အခန်းကြီး - ( ၁၆ - ၁၇ - ၁၈ - ၁၉ - ၂၀ - ၂၁ - ၂၂ - ၂၃ - ၂၄ - ၂၅ - ၂၆ )

 

၁၆:၁–၂၁

ပုံဆောင်လုပ်ရပ်များနှင့် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း

ယေရမိအနာဂတ္တိကျမ်း ၁၆ သည် ယုဒပြည်အပေါ် ကျရောက်လာမည့် အန္တရာယ်နှင့် ပျက်စီးခြင်းကို ဖော်ပြသည့် ပရောဖက်ပြု ပုံဆောင်လုပ်ရပ်နှစ်ရပ်ကို ဆွေးနွေးထားသည် (ငယ် ၁–၁၃)။ ထို့နောက် လူတို့၏အပြစ်များကို လျစ်လျူမရှုထားဘဲ မျှော်လင့်ချက်ပေးသော သတင်းစကား (ငယ် ၁၄–၁၈) နှင့် နောက်ဆုံးတွင် လူမျိုးများအတွက် မျှော်လင့်ချက်ပေးသော သတင်းစကား (ငယ် ၁၉–၂၁) ပါရှိသည်။

၁၆:၁–၁၃။ ပျက်စီးခြင်းကို ပုံဆောင်သည့် လုပ်ရပ်များ။ ထာဝရဘုရားသည် ပထမဦးစွာ ယေရမိအား မယားမယူရန်နှင့် “ဤအရပ်၌” သားသမီးမမွေးရန် အမိန့်ပေးတော်မူသည် (ငယ် ၂–၄)။ ယေရုရှလင်နှင့် ယုဒပြည်တို့သည် ကျိန်ခြင်းအောက်၌ ရှိနေကြပြီး အသက်ရှင်သူအပေါင်းတို့—ဖခင်များ၊ မိခင်များ၊ သားများနှင့် သမီးများ—သေကြရမည်ဖြစ်သည်။ ပရောဖက်၏အသက်တာသည် ယုဒပြည်၏ ကံကြမ္မာကို ပုံဆောင်ပြသခဲ့သည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် ယေရမိသည် သေဆုံးသူတို့အတွက် မငိုကြွေး၊ မမြည်တမ်းရ (ငယ် ၅)။ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်သည် ထိုအသိုင်းအဝိုင်းထံမှ မိမိ၏ငြိမ်သက်ခြင်း၊ ချစ်ခြင်းနှင့် သနားခြင်းတို့ကို ဖယ်ရှားတော်မူပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူအပေါင်းတို့သည် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းမခံရဘဲ၊ ငိုကြွေးမြည်တမ်းသူမရှိဘဲ သေရကြမည်။ မည်သူမျှ မိမိတို့ကိုယ်ကို မဖြတ်ရ၊ ဦးခေါင်းကိုလည်း မရိတ်ရ (ဣသရေလတွင် တားမြစ်ထားသော်လည်း ဤဝမ်းနည်းခြင်းဓလေ့များကို ပဋိညာဉ်ကို ဖောက်ဖျက်သူတို့ ကျင့်သုံးခဲ့ကြသည်; တရား၊ ၁၄:၁)။ လူတို့အကြား ဆက်ဆံမှုနှင့် သနားကြင်နာမှုအားလုံးကို အစွန်းရောက်စွာ ဖယ်ရှားခြင်းတွင် ဝမ်းနည်းသူတို့အား မုန့်ပေးခြင်း သို့မဟုတ် နှစ်သိမ့်စေသော သောက်စရာပေးခြင်းကိုပင် တားမြစ်ခြင်း ပါဝင်သည် (ယေ၊ ၁၆:၇)။ ယေရမိသည် ပွဲလမ်းသဘင်များတွင် စားသောက်ခြင်း၌ မပါဝင်ရ။ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းဘဝ၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်းအားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး၊ သတို့သားနှင့် သတို့သမီးတို့အကြား ချစ်ခင်ပျော်ရွှင်သော ဆက်သွယ်ပြောဆိုခြင်းပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည် (ငယ် ၉; ၇:၃၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤတင်းကြပ်သော သတင်းစကား၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ယုဒပြည်အား မိမိတို့၏ဘဝနေထိုင်ပုံကို ပြန်လည်စဉ်းစားပြီး ထာဝရဘုရားထံ ပြန်လှည့်လာစေရန် ဖြစ်သည်။

နာကျင်ဖွယ်ကောင်းသော ပရောဖက်ပြုချက်များကို သင်ကြားပေးသည့်အနေဖြင့် ပြန်လည်သုံးသပ်ရာတွင် ဘုရားသခင်သည် လူတို့၏တုံ့ပြန်မှုကို ကြိုတင်ဖော်ပြတော်မူသည် (၁၆:၂–၉)။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အပေါ် ဤသို့သော ဘေးအန္တရာယ်များကို အဘယ်ကြောင့် ကြေညာတော်မူသနည်းဟု သူတို့မေးကြမည်—သူတို့သည် မိမိတို့၏အပြစ်ကို (ဆိုလိုသည်မှာ ပဋိညာဉ်ကို ဖောက်ဖျက်ခြင်းကို) သတိမပြုမိကြပေ (ငယ် ၁၀)။ ယေရမိသည် သူတို့အား ဘိုးဘေးတို့၏ လွန်ကျူးမှုများ (ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း) သည် ယခုအချိန်တွင် ယုဒပြည်၌ ပိုမိုဆိုးရွားလာရခြင်းမှာ မည်သူမျှ ဘုရားသခင်၏စကားကို နားမထောင်ကြသောကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း ပြောရမည် (ငယ် ၁၁–၁၂)။ ပဋိညာဉ်သည် ဣသရေလတို့အား ဘုရားသခင်၏စကားကို နားထောင်၍ နာခံရန် (ဥပမာ၊ တရား၊ ၆:၁–၉) နှင့် ခါနာန်ပြည်၌ ဆက်လက်နေထိုင်ရန် တောင်းဆိုထားသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ပဋိညာဉ်ကို ဖောက်ဖျက်ခဲ့ကြသောကြောင့် မိမိတို့မသိသောပြည်သို့ သိမ်းသွားခြင်းခံရပြီး ထိုအရပ်၌ အခြားဘုရားများကို အစေခံရမည်ဟု အပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခံရသည်။ အကြောင်းမှာ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့ကို မျက်နှာသာပေးတော်မမူသောကြောင့် ဖြစ်သည် (ယေ၊ ၁၆:၁၃)။

၁၆:၁၄–၂၁။ မျှော်လင့်ချက်နှင့် တရားမျှတခြင်းဆိုင်ရာ သတင်းစကား။ အနာဂတ်၏ မှောင်မိုက်၍ စိတ်ဓာတ်ကျစရာကောင်းသော ပုံရိပ် (ငယ် ၁–၁၃) ကို မမျှော်လင့်ဘဲ မျှော်လင့်ချက်ပေးသော သတင်းစကားဖြင့် ကြားဖြတ်၍ တောက်ပလာစေသည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိလူတို့အတွက် အနာဂတ်အသစ်တစ်ခုကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ အဲဂုတ္တုပြည်၌ ကျွန်ခံနေရခြင်းမှ ဣသရေလလူတို့ကို အံ့ဖွယ်ကယ်တင်ခဲ့သကဲ့သို့ ထပ်မံပြုတော်မူမည်ဖြစ်ပြီး၊ မိမိနှင်ထုတ်ခဲ့သော မြေများအရပ်ရပ်မှ သစ္စာရှိသူတို့ကို ဘိုးဘေးတို့အား ပေးအပ်ခဲ့သော ကတိထားရာပြည်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်တော်မူမည် (ငယ် ၁၄–၁၅)။ သို့သော် ဤကတိတော်သည် လာမည့်တရားစီရင်ခြင်း၏ ပြင်းထန်မှုကို အားနည်းစေမည်မဟုတ်။ ဘုရားသခင်သည် နားမလည်နိုင်သော အေးဂျင့်များအားဖြင့် ယုဒလူတို့ကို ဖမ်းဆီးတော်မူမည်—ငါးဖမ်းသူများနှင့် မုဆိုးများအားဖြင့် ဖြစ်သည် (ငယ် ၁၆–၁၉)။ သူတို့ပြုခဲ့သမျှကို ဘုရားသခင်၏မျက်စိသည် လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင် (ဟေဗြဲ၊ ၄:၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းမပြုမီ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ပြည်ကို ရုပ်တုများဖြင့် “ညစ်ညူးစေ” ခဲ့သော ယုဒပြည်ကို ဦးစွာ အပြစ်ပေးတော်မူမည် (၁၆:၁၈)။ ဤနေရာ၌ ပြည်နှင်ခံရခြင်းကို ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းမပြုမီ သန့်ရှင်းသောပြည်ကို “သန့်စင်ခြင်း” အဖြစ် မြင်ထားသည်။

ဘုရားသခင်၏လူတို့အတွက် ခေတ်သစ်တွင် လူမျိုးများ၏ အနာဂတ်အညံ့ခံခြင်းလည်း ပါဝင်ရမည် (ငယ် ၁၉–၂၁)။ လူမျိုးများသည် ဘုရားသခင်၏လူတို့ကို ကယ်တင်ခြင်းနှင့် လူမျိုးတစ်မျိုးအဖြစ် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းကို မြင်သောအခါ (ငယ် ၁၄–၁၅၊ ၂၁) မိမိတို့၏ဘိုးဘေးများထံမှ မုသားများကို အမွေခံခဲ့ကြောင်း သိရှိလာကြမည်။ မိမိတို့၏ရုပ်တုများသည် အချည်းနှီးဖြစ်ပြီး အစွမ်းမရှိကြောင်း သူတို့ယူဆလာကြမည် (ငယ် ၁၉)။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏လက်တော် သို့မဟုတ် တန်ခိုးတော်ကို သူတို့အား ပြသတော်မူမည်—မိမိ၏နာမတော်သည် ထာဝရဘုရားဖြစ်ကြောင်း သိစေမည် (ငယ် ၂၁)။ ဤနေရာတွင် ယေရမိသည် အရေးကြီးသော ကျမ်းစာအကြောင်းအရာတစ်ရပ်ကို ထိတွေ့ဖော်ပြသည်။ ဣသရေလကို ခေါ်တော်မူခြင်း၏ ဘုရားသခင်၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူတို့ကို “လူမျိုးတို့အတွက် အလင်း” ဖြစ်စေရန် ဖြစ်သည် (ဟေရှာ၊ ၂:၂–၄; ၅၁:၄; ၆၀:၁–၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုသို့ဖြင့် လူမျိုးတို့သည် ကိုယ်တော်ကို တစ်ပါးတည်းသော စစ်မှန်သောဘုရားသခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလာကြမည်။ ဤအရာသည် ဗိမာန်တော်ဝတ်ပြုရေးတွင် ချီးမွမ်းကျင်းပခဲ့သော “ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်” ၏ အကြောင်းအရာဖြစ်သည် (ဆာ၊ ၉၃–၉၉)။ ဤအရာသည် ခရစ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်အဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေပြီး (မ၊ ၂၈:၁၈–၂၀) အဆုံးကာလတွင် အဓိကအရေးပါမှုကို ရရှိလာသည် (ဗျာ၊ ၁၄:၆–၂၀; ၁၅:၄; ၂၁:၁–၄)။

၁၇:၁–၁၈

ယုဒပြည်၏အပြစ်နှင့် အပြစ်ဒဏ်

ယေရမိသည် တရားစွဲဆိုပြောဆိုသည့် မိန့်ခွန်းအားဖြင့် ယုဒပြည်၏အပြစ်ကို ထပ်မံဖော်ပြသည် (ငယ် ၁–၄)။ ထို့နောက် ကျိန်ခြင်းနှင့် ကောင်းချီးများနှင့်ပတ်သက်သော သွန်သင်ချက်ကို ပေးသည် (ငယ် ၅–၁၃)။ နောက်ဆုံးတွင် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ဆုတောင်းချက်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည် (ငယ် ၁၄–၁၈)။ ဤသည်မှာ ကျမ်းတွင် သူ၏ စတုတ္ထမြောက် ဝန်ခံဆုတောင်းချက်ဖြစ်သည် (ယေရမိအနာဂတ္တိကျမ်း–နိဒါန်းကို ကြည့်ပါ)။

၁၇:၁–၄။ တရားစွဲဆိုပြောဆိုချက်။ ထာဝရဘုရားသည် ယုဒပြည်၏ ငြင်းမရနိုင်သော အပြစ်ရှိမှုကို သံကလောင်ဖြင့် ရေးထားသကဲ့သို့၊ စိန်၏ထိပ်ဖျားဖြင့် သူတို့၏နှလုံးများနှင့် ယဇ်ပလ္လင်တို့၏ ဦးချိုများပေါ်တွင် ထွင်းထုထားကြောင်း ကြေညာတော်မူသည် (ငယ် ၁)။ ယဇ်ပလ္လင်၏ ဦးချိုများသည် အပြစ်လွှတ်ခြင်း၏ ကောင်းချီးကို ပုံဆောင်သော်လည်း အပြစ်ဖြေခြင်းအတွက် ထိုနေရာ၌ ထည့်ထားသော ယဇ်ကောင်၏သွေးသည် နောင်တမရခြင်းကြောင့် လူတို့၏အပြစ်ကို ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။ ယုဒပြည်၏အပြစ်များသည် လူတို့၏နှလုံးမှလည်းကောင်း၊ ဘုရားသခင်၏ဗိမာန်တော်မှလည်းကောင်း မဖယ်ရှားရသေး။ သူတို့၏အပြစ်များကို ခွင့်မလွှတ်ရသေးပေ။ ယုဒပြည်၏အပြစ်မှာ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် သားဖွားတိုးပွားခြင်းဆိုင်ရာ ကိုးကွယ်မှုနှင့် ပတ်သက်သည် (ငယ် ၂; ၁၀:၁–၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏ကာကွယ်မှုမရှိလျှင် ရန်သူသည် ယေရုရှလင်မြို့မှ စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် ဘဏ္ဍာများကို ယူဆောင်သွားမည် (၁၇:၃–၄; ၅၂:၁၇–၂၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထာဝရဘုရားပေးတော်မူသောပြည်သည် ပျောက်ဆုံးသွားပြီး နိုင်ငံခြားပြည်၌ အကျဉ်းကျခံရခြင်းဖြင့် အစားထိုးခံရမည် (၁၆:၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤအပြစ်ဒဏ်များအတွက် ယုဒပြည်ကိုပင် အပြစ်တင်ရမည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏အမျက်တော်၌ ထာဝစဉ်လောင်ကျွမ်းမည့် မီးကို မီးညှိခဲ့ကြသည်။ ဤဖော်ပြချက်သည် ဘုရားသခင်၏အမျက်တော်၏ ပြင်းထန်မှု သို့မဟုတ် တရားစီရင်တော်မူခြင်း၏ အမြဲတမ်းတည်ရှိမှုကို ဆိုလိုသည်။

၁၇:၅–၁၃။ ကောင်းချီးများနှင့် ကျိန်ခြင်းများ။ ငယ် ၅–၈ တွင် ဖော်ပြထားသော လမ်းနှစ်လမ်းကို ဆာလံ ၁ ၏ လွှမ်းမိုးမှုဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ လူကို ယုံကြည်ခြင်းသည် သေခြင်း၏ကျိန်ခြင်းကို ဖြစ်စေသော်လည်း ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ခြင်းသည် အသက်ရှင်ခြင်း၏ကောင်းချီးကို ဖြစ်စေသည်။ မိုးခေါင်သောနှစ်တွင် ရေအနီး၌ စိုက်ထားသောအပင်သည် အသီးကို သီးလိမ့်မည် (၁၄:၁–၁၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အကြောင်းမှာ ထိုအပင်သည် အသက်၏ရင်းမြစ်အပေါ်၌ တည်ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူ၏နှလုံးသည် လှည့်စားတတ်ပြီး မပျောက်ကင်းနိုင်အောင် ဆိုးယုတ်သည် (ဆိုလိုသည်မှာ သစ္စာမရှိခြင်း၊ ၁၇:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် မည်သည့်အရာမျှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိသော ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အမှန်တကယ်အခြေအနေကို သိရှိနားလည်စေတော်မူသည် (၁၆:၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထာဝရဘုရားနှင့် သီးခြား၍ လုပ်ဆောင်သော လူတို့၏တန်ခိုးနှင့် ဉာဏ်ပညာကို ယုံကြည်ခြင်းသည် အချည်းနှီးဖြစ်သည်။

ဥပမာပုံပြင်သဖွယ် ဖော်ပြထားသော အပြစ်ဆိုင်ရာ သတိပေးချက်တစ်ခုက မတရားသောနည်းဖြင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာရယူခြင်းကို သတိပေးသည် (၁၇:၁၁)။ စီးပွားရေးဆိုင်ရာ လှည့်စားမှုသည် ပြင်းထန်သော ပြဿနာတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး တစ်ဦးချင်းစီကလည်း (၁၅:၁၀ တွင် မတရားသော အတိုးယူခြင်းကို ကျင့်သုံးခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ; ၉:၃–၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ တော်ဝင်အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့ကလည်း (အာဏာကို အလွဲသုံးစားပြုခြင်း၊ ၂၂:၁၃–၁၇; ၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၇:၁၀–၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) ကျူးလွန်ခဲ့ကြသည်။ မတရားသောနည်းဖြင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာရယူသူတို့သည် ဘာသာပြန်ချက်အချို့အရ ဥများကို အုပ်သော်လည်း မပေါက်စေသော ငှက်မတစ်ကောင်နှင့် တူကြသည်။ အခြားဘာသာပြန်ချက်များအရမူ မိမိမဥခဲ့သော ဥများကို ပေါက်စေသော ငှက်မတစ်ကောင်နှင့် တူကြသည်။ သူတို့ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမရှိသောအရာကို မထိန်းသိမ်းနိုင်ကြဘဲ အဆုံးတွင် မိုက်မဲသူများဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလာမည် (ယေ၊ ၁၇:၁၁)။

ပရောဖက်သည် ယေရုရှလင်၏ သန့်ရှင်းရာဌာန၌ ရှိသော ဘုန်းအသရေနှင့် ပြည့်စုံသည့် မြင့်မြတ်သောပလ္လင်တော်အားဖြင့် ပုံဖော်ထားသော ဘုရားသခင်၏ ကြီးမြတ်သောတန်ခိုးတော်ကို ချီးမွမ်းပြီး ကိုယ်တော်အား ဣသရေလ၏မျှော်လင့်ချက်အဖြစ် ခေါ်ဝေါ်သည် (ငယ် ၁၂–၁၃)။ ဤအရာသည် ယေရမိ၏ နိဂုံးချုပ်ချက်အတွက် အခြေခံဖြစ်လာသည်။ ဘုရားသခင်ကို စွန့်ပစ်သူအပေါင်းတို့သည် အရှက်ကွဲကြရမည်။ အပြစ်ဒဏ်သည် အပြစ်နှင့် ကိုက်ညီသည်။ ဘုရားသခင်ထံမှ ထွက်ခွာသွားသူတို့၏ အပြစ်များသည် သူတို့၏နှလုံးပြားများနှင့် ယဇ်ပလ္လင်များပေါ်တွင် ရေးထားသည် (ငယ် ၁)။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏အမည်များသည် မြေကြီး (သို့မဟုတ် မြေမှုန့်) ပေါ်တွင် ရေးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်မည် (ငယ် ၁၃)။ ဆိုလိုသည်မှာ အသက်ရှင်သောရေ၏ စမ်းရေတွင်းကို စွန့်ပစ်သောကြောင့် သူတို့သေရမည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်ကို စွန့်ပစ်ခြင်းသည် တော၌ရှိသော ချုံပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သည် (ဆိုလိုသည်မှာ ထိုအပင်အတွက် အနာဂတ်မရှိ)။ သို့သော် ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းသည် ရေအနီး၌ စိုက်ထားသော အပင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သည် (ငယ် ၅–၈)။

၁၇:၁၄–၁၈။ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ဆုတောင်းခြင်း။ ယေရမိ၏ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ဆုတောင်းချက်သည် သူ၏ စတုတ္ထမြောက် ဝန်ခံဆုတောင်းချက်ဖြစ်သည်။ အနာဂတ်၌ ပြင်းထန်သောအခြေအနေများ ရှိမည်ဟု ကြိုတင်ဖော်ပြသော ငယ် ၁–၄ ၏ တရားစွဲဆိုချက်ကို ဤဆုတောင်းချက်က ချိန်ညှိပေးသည်။ အကြားဝင်ဆုတောင်းသူအဖြစ် ယေရမိသည် လိုအပ်သောအရာကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်—ဘုရားသခင်ထံသို့ ပြန်လှည့်ခဲ့သည်။ သူ၏ဆုတောင်းချက်သည် လွမ်းဆွတ်ငိုကြွေးသော ဆာလံများနှင့် ဆင်တူပြီး အကြောင်းပြချက်များနှင့် တောင်းပန်ချက်များအကြား အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသည်။ ယေရမိသည် ရောဂါတစ်ခုမှ ပျောက်ကင်းစေခြင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော ကယ်တင်ခြင်းကို ဆုတောင်းသည်။ သူသည် ဘုရားသခင်အား သိုးထိန်းတစ်ဦးအဖြစ် အစေခံခဲ့သည် (ငယ် ၁၄–၁၆)။ တရားစီရင်ရာနေ့တွင် သူ၏မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သော ဘုရားသခင်အား မိမိကို ထိတ်လန့်စေတော်မမူရန် တောင်းပန်သည် (ငယ် ၁၇)။ သူသည် မိမိကို နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းသူတို့ထံမှ ကာကွယ်ပေးရန် (၁၅:၁၀–၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) နှင့် သူတို့၏လှောင်ပြောင်မှုကြောင့် သူတို့ကို ဖျက်ဆီးပေးရန် (၁၇:၁၈) တောင်းပန်သည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏စကားတော်ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည် (ငယ် ၁၅)။ ယေရမိသည် ဘုရားသခင်၏ကရုဏာနှင့် ကယ်တင်ခြင်းကို လိုအပ်နေသော သစ္စာရှိသူများနှင့် တရားစီရင်ခြင်းကို ခံထိုက်သော နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းသူများအကြား ခြားနားမှုကို ပို၍ပို၍ ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြလာသည်။ ဤခြားနားချက်က ဘုရားသခင်သည် သစ္စာမရှိသူတို့ကို တရားမျှတစွာ အပြစ်ပေးပြီး မိမိ၏သစ္စာရှိသော ကျန်ကြွင်းသူများကို ကရုဏာဖြင့် ပြန်လည်ထူထောင်တော်မူမည်ဟု ဆိုလိုသည်။

၁၇:၁၉–၂၇

ဥပုသ်နေ့ကို သန့်ရှင်းစေခြင်း

ဤအပိုင်းတွင် ရိုးရှင်းသော ဖွဲ့စည်းပုံရှိသည်။ ဥပုသ်နေ့ကို အောက်မေ့ရန် တိုက်တွန်းခြင်း (ငယ် ၂၁–၂၂)၊ ထို့နောက် ဣသရေလ၏ဘိုးဘေးများ၏ နာခံမှုမရှိခြင်းကို ထပ်မံမပြုရန် သတိပေးခြင်း (ငယ် ၂၃) တို့ဖြစ်သည်။ လူတို့အား ဥပုသ်နေ့ပညတ်တော်ကို လိုက်နာခြင်းမှ ရရှိလာသော ကောင်းချီး (ငယ် ၂၄–၂၆) နှင့် မလိုက်နာခြင်းမှ ရရှိလာသော ကျိန်ခြင်း (ငယ် ၂၇) တို့ကို အောက်မေ့စေခဲ့သည်။

၁၇:၁၉–၂၀။ ခေါင်းဆောင်များ၊ လူများနှင့် ဥပုသ်နေ့။ ယေရမိသည် ထာဝရဘုရား၏ စေလွှတ်ခြင်းဖြင့် ယေရုရှလင်မြို့၏ တံခါးအပေါင်းတို့၌ ရပ်ရန် သွားခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ယုဒရှင်ဘုရင်များ ဝင်ထွက်သွားလာသော တံခါးများ၌ ရပ်၍ ဥပုသ်နေ့နှင့် ပတ်သက်သော သွန်သင်ချက်ကို ကြားပြောရမည်ဖြစ်သည်။ ဥပုသ်နေ့၏ အရေးကြီးသော လူမှုရေးအတိုင်းအတာကြောင့် အုပ်ချုပ်သူများပါ ပါဝင်ရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။ ဥပုသ်နေ့ပညတ်တော်သည် ဆယ်ပါးသောပညတ်တော်တွင် ပါဝင်သည် (ထွက်၊ ၂၀:၈–၁၁; တရား၊ ၅:၁၂–၁၅)။ ထိုပညတ်ကို ဘုရားသခင်နှင့် ဣသရေလအကြား ထာဝရနိမိတ်လက္ခဏာအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး ထာဝရဘုရားသည် သူတို့ကို သန့်ရှင်းစေတော်မူကြောင်း အောက်မေ့စေသည် (ထွက်၊ ၃၁:၁၃; ထွက်၊ ၃၁:၁၂–၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယုဒပြည်တွင် ထိုပညတ်၏အရေးပါမှုကို ယေရမိခေတ်မှ အိုးခွက်စများပေါ်တွင် ရေးသားထားသော စာတစ်စောင်က ထောက်ခံပေးသည်။ အိုးခွက်စသည် စာရေးရန် အသုံးပြုသော အိုးခွက်အပိုင်းအစဖြစ်သည်။ ထိုစာရေးသူက ဥပုသ်နေ့မတိုင်မီ ရိတ်သိမ်းခြင်းကို အပြီးသတ်နေစဉ် မိမိ၏အဝတ်ကို အကြွေးအတွက် အပေါင်အဖြစ် ယူသွားကြောင်း တိုင်ကြားထားပြီး၊ ပညတ်တော်နှင့်အညီ ထိုအဝတ်ကို ပြန်ပေးရန် တောင်းဆိုထားသည် (ထွက်၊ ၂၂:၂၅–၂၇)။

၁၇:၂၁–၂၇။ ဥပုသ်နေ့ကို အောက်မေ့ခြင်း။ ငယ် ၂၁–၂၂ အရ ဥပုသ်နေ့ကို စောင့်ရှောက်ခြင်းတွင် အလုပ်မလုပ်ခြင်း ပါဝင်သည်။ ဥပုသ်နေ့၌ ရောင်းချရန် ဝန်ထုပ်များကို ယေရုရှလင်မြို့ထဲသို့ မသယ်ဆောင်ရန် တိုက်တွန်းခြင်းဖြင့် ဤအချက်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ဥပုသ်နေ့သည် အနားယူရာနေ့ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး သန့်ရှင်းသောနေ့အဖြစ် သီးခြားထားရမည်။ ဥပုသ်နေ့ကို သန့်ရှင်းစေ၍ အနားယူခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို လောကကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော ဖန်ဆင်းရှင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခြင်းဖြစ်သည် (ထွက်၊ ၂၀:၁၁)။ ထို့အပြင် အဲဂုတ္တုပြည်၌ ကျွန်ခံခြင်းမှ ဣသရေလကို ကယ်တင်တော်မူသော ဘုရားသခင်အဖြစ်လည်း အသိအမှတ်ပြုခြင်း ဖြစ်သည် (တရား၊ ၅:၁၅)။ ဥပုသ်နေ့ကို သစ္စာရှိစွာ စောင့်ရှောက်ခြင်းသည် ပဋိညာဉ်ကို စောင့်ထိန်းခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ပဋိညာဉ်၏နိမိတ်လက္ခဏာအဖြစ် ထူးခြားသောအရေးပါမှုရှိသောကြောင့် ဤပညတ်တော်ကို သီးခြားဖော်ပြထားသည်။ ဤပညတ်တော်ကို နာခံခြင်းအားဖြင့် ဒါဝိဒ်၏သားစဉ်မြေးဆက်တို့သည် တံခါးများမှ ဝင်၍ ဒါဝိဒ်၏ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး လူတို့၏ခေါင်းဆောင်များသည် ထာဝရဘုရားအား ယဇ်ပူဇော်ရန် ယေရုရှလင်သို့ လာကြမည် (ယေ၊ ၁၇:၂၄–၂၆)။ ဥပုသ်နေ့ကို မသန့်ရှင်းစေဘဲ ဖောက်ဖျက်ပါက ထာဝရဘုရားသည် တံခါးများ၌ မီးကို မီးညှိတော်မူမည်ဖြစ်ပြီး ထိုမီးသည် နန်းတော်နှင့် မြို့ကို ဝါးမျိုလိမ့်မည် (ငယ် ၂၇)။ မြို့၏အနာဂတ်သည် ဥပုသ်နေ့စောင့်ရှောက်ခြင်းနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်နွယ်နေသည်။

၁၈:၁–၂၃

အိုးထိန်းသမားနှင့် မြေစေး

ဤအခန်းသည် ပုံဆောင်လုပ်ရပ်တစ်ရပ် (ငယ် ၁–၄) နှင့် ထိုလုပ်ရပ်ကို လူတို့အပေါ် အသုံးချဖော်ပြခြင်း (ငယ် ၅–၁၁) ဖြင့် စတင်သည်။ ထို့နောက် ဘုရားသခင်၏သတိပေးချက်ကို ပယ်ချခြင်း (ငယ် ၁၂–၁၇) နှင့် ယေရမိကို နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်း (ငယ် ၁၈–၂၃) တို့ကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။

၁၈:၁–၁၇။ ပုံဆောင်လုပ်ရပ်နှင့် အသုံးချဖော်ပြချက်။ ဘုရားသခင်သည် ယေရမိအား အိုးထိန်းသမား၏အိမ်သို့ သွားရန် အမိန့်ပေးတော်မူသည်။ ထိုအရပ်၌ သူသည် ဘုရားသခင်၏စကားတော်ကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ ယေရမိသည် အိုးထိန်းသမားက မြေစေးကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး မိမိအလိုရှိသည့် ပုံသဏ္ဌာန်အတိုင်း ပုံဖော်ခြင်း၊ ပြန်လည်ပုံဖော်ခြင်း ပြုလုပ်နိုင်သည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့သည်။ ထိုနည်းတူ ဘုရားသခင်သည် အိုးထိန်းသမားက မြေစေးကို ပြုသကဲ့သို့ ဣသရေလကို ပြုနိုင်တော်မူသည် (ဟေရှာ၊ ၄၅:၉–၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အကြောင်းမှာ ကိုယ်တော်သည် အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်သော ထာဝရဘုရားဖြစ်ပြီး ဣသရေလသည် ကိုယ်တော်၏အစေခံဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အိုးထိန်းသမားနှင့် မြေစေးသည် ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာနှင့် ဣသရေလ၏ တာဝန်ကို ပုံဖော်ပြသည်။ ဣသရေလသည် ထာဝရဘုရား၏လက်တော်၌ ရှိပြီး လူတို့အပေါ်ထားရှိသော ကိုယ်တော်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ပြည့်စုံသည့် ရည်ရွယ်ချက်များကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ရန် ထာဝရဘုရား၏အလိုတော်ကို နာခံရန် မျှော်လင့်ထားသည်။ ကျရောက်လာမည့် တရားစီရင်ခြင်းကို ရှုမြင်၍ ဘုရားသခင်သည် ယုဒပြည်နှင့် ယေရုရှလင်ကို သူတို့၏ဆိုးယုတ်သောလမ်းများမှ လှည့်ပြန်ရန်နှင့် သူတို့၏လုပ်ရပ်များကို ကောင်းမွန်စေရန် တောင်းဆိုတော်မူသည် (ယေ၊ ၁၈:၁၁)။

သို့သော် လူတို့သည် မိမိတို့ပြောင်းလဲမည်မဟုတ်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည် (ငယ် ၁၂)။ သူတို့၏ ဤတုံ့ပြန်မှုကြောင့် ချက်ချင်းဆက်လက်လာသော တရားစီရင်ခြင်းဆိုင်ရာ မိန့်ခွန်းကို ပြောဆိုရခြင်းဖြစ်သည် (ငယ် ၁၃–၁၇)။ တရားစီရင်ရေးဆိုင်ရာ အမှုအခင်းတွင် သက်သေများအဖြစ် လူမျိုးများအား အပြောအမေးသုံးမျိုးဖြင့် မေးခွန်းထုတ်ထားသည်။ အဓိကမေးခွန်းမှာ “ဣသရေလပြုသကဲ့သို့ ရွေးချယ်မှုမျိုးကို ပြုလုပ်သော လူမျိုးတစ်မျိုးအကြောင်း မည်သူကြားဖူးသနည်း” ဟူ၍ ဖြစ်သည် (ငယ် ၁၃–၁၄)။ ငယ် ၁၄ တွင် ရေကို ပုံဆောင်ထားခြင်းသည် ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလအတွက် အသက်၏ရေဖြစ်တော်မူကြောင်းကို ရည်ညွှန်းသည် (၂:၁၃၊ ၁၈; ၁၇:၁၃)။ ယုဒပြည်ပြုခဲ့သည့်အရာသည် သာမန်အသိဥာဏ်နှင့် ဆန့်ကျင်နေသည်။ ဘုရားသခင်၏လူတို့သည် မိမိတို့အား အသက်ပေးတော်မူသော ဘုရားသခင်ကို မေ့လျော့ပြီး ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းသို့ လှည့်သွားကြသည် (၁၈:၁၅က)။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မိမိတို့အပေါ်သို့ တရားစီရင်ခြင်းကို ကိုယ်တိုင်သက်ရောက်စေခဲ့ကြသည် (ငယ် ၁၅ခ–၁၆)။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို ဖြန့်ကြဲတော်မူပြီး မျက်နှာသာပေးတော်မမူ (ငယ် ၁၇)။

၁၈:၁၈–၂၃။ ယေရမိကို ဖိနှိပ်ခြင်း။ မိမိတို့၏ဆိုးယုတ်သောနှလုံးကိုသာ နားထောင်ခဲ့ကြသော ယုဒလူတို့သည် (ငယ် ၁၂) ယေရမိနှင့် သူ၏ပရောဖက်ပြုချက်များကို ဆန့်ကျင်ရန် ပူးပေါင်းကြံစည်ကြသည် (ငယ် ၁၈)။ သူ့ကို တရားရုံးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ပုန်ကန်မှုဖြင့် တရားစွဲရန် အစီအစဉ်ချကြသည် (၂၆:၈–၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ ပညာရှိများနှင့် မိစ္ဆာပရောဖက်များကို ကာကွယ်ကြသော်လည်း ယေရမိထံမှလာသော ဘုရားသခင်၏စကားတော်ကို ဆန့်ကျင်ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ လုပ်ဆောင်မှု (၁၈:၁–၁၇) ကို ယေရမိ၏ရန်သူများက ဘုရားသခင်၏စကားတော်ကို ဆန့်ကျင်ရာတွင် သူ့အပေါ် ပြုလုပ်မည့်အရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားသည် (ငယ် ၁၈)။ သူ၏ ပဉ္စမမြောက် ဝန်ခံဆုတောင်းချက်တွင် ယေရမိသည် အပြစ်မရှိသူကို အပြစ်ပေးခြင်းမခံရစေရန် ဘုရားသခင်၏ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို အမှီပြုတောင်းဆိုသည် (ငယ် ၁၈–၂၃) (၁၁:၁၈–၂၃; ၁၂:၁–၄; ၁၅:၁၀–၁၂၊ ၁၅–၂၁; ၁၇:၁၄–၁၈; ၂၀:၇–၁၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

ထာဝရဘုရားထံ ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် လှည့်လာ၍ (၁၈:၁၉–၂၃) ယေရမိသည် မိမိ၏ဆန့်ကျင်သူများ၏ အစီအစဉ်များကို အာရုံစိုက်ပေးရန် တောင်းပန်သည်။ ကောင်းမှုကို မကောင်းမှုဖြင့် ပြန်ဆပ်သင့်သလောဟု မေးရာတွင် ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုအပေါ် အားကိုးတောင်းဆိုသည်။ လူတို့သည် ယေရမိကို သတ်ရန် အကြံပြုနေကြစဉ် ယေရမိသည် သူတို့အတွက် အကြားဝင်ဆုတောင်းပေးကာ ဘုရားသခင်၏အမျက်တော်ကို သူတို့ထံမှ လွှဲပယ်ပေးရန် တောင်းဆိုနေခဲ့သည် (ငယ် ၂၀; ငယ် ၂၂ခ–၂၃က နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤအပိုင်းသည် ယေရမိကိုသာမက ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင်ကိုပါ ဆန့်ကျင်သူ ရန်သူများကို ဖယ်ရှားခြင်းနှင့် အပြစ်ပေးခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော ကျိန်ဆုတောင်းဆာလံများနှင့် ဆင်တူသည့် တောင်းပန်ချက်များစွာဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (“ဆာလံကျမ်းရှိ ကျိန်ဆုတောင်းအပိုင်းများ” စာမျက်နှာ ၇၃၃ ကို ကြည့်ပါ) (ယေ၊ ၁၈:၂၁–၂၃)။ ယေရမိသည် လက်စားချေခြင်းကို ဘုရားသခင်၏လက်တော်၌ ထားခဲ့ကြောင်း—ဆာလံရေးသူများပြုသကဲ့သို့—သတိပြုသင့်သည်။ သူသည် မိမိသဘောဖြင့် လက်စားချေရန် မရှာဖွေခဲ့ပါ။ ထို့အပြင် ယေရမိဖော်ပြသကဲ့သို့ သူသည် လူတို့အတွက် အကြားဝင်တောင်းပန်ခဲ့ပြီး သူတို့အတွက် ဆုတောင်းခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် ဆုံးဖြတ်ခြင်းသည် သူတို့အတွက် ဆုတောင်းခြင်းကို ရပ်ရန် ဘုရားသခင်၏ သတိပေးချက်ကို နာခံခြင်းဖြစ်သည် (၇:၁၆; ၁၁:၁၄; ၁၄:၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထို့အပြင် သူ၏ ကျိန်ဆုတောင်းချက်များသည် ဘုရားသခင်က ကြိုတင်သတ်မှတ်ပြီးသား အမိန့်တော်နှင့် ကိုက်ညီသည်။ ၁၈:၁၈–၂၃ ရှိ ဝန်ခံဆုတောင်းချက်သည် သစ္စာမရှိသော ဣသရေလနှင့် ဘုရားသခင်အကြား၊ ယုဒပြည်၏ အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့နှင့် ယေရမိအကြား၊ မိစ္ဆာသွန်သင်သူတို့၏ မုသားများနှင့် ဘုရားသခင်၏စကားတော် အမှန်တရားအကြား ပြန်လည်ညှိနှိုင်း၍ မရနိုင်သော ပဋိပက္ခကို ဖော်ပြသည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းအတွက်သာမက ဆိုးယုတ်မှုနှင့် သေခြင်းမှ ကယ်တင်ခြင်းအတွက်လည်း အကြောင်းပြချက်ပေးပြီး ဘုရားသခင်၏ ကျန်ကြွင်းသူများကို ကယ်တင်တော်မူနိုင်မည့် အခွင့်အလမ်းကို ဖွင့်ပေးသည် (အခန်း ၃၀–၃၃)။

 

၁၉:၁–၁၅

ကျိုးပဲ့သောမြေအိုး၏ နိမိတ်လက္ခဏာ

ဘုရားသခင်သည် လာမည့်တရားစီရင်ခြင်းကို ကြေညာတော်မူခဲ့သည် (အငယ် ၁–၃)၊ ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို တရားမျှတကြောင်း သက်သေပြရန် အထောက်အထားကိုလည်း ပေးတော်မူခဲ့သည် (အငယ် ၄–၉)။ မြေအိုးကို ခွဲဖျက်ခြင်းသည် ယုဒပြည်၏ အနာဂတ်ကို ပုံဖော်ပြသခြင်းဖြစ်သည် (အငယ် ၁၀–၁၅)။

၁၉:၁–၉။ တရားစီရင်ခြင်းနှင့် အပြစ်ဒဏ်ကို ကြေညာခြင်း။ ယေရမိအား မြေအိုးဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော ရေဘူးတစ်လုံးကို ရယူရန် (အငယ် ၁၀–၁၂)၊ ထို့နောက် ယေရုရှလင်မြို့ရှိ မြေအိုးအပိုင်းအစများ ပစ်ချရာ မြေအိုးပဲ့တံခါးအနီး ဟိန္နုံချိုင့်ဝှမ်းသို့ သက်သေအဖြစ် အကြီးအကဲအချို့ကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ယုဒပြည်နှင့် ယေရုရှလင်မြို့၏ ဘုရင်များနှင့် လူများကို စကားပြောရမည်ဖြစ်သည်။ ယေရမိ၏ ပရောဖက်ပြုချက်၏ ပထမပိုင်းသည် တရားစွဲဆိုမှု၏ ပုံစံကို တုပထားပြီး အတွင်းဝိုင်းပုံစံဖြင့် အပိုင်းသုံးပိုင်းကို ဖွဲ့စည်းထားသည် (အငယ် ၃–၉)။

က အပြစ်ဒဏ် (အငယ် ၃)

ခ စွဲချက်တင်ခြင်း (အငယ် ၄–၆)

က′ အပြစ်ဒဏ် (အငယ် ၇–၉)

လာမည့်ဖျက်ဆီးခြင်းသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသဖြင့် ထိုအကြောင်းကို ကြားသိသူတိုင်း အံ့အားသင့်၍ ထိတ်လန့်ကြလိမ့်မည် (အငယ် ၃; တရား၊ ၂၈:၃၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

စွဲချက်တင်ခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လာမည့်တရားစီရင်ခြင်းကို တရားမျှတကြောင်း သက်သေပြရန် လိုအပ်သော အထောက်အထားကို ပေးရန်ဖြစ်သည်။ ထိုအထောက်အထားအရ လူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို စွန့်ပယ်ပြီး ယေရုရှလင်မြို့ကို တစ်ပါးအမျိုးသားတို့၏ ဘုရားများအတွက် နေရာတစ်ခုအဖြစ် ပြုမူခဲ့ကြသည် (ယေ၊ ၁၉:၄–၅)။ သူတို့သည် မိမိတို့၊ မိမိတို့၏ ဘိုးဘေးများနှင့် ယုဒပြည်၏ ဘုရင်များ မသိဖူးသော ထိုဘုရားများအတွက် ယေရုရှလင်မြို့၌ နံ့သာပေါင်းကို မီးရှို့ခဲ့ကြပြီး အပြစ်မဲ့သူတို့၏ အသွေးဖြင့် မိမိတို့ပြည်ကို ပြည့်စေခဲ့ကြသည်။ ထိုညစ်ညူးစေသော လုပ်ရပ်များသည် ယေရုရှလင်မြို့အပေါ် မည်သို့သက်ရောက်ခဲ့သည်ကို ဘုရားသခင်က အလေးပေးဖော်ပြတော်မူသည်။ ယေရမိက သူ၏ပရောဖက်ပြုချက်ကို ဟောကြားခဲ့သောနေရာသည် ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟိန္နုံချိုင့်ဝှမ်း၊ တောဖက်နှင့် မြို့တံခါးတို့အကြား ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရွေ့လျားဖော်ပြထားသည်။ ယေရုရှလင်မြို့သည် ထာဝရဘုရားအတွက် သူစိမ်းဖြစ်လာခဲ့သည်။ အပြစ်မဲ့သူတို့၏ အသွေးသည် ဗာလ၏ မြင့်သောအရပ်များ (တောဖက်) နှင့် ဆက်စပ်နေပြီး ထိုနေရာတွင် သူတို့၏သားသမီးများကို မီးရှို့ရာယဇ်အဖြစ် ပူဇော်ခဲ့ကြသည် (အငယ် ၅)။ ဘုရားသခင်သည် ထိုသို့ဖြစ်ပေါ်ရန် အစဉ်မရည်ရွယ်ခဲ့ပါ။

ထိုအမှုများကို တုံ့ပြန်၍ ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ အယူဖောက်ပြန်ခြင်းလုပ်ရပ်များအတွက် လက်စားချေတော်မူမည် (အငယ် ၆–၉)။ တစ်ပါးအမျိုးသားဘုရားများထံ ယဇ်ပူဇော်ရန် အပြစ်မဲ့သားသမီးများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် ပဋိညာဉ်ကို ချိုးဖောက်သူတို့သည် တစ်ပါးအမျိုးသားစစ်တပ်၏ လက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းခံရကြလိမ့်မည်။ တောဖက်နှင့် ဟိန္နုံချိုင့်ဝှမ်းဟူသော အမည်များကိုလည်း “သတ်ဖြတ်ရာချိုင့်ဝှမ်း” ဟူ၍ ပြောင်းလဲမည် (အငယ် ၆)။ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို ပဋိညာဉ်ကျိန်စာများနှင့် ဆက်စပ်သော ကြိယာများစွာဖြင့် ဖော်ပြထားသည် (အငယ် ၆–၉; တရား၊ ၂၈:၁၅–၆၈)။ ဖြောင့်မတ်တော်မူသောကြောင့် ပဋိညာဉ်ကို ချိုးဖောက်ပါက သတ်မှတ်ထားသော ကျိန်စာများကို သစ္စာရှိစွာ အကောင်အထည်ဖော်ရန် ကိုယ်တော်၌ တာဝန်ရှိသည်။ ဗာလထံ အပြစ်မဲ့သားသမီးများကို ပူဇော်သော ထိတ်လန့်ဖွယ်အမှုကိုပင် (ယေ၊ ၁၉:၆) မိဘတို့က မိမိတို့၏သားသမီးများ၏ အသားကို စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ စားသောက်ရမည့်အမှုဖြင့် လက်စားချေခံရမည် (အငယ် ၉; တရား၊ ၂၈:၅၃–၅၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

၁၉:၁၀–၁၅။ မြေအိုးနှင့် အနာဂတ်။ ယေရမိ၏ မြေအိုးကို ခွဲဖျက်သော သင်္ကေတပြုလုပ်ရပ် (အငယ် ၁၀) သည် ဘုရားသခင်သည် မြို့ကို အပြီးအပိုင် ဖျက်ဆီးတော်မူမည်ဟု ဆိုလိုသည် (အငယ် ၁၁)။ ဤအမှုတွင် တရားမျှတခြင်း၏ သဘောတရားအရ ပြန်လည်ပေးဆပ်စေခြင်းကို တောင်းဆိုသည်။ ယေရုရှလင်မြို့ရှိ အိမ်များသည် တောဖက်ကဲ့သို့ ညစ်ညူးစေရမည်။ အကြောင်းမှာ လူတို့သည် ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေအားလုံးအတွက် နံ့သာပေါင်းကို မီးရှို့ပြီး အခြားဘုရားများထံ သွန်းလောင်းရာယဇ်ကို ပူဇော်ခြင်းဖြင့် မိမိတို့အိမ်များကို ညစ်ညူးစေခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်သည် (အငယ် ၁၂–၁၃)။ ဤတရားစီရင်ခြင်းကို ကြိုတင်ဟောကြားခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ယေရုရှလင်မြို့ကို နောင်တရစေရန် ရည်ရွယ်တော်မူခဲ့သည်။ သို့သော် နိဂုံးချုပ်မြင်ကွင်းတွင် ယေရမိသည် ဗိမာန်တော်ဝင်းထဲသို့ သွားပြီး လူအပေါင်းတို့အား ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ကြေညာခဲ့သည်။ သူတို့သည် မာနထောင်လွှားစွာ၊ ခေါင်းမာစွာဖြင့် ကိုယ်တော်၏စကားများကို နားမထောင်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသောကြောင့် ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေအရှင် ထာဝရဘုရားသည် တရားစီရင်ခြင်းကို အမှန်ပင် ဆောင်ရွက်တော်မူမည် (အငယ် ၁၄–၁၅)။

၂၀:၁–၁၈

ယေရမိအား နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်း

ဤအပိုင်းသည် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်းကို ရင်ဆိုင်နေရစဉ် ယေရမိ၏ ပရောဖက်ပြုအမှုခေါ်တော်မူခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော ရုန်းကန်မှုကို ဖော်ပြသည်။ ပရှုဟုရ်နှင့် သူရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်ကို ဖော်ပြပြီးနောက် (အငယ် ၁–၆) သူ၏ လူကြိုက်မများသော အမှုတော်ကို ဖော်ပြသည် (အငယ် ၇–၁၈)။ ဗာဗုလုန်ကို ရည်ညွှန်းထားခြင်း (အငယ် ၄–၆) သည် ခရစ်တော်မပေါ်မီ ၆၀၅ ခုနှစ်နောက်ပိုင်းကာလဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ထိုနှစ်တွင် ဗာဗုလုန်လူတို့သည် ကာခေမိတ်မြို့၌ အဲဂုတ္တုပြည်ကို အနိုင်ယူခဲ့ကြသည်။

၂၀:၁–၆။ ပရှုဟုရ်ထံသို့ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်။ အိမေရ၏သား ပရှုဟုရ်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဗိမာန်တော်၌ အကြီးအကဲအုပ်ချုပ်သူဖြစ်သည်။ သူသည် ယေရမိအား ရိုက်နှက်၍ သစ်သားထောင်ချောက်ထဲ၌ ချုပ်နှောင်ခြင်းဖြင့် နှုတ်ဆိတ်စေရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ ထိုအတွက် တုံ့ပြန်ရာတွင် ယေရမိသည် ပရှုဟုရ်၏အဖြစ်နှင့် ယေရုရှလင်မြို့၏အဖြစ်ကို ဆက်စပ်ထားသော ပရောဖက်ပြုချက်ကို ဟောကြားခဲ့သည် (အငယ် ၃–၆)။ ထို့အပြင် ထာဝရဘုရားသည် သူ့အား “ပတ်ဝန်းကျင်၌ ထိတ်လန့်ခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော မာဂေါရ်မိဿဗိဗ်ဟူသော အမည်ဖြင့် အမည်ပြောင်းပေးတော်မူကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ ဤသင်္ကေတဆိုင်ရာ အမည်ပေးခြင်းသည် ယေရမိကျမ်းတွင် ဗာဗုလုန်၏ ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ပတ်သက်သော ပထမဆုံးကြိုတင်ဟောချက်နှင့် ဆက်စပ်နေသည် (အငယ် ၄–၆)။ ထိုအမည်ထဲ၌ ပါဝင်သော အဓိပ္ပာယ်မှာ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသော ဗိမာန်တော်သည် အမှန်အားဖြင့် ထိတ်လန့်ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်ဟူသော အချက်ဖြစ်သည်။

ဘုရားသခင်သည် ပရှုဟုရ်ကို သူကိုယ်တိုင်နှင့် သူ၏မိတ်ဆွေအပေါင်းတို့အတွက် ထိတ်လန့်စရာဖြစ်စေတော်မူမည်။ သူသည် သူတို့အား ဓားဖြင့် လဲကျသေဆုံးသည်ကို မြင်ရလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ဘုရားသခင်သည် ယေရုရှလင်မြို့၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာအားလုံးကို ဗာဗုလုန်လက်သို့ အပ်တော်မူမည် (အငယ် ၅)။ ပရှုဟုရ်နှင့် သူ၏အိမ်သူအိမ်သားများသည် ဗာဗုလုန်သို့ ပြည်နှင်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာ၌ သူသေ၍ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းခံရမည်။ ဤအပြစ်ဒဏ်ခံရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ပရှုဟုရ်သည် မုသာစကားကို ပရောဖက်ပြုခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည် (အငယ် ၆)။ သူသည် ပဋိညာဉ်တရားကို မမှန်မကန်ဖော်ပြခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကို လှည့်ဖြားမှု၏ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦး ဖြစ်စေခဲ့သည်။

၂၀:၇–၁၈။ ယေရမိ၏ လူကြိုက်မများသော အမှုတော်။ ဤအပိုင်းတွင် ယေရမိ၏ ဆဋ္ဌမမြောက်နှင့် နောက်ဆုံး ဝန်ခံဆုတောင်းချက် ပါဝင်သည် (ယေရမိအနာဂတ္တိကျမ်း၏ နိဒါန်းကို ကြည့်ပါ)။ ယေရမိ၏ဆုတောင်းချက်သည် ပြင်းထန်သော ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်းဖြင့် အစပြုသည် (အငယ် ၇–၁၀)။ သူ၏ခေါ်တော်မူခြင်းခံရသည့်အချိန်တွင် ဘုရားသခင်သည် အံ့ဖွယ်ကောင်းသော ကတိတော်များဖြင့် သူ့အား ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်ဟု သူဆိုသည်။ “ဆွဲဆောင်သည်” ဟူသောစကားသည် “ဆွဲဆောင်ခြင်း၊ သွေးဆောင်ခြင်း၊ လှည့်ဖြား၍ ဆွဲခေါ်ခြင်း သို့မဟုတ် လှည့်ဖြားခြင်း” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်များ ရှိသည် (အငယ် ၇; အငယ် ၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်သည် သူ့အား အင်အားဖြင့် အနိုင်ယူတော်မူခဲ့သည်။ ထိုဘာသာစကားသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို အမျိုးသားတစ်ဦးက သွေးဆောင်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အတင်းအကျပ်ပြုကျင့်သည့် ပုံရိပ်မျိုး ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ယေရမိသည် မိမိခေါ်တော်မူခြင်းကို ငြင်းပယ်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပါ။ ဘုရားသခင်၏ ချိုမြိန်သော ခေါ်တော်မူခြင်းအချိန်ပြီးနောက် ယေရမိသည် ရှုပ်ထွေး၍ ခက်ခဲသော အမှုတော်၏ အဖြစ်မှန်နှင့် လူတို့၏ ရန်လိုမှုကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည် (အငယ် ၈)။ ထိုရန်လိုမှုကို ရှောင်ရှားရန် နှုတ်ဆိတ်နေလိုသော်လည်း မနေနိုင်ခဲ့ပါ။ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် သူ၏အရိုးထဲတွင် မီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည် (အငယ် ၉)။ သူ့အား ဖိနှိပ်သူများက လှောင်ပြောင်ကြပြီး သူ၏မိတ်ဆွေများ သို့မဟုတ် အသိအကျွမ်းများ (“ငါ့ငြိမ်သက်ခြင်းရှိသမျှသောသူ” ဟူ၍ စာသားအတိုင်း ဆိုလိုပြီး “ငါ့အကျိုးကို လိုလားသူအပေါင်းတို့” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်) သည် သူလဲကျစေရန် ကြိုးပမ်းကာ သူ့အပေါ် လက်စားချေလိုကြသည် (အငယ် ၁၀; အငယ် ၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤအရာသည် ယုဒပြည်အပေါ် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းဆိုင်ရာ သတိပေးချက်သည် ပြင်းထန်နေချိန်တွင် ဘုရားသခင်၏ အစေခံတစ်ဦး ဖြစ်ရခြင်း၏ ကုန်ကျစရိတ်ကို ဖော်ပြသည်။ ထိုအချိန်တွင် လူတို့မှာမူ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်းကို ခံစားနေရသည်ဟု ထင်ရသည်။

ယေရမိသည် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်အားထားခဲ့သည် (အငယ် ၁၁–၁၂)။ သူ၏ရန်သူများက သူ့အား လဲကျစေရန် ကြိုးပမ်းကြသော်လည်း ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကိုယ်တိုင် လဲကျစေတော်မူမည်။ ဖြောင့်မတ်သူတို့ကို စစ်ဆေးတော်မူသော တန်ခိုးကြီး၍ ကြောက်မက်ဖွယ်သောအရှင်ထံ မိမိအကျိုးအတွက် ဆောင်ရွက်ပေးရန် သူတောင်းလျှောက်ခဲ့သည်။ ပူးပေါင်းကြံစည်သူတို့၏ အရှက်ကွဲဖွယ်အမှုကိုမူ အစဉ်မမေ့ရတော့မည်။ မိမိအပေါ် လက်စားချေရန် ကြံစည်နေသော နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းသူတို့အပေါ် ဘုရားသခင်၏ လက်စားချေခြင်းကို မြင်ရပါစေဟု ယေရမိတောင်းလျှောက်ခဲ့သည် (အငယ် ၁၀၊ ၁၂)။ ဘုရားသခင်၏ အစေခံတစ်ဦးအနေဖြင့် ယေရမိသည် မိမိလက်ဖြင့် လက်စားမချေဘဲ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်နှင့်အညီ ကိုယ်တော်တိုင် ဆောင်ရွက်ပေးရန် တောင်းလျှောက်ခဲ့သည်။ အငယ် ၁၃ တွင် အသံနေအသံထား ပြောင်းလဲသွားပြီး ယေရမိသည် ကယ်တင်တော်မူခြင်းအတွက် ဘုရားသခင်အား ချီးမွမ်းသည်။ ငိုကြွေးမြည်တမ်းသည့် ဆုတောင်းချက်သည် လာမည့်ကယ်လွှတ်ခြင်းအတွက် ဘုရားသခင်အား ချီးမွမ်းခြင်းသို့ ဦးတည်သွားသည် (အငယ် ၁၃)။ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးပြုသောအဖြေကို ပေးပြီးဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့၊ အနာဂတ်တွင် ဘုရားသခင် အဖြေပေးမည်ကို ယေရမိသိသောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကိုယ်တော်ကို ချီးမွမ်းခဲ့သည်။

အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ အငယ် ၁၄–၁၈ တွင် နက်နဲသော ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်းတစ်ဖန် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ယေရမိသည် စက်ဝိုင်းတစ်ခုအတွင်း လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ စောင့်ရှောက်မှုအပေါ် နှစ်သိမ့်ခြင်းသို့ အမြဲပြန်လာသော်လည်း မိမိခံစားနေရသော ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်းသို့လည်း ပြန်လည်ရောက်ရှိနေသည်။ ပရောဖက်ပြုအမှု၏ ကြမ်းတမ်းသောအဖြစ်မှန်မှာ ပရောဖက်အတွက် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေသော နာကျင်မှုကို မကြာခဏ ဖြစ်ပေါ်စေသော်လည်း ပရောဖက်၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် လူတို့အတွက် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေသော နှစ်သိမ့်မှုကို ဖြစ်စေသည်။ ဤငိုကြွေးမြည်တမ်းချက်တွင် တိကျသော လိပ်မူသူမရှိသော်လည်း ကိုယ်ပိုင်အတွေးအမြင်တစ်ရပ် ဖြစ်ပုံရသည်။ ပြောသူသည် မိမိမွေးဖွားခဲ့သည့်နေ့ကို ကျိန်ဆိုအပြစ်တင်သည်။ အကြောင်းမှာ အသက်ရှင်ခြင်းသည် ပင်ပန်းဆင်းရဲခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် အရှက်ကွဲခြင်းတို့ကို ယူဆောင်လာခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည် (အငယ် ၁၄၊ ၁၈; ယောဘ၊ ၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

အငယ် ၁၄–၁၈ ရှိ ငိုကြွေးမြည်တမ်းချက်သည် ယေရမိ၏ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ခြင်း (အငယ် ၁၈) ကိုသာ ဖော်ပြခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့် ပြည်နှင်ခံရခြင်းကို ကြုံတွေ့နေရသော ဘုရားသခင်၏ လူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ခြင်းကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ တစ်ဦးချင်းနှင့် စုပေါင်းပြောဆိုသူတို့ ရောနှောပေါင်းစပ်နေခြင်းသည် ကျမ်းစာအချို့တွင် တွေ့ရလေ့ရှိသော အရာဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ ဆာလံကျမ်းတွင်)။ ထိုအရာသည် ကြားဝင်ဆုတောင်းပေးသူသည် ဆင်းရဲဒုက္ခခံနေရသော လူတို့နှင့် မိမိကိုယ်ကို ခွဲခြားမထားဘဲ တစ်သားတည်းဖြစ်စေနိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ထို့အပြင် ယေရမိသည် လက်ရှိအခြေအနေကို လူတို့၏ အနာဂတ်အခြေအနေအတွက် သင်္ကေတအဖြစ် ပြောင်းလဲဖော်ပြရန် နှစ်သက်ကြောင်းလည်း တွေ့ရသည် (ဥပမာ၊ ၂၀:၁–၆ တွင် ပရှုဟုရ်)။ ထို့ကြောင့် ယေရမိသည် ဤစာသားထဲတွင် မိမိ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ဖော်ပြသော်လည်း တစ်နည်းအားဖြင့် သူ၏စကားများသည် ကြိုတင်ဟောထားသော ဖျက်ဆီးမှုကြီး၏ တရားစီရင်ခြင်းခံရပြီးနောက် မိမိလူမျိုးတို့၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် အရှက်ကွဲခြင်းကိုလည်း ဖော်ပြနေသည်။ သူ့အား နှိပ်စက်သူတို့ထံမှ ကယ်တင်ရန် ဆုတောင်းခြင်းသည် တရားစီရင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုအောက်တွင် ရှိနေသော ဘုရားသခင်၏ လူတို့အတွက် ကယ်တင်ခြင်းဆုတောင်းချက် ဖြစ်လာသည် (ယေ၊ ၁၁:၁၈–၂၃; ၁၂:၁–၆; ၁၅:၁၀–၂၁; ၁၇:၁၄–၁၈; ၁၈:၁၈–၂၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤအကြောင်းအရာသည် မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် အနာဂတ်အသစ်အတွက် ကတိတော်ဆီသို့ ရှေ့ရှုညွှန်ပြသည် (ဥပမာ၊ အခန်း ၂၃–၂၅၊ ၃၀–၃၃)။

၂၁:၁–၂၅:၃၈

တရားစီရင်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ခြင်း

ဤအပိုင်း၏ အကြောင်းအရာကို ယုဒပြည်အပေါ် တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် အဓိကဖော်ပြထားသည် (၂၁:၁–၂၃:၄၀)။ သို့သော် မေရှိယနှင့်ဆိုင်သော ပရောဖက်ပြုချက် (၂၃:၁–၈)၊ အလွန်အားကောင်းသော အလယ်ဗဟို မျှော်လင့်ခြင်းဆိုင်ရာ ဖော်ပြချက် (၂၄:၁–၁၀) နှင့် ဗာဗုလုန်နှင့် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့အပေါ် တရားစီရင်ခြင်း (၂၅:၁–၃၈) တို့ဖြင့် ကြားဖြတ်ထားသည်။

၂၁:၁–၁၄။ ဇေဒကိမင်းနှင့် ယုဒပြည်ထံသို့ သတင်းစကား။ ခရစ်တော်မပေါ်မီ ၅၉၈ ခုနှစ်တွင် ဇေဒကိမင်း နန်းစံနေစဉ် ဗာဗုလုန်တို့၏ ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ယေရုရှလင်မြို့သည် အင်အားချိနဲ့၍ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ ထိုဒုက္ခရောက်နေသော ဘုရင်သည် ထာဝရဘုရားထံမှ သူတို့အတွက် မေးမြန်းရန် ကျွန်များကို ယေရမိထံ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ အစပိုင်းမေးခွန်း (အငယ် ၁–၂) တွင် အဖြေလေးရပ် ရှိသည် (အငယ် ၃–၇၊ ၈–၁၀၊ ၁၁–၁၂၊ ၁၃–၁၄)။ ထိုမေးခွန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ နီးကပ်လာသော ဗာဗုလုန်၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ရှောင်ရှားရန်ဖြစ်သော်လည်း ဆန္ဒတစ်ရပ်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ ဇေဒကိသည် ဤအကျပ်အတည်းအသစ်တွင် ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိခြင်းကို မိမိတို့အနေဖြင့် ဆက်လက်အားကိုးနိုင်မနိုင် သေချာသိလိုခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ယုံကြည်ခြင်းမရှိသောကြောင့်သာ မေးမြန်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယေရမိအားဖြင့် ဘုရားသခင်ပေးတော်မူသော ပထမအဖြေသည် ဘုရင်ကြားလိုသော အဖြေမဟုတ်ခဲ့ (အငယ် ၃–၇)။ အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်မြောက်ခြင်းအကြောင်းကို ရည်ညွှန်းထားသည် (အငယ် ၄–၇; တရား၊ ၂၆:၈; ဆာ၊ ၁၃၆:၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုအရာက ဘုရားသခင်သည် မပြောင်းလဲကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သို့သော် အလွန်အံ့အားသင့်စရာမှာ ယခုအခါ ကိုယ်တော်သည် ယုဒပြည်ကို ဆန့်ကျင်၍ ဗာဗုလုန်ဘက်တွင် ရပ်တည်ဆောင်ရွက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရင်နှင့် သူ၏လူအပေါင်းတို့ကို ဗာဗုလုန်လူတို့လက်သို့ အပ်နှံတော်မူမည်။ ဘုရားသခင်၏ ပြင်းထန်သောအမျက်တော်ကြောင့် ယုဒပြည်အတွက် မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့ (ယေ၊ ၂၁:၅)။

ယေရမိ၏ ဒုတိယအဖြေသည် လူတို့ကို ရည်ညွှန်းသည် (အငယ် ၈–၁၀)။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ရှေ့တွင် အသက်လမ်းနှင့် သေခြင်းလမ်းကို ချထားတော်မူသည် (တရား၊ ၃၀:၁၅–၂၀ ကို ကြည့်ပါ)။ သေခြင်းလမ်းမှာ ဘုရင်၊ သူ၏စစ်တပ်နှင့် ယေရုရှလင်မြို့၏ မြို့ရိုးတို့ကို အားကိုးခြင်းဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ မြို့အတွင်း၌ နေ၍ ဓား၊ အစာခေါင်းပါးခြင်းနှင့် ကပ်ရောဂါကို ခံစားရခြင်းဖြစ်သည် (အငယ် ၉က)။ အသက်နှင့် မျှော်လင့်ခြင်းလမ်းမှာ မြို့မှထွက်၍ ဗာဗုလုန်လူတို့ထံ လွှဲပြောင်းအပ်နှံခြင်းဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ တရားစီရင်ခြင်းသည် ဘုရင့်အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်နှင့် ဗိမာန်တော်ကို ပစ်မှတ်ထားမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လက်နက်ချခြင်းသည် ပရောဖက်က ဖော်ပြသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်မည့် လမ်းဖြစ်သည်။ ထိုအရာသည် ပြည်နှင်ခံရခြင်းကို ဆိုလိုနိုင်သော်လည်း အသက်များကို ကယ်တင်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏သစ္စာရှိလူတို့ကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာနိုင်တော်မူမည်။

တတိယအဖြေသည် နန်းတော်အိမ်တော်ကို ရည်ညွှန်းသည် (အငယ် ၁၁–၁၂)။ သူတို့၏အတိတ်လုပ်ရပ်များ၏ ဆိုးညစ်မှုမှာ ရှင်းလင်းသော်လည်း သူတို့၏ အုပ်ချုပ်ရေးလုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို ပြောင်းလဲပါက မျှော်လင့်ချက်ရှိသေးသည်။ ထွက်မြောက်ရာလမ်းကို အမြဲတမ်း တရားမျှတစွာ ပြုရန်နှင့် အဖိနှိပ်ခံသူများကို ကယ်တင်ရန် အမိန့်ပေးချက်များဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ ဤအရာသည် ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ တာဝန်နှင့် ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် ပြုတော်မူသောအမှုအပေါ် အခြေခံသည် (ဥပမာ၊ ထွက်၊ ၂၂:၂၂; တရား၊ ၁၀:၁၈; ၂၄:၁၄၊ ၁၇–၁၈; ၂၇:၁၉; ယေ၊ ၂၂:၁–၃၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရမိ၏ စတုတ္ထအဖြေ (အငယ် ၁၃–၁၄) သည် ဗာဗုလုန်လူတို့ထံမှ ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိသလောက်ဖြစ်သည်ဟု ကြွားဝါနေသော လူတို့၏ မိမိကိုယ်ကို အားကိုးမှုကို ရည်ညွှန်းသည်။ ပဋိညာဉ်နှင့် ပရောဖက်ပြုစကားကို မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းကြောင့် ဘုရားသခင်သည် ထိုသူတို့ကို မီးဖြင့် အပြစ်ပေးတော်မူမည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။

၂၂:၁–၃၀။ နန်းတော်အိမ်တော်အပေါ် စွဲချက်တင်ခြင်း။ ယေရမိသည် ဒါဝိဒ်မင်းဆက်အိမ်တော်ကို (အငယ် ၁–၉) နှင့် ဘုရင်စနစ်၏ ပျက်ကွက်မှုကို (အငယ် ၁၀–၃၀) ရည်ညွှန်းပြောဆိုသည်။ ဘုရင်သည် တရားမျှတခြင်းနှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ကျင့်သုံးပြီး တစ်ပါးအမျိုးသား၊ မိဘမဲ့နှင့် မုဆိုးမတို့ကို ကာကွယ်ကာ အပြစ်မဲ့အသွေးကို မသွန်းလောင်းပါက ဘုရင်စနစ်သည် ဆက်လက်တည်ရှိမည် (အငယ် ၃–၉; ၇:၅–၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် ဘုရင်သည် နားမထောင်၊ မလိုက်နာသောကြောင့် နန်းတော်အိမ်တော် ပြိုလဲရမည်။ အဓိကစိုးရိမ်ချက်မှာ အပြစ်မဲ့သူများနှင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူများကို ကာကွယ်ပေးသော ပဋိညာဉ်တရားများကို နားထောင်လိုက်နာခြင်းဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ ထွက်၊ ၂၂:၂၂; တရား၊ ၁၀:၁၈; ၂၄:၁၇; ၂၇:၁၉ ကို ကြည့်ပါ)။ ဒါဝိဒ်မင်းဆက်အိမ်တော်သည် ဘုရားသခင်အတွက် အဖိုးတန်သော်လည်း ပဋိညာဉ်နှင့်အညီ ဆင်းရဲသူတို့ကို စောင့်ရှောက်ခြင်းသည်လည်း ထိုနည်းတူ အဖိုးတန်သည် (ယေ၊ ၂၂:၁၆ဂ–၁၇)။

ဘုရင်စနစ်၏ ပျက်ကွက်မှုကို အငယ် ၁၀–၃၀ တွင် ရည်ညွှန်းထားသည်။ ပြည်နှင်ခံရပြီး ဘယ်တော့မျှ ပြန်မလာတော့မည့်သူအတွက် ငိုကြွေးရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းဖြင့် အစပြုသည်။ ထို့နောက် ပြည်နှင်ခံရသူမှာ ဘုရင်ယောဟာဇ် (“ရှလ္လုမ်”) ဖြစ်ပြီး အဲဂုတ္တုပြည်သို့ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားကာ ထိုနေရာ၌ သေဆုံးခဲ့ကြောင်း စာသားက ဖော်ပြသည် (အငယ် ၁၁–၁၂; ၂ ရာ၊ ၂၃:၃၀–၃၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထို့နောက် ဘုရင်တို့၏ ကိုယ်ကျိုးရှာသော အကျိုးစီးပွားများအပေါ် စွဲချက်တင်ခြင်းကို ဖော်ပြသည် (ယေ၊ ၂၂:၁၃–၃၀)။ ထိုအရာကို ဘုရင်ယောယကိမ်က သရုပ်ဖော်ပြသည်။ တရားမျှတသော အုပ်ချုပ်သူ၏ အခြေခံသဘောတရားများကို အငယ် ၁၃–၁၇ တွင် ဖော်ပြထားပြီး ယောယကိမ်၏ဖခင် ဘုရင်ယောရှိသည် ဥပမာအဖြစ် ပေါ်လာသည် (အငယ် ၁၅–၁၆)။ အခြေခံသဘောတရားမှာ “ဘုရားသခင်ကို သိခြင်း” ဆိုသည်မှာ ဆင်းရဲ၍ လိုအပ်နေသူတို့အပေါ် တရားမျှတစွာ ပြုမူခြင်းဖြစ်သည် (အငယ် ၁၆)။ သို့သော် ယောယကိမ်ကို လောဘကြီးခြင်း၊ အပြစ်မဲ့သူတို့၏ အသွေးကို သွန်းလောင်းခြင်း၊ ဖိနှိပ်ခြင်းနှင့် အကြမ်းဖက်ခြင်းတို့ဖြင့် စာသားတွင် သတ်မှတ်ဖော်ပြထားသည် (အငယ် ၁၇; ၁၃–၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤစွဲချက်တင်ခြင်းနောက်တွင် တရားစီရင်ခြင်းဆိုင်ရာ မိန့်ခွန်းတစ်ရပ် ပါလာသည် (အငယ် ၁၈–၂၃)။ ယောယကိမ်သေဆုံးသောအခါ ငိုကြွေးသူရှိမည်မဟုတ်ဘဲ သူ၏သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းသည် ဂုဏ်အသရေကင်းမဲ့မည် (အငယ် ၁၈–၁၉)။ တစ်ပါးအမျိုးသားဘုရားများ (“သင်၏ချစ်သူများ”) သည် ဖျက်ဆီးခံရမည် (အငယ် ၂၀)။ အငယ် ၂၁ သည် ဘုရင်က ဘုရားသခင်၏ အသံတော်ကို နားထောင်လိုက်နာရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ခြင်းကို သတိပေးသည်။ ဤအပိုင်းသည် တရားစီရင်ခြင်းကြောင့် ဘုရင်ခံရမည့် အရှက်ကွဲခြင်းနှင့် အရှက်ရခြင်းကို ဖော်ပြခြင်းဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည် (အငယ် ၂၂–၂၃)။ ဘုရားသခင်၏ လူတို့၏ ခေါင်းဆောင်များသည် ကိုယ်ကျိုးစီးပွားကို ဘေးဖယ်ထားပြီး လူတို့ကို အစေခံကာ လိုအပ်နေသူများကို စောင့်ရှောက်ရန် မျှော်လင့်ထားသည်။

ထို့နောက် ဘုရားသခင်သည် “ခေါနိယ” ဟုခေါ်သော၊ ဘုရင်ယောယခင်ဟုလည်း သိကြသည့်သူထံ လှည့်တော်မူသည် (ခရစ်တော်မပေါ်မီ ၅၉၈–၅၉၇ ခုနှစ်)။ ထိုဘုရင်သည် ကိုယ်တော်၏လက်ျာဘက်လက်၏ “တံဆိပ်လက်စွပ်” ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ဘုရားသခင်သည် သူ့အား ဆွဲချတော်မူမည်။ ယောယခင်သည် ဗာဗုလုန်ဘုရင်ထံ အပ်နှံခြင်းခံရပြီး မိခင်နှင့် သားစဉ်မြေးဆက်တို့နှင့်အတူ ပြည်နှင်ခံရမည်၊ ထိုသူအားလုံး ထိုနေရာ၌ သေဆုံးကြလိမ့်မည် (အငယ် ၂၄–၂၇)။ ထို့နောက် လက်ရှိနန်းတော်အိမ်တော်သည် ယုဒပြည်၌ နောက်ထပ်အုပ်ချုပ်တော့မည်မဟုတ်ကြောင်း ဘုရားသခင်သည် မြေတစ်ပြင်လုံးကို ကြေညာတော်မူသည် (အငယ် ၂၆–၃၀)။ ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ပေါ်ပေါက်လာသော ဤဟာကွက်ကို ၂၃:၁–၈ တွင် ဖြေရှင်းထားသည်။

၂၃:၁–၈။ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ အကိုင်းအခက်။ အငယ် ၁–၂ တွင် ဘုရင်များအပေါ် ယေဘုယျစွဲချက်တင်ခြင်းနောက်တွင် အကြွင်းအကျန်လူတို့အတွက် ကတိတော်သုံးရပ် ပါလာသည် (အငယ် ၃–၈)။ ပထမအချက်မှာ ဘုရားသခင်သည် မိမိနှင်ထုတ်ခဲ့သော နိုင်ငံအရပ်ရပ်မှ မိမိလူတို့ကို စုဝေးစေပြီး ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာကာ အသီးအပွင့်များစွာ ဖြစ်စေတော်မူမည် (အငယ် ၃)။ သိုးစုကို ပြန့်ကျဲစေခြင်းသည် ထိုသိုးစုကို ဂရုမစိုက်သော သစ္စာမရှိသည့် သိုးထိန်းများ၏ အကျိုးဆက်ဖြစ်သည် (မာ၊ ၆:၃၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ဝင်ရောက်ဆောင်ရွက်၍ အကြွင်းအကျန်တို့ကို ပြည်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာတော်မူမည်။ သူတို့အပေါ် သူတို့ကို ဂရုစိုက်စောင့်ရှောက်မည့် အုပ်ချုပ်သူများကို ခန့်ထားတော်မူမည်၊ ထိုသူတို့သည် နောက်တစ်ဖန် ကြောက်ရွံ့ကြမည်မဟုတ် (ယေ၊ ၂၃:၄; ယေဇ၊ ၃၄:၁–၃၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

ဒုတိယအချက်မှာ ဘုရားသခင်သည် လာမည့် မေရှိယကို ကတိပြုတော်မူသည်။ ဒါဝိဒ်နှင့် ပြုထားသော ပဋိညာဉ်ကို ပြည့်စုံစေရန် ဘုရားသခင်သည် ဖြောင့်မတ်သော အကိုင်းအခက်တစ်ခုကို ပေါ်ထွန်းစေတော်မူမည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဒါဝိဒ်မင်းဆက်၏ “သစ်ပင်” ထဲမှ ဒါဝိဒ်၏သားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ မြေကြီးပေါ်တွင် တရားမျှတခြင်းနှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ကျင့်သုံးကာ အုပ်စိုး၍ အောင်မြင်မည့် ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်သည် (ဟေရှာ၊ ၁၁:၁–၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုသူသည် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ဆောင်ကြဉ်းပြီး ယုဒပြည်နှင့် အစ္စရေးလ်တို့ကို ပြန်လည်ပေါင်းစည်းမည်။ သူ၏အမည်မှာ “ငါတို့၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းထာဝရဘုရား” ဖြစ်မည် (ယေ၊ ၂၃:၅–၆)။ ဤအမည်သည် ဇေဒကိအမည်နှင့် စကားလုံးကစားသည့် သဘောဖြစ်နိုင်သည် (၂၁:၁–၁၄)။ ဇေဒကိဟူသောအမည်သည် “ထာဝရဘုရားသည် ဖြောင့်မတ်တော်မူ၏” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ ဇေဒကိနှင့် မတူဘဲ မေရှိယသည် ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ကျင့်သုံးမည် (အငယ် ၁၂; ၂၂:၃)။ ထိုသူ၏ အုပ်ချုပ်မှုသည် ဆင်းရဲ၍ လိုအပ်နေသူတို့အတွက် တရားမျှတခြင်းအားဖြင့် လူအပေါင်းတို့ထံ ကျန်းမာသာယာမှုကို ဆောင်ကြဉ်းရန် ဖြစ်သည်။

တတိယအချက်မှာ ဘုရားသခင်သည် မိမိလူတို့အတွက် ထွက်မြောက်ရာအသစ်၊ ပြည်နှင်ခံရာမှ ပြန်လာခြင်းကို ကတိပြုတော်မူသည် (၂၃:၇–၈)။ ထိုပြန်လာခြင်းသည် ခရစ်တော်မပေါ်မီ ၅၃၇ ခုနှစ်တွင် ပါရှားဘုရင်ကုရု၏ အမိန့်ဖြင့် ပြည့်စုံခဲ့သော်လည်း နိုင်ငံတော်သည် ပြန်လည်တည်ထောင်ခြင်းမခံခဲ့ရပါ။ သို့သော် ပါရှား၊ ဂရိနှင့် ရောမတို့၏ ဆက်တိုက်နိုင်ငံခြားအုပ်ချုပ်မှုသည် လာမည့်မေရှိယအတွက် မျှော်လင့်ချက်ကို အသက်ရှင်နေစေခဲ့သည်။ နာဇရက်မြို့သား ယေရှုက “ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်” အကြောင်း ကြေညာပြီး ဘုရားသခင်၏ လူတို့သည် “နောင်တရ” ရန် လိုအပ်ကြောင်း ပြောဆိုသောအခါ (မ၊ ၄:၁၇) အစ္စရေးလ်တို့သည် မေရှိယကို မျှော်လင့်နေဆဲဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ လု၊ ၂:၂၅–၃၇ ကို ကြည့်ပါ)။

၂၃:၉–၄၀။ မိစ္ဆာပရောဖက်များနှင့် အချည်းနှီးသော ပရောဖက်ပြုချက်များ။ ယေရမိသည် “အမှန်တရား” နှင့် ပတ်သက်၍ အပြိုင်အဆိုင် တောင်းဆိုမှုများရှိနေသည့် အလယ်၌ အမှုတော်ဆောင်ခဲ့သည်။ ထိုတောင်းဆိုမှုတိုင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဤအပိုင်းတွင် ယေရမိသည် သူ၏ပရောဖက်ပြုစကားများ၏ အမှန်တရားအတွက် အရှင်းလင်းဆုံး အငြင်းပွားချက်ကို တင်ပြသည်။ ပထမပိုင်း (အငယ် ၉–၂၂) တွင် ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ (ပရောဖက်များနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ) အပေါ် ယေဘုယျစွဲချက်တင်သည်။ ထာဝရဘုရား၏ သန့်ရှင်းသောစကားများနှင့် မြေတစ်ပြင်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းနေသော သစ္စာမဲ့စကားများနှင့် လုပ်ရပ်များကို နှိုင်းယှဉ်ရာမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော နက်နဲသော အတွင်းစိတ်မငြိမ်မသက်မှုကို ဖော်ပြသည်။ ထိုအရာကြောင့် ကျိန်စာအောက်တွင် မြေသည် ခြောက်သွေ့ခြင်း သို့မဟုတ် ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်း ဖြစ်လာသည် (အငယ် ၉–၁၀)။ ပရောဖက်များနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ နှစ်ဖက်စလုံးက ဗိမာန်တော်၌ ကျင့်သုံးခဲ့သော ဘုရားတရားမဲ့ခြင်းနှင့် ဆိုးညစ်ခြင်းကို အပြစ်ပေးမည် (အငယ် ၁၁–၁၂)။

ဘုရားသခင်သည် ရှမာရိမြို့ (အစ္စရေးလ်) နှင့် ယေရုရှလင်မြို့ (ယုဒပြည်) ရှိ မိစ္ဆာပရောဖက်များအပေါ် စွဲချက်တင်တော်မူသည် (အငယ် ၁၃–၁၅)။ သူတို့သည် ဗာလ၏အမည်ဖြင့် ပရောဖက်ပြုကြပြီး ဘုရားသခင်၏ လူတို့ကို လမ်းမှားသို့ ဦးဆောင်ကြသည်။ သူတို့သည် အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်ခြင်းကို ကျူးလွန်ကြပြီး လှည့်ဖြားမှုကို ကျင့်သုံးကြသည် (“မုသာ၌ လျှောက်လှမ်းခြင်း” ဟု စာသားအတိုင်း ဆိုလိုသည်)။ ယေရုရှလင်မြို့၌ သူတို့သည် လူတို့အား မိမိတို့၏ ဆိုးညစ်သောလမ်းမှ ပြန်လှည့်ရန် ခေါ်မည့်အစား မကောင်းမှုပြုသူတို့ကို ထောက်ခံကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်သည် သောဒုံနှင့် ဂေါမောရမြို့တို့ကို ပယ်တော်မူသကဲ့သို့ သူတို့ကိုလည်း ပယ်တော်မူပြီး အပြစ်ပေးတော်မူမည် (အငယ် ၁၅ နှင့် ၉:၁၅ ကို နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ လောကကို အုပ်စိုးတော်မူသော ဘုရားသခင်သည် အကြံအစည်များကို ချမှတ်ပြီး ကောင်းကင်တရားရုံး၏ အစည်းအဝေး (သို့မဟုတ် အကြံပေးခြင်း—ဟေဗြဲစကားလုံးသည် နှစ်မျိုးစလုံးကို အဓိပ္ပာယ်ရနိုင်သည်) တွင် ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမှတ်တော်မူသည် (၂၃:၁၈)။ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ရပ် ချမှတ်ပြီးသောအခါ သတင်းပေးသူ သို့မဟုတ် ပရောဖက်တစ်ဦးကို ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကြေညာရန် တာဝန်ပေးသည် (ဥပမာ၊ ၁ ရာ၊ ၂၂:၁၉–၂၃; ဟေရှာ၊ ၆:၆–၈)။ မိစ္ဆာပရောဖက်များကို မိမိစေလွှတ်ခြင်းမရှိသကဲ့သို့ သူတို့အား စကားပြောခြင်းလည်း မပြုခဲ့ကြောင်း ဘုရားသခင်က အခိုင်အမာ မိန့်တော်မူသည် (ယေ၊ ၂၃:၂၁)။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ အစည်းအဝေး၌ မရပ်ခဲ့ကြပါ။ အကယ်၍ သူတို့သည် ယေရမိကဲ့သို့ စစ်မှန်သော ပရောဖက်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပါက ဘုရားသခင်၏ အစည်းအဝေး၌ ရပ်ခဲ့ကြမည်ဖြစ်ပြီး မိမိတို့၏ ဆိုးညစ်သောလမ်းများမှ ပြန်လှည့်ရန် ကူညီပေးဖို့ ဘုရားသခင်၏ စကားများကို မိမိလူတို့ထံ ကြေညာကြမည် (အငယ် ၂၂)။ မိစ္ဆာပရောဖက်နှင့် မတူဘဲ စစ်မှန်သော ပရောဖက်သည် လူတို့ကို ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိခြင်းသို့ ဦးဆောင်မည်။

မိစ္ဆာပရောဖက်များအပေါ် ဝေဖန်မှုသည် အငယ် ၂၃–၃၂ တွင် ဆက်လက်ရှိသည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို အတည်ပြု၍ လူသားတို့က ကိုယ်တော်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ကြိုးကိုင်ခြင်း မပြုနိုင်ကြောင်း ကြေညာတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်ပြီး လူသားအားလုံးသည် ကိုယ်တော်ရှေ့တွင် ဦးညွှတ်ရမည်။ ဘုရားသခင်သည် လူသားတို့၏ အကြံအစည်များနှင့် နိုင်ငံရေးအစီအစဉ်များထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံရမည်မဟုတ်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိလူတို့အနီးတွင်လည်း ရှိနိုင်သကဲ့သို့ သူတို့နှင့် ဝေးကွာနေနိုင်သည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် အရာခပ်သိမ်းကို မြင်၍ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ပြည့်စေသောကြောင့် ကိုယ်တော်ထံမှ ပုန်းကွယ်၍ မရနိုင်။ ဤအချက်ကို စိတ်ထဲထား၍ ဘုရားသခင်သည် မိစ္ဆာပရောဖက်များထံသို့ တစ်ဖန် လှည့်တော်မူသည်။ အိပ်မက်များရှိခြင်း (အငယ် ၂၅) သည် ဘုရားသခင်ထံမှ အခွင့်အာဏာရရှိကြောင်း သက်သေမဟုတ်ပါ။ အရေးကြီးသည်မှာ သူတို့၏သတင်းစကားများအားဖြင့် လူတို့သည် ဘုရားသခင်ထံသို့ ပြန်လှည့်လာခြင်းဖြစ်သည် (အငယ် ၂၅–၂၇၊ ၃၀–၃၂)။

အငယ် ၂၈–၂၉ တွင် စစ်မှန်သောပရောဖက်နှင့် မိစ္ဆာပရောဖက်တို့အကြား နှိုင်းယှဉ်ချက်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ထိုတွင် အိပ်မက်များကို ဖွဲနှင့် ဂျုံကဲ့သို့ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အဖြစ် နှိုင်းယှဉ်ထားသည်။ စစ်မှန်သောပရောဖက်ပြုချက်၏ စံနှုန်းသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်၏ သဘောသဘာဝတွင် ရှိသည်။ ထိုနှုတ်ကပတ်တော်သည် မီးကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ကျောက်ကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ချိုးဖဲ့နိုင်သော အားကြီးသော သံတူကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နှုတ်ကပတ်တော်၌ အလွန်ကြီးမားသော တန်ခိုးရှိပြီး မည်သည့်အရာကမျှ ၎င်းကို အကောင်အထည်ဖော်ခြင်းမှ တားဆီးနိုင်မည်မဟုတ် (တရား၊ ၁၈:၁၅–၂၂; ဟေရှာ၊ ၅၅:၁၀–၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

ဘုရားသခင်သည် မိစ္ဆာပရောဖက်များကို အကြောင်းရင်းလေးရပ်ဖြင့် ပယ်တော်မူသည် (အငယ် ၃၀–၃၂)။ (က) သူတို့သည် မိမိတို့၏ အိမ်နီးချင်းများထံမှ ဘုရားသခင်၏ စကားများကို ခိုးယူကြသည် (အငယ် ၃၀)—အခြားသူတို့ ရရှိခဲ့သည်ဟုဆိုသော ဗျာဒိတ်တော်များကို မိမိတို့အတွက် အခိုင်အမာယူကြသည်။ ထိုစကားများသည် အခြားစစ်မှန်သော ပရောဖက်များ၏ စကားများ သို့မဟုတ် အခြားမိစ္ဆာပရောဖက်များ၏ စကားများ ဖြစ်နိုင်သည်။ (ခ) ဘုရားသခင်က သူတို့အား မပြောခဲ့သော်လည်း ကိုယ်တော်၏အမည်ကို အသုံးပြု၍ ကိုးကားပြောဆိုကြသည် (အငယ် ၃၁)။ (ဂ) မမှန်ကန်သော အိပ်မက်များကို ပရောဖက်ပြုကြသည် (အငယ် ၃၂က)။ (ဃ) မိမိတို့၏ မုသာစကားများအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ လူတို့ကို မှားယွင်းစေကြသည် (အငယ် ၃၂ခ)။ လူတို့အတွက် သူတို့သည် အသုံးမဝင်ခြင်း၏ အခြေခံအကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်က သူတို့ကို မစေလွှတ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည် (အငယ် ၃၂ဂ)။

နောက်ဆုံးအပိုင်း (အငယ် ၃၃–၄၀) သည် ဘာသာပြန်ရန် ခက်ခဲသော “ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး” ဟူသော စကားလုံးကို စကားလုံးကစားသည့် သဘောဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်။ ထိုစကားလုံးသည် “ထမ်းသည်၊ မြှောက်သည်” ဟူသော ကြိယာမှ ဆင်းသက်လာပြီး “မိမိထမ်းရသောအရာ” (ဆိုလိုသည်မှာ “ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး”) နှင့် “အသံကို မြှင့်၍ ပြောဆိုရသောအရာ” (ဆိုလိုသည်မှာ “ပြောဆိုချက်”) နှစ်မျိုးစလုံးကို အဓိပ္ပာယ်ရနိုင်သည်။ ပရောဖက်ပြုစကားတစ်ရပ်သည် “ဗျာဒိတ်တော်၊ သတင်းစကား သို့မဟုတ် ပရောဖက်ပြုချက်” ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤအပိုင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ရန် အဓိကသော့ချက်မှာ မိစ္ဆာပရောဖက်များ၏ စကားများကို သူတို့ကိုယ်ပိုင်စကားများအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအရာသည် ဘုရားသခင်၏ စကားများကို ဖောက်ပြန်ပျက်စီးစေခြင်းဖြစ်သည် (အငယ် ၃၆; အငယ် ၂၅–၂၇၊ ၃၀–၃၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်သည် သူတို့အား ထာဝရဘုရား၏ “ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး” (“သတင်းစကား၊ ပြောဆိုချက်”) ဟု ဆိုရန် တားမြစ်တော်မူသည် (အငယ် ၃၃–၃၄၊ ၃၆၊ ၃၈ တွင် ခြောက်ကြိမ်)။ သူတို့၏ မိစ္ဆာပရောဖက်ပြုချက်များနှင့် ကိုယ်တော်၏အမည်ကို မဆက်စပ်ရ။ လူတို့သည် ထာဝရဘုရား၏ “ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး”၊ “သတင်းစကား” သို့မဟုတ် “ဗျာဒိတ်တော်” အကြောင်း မေးမြန်းနိုင်သော်လည်း ၎င်းကို သိရှိပြီးသားဖြစ်သကဲ့သို့ မယူဆရ (အငယ် ၃၅–၃၈)။ ထိုသို့သော မမှန်ကန်သည့် ယူဆချက်များသည် ဘုရားသခင်၏ အလုံးစုံသိခြင်း၊ နေရာအနှံ့ရှိခြင်းနှင့် အချုပ်အခြာအာဏာတို့၏ စစ်မှန်သောအသိပညာမှ မိမိကိုယ်ကို ပိတ်ပင်ထားခြင်းနှင့် ပြည်နှင်ခြင်းသို့ နှင်ထုတ်ခံရခြင်းကို ဖြစ်စေလိမ့်မည် (အငယ် ၃၉)။ ထို့ကြောင့် ယုဒပြည်၏ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များသည် မိမိတို့မရရှိသော အသိပညာဖြင့် ဘုရားသခင်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးပမ်းနေကြသည်ဟု စွပ်စွဲခံရသည်။ ဤအရာသည် ခရစ်ယာန်ခေါင်းဆောင်များပင် အသိအမှတ်ပြုရန် လိုအပ်သော အလွန်လေးနက်သည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။

၂၄:၁–၁၀။ သင်္ဘောသဖန်းသီးခြင်းတောင်းနှစ်တောင်း။ ဘုရားသခင်သည် ဗိမာန်တော်ရှေ့တွင် ချထားသော သင်္ဘောသဖန်းသီးခြင်းတောင်းနှစ်တောင်းကို ယေရမိအား ပြတော်မူသည်။ တစ်တောင်းတွင် ကောင်းသော သင်္ဘောသဖန်းသီးများ ရှိသော်လည်း အခြားတောင်းရှိ သင်္ဘောသဖန်းသီးများမှာ စား၍မရနိုင်အောင် အလွန်ပုပ်သိုးနေကြသည် (အငယ် ၁–၂)။ ဤပုံရိပ်အားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ဗာဗုလုန်ရှိ သစ္စာရှိအကြွင်းအကျန်တို့အတွက် မိမိ၏အစီအစဉ် (ကောင်းသောသင်္ဘောသဖန်းသီးများ) နှင့် ယုဒပြည်နှင့် အဲဂုတ္တုပြည်ရှိ သစ္စာမဲ့သူတို့အတွက် မိမိ၏အစီအစဉ် (မကောင်းသောသင်္ဘောသဖန်းသီးများ) ကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ယုဒပြည်ရှိ နန်းတော်အုပ်ချုပ်ရေးအပေါ် တရားစီရင်ခြင်းတွင် ပြည်နှင်ခြင်း သို့မဟုတ် သေခြင်း ပါဝင်သည်။ သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ဓား၊ အစာခေါင်းပါးခြင်းနှင့် ကပ်ရောဂါတို့ကို ဆန့်ကျင်ဘက်ပြု၍ စေလွှတ်တော်မူမည် (အငယ် ၈–၁၀)။ ပြည်နှင်ခံရသော သစ္စာရှိအကြွင်းအကျန်တို့အတွက် မျှော်လင့်ခြင်းကတိတော်တွင် မိမိတို့၏ ဇာတိမြေသို့ ပြန်လာခြင်း ပါဝင်သည် (အငယ် ၄–၇)။ ယေရမိ၏ ခေါ်တော်မူခြင်းတွင် တွေ့ရသော ဘာသာစကားကို သူတို့၏အတွေ့အကြုံကို ဖော်ပြရန် အသုံးပြုထားသည် (၁:၁၀)။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို တည်ဆောက်၍ စိုက်ပျိုးတော်မူမည် (၂၄:၆)။ ပဋိညာဉ်အသစ်သည် ဘုရားသခင် ပြုတော်မူမည့်အရာအပေါ် အခြေခံမည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိလူတို့အား ကိုယ်တော်ကို သိစေရန် နှလုံးသားကို ပေးတော်မူမည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်ထံသို့ ပြန်လာသောအခါ ပဋိညာဉ်အသစ်ကို ပြုလုပ်တော်မူမည် (အငယ် ၇; အခန်း ၃၀–၃၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

၂၅:၁–၁၄။ အနှစ်ခုနစ်ဆယ် ပျက်စီးခြင်း။ ဤအပိုင်းသည် နေဗုခဒ်နေဇာ၏ ပထမနှစ် (ခရစ်တော်မပေါ်မီ ၆၀၅ ခုနှစ်) နှင့် သက်ဆိုင်သည်။ ဗာဗုလုန်သည် ယခုအခါ ကမ္ဘာ့အင်အားကြီးနိုင်ငံအသစ်အဖြစ် ဇာတ်ခုံပေါ်သို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ယုဒပြည်အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုဖြစ်လာသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ဗာဗုလုန်၏ အုပ်စိုးမှုကို အနှစ်ခုနစ်ဆယ်အထိသာ ကန့်သတ်တော်မူမည်။ ဤအသိပညာသည် ယေရမိအတွက် အဓိကအရေးကြီးသည်။ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်သည် ဗာဗုလုန်အပေါ်၌ပင် အချုပ်အခြာအာဏာရှိတော်မူကြောင်းနှင့် အစ္စရေးလ်တို့ ပြန်လာ၍ ပြန်လည်ထူထောင်ခံရနိုင်မည့် အခွင့်အလမ်းကို ဖွင့်ထားတော်မူကြောင်း အလေးပေးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယေရမိသည် ဘုရားသခင်၏ ပရောဖက်များအားဖြင့် ပေးထားသော နှုတ်ကပတ်တော်ကို နားထောင်ရန် ယုဒပြည်နှင့် ယေရုရှလင်မြို့က ငြင်းဆန်ခဲ့ကြောင်း စွဲချက်တင်သည်။ ထိုအရာသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင် အမှုတော်နှစ်ဆယ့်သုံးနှစ်အတွင်းသာမက ဘုရားသခင်သည် မိမိလူတို့ကို ရာစုနှစ်များစွာ ဦးဆောင်ခဲ့သော ပရောဖက်ပြုလှုပ်ရှားမှုတစ်လျှောက်လုံးတွင်လည်း ထိုအတိုင်းဖြစ်ခဲ့သည် (အငယ် ၃–၇)။ အငယ် ၄ တွင် “စောစောထခြင်း” ဟူသော စာသားအတိုင်းအဓိပ္ပာယ်ရသော ဟေဗြဲကြိယာသည် “ထပ်ခါတလဲလဲ” ဟူသော အယူအဆကို ဖော်ပြသည် (၇:၁၃ နှင့် ယေရမိအနာဂတ္တိကျမ်း၏ နိဒါန်းပါ ရှင်းလင်းချက်ကို ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏ ပရောဖက်အားလုံးသည် မှန်ကန်သောအပြုအမူနှင့် ပတ်သက်သည့် ညွှန်ကြားချက်များ၊ ဘုရားသခင်၏အမျက်တော်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသော အယူဖောက်ပြန်ခြင်းအပေါ် သတိပေးချက်များနှင့် ဘုရားသခင်၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုဆိုင်ရာ အာမခံချက်များဖြင့် အစ္စရေးလ်တို့အား နောင်တရရန် ခေါ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လူတို့သည် နားထောင်ရန် (လိုက်နာရန်) ငြင်းဆန်ခဲ့ကြပြီး ထာဝရဘုရား၏ အမျက်တော်ကို မိမိတို့၏ အကျိုးပျက်စီးရာအတွက် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ကြသည် (၂၅:၅–၇)။ ဤသည်မှာ အခန်း ၂–၂၅ မှ ယေရမိ၏ ပရောဖက်ပြုချက်များကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ဘုရားသခင်သည် သူတို့ နားမထောင်၊ မလိုက်နာခြင်းကြောင့် ယုဒပြည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူမျိုးတို့ကို ဆန့်ကျင်၍ မိမိ၏ အစေခံ နေဗုခဒ်နေဇာကို စေလွှတ်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုအရာသည် သူတို့၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ဖြစ်စေလိမ့်မည်ဟု ကြေညာတော်မူသည် (၂၅:၈–၉)။ အသိုင်းအဝိုင်း၏ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းတို့ ပျောက်ကွယ်သွားမည် (အငယ် ၁၀; ၇:၃၄; ၁၆:၉; ၃၃:၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယုဒပြည်နှင့် ၎င်း၏အိမ်နီးချင်းပြည်များသည် လူသူကင်းမဲ့ရာ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့သည် ဗာဗုလုန်ဘုရင်ကို အနှစ်ခုနစ်ဆယ် အစေခံရမည် (အငယ် ၁၁)။ ထို့နောက် ဘုရားသခင်သည် ဗာဗုလုန်၏ အပြစ်ကြောင့် အပြစ်ပေး၍ အစဉ်အမြဲ ပျက်စီးရာအရပ် ဖြစ်စေတော်မူမည် (အငယ် ၁၂; ၅၀:၁–၅၁:၅၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အနှစ်ခုနစ်ဆယ်ကြာပြီးနောက် ယုဒပြည် လွတ်မြောက်ခြင်းသည် ခရစ်တော်မပေါ်မီ ၅၃၆ ခုနှစ်တွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည် (ခရစ်တော်မပေါ်မီ ၆၀၆/၅–၅၃၇/၆ ခုနှစ်)။ ထိုအချိန်တွင် ပါရှားဘုရင်ကုရုသည် ပြည်နှင်ခံရသူများအား မိမိတို့အိမ်သို့ ပြန်ရန် ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ ဤသတင်းစကားမှာ ဘုရားသခင်သည် လူမျိုးအပေါင်းတို့၏ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် ထာဝရဘုရားဖြစ်တော်မူသည်ဟူသော အချက်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ အသက်နှင့် အုပ်စိုးမှုကို ပေးတော်မူသကဲ့သို့ ရုပ်သိမ်းတော်မူသည် (၁:၁၀; ၁၈:၉; ၂၄:၆; ၃၁:၂၈; ၃၂:၄၁; ၄၂:၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးအဖြစ် အုပ်စိုးတော်မူပြီး ကိုယ်တော်၏ နိုင်ငံတော်သည် ထာဝရတည်သည်။ ထို့ကြောင့် တရားစီရင်ခြင်းရှိသော်လည်း ဘုရားသခင်၏ လူတို့အတွက် မျှော်လင့်ချက်ရှိသည်။

၂၅:၁၅–၃၈။ လူမျိုးတို့အပေါ် တရားစီရင်ခြင်း။ ဤအပိုင်းသည် ယုဒပြည်နှင့် ဗာဗုလုန်အပါအဝင် မြေကြီးပေါ်ရှိ လူမျိုးအပေါင်းတို့အပေါ် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို ကြေညာသည်။ ဗာဗုလုန်အပေါ် တရားစီရင်ခြင်းသည် အစ္စရေးလ်တို့ ပြန်လည်ထူထောင်ခံရရန် ဖြစ်နိုင်စေသောအရာ ဖြစ်သည် (၂၃:၁–၈; ၃၀:၁–၃၂:၂၈)။ ဤအပိုင်းတွင် အယူအဆနှစ်ရပ်ကို ပေါင်းစပ်ထားသည်။ (က) ဘုရားသခင်သည် ယေရမိကို “လူမျိုးတို့အဖို့ ပရောဖက်အဖြစ် ခန့်ထားတော်မူ” ခဲ့ပြီး (၁:၅) “လူမျိုးတို့နှင့် နိုင်ငံတို့အပေါ်၌ ခန့်ထားတော်မူ” ခဲ့သည် (အငယ် ၉)။ (ခ) ထာဝရဘုရားသည် လူမျိုးအပေါင်းတို့၏ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် ဘုရားသခင်နှင့် အလုံးစုံအုပ်စိုးရှင်ဖြစ်တော်မူပြီး မည်သည့်နိုင်ငံ သို့မဟုတ် လူမျိုးကမျှ ကိုယ်တော်၏ ပြင်းထန်သောအမျက်တော်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ် (၂၅:၃၀–၃၁၊ ၃၈)။ တရားစီရင်ခြင်း၏ ပထမပိုင်းသည် ယေရမိ၏ အမှုတော်ကို သင်္ကေတဆိုင်ရာ ဝေါဟာရများဖြင့် ဖော်ပြသည် (အငယ် ၁၅–၂၉)။ ဘုရားသခင်သည် ပရောဖက်အား မိမိလက်မှ အမျက်တော်၏ စပျစ်ရည်ဖလားကို ယူရန် (ဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းဆိုင်ရာ နှုတ်ကပတ်တော်၌ ဖော်ပြသော အမျက်တော်) နှင့် သူစေလွှတ်သော လူမျိုးအပေါင်းတို့အား ထိုဖလားမှ သောက်စေရန် အမိန့်ပေးတော်မူသည် (ဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းဆိုင်ရာ နှုတ်ကပတ်တော်ကို သူတို့ထံ ကြေညာခြင်း)။ ထိုအကျိုးဆက်အနေဖြင့် သူတို့သည် သောက်၍ ယိုင်လဲကာ ရူးသွပ်ကြလိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အလယ်သို့ ဓားကို စေလွှတ်မည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့သည် ထိုနှုတ်ကပတ်တော်ကို ကြားသည့်နေ့မှစ၍ ၎င်းပြည့်စုံသည့်အချိန်အထိ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ရှုပ်ထွေးပျက်ယွင်းမှုတို့က အုပ်စိုးမည်)။ အမျက်တော်၏ စပျစ်ရည်ဖလားသည် ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော်အတွက် ကျမ်းစာတွင် မကြာခဏ အသုံးပြုသော ဥပမာဖြစ်သည်။ ထိုအမျက်တော်သည် တရားစီရင်ခြင်းကို ဖြစ်စေပြီး ၎င်းကို ခံရသူတို့အား ယိုင်လဲ၍ မိမိကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်အောင် ဖြစ်စေကာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ရှုပ်ထွေးပျက်ယွင်းမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည် (ဟေရှာ၊ ၅၁:၁၇–၂၂; ယေ၊ ၄၉:၁၂; ၅၁:၇; မြည်၊ ၄:၂၁; ယေဇ၊ ၂၃:၃၁–၃၄; ဟဗ၊ ၂:၁၅–၁၆; ဩဗ၊ ၁၅; ဇာ၊ ၁၂:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရမိသည် ယုဒပြည်မှစ၍ ဗာဗုလုန်အထိ လူမျိုးအမျိုးမျိုးထံ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဆက်သွယ်ပေးခဲ့သည် (ဗာဗုလုန်ကို “ရှေရှက်” သို့မဟုတ် “ရှေရှက်” ဟု စာလုံးဖလှယ်၍ ရေးထားသည်၊ ယေ၊ ၂၅:၁၇–၂၆; ၄၆:၁–၅၁:၅၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် မြေကြီးပေါ်ရှိ နိုင်ငံအပေါင်းတို့အပေါ် အလေးပေးမှုလည်း ရှိသည် (၂၅:၂၆; အငယ် ၁၅၊ ၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုအရာသည် လူအပေါင်းတို့အပေါ် ဘေးအန္တရာယ်ကို ဆောင်ကြဉ်းရန် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်နှင့် ဆက်စပ်နေသည် (၄၅:၄–၅; ၂၅:၃၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထို့အပြင် ထိုအရာသည် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို ဓား၏ ဥပမာဖြင့် ဖော်ပြကာ မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးအပေါ် ကျရောက်မည့် တစ်ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ တရားစီရင်ရာနေ့နှင့်လည်း ဆက်စပ်နိုင်သည် (အငယ် ၂၉)။

အငယ် ၃၀–၃၈ အရ ဘုရားသခင်သည် မြေကြီးပေါ်သို့ တရားစီရင်ခြင်းပြုရန် ကြွလာတော်မူမည်။ ကိုယ်တော်သည် လူမျိုးတို့၊ အုပ်ချုပ်သူတို့နှင့် ဘုရင်တို့အပေါ် “တရားစွဲဆိုမှု” ကို ပြုတော်မူမည် (အငယ် ၃၁)။ ဤအရာသည် ထာဝရဘုရား၏နေ့နှင့် ဆင်တူသည်။ ထိုနေ့တွင် ဘုရားသခင်သည် လူမျိုးတို့နှင့် ဆက်ဆံ၍ တရားမျှတခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို တည်ထောင်တော်မူမည် (ဥပမာ၊ ဟေရှာ၊ ၂–၄; ၁၃:၆၊ ၉; ၃၄:၈; ယေ၊ ၄၆:၁၀; ယေဇ၊ ၇:၁၉; ၁၃:၅; ယောလ၊ ၁:၁၅; ၂:၁၊ ၁၁; ၃:၁၄; အာမုတ်၊ ၅:၁၈; ဩဗ၊ ၁၅; ဇေ၊ ၁:၇; ဇာ၊ ၁၄:၁; မာလ၊ ၃:၂၃)။ တရားစီရင်ခြင်းအတွက် အကြောင်းရင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မဖော်ပြထားပါ။ ယုဒပြည်၏ အမှုနှင့် ဆိုးညစ်သူတို့ကို ယေဘုယျရည်ညွှန်းချက်တွင်သာ တွေ့ရသည် (ယေ၊ ၂၅:၃၁)။ ဤသတင်းစကားသည် လူမျိုးတို့၏ အပြုအမူနှင့် သူတို့၏ ကံကြမ္မာထက် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့အပေါ် အချုပ်အခြာအာဏာကို ပိုမိုအလေးပေးသည်။ ဤအပိုင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဗာဗုလုန်သည် အာဏာတက်လာနေချိန်တွင် အစ္စရေးလ်တို့၏ ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်းကို ခိုင်မာစေရန် (အငယ် ၁) နှင့် ဗာဗုလုန်၏ အုပ်စိုးမှုအတွက် အနှစ်ခုနစ်ဆယ်ဟူသော ကန့်သတ်ချက်ကို ကြိုတင်ဟောထားခြင်း (အငယ် ၃–၁၄) သည် အမှန်ပင် ယုံကြည်ထိုက်ကြောင်း ရှင်းပြရန် ဖြစ်သည်။ ဤအပိုင်းသည် မြေကြီးပေါ်ရှိ လူမျိုးတစ်မျိုးမျှ မိမိကိုယ်ပိုင်အချုပ်အခြာအာဏာဖြင့် လွတ်လပ်စွာ ရပ်တည်နိုင်ခြင်းမရှိကြောင်း အတည်ပြု၍ နိဂုံးချုပ်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် ဘုရားသခင်ထံတွင် တာဝန်ရှိကြသည်။