အခန်းကြီး - ( ၆ - ၇ - ၈ - ၉ - ၁၀ )

 ၅:၁–၁၉။

စွဲချက်တင်ခြင်းနှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်း

ဘုရားသခင်သည် ယေရုရှလင်မြို့တွင် တရားစီရင်ခြင်း သို့မဟုတ် တရားမျှတခြင်းဟူသော မိရှပတ်ကို ကျင့်သုံးပြီး သစ္စာတရားကို ရှာဖွေနေသော လူတစ်ဦးကို ရှာဖွေရန် ပရောဖက်အား စိန်ခေါ်တော်မူသည်။ ထိုလူတစ်ဦးအတွက် မြို့ကို ခွင့်လွှတ်တော်မူမည် (ငယ် ၁)။ သောဒုံအကြောင်း (က၊ ၁၈:၂၂–၃၂) တွင် မြို့ကို ကယ်တင်ရန် အခြေအနေမှာ ဖြောင့်မတ်သူ ဆယ်ဦးကို ရှာတွေ့ရန် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ယေရုရှလင်မြို့အတွက် ဘုရားသခင်သတ်မှတ်ထားသော အခြေအနေသည် သောဒုံအတွက် တောင်းဆိုခဲ့သည်ထက် နည်းပါးပြီး၊ ထိုအချက်က ယေရုရှလင်၏ လုံးဝပျက်စီးနေသော အခြေအနေကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည် (ယေ၊ ၂၃:၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ တစ်စုံတစ်ဦးက အမှန်တရားကို ပြောမည်ဟု ကျိန်ဆိုခဲ့သော်လည်း ထိုသူသည် မမှန်မကန် ကျိန်ဆိုနေဖွယ်ရှိကြောင်း ယေရမိအား ကြိုတင်သတိပေးထားသည် (၅:၂)။ ယေရမိသည် ရှာဖွေရင်း ဆင်းရဲသားများ (ငယ် ၃–၄) ဖြစ်စေ၊ အာဏာရှိသူများ (ငယ် ၅) ဖြစ်စေ—မြို့တစ်မြို့လုံးသည် ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ စံနှုန်းနှင့် မကိုက်ညီကြောင်း သိရှိလာသည်။ ဤအရာသည် သူတို့က ထာဝရဘုရားထံသို့ ပြန်လာရန် ငြင်းပယ်ခြင်းကို အတည်ပြုသည်။

“ထို့ကြောင့်” ဟူသော စကားသည် တရားစီရင်ခြင်းကို မိတ်ဆက်ပေးသည် (ငယ် ၆)။ ခြင်္သေ့၊ ဝံပုလွေ၊ ကျားသစ်ကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများ၏ ဥပမာများဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ ထိုသားရဲများသည် ယုဒမြို့များကို တိုက်ခိုက်ဖျက်ဆီးပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသူတိုင်းကို ကိုက်ဖြတ်ရန် ချောင်းမြောင်းနေကြမည်။ ဤတရားစီရင်ခြင်းသည် လူတို့၏ လွန်ကျူးမှုနှင့် နောက်ဆုတ်မှုများ ပိုမိုများပြားလာခြင်းအပေါ် တုံ့ပြန်မှုဖြစ်သည်။ ငယ် ၁–၆ တွင် နိုင်ငံ၏ ပြစ်မှုများစွာနှင့် တရားစီရင်ခြင်း၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုတို့ကို ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ဖော်ပြထားသည်။ သို့သော် ဤအရာများအလယ်၌ပင် ဘုရားသခင်သည် ပြောဆိုတော်မူပြီး နောင်တရသူကို ခွင့်လွှတ်ရန် အသင့်ရှိနေဆဲဖြစ်သည် (ငယ် ၁)။ ငယ် ၇–၉ တွင် ဘုရားသခင်၏စကားသည် ဆွေးနွေးမှု၏ အဓိကအချက်ဖြစ်သည်။ သူတို့ပြုခဲ့သောအရာအတွက် မည်သို့ခွင့်လွှတ်နိုင်မည်နည်းဟု ကိုယ်တော်မေးတော်မူသည်။ ဤနေရာတွင် သွယ်ဝိုက်၍ ပါရှိသောအဖြေမှာ ခွင့်လွှတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ လူတို့က ပဋိညာဉ်ကို ချိုးဖောက်ထားပုံကို အသေးစိတ်နှင့် ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြပြီးနောက် ဘုရားသခင်က မိမိ၏လူတို့ကို အပြစ်ပေး၍ လက်စားချေသင့်သည်မဟုတ်လောဟု မေးတော်မူသည် (ငယ် ၉၊ ငယ် ၂၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထို့ကြောင့် တရားစီရင်ခြင်းသည် မလွဲမသွေဖြစ်နေသော်လည်း ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏လူတို့ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကို အလွန်အမင်း ရှာဖွေနေတော်မူသည်။ သို့သော် သူတို့က ကိုယ်တော်အား လက်ခံနိုင်သော ရွေးချယ်စရာတစ်ခုမျှ မပေးခဲ့ကြပါ။

ထာဝရဘုရား၏ မိမိလူတို့အပေါ် စွဲချက်တင်ခြင်းသည် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်သည် (ငယ် ၁၁–၁၃၊ ၁၉)၊ တရားစီရင်ခြင်းကိုလည်း လက်တွေ့ကျ၍ ထင်ရှားသော ပုံစံများဖြင့် ကြိုတင်ဟောထားသည် (ငယ် ၁၄–၁၇)။ သို့သော် တရားစီရင်ခြင်းကို ယုဒနှင့် ယေရုရှလင်မြို့ကို လုံးဝမဖျက်ဆီးရန် ဘုရားသခင်၏ ခိုင်မာသောဆုံးဖြတ်ချက်က ဘောင်ခတ်ထားသည် (ငယ် ၁၀၊ ၁၈၊ ၄:၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မိမိလူတို့ကို စပျစ်နွယ်ပင်ကဲ့သို့ ပြောဆို၍ (၂:၂၁–၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) တရားစီရင်ခြင်းကို အကောင်အထည်ဖော်ရာတွင် အကန့်အသတ်များ သတ်မှတ်တော်မူသည် (၅:၁၀)။ ဤနေရာတွင် တရားစီရင်ခြင်းသည် ကိုင်းဖြတ်ခြင်းနှင့် မသက်ဆိုင်သောအရာများကို ဖယ်ရှားခြင်းသဘောသို့ ပြောင်းလဲလာပြီး စပျစ်နွယ်ပင်ကို အကိုင်းသစ်များ ပြန်လည်ပေါက်ပွားရန် ချန်ထားသည်။ တရားစီရင်ခြင်းကို ဤသို့ကန့်သတ်ထားခြင်း၏ အခြေခံမှာ မိမိလူတို့အပေါ် ဘုရားသခင်၏မေတ္တာနှင့် သစ္စာရှိသော ကျန်ကြွင်းသူတို့သည် ကိုယ်တော်ထံသို့ ပြန်လာမည်ဟူသော အဆုံးမရှိသော မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သည်။ သူတို့အားဖြင့် ဣသရေလအတွက် အနာဂတ်အသစ်ကို ဖန်တီးမည့် ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ် အကောင်အထည်ဖော်မည် (၂၉:၁၀–၁၄၊ ၃၁:၁–၃၃:၂၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

ဣသရေလ၏ သစ္စာမဲ့ခြင်း၏ ရလဒ်သည် အမြစ်ဖြတ်ဖျက်ဆီးခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပြည်နှင်ခံရခြင်းဖြစ်မည်ဟု ထာဝရဘုရား ကြေညာတော်မူသည်။ သစ္စာမဲ့ခြင်းကို လာမည့်ပြည်နှင်ခံရခြင်းနှင့် ဆက်စပ်ထားခြင်းအားဖြင့် ဤအချက်ကို အလေးပေးထားသည် (၅:၁၉ခ)။ ယုဒ၏ ပြည်နှင်ခံရခြင်းသည် သူမသည် အခြားဘုရားများကို ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်မည်။ ထိုစကားလုံးသည် ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ စကားလုံးဖြစ်ပြီး သစ္စာရှိမှု၊ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှု၊ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ဘဝနေထိုင်ပုံတို့ ပါဝင်သည်။ ထို့အပြင် သူမသည် ထာဝရဘုရားကို စွန့်ပစ်ခဲ့ခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်—ဤအရာသည် အိမ်ထောင်ရေး၏ ဥပမာနှင့် ဆက်စပ်နေသော ပဋိညာဉ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (၂:၂–၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူစိမ်းချစ်သူများနောက်သို့ လိုက်ခြင်း (၃:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) သည် သူစိမ်းအိမ်ထောင်ရေးသို့ ဦးတည်စေပြီး ထိုရွေးချယ်မှုကြောင့် ဣသရေလသည် ဘုရားသခင်၏ကတိတော်နှင့် ထောက်ပံ့ပေးမှုမရှိသော သူစိမ်းပြည်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ပြည်နှင်ခံရခြင်းမှ လွတ်မြောက်ရန် မျှော်လင့်ချက်သည် ဣသရေလအတွက် အနာဂတ်ကို ထောက်ပံ့ပေးမည့် ဘုရားသခင်ထံသို့ ပြန်လာခြင်းတွင် ရှိသည်။

၄:၁၀ အရ လူတို့သည် ငြိမ်သက်ခြင်းရှိမည်ဟု ကတိပေးသော မဟုတ်မမှန် ပရောဖက်များ၏ လှည့်စားခြင်းကိုသာမက ထိုလိမ်လည်မှုကို ယုံကြည်လိုသော သူတို့၏ဆန္ဒကို အတည်ပြုသော ထာဝရဘုရား၏ ပြုမူမှုကြောင့်လည်း လှည့်စားခံခဲ့ရသည်။ ဤအကြောင်းအရာကို ငယ် ၁၂–၁၃ တွင် ပြန်လည်တွေ့ရသည်။ မဟုတ်မမှန် ပရောဖက်များ၏ လှည့်စားခြင်းခံရ၍ (ငယ် ၁၃) ဣသရေလတစ်မျိုးလုံးသည် တရားစီရင်ခြင်း၏ အကျိုးဆောင်သူမှာ ဘုရားသခင်မဟုတ်ကြောင်းနှင့် မည်သည့်ဘေးဒုက္ခမျှ သူတို့အပေါ် မကျရောက်နိုင်ကြောင်း ကောက်ချက်ချခဲ့ကြသည် (ငယ် ၁၁–၁၂)။ ထာဝရဘုရားကို ဤသို့ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း လှောင်ပြောင်ခြင်းသည် မိမိလူတို့ကို တရားစီရင်ရန် ကိုယ်တော်၏ အာဏာနှင့် အခွင့်အရေးကို လုံးဝငြင်းပယ်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းတွင် ဘုရားသခင်က သူတို့ကို လှည့်စားခဲ့သည်ဟူသော စွပ်စွဲချက်မှ ကိုယ်တော်ကို လွတ်မြောက်စေသည်။

၅:၂၀–၃၁။
ဘုရားသခင်၏လူတို့၏ မိုက်မဲသောနှလုံးသား

ဤအပိုင်းသည် လူတို့၏ ကျရှုံးမှုနှင့် ပတ်သက်သော ရှုထောင့်အမျိုးမျိုးကို ဖွံ့ဖြိုးတင်ပြပြီး မလွဲမသွေဖြစ်လာမည့် တရားစီရင်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းများကို ဖော်ပြသည်။ “ကြားနာကြလော့” ဟူသော သတိပေးချက်သည် ဣသရေလက လက်ခံရမည့် သွန်သင်ချက်တစ်ရပ်ကို ကြေညာသည်။ သို့သော် သူတို့သည် “နားမလည်သူများ” သို့မဟုတ် “အာရုံကင်းသူများ” ဖြစ်ကြသည် (စာသားအရ “နှလုံးမရှိသူများ” သို့မဟုတ် “စိတ်မရှိသူများ” ဖြစ်ပြီး ဟေဗြဲစကားလုံး လက်ဗ်တွင် ဉာဏ်ရည်ပိုင်းနှင့် စိတ်ခံစားမှုပိုင်း နှစ်မျိုးစလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်များ ပါဝင်သည်)။ မြင်ခြင်းနှင့် ကြားခြင်းသည် “ပညာရှိသောနှလုံး” သို့ ဦးတည်စေသည် (ဥပမာ ဆာ၊ ၉၀:၁၂; သု၊ ၈:၅; ၁၆:၂၃; ၂၁:၁၁)။ သို့သော် မျက်စိနှင့် နားရှိသော်လည်း မမြင်၊ မကြားခြင်းသည် မိုက်မဲခြင်းကို ဖော်ပြသည် (ယေ၊ ၅:၂၁၊ သု၊ ၁၆:၂၂–၂၃; ဟေရှာ၊ ၆:၉–၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏ ဣသရေလထံသို့ ခေါ်သံမှာ “ကြားနာ၍ စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ မိမိတို့၏ဘုရားသခင်ကို ချစ်ကြရန်” ဖြစ်သည် (တရား၊ ၆:၄–၅)။ ယေရမိ ၅:၂၃ တွင် လူတို့၏ ခေါင်းမာ၍ ပုန်ကန်သော နှလုံးသားများကို ဖန်ဆင်းရှင်၏တန်ခိုးနှင့် ကြီးမြတ်မှုကို ချီးမွမ်းသည့် သီချင်းတစ်ပုဒ်မှတစ်ဆင့် စိန်ခေါ်ထားသည် (ငယ် ၂၂)။ ထိုသီချင်းတွင် ဟေရှာယ (၄၀:၁၂–၁၇; ၄၄:၂၁–၂၈) နှင့် ယောဘဝတ္တု (၅:၈–၁၅; ၉:၅–၁၀) တွင်လည်း တွေ့ရသော အကြောင်းအရာများ ပါဝင်သည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိဖန်ဆင်းခြင်းအပေါ် အုပ်စိုးတော်မူသည် (က၊ ၁:၁–၂၊ ၉–၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ လူတို့သည် မိုက်မဲစွာ ထာဝရဘုရားကို မကြောက်ရွံ့ကြ။ သို့သော် သူတို့အား အသက်ပေးသူမှာ ကိုယ်တော်တစ်ပါးတည်းသာဖြစ်သောကြောင့် ကြောက်ရွံ့သင့်သည်။ လူတို့ဝတ်ပြုကိုးကွယ်နေသော မွေးဖွားပွားများစေသော ဘုရားများမဟုတ်ဘဲ ကိုယ်တော်တစ်ပါးတည်းသာ မိုးနှင့် ရိတ်သိမ်းခြင်းနှစ်မျိုးစလုံးကို ပေးနိုင်တော်မူသည် (ယေ၊ ၅:၂၄)။

နှလုံးသားသည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော် မရှိဘဲ အချည်းနှီးဖြစ်နေသောအခါ အသက်ပေးသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကို လှည့်ဖယ်ပစ်သည် (ငယ် ၂၅)၊ မိမိ၏အိမ်နီးချင်းအပေါ် မေတ္တာနှင့် စောင့်ရှောက်မှု ရက်စက်စွာ ကင်းမဲ့လာသည် (ငယ် ၂၆–၂၇)၊ လူတို့သည် စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို စုဆောင်းသိမ်းဆည်းထားသော်လည်း ဆင်းရဲသားနှင့် လိုအပ်နေသူများအပေါ် ကရုဏာမပြကြ (ငယ် ၂၇–၂၈)။ ထို့ကြောင့် ယေရမိသည် ဘုရားသခင်ကို စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ချစ်ရန်ပညတ် (တရား၊ ၆:၄–၅) နှင့် မိမိအိမ်နီးချင်းကို မိမိကိုယ်ကို ချစ်သကဲ့သို့ ချစ်ရန်ပညတ် (ဝတ်၊ ၁၉:၁၈၊ မ၊ ၂၂:၃၄–၄၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) တို့ကို ဆက်စပ်ပေးသည်။ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း (ယေ၊ ၅:၂၂၊ ၂၄) သည် ဘုရားသခင်၏အမှန်တရားနှင့် ပြည့်စုံသောအသက်တာကို ဖွင့်ပေးသည့် သော့ချက်ဖြစ်ကြောင်း ယေရမိ၏သွန်သင်ချက်ကို အတည်ပြုတော်မူသည် (မ၊ ၂၂:၃၇–၄၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုသို့ ရိုသေကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် မြေကြီးပေါ်ရှိ လူမျိုးအပေါင်းတို့ထံ ပထမကောင်းကင်တမန် ကြေညာသော ထာဝရဧဝံဂေလိတရား၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည် (ဗျာ၊ ၁၄:၆–၇)။ ဤကျမ်းပိုဒ်သည် ဣသရေလထံသို့ “အဆုံး၌ သင်တို့သည် အဘယ်သို့ ပြုကြမည်နည်း” ဟူသော မေးခွန်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (ငယ် ၃၁)။ “အဆုံး” (အာခါရစ်) တွင် အချိန်နှင့်သက်ဆိုင်၍ “အနာဂတ်” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်နှင့် ယုတ္တိဆိုင်ရာအရ “ရလဒ်” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်နှစ်မျိုးစလုံး ပါဝင်သည် (တရား၊ ၃၂:၂၀; ယေ၊ ၁၇:၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် ဤစကားလုံးသည် “နောင်လာမည့်သားစဉ်မြေးဆက်” သို့မဟုတ် “ကျန်ကြွင်းသူ” ကိုလည်း ဆိုလိုနိုင်သည် (တော၊ ၂၄:၂၀; ဆာ၊ ၁၀၉:၁၃; ယေဇ၊ ၂၃:၂၅; ဒံ၊ ၁၁:၄)။ ဣသရေလသည် ထာဝရဘုရား၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ကြားနာရန်၊ ကိုယ်တော်ထံသို့ ပြန်လာရန်နှင့် ကယ်တင်ခြင်းရရန် လိုအပ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့က နားမထောင်ပါက ရလဒ်မှာ ဘေးဒုက္ခဖြစ်မည် (ယေ၊ ၅:၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

၆:၁–၈။
ကျန်ကြွင်းသူများကို ကယ်တင်ခြင်း

ဗင်္ယာမိန်အမျိုးသားများ (စာသားအရ “သားသမီးများ”) အား ယေရုရှလင်မြို့မှ ထွက်ပြေးရန် တိုက်တွန်းထားသည် (ငယ် ၁)။ ဗင်္ယာမိန်သည် ဣသရေလတစ်မျိုးလုံးကို ကိုယ်စားပြုသည်။ တေကောမြို့နှင့် ဗက်ဟက္ကရင်မ်သည် ယေရုရှလင်၏ တောင်ဘက်နှင့် အနောက်ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး ဗင်္ယာမိန်သည် မြောက်ဘက်တွင် ရှိသောကြောင့် မြို့ပတ်ဝန်းကျင်တစ်လျှောက် သတိပေးသံကို ကြားစေရန် ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည် (ငယ် ၃)။ စစ်ပွဲတွင် တိုက်ခိုက်ခံနေရသော မြို့တစ်မြို့အတွင်းရှိ လူအချို့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ဖျက်ဆီးခြင်းမှ လွတ်မြောက်စေရန် စီစဉ်ပေးနိုင်သည် (ယောရှု၊ ၆:၂၂–၂၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုသို့ဖြင့် ကျန်ကြွင်းသူအနည်းငယ် အသက်ရှင်ကျန်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သစ္စာရှိသူများကို ထွက်ပြေးရန် သတိပေးထားသော်လည်း လူအများစုဖြစ်သော သစ္စာမရှိသူများသည် ဖျက်ဆီးခြင်းကို ရင်ဆိုင်ကြရမည်။

ကြိုတင်ဟောထားသော ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှု၏ မှတ်တမ်းသည် မမျှော်လင့်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ရပ်ဖြင့် စတင်သည်။ ဇိအုန်၏သမီး (ယေရုရှလင်) ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိ၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မိန်းမတစ်ဦးအဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (ယေ၊ ၅:၂၊ ၂:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူမက ချစ်ခင်ဆက်ဆံခဲ့သော နိုင်ငံခြားအုပ်စိုးရှင်များ (သိုးထိန်းများ) သည် သူမအနီးတွင် မိမိတို့၏လူများနှင့်အတူ လာရောက်နေထိုင်ကြမည်—သို့သော် သူမ၏ပျော်ရွှင်မှုအတွက် မဟုတ်ဘဲ ရန်လိုမှုနှင့် လုယက်ဖျက်ဆီးရန်အတွက် ဖြစ်မည် (၆:၃)။ သူတို့၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ မြို့ကို ဖျက်ဆီးရန် ဖြစ်သည်။ ဤမှတ်တမ်းသည် အရေးတကြီးဖြစ်မှုနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို ဖော်ပြသည်။ မွန်းတည့်အချိန်တွင် တိုက်ခိုက်ပြီး ညနေအထိ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ ထို့နောက် ညတစ်လျှောက် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် ထူးခြားသောအရာဖြစ်သည် (ငယ် ၄–၅)။ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှုသည် ဘုရားသခင်၏လုပ်ရပ်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ မြို့ကို ဝိုင်းရံရန် ပြင်ဆင်စေရန် သိုးထိန်းများအား ကိုယ်တော်က အမိန့်ပေးတော်မူပြီး ယေရုရှလင်မြို့ကို ကျူးကျော်သူများထံ ဖော်ပြပေးသူမှာလည်း ကိုယ်တော်ပင်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ယေရုရှလင်မြို့အလယ်တွင် ရှိနေသော ဖိနှိပ်မှုနှင့် ဆိုးယုတ်မှုအပေါ် ပြင်းထန်သော စွဲချက်ကို ထပ်မံတင်ပြတော်မူသည် (ငယ် ၆–၇)။

နောက်ဆုံးတွင် ပရောဖက်သည် ယေရုရှလင်မြို့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။ သွန်သင်ဆုံးမခံရန်၊ သတိပြုရန်နှင့် ပြောင်းလဲရန် သူမအား တောင်းပန်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဘုရားသခင်သည် သူမထံမှ ထွက်ခွာသွားပြီး သူမသည် လူသူကင်းမဲ့သောအရပ် ဖြစ်လာမည် (ငယ် ၈)။ နောင်တရရန် အခွင့်အရေး ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ မိမိ၏လူတို့အပေါ် ဘုရားသခင်၏မေတ္တာကြောင့် တရားစီရင်ခြင်းသည် ကိုယ်တော်အတွက် အလွန်ဝမ်းနည်းစရာ ဖြစ်စေသည်။ တရားစီရင်ခြင်း မဖြစ်မနေ ရောက်လာရသော်လည်း ဤကျမ်းပိုဒ်တစ်ခုလုံးတွင် သစ္စာရှိသော ကျန်ကြွင်းသူများ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်းနှင့် ပဋိညာဉ်ကို ပြန်လည်ထူထောင်နိုင်ခြင်းတို့၏ သိမ်မွေ့သော အရိပ်အမြွက်များ ပါရှိသည်။ ဘုရားသခင်၏ မရပ်မနားသောမေတ္တာသည် လူသားတို့ကို ထိန်းသိမ်းကယ်တင်ရန် အမြဲကြိုးစားနေသည်။

၆:၉–၁၅။
ဣသရေလ၏ နားမထောင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော တရားစီရင်ခြင်း

ဘုရားသခင်နှင့် မိမိ၏ပရောဖက်အကြား ဤတစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဆွေးနွေးချက်သည် ၅:၁–၉ နှင့် ဆင်တူသည်။ စကားပြောသူများ၏ အစီအစဉ်သည် အတူတူဖြစ်သည်။ ထာဝရဘုရား (ငယ် ၁–၂၊ ၆:၉)၊ ယေရမိ (၅:၃–၆၊ ၆:၁၀)၊ ထို့နောက် ထာဝရဘုရား (၅:၇–၉၊ ၆:၁၁–၁၅) ဖြစ်သည်။ အဓိကစကားလုံးများနှင့် အကြောင်းအရာများလည်း တူညီသည်။ “ယေရုရှလင်မြို့၏ လမ်းများ” (ခူးဆုတ်) နှင့် “အပြင်ဘက်” သို့မဟုတ် “လမ်း” (ခူးဆုတ်) (၅:၁၊ ၆:၁၁)၊ မုသားပြစ်မှု (ရှေကဲရ်) (၅:၂၊ ၆:၁၃)၊ လူတို့အကြား “ကြီးမြတ်သူများ” သို့မဟုတ် “ခေါင်းဆောင်များ” (ဂါဒေါလ်) (၅:၅၊ ၆:၁၃) နှင့် “အပြစ်ပေးခြင်း” (ပေခဒ်) ဟု အမည်တပ်ထားသော တရားစီရင်ခြင်း (၅:၉၊ ၆:၁၅) တို့ဖြစ်သည်။ ၆:၁၂–၁၅ တွင် တရားစီရင်ခြင်းသည် ၈:၁၀–၁၂ သို့လည်း ကြိုတင်ညွှန်ပြထားသည်။

ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလ၏ ကျန်ကြွင်းသူများကို ရိတ်သိမ်းပြီး အကြွင်းမဲ့ ကောက်သိမ်းရမည့် စပျစ်နွယ်ပင်အဖြစ် ဦးစွာဖော်ပြတော်မူသည် (၆:၉၊ ၂:၂၁၊ ၅:၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤတရားစီရင်ခြင်း၏ ဥပမာတွင် စပျစ်သီးကောက်သူအား မရပ်မနား ဆက်လက်ကောက်သိမ်းရန် ဘုရားသခင်က သတိပေးတော်မူသည်။ ယေရုရှလင်နှင့် ယုဒတို့ကို “ဣသရေလ၏ ကျန်ကြွင်းသူ” ဟု အတူတကွ ခေါ်ထားခြင်းသည် မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံ ဣသရေလ၏ ဖျက်ဆီးခံရခြင်း (ဘီစီ ၇၂၂) ကို ပြန်လည်အမှတ်ရစေသည်။ ဟေရှာယ ၆:၁၂–၁၃ တွင် ဖော်ပြထားသကဲ့သို့ ယုဒနှင့် ယေရုရှလင်သည် ထိုအချိန်တွင် ဘုရားသခင်၏လူများဖြစ်သော ဣသရေလ၏ ကျန်ကြွင်းသူအဖြစ်သာ ကျန်ခဲ့သည်။ စပျစ်နွယ်ပင်ကို အကြွင်းမဲ့ ကောက်သိမ်းခြင်းသည် ကျန်ကြွင်းသူများကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းကို မတားဆီးပါ။ ဘုရားသခင်သည် လူတို့အား သတိပေးပြီး နောင်တရစေရန် ကြိုးစားတော်မူသော်လည်း သူတို့က နားထောင်ရန် ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏နားများသည် ပိတ်ထားကြသည် (စာသားအရ “အရေဖျားမလှီးထားသော”)—ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့သည် ဘုရားသခင်အပေါ် မအပ်နှံကြသောကြောင့် ထာဝရဘုရား၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို လက်ခံနိုင်ခြင်း မရှိကြပါ (ယေ၊ ၆:၁၀၊ ၅:၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုနှုတ်ကပတ်တော်၏ အကြောင်းအရာသည် သူတို့ကို ပြစ်တင်၍ ပြုပြင်ဆုံးမသောကြောင့် သူတို့အတွက် မနှစ်မြို့ဖွယ်ဖြစ်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည် (၆:၁၀)။

ဘုရားသခင်၏ အမျက်ဒေါသ

ယေရမိအနာဂတ္တိကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်၏ အမျက်ဒေါသနှင့် ပတ်သက်သော သမ္မာကျမ်းစာဘာသာစကားကို ၎င်း၏သင့်လျော်သော အခြေအနေတွင် နားလည်ရန် လိုအပ်သည်။ ယေရမိအနာဂတ္တိကျမ်းတွင် ထိုသို့သောဘာသာစကားနှင့် ပတ်သက်၍ အချက်သုံးချက်ကို မှတ်သားသင့်သည်။

၁။ အမျက်ဒေါသ၊ သစ္စာမဲ့ခြင်းနှင့် ပယ်ချခြင်း

ဘုရားသခင်၏အမျက်ဒေါသသည် သစ္စာဖောက်ခံရသော အဘနှင့် စွန့်ပစ်ခံရသော ခင်ပွန်း၏ ဥပမာပေါ်တွင် အမြစ်တွယ်နေသည်။ မိမိချစ်မြတ်နိုးသောလူတို့၏ သစ္စာမဲ့ခြင်းနှင့် ပယ်ချခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏နှလုံးသားကို နာကျင်စေပြီး ထိုနာကျင်သောမေတ္တာသည် နက်ရှိုင်းသောခံစားချက်များ၏ ဖော်ပြချက်အဖြစ် အမျက်ဒေါသပုံစံဖြင့် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဤဥပမာဆန်သော ဖော်ပြချက်များကို ဘုရားသခင်၏အမျက်ဒေါသသည် လူသားတို့၏အမျက်ဒေါသနှင့် အတိအကျတူညီသည်ဟု နားမလည်သင့်ပါ (ဟေရှာ၊ ၅၅:၈–၉; ဟောရှေ၊ ၁၁:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုအစား သူတို့၏ဘုရားစွန့်ခြင်းအပေါ် ကိုယ်တော်၏ အကဲဖြတ်မှုနှင့် စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်မှုတို့တွင် ဆင်တူသည့်အချက်များကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုတုံ့ပြန်မှုသည် ကိုယ်တော်၏ထာဝရအကျင့်စာရိတ္တပေါ်တွင် အခြေခံသည်။ လူသားတို့၏ အမျက်ဒေါသသည် ပုံမှန်အားဖြင့် သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်သော အပြစ်ရှိပြီး ကိုယ်ကျိုးရှာသော အကြောင်းများမှ လာသော်လည်း ဘုရားသခင်၏အမျက်ဒေါသသည် ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာ၊ တရားမျှတမှုနှင့် ကရုဏာပြည့်ဝသော အကျင့်စာရိတ္တမှ လာသည်။ ပညတ်တရားသည် ပဋိညာဉ်လူတို့၏ဘဝတွင် အရေးကြီးသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးမရှိသော ပညတ်တရားတစ်ရပ်နှင့် ဆက်ဆံရေးကို တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ပဋိညာဉ်သည် ရွေးနုတ်ကယ်တင်ခြင်းခံရသော လူတို့၏နှလုံးသားမှ ပေါက်ဖွားလာသော သဘောထားဖြစ်ပြီး ထာဝရဘုရားနှင့် အမြဲတမ်း ကိုယ်ရေးကိုယ်တာဆက်ဆံရေး၌ နေထိုင်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ လူနှစ်ဦးအကြား ဆက်ဆံရေးတွင် လူတစ်ဦးပြုလုပ်သော သို့မဟုတ် မပြုလုပ်သောအရာသည် အခြားသူကို နာကျင်စေနိုင်သည်။ ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေးတွင် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏လူတို့ကို နက်ရှိုင်းစွာ လေးစားတော်မူပြီး သူတို့၏လုပ်ရပ်များက မိမိ၏မေတ္တာပြည့်သောနှလုံးသားကို နာကျင်စေသောအခါ ကိုယ်တော်၏မေတ္တာသည် ဆုံးမပဲ့ပြင်သော အမျက်ဒေါသပုံစံဖြင့် သူတို့ထံ ရောက်လာသည်။ ထိုသို့သောအခြေအနေများတွင် ထာဝရဘုရားသည် သူတို့အား ကိုယ်တော်ထံသို့ ပြန်လာရန် (ဆိုလိုသည်မှာ နောင်တရရန်) မျှော်လင့်တော်မူသည်။

၂။ အမျက်ဒေါသနှင့် ပဋိညာဉ်

ဣသရေလနှင့် ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်သဘောတူညီချက်သည် သစ္စာမရှိသော အဖော်အပေါ် ကျင့်သုံးရမည့် တရားဝင် အပြစ်ပေးမှုအချို့ ပါဝင်သော ဥပဒေဆိုင်ရာ စာချုပ်တစ်ရပ်ဖြစ်သည် (“ပဋိညာဉ်” ကို စာမျက်နှာ ၉၀၅ တွင် ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏အမျက်ဒေါသသည် ဤစာချုပ်၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ပြီး ၎င်း၏အခြေအနေအတွင်း ပဋိညာဉ်ကို ချိုးဖောက်သူများအပေါ် အချုပ်အခြာအာဏာရှိသော အဖော်က ဆုံးမပဲ့ပြင်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေးကို စတင်တည်ဆောက်သောအခါ ဖန်တီးထားခဲ့သည့် ဝိညာဉ်ရေးနှင့် လူမှုရေးဆိုင်ရာ အစီအစဉ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ဤအရာကို ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ရွေးနုတ်ကယ်တင်ခြင်းကျေးဇူးတော်အပေါ် အခြေခံထားသော ဤပဋိညာဉ်သည် မိမိလူတို့အတွက် လုံခြုံမှုနှင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာများ၏ နယ်ပယ်တစ်ရပ်ကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။ ပဋိညာဉ်ကို ချိုးဖောက်သောအခါ တစ်ဦးချင်းစီသည် ကောင်းချီးမင်္ဂလာ၏ နယ်ပယ်ကို စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီး ဥပဒေဆိုင်ရာရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် ပရမ်းပတာနှင့် အစီအစဉ်မရှိသော နယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဤအရာသည် ပဋိညာဉ်၏အဆုံး မဟုတ်ပါ။ ဣသရေလကို ဖိနှိပ်သူများအပေါ်၊ သူတို့၏ မာနနှင့် ဆိုးယုတ်သောလုပ်ရပ်များအပေါ် မိမိ၏အမျက်ဒေါသကို ဦးတည်ရန် ဘုရားသခင်သည် အမြဲအသင့်ရှိတော်မူသည်။ ထိုသို့သောအခြေအနေများတွင် ဘုရားသခင်၏အမျက်ဒေါသသည် မိမိလူတို့အတွက် ကယ်တင်ခြင်းကို ယူဆောင်လာပြီး သူတို့၏ရန်သူများအပေါ် ဖျက်ဆီးခြင်းကို ယူဆောင်လာသည် (ယေ၊ ၄၆:၁–၅၁:၅၈)။

၃။ အမျက်ဒေါသ၊ သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်း

ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းခြင်းသည် မသန့်ရှင်းမှုနှင့် အပြစ်ကို လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးသော မီးနှင့်တူသည်။ ကိုယ်တော်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာနှင့် အမြဲခွဲမရနိုင်သော မှန်ကန်၍ တရားဝင်သော လုပ်ဆောင်ချက်များကို ဆိုလိုသည်။ မေတ္တာသည် ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိခြင်း၊ ကျေးဇူးတော်နှင့် ကောင်းမြတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရမိအနာဂတ္တိကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်၏ ဤအကျင့်စာရိတ္တလက္ခဏာများကို ဟန်ချက်ညီစွာ ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ ထွက်ပေါ်မှုအဖြစ် ဘုရားသခင်၏အမျက်ဒေါသ (တရားစီရင်ခြင်း) သည် ပဋိညာဉ်ကို ချိုးဖောက်ခြင်းကြောင့် ဣသရေလ၏ အပြစ်ရှိမှုကို ကိုင်တွယ်သည်။ သန့်ရှင်းခြင်း၏ ထွက်ပေါ်မှုအဖြစ် ဘုရားသခင်၏အမျက်ဒေါသသည် အပြစ်နှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ မသန့်ရှင်းမှုကို လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးသော မီးဖြစ်သည်။ မေတ္တာ၏ ထွက်ပေါ်မှုအဖြစ် ဘုရားသခင်၏အမျက်ဒေါသသည် မိမိချစ်မြတ်နိုးသောလူတို့၏ သစ္စာဖောက်ခြင်းနှင့် ပယ်ချခြင်းအပေါ် ကိုယ်တော်၏ စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်မှုဖြစ်သည်။ သို့သော် ဣသရေလ၏ သစ္စာရှိသော ကျန်ကြွင်းသူများအပေါ် ဘုရားသခင်၏မေတ္တာသည် ကိုယ်တော်၏အမျက်ဒေါသထက် ကျော်လွန်၍ ဆက်လက်တည်ရှိသောကြောင့် မေတ္တာသည် ကိုယ်တော်၏အကျင့်စာရိတ္တကို လွှမ်းမိုးထားသည်။ ဘုရားသခင်၏မေတ္တာ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်ခြင်းကို ဖော်ပြချက်သည် ယေရှုခရစ်၏ ဧဝံဂေလိတရား၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိသည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ပဋိညာဉ်ချိုးဖောက်မှုကို မိမိအပေါ် ယူဆောင်၍ ကျွန်ုပ်တို့အား ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်စေတော်မူသည် (ယော၊ ၃:၁၆–၁၇; ၂ ကော၊ ၅:၁၄–၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

တရားစီရင်ချက်သည် ဘုရားသခင်၏ အမျက်ဒေါသကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်သည် ထိုအမျက်ကို နောက်ထပ် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပါ (ငယ် ၁၁)။ ငယ် ၁၁–၁၃ တွင် လူအားလုံးအပေါ် ကိုယ်တော်၏အမျက်ဒေါသ သွန်းလောင်းခြင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ ငယ် ၉ တွင် စပျစ်နွယ်ပင်ကို အကြွင်းမဲ့ ကောက်သိမ်းခြင်း၏ ဥပမာကို ယခု ရှင်းပြထားသည်။ ဘုရားသခင်သည် ယုဒပြည်သားတို့အပေါ် လက်ဆန့်တော်မူသောအခါ သူတို့၏အိမ်များ၊ လယ်များနှင့် ဇနီးများကို အခြားသူများက သိမ်းယူကြမည်။ သူတို့အားလုံးသည် လောဘကြီးခြင်းကို အပ်နှံထားကြသည်ဟု ထာဝရဘုရားက မိန့်တော်မူသည် (ငယ် ၁၃)။ သူတို့သည် အိမ်များ၊ လယ်များနှင့် ဇနီးများကို တပ်မက်ကြသည် (တရား၊ ၅:၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အပြစ်နှင့် အပြစ်ဒဏ် ပြန်လည်တုံ့ပြန်သည့် သဘောတရားကို ကျင့်သုံးခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် အိမ်များ၊ လယ်များနှင့် ဇနီးများကို ဆုံးရှုံးကြမည် (ယေ၊ ၆:၁၂)။ တပ်မက်လောဘခြင်းသည် ထာဝရအရာများအပေါ် ယုံကြည်ကိုးစားခြင်းမပြုဘဲ ခဏတာသာတည်သော အရာများအပေါ် ယုံကြည်ထားခြင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ အတွင်းစိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းကို ဖျက်ဆီးသည်။

ဤအပိုင်း (ငယ် ၉–၁၅) သည် အသေးစိတ်အချက်များကို အာရုံစိုက်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ပြီး (ငယ် ၁၃–၁၅) လူတို့ထံ ငြိမ်သက်ခြင်းအကြောင်း မဟုတ်မမှန်သတင်းများ ဟောပြောသော ပရောဖက်များနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များကို ဘုရားသခင် ပြစ်တင်ရှုတ်ချခြင်းလည်း ပါဝင်သည် (၄:၁၀; ၅:၁၂–၁၃; ၈:၁၁၊ ၁၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူတို့၏ အရှက်မဲ့သောလုပ်ရပ်များကြောင့် ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို အပြစ်ပေးတော်မူမည်။

၆:၁၆–၃၀။
“သူတို့၏အကြံအစည်၏ အသီး” အဖြစ် တရားစီရင်ခြင်း

မိမိလူတို့ကို ကယ်တင်ရန် ဘုရားသခင်၏ ကြိုးပမ်းမှုများကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည် (ငယ် ၁၆)။ လူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ ပရောဖက်များကို နားထောင်ရန် ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည် (ငယ် ၁၇၊ ငယ် ၂၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်သည် တရားစွဲဆိုမှုကို ပြန်လည်စတင်ပြီး လူမျိုးများနှင့် မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးကို သက်သေများအဖြစ် စုဝေးရန် ဖိတ်ခေါ်တော်မူသည် (ငယ် ၁၈–၁၉)။ လာမည့်တရားစီရင်ခြင်းသည် မာခရှာဗောဟ်—“အတွေးများ”၊ “ရည်ရွယ်ချက်များ” သို့မဟုတ် “ကြံစည်ချက်များ”—၏ အသီးဖြစ်ရမည်။ ၎င်းတို့သည် အသက်ပေးသော ပဋိညာဉ်နှင့် ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တရား/သွန်သင်ချက် (တိုရာ) ကို ငြင်းပယ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည် (ဆာ၊ ၁၉:၇–၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ လူတို့သည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်နေရာတွင် ဗိမာန်တော်အတွင်း ဝတ်ပြုရေးအခမ်းအနားများကို အစားထိုးထားကြသော်လည်း ဘုရားသခင်က ထိုအရာအားလုံးကို ပယ်ချတော်မူသည် (ယေ၊ ၆:၂၀)။ သူတို့သည် နာခံရန် မည်သည့်တောင်းဆိုမှုမျှ မရှိသော စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် ပစ္စည်းဥစ္စာများကို အားကိုးကြသည်။ ပဋိညာဉ်အရ ဘာသာရေးအခမ်းအနားများကို နာခံခြင်းသည် ထာဝရဘုရားထံ အလုံးစုံအပ်နှံခြင်းနှင့် လူမှုရေး၊ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ တောင်းဆိုချက်များနှင့် ခွဲခြား၍ မရပါ (၁ ရာ၊ ၁၅:၂၂–၂၃; ဟောရှေ၊ ၆:၆; အာမုတ်၊ ၅:၂၁–၂၄; မ၊ ၉:၁၃; ၁၂:၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

ဤစွဲချက်တင်ခြင်းအပေါ် အခြေခံ၍ ယေရမိသည် ထာဝရဘုရား၏ တရားစီရင်ခြင်းကြေညာချက်ကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည် (ယေ၊ ၆:၂၁)။ ဣသရေလသည် ရှေးလမ်းများ—ကောင်းသောလမ်း (ထိုလမ်းသည် သူတို့၏စိတ်ဝိညာဉ်အတွက် ငြိမ်သက်ခြင်းပေးမည်ဖြစ်သည်; ငယ် ၁၆)—၌ လျှောက်လှမ်းမည့်အစား ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏လမ်း၌ ထိမိလဲစရာများ သို့မဟုတ် အတားအဆီးများကို ထားတော်မူမည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ယိမ်းယိုင်၍ လဲကျကြမည်။ ဤနေရာတွင် ယေရမိသည် စစ်မှန်သောပဋိညာဉ်နှင့် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဆန့်ကျင်ဖော်ပြထားသည်။ ဣသရေလသည် နာခံခြင်းရှိသော လမ်းလျှောက်ခြင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်ခံရသည်။ “ရှေးလမ်းများ” နှင့် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်အပေါ် စစ်မှန်သောနာခံခြင်းသည် အသက်ကို ဦးတည်စေသည် (ငယ် ၁၆–၁၉)။ သို့သော် သစ္စာမဲ့ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော အခမ်းအနားဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်မှုများသည် “ထိမိလဲစရာများ” ဖြစ်ပြီး သေခြင်းသို့ ဦးတည်စေသည် (ငယ် ၂၀–၂၁)။ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်း (၄:၅–၆:၃၀) သည် ဤနေရာတွင် မြောက်ဘက်မှ ရန်သူကျူးကျော်လာခြင်းကို ထပ်မံဖော်ပြခြင်း (၆:၂၂–၂၆၊ ၄:၅–၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) နှင့် ဣသရေလ၏လမ်းများကို စမ်းသပ်ရန် ယေရမိအား ကိုယ်တော်ခေါ်ခဲ့ခြင်းကို ပြန်လည်သတိပေးခြင်း (၆:၂၇၊ ၁:၁၇–၁၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) တို့ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ လူတို့၏ပြစ်မှုများကို အတည်ပြုပြီး သူတို့သည် ပယ်ချခံရသော ငွေကဲ့သို့ ဘုရားသခင်၏ ပယ်ချခြင်းကို ခံရကြသည်ဟူသော စီရင်ချက် ချမှတ်ထားသည် (၆:၂၈–၃၀)။

၇:၁–၈:၃

ယေရမိ၏ ဗိမာန်တော်တရားဟောချက်

ဤအပိုင်းသည် ယေရမိအနာဂတ္တိကျမ်း၏ အခြေခံအကြောင်းအရာများကို အရှင်းလင်းဆုံး ဖော်ပြထားသော အပိုင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ဗိမာန်တော်တရားဟောချက်ကို ယောယကိမ်မင်း နန်းစံအစောပိုင်း၊ ဘီစီ ၆၀၉ ခုနှစ်တွင် ဟောကြားခဲ့သည်ဟု သတ်မှတ်ကြသည် (၂၆:၁)။ ထိုအချိန်တွင် ပရောဖက်သည် ယုဒပြည်က အားကိုးနေသည့် တရားဝင်ဗိမာန်တော်အယူဝါဒနှင့် ပြင်းထန်စွာ ပဋိပက္ခဖြစ်နေပြီး၊ သူ၏ရပ်တည်ချက်ကို နိုင်ငံတော်သစ္စာဖောက်မှုဟုပင် သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည် (အငယ် ၁၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ရှင်ဘုရင်နှင့် သူ၏အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့က ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များသည် အခြေအနေမရှိဘဲ ပေးထားသောကြောင့် ယေရုရှလင်မြို့ကို မဖျက်ဆီးနိုင်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ယေရမိခေတ်တွင် ဗိမာန်တော်နှင့် ဆက်နွှယ်နေသော ရှင်ဘုရင်တို့၏ အစဉ်အလာ (ဆာ၊ ၁၃၂:၆-၁၀၊ ဟေရှာ၊ ၃၇:၃၃-၃၅ ကိုကြည့်ပါ) သည် လွဲမှားပုံပျက်လာခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ရာဇပလ္လင်တော် တည်ရှိနေခြင်းကြောင့် နားမထောင်သော ဣသရေလအမျိုးအပေါ် ကိုယ်တော်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို ကန့်သတ်ထားသည်ဟု လူအများက ဆိုကြသည်။ ဤအရာသည် ယေရမိက သူ၏တရားဟောချက်တွင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော အလွန်ကြီးမားသည့် အမှားဖြစ်သည်။ အဓိကအကြောင်းအရာမှာ ဝတ်ပြုခြင်း—စစ်မှန်သောဝတ်ပြုခြင်းနှင့် မှားယွင်းသောဝတ်ပြုခြင်း—ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအရာတွင် ဗိမာန်တော်သည် မဖြစ်မနေ ပါဝင်သည်။ “နေရာ” ဟူသော အဓိကစကားလုံးသည် ဟောပြောချက်တစ်ခုလုံးကို ဆက်စပ်ပေးထားသည် (၇:၃၊ ၆၊ ၁၂၊ ၁၄၊ ၂၀၊ ၃၂ [တစ်ခါတစ်ရံ “အခန်း” ဟု ဘာသာပြန်သည်]၊ ၈:၃)။

၇:၁–၁၅။ စစ်မှန်သောဝတ်ပြုခြင်းနှင့် မှားယွင်းသောဝတ်ပြုခြင်း

ဤမိန့်ခွန်းကို ဟောကြားသည့်နေရာမှာ ဗိမာန်တော်အတွင်းဘက်ဝင်းနှင့် အပြင်ဘက်ဝင်းကို ဆက်သွယ်ပေးသည့် တံခါးသစ်ဖြစ်သည် (၂၆:၁၀ ကိုကြည့်ပါ)။ သတင်းစကားပေးသူ၏ ပုံသေနည်းတွင် (၇:၃) ဘုရားသခင်ကို “ဗိုလ်ခြေတို့၏ ထာဝရဘုရား” ဟူသော အမည်ဖြင့် ခေါ်ထားပြီး၊ ၎င်းကို “ဗိုလ်ခြေအရှင်ထာဝရဘုရား”၊ “အနန္တတန်ခိုးရှင် ထာဝရဘုရား” သို့မဟုတ် အဓိပ္ပာယ်အနီးစပ်ဆုံးအားဖြင့် “စစ်တပ်တို့၏ ထာဝရဘုရား” ဟူ၍ အမျိုးမျိုး ဘာသာပြန်ကြသည်။ ထိုအမည်သည် ပဋိညာဉ်သေတ္တာနှင့် ဗိမာန်တော်တို့နှင့် ဆက်နွှယ်နေသည် (“ဗိုလ်ခြေတို့၏ ထာဝရဘုရား” ကိုကြည့်ပါ၊ စာမျက်နှာ ၉၁၂)။ တရားဟောချက်ကို သူတို့၏ လမ်းစဉ်နှင့် အကျင့်များကို ပြုပြင်ရန် တိုက်တွန်းခြင်းဖြင့် စတင်ခဲ့သည် (၇:၃)။ ယုဒပြည်၏ လှည့်စားတတ်သော ရှင်ဘုရင်ဆိုင်ရာ ဗိမာန်တော်အယူဝါဒကို ရည်ရွယ်တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြစ်သည် (အငယ် ၄)။ ထိုတိုက်တွန်းချက်အတွက် ပထမအကြောင်းပြချက်မှာ ပဋိညာဉ်၏ အခြေခံမူများကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်သည်။ တရားစီရင်ရာတွင် တရားမျှတခြင်း၊ ဆင်းရဲသူနှင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူတို့ကို စောင့်ရှောက်ခြင်း၊ ဗိမာန်တော်ဝင်းအတွင်း တရားမျှတစွာ ပြုမူခြင်း (အပြစ်မရှိသူတို့၏ အသွေးကို မသွန်းခြင်း၊ ဆိုလိုသည်မှာ အပြစ်မရှိသူတို့အား သေဒဏ်ပေးခြင်းကို ရပ်စဲခြင်း) နှင့် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းကို ပယ်ချခြင်းတို့ ဖြစ်သည် (အငယ် ၅-၆)။ ဒုတိယအကြောင်းပြချက်မှာ သူတို့၏ ဘိုးဘေးများအား ပေးခဲ့သောပြည်တွင် ယုဒပြည်သားတို့ကို နေထိုင်ခွင့်ပေးမည်ဟူသော ကတိတော်ဖြစ်သည် (အငယ် ၇)။ သို့သော် ထိုကတိတော်သည် အခြေအနေရှိသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ၎င်း၏ပြည့်စုံမှုသည် ပဋိညာဉ်အပေါ် သစ္စာရှိခြင်းအပေါ် မူတည်သည်။

ထာဝရဘုရားသည် အချည်းနှီးသော မုသားများကို ယုံကြည်အားကိုးသူတို့အား စွဲချက်တင်တော်မူသည် (အငယ် ၈-၁၁)။ ကိုယ်တော်သည် နားထောင်သူတို့အား မေးခွန်းနှစ်ခုဖြင့် စိန်ခေါ်တော်မူသည်။ ပထမမေးခွန်းတွင် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူများ၏ လုပ်ရပ်များကို ဖော်ပြပြီး၊ ပညတ်တော်ဆယ်ပါးထဲမှ အနည်းဆုံး ပညတ်ငါးပါးကို ယုဒပြည်သားတို့ ချိုးဖောက်ခဲ့ပုံ၏ ဥပမာကို ပေးထားသည် (အငယ် ၉)။ ထိုသို့ ပေါ်လွင်ထင်ရှားပြီး ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြစ်မှုများကို ကျူးလွန်ထားသော်လည်း ယုဒပြည်သားတို့သည် ဘုရားသခင်ရှေ့တော်သို့လာပြီး ပဋိညာဉ်ကတိတော်အရ ကယ်တင်ခြင်းကို တောင်းခံရန်ပင် မရှက်မကြောက် ပြုရဲကြသည် (အငယ် ၉-၁၀)။ ဘုရားသခင်၏ ဒုတိယမေးခွန်းမှာ ဗိမာန်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် ကိုက်ညီမှုရှိမရှိနှင့် ပတ်သက်သည်။ ဗိမာန်တော်သည် သူခိုးတို့၏ ခိုလှုံရာဖြစ်လာခဲ့သည်။ “သူခိုးတို့၏ ခိုလှုံရာ” ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် ပညတ်တော်ဖောက်ဖျက်သူများ စုဝေးရာကို ပုံဆောင်၍ ဆိုလိုသည် (မ၊ ၂၁:၁၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်က ထိုအရာကို ကိုယ်တော်မြင်တွေ့ပြီးဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံတော်မူသည် (အငယ် ၁၁)။ ဗိမာန်တော်တွင် ကိုးကွယ်ခံရသူသည် ကိုယ်တိုင် သက်သေဖြစ်တော်မူသည်။ ဘုရားသခင်သည် ယုဒပြည်အပေါ် တရားစီရင်ခြင်းကို ကြိုတင်ဟောကြားတော်မူသည် (အငယ် ၁၂-၁၅)။ ရှိလောအကြောင်း သင်ခန်းစာတစ်ခုဖြင့် စတင်သည်။ ရှိလောမြို့သားတို့၏ ဆိုးညစ်ခြင်းကြောင့် ဘုရားသခင်သည် ထိုမြို့ကို မည်သို့အပြစ်ပေးခဲ့ကြောင်း သတိပြုရန် ယုဒပြည်သားတို့အား သတိပေးခဲ့သည် (အငယ် ၁၂)။ ရှိလော၏ ဥပမာသည် နောင်တရစေမည်မဟုတ်လျှင် ယုဒပြည်သည်လည်း ထိုသို့ပင် အပြစ်ပေးခံရမည် (အငယ် ၁၄)။

ရှိလော

ဧဖရိမ်ပြည်ရှိ ရှိလောသည် ကတိထားရာပြည်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ပဋိညာဉ်သေတ္တာ ပထမဆုံးတည်ရာနေရာ ဖြစ်သည် (ယောရှု၊ ၁၈:၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ပဋိညာဉ်သေတ္တာသည် ရှိလောတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေခဲ့ပြီး၊ ရှိလောရှိ သန့်ရှင်းရာဌာနကို “ဘုရားသခင်၏ အိမ်တော်” ဟု သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည် (သူကြီး၊ ၁၈:၃၁)။ ဖိလိတ္တိလူတို့က ပဋိညာဉ်သေတ္တာကို သိမ်းယူပြီးနောက် ကိရယတ်ယာရိမ်သို့ ရွှေ့ပြောင်းခဲ့ပြီး အဘိနဒပ်၏အိမ်တွင် နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ် နေခဲ့သည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင်၊ ၄:၁-၇:၂)။ ထို့နောက် ဒါဝိဒ်သည် ၎င်းကို ဇိအုန်တောင်သို့ ရွှေ့ခဲ့သည် (၂ ဓမ္မရာဇဝင်၊ ၆)။ နောက်ဆုံးတွင် ရှောလမုန်သည် ၎င်းကို ယေရုရှလင်မြို့ရှိ ဗိမာန်တော်သို့ ရွှေ့ပြောင်းခဲ့သည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင်၊ ၈:၁-၁၃)။ “ဗိုလ်ခြေတို့၏ ထာဝရဘုရား” ဟူသောအမည် (၇:၃ အတွက် မှတ်ချက်များ၊ ၂:၁၄-၁၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) ကို ရှိလောတွင် ပထမဆုံး အသုံးပြုခဲ့ပုံရသည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင်၊ ၁:၃၊ ၄:၄၊ ယေရမိ၊ ၂:၁၉ အတွက် မှတ်ချက်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ရှိလောတွင် ထာဝရဘုရားသည် မိမိ၏နှုတ်ကပတ်တော်အားဖြင့် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်ကို ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင်၊ ၃:၂၁)။ သို့သော် ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့၏ အလွဲသုံးစားပြုမှုများ (၁ ဓမ္မရာဇဝင်၊ ၂:၁၂-၁၇၊ ၂၂-၂၅) နှင့် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း (၁ ဓမ္မရာဇဝင်၊ ၇:၃-၄) ရှိရာနေရာလည်း ဖြစ်သည်။

ပရောဖက်များအနက် ယေရမိတစ်ဦးတည်းသာ ရှိလောကို ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်း၏ သင်္ကေတအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ပြီး၊ ထိုသို့ပြုခဲ့သည်မှာ ဗိမာန်တော်တွင် ယုဒပြည်တစ်ပြည်လုံးကို စကားပြောသည့်အခါ ဖြစ်သည် (၇:၁၂၊ ၁၄၊ ၂၆:၆၊ ၉)။ သမိုင်းဝင်ကျမ်းများတွင် ရှိလောအပေါ် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို တိုက်ရိုက်မဖော်ပြသော်လည်း ဆာလံကျမ်း ၇၈ တွင် ဖော်ပြထားသည် (အငယ် ၅၆-၆၄)။ ထိုဆာလံတွင် ဣသရေလအမျိုးသည် ခါနာန်ပြည်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ပဋိညာဉ်ကို ချိုးဖောက်ခဲ့ပုံနှင့်၊ ဘုရားသခင်သည် အမျက်တော်ထွက်၍ ရှိလော၏ သန့်ရှင်းရာဌာနကို စွန့်ပစ်ကာ မိမိ၏ခွန်အားနှင့် မိမိ၏ဘုန်းတော်ဖြစ်သော ပဋိညာဉ်သေတ္တာကို ရန်သူတို့၏လက်သို့ အပ်လိုက်ပုံကို ဖော်ပြထားသည် (အငယ် ၆၀-၆၁)။ ထိုအကြောင်းသည် ဖိလိတ္တိလူတို့က ပဋိညာဉ်သေတ္တာကို သိမ်းယူသည့်အချိန်ကို ရည်ညွှန်းသည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင်၊ ၄:၁-၇:၂)။ ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ဆာလံက ဖော်ပြပုံသည် ယေရမိ၏ တရားစီရင်ခြင်းဆိုင်ရာ မိန့်ခွန်းများနှင့် အလွန်နီးစပ်သည် (ဆာ၊ ၇၈:၆၂-၆၄)။ ထိုဆာလံသည် ရှိလောတည်ရှိသော ဧဖရိမ်ကို ဘုရားသခင် ပယ်ချတော်မူခြင်း၊ ယုဒအနွယ်နှင့် ကိုယ်တော်ချစ်မြတ်နိုးသော ဇိအုန်တောင်ကို ရွေးချယ်တော်မူခြင်းတို့ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ထိုနေရာတွင် “တောင်ကုန်းများကဲ့သို့၊ မြေကြီးကဲ့သို့” ကိုယ်တော်၏ သန့်ရှင်းရာဌာနကို တည်ဆောက်တော်မူပြီး ထာဝရတည်မြဲစေတော်မူသည် (အငယ် ၆၇-၆၉)။ ထို့ကြောင့် ရှိလောသည် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းရာဌာနနှင့် မိမိ၏လူတို့ထံမှ ကိုယ်တော်ထွက်ခွာတော်မူခြင်း၊ ဣသရေလအပေါ် ကိုယ်တော်၏ တရားစီရင်ခြင်းနှင့် ဗိမာန်တော်၏ အမြဲတမ်းတည်နေရာအဖြစ် ဇိအုန်/ယေရုရှလင်ကို ရွေးချယ်တော်မူခြင်းတို့နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ရှိလော၏ သင်္ကေတသည် ယေရမိအတွက် အထူးအဓိပ္ပာယ်ရှိခဲ့သည်။ ယုဒပြည်သည် ဘုရားသခင်ထံမှ လွဲသွားသောကြောင့် ဘုရားသခင်သည် ရှိလော၌ ပြုခဲ့သကဲ့သို့ ဗိမာန်တော်ထံမှလည်း လွဲခွာတော်မူမည် (ယေ၊ ၇:၁၄)။ အတိတ်မှ သင်ခန်းစာမယူဘဲ ယေရုရှလင်နှင့် ရှိလောကို နှိုင်းယှဉ်ပြောဆိုခြင်းကြောင့် ရှင်ဘုရင်၏ အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့သည် ဒေါသထွက်ပြီး ယေရမိကို သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည် (၂၆:၆၊ ၉)။

တရားစီရင်ခြင်းသို့ ဦးတည်စေသော စွဲချက် (အငယ် ၁၃) သည် အငယ် ၅-၆ နှင့် ၈-၁၂ တို့တွင် ပါရှိသော စွပ်စွဲချက်များကို ပြန်လည်သတိရစေသည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ ပရောဖက်များအားဖြင့် ယုဒပြည်ကို အလေးအနက်ထား၍ အဆက်မပြတ် မိန့်တော်မူခဲ့သည် (စာသားအရ “နံနက်စောစောထ၍ ပြောဆိုခြင်း”)။ သို့သော် ယုဒပြည်သည် ကိုယ်တော်၏ခေါ်တော်မူခြင်းကို ပြန်လည်မဖြေကြားခဲ့ (အငယ် ၁၃)။ ယေရုရှလင်ရှိ ဗိမာန်တော်သည် ရှိလောရှိ ဗိမာန်တော်ကဲ့သို့ပင် အဖြစ်ဆိုးနှင့် ကြုံရမည် (အငယ် ၁၄)။ ဘီစီ ၇၂၂ ခုနှစ်တွင် မြောက်ပိုင်း ဣသရေလနိုင်ငံကို ဖယ်ရှားတော်မူခဲ့သကဲ့သို့ ယုဒပြည်ကိုလည်း မျက်မှောက်တော်မှ ဖယ်ရှားတော်မူမည် (အငယ် ၁၅)။ ဧဖရိမ်၏ အမျိုးအနွယ်အားလုံးကို ပယ်ရှားတော်မူခဲ့သကဲ့သို့ ယုဒပြည်ကိုလည်း မိမိထံမှ ပစ်ပယ်တော်မူမည် (က၊ ၄၈:၁၄-၁၆၊ ယေ၊ ၃၁:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယုဒပြည်သည် ယုံကြည်အားထားခဲ့သော ဗိမာန်တော်အဆောက်အအုံ (၇:၄) သည် ဖျက်ဆီးခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဘုန်းတော်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလထံမှ ထွက်ခွာတော်မူမည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင်၊ ၄:၁၉-၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤတရားဟောချက်သည် နားထောင်သူများကို အလွန်တုန်လှုပ်စေမည်ဖြစ်သည်။

၇:၁၆–၂၀။ ကောင်းကင်မိဖုရား

ဟေဗြဲစာသားတွင် ဤအပိုင်းသည် လူများထံမှ ယေရမိ၏ပုဂ္ဂိုလ်ထံသို့ အမြင်ပြောင်းလဲခြင်းဖြင့် စတင်သည် (၁:၁၅-၁၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယုဒပြည်၏ ပြစ်မှုများ၏ သဘောသဘာဝကို ထောက်ထား၍ ယေရမိအား သူတို့အတွက် ကြားဝင်ဆုတောင်းမပေးရန် မိန့်တော်မူသည်။ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်သည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးဖြစ်၍ နားထောင်တော့မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (၇:၁၆)။ “ကောင်းကင်မိဖုရား” နှင့် အခြားဘုရားများကို ကိုးကွယ်ခြင်းသည် ယုဒပြည်သားတို့က ထာဝရဘုရားကို လုံးဝပယ်ချထားကြောင်း သက်သေပြသည် (အငယ် ၁၇-၁၈)။ ကောင်းကင်မိဖုရား၏ သီးခြားမည်သူဖြစ်သည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် ခက်ခဲသော်လည်း အများဆုံးဖြစ်နိုင်သည်မှာ ကြယ်တာရာနှင့်ဆိုင်သော ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သည် (၄၄:၁၇-၁၉၊ ၂၅၊ အာမုတ်၊ ၅:၂၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

ယေရမိ ၇:၁၇-၁၈ ရှိ စွဲချက်သည် အငယ် ၁-၁၅ ရှိ တရားဟောချက်နှင့် ဆက်စပ်နေပြီး၊ ထိုနေရာတွင် ပညတ်တော်ဆယ်ပါးကို ချိုးဖောက်ခြင်းအကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (အငယ် ၉)။ ကောင်းကင်မိဖုရား၏ ကိုးကွယ်မှုသည် ပထမပညတ်ကို ချိုးဖောက်ခြင်းက အခြားပညတ်များကို ချိုးဖောက်ခြင်းသို့ မည်သို့ဦးတည်စေကြောင်း ပြသသည်။ ဥပုသ်နေ့တွင် ကလေးများက ထင်းကောက်ခြင်းသည် တရားမဝင်သော လုပ်ရပ်ဖြစ်သည် (တော၊ ၁၅:၃၂-၃၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မီးမွှေးခြင်းလည်း ထိုနည်းတူ ဖြစ်သည် (ထွက်၊ ၃၅:၃)။ အကယ်၍ အယူမှားဝတ်ပြုရေးအလေ့အထများကို ဥပုသ်နေ့တွင် ပြုလုပ်ခဲ့ပါက ပညတ်တော်ဆယ်ပါးထဲမှ ပညတ်အချို့ကို ချိုးဖောက်ရာရောက်သည် (ယေ၊ ၁၇:၁၉-၂၇ တွင် ယေရမိ၏ ဥပုသ်နေ့ကာကွယ်ပြောဆိုချက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယုဒပြည်၏ ပြစ်မှုများသည် သူတို့အပေါ် အရှက်ကွဲခြင်းနှင့် ထာဝရဘုရား၏ အမျက်တော်ကို ကျရောက်စေခဲ့သည် (၇:၁၈-၂၀)။ ထာဝရဘုရား၏ အမျက်တော်သည် ဗိမာန်တော်နှင့် မြို့အပေါ်၊ လူများ၊ တိရစ္ဆာန်များနှင့် သီးနှံများအပေါ် သွန်းလောင်းမည် (အငယ် ၂၀)။ တရားစီရင်ခြင်းကို ဘုရားသခင်က ဆောင်ရွက်တော်မူသော်လည်း တာဝန်မှာ လူတို့အပေါ်တွင် ရှိသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် မိမိတို့အပေါ် အရှက်ကွဲခြင်းကို ကိုယ်တိုင်ယူဆောင်လာကြသောကြောင့် ဖြစ်သည် (အငယ် ၁၉)။

၇:၂၁–၂၈။ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းထက် နားထောင်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်

ဤအပိုင်းသည် လူတို့အား မိမိတို့၏ ယဇ်များတွင် မီးရှို့ရာယဇ်များကို ထပ်ပေါင်း၍ ထိုယဇ်များ၏ အသားကို စားကြရန် အံ့အားသင့်ဖွယ် အမိန့်ပေးခြင်းဖြင့် စတင်သည် (အငယ် ၂၁)။ မီးရှို့ရာယဇ်များကို မီးဖြင့် လုံးဝလောင်ကျွမ်းစေရမည်ဖြစ်သော်လည်း အခြားယဇ်အမျိုးအစားအချို့တွင် ဝတ်ပြုသူသည် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို စားနိုင်သည်။ ယဇ်အမျိုးမျိုး၏ အသားအားလုံးကို စားရန် ဘုရားသခင်မိန့်တော်မူခြင်းသည် ကိုယ်တော်သည် ထိုယဇ်များနှင့် ပူဇော်သက္ကာများကို ပယ်ချတော်မူပြီဟု ဆိုလိုသည်။ ထိုအရာမှ ဤအပိုင်း၏ အဓိကအချက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်မြောက်စဉ်အတွင်း ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလအား မီးရှို့ရာယဇ်များနှင့် ယဇ်များကို ပူဇော်ရန် မမိန့်ခဲ့ဘဲ၊ ကိုယ်တော်၏အသံကို နားထောင်ရန် မိန့်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်ထံ ထိုသို့နာခံအပ်နှံခြင်းသည် ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလ၏ဘုရားသခင်ဖြစ်ပြီး ဣသရေလသည် ကိုယ်တော်၏လူဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြရမည်ဖြစ်သည်။ ဣသရေလအတွက် ကောင်းကျိုးဖြစ်စေရန် ဘုရားသခင်မိန့်တော်မူသည့် လမ်းခရီးအပေါင်း၌ လျှောက်ရမည် (အငယ် ၂၂-၂၃)။ ပဋိညာဉ်၏ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် လူမှုရေးဆိုင်ရာ တာဝန်များကို ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ ဘာသာရေးအခမ်းအနားများ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် အစားထိုး၍ မရနိုင်။ ဘာသာရေးနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားသည် အတူတကွ ရပ်တည်သည်။ ပဋိညာဉ်တရားတော်အရ ထာဝရဘုရား၏အသံကို မကြားဘဲ မနာခံလျှင် ဗိမာန်တော်ကိုးကွယ်မှုအပေါ် ယုဒပြည်၏ ယုံကြည်အားထားခြင်းသည် အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။

စီရင်ချက်ကို အငယ် ၂၄၊ ၂၆၊ ၂၇၊ ၂၈ တို့တွင် လေးကြိမ် ဖော်ပြထားပြီး အဓိပ္ပာယ်မှာ ဣသရေလသည် နားမထောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအရာသည် လူတို့အပေါ် စွဲချက်လေးရပ်ကို ပြသသည်။ (က) သူတို့သည် မိမိတို့၏ ဆိုးညစ်သောနှလုံးအားဖြင့် ဦးဆောင်ခြင်းခံခဲ့ကြသည် (အငယ် ၂၄)။ (ခ) ဘုရားသခင်၏ ပရောဖက်များကို နားထောင်ရန် ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည် (အငယ် ၂၅-၂၆၊ အငယ် ၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ (ဂ) ယေရမိမှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို နားထောင်ရန် မလိုက်နာခဲ့ကြ (အငယ် ၂၇)။ (ဃ) သူတို့သည် မနာခံသော၊ ပြုပြင်၍မရသော လူမျိုးဖြစ်ပြီး သမ္မာတရားကို ဆုံးရှုံးခဲ့ကြသည် (အငယ် ၂၈)။ ယုဒပြည်သည် ပဋိညာဉ်ကို ပယ်ချခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်သည်လည်း သူတို့ကို ပယ်ချခြင်းအားဖြင့် သူတို့၏အကျိုးဆိုးအတွက် မဖြစ်မနေ တုံ့ပြန်ရတော့သည်။

၇:၂၉–၈:၃။ မှားယွင်းသောဝတ်ပြုခြင်းအပေါ် တရားစီရင်ခြင်း

လူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပယ်ချခြင်းခံရခြင်းအတွက် ဆံပင်ဖြတ်ခြင်းအားဖြင့် ဝမ်းနည်းကြောင်း ပြသရန် မိန့်မှာခံရသည်။ ထိုအရာသည် ဝမ်းနည်းခြင်းအလေ့အထတစ်ရပ် ဖြစ်သည် (အငယ် ၂၉၊ ယောဘဝတ္တု၊ ၁:၂၀ ကိုကြည့်ပါ)။ လူသူမနေသော သို့မဟုတ် အသီးမသီးသော တောင်ကုန်းများသည် ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော်ခံရသည့် ယုဒပြည်ကို ပုံဆောင်သည် (ယေ၊ ၇:၃၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ စွဲချက်တင်ခြင်း (အငယ် ၃၀-၃၁) နောက်တွင် တရားစီရင်ခြင်းနှင့် လူသူကင်းမဲ့ခြင်း (အငယ် ၃၂-၃၄) ရှိလာသည်။ စွဲချက်သည် ဗိမာန်တော်အတွင်း ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းကို ရည်ရွယ်ပြီး ထိုအရာက ဗိမာန်တော်၏ သန့်ရှင်းခြင်းကို ညစ်ညူးစေခဲ့သည်။ “စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ရာများ” ဟူသော စကားလုံးသည် မနာရှေမင်းလက်ထက်ကတည်းက ဗိမာန်တော်ဝင်းအတွင်း ရုပ်တုများအတွက် ဆက်ကပ်ထားသော ယဇ်ပလ္လင်များကို ရည်ညွှန်းသည် (၂ ဓမ္မရာဇဝင်၊ ၂၁:၁-၅)။ ထိုအရာများတွင် ယေရုရှလင်မြို့အပြင်ဘက်ရှိ ဟိန္နုံသား၏ချိုင့်ဝှမ်းတွင် ရုပ်တုကိုးကွယ်ရန် အသုံးပြုသည့် တောဖက်၏ မြင့်ရာအရပ်များလည်း ပါဝင်သည်။ ဓမ္မသစ်ခေတ်တွင် ထိုနေရာကို “ဂေဟင်နာ” ဟု ခေါ်ခဲ့ကြသည်။

တရားစီရင်ခြင်းအချိန်တွင် ဟိန္နုံချိုင့်ဝှမ်းကို “အသေသတ်ရာချိုင့်” ဟု ခေါ်ကြမည် (ယေ၊ ၇:၃၂)။ ယုဒပြည်သားတို့၏ သေဆုံးသူများကို အရှက်ကွဲစွာ ထိုနေရာတွင် သင်္ဂြိုဟ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သင်္ချိုင်းများတွင် အလောင်းများ မဆံ့တော့သောအခါ ငှက်များနှင့် တောသားရဲများက အလောင်းများကို စားကြမည် (အငယ် ၃၃)။ ပြည်တော်၏ လူသူကင်းမဲ့ခြင်းကြောင့် ယုဒမြို့များနှင့် ယေရုရှလင်မြို့၏ လမ်းများတွင် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ရွှင်လန်းခြင်းတို့ အဆုံးသတ်သွားမည် (အငယ် ၃၄)။

တောဖက်

ဟိန္နုံချိုင့်ဝှမ်းသည် တောင်စောင်းများမတ်စောက်သော ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး မီးရှို့ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ မြို့အမှိုက်ပုံတွင် အမှိုက်များကို မီးရှို့ခြင်းနှင့် “တောဖက်” ဟုခေါ်သောနေရာတွင် ယဇ်ပူဇော်ရာ၌ ကလေးများကို မီးရှို့ခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ “တောဖက်” ၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ “မီးဖို” သို့မဟုတ် “မီးဖိုချောင်” ဖြစ်သည်။ ကလေးများကို ယဇ်ပူဇော်ခြင်းသည် ခါနာန်လူမျိုးများအကြား အများအားဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့ပုံရပြီး အစ္စရေးတွင်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည် (၂ ဓမ္မရာဇဝင်၊ ၁၆:၃၊ ၂၁:၆)။ ယောရှိမင်းသည် ထိုဓလေ့ကို အမြစ်ဖြတ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည် (၂ ဓမ္မရာဇဝင်၊ ၂၃:၁၀)။ သို့သော် ယောယကိမ်မင်းလက်ထက်တွင် ထိုဓလေ့ကို ပြန်လည်ကျင့်သုံးခဲ့သည်။ ယေဇကျေလတွင် ကလေးယဇ်ပူဇော်ခြင်းအကြောင်း ဖော်ပြထားခြင်း (၂၀:၂၅-၂၆) က ယေရုရှလင်မြို့ မဖျက်ဆီးခံရမီ ဘီစီ ၅၈၆ ခုနှစ်အထိ ယုဒပြည်တွင် ထိုဓလေ့ အများအားဖြင့် ရှိခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ဘုရားသခင်သည် ထိုဓလေ့ကို မိမိအလိုတော်နှင့် ဆန့်ကျင်သောအရာအဖြစ် ရှုတ်ချတော်မူသည် (ယေ၊ ၇:၃၁၊ ၁၉:၄-၅)။

အငယ် ၃၂-၃၄ ၏ အကြောင်းအရာကို ပိုမိုချဲ့ထွင်၍ ဤအပိုင်းသည် လူတို့၏ ရုပ်တုကိုးကွယ်သည့် ကြယ်တာရာဝတ်ပြုမှုကိုလည်း ပြက်ရယ်ပြုထားသည်။ ယုဒပြည်တွင် သေဆုံးသူအားလုံး၏ အရိုးများကို ယုဒပြည်သားတို့ ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သော၊ ဝတ်ပြုခဲ့သော၊ လိုက်လျှောက်ခဲ့သော၊ အကြံဉာဏ်တောင်းခဲ့သော၊ ကိုးကွယ်ခဲ့သော ကြယ်တာရာဘုရားများရှေ့တွင် ချထားကြမည် (၈:၂)။ ဤသို့သော ဆည်းကပ်မှုများ၏ အရာဝတ္ထုမှာ ဘုရားသခင်ဖြစ်သင့်သော်လည်း လူတို့၏ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုအပေါ် ဤဝေါဟာရများကို အသုံးပြုခြင်းအားဖြင့် ပုန်ကန်မှု၏ အလေးအနက်ကို ထင်ရှားစွာ ပုံဖော်ထားသည်။ လူတို့၏ အရိုးများသည် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းမခံရဘဲ ထားရှိခံရမည်ဖြစ်သောကြောင့် အရှက်ကွဲရမည် (၇:၃၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤပြင်းထန်သော သတင်းစကားသည် ယုဒပြည်၏ လုံးဝပျက်စီးခြင်းကို ပုံဖော်ပေးသည်။ ထာဝရဘုရားအစား ရုပ်တုများကို ရွေးချယ်ခြင်းသည် အသက်အစား သေခြင်းကို ရွေးချယ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

၈:၄–၁၀:၂၅

ဂိလဒ်ပြည်တွင် ဆေးမရှိ

ဤအပိုင်းတွင် ယုဒပြည်နှင့် ယေရုရှလင်မြို့သားတို့ကို သေခြင်းသို့ နီးကပ်လာနေသော နာမကျန်းဖြစ်နေသည့် လူ့အဖွဲ့အစည်းအဖြစ် ပုံဖော်ထားသည်။ ဤအပိုင်းအတွင်းရှိ အမျိုးမျိုးသော အကြောင်းအရာများကို ကြွယ်ဝ၍ စိတ်ကူးပုံဖော်မှုများပြားသော ဘာသာစကားဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။

၈:၄–၁၇။ မှားယွင်းသောသွန်သင်ခြင်း၏ အန္တရာယ်

ယုဒပြည်၏ ပျက်ကွက်မှုနှင့်ပတ်သက်သော စွဲချက် (အငယ် ၄-၁၃) နောက်တွင် ကျူးကျော်လာသော စစ်တပ်အားဖြင့် ထာဝရဘုရား၏ တရားစီရင်ခြင်း ရှိလာသည် (အငယ် ၁၄-၁၇)။ ယုဒပြည်အတွက် အသက်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ပေးနိုင်သည့်အရာမှာ ပဋိညာဉ်အပေါ် သစ္စာရှိခြင်းတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။ ထာဝရဘုရားကို စွန့်ပယ်ခြင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူမျိုးများထံမှ မည်သည့်ကာကွယ်မှုကိုမျှ မရရှိစေတော့ဘဲ တရားစီရင်ခြင်းကို ယူဆောင်လာသည်။ စွဲချက်၏ ပထမပိုင်းတွင် “ပြန်လှည့်ခြင်း” အကြောင်းအရာကို ပြန်လည်ဆက်လက်ဖော်ပြထားသည် (၃:၁–၄:၄၊ ၁၅:၁–၂၁)။ “ပြန်လှည့်”၊ “ပြန်လာ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော ဟေဗြဲစကားလုံးကို ၈:၄-၆ တွင် ခြောက်ကြိမ် အသုံးပြုထားသည်။ ဘုရားသခင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးဆန္ဒမှာ ယုဒပြည်သည် ပဋိညာဉ်အပေါ် သစ္စာရှိမှုသို့ ပြန်လည်လာရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏လူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ အခြေခံမူများကို မသိကြကြောင်း ပရောဖက်က ဝမ်းနည်းစွာ ဆိုသည်။ ထိုအရာတွင် ယုဒပြည်ကို ငှက်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားသည်။ ငှက်များသည် မိမိတို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားလာရမည့်အချိန်ကို သဘာဝအလျောက် သိကြသည် (အငယ် ၇)။ ထို့ကြောင့် တိရစ္ဆာန်များပင် ယုဒပြည်ထက် စနစ်တကျဖြစ်မှုနှင့် သင့်လျော်မှုကို ပိုမိုသိရှိကြသည်။

ပဋိညာဉ်၏ သွန်သင်ချက်ကို ကိုင်တွယ်သူဟု ယူဆရသော ပညာရှိခေါင်းဆောင်များနှင့် စာများကို ရေးသားထုတ်လုပ်ခဲ့သော စာရေးသူများသည် ယုံကြည်အားထား၍ မရကြ (အငယ် ၈)။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ စစ်မှန်သော နှုတ်ကပတ်တော်ကို ပယ်ချပြီး ပညာဉာဏ် ကင်းမဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည် (အငယ် ၉ခ)။ ထို့ကြောင့် တရားစီရင်ခြင်းအချိန်တွင် သူတို့သည် ရှက်ကြမည် (အပြင်ပန်းဂုဏ်သိက္ခာ ဆုံးရှုံးခြင်း)၊ စိတ်ပျက်ကြမည် (အတွင်းစိတ်ငြိမ်သက်ခြင်း ဆုံးရှုံးခြင်း)၊ ဖမ်းဆီးခံရမည် (ပြည်မြေ ဆုံးရှုံးခြင်း) (အငယ် ၉က)။ စစ်မှန်သော ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်းသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို နက်ရှိုင်းစွာ သိကျွမ်းခြင်းမှ လာသည်။ သူတို့၏ တရားစီရင်ခြင်းအကြောင်း ဖော်ပြချက် (အငယ် ၁၀-၁၂) သည် ၆:၁၂-၁၅ နှင့် အလွန်တူညီသည်။ သူတို့၏ ဇနီးများနှင့် လယ်မြေများကို သူတစ်ပါးတို့အား ပေးအပ်မည်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့၏ မတရားသော လိုချင်တပ်မက်မှုနှင့် လှည့်စားမှုကြောင့် ဖြစ်သည် (၈:၁၀)။ မှားယွင်းသော သွန်သင်သူများသည် ယုဒပြည်၏ ဒုက္ခများအတွက် ယာယီကုစားမှုများသာ ပေးနိုင်ကြသည်။ သူတို့က “အရာအားလုံးက အဆင်ပြေသည်” ဟု သွန်သင်ကြသော်လည်း နီးကပ်လာသော တရားစီရင်ခြင်းသည် ပျက်စီးခြင်းကို ယူဆောင်လာမည် (အငယ် ၁၁)။ ပညာရှိသူများအပေါ် တရားစီရင်ခြင်းဆိုင်ရာ မိန့်ခွန်းသည် ဇနီးများနှင့် လယ်မြေများ ဆုံးရှုံးခြင်းအကြောင်း အနှစ်ချုပ်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (အငယ် ၁၀၊ ၁၃)။

တိုက်ခိုက်ခံရသူများသည် ခိုင်ခံ့သောမြို့များတွင် ခိုလှုံရန် ကြိုးစားကြပြီး အဆိပ်ရေကို သောက်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ အပြစ်ပေးခြင်းကို လက်ခံရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည် (အငယ် ၁၄)။ ဤနေရာတွင် လူတို့သည် ထာဝရဘုရားကို ပြစ်မှားခဲ့ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် ဝန်ခံကြသည်။ အဆိပ်သောက်ခြင်း၏ ပုံဥပမာသည် စမ်းသပ်စီရင်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (တော၊ ၅:၁၁-၃၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤအရာသည် ဇနီးအဖြစ် ဣသရေလနှင့် ခင်ပွန်းအဖြစ် ထာဝရဘုရားတို့၏ အိမ်ထောင်ရေးပုံဥပမာနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ထိုအလေ့အထကို အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ဇနီးသည် သစ္စာဖောက်ခဲ့ခြင်း ရှိမရှိ သိရှိရန် အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ သူမသည် ခါးသောရေကြောင့် နာမကျန်းဖြစ်ပါက အပြစ်ရှိကြောင်း သတ်မှတ်ခံရပြီး ခင်ပွန်းက ပယ်ချကာ သားဖွားနိုင်စွမ်း မရှိတော့မည်။ ဤပုံရိပ်သည် ဤအပိုင်း၏ နာမကျန်းဖြစ်မှုဆိုင်ရာ ပုံဥပမာနှင့်လည်း ကိုက်ညီသည်။ ဂိလဒ်ပြည်တွင် ဆေးလိမ်းရန်ဆေးမရှိသကဲ့သို့ သူတို့ကို ကုသပေးမည့် ဆရာဝန်လည်း မရှိတော့ပေ (၈:၁၅၊ ၂၂)။

လူတို့သည် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ရှာကြသော်လည်း ငြိမ်သက်ခြင်းမရှိ။ ကုသခြင်းကို မျှော်လင့်ကြသော်လည်း စိတ်ဆင်းရဲခြင်းသာ ရှိသည် (အငယ် ၁၅၊ ၁၄:၁၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤအရာသည် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ဟောပြောခဲ့သော မှားယွင်းသော သွန်သင်သူများ၏ သတင်းစကားကို ပယ်ချခြင်း ဖြစ်သည် (အငယ် ၈-၁၂)။ သစ္စာမရှိသော ယုဒပြည်အတွက် ပြန်လည်ကောင်းမွန်ခြင်း မရှိတော့မည်ဟူသော ဝမ်းနည်းဖွယ် အမှန်တရားကို ယေရမိက ဖော်ပြသည် (အငယ် ၂၂)။ ထိုအစား ဒန်အနွယ်၏ပြည်မှ လာနေသော မြင်းများ၏ ဟီသံကို လူတို့သည် ကြားနေရပြီ။ ထိုနေရာသည် ကျူးကျော်လာသော စစ်တပ်များကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့ရသောနေရာ ဖြစ်သည် (၄:၁၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုစစ်တပ်သည် ပြည်နှင့် ပြည်သူတို့ကို “ကိုက်စား” ရန် လာသော သားရဲကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး သေခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်းကို ယူဆောင်လာသည် (အငယ် ၁၆)။ ထာဝရဘုရားစေလွှတ်သော ကျူးကျော်စစ်တပ်ကို မန္တန်ဖြင့် မထိန်းချုပ်နိုင်သော အဆိပ်ပြင်းမြွေများအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့သည် သနားခြင်းကင်းပြီး ထိန်းချုပ်၍ မရသူများဖြစ်သည် (အငယ် ၁၇)။ မြွေကိုက်ခြင်းသည် ဤအပိုင်းရှိ နာမကျန်းဖြစ်ခြင်းအကြောင်းအရာနှင့် ကိုက်ညီပြီး လူတို့အတွက် ကုသခြင်းမရှိတော့မည်။ ဤသို့ အကြီးအကျယ် ပျက်စီးစေသော တရားစီရင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏လူတို့အား အပြစ်ဝန်ခံခြင်းနှင့် နောင်တရခြင်းသို့ တွန်းပို့ရန် နည်းလမ်းတစ်ရပ် ဖြစ်သည် (အငယ် ၁၄-၁၅)။

၈:၁၈–၉:၃။ သစ္စာမရှိသောလူမျိုးအတွက် ငိုကြွေးခြင်း

၈:၁၈-၂၁ တွင် ပြောဆိုသူများ ရောနှောပြောင်းလဲနေခြင်းသည် ယေရမိ၏ ပရောဖက်နှင့် ကြားဝင်ဆုတောင်းပေးသူ နှစ်မျိုးလုံးအဖြစ် ဆောင်ရွက်နေခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုအစီအစဉ်အတွင်းရှိ အဓိပ္ပာယ်ရှိသော ဖွဲ့စည်းပုံကို တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် ပြန်လည်ညီမျှသော ဖွဲ့စည်းပုံက ထောက်ခံပေးထားပြီး၊ ထိုဖွဲ့စည်းပုံသည် ဣသရေလ၏ ကိုးကွယ်နေသော လူအဖွဲ့အစည်း၏ ဟန်ဆောင်မှုနှင့် မိမိလူတို့အပေါ် ယေရမိ၏ ကိုယ်ချင်းစာမှုတို့အကြား စကားပြောဆိုမှုကို ဖန်တီးပေးသည် (နိဒါန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤသို့ ဖော်ပြနိုင်သည်။

က ဝမ်းနည်းခြင်း (အငယ် ၁၈-၁၉က)

ခ ဘုရားသခင်၏ တည်ရှိနေခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော ကယ်တင်ခြင်းအကြောင်း လူတို့၏ မေးခွန်း (အငယ် ၁၉ခ)

ဂ ဘုရားသခင်၏ စွဲချက်တင်ခြင်းနှင့် အမျက်တော်ထွက်ခြင်းဆိုင်ရာ မေးခွန်း (အငယ် ၁၉ဂ)

ခ′ ဘုရားသခင်၏ အချိန်ကာလနှင့် ဆက်စပ်သော ကယ်တင်ခြင်းအကြောင်း လူတို့၏ မေးခွန်း (အငယ် ၂၀)

က′ ဝမ်းနည်းခြင်း (အငယ် ၂၁)

အငယ် ၁၈-၁၉က နှင့် ၂၁ တွင် ပြောဆိုသူသည် ယေရမိ သို့မဟုတ် ထာဝရဘုရား ဖြစ်နိုင်သည်။ ယေရမိက ပြောဆိုသူဖြစ်ပါက မိမိ၏ အစ္စရေးအမျိုးသားချင်းတို့၏ အဖြစ်အပျက်ကြောင့် မိမိ၏နှလုံးနာကျင်ဝမ်းနည်းမှုကို ပြသနေခြင်း ဖြစ်မည်။ ဘုရားသခင်က ပြောဆိုသူဖြစ်ပါက မိမိလူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မြင်၍ ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုဒုက္ခ၌ ပါဝင်ခံစားတော်မူကြောင်း ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်မည်။ သို့သော် မိမိတို့၏ ဒုက္ခကို ကိုယ်တိုင်ယူဆောင်လာခဲ့သော လူတို့သည် ထိုအရာကို မသိကြသကဲ့သို့ ဂရုလည်း မစိုက်ကြ။ အငယ် ၁၉ခ-၂၀ ရှိ သူတို့၏ မေးခွန်းများက သူတို့သည် ပဋိညာဉ်ကို ဆက်လက်၍ မှားယွင်းစွာ နားလည်နေကြောင်း ပြသည်။ ဗိမာန်တော်သည် ဘုရားသခင်၏နေရာ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ လူတို့၏ မနာခံခြင်းကြောင့် ကိုယ်တော်၏ ကတိတော်များလည်း ပြည့်စုံခြင်းမရှိတော့ (၇:၁–၈:၃)။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ တည်ရှိမှုသည် သူတို့အလယ်တွင် မရှိတော့ (အငယ် ၁၉ဂ)၊ ထိုအကြောင်းကြောင့် ကိုယ်တော်၏ အမျက်တော်ကို နှိုးဆွခဲ့ကြသည် (၆:၉-၁၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

အငယ် ၁၈-၂၁ တွင် ဆက်လက်မေးမြန်းထားသော အကြောင်းအရာကို ဆက်ယူပြီး “ကုသခြင်း” ကို ကယ်တင်ခြင်း၏ ပုံဥပမာအဖြစ် အသုံးပြုကာ ဘုရားသခင်သည် အငယ် ၂၂ တွင် မေးခွန်းသုံးခု မေးတော်မူသည်။ ဂိလဒ်သည် ယော်ဒန်မြစ်၏ အရှေ့ဘက်ရှိ ဒေသဖြစ်ပြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကြောင့် ကျော်ကြားသည် (က၊ ၃၇:၂၅)။ သို့သော် ထိုနေရာ၌ပင် ယုဒပြည်၏ နာမကျန်းဖြစ်မှုအတွက် ကုစားဆေး မတွေ့နိုင်။ သစ္စာမရှိသော ယုဒပြည်အတွက် ချက်ချင်းကုသခြင်း မရှိတော့ပေ။ ဘုရားသခင်၏ ကာကွယ်မှုနှင့် စောင့်ရှောက်မှုသည် ယုဒပြည်နှင့် ကိုယ်တော်အကြားရှိ ဆက်ဆံရေးအပေါ် မူတည်သည်။ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းက ယုဒပြည်ကို ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေး၏ အပြင်ဘက်၊ ပရမ်းပတာကမ္ဘာထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ယေရမိ ၈:၂၂ ရှိ မေးခွန်းများအပေါ် ယေရမိ၏အဖြေတွင် ခံစားချက်များ ရောနှောနေသည်။ သူတို့၏ သေဆုံးသူများအတွက် ငိုကြွေးသော်လည်း (၉:၁၊ ၈:၁၈၊ ၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) သူတို့ထံမှ ထွက်ခွာ၍ တောထဲသို့ သွားလိုသည် (၉:၂)။ ထို့နောက် ပြောဆိုသူဖြစ်သော ဘုရားသခင်က လူတို့သည် မုသားများကို ပြောဆိုကြပြီး ကိုယ်တော်ကို မသိကြကြောင်း စွပ်စွဲတော်မူသည် (အငယ် ၃)။ “သိသည်” ဟူသော ကြိယာသည် ထာဝရဘုရားနှင့် မိမိလူတို့အကြား အလွန်ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးကို ဖော်ပြသည့် ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ ဝေါဟာရဖြစ်သည် (၈:၇၊ ၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

၉:၄–၁၆။ လူသူကင်းမဲ့ခြင်းဖြင့် အပြစ်ပေးခံရခြင်း

ဤအပိုင်းသည် လှည့်စား၍ မိမိအကျိုးကိုသာ ရှာဖွေခြင်းနှင့် အသီးအနှံဖြစ်ထွန်းစေသော ကိုးကွယ်မှုတို့တွင် အမြစ်တွယ်နေသော လူမှုရေးနှင့် ဆက်ဆံရေးဆိုင်ရာ ပြစ်မှုများကို ကိုင်တွယ်ထားသည်။ ထိုအကျိုးဆက်မှာ သေခြင်းနှင့် ပြည်နှင်ခံရခြင်းအားဖြင့် မြို့များ လူသူကင်းမဲ့သွားခြင်း ဖြစ်မည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ နောက်ဆုံးရည်ရွယ်ချက်မှာ မိမိလူတို့ကို သန့်စင်စမ်းသပ်ရန် ဖြစ်သည်။ ပဋိညာဉ်သည် ရိုးသားမှုနှင့် မိမိအိမ်နီးချင်းကို ဂရုစိုက်ခြင်းကို တောင်းဆိုသော်လည်း ယုဒပြည်သားတို့သည် မိမိတို့၏ လှည့်စားမှုအားဖြင့် ဘုရားသခင်ကို မသိကြောင်း ပြသခဲ့ကြသည် (အငယ် ၃၊ ၆)။ “သိသည်” ဟူသောစကားသည် ဟေဗြဲဘာသာတွင် စိတ်ထဲ၌ သိရှိခြင်းသက်သက်ထက် ကျော်လွန်ပြီး ခိုင်မာသော ဆက်ဆံရေးကို မကြာခဏ ရည်ညွှန်းသည် (က၊ ၄:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထို့ကြောင့် အချို့သော ဘာသာပြန်ချက်များတွင် ဤနေရာ၌ ထိုစကားကို “အသိအမှတ်ပြုသည်” သို့မဟုတ် “ထည့်သွင်းစဉ်းစားသည်” ဟု ပြန်ဆိုကြသည်။ မိတ်ဆွေများနှင့် ဆွေမျိုးများ၏ လှည့်စားမှုနှင့်ပတ်သက်၍ ၉:၄ တွင် သတိပေးထားသော စကားစုသည် ယာကုပ်က မိမိညီအစ်ကို ဧသောကို လှည့်စားဆက်ဆံခဲ့ခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (က၊ ၂၇:၃၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သမ္မာတရားကို ပြောမည့်သူဟု လူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ ယုံကြည်၍ မရ။ သူတို့အားလုံးသည် လှည့်စားမှုရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အသက်ရှင်နေကြသည် (ယေ၊ ၉:၅-၆)။ ဤနေရာတွင် “လှည့်စားခြင်း” ဆိုသည်မှာ မုသားပြောခြင်းနှင့် မှားယွင်းသောအမှုများကို ကျင့်သုံးခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ ဘုရားသခင်နှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ဆက်ဆံရေးသည် အိမ်နီးချင်းနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ဆက်ဆံရေးနှင့် နက်ရှိုင်းစွာ ဆက်စပ်နေသည်။ တစ်ဦးကို ချစ်ခြင်းသည် အခြားတစ်ဦးကိုလည်း ချစ်ခြင်းသို့ ဦးတည်စေသည် (မ၊ ၂၂:၃၄-၄၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

ဗိုလ်ခြေတို့၏ ထာဝရဘုရားသည် မိမိလူတို့ကို သန့်စင်၍ စမ်းသပ်မည်ဟူသော အယူအဆကို ယခင်ကပင် ဖော်ပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည် (ယေ၊ ၉:၇၊ ဥပမာ ၅:၁၀၊ ၆:၂၇)။ “သန့်စင်သည်” ဟူသောစကားသည် သတ္တုကို အရည်ကျိုခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည် (အငယ် ၃၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ “သန့်စင်သည်” သည် “စမ်းသပ်သည်” သို့မဟုတ် “စစ်ဆေးသည်” နှင့် အပြိုင်ဖြစ်ပြီး ထိုစကားများသည်လည်း သတ္တုကို သန့်စင်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (ယောဘ၊ ၂၃:၁၀၊ ဇာခရိ၊ ၁၃:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤကြိယာများသည် ဘုရားသခင်သည် မိမိလူတို့ကို လုံးဝစွန့်ပယ်မည်မဟုတ်ကြောင်းနှင့် နောင်တရရန် အခွင့်အလမ်း ရှိနေသေးကြောင်း မျှော်လင့်ချက်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ ထို့နောက် လူတို့၏ လှည့်စားမှုအကြောင်းအရာကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေသော စွဲချက် (ယေ၊ ၉:၈) ရှိလာသည်။ လှည့်စားသော စကားသည် မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုစကားကို လုပ်ရပ်များအားဖြင့် ပြန်လည်ငြင်းဆိုနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လျှာက ငြိမ်သက်စွာ ပြောသော်လည်း နှလုံးက ဖျက်ဆီးရန် ချောင်းမြောင်းနေသည်။

အငယ် ၉ ရှိ မေးခွန်းများက ဘုရားသခင်သည် ယုဒပြည်လူမျိုးကို အပြစ်ပေး၍ မိမိကိုယ်တိုင် လက်စားချေမည်ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်အသရေ ထိခိုက်နေသောကြောင့် ကိုယ်တော်သည် လက်စားချေရမည်။ ကိုယ်တော်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်း သို့မဟုတ် လှည့်စားအသုံးချခြင်းကို ပဋိညာဉ်ဖက်တစ်ဦးကပင် ပြုလုပ်၍ မရနိုင်။ တရားစီရင်ခြင်းသည် “ငါသည် ဘုရားသခင်ဖြစ်သည်” ဟု ဘုရားသခင် မိန့်ဆိုခြင်း၏ နည်းလမ်းဖြစ်မည်။ ဤအကြောင်းအရာသည် စကြဝဠာဆိုင်ရာ ပဋိပက္ခနှင့် သက်ဆိုင်ပြီး ထိုနေရာတွင် ဘုရားသခင်၏ အကျင့်စာရိတ္တသည် အရေးကြီးသည်။ သားတော်သည်လည်း မိမိ၏ ရွေးနုတ်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ အကျင့်စာရိတ္တကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြတော်မူသည်။ ခရစ်တော်၏ ရွေးနုတ်ခြင်းအမှုတွင် တရားစီရင်ခြင်းသည် ဆိုးညစ်သူတို့ကို အပြစ်စီရင်ပြီး၊ ကိုယ်တော်အတွင်း ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းတန်ခိုးကို မြင်သူတို့အား ကယ်တင်ခြင်းကို ယူဆောင်ပေးသည်။

တရားစီရင်ခြင်း၏ ကြေညာချက်ကို ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်းဖြင့် ဖော်ပြထားသည် (အငယ် ၁၀)။ မီးလောင်ပျက်စီးပြီး အသက်မရှိတော့သော ပြည်အတွက် ငိုကြွေးမြည်တမ်းရမည်။ ထိုပြည်သည် လုံးဝ လူသူကင်းမဲ့သွားမည်။ အပြန်အလှန် လူမှုရေးယုံကြည်မှု ပျက်စီးခြင်းသည် သံသယနှင့် သေခြင်းတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖန်တီးပေးသည်။ ဘုရားသခင်ကို ကျွန်ုပ်တို့၏ လူမှုဆက်ဆံရေးများမှ ဖယ်ထုတ်ထားပါက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် အချို့အခြေအနေများတွင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လူသူကင်းမဲ့ခြင်းကို ခံစားရမည်။ တရားစီရင်ခြင်းသည် လူတို့၏ ဖျက်ဆီးတတ်သော ကိုယ်ပိုင်နှင့် လူမှုရေးအပြုအမူများကို ဘုရားသခင် မနှစ်သက်ကြောင်း ပြသခြင်း ဖြစ်သည်။

အငယ် ၁၂ တွင် တရားစီရင်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော စဉ်းစားချက်များကို အပြောအဆိုဆန်သော မေးခွန်းသုံးခုဖြင့် အကျဉ်းချုပ်ထားသည်။ ပထမ၊ ယေရုရှလင်နှင့် ယုဒပြည်၏ လူသူကင်းမဲ့ခြင်းကို နားလည်ရန် စစ်မှန်သော ပညာရှိသူမှာ မည်သူ ဖြစ်သနည်းဟု မေးထားသည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်မှတစ်ဆင့်သာ သမိုင်းကို ဘုရားသခင်၏အမြင်ဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုနိုင်သောကြောင့် ထိုသို့သော ပညာကို ရရှိနိုင်သည် (အငယ် ၁၃-၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဒုတိယ၊ ဤအရာကို ရှင်းပြနိုင် သို့မဟုတ် ကြေညာနိုင်သူထံ ထာဝရဘုရားသည် မည်သူ့ထံ မိန့်တော်မူခဲ့သနည်း။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ကိုယ်တော်၏ ပရောဖက်ထံ ပေးခဲ့သည် (ဥပမာ ၁:၄-၁၉၊ ၆:၂၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ တတိယ၊ ပြည်တော်၏ လူသူကင်းမဲ့ခြင်းသည် အဘယ်ကြောင့် ဖြစ်လာသနည်း။ ဤမေးခွန်းသည် တရားစီရင်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေခြင်းဖြစ်ပြီး အဖြေကို စွဲချက်တင်ခြင်း (၉:၁၃-၁၄) နှင့် တရားစီရင်ချက် (အငယ် ၁၅-၁၆) တို့တွင် တွေ့ရသည်။ စွဲချက်ကို အပြန်အလှန်ညီမျှသော ဆန့်ကျင်ဘက်ဖွဲ့စည်းပုံဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။

က ဘုရားသခင်ပေးတော်မူသော ပညတ်တရား/သွန်သင်ချက်ကို စွန့်ပယ်ခြင်း

ခ ဘုရားသခင်၏အသံအတိုင်း မလျှောက်ခြင်း သို့မဟုတ် မလိုက်နာခြင်း

ခ′ မိမိတို့၏ နှလုံးအတိုင်း လျှောက်ခြင်း သို့မဟုတ် လိုက်နာခြင်း

က′ မိမိတို့၏ ဘိုးဘေးများ သွန်သင်ခဲ့သကဲ့သို့ ဗာလဘုရားများနောက်သို့ လျှောက်ခြင်း သို့မဟုတ် လိုက်ခြင်း

ဤသည်မှာ ရွေးချယ်မှုဆိုင်ရာ မေးခွန်းဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင်၊ ဗာလဘုရားများ သို့မဟုတ် မိမိ၏နှလုံးကို ရွေးချယ်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိုရွေးချယ်မှုသည် ပဋိညာဉ်ပညတ်တရားနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်သည်။ တရားဟောရာကျမ်း ၂၉:၁၄-၁၉ တွင် ပဋိညာဉ်အပေါ် သစ္စာရှိခြင်းကို ယေရမိ ၉:၁၃-၁၆ တွင်လည်း တွေ့ရသော နည်းလမ်းသုံးမျိုးဖြင့် သတ်မှတ်ထားသည်။ (၁) အခြားဘုရားများကို ဝတ်ပြုရန် ဘုရားသခင်ထံမှ လွဲမသွားခြင်း (အငယ် ၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ (၂) ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း၏ “ဒေါန”၊ “ခါးသီးခြင်း” သို့မဟုတ် “အဆိပ်” ကို ရှောင်ရှားခြင်း (အငယ် ၁၅၊ ၈:၁၄၊ ၂၃:၁၅၊ မြည်၊ ၃:၁၅၊ ၁၉၊ အာမုတ်၊ ၆:၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ (၃) မိမိတို့၏ နှလုံးဆန္ဒအတိုင်း လိုက်နာနေသော်လည်း မိမိတို့သည် ကောင်းချီးခံစားရမည်ဟု ဘယ်တော့မျှ မယူဆခြင်း (တရား၊ ၂၉:၁၉၊ ယေ၊ ၉:၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယခုတွင် ထာဝရဘုရားသည် မိမိလူတို့အား ခါးသီးသော၊ အဆိပ်အတောက်ပင် ဖြစ်နိုင်သော အစားအစာနှင့် ရေကို ကျွေးမွေးတော်မူမည် (အငယ် ၁၅)။ ယေရမိသည် ထိုစကားကို ခါးသောရေ၏ သင်္ကေတနှင့် ကိုက်ညီအောင် ပြုပြင်အသုံးပြုထားသည် (၈:၄-၁၇ အတွက် ရှင်းလင်းချက်ကိုကြည့်ပါ)။

ယေရမိ ၉:၁၆ သည် ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂၆:၃၂-၃၃ ကို ရည်ညွှန်းထားပြီး၊ ထိုအပိုင်းသည် ပဋိညာဉ်ကတိတော်များအရ ကောင်းချီးနှင့် လက်စားချေခြင်းတို့၏ အခြေအနေတွင် ပါရှိသည် (ဝတ်၊ ၂၆:၁-၄၆၊ တရား၊ ၇:၁၂-၂၄၊ ၂၈:၁-၆၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်သည် (က) ပြည်တော်ကို လူသူကင်းမဲ့စေမည်၊ (ခ) လူတို့ကို လူမျိုးများအကြား အရပ်ရပ်သို့ ကွဲပြားစေမည်၊ (ဂ) စစ်ပွဲ၏ဓားဖြင့် သူတို့ကို လိုက်လံမည် (ယေ၊ ၉:၁၁-၁၆၊ ဝတ်၊ ၂၆:၂၇၊ ၃၂-၃၃)။ ထို့ကြောင့် ယေရမိ ၉:၁၂ ရှိ ပညာ၊ ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် လူသူကင်းမဲ့ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းတို့နှင့် ပတ်သက်သော မေးခွန်းများ၏ အဖြေကို ယေရမိက ယုဒပြည်အပေါ် အသုံးချသည့် ပဋိညာဉ်ပညတ်တရားတွင် တွေ့ရသည် (အငယ် ၁၃-၁၆)။

၉:၁၇–၂၆။ တရားစီရင်ခြင်းအတွင်း လူတို့၏ ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်း

ဤအပိုင်းသည် အကြောင်းအရာအချို့ကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း ပေါင်းစပ်ထားသည်။ (က) ယခင်က ပြည်သူ့ဝမ်းနည်းမြည်တမ်းခြင်းအကြောင်း (အငယ် ၁၀) ကို ပိုမိုဖွံ့ဖြိုးစေထားသည် (အငယ် ၁၇-၂၂)။ (ခ) ပဋိညာဉ်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ယုဒပြည်၏ မိမိကိုယ်ကိုယ်အားကိုးခြင်းတို့ကို အသက်ရှင်နေထိုင်မှု နည်းလမ်းနှစ်ရပ်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (အငယ် ၂၃-၂၄)။ (ဂ) လူမျိုးများအပေါ် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်း (အငယ် ၂၅-၂၆၊ ၄၆:၁–၅၁:၅၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အဆိုးဆုံးအရာများ ဖြစ်လာမည်ဟု ကြိုတင်စိတ်ကူး၍ ပြင်ဆင်ထားရန် လူတို့ကို ဖိတ်ခေါ်ထားသည် (၉:၁၇-၂၂)။ လူထု၏ ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်းသည် ကျွမ်းကျင်သူများ လိုအပ်သောကြောင့် ကျွမ်းကျင်သော ငိုကြွေးမြည်တမ်းသူများကို ခေါ်ယူပြီး မိမိတို့၏ သားသမီးများနှင့် အိမ်နီးချင်းတို့အား မိမိတို့၏ သားသမီးများနှင့် လူငယ်များ သေဆုံးခြင်းအတွက် ငိုကြွေးမြည်တမ်းနည်း သင်ပေးရန် ဖြစ်သည် (အငယ် ၁၇-၂၁)။ သေခြင်းသည် ပြတင်းပေါက်များမှ ဝင်လာ၍ နန်းတော်များ၊ ခံတပ်များနှင့် မြို့တစ်မြို့လုံး၏ ဖွင့်ထားသော လမ်းများကို သိမ်းပိုက်မည်။ အလောင်းများသည် အမှိုက်ကဲ့သို့ ကျမည် (အငယ် ၂၂၊ ၇:၃၂-၃၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤအချိန်သည် ဝမ်းနည်းစွာ ငိုကြွေးမြည်တမ်းရမည့်အချိန် ဖြစ်မည်။

ဘုရားသခင်သည် ယုဒပြည်ရှေ့တွင် အသက်ရှင်နေထိုင်မှု နည်းလမ်းနှစ်ရပ်ကို ချထားတော်မူသည် (၉:၂၃-၂၄)။ ကိုယ်တော်သည် လူသားများကို ဘုန်းအသရေနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာဖြင့် ဖန်ဆင်းတော်မူခဲ့သည် (ဆာ၊ ၈:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုမြင့်မြတ်သော အခြေအနေကို သူတို့ထိန်းသိမ်းထားရန် ကိုယ်တော်အလိုရှိသည်။ ရွေးချယ်စရာတစ်ခုမှာ လူသားတို့၏ ပညာ၊ အင်အားနှင့် စည်းစိမ်လမ်းစဉ်ကို လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအရာများကို မိမိကိုယ်ကိုယ်အားကိုးခြင်း၏ အမှတ်အသားများအဖြစ် ရှုတ်ချထားသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်ရွေးချယ်စရာမှာ ဘုရားသခင်သည် ထိုအရာများကို နှစ်သက်တော်မူသောကြောင့် “ချစ်ခင်ကြင်နာမှု”၊ “ချစ်ခြင်းမေတ္တာ”၊ “သစ္စာရှိမှု”၊ “တရားစီရင်ခြင်း”၊ “တရားမျှတခြင်း” နှင့် “ဖြောင့်မတ်ခြင်း” ဟူသော ဘုရားသခင်၏ အကျင့်စာရိတ္တဖြစ်သည်။ ဤအသက်ရှင်နေထိုင်မှုနည်းလမ်းတွင် ဘုရားသခင်ကို နားလည်၍ သိကျွမ်းခြင်း ပါဝင်ပြီး နှိမ့်ချမှုနှင့် ကိုယ်တော်အပေါ် မှီခိုမှုသို့ ဦးတည်စေသည်။

ဤအပိုင်းသည် လာမည့် လက်စားချေခြင်းနေ့ရက်များကို ညွှန်ပြခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (အငယ် ၂၅-၂၆)။ ဘုရားသခင်သည် မိမိလူတို့၏ နှလုံး၌ အရေဖျားမလှီးထားသူများဖြစ်ကြောင်း စွဲချက်တင်တော်မူသည် (အငယ် ၂၆)။ ထိုအရာက သူတို့ကို ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူမျိုးများနှင့် မည်သို့မျှ မကွာခြားကြောင်း ဖော်ပြသည် (အငယ် ၂၅)။ အခြားလူမျိုးများနှင့် တန်းတူဖြစ်ခြင်းသည် မိမိတို့၏ ထူးခြားသော ရွေးချယ်ခြင်းနှင့် ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေးကို ဆုံးရှုံးခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် လူမျိုးတိုင်း မကြာမီ သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်း ရင်ဆိုင်ရမည့် ကံကြမ္မာ—ကျူးကျော်ခြင်း၊ သေခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်း—ကို မျှဝေရခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် အမှန်ပင် တရားမျှတသော ဘုရားသခင် ဖြစ်တော်မူသည်။

၁၀:၁–၁၆။ ရုပ်တုများနှင့် စစ်မှန်သောဘုရားသခင်

ရုပ်တုများနှင့် စစ်မှန်သော ဘုရားသခင်တို့၏ နှိုင်းယှဉ်ချက်သည် ၉:၂၃-၂၄ ရှိ အသက်ရှင်နေထိုင်မှု နည်းလမ်းနှစ်ရပ်ကို ဖွံ့ဖြိုးစေပြီး ရှင်းပြပေးသည်။ အဓိကအချက်မှာ လူမျိုးခြားတို့၏ လမ်းစဉ်ကို မသင်ယူရန် သတိပေးခြင်းဖြစ်သည် (အငယ် ၂)။ အငယ် ၂-၁၆ သည် ရုပ်တုများကို ပြက်ရယ်ပြု၍ ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို ချီးမွမ်းထားသည်။ ရုပ်တုများသည် အသိပညာနှင့် တန်ခိုးမရှိ၊ မည်သည့်အရာကိုမျှ မပြုလုပ်နိုင်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (အငယ် ၄-၅၊ ၁၄)။ ယေရမိသည် လူတို့၏လက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ရုပ်တုများ (အငယ် ၃-၄၊ ၉) ကို လုံးဝမိုက်မဲသောအရာများ (အငယ် ၈)၊ မုသားနှင့် အချည်းနှီးသောအရာများ (အငယ် ၁၄-၁၅) အဖြစ် ဖော်ပြသည်။ ထို့အပြင် တန်ဖိုးမရှိသော သွန်သင်သူများဖြစ်သောကြောင့် (အငယ် ၈) အသိပညာကို မပေးနိုင်ကြ။ သူတို့၏ အပြစ်ပေးခံရမည့်အချိန် ရောက်သောအခါ ပျက်စီးကြမည် (အငယ် ၁၅၊ အငယ် ၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထာဝရဘုရားနှင့် တူသောသူ မရှိ (အငယ် ၆-၇၊ ၁၆)။ ကိုယ်တော်သည် လောကကို ဖန်ဆင်းသော တန်ခိုးကြီးသည့် ဖန်ဆင်းရှင် (အငယ် ၁၂၊ ၁၆)၊ လူမျိုးတို့၏ အစွမ်းထက်သော ရှင်ဘုရင် (အငယ် ၇၊ ၁၀) ဖြစ်ပြီး ဣသရေလသည် ကိုယ်တော်၏ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သည် (အငယ် ၁၆)။ ကိုယ်တော်သည် ကြီးမြတ်သော၊ စစ်မှန်သော၊ အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင် (အငယ် ၆၊ ၁၀)၊ သဘာဝ၊ မိုးရေနှင့် လေကို အုပ်စိုးသော ထာဝရဘုရား (အငယ် ၁၃) ဖြစ်ပြီး ကြောက်ရွံ့ရိုသေထိုက်တော်မူသည် (အငယ် ၇၊ အငယ် ၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ကိုယ်တော်၏ အမျက်တော်ကြောင့် မြေကြီးတုန်လှုပ်ပြီး လူမျိုးတို့သည် ထိုအမျက်တော်ကို မခံနိုင်ကြ (အငယ် ၁၀)။ ကိုယ်တော်သည် ဣသရေလ၏ ဘုရားသခင်ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်၏နာမတော်သည် ကြီးမြတ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် “ဗိုလ်ခြေတို့၏ ထာဝရဘုရား”၊ “စစ်တပ်တို့၏ ထာဝရဘုရား” သို့မဟုတ် “အနန္တတန်ခိုးရှင် ထာဝရဘုရား” ဖြစ်တော်မူသည် (အငယ် ၆၊ ၁၆၊ “ဗိုလ်ခြေတို့၏ ထာဝရဘုရား” စာမျက်နှာ ၉၁၂ ကိုကြည့်ပါ)။

၁၀:၁၇–၂၅။ ယုဒပြည်၏ လာမည့်သိမ်းသွားခြင်း

ယေရမိသည် နီးကပ်လာသော တရားစီရင်ခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ရန် ယုဒပြည်ကို တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အငယ် ၁၇-၁၈)။ မြို့ခံတပ်အတွင်း နေထိုင်သူများအား ထွက်ပြေးရန် သို့မဟုတ် ပြည်နှင်ခံရရန် ပြင်ဆင်ရန် ခေါ်ယူခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်သည် လူတို့ကို သူတို့၏ပြည်မှ ရုတ်တရက်နှင့် အင်အားသုံး၍ နှင်ထုတ်တော်မူမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (အငယ် ၁၈)။

ဤထိတ်လန့်ဖွယ် မြင်ကွင်းနောက်တွင် မြောက်ဘက်မှ ကျူးကျော်လာခြင်းအတွက် ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်း ရှိလာသည် (အငယ် ၁၉-၂၂)။ “အိုဘေး” ဟူသော အော်ဟစ်သံ (အငယ် ၁၉) သည် သေခြင်း၊ အိမ်နှင့် သားသမီးများ ဆုံးရှုံးခြင်းတို့ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်၌ ဖြစ်ပေါ်သော စိတ်နာကျင်မှုကို ဖော်ပြသည်။ ကျေးလက်ဒေသမှ ပြောဆိုသူသည် အိမ်များအဖြစ် အသုံးပြုရန် တဲများ တည်ဆောက်ထားရပုံကို ပြောပြသည် (အငယ် ၂၀)။ သိုးထိန်းများသည် ခေါင်းဆောင်များကို ရည်ညွှန်းပြီး သိုးစုကို ကွဲပြားစေခြင်းသည် ပြည်နှင်ခံရခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည် (အငယ် ၂၁)။ ခေါင်းဆောင်များသည် ထာဝရဘုရားထံမှ လမ်းညွှန်မှုကို မတောင်းခဲ့ကြ။ အငယ် ၂၂ တွင်မှသာ မြောက်ဘက်မှ ကျူးကျော်လာခြင်းသည် ယုဒပြည်၏ မြို့များကို မြေခွေးများနေရာဖြစ်စေရန် အသုံးပြုသည့် တန်ဆာပလာအဖြစ် ပေါ်လာသည် (၉:၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

ဤအပိုင်းသည် နောင်တရခြင်းဆုတောင်းချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (၁၀:၂၃-၂၄)။ ပရောဖက်သည် ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော်ကို လုံးဝဖျက်ဆီးရန် မဟုတ်ဘဲ ပြုပြင်ဆုံးမခြင်းနှင့် တရားမျှတခြင်းအတွက် ထုတ်ဖော်ပြသတော်မူရန် တောင်းလျှောက်သည် (အငယ် ၂၄)။ ထို့အပြင် ဘုရားသခင်ကို မသိသော အယူမှားလူမျိုးများ၊ ဆိုလိုသည်မှာ ကိုယ်တော်ကို သင့်လျော်စွာ အသိအမှတ်မပြုသူများနှင့် ကိုယ်တော်၏နာမတော်ကို မခေါ်သောသူတို့အပေါ် မိမိ၏ အမျက်တော်ကို လှည့်တော်မူရန် တောင်းလျှောက်သည် (အငယ် ၂၅က-ခ)။ ယုဒပြည်သည် လူမျိုးတို့၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ရင်ဆိုင်နေရသောကြောင့် (အငယ် ၂၅ဂ-ဃ) ၎င်း၏ ကယ်တင်ခြင်းသည် ထိုလူမျိုးတို့၏ အာဏာကို ဖျက်ဆီးခြင်းကို လိုအပ်မည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကျမ်းစာအတွင်း လူမျိုးများအပေါ် တရားစီရင်ရန် ဆုတောင်းချက်သည် အဖြေရရှိမည် (အခန်းကြီး ၂၅၊ ၄၆–၅၁)။ သို့သော် ယုဒပြည်နှင့် ယေရုရှလင်တို့ ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက်မှသာ ဖြစ်မည်။ ယေရမိသည် ဘုရားသခင်၏ မိမိလူတို့ကို အပြစ်ပေးခြင်းကို ပြန်လည်ပြောင်းလဲ၍ မရတော့သောအရာအဖြစ် တင်ပြသည်။ သို့သော် တည်မြဲစွာ သစ္စာရှိသူများအတွက် ပြည်တော်သို့ ပြန်လာရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိသည်။ ဤမျှော်လင့်ချက်သည် ဘုရားသခင်သည် လူသားတို့၏ ခြေလှမ်းများကို လမ်းညွှန်တော်မူသည်ဟူသော နားလည်မှုအပေါ် အခြေခံထားသည် (၁၀:၂၃-၂၄)။