ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၇

 

အခန်းကြီး - ၁၇

chapter 17

 

သေဆုံးသွားသော သို့မဟုတ် ဆုတ်ဖြဲခံရသော သားရဲတိရစ္ဆာန်များ၏ သွေးအားလုံးကို တဲအိမ်တော်၏ တံခါးဝတွင် ထာဝရဘုရားထံသို့ ပူဇော်ရမည်။ ၇။ ၎င်းတို့သည် နတ်ဆိုးများထံ ပူဇော်ခြင်းမပြုရပါ။ ၁၀။ သွေးစားခြင်းအားလုံးကို တားမြစ်ထားပြီး၊ ၁၅။ သူ့ဘာသာသူသေဆုံးသွားသော သို့မဟုတ် ဆုတ်ဖြဲခံရသော အရာအားလုံးကို တားမြစ်ထားသည်။

1 The blood of all slain beasts must be offered to the Lord at the door of the tabernacle. 7 They must not offer to devils. 10 All eating of blood is forbidden, 15 and all that dieth alone, or is torn.

 

၃။ မည်သူမဆို။ ဣသရေလလူမျိုးများသည် အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်ခွာလာသောအခါ၊ အဓိကအားဖြင့် အဲဂုတ္တုလူမျိုးများပါဝင်သော လူအုပ်ကြီးတစ်စုလည်း ၎င်းတို့နှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် ၎င်းတို့ကို “ရောထွေးသော လူအုပ်” ဟုခေါ်ပြီး၊ စကားလုံးအရ “များပြားပြီး ရောထွေးနေသော လူအုပ်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၃၈; တောလည်ရာ ၁၁:၄)။ ပိုမိုသင့်လျော်သော စကားလုံးမှာ “လူအုပ်စု” ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ အချို့ဗားရှင်းများတွင် ဤစကားလုံးကို အသုံးပြုသည်။ ၎င်းတို့သည် စဉ်ဆက်မပြတ် ပြဿနာဖြစ်စေသော အရင်းအမြစ်ဖြစ်ပြီး၊ ပုန်ကန်မှုတွင် အမြဲဦးဆောင်သူများဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အသားစားရန် တောင်းဆိုမှုကို ဦးဆောင်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းကြောင့် ထောင်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့ရသည် (တောလည်ရာ ၁၁:၄–၆, ၁၈–၂၀, ၃၁–၃၃)။ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်က မန္နာကို ကောင်းကင်မှ နေ့စဉ်ပို့ပေးသော အံ့ဖွယ်ကို နေ့စဉ်မြင်တွေ့ခဲ့သော်လည်း၊ ကျေးဇူးမသိသူများနှင့် မသန့်ရှင်းသူများဖြစ်ခဲ့သည်။ အခြားသူများ၏ ကရုဏာပေါ်တွင် နေထိုင်သူများကဲ့သို့၊ ၎င်းတို့၏ တောင်းဆိုမှုများသည် စဉ်ဆက်မပြတ် တိုးလာခဲ့သည်။

3. What man soever there be. When Israel left Egypt a large group, consisting principally of Egyptians, left with them. The Bible calls them the “mixed multitude,” literally, a “numerous mingled throng” (Ex. 12:38; Num. 11:4). An even better word might be “rabble,” which some versions use. They were a source of constant trouble, and ever the leaders in rebellion. They were the ones who instigated the demand for flesh food, which resulted in the death of thousands (Num. 11:4–6, 18–20, 31–33). Though they daily witnessed God’s miracle in sending manna from heaven, they were unthankful and unholy. Like so many who live on the charity of others, their demands constantly increased.

 

ဤရောထွေးသော လူအုပ်သည် ၎င်းတို့၏ သာသနာဝင်ပူဇော်ပွဲများကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားလိမ့်မည်ဟု ယူဆရန်မှာ အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်ဖြစ်သည်။ အဲဂုတ္တုပြည်တွင် အဆိုးရွားဆုံးသော သာသနာဝင်ပုံစံများထဲမှ အချို့ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းတို့အနက် နတ်ဆိုးကိုးကွယ်မှုသည် ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံး အဆိုးရွားဆုံးဖြစ်သည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၇:၇)၊ ၎င်းနှင့်ဆက်စပ်ပြီး ဆိတ်သားများ သို့မဟုတ် “ဆေးတစ်မျိုး” (အာအက်စ်ဗွီ) ကို ပူဇော်ခဲ့သည်။ ဤအလွဲသုံးစားမှုများသည် ဣသရေလလူမျိုးများထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း စိမ့်ဝင်လာခဲ့ပြီး၊ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု လိုအပ်ခဲ့သည်။

It is reasonable to assume that this mixed multitude would seek to continue their pagan sacrificial feasts. In Egypt were to be found some of the most degraded forms of heathenism. Among these, devil worship was probably the worst (Lev. 17:7), in connection with which he-goats, or “satyrs” (RSV), were sacrificed. These abuses had begun to creep in among the Israelites, and a reformation was needed.

 

သန့်ရှင်းရာဌာနတည်ထောင်မှုမတိုင်မီ၊ အိမ်ထောင်ဦးစီးဖခင်သည် ၎င်း၏အိမ်ထောင်စု၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်လည်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့အားဖြင့် ယဇ်ပူဇော်ခဲ့သည်။ တဲအိမ်တော်တည်ထောင်ပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်များက ယဇ်ပူဇော်မှုများကို တာဝန်ယူသောအခါ၊ ဣသရေလလူမျိုးများ၏ ဘဝတွင် ကြီးမားသောပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ဖခင်သည် ၎င်း၏ယခင်အခွင့်အရေးအချို့ကို လေဝိသားများထံ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ရပြီး၊ ၎င်းသည် မကျေနပ်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

Before the establishment of the sanctuary, the father of the household was also its priest, and as such offered sacrifices. When the tabernacle was erected and the priests took charge of the offerings, a great change came about in the life of Israel. The father surrendered some of his former prerogatives to the Levites, and this may have occasioned dissatisfaction.

 

အခက်အခဲအများဆုံးဖြစ်စေသောအရာမှာ သားရဲတိရစ္ဆာန်များအားလုံးကို သန့်ရှင်းရာဌာနတွင်သာ သတ်ဖြတ်ရမည်ဟူသော စည်းမျဉ်းဖြစ်ပြီး၊ သတ်ဖြတ်မှုနှင့်ဆက်စပ်ပြီး ပုံမှန်ကျင်းပလေ့ရှိသော ပွဲလမ်းသဘင်များကိုလည်း ထိုနေရာတွင်သာ ကျင်းပရမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဣသရေလလူမျိုးများအတွက် အခက်အခဲမဖြစ်စေနိုင်ပါ၊ အကြောင်းမှာ သန့်ရှင်းရာဌာနသည် တော၌ ဗဟိုတည်ရှိပြီး၊ လူတိုင်းအတွက် အလွယ်တကူရောက်ရှိနိုင်သောနေရာဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤစီစဉ်မှုသည် ဣသရေလလူမျိုးများစွာက စိတ်အားထက်သန်စွာ လက်ခံယုံကြည်ခဲ့သော ရောထွေးသောလူအုပ်၏ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ပွဲလမ်းသဘင်များကို အလိုအလျောက် အဆုံးသတ်စေလိမ့်မည်။ ဣသရေလလူမျိုးများသည် ဤရုပ်တုကိုးကွယ်မှုတွင် မည်မျှအထိ လိုက်လျောခဲ့သည်ကို အခန်းကါး ၇ တွင် တားမြစ်ချက်မှ ထင်ရှားသည်။

The thing that occasioned most difficulty was the rule that all slaughtering of animals should henceforth be done at the sanctuary, and that the feasts ordinarily celebrated in connection with slaughtering should also be held there. This would in itself cause no hardship to Israel, for the sanctuary was centrally located in the wilderness, of easy access to all. But this arrangement would automatically end the convivial feasts of the mixed multitude that many Israelites, we may suspect, had enthusiastically adopted. The lengths to which the Israelites had gone in this idolatrous worship is clear from the injunction in v. 7.

 

ယဇ်ပူဇော်မှုများအနက်၊ ငြိမ်သက်ရာပူဇော်မှုများသည် အလွဲသုံးစားမှုအတွက် အလွယ်ကူဆုံးဖြစ်သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့်၊ သွေးပါဝင်သော အခြားယဇ်များသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်ထံ ပေးအပ်ခံရသည် သို့မဟုတ် သွေးဖြန်းပြီး အဆီဖယ်ရှားပြီးနောက် မီးရှို့ခံရသည်။ ဤကိစ္စများတွင် ယဇ်ပူဇော်သူသည် ယဇ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကိုမျှ မရရှိပါ။ သို့သော် ငြိမ်သက်ရာပူဇော်မှုတွင် ထာဝရဘုရားသည် သွေးနှင့် အဆီကို ရရှိပြီး၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ရင်သားနှင့် ညာဘက်ပခုံးကို ရရှိသည် (ဝတ်ပြုရာ ၇:၃၄)၊ ကျန်ရှိသည်များသည် ယဇ်ပူဇော်သူနှင့် ၎င်း၏ ဖိတ်ကြားထားသော ဧည့်သည်များအတွက်ဖြစ်သည် (တရားဟောရာ ၂၇:၇; ဝတ်ပြုရာ ၇:၁၅ ကိုကြည့်ပါ)။

Of all the sacrifices, peace offerings lent themselves most readily to abuse. In general, the others that involved blood were either given to the priest or burned, after the blood had been sprinkled and the fat removed. In none of these cases did the offerer himself receive any part of the sacrifice. But in peace offerings the Lord received the blood and the fat, and the priest, the breast and right shoulder (ch. 7:34); the remainder belonged to the offerer and his invited guests (Deut. 27:7; see on Lev. 7:15).

 

လူ့အမြင်မှကြည့်လျှင် ငြိမ်သက်ရာပူဇော်မှုများသည် နောက်ထပ်အားသာချက်တစ်ခုရှိသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ယဇ်ပူဇော်မှုတစ်ခုသည် ပြီးပြည့်စုံရမည် (ဝတ်ပြုရာ ၂၂:၂၁; ၃:၁)၊ သို့သော် လွတ်လပ်စွာဆန္ဒအလျောက်ပူဇော်သော ငြိမ်သက်ရာပူဇော်မှုသည် ပြီးပြည့်စုံရန်မလိုအပ်ပါ။ ၎င်းသည် “အပိုအလွန်ရှိသော သို့မဟုတ် အစိတ်အပိုင်းများတွင် ချို့တဲ့သည့်အရာ” ရှိလျှင်ပင် အသုံးပြုနိုင်သည် (ဝတ်ပြုရာ ၂၂:၂၃)။ လူတစ်ဦးသည် ပွဲလမ်းသဘင်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုပါက၊ ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်သော်လည်း ရောဂါမရှိသော တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို ရွေးချယ်နိုင်သည်။ ယခုမှစ၍ ၎င်းကို တဲအိမ်တော်သို့ ယူဆောင်လာပြီး ထာဝရဘုရားထံ၊ ဆိုလိုသည်မှာ ယဇ်ပုရောဟိတ်ထံ၊ ဘုရားသခင်တောင်းဆိုထားသည့်အရာကို ပူဇော်ရမည်။ ဣသရေလလူမျိုးအချို့သည် ၎င်းကို မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပါ။ ယခုမှစ၍ ဣသရေလလူမည်သူမဆို စခန်းအတွင်း၌သာ ကျင်းပသော ပွဲလမ်းသဘင်များတွင်သာ ပါဝင်နိုင်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ဥပဒေတွင် သွယ်ဝိုက်ဖော်ပြထားသော ဘာသာရေးနှင့် လူမှုရေးစံနှုန်းများနှင့် သဟဇာတဖြစ်စွာ ကျင်းပရမည်ဖြစ်သည်။

From the mere human viewpoint the peace offerings had another advantage. Ordinarily a sacrifice had to be perfect to be accepted (chs. 22:21; 3:1), but a peace offering presented as a freewill offering need not be perfect. It could be used even if it had “any thing superfluous or lacking in his parts” (ch. 22:23). If a man wished to make a feast, he might select an animal that was deformedbut not diseased. Henceforth he was required to bring it to the tabernacle and present to the Lord, that is, to the priest, that which God required. Some in Israel had failed to do this. Henceforth, no Israelite might participate in any celebrations except those held within the camp. These, presumably, would be conducted in harmony with the religious and social standards implicit in the law of God.

 

သတ်ဖြတ်မှုနှင့် ပွဲလမ်းသဘင်များကို ဖယ်ရှားခြင်းသည် အခြားသင့်လျော်သော ရလဒ်များကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။ စာသားအရ သားရဲတိရစ္ဆာန်များအားလုံးကို ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ ချက်ချင်းကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် သတ်ဖြတ်ရမည်ဟု ဆိုလိုပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းသည်ပင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဘာသာရေးဆိုင်ရာ လုပ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်လာသည်။ ဤအမိန့်ကို ဤသို့နားလည်ပါက၊ ဘုရားသခင်ကို အရာအားလုံးတွင် အသိအမှတ်ပြုရမည်၊ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ပိုင်ဆိုင်သမျှ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို တောင်းဆိုထားသည်၊ ဤကိစ္စတွင် သွေးနှင့် အဆီဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ကို အလေးပေးဖော်ပြလိမ့်မည်။ ၎င်းသည် ဣသရေလလူမျိုးများအား ၎င်းတို့၏ ဥစ္စာဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ဂုဏ်ပြုရန်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ၎င်းတို့အတွက် ပိုင်ဆိုင်သောအပိုင်းကို ဝေမျှရန် သင်ကြားပေးလိမ့်မည်။ အထူးသဖြင့် သွေးဖြည်းခြင်းနှင့် သွေးကိုယ်တိုင်သည် အသစ်သော အဓိပ္ပာယ်ရှိလာလိမ့်မည်၊ အကြောင်းမှာ လူများသည် ၎င်းကို အလွန်ရိုသေလေးစားစွာ ဆက်ဆံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ မည်သည့်အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို ၎င်းကို စားသုံးခြင်းမပြုရပါ။

The removal of the slaying and the festivities would accomplish other desirable results. The text seems to imply that all slaughter of animals should take place under the immediate supervision of the priests. Thus even the slaying of a beast was made a semi-religious act. The command, thus understood, would emphasize the fact that God should be acknowledged in all things, that He claims a portion of all we possess, in this case the blood and the fat. It would teach Israel to honor God with their substance, and to share with the priests the part that belonged to them. Especially would the shedding of blood, and the blood itself, take on a new meaning, for the people were to treat it with the greatest respect, and might under no circumstances eat it.

 

ဤမူများသည် ထိုစဉ်ကကဲ့သို့ ယခုအခါတွင်လည်း တရားဝင်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ပိုင်ဆိုင်သမျှအပေါ် တောင်းဆိုမှုရှိသည်။ စားသောက်ခြင်းတွင်ပင် ဘုရားသခင်ကို ဂုဏ်ပြုရမည်။ ထို့ပြင်၊ ဘုရားသခင်သည် ၎င်း၏လူမျိုးများအား ရောထွေးသောလူအုပ်နှင့် ခွဲထွက်စေလိုသည်။ လောကီလူများနှင့် ဆက်သွယ်ခြင်းသည် ငယ်ရွယ်သူရော သက်ကြီးရွယ်အိုရော အန္တရာယ်ရှိသည်။ ချစ်ခင်ရင်းနှီးမှုများသည် အလွယ်တကူ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ ရလဒ်များသည် ယုံကြည်သူ၏ ယုံကြည်ခြင်းအတွက် မကြာခဏ ဆိုးရွားစွာ ထိခိုက်စေသည်။ လောကီသက္ကသိုလ်များတွင် တက်ရောက်ခြင်းသည် အန္တရာယ်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့၏ လူမှုရေးပွဲများသည် ထောင်ချောက်ဖြစ်သည်၊ ဥပုသ်နေ့တွင် ကျင်းပသော သင်တန်းများနှင့် ဘွဲ့နှင်းသဘင်များလည်း ထိုနည်းတူဖြစ်သည်။ စခန်းပြင်ပသို့ ထွက်သွားသူမည်သူမဆို အထူးကာကွယ်မှု လိုအပ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်ထံမှ ခိုင်မာသော ခေါ်ယူမှုကို ဦးစွာရရှိထားရမည်။

These principles are as valid now as they were then. God has a claim on all we possess. Even in eating and drinking God is to be honored. Also, God would have His people separate themselves from the mixed multitude. There are dangers for both young and old in associating with the world. Attachments are easily formed, and the results are often fatal to the faith of the believer. Attendance at worldly schools is fraught with danger. Their social functions are a snare, as are also classes and graduation exercises on the Sabbath. Whoever goes “without the camp” is in need of special protection and should first have a sure call from God to do so.

 

၉။ ထိုသူသည် ဖြတ်တောက်ခံရလိမ့်မည်။ အခန်းကါး ၁–၇ သည် ဣသရေလလူမျိုးများကို အဲဂုတ္တုလူမျိုးများ၏ ညစ်ညမ်းစေသော လွှမ်းမိုးမှုမှ ခွဲထုတ်ရန် ရည်ရွယ်သော ဥပဒေများကို ဖော်ပြထားသည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၈:၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်က ဤအကြောင်းအရာကို အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု ယူဆကြောင်း ချိုးဖောက်မှုအတွက် ပြစ်ဒဏ်မှ ထင်ရှားသည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မသန့်ရှင်းမှုနှင့်ပတ်သက်သော ဥပဒေများကို ချိုးဖောက်မှုအချို့အတွက်၊ ဘုရားသခင်သည် သန့်ရှင်းရေးထုံးတမ်းများကို သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ အခြားကိစ္စများတွင် ယဇ်ပူဇော်ရန် လိုအပ်ပြီး၊ အချို့ကိစ္စများတွင် ပြန်လည်ပေးဆပ်ရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင် ဘုရားသခင်သည် နှိမ့်ချရန် ပျက်ကွက်ပါက ပြစ်ဒဏ်ပေးမှုနေ့တွင် ချိုးဖောက်သူအပေါ် ရောက်ရှိလာသော တူညီသော ပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ဖြစ်သည့် ထုတ်ပယ်ခြင်းကို သတ်မှတ်ထားသည်။ “ဧည့်သည်” သည်လည်း ဤစည်းမျဉ်းတွင် ပါဝင်သည် (အခန်းကါး ၈)။ ၎င်း၏ကိစ္စတွင် အနည်းဆုံး၊ “ဖြတ်တောက်ခံရခြင်း” သည် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးများနှင့် မိတ်သဟာယမဖြစ်ရန် ခွင့်ပြုချက်မှ ဖယ်ထုတ်ခြင်းကို ဆိုလိုပြီး (ကမ္ဘာဦး ၁၇:၁၄; ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၁၅ ကိုကြည့်ပါ)။

9. That man shall be cut off. Verses 1–7 present legislation intended to separate the Israelites from the contaminating influence of the Egyptians (see ch. 18:3). That God considered the matter of great importance is evident from the punishment for transgression. For certain infractions of the laws concerned with physical uncleanness God ordained the rites of purification. In other matters He required a sacrifice, and in certain cases restitution. But here He prescribes the same severe penalty of excommunication that came upon the offender on the Day of Atonement if he failed to humble himself. The “stranger” was included in this regulation (v. 8). In his case at least, to be “cut off” probably meant exclusion from the privileges of fellowship with God’s people (see on Gen. 17:14; Ex. 12:15).

 

ဣသရေလလူမျိုးများသည် သင်ယူရန် များစွာရှိခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်သည် ဤသင်ခန်းစာများကို တော၌ သင်ယူရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ၎င်းတို့သည် သိပ်သည်းသောအုပ်စုတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ မျိုးစေ့မကြဲခဲ့၊ ရိတ်သိမ်းခြင်းမပြုခဲ့၊ ပေးအပ်ထားသော သင်ကြားမှုများကို အာရုံစူးစိုက်စွာ အာရုံစိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ ဥပမာ၊ ၎င်းတို့၏ နေ့စဉ်သုံးမုန့်သည် ကောင်းကင်မှ တိုက်ရိုက်လာခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်အပေါ် မှီခိုနေရကြောင်း အမြဲသတိပေးခဲ့သည်။

Israel had many things to learn, and God designed that these lessons should be learned in the wilderness. Here, they were a compact group; they neither sowed nor reaped, and could devote undivided attention to the instruction given them. For instance, their daily bread came directly from heaven, ever reminding them of their dependence upon God.

 

သန့်ရှင်းရာဌာန၏ တံခါးဝတွင် တိရစ္ဆာန်များအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ရန် အမိန့်သည် ဣသရေလလူမျိုးများ ခါနာန်ပြည်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ရုပ်သိမ်းခဲ့သည် (တရားဟောရာ ၁၂:၁၅, ၂၀, ၂၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ထိုအချိန်တွင် ယဇ်ပူဇော်ရန်အတွက် တိရစ္ဆာန်များအားလုံးကို တဲအိမ်တော်သို့ ယူဆောင်လာရမည်၊ သို့သော် နေ့စဉ်စားရန်အတွက် သတ်ဖြတ်ပါက၊ ၎င်းတို့သည် အိမ်တွင် တိရစ္ဆာန်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဣသရေလလူမျိုးများသည် ဘုရားသခင်သင်ကြားလိုသော သင်ခန်းစာကို သင်ယူပြီးဖြစ်သည်ဟု ယူဆရပြီး၊ ထို့ပြင် ရောထွေးသောလူအုပ်သည် ၎င်းတို့အတွက် ထောင်ချောက်မဖြစ်တော့ပါ။

The command to slaughter all animals at the door of the sanctuary was rescinded after Israel entered Canaan (see Deut. 12:15, 20, 21). All sacrificial animals were then to be brought to the tabernacle; but if the slaying was for daily food, they might kill the animal at home. Presumably by that time Israel had learned the lesson God designed to teach; furthermore, the mixed multitude was no longer a snare to them.

 

ပူဇော်ရန်။ သိနာတောင်မတိုင်မီ၊ ဣသရေလလူမျိုးများသည် ခန့်အပ်ထားသော ယဇ်ပုရောဟိတ်မရှိခဲ့ပါ။ ဖခင်သည် ၎င်း၏မိသားစု၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်ခဲ့သည်၊ သို့သော် ယခုအခါ ဘုရားသခင်သည် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး၊ လူတိုင်းကို ၎င်းကို လိုက်နာရန် ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ လူများသည် ကိုးကွယ်ရုံမျှမက၊ ဘုရားသခင်၏ သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း ကိုးကွယ်ရမည်။ ၎င်းတို့သည် ခန့်အပ်ထားသော ခေါင်းဆောင်များကို အသိအမှတ်ပြုရမည်။ ၎င်းတို့သည် တားမြစ်ထားသောအရာများမှ ရှောင်ကြဉ်ရမည်၊ ၎င်းတို့၏ ဥစ္စာဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ဂုဏ်ပြုရမည်၊ မသန့်ရှင်းသော စုဝေးပွဲများမှ ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ ဘုရားသခင်သည် လူမှုရေးစုဝေးပွဲများကို တားမြစ်ခြင်းမပြုခဲ့ပါ၊ သို့သော် ကျင်းပသော ထိုပွဲများသည် သန့်ရှင်းရာဌာနပတ်ဝန်းကျင်နှင့် သဟဇာတဖြစ်ရမည်။ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ပွဲလမ်းသဘင်များ မရှိရပါ။

To offer it. Prior to Sinai, Israel had been without an appointed priesthood. The father had been the priest of his family; but now God ordered a change, and called upon all to comply with it. Men were not merely to worship, but to worship in God’s appointed manner. They were to recognize the appointed leaders. They were to abstain from prohibited things, to honor God with their substance, and to refrain from ungodly gatherings. God did not forbid social gatherings, but such as were held must be of a character consistent with sanctuary surroundings. There must be no convivial feasts.

 

၁၀။ မည်သည့်သွေးမျိုးမဆို။ ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလလူမျိုးနှင့် ဧည့်သည် (အခန်းကါး ၁၂) နှစ်ဦးစလုံးကို သွေးစားခြင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တားမြစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဂျူးထုံးတမ်းတစ်ခုသာမဟုတ်ကြောင်း အချက်နှစ်ချက်မှ ထင်ရှားသည်- (၁) ၎င်းကို ရေလွှမ်းမိုးမှုမတိုင်မီ လူသားအားလုံး၏ ဘိုးဘေးဖြစ်သူ နောဧအား ပထမဆုံး ပေးအပ်ခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၉:၄)။ (၂) နယူးထေစတမန်ချာ့ချ်မှ ပထမဆုံးဥပဒေတွင် “သွေးနှင့် လည်ပင်းညှစ်ထားသောအရာများမှ ရှောင်ကြဉ်ရန်” ဟူသော ပြဋ္ဌာန်းချက်ပါရှိသည် (တမန်တော်များ၏အကျဉ်း ၁၅:၂၉)။

10. Any manner of blood. God strictly forbade both Israelite and stranger (v. 12) to eat blood. That this is not merely a Jewish ordinance is clear from two facts: (1) It was first given to Noah, progenitor of the entire human race since the Flood (Gen. 9:4). (2) The very first legislation adopted by the NT church contained theprovision, “Abstain from … blood, and from things strangled” (Acts 15:29).

 

၁၁။ အသားထဲရှိ အသက်။ မောရှေ၏စာအုပ်များတွင် သွေးစားခြင်းကို တားမြစ်သည့် တားမြစ်ချက်ကို ခုနစ်ကြိမ်ထပ်လောင်းဖော်ပြထားသည် (ကမ္ဘာဦး ၉:၄; ဝတ်ပြုရာ ၃:၁၇; ၇:၂၆, ၂၇; ၁၇:၁၀; တရားဟောရာ ၁၂:၁၆, ၂၃, ၂၄; ၁၅:၂၃)။ အကြောင်းပြချက်မှာ သွေးသည် အသက်ကို ကိုယ်စားပြုသည်၊ အမှန်တကယ်တွင် သွေးသည် အသက်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အလွန်စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်တွင်ဖြစ်သည်။ သွေးသည် ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းသို့ အာဟာရဓာတ်၊ အားအင်၊ နွေးထွေးမှုကို သယ်ဆောင်ပေးပြီး၊ အန္တရာယ်ဖြစ်စေသော အရာများကို ဖယ်ရှားပေးသည်။ ၎င်းသည် အသက်မရှိလျှင် မဖြစ်နိုင်သော မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော ကြားခံဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်၏ အခြားအစိတ်အပိုင်းများအားလုံးသည် ၎င်းဖြင့် အာဟာရဓာတ်ရရှိသည်။ ဒဏ်ရာတစ်ခုဖြစ်ပေါ်ပါက၊ သွေးသည် ၎င်းကို ကုသရန်အတွက် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်လာသည်။ သိပ္ပံပညာသည် သွေးနှင့်ပတ်သက်သော အချက်အလက်အသစ်များကို စဉ်ဆက်မပြတ် သင်ယူနေပြီး၊ ရှာဖွေတွေ့ရှိသည့် အချက်တစ်ခုစီသည် ၎င်း၏ အံ့ဖွယ်ဂုဏ်သတ္တိများကို အံ့သြဖွယ်တိုးပွားစေသည်။

11. The life of the flesh. Seven times in the books of Moses the prohibition against eating blood is repeated (Gen. 9:4; Lev. 3:17; 7:26, 27; 17:10; Deut. 12:16, 23, 24; 15:23). The reason given is that blood represents life; in fact, the blood is the life. This is true in a very literal sense. The blood carries nourishment, strength, and warmth to every part of the body, and carries away all that harms and destroys. It is the indispensible medium without which life is impossible. All other parts of the body are nourished by it. If a wound occurs anywhere, blood brings to it the needed material for healing it. Science is continually learning new facts about the blood, and every one discovered increases our wonder at its amazing qualities.

 

သွေးသည် ကယ်တင်ခြင်းအစီအမံတွင် အမြင့်မားဆုံးနေရာတစ်ခုရှိသည်။ ခရစ်တော်၏သွေးသည် ကယ်တင်ခြင်း၏ အရေးပါသောအစိတ်အပိုင်းအဖြစ် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖော်ပြထားသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့တွင် “သူ၏ကိုယ်ပိုင်သွေးဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့သည်” (တမန်တော်များ၏အကျဉ်း ၂၀:၂၈)၊ “သူ၏သွေးဖြင့် ကယ်တင်ခြင်း” (ဧဖက် ၁:၇)၊ “သွေးဖြင့် ငြိမ်သက်ခြင်း” (ကောလောသဲ ၁:၂၀)၊ “သူ၏ကိုယ်ပိုင်သွေးဖြင့် လူများကို သန့်ရှင်းစေခြင်း” (ဟေဗြဲ ၁၃:၁၂)၊ “ထာဝရပဋိညာဉ်၏သွေး” (ဟေဗြဲ ၁၃:၂၀)၊ “သွေးဖြန်းခြင်း” (၁ ပေတရု ၁:၂)၊ “ဝိညာဉ်၊ ရေ၊ သွေး” (၁ ယောဟန် ၅:၈)၊ “ရေဖြင့်သာမက၊ ရေနှင့်သွေးဖြင့်” (၁ ယောဟန် ၅:၆)၊ “ကျွန်ုပ်တို့၏အပြစ်များကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်သွေးဖြင့် ဆေးကြောပေးခဲ့သည်” (ဗျာဒိတ် ၁:၅) စသည့်ဖော်ပြချက်များရှိသည်။ သွေးနှင့် သွေးဖြင့်ပြစ်ဒဏ်ဖြည့်ဆည်းခြင်းဆိုင်ရာ အဆုံးအမကို သမ္မာကျမ်းစာမှ ဖယ်ရှားပါက၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကယ်တင်သူမရှိဘဲ ကျန်ရစ်မည်ဖြစ်သည်။ သူသည် “သိုးသငယ်အဖြစ် သတ်ဖြတ်ရန်ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး”၊ “သူ၏ဒဏ်ချက်များဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကုသခံရသည်” (ဟေရှာယ ၅၃:၇, ၅)။

Blood holds a high place in the plan of salvation. The blood of Christ is repeatedly described as the vital element in redemption. Hence we have such expressions as “purchased with his own blood” (Acts 20:28); “redemption through his blood” (Eph. 1:7); “peace through the blood” (Col. 1:20); “sanctify the people with his own blood” (Heb. 13:12); “the blood of the everlasting covenant” (Heb. 13:20); “sprinkling of the blood” (1 Peter 1:2); “the Spirit, and the water, and the blood” (1 John 5:8); “not by water only, but by water and blood” (1 John 5:6); “washed us from our sins in his own blood” (Rev. 1:5). Remove the doctrine of the blood and blood atonement from the Bible and we are left without a Saviour. He was “brought as a lamb to the slaughter,” and “with his stripes we are healed” (Isa. 53:7, 5).

 

ခရစ်တော်က “လူသား၏သားတော်၏ အသားကိုစားရန်နှင့် သူ၏သွေးကိုသောက်ရန် မလုပ်ပါက၊ သင်တို့တွင် အသက်မရှိပါ။ ငါ၏အသားကိုစားပြီး ငါ၏သွေးကိုသောက်သူသည် ထာဝရအသက်ရှိသည်” (ယောဟန် ၆:၅၃, ၅၄, ၆၀) ဟု ကြေငြာခဲ့သောအခါ၊ ၎င်းသည် လူများနှင့် တပည့်များအတွက် ပြင်းထန်သော စကားဖြစ်ခဲ့ရမည်။ စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်တစ်ဦးအတွက် ဤစကားများသည် နက်နဲသောအဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် သခင်ခရစ်တော်၏ ညစာစားပွဲဖြစ်သည့် သွေးပဋိညာဉ်၊ အသစ်သောပဋိညာဉ်၏ စကားများကို သတိရစေသည် (၁ ကောရိန္သု ၁၁:၂၅)။

It must indeed have been a hard saying for the people and the disciples when Christ announced, “Except ye eat the flesh of the Son of man, and drink his blood, ye have no life in you. Whoso eateth my flesh, and drinketh my blood, hath eternal life” (John 6:53, 54, 60). For the sincere Christian these words have deep meaning. They call to mind the words of the new covenant, the blood covenant, the symbol of which is the Lord’s Supper (1 Cor. 11:25).

 

ဝိညာဉ်အတွက် ပြစ်ဒဏ်ဖြည့်ဆည်းခြင်း။ စကားလုံးအရ “ဝိညာဉ်အတွက် ဖုံးအုပ်ခြင်း”။ သွေးသည် ၎င်းတွင်ရှိသော အသက်ကြောင့် ပြစ်ဒဏ်ဖြည့်ဆည်းပေးသည်။ ခရစ်တော်၏သွေးသည် ၎င်း၏အသက်ကို ကိုယ်စားပြုသောကြောင့် ပြစ်ဒဏ်ဖြည့်ဆည်းပေးသည်။ ခရစ်တော်၏သေခြင်းသည် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုကို ပြီးမြောက်စေပြီး၊ သူ၏အသက်သည် နောက်တစ်ခုကို ပြီးမြောက်စေသည်၊ ၎င်းတို့နှစ်ခုသည် ကျွန်ုပ်တို့အား ကယ်တင်ခြင်းကို အာမခံပေးသည်။ သူ၏သေခြင်းဖြင့် ခရစ်တော်သည် ပြစ်ဒဏ်ကို ပေးဆပ်ပြီး ဥပဒေ၏ တောင်းဆိုမှုများကို ဖြည့်ဆည်းခဲ့သည်၊ သူ၏အသက်ဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အား အသက်ကို အာမခံပေးသည် (ရောမ ၅:၁၀ ကိုကြည့်ပါ)။

An atonement for the soul. Literally, “a covering for the soul.” It is the blood that makes atonement, because of the life that is in it. Christ’s blood makes atonement because it represents His life. Christ’s death accomplished one purpose, His life another; and the two together assure us of salvation. By His death Christ paid the penalty and satisfied the claims of the law; by His life He assures us of life (see Rom. 5:10).

 

၁၁ (မဿဲ ၂၆:၂၈; ဟေဗြဲ ၉:၂၂)။ သွေးသည် သန့်ရှင်းသည်။—ဘုရားသခင်၏သားတော်၏သွေးသည် သတ်ဖြတ်ခံရသော ယဇ်သားဖြင့် ကိုယ်စားပြုခံရပြီး၊ ဘုရားသခင်သည် သန့်ရှင်းသောအရာနှင့် သာမန်အရာကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ထိန်းသိမ်းလိုသည်။ သွေးသည် သန့်ရှင်းသည်၊ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်၏သားတော်၏ သွေးဖြင့်သာ အပြစ်အတွက် ပြစ်ဒဏ်ဖြည့်ဆည်းနိုင်သည် (အက်စ်တီ ဇူလိုင် ၁၅, ၁၈၈၀)။

11 (Matt. 26:28; Heb. 9:22). Blood Was Sacred.—The blood of the Son of God was symbolized by the blood of the slain victim, and God would have clear and definite ideas preserved between the sacred and the common. Blood was sacred, inasmuch as through the shedding of the blood of the Son of God alone could there be atonement for sin (ST July 15, 1880).

 

၁၂။ သွေးစားခြင်း။ သွေးစားခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော စည်းမျဉ်းများ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဣသရေလလူမျိုးများသည် သွေးအစစ်ကို စားသုံးခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ရန်သာမကဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ထိုအကြောင်းအားလုံးဖြစ်သော်လည်း၊ ထို့ထက်ပိုသည်။ ၎င်းသည် သွေးကိုယ်စားပြုသော အသက်ကို အလေးထားရန် ၎င်းတို့တွင် ထည့်သွင်းရန်ဖြစ်သည်။ အသက်အားလုံးသည် ဘုရားသခင်ထံမှ လာပြီး သူ့အတွက်ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အလွဲသုံးစားမပြုရန် သို့မဟုတ် ဖျက်ဆီးရန် မဖြစ်ပါ။

12. Eat blood. The intent of the rules in regard to the eating of blood was not only that Israel might abstain from the eating of literal blood. It was all of that, but it was more. It was to instill in them a high regard for that which the blood represents, life. All life comes from God and belongs to Him. It is not to be misused or destroyed.

 

၁၃။ သွေးကို လောင်းထုတ်ပါ။ ၎င်းသည် မုဆိုးအတွက် အထင်ကြီးစရာ သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်ပေးခဲ့ရမည်။ သူသည် အမဲလိုက်နေပြီး ငှက်တစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိသည်။ သွေးကို ရိုသေလေးစားစွာ ဆက်ဆံရန် ဘုရားသခင်၏ တားမြစ်ချက်ကို သတိရပြီး၊ ၎င်းကို မြေပေါ်တွင် လောင်းထုတ်ကာ ရိုသေစွာ ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ၎င်းသည် ငှက်အတွက်မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် လူကို အသက်၏ တန်ဖိုးနှင့် အရေးပါမှုကို သင်ကြားရန်ဖြစ်သည် (မဿဲ ၁၀:၂၉ ကိုကြည့်ပါ)။

13. Pour out the blood. This must have provided an impressive lesson for the hunter. He is out hunting and brings down a bird. Remembering God’s injunction to treat the blood with respect, he pours it out on the ground and reverently covers it. This was not, of course, for the sake of the bird. It was to teach man the value and importance of life (see Matt. 10:29).

 

၁၄။ ၎င်းသည် အသက်ဖြစ်သည်။ ဤအခန်းကါးသည် ထပ်ခါတလဲလဲဖြစ်သည်၊ သို့သော် ထပ်လောင်းဖော်ပြမှုတွင် တစ်စုံတစ်ရာထပ်မံဖြည့်စွမ်းထားသည်။ ယခင်ဖော်ပြချက်များသည် အသက်သည် သွေးထဲတွင်ရှိသည်ဟူသော အကြောင်းဖြစ်သည်။ ဤအခန်းကါးသည် ၎င်းသည် သွေးဖြစ်သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။

14. It is the life. This verse is a repetition; but in the repetition something is added. Previous statements were to the effect that the life is in the blood. This verse states that it is the blood.

 

ခရစ်တော်သည် လူသားများအတွက် သနားကရုဏာထားမှုကို ခံစားခဲ့ပြီး သင်ကြားခဲ့သည်။ တကယ်တော့၊ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန်သည် ဆာလောင်နေသူ၊ ရေငတ်နေသူ၊ အဝတ်အချည်းစည်းဖြစ်နေသူ၊ နှင့် ထောင်ကျနေသူများကို ဂရုစိုက်ရန် စိတ်ဝင်စားမှုပေါ်တွင် မူတည်သည် (မဿဲ ၂၅:၃၄-၄၀)။ ၎င်းတို့၏ဘဝသည် အသက်တော်ဖန်တီးရှင်ဖြစ်သော သူ့ထံမှ ဆင်းသက်လာပြီး၊ အခြားသူများကို ဝန်ဆောင်မှုပြုရာတွင် ၎င်းတို့သည် သူ့ကို ဝန်ဆောင်မှုပြုခြင်းဖြစ်သည်။

Christ felt and taught compassion for one’s fellow men. In fact, entrance into the heavenly kingdom depends upon interest in, and care for, the hungry, thirsty, naked, and those in prison (Matt. 25:34–40). Their life came from Him, the Author of life, and in ministering to others they would minister to Him.

 

၁၅။ မိမိဘာသာ သေဆုံးသွားသောအရာ။ မိမိဘာသာ သေဆုံးသွားသော သို့မဟုတ် စုတ်ပြဲခံရသော တိရစ္ဆာန်များ၏ အသားကို စားသုံးခြင်းသည် တားမြစ်ထားခြင်းမရှိသော်လည်း၊ ထိုသူကို မသန့်ရှင်းစေသည်။ ဤအကြောင်းရင်းမှာ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေများတွင် သွေးများကို မသင့်လျော်စွာ စီးထုတ်နိုင်ခြင်းကြောင့်ဟု ယူဆရသည်။

15. That which died of itself. Eating the flesh of animals that died of themselves or were torn, though not prohibited, makes a man unclean. The reason for this is supposed to be that in such cases the blood was not properly drained.

 

ellen g. white comments

11 GC 418