိကျမ်း ၁၃–၂၃; ယေဇကျေလအနာဂတ္တိကျမ်း ၂၅–၃၂)။ ဤသတင်းစကားများက ဣသရေလ၏ ဘုရားသခင်သည် လူမျိုးအပေါင်းတို့အပေါ် အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်သော ထာဝရဘုရားဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ မည်သည့်လူမျိုးမျှ ကိုယ်တော်၏ အာဏာနှင့် တန်ခိုးကို ထိရောက်စွာ မစိန်ခေါ်နိုင်ကြ။ သူတို့၏ တိုးတက်လာခြင်းနှင့် ကျဆင်းသွားခြင်းတို့သည် ထိုကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အချုပ်အခြာအာဏာကို မငြင်းနိုင်သော သက်သေခံချက်ဖြစ်သည်။ ဓမ္မပညာအရ ယေရမိအနာဂတ္တိကျမ်း ၄၆:၁–၅၁:၆၄ သည် ဣသရေလ၏ ဘုရားသခင်သည် ကမ္ဘာကို ဖန်ဆင်းတော်မူခဲ့ပြီး (ယေရမိအနာဂတ္တိကျမ်း၏ နိဒါန်းကိုကြည့်ပါ) ထိုကမ္ဘာကို လူမျိုးအသီးသီးအား ခွဲဝေပေးတော်မူခဲ့သည်ဟု ယူဆထားသည် (က၊ ၁၀; တရား၊ ၃၂:၈)။ ထို့ကြောင့် လူမျိုးတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ကြောက်ရွံ့၍ ကိုးကွယ်ရမည် (ဆာ၊ ၉၆; ဗျာ၊ ၁၄:၆–၇ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ ဘုရင်ဖြစ်ပြီး သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ကျွန်များ ဖြစ်ကြသည် (ယေ၊ ၁၀:၇၊ ၁၀; ၄၆:၁၈; ၄၈:၁၅; ၅၁:၅၇; ဆာ၊ ၉၆ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထို့ပြင် ကိုယ်တော်သည် သူတို့အား တာဝန်ခံစေရန် အခွင့်အရေးရှိသည် (ယေ၊ ၁၈:၇–၁၀)။ ကိုယ်တော်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူတို့အား ကိုယ်တော်ကို ကြောက်ရွံ့၍ ကိုယ်တော်အား ဘုန်းအသရေ ပေးရန် လှုံ့ဆော်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအရာကို ဣသရေလနှင့် ပြုထားသော ပဋိညာဉ်တွင် စံနမူနာပြထားပြီး၊ ထိုဣသရေလအားဖြင့် ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်မည် (၃:၁၇; ၄:၂; ထွက်၊ ၁၉:၅–၆; ဆာ၊ ၂:၈; ၈၂:၈; ဟေရှာ၊ ၂:၂–၄; ၄၉:၁–၇ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဣသရေလသည် ကိုယ်တော်အား သစ္စာရှိနေသရွေ့ ဘုရားသခင်သည် ရန်လိုသောလူမျိုးတို့ထံမှ ဣသရေလ၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူအဖြစ် ဆောင်ရွက်တော်မူခဲ့သည် (တော၊ ၂၃:၉; ဆာ၊ ၂:၁၊ ၈; ၄၆:၆–၇ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဣသရေလသည် သစ္စာမရှိလျှင် ဘုရားသခင်သည် လူမျိုးအပေါင်းတို့အပေါ် စီရင်တော်မူသည့် တရားစီရင်ခြင်းနှင့်အညီ သူတို့ကို တရားစီရင်တော်မူမည် (ယေရမိအနာဂတ္တိကျမ်းတွင် အလုံအလောက် ဖော်ပြထားသည်)။ ယေရမိတွင် လူမျိုးတို့အပေါ် ပရောဖက်ပြုချက်များသည် ဣသရေလအတွက် သွန်သင်ချက်ဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်ထားပြီး အထူးသဖြင့် ပြည်နှင်ဒဏ်ခံနေရသူများအတွက် ဖြစ်သည်။

၄၆:၁–၂၈

အီဂုတ္တုပြည်ကို ဆန့်ကျင်၍

လူအပေါင်းတို့—စာသားအတိုင်းဆိုလျှင် “အသား”—အပေါ် ဘုရားသခင်၏ ကြီးမားသော တရားစီရင်ခြင်းသည် အီဂုတ္တုပြည်မှ စတင်မည်။ ထိုအချိန်တွင် အီဂုတ္တုပြည်သည် ဗာဗုလုန်ကို ခုခံနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော အင်အားကြီးနိုင်ငံ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဣသရေလ၏ သမိုင်းတွင် အီဂုတ္တုပြည်သည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ခုခံသူတို့ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ယုဒပြည်သား အကြွင်းအကျန်တို့ အီဂုတ္တုပြည်သို့ ထွက်ပြေးခြင်းကြောင့် ဘုရားသခင်သည် အီဂုတ္တုပြည်အပေါ် ပြင်းထန်သော တရားစီရင်ချက်များကို ချမှတ်ခဲ့သည် (၄၃:၁၀–၁၃; ၄၄:၃၀)။

၄၆:၁–၁၂။ နိဒါန်းနှင့် စစ်ပွဲ။ အခန်းငယ် ၁ သည် အခန်း ၄၆–၅၁ ကို နိဒါန်းပေးပြီး လူမျိုးတို့၏ အနာဂတ်ကို ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်က ဆုံးဖြတ်ကြောင်း ကြေညာသည် (၁:၁၀ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ၁:၁၀—ယေရမိ၏ ခေါ်တော်မူခြင်းတွင် အဓိကအကြောင်းအရာဖြစ်သော အခန်းငယ် ၄–၁၉ နှင့် ၄၆:၁ တို့အကြား ဤဆက်နွှယ်မှုသည် ယေရမိအနာဂတ္တိကျမ်း၏ အဓိကအကြောင်းအရာမှာ ဘုရားသခင်၏ အုပ်စိုးမှုနှင့် ကိုယ်တော်၏ နိုင်ငံတော်၏ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်ကြောင်း အကြံပြုသည်။ အခန်းငယ် ၂ တွင် တွေ့ရသော ရုတ်တရက် ခေါင်းစဉ်ဖြစ်သည့် လေမစ်စရိုင်မ်—“ဆန့်ကျင်၍” သို့မဟုတ် “အီဂုတ္တုပြည်နှင့် ပတ်သက်၍”—ဟူသောစကားသည် ဘုရားသခင်ကို လူမျိုးတို့၏ အုပ်စိုးရှင်နှင့် တရားသူကြီးအဖြစ် နားလည်သည့်အခြေအနေတွင်သာ အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသည်။ ခေါင်းစဉ်အပြည့်အစုံတွင် ခရစ်မပေါ်မီ ၆၀၅ ခုနှစ်၌ ဗာဗုလုန်တို့က ဖာရောမင်း နေခေါ ဒုတိယကို အနိုင်ယူခဲ့သော ကာခေမိတ်မြို့ စစ်ပွဲကို ဖော်ပြထားသည်။ ထိုနောက် ပရောဖက်ပြုချက်သည် ထိုရှုံးနိမ့်မှု၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးအောက်ရှိ အီဂုတ္တုပြည်ကို ဖော်ပြသည်။

ကာခေမိတ်မြို့ စစ်ပွဲသည် အီဂုတ္တုပြည်ကို အားကိုးခြင်း၏ မိုက်မဲမှုကို သက်သေပြခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃–၁၂)။ အီဂုတ္တုပြည်၏ အားနည်းမှုနှင့် အရှက်ကွဲမှုကို ထင်ရှားစေမည့် ထူးခြားသော စစ်ပွဲမြင်ကွင်းတစ်ရပ်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန် ဘုရားသခင်က ပရိသတ်ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃–၄)။ ဗာဗုလုန်တပ်သည် လှုပ်ရှားတိုက်ခိုက်ရန် ခေါ်ဆောင်ခံရချိန်တွင် အီဂုတ္တုတပ်သည် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်၍ ဆုတ်ခွာနေပြီးသား ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၅–၆)။ နှစ်စဉ် နိုင်းမြစ်ရေလျှံသကဲ့သို့ မြေကြီးကို လွှမ်းမိုးရန် ထကြွလာမည့် ၎င်း၏ရည်ရွယ်ချက်ကို စကားလုံးကစား၍ အီဂုတ္တုပြည်ကို မြင်းများ၊ ရထားများနှင့် မဟာမိတ်တပ်များဖြင့် စစ်ပွဲသို့ လှောင်ပြောင်စွာ ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၇–၉)။ အီဂုတ္တုပြည်၏ အမှန်တကယ် ရန်သူမှာ ဗာဗုလုန်တို့ မဟုတ်ဘဲ ထာဝရဘုရား ဘုရားသခင်ပင် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၀)။ ဗာဗုလုန်သည် ကိုယ်တော်၏ ကိရိယာမျှသာ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ အုပ်စိုးမှုသည် အီဂုတ္တုပြည်၏ ပျက်စီးခြင်းကို လိုအပ်စေပြီး ရှုံးနိမ့်သော အင်ပါယာ၏ အရှက်ကွဲမှုသည် လူမျိုးအပေါင်းတို့ကြားတွင် ကြားသိရမည် (အခန်းငယ် ၁၂)။

၄၆:၁၃–၂၈။ အီဂုတ္တုဘုရားများ၏ အစွမ်းမဲ့မှု။ ဘုရားသခင်သည် အီဂုတ္တုပြည်အပေါ် ဗာဗုလုန်တို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခရစ်မပေါ်မီ ၅၆၈ ခုနှစ်တွင် ဖြစ်မည်ဟု ကြိုတင်ဟောကြားခဲ့သည်။ ဖာရောမင်းနှင့် သူ၏ဘုရားများကို အနိုင်ယူခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏တန်ခိုးကို ထင်ရှားစေမည် (အခန်းငယ် ၁၅–၁၇)။ အခန်းငယ် ၁၅ သည် မေဖိမြို့၏ ဘုရား ပတာဟ်ကို ကိုယ်စားပြုသော သန့်ရှင်းသော နွား အာပစ်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ပုံရိပ်ဖော်ပြချက်သည် “တန်ခိုးကြီးသော” အီဂုတ္တုပြည်ကို သေးသိမ်စေသည်။ လှပသော နွားမတစ်ကောင်ကို ကိုက်တတ်သော ယင်ကောင်တစ်ကောင်က အနိုင်ယူသကဲ့သို့သော ဥပမာကို အသုံးပြု၍ (အီဂုတ္တုတို့၏ နွားကိုးကွယ်မှုကို ရွဲ့စောင်းစွာ ရည်ညွှန်းခြင်း၊ အခန်းငယ် ၁၅၊ ၂၁ နှိုင်းယှဉ်ပါ) ဘုရားများအပေါင်းနှင့်တကွ အင်အားကြီးမားသော အင်ပါယာသည် ပိုးမွှားငယ်တစ်ကောင်၏ အဆိပ်အတောက်ကြောင့် လွှမ်းမိုးခံရမည့်အကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ ကြီးမားပြီး အများအပြားရှိသောအရာကို သေးငယ်ပြီး တစ်ခုတည်းသောအရာက ဖျက်ဆီးသည့် ပုံရိပ်မှ စာသားသည် သေးငယ်ပြီး တစ်ခုတည်းသောအရာ—မြွေ—ကို ကြီးမားပြီး အများအပြားရှိသော အရာ—ပုဆိန်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် စစ်တပ်၊ ကျိုင်းကောင်များ သို့မဟုတ် နှံကောင်များကဲ့သို့—ဖြင့် ခုတ်လှဲသည့် ပုံရိပ်သို့ ပြောင်းသွားသည်။ အီဂုတ္တုလူတို့ လုပ်နိုင်သည့်အရာမှာ မြွေကဲ့သို့သာ တွန့်တွန့်ဆုတ်ဆုတ် အသံပြုခြင်း ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၂)။

ဣသရေလ၏ ဘုရားသခင်သည် နောမြို့၏ အမျိုးသားဘုရား အာမုန်—ဆိုလိုသည်မှာ သီဘမြို့၏ အာမုန်—နှင့် အီဂုတ္တုပြည်တစ်ခုလုံး၊ ၎င်း၏ဘုရားများနှင့် ဘုရင်များကို အပြစ်ပေးမည် (အခန်းငယ် ၂၅–၂၆)။ ဖာရောမင်းနှင့် သူ့ကို အားကိုးသူတို့၏ ပြစ်ဒဏ်တွင် ယုဒပြည်သား အကြွင်းအကျန်တို့လည်း ပါဝင်မည်။ သူတို့သည် ယုဒပြည်တွင် နေထိုင်ရန် ဘုရားသခင်၏ ခေါ်တော်မူချက်ကို နာခံမည့်အစား ဖာရောမင်း၏ ကာကွယ်မှုကို အားကိုးခဲ့ကြသည် (အခန်း ၄၂–၄၄ ကိုကြည့်ပါ)။ ဣသရေလ၏ ဘုရားသခင်သည် အမှန်ပင် လူမျိုးတို့၏ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် ဘုရင်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ၃၀:၁၀–၁၁ တွင် ဣသရေလအား ပေးထားသော နှစ်သိမ့်ခြင်း သတင်းစကား (၄၅:၄–၅ နှိုင်းယှဉ်ပါ) ကို ဤနေရာတွင် ထပ်မံဖော်ပြထားသည် (၄၆:၂၇–၂၈)။ ဣသရေလ၏ တန်ခိုးမှလွဲ၍ လူမျိုးအပေါင်းတို့၏ တန်ခိုးကို ဘုရားသခင် ငြိမ်းသတ်မည်။ ဣသရေလကို သင့်တင့်သော ပြစ်ဒဏ်မပေးဘဲ ထားမည်မဟုတ်သော်လည်း သူတို့သည် မကြောက်ရွံ့ရ၊ အကြောင်းမူကား ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်၍ ငြိမ်သက်ခြင်း ပေးတော်မူမည်။

၄၇:၁–၇

ဖိလိတ္တိပြည်ကို ဆန့်ကျင်၍

ဖိလိတ္တိလူတို့သည် ဣသရေလ၏ ရှေးရန်သူများ ဖြစ်ကြသည် (၁ ရာ၊ ၄ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် ယေရမိခေတ်ရောက်သောအခါ ဖိလိတ္တိပြည်သည် အီဂုတ္တုပြည်၏ အစေခံတစ်ဦးအဖြစ် လျော့ကျသွားခဲ့သည် (ယေ၊ ၄၇:၁ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ဤပရောဖက်ပြုချက်သည် တိုတောင်းပြီး အီဂုတ္တုပြည်ကို ဆန့်ကျင်သော ပရောဖက်ပြုချက်၏ နောက်တွင် လိုက်ပါလာသည်။ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် မြောက်ဘက်မှ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံနေရပြီး သူတို့၏ အန္တရာယ်ကို ဖော်ပြရာတွင် ယေရမိတွင် ကျူးကျော်စစ်ပွဲများနှင့် စစ်ပွဲများအတွက် အသုံးများသော စကားအသုံးအနှုန်းများကို အသုံးပြုထားသည်။ သို့သော် ဖိလိတ္တိလူတို့ကို အပြစ်ပေးမည့်သူမှာ ထာဝရဘုရားပင် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၄)။ မြောက်ဘက်မှ ကျူးကျော်လာသူသည် ထာဝရဘုရား၏ ဓားဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၆–၇)။ ဖိလိတ္တိပြည်အပေါ် ဤတရားစီရင်ခြင်းအတွက် သီးခြားအကြောင်းပြချက်ကို မဖော်ပြထားပါ။ သို့သော် ဤရှေးရန်သူကို ထာဝရဘုရားက အနိုင်ယူခြင်းသည် ဘုရားသခင်သည် နောက်ဆုံးတွင် မိမိ၏လူတို့၏ ကံကြမ္မာကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေမည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ကို ဣသရေလအတွင်း ဖြစ်ပေါ်စေရန် ဖြစ်သည်။

၄၈:၁–၄၇

မောဘပြည်ကို ဆန့်ကျင်၍

ဤရှည်လျားသော ပရောဖက်ပြုချက်သည် ဘေးဒုက္ခများ၏ ရှင်းလင်းဖော်ပြချက်အစီအစဉ်တစ်ရပ်အဖြစ် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ “ဒုက္ခ”၊ “သေခြင်း”၊ “တရားစီရင်ခြင်း” ဖြစ်ပြီး (အခန်းငယ် ၁) ထွက်ပြေးရန် သတိပေးချက်များ၊ စွဲချက်များ၊ တရားစီရင်ချက်များနှင့် ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်းများအကြား အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သမိုင်းဆိုင်ရာ ဖြစ်ရပ်များကို မသိရှိရသေးဘဲ ဖော်ပြထားသော နေရာအများအပြားကိုလည်း တိကျစွာ သတ်မှတ်၍ မရနိုင်ပါ။ ဤအပိုင်းသည် အခြားဓမ္မဟောင်းကျမ်းပိုဒ်များနှင့် သိသာထင်ရှားသော ဆက်နွှယ်မှုများ ရှိသည် (ဥပမာ တော၊ ၂၁:၂၈–၂၉; ၂၄:၁၇; တရား၊ ၂၈:၄၉၊ ၅၂; ဟေရှာ၊ ၁၅:၂–၅; ၁၆:၆–၁၂; ၂၄:၁၇–၁၈)။ ၎င်းသည် ယော်ဒန်မြစ်၏ အခြားဘက်တွင်ရှိသော အနီးကပ်အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို ရည်ညွှန်းပြီး ဣသရေလနှင့် ယုဒပြည်တို့နှင့် အပြိုင်အဆိုင်ဖြစ်ခဲ့သည့် ရှည်လျားသော သမိုင်းကြောင်းရှိသည်။

၄၈:၁–၁၃။ မောဘ၏ တရားစီရင်ခြင်းနှင့် သတိမထားခြင်း။ ၄၈:၁–၉ တွင် ဘေးဒုက္ခကြေညာချက်သည် မောဘမြို့များ ပျက်စီးမည့်အကြောင်း ကြိုတင်ဟောကြားသည်။ ဤစစ်ရေးခံတပ်များနှင့် စီးပွားရေးအင်အား၏ ဗဟိုဌာနများအပေါ် ကျရောက်မည့် တရားစီရင်ခြင်းသည် မောဘတစ်ပြည်လုံးတွင် ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်းနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း အော်ဟစ်သံများကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်။ သူတို့သည် တောကန္တာရထဲရှိ ဇူနီပင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ကြမည်ဖြစ်သော်လည်း မိမိတို့ကိုယ်ကို ကယ်တင်ရန် ထွက်ပြေးကြရန် သတိပေးခံရသည်—ဇူနီပင်သည် ပျက်စီးခြင်း၏ သင်္ကေတဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၆၊ ၉)။ မောဘတို့၏ အကြီးအကဲဘုရား ခေမုတ် (၁ ရာ၊ ၁၁:၇ နှိုင်းယှဉ်ပါ) သည် အစွမ်းမဲ့၍ သူ၏ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် မင်းသားများနှင့်အတူ ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရမည်။ မောဘတစ်ပြည်လုံး တိုက်ခိုက်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး မြို့တိုင်းနှင့် တစ်ပြည်လုံးသည် ပျက်စီးရာအရပ် ဖြစ်သွားမည်။

မောဘသည် စပျစ်ရည်ပြုလုပ်ခြင်း၏ ဥပမာအားဖြင့် သတိမထားဘဲ နေခြင်းအတွက် စွပ်စွဲခံရသည် (ယေ၊ ၄၈:၁၀–၁၃)။ မောဘ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးသည် စပျစ်ရည်ကဲ့သို့ပင် သက်သာငြိမ်သက်၍ ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး အလုပ်မလုပ်ဘဲ နေခဲ့သည် (အာမုတ်အနာဂတ္တိကျမ်း ၆:၁; ဇေဖနိအနာဂတ္တိကျမ်း ၁:၁၂ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မောဘသည် မနှောင့်ယှက်ဘဲ ထားရှိသော စပျစ်ရည်နှင့်တူသည်။ ၎င်းကို တစ်နေရာမှတစ်နေရာသို့ မရွှေ့ဘဲ၊ အခြားအိုးထဲသို့လည်း မသွန်းလောင်းခဲ့ကြသဖြင့် ပြည်နှင်ဒဏ် သို့မဟုတ် သုံ့ပန်းဘဝကို မကြုံတွေ့ခဲ့ရဟု ဆိုလိုသည်။ ရုန်းကန်မှုမရှိခြင်းက မောဘကို သတိမထားဘဲ နေစေခဲ့သည်။ ယခု ဘုရားသခင်သည် ၎င်း၏ပုလင်းများကို သွန်းလောင်း၍ ၎င်း၏အိုးများကို ခွဲဖျက်မည် (ယေ၊ ၄၈:၁၂–၁၃)။ ဤသည်မှာ ပျက်စီးခြင်းနှင့် ပြည်နှင်ဒဏ်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မောဘသည် တရားစီရင်ခြင်းခံရသော ဣသရေလနှင့်တူလာမည်ဖြစ်ပြီး မိမိအားကိုးခဲ့သော မိမိ၏ဘုရား ခေမုတ်နှင့်အတူ အရှက်ကွဲရမည်။

၄၈:၁၄–၂၈။ မောဘ၏ မာနနှင့် စွဲချက်။ မောဘအပေါ် နောက်ထပ်စွပ်စွဲချက်တစ်ရပ်မှာ ၎င်း၏ မာနကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ မောဘသည် မာနကြီးရန် အကြောင်းမရှိပါ၊ အကြောင်းမူကား ၎င်းသည် လုယက်ခံရပြီး လူငယ်များ သတ်ဖြတ်ခံရမည် (အခန်းငယ် ၁၄–၁၆)။ ၎င်း၏ ယခင်တန်ခိုးသည် ချိုးဖျက်ခံရမည် (အခန်းငယ် ၁၇၊ ၂၀)။ ဤကံကြမ္မာ၏ ဥပမာအဖြစ် အာရောအာမြို့သားများ—အာရနုန်မြစ်၏ မြောက်ဘက်တွင်ရှိသောသူများ—သည် ထွက်ပြေးလာသော လူအုပ်များကို မည်သို့ဖြစ်ခဲ့သနည်းဟု မေးရန် သတိပေးခံရသည်။ အဖြေမှာ မောဘသည် အရှက်ကွဲ၊ ချိုးဖျက်ခံရပြီး ပျက်စီးခဲ့ပြီဟူ၍ ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၉–၂၀)။ မောဘအပေါ် ဘုရားသခင်၏ အမှုကို စွဲချက်နှစ်ရပ်နှင့် ထို့နောက် တရားစီရင်ခြင်းအားဖြင့် ကြွယ်ဝစွာ ကွဲပြားသော ပုံရိပ်များဖြင့် ဖော်ပြထားသည် (အခန်းငယ် ၂၁–၂၈)။ ပထမစွဲချက်မှာ မောဘသည် ထာဝရဘုရားကို မာနထောင်လွှားစွာ ဆန့်ကျင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၆)။ မောဘသည် ဣသရေလ၏ ဘုရားသခင်နှင့် ပဋိညာဉ်မရှိသောကြောင့် ဤအချက်သည် ထူးခြားသည်။ သို့သော် ထာဝရဘုရားသည် လူမျိုးတို့၏ အုပ်စိုးရှင်ဖြစ်သည်ဟူသော အကြောင်းအရာနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ဣသရေလသည် ထာဝရဘုရားကို စစ်မှန်သော ဘုရားသခင်အဖြစ် လူမျိုးအပေါင်းတို့ အသိအမှတ်ပြုရန် ခေါ်ဆိုသော ဓမ္မသီချင်းများတွင် ဤအချက်ကို ချီးမွမ်းခဲ့သည် (ဆာ၊ ၉၃–၉၉; ဗျာ၊ ၁၄:၇–၈ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မောဘသည် မိမိကိုယ်ကိုသာ အကျိုးရှာသော မာနကြောင့် စကြဝဠာ၏ အုပ်စိုးရှင်အဖြစ် ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်အသရေနှင့် အဆင့်အတန်းကို စော်ကားခဲ့သည် (ယေ၊ ၄၈:၂၆)။ ထို့ပြင် ဣသရေလကို အထင်အမြင်သေးခြင်းလည်း ရှိခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၇)။ ထိုအရာသည် ဒုတိယစွဲချက် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် အသုံးပြုထားသော ဘာသာစကားသည် ငိုကြွေးမြည်တမ်းသည့် ဆာလံများနှင့် ဆင်တူသည် (ဆာ၊ ၅၉:၈; ယေ၊ ၂၀:၇; မြည်၊ ၁:၇)။ မောဘ၏ ဣသရေလအပေါ် အထင်အမြင်သေးခြင်းသည် ဘုရားသခင်နှင့် မိမိ၏လူတို့အကြား ရင်းနှီးသောဆက်ဆံရေး ရှိနေသောကြောင့် ဘုရားသခင်ကို စော်ကားရာရောက်သည်။ ထိုဆက်ဆံရေးသည် ပြည်နှင်ဒဏ်ခံနေရသော ဣသရေလကို အားပေးနိုင်ပြီး မျှော်လင့်ချက်ကို ပေးနိုင်သည်။

ဤစွဲချက်နှစ်ရပ်နောက်တွင် တရားစီရင်ခြင်းသည် ပြင်းထန်သည်။ မောဘသည် ၎င်း၏ တန်ခိုးနှင့် ခွန်အားကို ဆုံးရှုံးရမည် (ယေ၊ ၄၈:၂၁–၂၅)။ ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော်ဖလားဖြင့် မူးယစ်စေခြင်းခံရမည် (၂၅:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ ထို့နောက် မိမိ၏အန်ဖတ်ထဲတွင် လူးလှိမ့်ရမည် (၄၈:၂၆)—ဤသည်မှာ အရှက်ခွဲခြင်းနှင့် အဆင့်အတန်းကျဆင်းခြင်း၏ ပုံရိပ်ဖြစ်သည်။ ဣသရေလအပေါ် သူပြုခဲ့သည့် အထင်အမြင်သေးမှုအတိုင်းပင် သူ့အပေါ်လည်း အထင်အမြင်သေးမှုကို ခံရမည် (အခန်းငယ် ၂၆; အခန်းငယ် ၂၇ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ပြစ်မှုနှင့် ပြစ်ဒဏ်သည် ပြန်လည်ပေးဆပ်ခြင်း၏ အခြေခံသဘောတရားအရ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကိုက်ညီသည် (ထွက်၊ ၂၁:၂၃–၂၄; ဝတ်၊ ၂၄:၁၉–၂၀; တရား၊ ၁၉:၂၁; မ၊ ၅:၃၈–၄၂ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မောဘသည် အဝေးဆုံးသော နေရာသို့ ထွက်ပြေး၍ ကျောက်တုံးများကြားရှိ ဂူများတွင် ပုန်းအောင်းရန် သတိပေးခံရသည် (ယေ၊ ၄၈:၂၈)—၎င်းသည်လည်း အရှက်ခွဲခံရခြင်း၏ နောက်ထပ်လက္ခဏာတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။

၄၈:၂၉–၃၉။ တရားစွဲဆိုခြင်းနှင့် ပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်း။ နောက်ထပ်အပိုင်းတွင် စွဲချက်ပါသော တရားစွဲဆိုမှု (အခန်းငယ် ၂၉–၃၀) နှင့် ပြစ်ဒဏ် (အခန်းငယ် ၃၁–၃၃; ဟေရှာ၊ ၁၆:၆–၁၀ နှိုင်းယှဉ်ပါ) ပါဝင်သည်။ စွဲချက်သည် မောဘ၏ မာနကြီးခြင်းအကြောင်းအရာကို ဖော်ပြသည် (ယေ၊ ၄၈:၂၆)။ တိုတောင်းသော သုတ္တံစကားဆန်သည့် ဖော်ပြချက်တစ်ရပ်တွင် စီရင်ချက်ကို ချမှတ်ခဲ့သည်—မောဘ၏ မာနသည် အနှစ်သာရမရှိကြောင်း ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၃၀)။ လာမည့်ပျက်စီးခြင်းကို ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်းအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ စပျစ်ရည်နှင့် ဆက်နွှယ်သော ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့် ရယ်မောခြင်းအစား ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ငိုကြွေးခြင်း ရှိလာမည် (အခန်းငယ် ၃၁–၃၃)။

အခန်းငယ် ၃၄–၃၉ တွင် မောဘ၏ ပြစ်ဒဏ်အကြောင်းအရာကို ပိုမိုချဲ့ထွင်ထားသည် (အခန်းငယ် ၂၁–၂၆၊ ၃၁–၃၃ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ စာသားသည် ဟေရှာယအနာဂတ္တိကျမ်း၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ထင်ရှားစွာ ခံထားရသည် (၁၅:၄–၆; ၁၆:၁၁–၁၂)။ သို့သော် ဟေရှာယ ၁၆:၁၁ တွင် ဖော်ပြထားသော ငိုကြွေးမြည်တမ်းမှုသည် စပျစ်ရည်ကုန်သွယ်မှု ဆုံးရှုံးခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း ဤနေရာတွင် ငိုကြွေးမြည်တမ်းမှုသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း ရပ်တန့်သွားခြင်းနောက်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဟေရှာယထံမှ ယူထားသော အကြောင်းအရာကို ဤသို့ ပြန်လည်အသုံးချခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးနှင့် အချုပ်အခြာအာဏာသည် ယေရမိအတွက် အဓိကအကြောင်းအရာများ ဖြစ်ကြောင်း ထပ်မံသက်သေပြသည်။ လွှမ်းမိုး၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ နောက်ဆုံးစာကြောင်းများတွင် မောဘ၏ကံကြမ္မာကြောင့် ၎င်း၏အိမ်နီးချင်းများက ပြက်ရယ်ပြုခြင်းနှင့် ထိတ်လန့်အံ့ဩခြင်းတို့ကို ရည်ညွှန်းသည်။

၄၈:၄၀–၄၇။ မောဘထံသို့ ပေးသော သတင်းစကား၏ အကျဉ်းချုပ်။ ပရောဖက်ပြုချက်သည် ယခင်အကြောင်းအရာများကို ကွဲပြားသောပုံစံများဖြင့် ပြန်လည်ဖော်ပြ၍ အဆုံးသတ်သည်။ မောဘသည် ထာဝရဘုရားကို ဆန့်ကျင်၍ မိမိကိုယ်ကို မြှင့်တင်ခဲ့သောကြောင့် ဖျက်ဆီးခံရမည် (အခန်းငယ် ၄၂; အခန်းငယ် ၄၄ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ၊ တွင်းနှင့် ကျော့ကွင်းတို့ကို ရည်ညွှန်းခြင်း (အခန်းငယ် ၄၃) သည် အန္တရာယ်တစ်ခုမှ နောက်အန္တရာယ်တစ်ခုသို့ ရွေ့လျားသွားသော ဖြစ်ရပ်များကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြပြီး မောဘအတွက် လွတ်မြောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းတို့ကို ညွှန်ပြသည်။ အထွတ်အထိပ်တွင် အကြောင်းအရာ သုံးရပ် ပါဝင်သည်။ ပထမအချက်မှာ မောဘ၏ ပျက်စီးခြင်းကို ယခင်က အင်အားဗဟိုဌာနဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ အစွမ်းမဲ့၍ ပျက်စီးနေသော ဟေရှဘုန်မြို့၏ ကံကြမ္မာဖြင့် ဥပမာပြထားသည် (အခန်းငယ် ၄၅)။ ဒုတိယအချက်မှာ နိဂုံးချုပ်ဘေးဒုက္ခကြေညာချက် (အခန်းငယ် ၁ နှိုင်းယှဉ်ပါ) သည် ခေမုတ်ကို ကိုးကွယ်သူများ၏ သုံ့ပန်းဖြစ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည် (အခန်းငယ် ၄၆; အခန်းငယ် ၇၊ ၁၃ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မောဘ၏ ရှုံးနိမ့်ခြင်းသည် အမှန်စင်စစ် ဘုရားမဟုတ်သော ခေမုတ်၏ ရှုံးနိမ့်ခြင်းလည်း ဖြစ်မည်။ တတိယအချက်မှာ အနာဂတ်တွင် မျှော်လင့်ချက်ဆိုင်ရာ ကတိတစ်ရပ် ပြည့်စုံလာမည် (အခန်းငယ် ၄၇)။

အခြားနေရာများတွင် ယေရမိသည် ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရပြီးနောက် ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်းအတွက် ရှုဗ် ရှေဗုတ် ဟူသော စကားစုကို အသုံးပြုသည် (၂၉:၁၄; ၃၀:၃၊ ၁၈; ၃၂:၄၄; ၃၃:၁၁၊ ၂၆ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဣသရေလ၏ ရန်သူအတွက်ပင် မျှော်လင့်ချက်ရှိသော်လည်း ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရပြီးနောက်မှသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မောဘနှင့် ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင်၏ အဓိကစိုးရိမ်မှုမှာ ၎င်း၏ ပျက်စီးခြင်းသက်သက် မဟုတ်ဘဲ မိမိ၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို တည်ထောင်ရန်နှင့် မောဘနှင့် မောဘပြည်ရှိ ဣသရေလ၏ အကြွင်းအကျန်တို့ကို မိမိထံသို့ ပြန်လှည့်လာစေရန် နည်းလမ်းအဖြစ် ပျက်စီးခြင်းကို အသုံးပြုခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်ထံသို့ ပြန်လှည့်လာသောအခါ ဘုရားသခင်၏ တုံ့ပြန်မှုသည် ကရုဏာနှင့် အသက်သစ် ဖြစ်မည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုလူမျိုး၏ဘဝသည် ဣသရေလကို အီဂုတ္တုပြည်မှ ကယ်တင်ခဲ့သည့်အမှုကဲ့သို့ ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းအပေါ် အခြေခံမည်။

ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လူမျိုးတို့၏ ကောင်းကျိုးချမ်းသာအတွက် အခြေအနေတစ်ရပ်အဖြစ် သူတို့အပေါ် မိမိ၏ အုပ်စိုးမှုကို တည်ထောင်ရန် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ထာဝရဘုရားဖြစ်သောကြောင့် ကိုယ်တော်မပါဘဲ အသက်ရှင်ခြင်းကို ထိန်းသိမ်း၍ မရနိုင်၊ လူမျိုးများအကြား၌ပင် မရနိုင်ပါ။ မောဘသည် မိမိ၏အကျင့်များနှင့် ဘဏ္ဍာများကို အားကိုးခြင်းအားဖြင့် ထာဝရဘုရား၏ အာဏာကို ခုခံခဲ့သည် (၄၈:၇)။ ကိုယ်တော်၏ ဂုဏ်အသရေကို ထိခိုက်စေသည့်အထိ မိမိကိုယ်ကို မြှင့်တင်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၆၊ ၄၂)။ ဣသရေလကို ပြက်ရယ်ပြုစရာအဖြစ် ပြသခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၇)။ ထို့ပြင် မိမိ၏မာနနှင့် အထင်ကြီးမြင့်မားမှုတို့ကြောင့် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၉–၃၀)။ ထိုသို့သော အပြုအမူသည် လက်မခံနိုင်စရာဖြစ်ပြီး ဣသရေလ၏ ဘုရားသခင်သည် လူမျိုးတို့ကို အုပ်စိုး၍ သူတို့အား တာဝန်ခံစေတော်မူသည်။ ဤပရောဖက်ပြုချက်သည် ထိုကဲ့သို့သော ဘုရားသခင်ကို သူတို့ယုံကြည်ကိုးစားနိုင်ကြောင်း ဣသရေလအား သက်သေပြရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ အကြောင်းမူကား ကိုယ်တော်သည် ပြည်နှင်ဒဏ်ခံနေရသော မိမိ၏အကြွင်းအကျန်လူတို့၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းပြန်လှန်ပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤအချက်နှင့်စပ်လျဉ်း၍ ယေရမိအနာဂတ္တိကျမ်း ၄၆–၅၁ ရှိ လူမျိုးတို့အပေါ် ပရောဖက်ပြုချက်များသည် ဣသရေလ၏ သွန်သင်ခြင်းအတွက် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

 

 

၄၉:၁–၆

အမ္မုန်အမျိုးကို ဆန့်ကျင်သောအကြောင်း

ဤပရောဖက်ပြုချက်တွင် အပိုင်းနှစ်ပိုင်းပါဝင်ပြီး အပိုင်းတစ်ပိုင်းစီကို ပြစ်တင်စွပ်စွဲချက်တစ်ရပ်ဖြင့် စတင်ထားသည်။

၄၉:၁–၃။ ပထမပြစ်တင်စွပ်စွဲချက်။ ပထမပြစ်တင်စွပ်စွဲချက်တွင် သားများ၊ အမွေခံများနှင့် မိသားစုအခွင့်အရေးများကို ဥပစာပြုသည့်စကားများ (အခန်းငယ် ၁) ကို အသုံးပြုထားသည်။ အမ္မုန်သည် စစ်ရေးအင်အားအသုံးပြု၍ မြေယာကို သိမ်းယူခဲ့သည်ဟု စွပ်စွဲခံရသည်။ ဣသရေလတွင် သားများနှင့် အမွေခံများရှိသောကြောင့် Malkam ( “Milcom” သို့မဟုတ် “Molek” ဟုလည်း ခေါ်သည်) သည် ဂဒ်ပြည်၏မြေကို သိမ်းပိုက်ရန် သို့မဟုတ် ဂဒ်ပြည်၏မြို့များတွင် နေထိုင်ရန် အခွင့်အရေးမရှိပေ။ ထိုပြစ်မှုအတွက် တရားစီရင်ခြင်း၏ရလဒ်အဖြစ် (အခန်းငယ် ၂) အမ္မုန်သည် ပျက်စီးသောတောင်ပုံတစ်ခုဖြစ်လာမည်၊ စစ်ရေးတိုက်ခိုက်မှုတွင် မီးရှို့ခံရမည်၊ ထို့ပြင် အစ္စရေးတို့ကို မောင်းထုတ်ခဲ့သူများကို အစ္စရေးတို့က ပြန်လည်မောင်းထုတ်၍ မိမိတို့၏အမွေမြေကို ပြန်လည်ရရှိမည်။ ဤရလဒ်သည် ထိုအချိန်တွင် ဗာဗုလုန်လူတို့ သိမ်းပိုက်ထားသော ယုဒပြည်၏မြေသည် တစ်နေ့နေ့တွင် မိမိ၏တရားဝင်ပိုင်ရှင်ထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိမည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်။ အမ္မုန်ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက် ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းပြုရန် ခေါ်ဆိုမှုကို ပြုရမည်။ အကြောင်းမှာ Malkam သည် မိမိ၏ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် မင်းသားများနှင့်အတူ ပြည်နှင်ခံရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၃)။ Malkam သည် ယေဟောဝါ ဝင်ရောက်ဆောင်ရွက်တော်မူသောအခါ မိမိ၌ အာဏာမရှိကြောင်း ထင်ရှားစွာပြရမည်ဖြစ်သည်။ ဤအရာသည်လည်း ဣသရေလအမျိုး၏ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကို ထပ်မံချီးမွမ်းဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။

၄၉:၄–၆။ ဒုတိယပြစ်တင်စွပ်စွဲချက်။ ဒုတိယပြစ်တင်စွပ်စွဲချက်တွင် (အခန်းငယ် ၄) အမ္မုန်သည် မိမိ၏မြေဩဇာကောင်းမွန်မှုကို ဝါကြွား၍ မိမိ၏ဘဏ္ဍာများကို ယုံကြည်အားကိုးကာ မည်သူမျှ မိမိကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု ဆိုသဖြင့် မာနကြီးခြင်းအတွက် စွပ်စွဲခံရသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ထိုမာနကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲတော်မူမည် (အခန်းငယ် ၅၊ ၄၈:၄၃–၄၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ လူအပေါင်းတို့သည် မိမိတို့၏မြေမှ မောင်းထုတ်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့ကို ပြန်လည်စုစည်းပေးမည့် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးမျှ ရှိမည်မဟုတ်။ ပထမပြစ်တင်စွပ်စွဲချက်တွင် ဖော်ပြခဲ့သော ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်းအစား ဤအပိုင်းသည် အမ္မုန်တို့ မိမိတို့၏မြေသို့ ပြန်လာကြမည်ဟူသော ကတိတော်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (၄၉:၆၊ ၄၈:၄၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အမ္မုန်တို့၏ ကျူးကျော်မှုများနှင့် မာနကြီးမှုအတွက် သူတို့ကို အပြစ်ပေးတော်မူသောအခါ ယေဟောဝါသည် Milcom အပေါ် မိမိ၏အချုပ်အခြာအာဏာကို ထင်ရှားစွာပြတော်မူမည်။ ဂဒ်ပြည်၏မြေကို အစ္စရေးတို့ထံ ပြန်လည်ပေးအပ်မည်ဟူသော ပရောဖက်ပြုချက်သည် ယုဒပြည် ပြန်လည်တည်ထောင်ခံရမည့် မျှော်လင့်ချက်ကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။ အမ္မုန်တို့သည် ဣသရေလ၏ဘုရားသခင်သည် လူမျိုးများအပေါ် အုပ်စိုးတော်မူကြောင်း နားလည်လာကြသောအခါ Milcom ထံသို့မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်တော်ထံသို့ လက်အောက်ခံကြမည်။

၄၉:၇–၂၂

ဧဒုံအမျိုးကို ဆန့်ကျင်သောအကြောင်း

ပင်လယ်သေ၏ အရှေ့တောင်ဘက်တွင် တည်ရှိသော ဧဒုံအမျိုးသားတို့သည် ယာကုပ်/ဣသရေလ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ ဧသော၏ အဆက်အနွယ်များဖြစ်ကြသည် (က၊ ၃၆:၁၊ ၉)။ အခန်းငယ် ၉၊ ၁၄–၁၆ နှင့် Obadiah ၁–၅ တို့အကြား စကားလုံးအသုံးအနှုန်းဆိုင်ရာ ဆက်နွယ်မှု သို့မဟုတ် မှီခိုမှုရှိသည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဧဒုံအမျိုးကို ဆန့်ကျင်သော ပရောဖက်ပြုချက်များ မကြာခဏတွေ့ရသည် (အာ၊ ၁:၁၁–၁၂; ဟေရှာယ ၂၁:၁၁–၁၂; ၃၄:၅–၁၅; ၆၃:၁–၆; ယေဇကျေလ ၂၅:၁၂–၁၄; ၃၅:၁–၁၅; Obadiah ၁–၂၁; မာလခိ ၁:၂–၅)။ ၄၉:၁၉–၂၁ ရှိ အကြောင်းအရာသည် ၅၀:၄၄–၄၆ ရှိအကြောင်းအရာ၏ မတူညီသောပုံစံတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။

၄၉:၇–၁၃။ တရားစီရင်ခြင်း၏ ပုံရိပ်များ။ ဧဒုံအပေါ် တရားစီရင်ခြင်းကို ထင်ရှားပြင်းထန်သော စကားအသုံးအနှုန်းများဖြင့် ဖော်ပြထားသည် (အခန်းငယ် ၇–၁၃)။ ပထမဦးစွာ မေးခွန်းပုံစံဖြင့် ဧဒုံသည် မိမိ၏ကျော်ကြားသော ဉာဏ်ပညာကို ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီလောဟု စွပ်စွဲထားသည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၅:၁၁; Obadiah ၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဒုတိယအနေဖြင့် ဧသော၏ ဘေးဒုက္ခသည် ချဉ်းကပ်လာသောကြောင့် ဧဒုံသည် ထွက်ပြေးရမည် (ယေရမိ ၄၉:၈၊ ၄၈:၆–၈၊ ၂၈; ၄၉:၃၀; ၅၀:၈–၁၀; ၅၁:၆၊ ၄၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြင့် အစုတစ်ခုလုံးကို ကိုယ်စားပြုဖော်ပြသည့် စကားအသုံးအနှုန်းအားဖြင့် ဤသတိပေးချက်ကို ဒေဒန်မြို့သားများထံ ရည်ညွှန်းပြောဆိုထားသည်။ ဒေဒန်သည် ဧဒုံ၏ အရှေ့တောင်ဘက်ရှိ အာရပ်မြို့တစ်မြို့ဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ ဧဒုံကို ဖြတ်သန်းသွားသော ကုန်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် နေထိုင်သော ဒေဒန်အမျိုးသားများ၏ အခြေချနေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ လာမည့်အပြစ်ဒဏ်အတွက် ဧဒုံကို သတိပေးရန်ဖြစ်သည်။

တတိယအနေဖြင့် တရားစီရင်ခြင်း၏ ပြင်းထန်မှုကို ပုံရိပ်နှစ်မျိုးဖြင့် အလေးပေးဖော်ပြထားသည် (အခန်းငယ် ၉–၁၀)။ စပျစ်သီးခူးသူများသည် စပျစ်နွယ်ပင်များကို အကုန်အစင် မခူးဘဲ ကောက်သိမ်းသူများအတွက် အချို့ကို ချန်ထားလေ့ရှိကြသည် (တရားဟောရာ ၂၄:၁၉–၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ညအချိန်တွင် သူခိုးများသည်လည်း ရှိသမျှအရာအားလုံးကို မယူကြဘဲ မိမိတို့လိုအပ်သည့်အရာကိုသာ ယူကြသည်။ ထိုနှစ်မျိုးစလုံးသည် တစ်စုံတစ်ရာကို ချန်ထားကြမည်ဖြစ်သော်လည်း ဘုရားသခင်သည် ဧဒုံပြည်၌ မည်သည့်အရာကိုမျှ ချန်ထားတော်မမူ။ အကြောင်းမှာ ထိုလူမျိုးသည် ဆက်လက်တည်ရှိနိုင်တော့မည်မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ စတုတ္ထအနေဖြင့် ထိုမြင်ကွင်းသည် တရားစီရင်ခြင်း၏ အပြစ်ကင်းသောခံရသူများဖြစ်သည့် မိဘမဲ့ကလေးများနှင့် မုဆိုးမများထံသို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည် (ယေရမိ ၄၉:၁၁)။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ကရုဏာတော်ဖြင့် သူတို့ကို စောင့်ရှောက်တော်မူမည် (ဥပမာ ထွက်၊ ၂၂:၂၂; တရား၊ ၁၀:၁၈; ဆာ၊ ၆၈:၅; မာလခိ ၃:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မိဘမဲ့များနှင့် မုဆိုးမများကို စောင့်ရှောက်ရန် ပဋိညာဉ်ဥပဒေများတွင် သူတို့အတွက် စပျစ်ခြံများမှ စပျစ်သီးအချို့ကို ချန်ထားပေးရန် ပါဝင်သည်။ ယေရမိ ၄၉:၉ တွင် ထိုဥပဒေကို ရည်ညွှန်းထားခြင်းက အခန်းငယ် ၁၁ ၏အကြောင်းအရာကို ရှင်းပြပေးသည်။ စွန့်ပစ်ခံရပြီး အကာအကွယ်မဲ့သူများသာ ထာဝရဘုရားထံတော်၌ ကယ်တင်ခြင်းကို ရရှိကြမည်။

နောက်ဆုံးတွင် တရားစီရင်ခြင်းအကြောင်းကို စကားပြေအကျဉ်းချုပ်ဖြင့် ဖော်ပြရာ၌ ဘုရားသခင်သည် ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ပျက်စီးခြင်း၏ ခွက်ပုံရိပ်ကို အသုံးပြုတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၁၂–၁၃၊ ၂၅:၁၅–၂၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဧဒုံအပေါ် ကျရောက်မည့်အပြစ်ဒဏ်သည် ဘုရားသခင်၏ ကျိန်ဆိုတော်မူခြင်းကဲ့သို့ သေချာသည်။ ထိုအပြစ်ဒဏ်သည် မြို့တော်ဖြစ်သော ဗောဇရမြို့ကို ဦးစွာရည်ရွယ်ထားပြီး ထိုမြို့သည် ကျိန်ခြင်းခံရသောမြို့ ဖြစ်လာရမည် (တရား၊ ၂၈:၃၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အခြားမြို့များအားလုံးလည်း အစဉ်အမြဲ ပျက်စီးရာအရပ်များ ဖြစ်လာကြမည်။

၄၉:၁၄–၁၆။ ဧဒုံ၏မာန။ ဤအပိုင်းတွင် ဧဒုံသည် မိမိ၏ဘုရားကို ယုံကြည်အားကိုးခြင်းနှင့် မာနကြီးခြင်းတို့အတွက် အဓိကပြစ်တင်စွပ်စွဲချက်တစ်ရပ် ပါဝင်ပြီး (အခန်းငယ် ၁၆) တရားစီရင်ခြင်းနှင့်ဆိုင်သော အကြောင်းအရာများဖြင့် ဝန်းရံထားသည် (အခန်းငယ် ၁၄–၁၆)။ ဘုရားသခင်သည် ဧဒုံကို ဆန့်ကျင်ရန် လူမျိုးအပေါင်းတို့ကို စစ်ဆင်ရန် စုစည်းတော်မူနေသည် (အခန်းငယ် ၁၄)၊ ထိုလူမျိုးများကလည်း ဧဒုံကို မထီမဲ့မြင်ပြုကြမည် (အခန်းငယ် ၁၅)။ ဧဒုံလူတို့သည် မိမိတို့၏နှလုံးသားမာနဖြစ်သော မိမိတို့၏ဘုရားကြောင့် လှည့်စားခံခဲ့ကြသည်။ ထိုဘုရားကို ပုံမှန်မဟုတ်သော ဟေဗြဲစကားလုံး tipletset ဖြင့် ရည်ညွှန်းထားသည်။ ၎င်းသည် mipletset (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၅:၁၃) ၏ စကားလုံးပုံစံကွဲတစ်ရပ်ဖြစ်ပုံရပြီး Asherah အတွက် ဆက်ကပ်ထားသော ရုပ်ပုံ သို့မဟုတ် သင်္ကေတတစ်မျိုးမျိုးကို ဆိုလိုပုံရသည်။ ဘာသာပြန်များသည် ဤစကားလုံးကို “ပြင်းထန်မှု”၊ “ထိတ်လန့်စရာ” သို့မဟုတ် “ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ” ဟူ၍ အမျိုးမျိုးဘာသာပြန်ဆိုခဲ့ကြသည်။ ထိုစကားလုံးများသည် “တုန်လှုပ်သည်”၊ “ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သည်” ဟူသော palats ကြိယာမှ ဆင်းသက်လာသော နာမ်ပုံစံများဖြစ်သည်။ Astarte သို့မဟုတ် အခြားမျိုးပွားခြင်းဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးကို ကိုယ်စားပြုသည့် ရုပ်တုငယ်များကို ဧဒုံပြည်၌ တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

၄၉:၁၇–၂၂။ ရှုံးနိမ့်ခြင်း၏ ဥပမာများ။ တတိယနှင့် နောက်ဆုံးအပိုင်းတွင် ဧဒုံအပေါ် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းအကြောင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး အစွမ်းထက်သော ဥပမာသုံးမျိုးဖြင့် ဖော်ပြထားသည် (အခန်းငယ် ၁၇–၂၂)။ ပထမဦးစွာ ဧဒုံကျဆုံးခြင်းသည် သောဒုံနှင့် ဂေါမောရမြို့များ ကျဆုံးခြင်းကဲ့သို့ ဖြစ်မည်။ ထိုမြို့၌ မည်သူမျှ ကျန်ရစ်၍ နေထိုင်မည်မဟုတ် (အခန်းငယ် ၁၇–၁၈)။ ဒုတိယအနေဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ဧဒုံပြည်ရှိ သိုးစုကို တိုက်ခိုက်၍ ပျက်စီးစေသော ခြင်္သေ့ကဲ့သို့ ဖြစ်တော်မူမည် (အခန်းငယ် ၁၉–၂၁)။ အကြောင်းမှာ ဧဒုံပြည်ရှိ သိုးထိန်းတစ်ဦးမျှပင်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ရှင်ဘုရင်တစ်ဦးမျှပင်၊ ထာဝရဘုရားရှေ့တွင် ရပ်တည်နိုင်မည်မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တတိယအနေဖြင့် ဧဒုံကို တိုက်ခိုက်မည့်သူသည် လင်းယုန်ငှက်ကဲ့သို့ ဖြစ်မည် (အခန်းငယ် ၂၂)။ ဆိုလိုသည်မှာ ခြိမ်းခြောက်၍ ထိတ်လန့်စေမည်ဖြစ်ပြီး စစ်သည်တော်များသည် မီးဖွားသောအမျိုးသမီးများကဲ့သို့ တုန်လှုပ်ကြောက်ရွံ့ကြမည်။

ယေရမိ၏ ဤပုံရိပ်များနောက်ကွယ်တွင် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော် (အခန်းငယ် ၁၉) နှင့် ရည်ရွယ်တော်မူချက် (အခန်းငယ် ၂၀က) ရှိသည်။ ကိုယ်တော်သည် ခြင်္သေ့ကဲ့သို့သော ဘုရားသခင်ဖြစ်၍ ဧဒုံကို ဆန့်ကျင်ရန် လင်းယုန်ဖြစ်သော ဗာဗုလုန်ကို မိမိ၏ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် စေလွှတ်တော်မူမည်။ ၇–၂၂ အခန်းငယ်များ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဧဒုံ၏မာနနှင့် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချရန်ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကမ္ဘာ့လူမျိုးများအပေါ် ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို အသိအမှတ်မပြုခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအပိုင်းသည် ပြည်နှင်ခံဣသရေလတို့အား ယေဟောဝါသည် အမှန်တကယ် အစွမ်းအထက်ဆုံးဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူကြောင်း အာမခံပေးသည်။ အခြားမည်သည့်ဘုရား သို့မဟုတ် လူမျိုးကမျှ ကိုယ်တော်ကို မအောင်မြင်စေနိုင်။ မိမိ၏အကြွင်းအကျန်လူတို့ကို ကယ်လွှတ်မည်ဟူသော ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များသည် ယုံကြည်ထိုက်ကြောင်း ဤအရာက ယုဒပြည်အား အာမခံပေးရန် ဖြစ်သည်။

၄၉:၂၃–၂၇

ဒမာသက်အမျိုးကို ဆန့်ကျင်သောအကြောင်း

အစ္စရေး၏ မြောက်ဘက်အိမ်နီးချင်းဖြစ်သော ဒမာသက်သည် ဆီးရီးယားတစ်နိုင်ငံလုံးကို ရည်ညွှန်းသည် (ဟေရှာယ ၇:၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် ယေရမိသည် ဟာမတ်နှင့် အာရပဒ်တို့ကိုလည်း ဆီးရီးယားနိုင်ငံတစ်ခုလုံးကို ကိုယ်စားပြုသည့်နေရာများအဖြစ် အသုံးပြုထားသည် (ယေရမိ ၄၉:၂၃)။ တရားစီရင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကနဦးထိတ်လန့်မှုနှင့် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းပျောက်ဆုံးမှု (အခန်းငယ် ၂၃–၂၄) တို့နောက်တွင် ဒမာသက်မြို့သားများ၏ ငိုကြွေးမြည်တမ်းသံ ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံကို ပရောဖက်၏ လှောင်ပြောင်သရော်စကားအဖြစ်လည်း ဖတ်ရှုနိုင်သည် (အခန်းငယ် ၂၅)။ ဤအပိုင်းသည် ၂၆–၂၇ အခန်းငယ်များတွင် ပြင်းထန်သော တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ အပြစ်တင်စွပ်စွဲချက်ကို တရားဝင်ဖော်ပြထားခြင်း မရှိသော်လည်း ထိုပရောဖက်ပြုချက်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သမိုင်းဝင်နိုင်ငံရေးအာဏာနှင့် ပတ်သက်၍ ပြိုင်ဘက်တစ်စုံတစ်ရာ၏ အခွင့်အရေးတောင်းဆိုမှုကို ဖယ်ရှားရန် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏သတင်းစကားသည် လူမျိုးအပေါင်း၊ ရှင်ဘုရင်အပေါင်းနှင့် ဘုရားများအပေါ် ယေဟောဝါ၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို ချီးမြှောက်သောကြောင့် ဣသရေလအတွက် မျှော်လင့်ချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

၄၉:၂၈–၃၃

ကေဒါနှင့် ဟာဇော်အမျိုးကို ဆန့်ကျင်သောအကြောင်း

ကေဒါသည် ဣရှမေလ၏ အဆက်အနွယ်များဖြစ်သော အာရပ်အမျိုးအနွယ်များကို ရည်ညွှန်းပြီး (က၊ ၂၅:၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) သဲကန္တာရတွင် နေထိုင်ကြသည် (ယေရမိ ၂:၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဂါလိလဲအိုင်၏ မြောက်ဘက်တွင်ရှိသော ကျော်ကြားသည့် ဟာဇော်မြို့ကို မဆိုလိုသောကြောင့် ဤဟာဇော်၏ အရှေ့ဘက်တည်နေရာကို မသိရသေးပေ။ သို့သော် နာမ်စကားလုံးသည် “မြို့ရိုးမရှိသော ရွာများ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရနိုင်ပြီး ခြေသလုံးအိမ်တိုင်ဘဝပုံစံကို ဆိုလိုပုံရသည် (ယေရမိ ၄၉:၃၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤပရောဖက်ပြုချက်တွင် ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်းကို ကြေညာထားပြီး (အခန်းငယ် ၃၁–၃၃) နေဗုခဒ်နေဇာကို ထိုအရာ၏ အကောင်အထည်ဖော်သူအဖြစ် တိတိကျကျ ဖော်ပြထားသည် (အခန်းငယ် ၂၈၊ ၃၀)။ ထာဝရဘုရားသည် ကေဒါနှင့် ဟာဇော်ကို ဆန့်ကျင်သူများကို စုစည်းရန် အမိန့်ပေးတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၂၈–၂၉)၊ ထို့ပြင် မြို့သားများကို ဘေးကင်းရာသို့ ထွက်ပြေးကြရန် တိုက်တွန်းတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၃၀)။ နေဗုခဒ်နေဇာသည် ကေဒါနှင့် ဟာဇော်ကို ဆန့်ကျင်ရန် အစီအစဉ်တစ်ရပ်ကို ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း (အခန်းငယ် ၃၀) ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၈၊ ၃၁)။ ဣသရေလ၏ဘုရားသခင်သည် ထိုလူတို့ကို အရပ်ရပ်သို့ ကွဲလွင့်စေပြီး အဘက်ဘက်မှ ပျက်စီးခြင်းကို ကျရောက်စေတော်မူမည် (အခန်းငယ် ၃၂)။ ဤပရောဖက်ပြုချက်သည် လူမျိုးများ၊ သူတို့၏ရှင်ဘုရင်များနှင့် သူတို့၏ဘုရားများအပေါ် ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို ချီးမြှောက်ဖော်ပြသည်။

၄၉:၃၄–၃၉

ဧလံအမျိုးကို ဆန့်ကျင်သောအကြောင်း

ဗာဗုလုန်၏ အရှေ့ဘက်တွင် တည်ရှိသော ဧလံကို ဆန့်ကျင်သည့် ဤပရောဖက်ပြုချက်သည် ဇေဒကိမင်း လက်ထက် (ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် ခရစ်မပေါ်မီ ၅၉၇ ခုနှစ်) တွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ဧလံသည် တစ်ချိန်က ဗာဗုလုန်၏ မဟာမိတ်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဗာဗုလုန်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဗာဗုလုန်၏ လက်အောက်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သော အရှေ့ဘက်လူမျိုးများကို သင်္ကေတအားဖြင့် ကိုယ်စားပြုနိုင်ပြီး ဗာဗုလုန်ကျဆုံးသောအခါ ထိုလူမျိုးများ လွတ်မြောက်ကြမည်ဟု ဆိုလိုနိုင်သည်။ ဤပရောဖက်ပြုချက်သည် ဗာဗုလုန်ကို ဆန့်ကျင်သည့် ကျယ်ပြန့်သော ပရောဖက်ပြုချက် (၅၀:၁–၅၁:၅၈) သို့ ကူးပြောင်းသည့် အပိုင်းဖြစ်သည်။ ခြိမ်းခြောက်မှုများနှင့် တရားစီရင်ခြင်းများကို ပထမပုဂ္ဂိုလ်ပုံစံဖြင့် ဖော်ပြထားပြီး ထာဝရဘုရားသည် အကောင်အထည်ဖော်သူအဖြစ် ရှိတော်မူသည်။ အထွတ်အထိပ်မှာ ဧလံ၏ တန်ခိုးနှင့် ခေါင်းဆောင်များကို ပယ်ဖျက်၍ သူတို့၏နေရာတွင် ကိုယ်တော်၏ တိုက်ရိုက်အုပ်စိုးမှုကို တည်စေမည်ဟူသော ဘုရားသခင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်သည် (၄၉:၃၈)။ အဲဂုတ္တုပြည် (၄၆:၂၆)၊ မောဘ (၄၈:၄၇) နှင့် အမ္မုန် (၄၉:၆) တို့ကဲ့သို့ ဧလံအတွက်လည်း ဘုရားသခင်သည် ကောင်းမွန်သောနေ့ရက်များကို စီစဉ်ထားတော်မူသည်။ ဧလံ၏ ထီးနန်းကို ဧလံ၌ တည်စေပြီး အာဏာပိုင်ဆိုင်မှုဆိုင်ရာ တောင်းဆိုချက်အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းပြီးသောအခါ ကိုယ်တော်သည် ဧလံ၏ သုံ့ပန်းများကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်၍ သူတို့၏အခြေအနေကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေတော်မူမည် (အခန်းငယ် ၃၉)။ ဤအရာများသည် ပြည်နှင်ခံဣသရေလအကြွင်းအကျန်တို့အား ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကိုလည်း အိမ်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်တော်မူမည်ဟူသော သိမ်မွေ့သည့် အရိပ်အမြွက်များဖြစ်သည်။

၅၀:၁–၅၁:၅၈

ဗာဗုလုန်အမျိုးကို ဆန့်ကျင်သောအကြောင်း

ဗာဗုလုန်ကို ဆန့်ကျင်သည့် ပရောဖက်ပြုချက်တွင် အခြားလူမျိုးများအတွက် အသုံးပြုထားသော ပုံစံအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထာဝရဘုရားသည် ဗာဗုလုန်ကို ဆန့်ကျင်ရန် စစ်အင်အားများကို ခေါ်ယူတော်မူပြီး သူမ၏ကျဆုံးခြင်းကို ကြေညာတော်မူသည်။ ကျမ်းစာ၏ အခြားအပိုင်းများတွင် ဗာဗုလုန်သည် လူမျိုးများကို အပြစ်ပေးရန် ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်သော်လည်း ၅၀–၅၁ အခန်းကြီးများတွင် သူမသည် ဘုရားသခင်၏ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံရမည့်သူဖြစ်သည်။ ဗာဗုလုန်သည် တရားစီရင်ခြင်းအောက်တွင် ရှိနေပြီး မကြာမီ ကျဆုံးတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် သူမကို တည်မြဲသောအာဏာအဖြစ် ယုံကြည်အားကိုးခြင်းသည် အချည်းနှီးဖြစ်သည်။ ဤအခန်းကြီးများသည် လူမျိုးအချို့၏ အကြွင်းအကျန်များ (၄၆:၂၆; ၄၈:၄၇; ၄၉:၆၊ ၃၉) နှင့် ဣသရေလအတွက် (ဥပမာ ၃၀:၁–၃၃:၂၆) ဗာဗုလုန်ပြည်နှင်ခံခြင်းမှ ပြန်လာမည်ဟူသော ကတိတော်များကို ထောက်ခံပေးပြီး ဣသရေလတို့အား ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်၍ ကိုယ်တော်၏ ကတိတော်များ ပြည့်စုံလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရန် တိုက်တွန်းသည်။ ဗာဗုလုန်ကျဆုံးမည့်အကြောင်းကို ယခင်အပိုင်းများတွင် အရိပ်အမြွက်မျှသာ ဖော်ပြခဲ့သည် (၂၅:၁၁–၁၂၊ ၂၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

ဗာဗုလုန်ကျဆုံးမည့် ပရောဖက်ပြုချက်သည် အလွန်သေချာလှသဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုအရာသည် ဖြစ်ပြီးသားကဲ့သို့ပင် ဖော်ပြထားသည် (ဥပမာ ၅၁:၈)။ ဘုရားသခင်သည် ဖိနှိပ်သူကို အပြစ်ပေး၍ မိမိ၏လူတို့ကို လွတ်မြောက်စေရန် ဝင်ရောက်ဆောင်ရွက်တော်မူမည်။ ပျက်စီးရန် သတ်မှတ်ထားသော ဗာဗုလုန်တွင် ဆက်လက်နေထိုင်ခြင်း၏ အန္တရာယ်နှင့် ဗာဗုလုန်၏အပြစ်တွင် ပါဝင်ခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ရန် လိုအပ်ခြင်းတို့ကို အသုံးပြု၍ အကြွင်းအကျန်တို့အား မှန်ကန်သောရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်ရန် ဆွဲဆောင်ထားသည်။ ဤပရောဖက်ပြုချက်တွင် ဘုရားသခင်၏ လက်စားချေခြင်းအကြောင်းအရာသည် ပိုမိုထင်ရှားလာသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းသည် ပြုသည့်အတိုင်း ပြန်လည်ခံရမည့် တရားမျှတမှုမူအပေါ် အခြေခံထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအကြောင်းအရာသည် ဇိအုန်နှင့် သန့်ရှင်းရာဌာနတော်၊ ထိုနေရာ၌ ပြုလုပ်သော ဝတ်ပြုရေးနှင့် ဝန်ဆောင်မှုများ ပြန်လည်တည်ထောင်ခြင်းအပေါ် ဘုရားသခင်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် အထူးဆက်စပ်နေသည်။

စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးကို ဖြတ်သန်းသွားသော ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်တော်မူခြင်းကို သက်သေပြခြင်းအကြောင်းအရာသည် ၅၀–၅၁ အခန်းကြီးများတွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသည်။ ဗာဗုလုန်နှင့် သူမ၏ဘုရားများ ပြိုလဲပျက်စီးခြင်းက ယေရုရှလင်မြို့နှင့် ထာဝရဘုရား၏ ဗိမာန်တော် ဖျက်ဆီးခံရခြင်းသည် ဗာဗုလုန်ဘုရားများရှေ့တွင် ဘုရားသခင်၏ အစွမ်းမရှိခြင်းကြောင့် မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သက်သေပြသည်။ ဤအချိန်တွင် ကိုယ်တော်သည် ထိုဘုရားများအပေါ် အစဉ်အမြဲ အုပ်စိုးတော်မူကြောင်း ရှင်းလင်းလာသည်။ မိမိလူတို့၏အပြစ်ကြောင့် လူတို့ကိုလည်းကောင်း၊ မြို့နှင့် ဗိမာန်တော်ကိုလည်းကောင်း ဗာဗုလုန်လက်သို့ ကိုယ်တော်၏အလိုတော်ဖြင့် အပ်နှံခဲ့သော်လည်း ယခုမူကား ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေအရှင် ထာဝရဘုရားသည် ထိုအရာတို့ကို ဗာဗုလုန်၏လက်မှ ပြန်လည်ယူတော်မူရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ။

၅၀:၁–၃။ တရားစီရင်ခြင်း၏ နိဒါန်းသတင်းစကား။ (၉၅၇ စာမျက်နှာရှိ “ယေရမိအခန်းကြီး ၅၀ နှင့် ၅၁ တို့၏ အကြောင်းအရာ” ကို ကြည့်ပါ။) ဤပရောဖက်ပြုချက်၏ နိဒါန်းသည် ၁:၁–၃ ရှိ နိဒါန်းနှင့် ဆင်တူသည်။ ဖြစ်ရပ်နှစ်ရပ်စလုံးတွင် ယေရမိသည် ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ခံရပြီး နှစ်ရပ်စလုံးသည် ဗာဗုလုန်ပြည်နှင်ခံရခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည်။ ဗာဗုလုန်ကျဆုံးမည့်အကြောင်းကို ကြေညာပြီးဖြစ်သောကြောင့် ပြည်နှင်ခံရခြင်း၏အဆုံးသည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည် (ဗျာ၊ ၁၄:၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤအပိုင်း၏ သတင်းစကားတွင် အကြောင်းအရာများစွာ ကြွယ်ဝစွာပါဝင်သည်။ လူမျိုးတို့အကြား ဗာဗုလုန်ကျဆုံးမည့်အကြောင်းကို ကြေညာထားသည်။ ကြေညာခြင်းလုပ်ရပ်အတွက် ကြိယာခြောက်လုံး စုစည်းအသုံးပြုထားခြင်းသည် ထိုအကြောင်း၏ အရေးပါမှုကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ ကျဆုံးခြင်းတွင် ဗာဗုလုန်၏ အဓိကဘုရားဖြစ်သော Bel နှင့် Merodach (သို့မဟုတ် Marduk) တို့လည်း ပါဝင်မည်။ ကိုးကွယ်မြတ်နိုးထားသော ရုပ်တုများသည် အရှက်ကွဲခြင်း၊ ထိတ်လန့်ခြင်းနှင့် ချိုးဖျက်ခံရခြင်းတို့ကို ကြုံတွေ့ရမည် (၅၀:၃၈; ၅၁:၁၇၊ ၄၇၊ ၅၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဗာဗုလုန်ပျက်စီးခြင်းအားဖြင့် ယေဟောဝါသည် ဗာဗုလုန်ဘုရားများအပေါ် မိမိ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးအာဏာကို ထင်ရှားစွာပြတော်မူမည်။ ယေရုရှလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်းတွင် ဗာဗုလုန်ဘုရားများက ယေဟောဝါကို အောင်နိုင်ခဲ့သည်ဟူသော အယူအဆကိုလည်း အပြည့်အဝ ပျက်ပြယ်စေတော်မူမည်။ ထိုကျဆုံးခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေမည့် ကိရိယာမှာ မြောက်အရပ်မှ ထွက်လာမည့် လူမျိုးတစ်မျိုး ဖြစ်ရမည်။

ယေရမိအခန်းကြီး ၅၀ နှင့် ၅၁ တို့၏ အကြောင်းအရာ

ယေရမိအခန်းကြီး ၅၀ နှင့် ၅၁ တို့၏ ဖွဲ့စည်းပုံသည် ပညာရှင်များအကြား ဆွေးနွေးစရာအကြောင်းတစ်ရပ် ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဖွဲ့စည်းပုံခွဲခြားပုံ အမျိုးမျိုးစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ အောက်ပါခွဲခြားပုံသည် အခန်းကြီးနှစ်ခန်းစလုံးအတွက် အသုံးဝင်သော ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။

၁။ ယေရမိအခန်းကြီး ၅၀ ၏ အကြောင်းအရာ။ ယေရမိအခန်းကြီး ၅၀ တွင် နိဒါန်းနှင့် နိဂုံးရှိသည်။ နိဒါန်း (အခန်းငယ် ၁–၃) သည် ဗာဗုလုန်နှင့် သူမ၏ဘုရားများ ကျဆုံးခြင်းကို ကြေညာသော အကျဉ်းချုပ်တစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး ၄၅–၄၆ အခန်းငယ်များတွင် ထပ်မံဖော်ပြထားသည်။ အခန်းကြီး၏ ကျန်အကြောင်းအရာသည် ဘုရားသခင် မည်သူတို့အား စကားပြောတော်မူသည်ကို အခြေခံ၍ ဖွဲ့စည်းထားပုံရသည်။ ကိုယ်တော်၏ သတင်းစကားများကို ဤနေရာတွင် အုပ်စုသုံးစုထံ ရည်ညွှန်းထားသည်။ ဣသရေလ၊ ဗာဗုလုန်နှင့် ဗာဗုလုန်၏ရန်သူတို့ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုအုပ်စုသုံးစုကို ၄–၁၆ အခန်းငယ်များတွင် ရှင်းလင်းစွာ စတင်မိတ်ဆက်ထားသည်။ ဣသရေလ (အခန်းငယ် ၄–၁၀)၊ ဗာဗုလုန် (အခန်းငယ် ၁၁–၁၃) နှင့် ရန်သူ (အခန်းငယ် ၁၄–၁၆) တို့ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ်အပိုင်းတွင် စကားပြောဆိုခံရသူများမှာ ဣသရေလ (အခန်းငယ် ၁၇)၊ ဗာဗုလုန် (အခန်းငယ် ၁၈) နှင့် ဣသရေလ (အခန်းငယ် ၁၉–၂၀) တို့ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ရန်သူကို မဖော်ပြထားခြင်းက ပြဿနာသည် ဘုရားသခင်၊ ဣသရေလနှင့် ဗာဗုလုန်တို့အကြားတွင် ဖြစ်နေကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ သတင်းစကားများသည် ဣသရေလကို စကားပြောဆိုခံရသူအဖြစ် စတင်၍ အဆုံးတွင်လည်း ဣသရေလကိုပင် စကားပြောဆိုခံရသူအဖြစ် ထားရှိခြင်းဖြင့် မိမိ၏လူတို့အပေါ် ဘုရားသခင်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ပြသသည်။

နောက်ထပ်အကြောင်းအရာအပိုင်းကို အောက်ပါအတိုင်း ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ရန်သူ (အခန်းငယ် ၂၁–၂၃)၊ ဗာဗုလုန် (အခန်းငယ် ၂၄–၂၅) နှင့် ရန်သူ (အခန်းငယ် ၂၆–၃၀) တို့ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဣသရေလထံသို့ ပြောဆိုသည့် သတင်းစကားမရှိပေ။ အကြောင်းမှာ အဓိကအလေးပေးချက်မှာ မြောက်အရပ်မှလာသော ရန်သူအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ဗာဗုလုန်ကို မည်သို့ ပြုမူတော်မူမည်ဆိုသည့်အပေါ်တွင် ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးအပိုင်းတွင် ဣသရေလနှင့် ဗာဗုလုန်အကြားရှိ ပြဿနာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ ဗာဗုလုန် (အခန်းငယ် ၃၁–၃၂)၊ ဣသရေလ (အခန်းငယ် ၃၃–၃၄) နှင့် ဗာဗုလုန် (အခန်းငယ် ၃၅–၄၆) တို့ဖြစ်သည်။ အလေးပေးချက်မှာ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏လူတို့အတွက် ဗာဗုလုန်ကို မည်သို့ပြုမူတော်မူမည်ဆိုသည့်အပေါ်တွင် ရှိသည်။

၂။ ယေရမိအခန်းကြီး ၅၁ ၏ အကြောင်းအရာ။ အခန်းကြီး ၅၁ ၏ ဖွဲ့စည်းပုံကို တိတိကျကျ သတ်မှတ်ရန် ခက်ခဲသည်။ အသုံးဝင်သောနည်းလမ်းတစ်ရပ်မှာ စကားပြောသူများဖြစ်သည့် ဘုရားသခင်နှင့် ပရောဖက်တို့ကို အာရုံစိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအခန်းတွင် ဘုရားသခင်၏ စကားပြောချက် ငါးပိုင်းနှင့် ပရောဖက်၏ စကားပြောချက် လေးပိုင်းရှိသည်။ ထိုစကားပြောချက်များ အချင်းချင်း ဆက်စပ်နေခြင်းအားဖြင့် ဗာဗုလုန်ပျက်စီးခြင်းကို ထိရောက်စွာ ကြေညာထားသည်။

ပထမဘုရားသခင်၏ စကားပြောချက် (၅၁:၁–၅) တွင် ဗာဗုလုန်အပေါ် ကျရောက်လာမည့် တရားစီရင်ခြင်းကို ဘုရားသခင် ကြေညာတော်မူသည်။ ပထမပရောဖက်၏ စကားပြောချက် (အခန်းငယ် ၆–၁၉) တွင် အပိုင်းနှစ်ပိုင်းပါဝင်သည်။ တစ်ပိုင်းမှာ လူတို့အား ဗာဗုလုန်မှ ထွက်ခွာရန် တိုက်တွန်းခြင်းဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ပိုင်းမှာ ဗာဗုလုန်၏ရန်သူကို စစ်ပွဲအတွက် ခေါ်ယူခြင်းဖြစ်သည်။

ဒုတိယဘုရားသခင်၏ စကားပြောချက် (အခန်းငယ် ၂၀–၂၆) သည် ယခင်ပရောဖက်၏ စကားပြောချက်ကို အတည်ပြုခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် ထာဝရဘုရားသည် ဗာဗုလုန်၏ ရန်သူများဖြစ်သော မေဒိလူတို့ကို အသုံးပြု၍ ဗာဗုလုန်ကို အပြစ်ပေးတော်မူမည်ဟု ကြေညာသည်။ ဒုတိယပရောဖက်၏ စကားပြောချက် (အခန်းငယ် ၂၇–၃၂) တွင် ဘုရားသခင်သည် ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် လောကကို ထောက်ပံ့ထိန်းသိမ်းတော်မူသူဖြစ်သောကြောင့် ဗာဗုလုန်ကို တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးရှိကြောင်း အကြောင်းပြထားသည်။

တတိယဘုရားသခင်၏ စကားပြောချက် (အခန်းငယ် ၃၃) သည် ဗာဗုလုန်ကို ရိတ်သိမ်းမည့်အချိန် ရောက်လာတော့မည်ဟူသော ကြေညာချက်ဖြစ်သည်။ တတိယပရောဖက်၏ စကားပြောချက် (အခန်းငယ် ၃၄–၃၅) သည် ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်းပုံစံဖြစ်ပြီး ဣသရေလအတွက် လက်စားချေမှုကို တောင်းဆိုခြင်းလည်း ပါဝင်သည်။

စတုတ္ထဘုရားသခင်၏ စကားပြောချက် (အခန်းငယ် ၃၆–၅၀) သည် ပရောဖက်မှတစ်ဆင့် ဖော်ပြထားသော လူတို့၏စကားများအပေါ် ဘုရားသခင်၏ တုံ့ပြန်ချက်ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံး စတုတ္ထပရောဖက်၏ စကားပြောချက် (အခန်းငယ် ၅၁) သည် ဗာဗုလုန်ပြုခဲ့သည့်အရာကြောင့် လူတို့ခံစားရသော အရှက်ကွဲမှုကို ဝန်ခံခြင်းဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံး ပဉ္စမဘုရားသခင်၏ စကားပြောချက် (အခန်းငယ် ၅၂–၅၈) သည် ပရောဖက်၏စကားများအပေါ် တုံ့ပြန်ချက်ဖြစ်ပြီး ဗာဗုလုန်မြို့ကို လုံးဝပျက်စီးစေမည်ဟူသော ကြေညာချက်ဖြင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသည်။

၅၀:၄–၁၀။ ဣသရေလထံသို့ သတင်းစကား။ ဗာဗုလုန်ကျဆုံးခြင်းသည် သုံ့ပန်းအားလုံးအတွက် သတင်းကောင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏လူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်တော်ထံနှင့် ဇိအုန်သို့ ပြန်လာကြမည်ဖြစ်ပြီး မမေ့ရမည့် ထာဝရပဋိညာဉ်တစ်ရပ်တွင် ပါဝင်ကြမည် (အခန်းငယ် ၅)။ ဤပရောဖက်ပြုချက်သည် ယခင်ကတိတော်များ (၂၉:၁၂–၁၄; ၃၁:၃၁–၃၃; ၃၂:၄၀) မလွဲမသွေ ပြည့်စုံမည်ဟု ကြေညာသည်။ ဤသတင်းစကားတွင် ဘုရားသခင်၏လူတို့ကို လမ်းမှားစေသော မမှန်ကန်သည့် သိုးထိန်းများကြောင့် ပျောက်ဆုံးသွားသော သိုးများအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ သိုးထိန်းများသည် မိမိ၏လူတို့ကို ပြုမူခဲ့သည့်အရာအပေါ် ဘုရားသခင် ဝမ်းနည်းတော်မူသည်။ ထိုသိုးထိန်းများသည် ရှင်ဘုရင်များ သို့မဟုတ် ခေါင်းဆောင်များကို ဆိုလိုသည် (၂၂:၂၂; ၂၃:၁–၄; ယေဇကျေလ ၃၄:၁–၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူတို့၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ပရောဖက်များသည် အခြားဘုရားများကို ကိုးကွယ်ရန် အားပေးခြင်းအားဖြင့် လူတို့ကို ကိုယ်တော်ထံမှ လမ်းလွဲစေခဲ့ပြီး သူတို့၏ ကျိန်းဝပ်ရာအရပ်ကို မေ့လျော့စေခဲ့သည် (ဆာ၊ ၂၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ပြစ်တင်စွပ်စွဲချက်သည် ခေါင်းဆောင်များ၊ အထူးသဖြင့် နန်းတော်အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့ကို ရည်ရွယ်သည်။

ပျောက်ဆုံးသောသိုးဖြစ်လာခြင်း၏ အကျိုးဆက်အဖြစ် ယုဒသည် ဗာဗုလုန်၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ဗာဗုလုန်သည် ယုဒ၏အဖြစ်အပျက်အတွက် မိမိ၌ အပြစ်မရှိဟု ဆိုခဲ့ပုံရပြီး၊ ယုဒ၏အဖြစ်သည် မိမိတို့၏ကျိန်းဝပ်ရာ ဖြောင့်မတ်ခြင်းအရှင်ဖြစ်သော မိမိတို့၏သခင်ဘုရားကို ပြစ်မှားခဲ့သော လူတို့၏အပြစ်ကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု အပြစ်ပုံချခဲ့သည် (ယေရမိ ၅၀:၇)။ ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်သော တရားစီရင်ခြင်းနှင့် ဣသရေလအပေါ်ထားရှိသော ကိုယ်တော်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့အကြား ထူးခြားသောညီမျှမှုက ဗာဗုလုန်လူတို့သည် ဣသရေလရှင်ဘုရင်များထက် အပြစ်အတွက် ပေးဆပ်ရမည့်အဖိုးအခနှင့် ဣသရေလသမိုင်းတွင် မျှော်လင့်ချက်၏ နက်ရှိုင်းသောအမြစ်များကို ပိုမိုနားလည်ခဲ့ကြကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ သို့သော် ဗာဗုလုန်သည် မိမိ၏နှလုံးသားထဲတွင် ရှိသည့်အတိုင်း ပြုမူခဲ့ပြီး ထိုအရာအတွက် ဆင်ခြေပေး၍မရပေ။ မိမိ၏လုပ်ရပ်အတွက် တာဝန်ယူရမည်ဖြစ်သည်။ ဤစကားပြောချက်သည် ဣသရေလတို့အား ဗာဗုလုန်မှ ထွက်ခွာရန် တိုက်တွန်းခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (အခန်းငယ် ၈–၁၀)။ ထိုအရာသည် ခေါင်းဆောင်များကို လုပ်ဆောင်ရန် လှုံ့ဆော်ပေးသင့်သည်။ ဣသရေလလိုအပ်မည့် ခိုင်မာသောခေါင်းဆောင်များကို သိုးထီးများ၏ ဥပမာဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ ဘုရားသခင်သည် ဗာဗုလုန်အပေါ် ကျရောက်စေမည့် စစ်ရေးခြိမ်းခြောက်မှုကို မြောက်ဘက်မှ လူမျိုးများ၏ မဟာမိတ်အဖွဲ့အဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (အခန်းငယ် ၉–၁၀၊ ၅၁:၂၇–၂၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

၅၀:၁၁–၁၆။ ဗာဗုလုန်နှင့် ရန်သူထံသို့ စကားပြောချက်များ။ ယုဒကို ဝမ်းမြောက်စွာ အခွင့်ကောင်းယူ၍ မဆင်မခြင် လုယက်ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်းကြောင့် ဗာဗုလုန်၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်းသည် အရှက်ကွဲခြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည် (အခန်းငယ် ၁၁–၁၃)။ ထိုအင်အားကြီးနိုင်ငံကို ကောက်နှံနင်းနေသော နွားမနှင့် အထီးမြင်းများကဲ့သို့ အော်ဟစ်မြည်တမ်းနေသူအဖြစ် အထင်အမြင်သေးစွာ ဖော်ပြထားသည်။ “အင်အားကြီးသူများ” ဟူ၍လည်း အဓိပ္ပာယ်ရပြီး တစ်ခါတစ်ရံ “နွားထီးများ” ဟု ဘာသာပြန်ထားသည် (၄၆:၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဗာဗုလုန်၏ အလွဲသုံးစားပြုမှုနှင့် ကိုယ်ကျိုးရှာဖွေ အမြတ်ထုတ်မှုတို့ကို ဘုရားသခင် တရားစီရင်တော်မူမည်။ ဗာဗုလုန်သည် လူမျိုးများအနက် အနိမ့်ဆုံးဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး ဖြတ်သန်းသွားသူအပေါင်းတို့သည် သူမကို ပြောင်လှောင်၍ ရှူးသံပြုကြမည် (၅၀:၁၃၊ ၄၉:၁၇၊ ၃၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မြို့၏ “မိခင်” ဖြစ်သော ဗာဗုလုန်၏ နက်ရှိုင်းသောအရှက်ကွဲမှုနှင့် ပျက်စီးခြင်းသည် ထာဝရဘုရား၏ အမျက်တော်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည် (၅၀:၁၂–၁၃၊ ၆:၉–၁၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

၅၀:၁၄–၁၆ တွင် စကားပြောချက်၏ ရည်ရွယ်ခံသူမှာ ဗာဗုလုန်၏ ရန်သူဖြစ်သည်။ ဗာဗုလုန်သည် ထာဝရဘုရားကို ပြစ်မှားခဲ့သောကြောင့် ဘုရားသခင်သည် သူမကို ဆန့်ကျင်ရန် စစ်တပ်များကို ခေါ်ယူတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၁၄၊ အခန်းငယ် ၂၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏ လက်စားချေခြင်းအောက်တွင် သူမသည် ပြုခဲ့သည့်အတိုင်း ပြန်လည်ပြုခံရမည့် တရားမျှတမှုဥပဒေအရ အပြစ်ပေးခံရမည်။ သူမပြုခဲ့သည့်အတိုင်း သူမအား ပြန်လည်ပြုမည် (အခန်းငယ် ၁၅၊ ၅၀:၂၈; ၅၁:၁၁၊ ၂၄၊ ၃၅–၃၆၊ ၄၉၊ ၅၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဗာဗုလုန်သည် လက်ကိုပေးအပ်၍ အရှုံးပေးမည် (၅၀:၁၅)။ ဤစကားရပ်သည် ပျက်စီးခြင်းကို ရှောင်လွှဲရန် ကြိုးစားသည့် ပျက်ပြားသောပဋိညာဉ်တစ်ရပ်ကိုလည်း ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၀:၅; ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၉:၂၄; ၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၃၀:၉; မြည်၊ ၅:၆; ယေဇကျေလ ၁၇:၁၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မြို့ထဲမှ မျိုးစေ့ကြဲသူနှင့် ရိတ်သိမ်းသူတို့ကို ဖြတ်တောက်ပစ်မည်ဖြစ်သောကြောင့် အစာခေါင်းပါးခြင်း ဖြစ်ပေါ်လာမည်။ ထို့နောက် လူတိုင်းသည် မိမိတို့လူမျိုးထံသို့ ပြန်လည်လှည့်၍ မိမိတို့၏မြေသို့ ထွက်ပြေးကြမည် (ယေရမိ ၅၀:၁၆)။

၅၀:၁၇–၂၀။ ဣသရေလ၊ ဗာဗုလုန်နှင့် ဣသရေလထံသို့ သတင်းစကားများ။ ဤနေရာရှိ ပထမသတင်းစကားသည် နိုင်ငံရေးအာဏာများ၏ သားကောင်ဖြစ်၍ လူမျိုးများအကြား ပြန့်ကျဲနေသော ဣသရေလအကြောင်း ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၇)။ သို့သော် ထာဝရဘုရားသည် ဗာဗုလုန်ကိုလည်း စကားပြောတော်မူပြီး အာရှုရိပြည်ကို ပြုတော်မူခဲ့သကဲ့သို့ သူမ၏လုပ်ရပ်များအတွက် အပြစ်ပေးတော်မူမည်ဟု ကြေညာသည်။ ထို့နောက် မိမိ၏လူတို့ထံသို့ လှည့်၍ သူတို့ကို အိမ်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်မည်ဟု ကြေညာတော်မူသည်။ သူတို့သည် ဗာဗုလုန်မှ ထွက်ခွာရန် (အခန်းငယ် ၁၇–၂၀) နှင့် အိမ်သို့ ပြန်ရန် (အခန်းငယ် ၄–၅၊ ၈၊ ၁၆ခ) အမိန့်ပေးခံရသည်။ ဤအရာသည် ထာဝရဘုရား၏ လုပ်ဆောင်ချက်ဖြစ်မည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိထိန်းသိမ်းထားမည့်သူတို့နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်၍ သူတို့၏အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်တော်မူမည် (အခန်းငယ် ၂၀၊ ၃၁:၃၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဣသရေလ၏ သိုးထိန်းကောင်းသည် သူတို့အား အသက်၊ မျှော်လင့်ချက်နှင့် အနားယူရာနေရာကို ပေးတော်မူမည် (၅၀:၆–၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

၅၀:၂၁–၃၀။ ရန်သူ၊ ဗာဗုလုန်နှင့် ရန်သူထံသို့ သတင်းစကားများ။ ဘုရားသခင်သည် အမည်မဖော်ပြထားသော ဗာဗုလုန်၏ ရန်သူ၏ စစ်တပ်များကို သူမကို တိုက်ခိုက်၍ ဖျက်ဆီးရန် ခေါ်ယူတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၂၁–၂၃)။ ယခုစာသားသည် ဘုရားသခင်သည် ဗာဗုလုန်ကို မည်သို့ကိုင်တွယ်တော်မူမည်ကို ဖော်ပြသည်။ မေရသိမ် (ဗာဗုလုန်တောင်ပိုင်းရှိ ဒေသ) နှင့် ပေကုဒ် (တိဂရစ်မြစ်အောက်ပိုင်း၏ အရှေ့ဘက်ကမ်းတွင် နေထိုင်သော အာရမိတ်လူမျိုး) တို့ကို ဗာဗုလုန်တစ်ပြည်လုံးကို ကိုယ်စားပြုရန် အသုံးပြုထားသည်။ မေရသိမ်သည် ဗာဗုလုန်တောင်ပိုင်းရှိ “ခါးသောမြစ်” နှင့် ဆက်စပ်နိုင်ပြီး ထိုမြစ်ကို ကမ္ဘာမြေ၏ အပြင်ဘက်အစွန်းများအတွက် သင်္ကေတအဖြစ် ယူဆခဲ့ကြသည်။ ဗာဗုလုန်သည် ၎င်း၏အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိသည်။ ဤနေရာတွင် အထေ့အငေါ့ဖြင့် အသုံးပြုထားခြင်းသည် ယခင်က ကမ္ဘာ့အလယ်ဗဟိုဖြစ်ခဲ့သော မြို့သည် ယခုအခါ ကမ္ဘာ့အစွန်းများတွင် ရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်ဟု ဆိုလိုသည်။

ထို့နောက် ထာဝရဘုရားသည် အခန်းငယ် ၂၃–၂၄ တွင် ဗာဗုလုန်ကျဆုံးခြင်းအကြောင်းကို ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်းပုံစံဖြင့် ဆက်လက်ပြောဆိုတော်မူပြီး ဤအထေ့အငေါ့ကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည် (၄၉:၂၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဗာဗုလုန်ကို အင်အားနှင့် ခွန်အား၏ သင်္ကေတဖြစ်သော သံတူတူအဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (၂၃:၂၉; ၅၁:၂၀–၂၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် ထိုသံတူတူသည် ဖြတ်တောက်ခံရ၍ ရိုက်ချိုးခံရမည်။ ထာဝရဘုရားကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သောကြောင့် ဗာဗုလုန်သည် ကိုယ်တော်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရမည် (၅၀:၂၄–၂၅၊ အခန်းငယ် ၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏လူတို့အပေါ် ဗာဗုလုန်ပြုခဲ့သည့်အရာကို ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင်အား ပြစ်မှားခြင်းအဖြစ် မှတ်ယူသည်။ စာသားသည် ဗာဗုလုန်၏ ရန်သူများအကြောင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီး သူမကို အပြစ်ပေးဖျက်ဆီးရန် ထပ်မံခေါ်ယူသည် (အခန်းငယ် ၂၆–၂၇)။ ဗာဗုလုန်မှ ထွက်ပြေးလာသူများ (အခန်းငယ် ၈၊ ၁၆၊ ၁၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) သည် ဗာဗုလုန်က ဗိမာန်တော်အပေါ် ပြုခဲ့သည့်အရာအတွက် ဘုရားသခင်သည် သူမကို ပြန်လည်ပေးဆပ်စေတော်မူပြီဟု ဇိအုန်တွင် ကြေညာကြမည် (အခန်းငယ် ၂၈၊ အခန်းငယ် ၁၅; ၅၁:၁၁၊ ၂၄၊ ၃၅–၃၆၊ ၄၉၊ ၅၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဗာဗုလုန်၏ပြစ်မှုမှာ ဣသရေလ၏ သန့်ရှင်းသောအရှင်ကို မာနကြီးစွာ ဆန့်ကျင်ခြင်း (၅၀:၂၉) နှင့် ကိုယ်တော်၏ အာဏာ၊ တန်ခိုးနှင့် ဂုဏ်အဆင့်အတန်းကို လုံးဝဂရုမစိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

၅၀:၃၁–၄၆။ ဗာဗုလုန်၊ ဣသရေလနှင့် ဗာဗုလုန်ထံသို့ သတင်းစကားများ။ ဗာဗုလုန်ကို တိုက်ခိုက်၍ အပြစ်ပေးမည့်သူမှာ ထာဝရဘုရားကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၃၁–၃၂)။ ကိုယ်တော်သည် မြို့ကို မီးရှို့တော်မူမည်ဖြစ်ပြီး အရာအားလုံး လောင်ကျွမ်းပျက်စီးမည်။ သို့သော် ဗာဗုလုန်က သုံ့ပန်းများကို လွှတ်ပေးရန် ငြင်းဆန်နေသောကြောင့် ဣသရေလနှင့် ယုဒတို့အတွက် သူတို့၏အမှုကို ကာကွယ်ပေးမည့် အားကြီးသော ရွေးနုတ်ရှင်တစ်ပါး ရှိလာပြီ။ ထိုအရှင်သည် သူတို့ကို လွတ်မြောက်စေ၍ မြေကို အနားယူစေတော်မူမည်။ ဗာဗုလုန်မြို့သားများကိုလည်း မငြိမ်မသက်ဖြစ်စေတော်မူမည် (အခန်းငယ် ၃၄၊ ဗျာ၊ ၁၄:၉–၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤအပိုင်း၏ စကားအသုံးအနှုန်းသည် အဲဂုတ္တုပြည်မှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းထားသည် (ထွက်၊ ၂:၂၃–၂၅; ၃:၇–၈; ၆:၆; ၇:၁၄; ၁၅:၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဗာဗုလုန်မှ ထွက်ခွာခြင်းဖြစ်သော အလွတ်သစ်ထွက်မြောက်ခြင်းတစ်ရပ် ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဖြစ်ပြီး ထိုနောက်တွင် ထာဝရဘုရားနှင့် ပဋိညာဉ်သစ်တစ်ရပ် တည်ရှိလာမည် (ယေရမိ ၃၀:၁–၃၂:၂၈; ၅၀:၄–၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

စကားပြောချက်၏ နောက်ဆုံးရည်ရွယ်ခံသူမှာ ဗာဗုလုန်ဖြစ်သည်။ ဤအပိုင်းသည် ဓားတော်အတွက် ချီးမွမ်းသီချင်းတစ်ပုဒ်ဖြင့် စတင်သည် (အခန်းငယ် ၃၅–၃၈)။ ဗာဗုလုန်ကို ဆန့်ကျင်သည့် ထာဝရဘုရား၏ဓားတော် (အခန်းငယ် ၂၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) သည် ဗာဗုလုန်လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းအပေါ် သက်ရောက်မည်။ မင်းသားများ၊ ပညာရှိများ၊ နတ်ဝိဇ္ဇာဆရာများ၊ စစ်သည်တော်များ၊ မြင်းများ၊ ရထားများ၊ ကြေးစားစစ်သားများနှင့် ဘဏ္ဍာများအထိ ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးကို အားနည်းခြင်း၊ အသက်မဲ့ခြင်းနှင့် မတည်ငြိမ်ခြင်းအဖြစ် လျှော့ချမည်။ ဤအရာအားလုံးသည် သူတို့၏ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည် (အခန်းငယ် ၃၈)။ ဆိုလိုသည်မှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဘုရားသခင်ထံမှ ဗာဗုလုန်ကို ဝေးကွာစေခဲ့သော ကိုယ်ကျိုးရှာ မာနကြီးခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအနေဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ဗာဗုလုန်၏ မာနကို တရားစီရင်တော်မူမည် (အခန်းငယ် ၃၉–၄၀)။ သူမ၏ မာနကြီးမှုကြောင့် ဗာဗုလုန်သည် အစဉ်အမြဲ ပျက်စီးရာအရပ်ဖြစ်လာမည်။ လူ့အာဏာနှင့် လူတို့၏နေထိုင်မှုကို ကိုယ်စားပြုသည့် သင်္ကေတများ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏မြို့သားများနေရာတွင် သဲကန္တာရတိရစ္ဆာန်များသာ ရှိတော့မည်။ သူမ၏အဖြစ်သည် သောဒုံနှင့် ဂေါမောရတို့၏ အဖြစ်ကဲ့သို့ ဖြစ်မည်။ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းသည် မြောက်အရပ်မှ လာမည်ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာမြေ၏အစွန်းများမှ ရှင်ဘုရင်များစွာနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားသော လူမျိုးကြီးတစ်မျိုး ဖြစ်လာမည်။ အခန်းငယ် ၄၁–၄၃ သည် ၆:၂၂–၂၄ ကို ထပ်မံဖော်ပြထားသော်လည်း အဓိကကွာခြားချက်မှာ ဗာဗုလုန်သည် တိုက်ခိုက်သူမဟုတ်တော့ဘဲ (အခန်းငယ် ၂၂–၂၄) တိုက်ခိုက်ခံရသူဖြစ်လာခြင်းဖြစ်သည် (၅၀:၄၀–၄၃)။ အခန်းငယ် ၄၄–၄၆ နှင့် ၄၉:၁၉–၂၁ တို့အကြားတွင်လည်း ဆက်စပ်မှုရှိသည်။ ကံကြမ္မာ၏ ပြောင်းပြန်ဖြစ်ပေါ်ခြင်းသည် ထပ်မံ၍ လုံးဝပြည့်စုံရမည်။ ကမ္ဘာကို အုပ်စိုးမည့်သူမှာ ဗာဗုလုန်မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်နှင့်တူသောသူ မရှိ (အခန်းငယ် ၄၄ခ)။