ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၄

 

အခန်းကြီး - ၄

chapter 4

 

၁ အပြစ်ဖြေရာယဇ်ပူဇော်ခြင်း - ယဇ်ပုရောဟိတ်အတွက်၊ လူအများအတွက်၊ အုပ်စိုးရှင်အတွက်၊ သာမန်လူတစ်ဦးချင်းစီအတွက်။

1 The sin offering of ignorance, 3 for the priest, 13 for the congregation, 22 for the ruler, 27 for any of the people.

 

၂ အပြစ်။ အပြစ်ဖြေရာယဇ်များကို အာရုန်နှင့်သူ၏သားများ သန့်ရှင်းခြင်းအခမ်းအနားနှင့်ဆက်စပ်၍ ပထမဆုံးဖော်ပြထားသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၉:၁၄)၊ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လူထုတစ်ရပ်လုံးအတွက် အမိန့်ပေးထားခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ “အပြစ်” နှင့် “အပြစ်ဖြေရာယဇ်” ဟူသောစကားလုံးများသည် ဟေဗြဲဘာသာဖြင့် “ချတ္တာအသ်” ဟူသောတူညီသောစကားလုံးမှ ဘာသာပြန်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် နှစ်ခုကြားဆက်စပ်မှုကို ညွှန်ပြသည်။ “အပြစ်” သည် အပြစ်ဖြေရာယဇ်လိုအပ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ အပြစ်ဖြေရာယဇ်ပူဇော်ခြင်းသည် အပြစ်ကျူးလွန်ခဲ့ကြောင်းဖော်ပြသည်။ “အပြစ်ဖြေရာယဇ်” ကို သန့်ရှင်းရာဌာနသို့ ယူဆောင်လာခြင်းသည် ယဇ်အားဖြင့်ကိုယ်စားပြုသော အပြစ်ကို ယူဆောင်လာခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းအတွက် အပြစ်ဖြေရာယဇ်ပြုလုပ်ရန်ဖြစ်သည်။ အပြစ်ဖြေရာယဇ်များကို သန့်ရှင်းရာဌာနတည်ထောင်ခြင်းနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်ခန့်အပ်ခြင်းနှင့်ဆက်စပ်၍ ပထမဆုံးဖော်ပြထားသည်။ ယခင်က မီးရှို့ရာယဇ်များသာလျှင် အသုံးပြုခဲ့သည်။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် အပြစ်ကို သတ်မှတ်ဖော်ပြရန်အသုံးပြုသောစကားလုံးများသည် အောက်ပါအယူအဆများကို ဖော်ပြသည်။

2. Sin. Sin offerings are first mentioned in connection with the consecration of Aaron and his sons (Ex. 29:14), but they were not at that time commanded for the people in general. The words “sin” and “sin offering” are both translated from the same Hebrew word, chaṭṭa’th, a fact that implies a close relationship between the two. “Sin” implied the need of an offering for sin. The bringing of a sin offering implied that sin had been committed. In bringing a “sin offering” to the sanctuary a man was literally bringing the sin represented by it, and for which it was to make atonement. Sin offerings are first mentioned in connection with the erection of the sanctuary and the installation of the priesthood. Previously, burnt offerings alone were in use. The various words used in the Bible to define and describe sin yield the following conceptions:

 

၁။ အပြစ်သည် သတ်မှတ်ထားသောစံနှုန်းမှ လွဲချော်ခြင်း၊ ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်ကို ဖောက်ဖျက်ခြင်းဖြစ်သည် (၁ ယောဟန် ၃:၄)။ ပညတ်တော်ကို ဖြောင့်တန်းသောလမ်းတစ်ခုအဖြစ် စိတ်ကူးယဉ်ပါက၊ ထိုလမ်းမှ မည်သည့်လွဲချော်မှုမဆို အပြစ်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့လွဲချော်မှုသည် မတော်တဆ သို့မဟုတ် တမင်သက်သက်ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အပြစ်ဖြစ်သည်။

1.Sin is deviation from a defined standard, a violation of the law of God (1 John 3:4). If we conceive of the law as a straight line to be followed, any deviation from that path would be sin. Such turning aside may be accidental or intentional, but in either case it is sin.

 

၂။ အပြစ်သည် ပြည့်စုံမှုပန်းတိုင်သို့မရောက်ရှိခြင်း၊ မအောင်မြင်ခြင်းဖြစ်သည်။ အပြစ်သည် ပစ်မှတ်သို့မရောက်ရှိသော မြှားတစ်စင်းနှင့်တူသည်။ မြှားသမားသည် သူ၏အကောင်းဆုံးကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ မြှားအား ပစ်မှတ်သို့ရောက်ရန် လုံလောက်သောအားဖြည့်ရန် လေးကိုဆွဲနိုင်စွမ်းမရှိခဲ့ပေ။ သူသည် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ “လူတိုင်းအပြစ်ပြုမိပြီး မအောင်မြင်ကြပါ” (ရောမ ၃:၂၃)။

2.Sin is coming short, a failure to reach the goal of perfection. Sin is like an arrow falling short of the target. The archer may have done his best, but lacks strength to bend the bow sufficiently to give the arrow power to reach the target. He comes short. “All have sinned, and come short” (Rom. 3:23).

 

၃။ အပြစ်သည် နာခံမှုမရှိခြင်းဖြစ်သည်။ နာခံမှုမရှိခြင်းသည် ပညတ်တော်ကို သိရှိပြီး ၎င်းကို ဖောက်ဖျက်ရာတွင်သာ ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည်။ နာခံမှုမရှိခြင်းတွင် အပြစ်ဒဏ်အဆင့်အမျိုးမျိုးရှိပြီး၊ ဘုရားသခင်သည် ၎င်းအတွက် ပြင်ဆင်ထားသည်။ သို့သော် ဖောက်ဖျက်မှုအားလုံးသည် ဆိုးရွားသည်။ နောင်တမရဘဲ ဆက်လက်ပြစ်မှားနေသူသည် နောက်ဆုံးတွင် ခွင့်မလွှတ်နိုင်သောအပြစ်ကို ကျူးလွန်မည်ဖြစ်သည်။

3.Sin is disobedience. Disobedience is possible only where there is a knowledge of the law and transgression of it. There are different degrees of guilt in disobedience, and God provides for this. But all transgression is serious. The persistently impenitent will eventually commit the sin that is unpardonable.

 

၄။ အပြစ်သည် ဘုရားသခင်ကို ပြစ်မှားခြင်းဖြစ်သည်။ လူသည် လူချင်းအပြစ်ပြုနိုင်သော်လည်း၊ သူ၏ပထမဆုံးနှင့် အဓိကပြစ်မှားမှုသည် ဘုရားသခင်ကို ပြစ်မှားခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝန်ချတောင်းပန်ခြင်းသည် ဦးစွာဘုရားသခင်ထံတွင် ပြုလုပ်ရမည်။ သားငယ်သည် သူ၏ဖခင်ကို ဆိုးရွားစွာ ပြစ်မှားခဲ့သော်လည်း၊ ပြန်လာသောအခါ သူ၏ပထမဆုံးစကားမှာ “ကျွန်ုပ်သည် ကောင်းကင်နှင့်သင့်ရှေ့တွင် အပြစ်ပြုမိပါပြီ” (လုကာ ၁၅:၁၈) ဟူ၍ဖြစ်သည်။ သူသည် ကိစ္စကို မှန်ကန်စွာ ဖော်ပြခဲ့သည်။ လူများကို ပြစ်မှားမှုများ မည်မျှပင်ဆိုးရွားစေကာမူ၊ သူ၏ပထမဆုံးပြစ်မှားမှုသည် ဘုရားသခင်ကို ပြစ်မှားခြင်းဖြစ်သည်။ အပြစ်အားလုံးတွင် ဤသို့ဖြစ်သည်။

4.Sin is an offense against God. Man may sin against man, but his first and chief offense is against God. Hence, confession must always first be made to God. The prodigal son had sinned grievously against his father, yet when he returned his first words were, “I have sinned against heaven, and before thee” (Luke 15:18). He stated the matter rightly. Great as were his transgressions against men, his first offense was against God. This is the case in all sin.

 

မသိဘဲပြစ်မှားခြင်း။ ဆိုလိုသည်မှာ “မသိစိတ်ဖြင့်”၊ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ၊ မတော်တဆ၊ မထင်မှတ်ဘဲ၊ သို့မဟုတ် ပေါ့ဆစွာဖြစ်သည်။

Through ignorance. That is, “unwittingly” (RSV), unintentionally, inadvertently, thoughtlessly, or carelessly.

 

ပညတ်တစ်ခုခုကို ဆန့်ကျင်ခြင်း။ ၎င်းသည် အထူးသဖြင့် ပညတ်တော်ဆယ်ပါးကို ရည်ညွှန်းသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏အခြားအမိန့်များကိုလည်း ထည့်သွင်းသည်။

Against any of the commandments. This refers particularly to the Ten Commandments, but includes other commands of God as well.

 

သန့်ရှင်းရာဌာနတစ်ခုလုံး၊ ၎င်း၏ပစ္စည်းကိရိယာများ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ၎င်း၏ထုံးတမ်းစဉ်လာများသည် အပြစ်နှင့်ဆိုင်သည်။ ဝတ်ပြုရာဝန်ဆောင်မှုများသည် လူ၏နာခံမှုမရှိခြင်းနှင့် ကယ်တင်ခြင်းလိုအပ်မှုကို ဗဟိုပြုသည်။ အပြစ်မရှိခဲ့လျှင် ယဇ်ပူဇော်ရန်အတွက် ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခု မလိုအပ်ခဲ့မည်။ တိရစ္ဆာန်များကို သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ သွေးထွက်ခြင်း၊ အပြစ်ဖြေရာဝန်ဆောင်မှုများ မလိုအပ်ခဲ့မည်။ လူသည် ဘုရားသခင်နှင့် တွေ့ဆုံရန်နေရာတစ်ခုရှိခဲ့မည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ဝန်ဆောင်မှုသည် လုံးဝမတူညီသောသဘောရှိမည်ဖြစ်သည်။

The entire sanctuary, including its equipment, its priesthood, and its ritual, was concerned with sin. The services revolved about man’s disobedience and need for salvation. Were it not for sin, there would be no need of an altar on which to place the victims; there would be no slaying of animals, no shedding of blood, no ministry of atonement. There would doubtless have been a place where man might meet with God, but the service would be of an altogether different nature.

 

အပြစ်၏ဆိုးယုတ်မှုသည် ပြုလုပ်ခဲ့သောအရာတွင်သာ သို့မဟုတ် တစ်ခုတည်းမဟုတ်ပေ။ မတူညီသောသူများက ကျူးလွန်သော တူညီသောအပြစ်သည် တူညီစွာ ဆိုးရွားသည်မဟုတ်ပေ။ အလင်းသည် တာဝန်ယူမှုကို အမြဲယူဆောင်လာပြီး၊ မသိသောလူရိုင်းနှင့် ယဉ်ကျေးသောလူတစ်ဦးက ကျူးလွန်သော တူညီသောအပြစ်ကို မတူညီသောရှုထောင့်မှ စဉ်းစားပြီး စီရင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ၎င်းအားလုံးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး၊ ဤအခန်းတွင် ၎င်းအတွက် ပြင်ဆင်ထားသည်။ ထို့ကြောင့်၊ မတူညီသောရာထူးများရှိသူများက ကျူးလွန်သောအပြစ်များအတွက် ပြစ်ဒဏ်များတွင် အဆင့်အမျိုးမျိုးရှိသည်။ အလင်းရရှိသူသည် မသိသူထက် ပိုမိုတာဝန်ယူရသည်။ ဤအခန်းတွင်၊ ပြစ်မှားသူလေးမျိုးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားထားပြီး၊ တစ်ဦးချင်းစီကို ၎င်းတို့၏အဆင့်အတန်းအလိုက် ဆက်ဆံသည်။ ထင်ရှားသူ၏အပြစ်သည် ထင်ရှားမှုနည်းသူထက် လူပိုများကို ထိခိုက်စေသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းကို ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ကိုင်တွယ်ရမည်။

The evil of sin is not necessarily or only in the thing done. Nor is the same sin committed by different persons equally sinful. Light always brings responsibility, and the identical sin committed by an ignorant savage and by a highly civilized man must be considered and judged in each case from a different point of view. God takes all of this into consideration, and in the chapter before us makes provision for it. Accordingly, there is a certain gradation in the penalties imposed for sins committed by those holding different positions. The one who has light is held more responsible than the one who is in ignorance. In this chapter, four different classes of offenders are considered, and each is treated according to his standing. The sin of a prominent person affects more people than that of one less prominent; hence, it must be dealt with more severely.

 

၃ ဆီသုတ်ခံရသောယဇ်ပုရောဟိတ်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်အားလုံးသည် ဆီသုတ်ခံရသော်လည်း၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည်သာ ဦးခေါင်းတွင် ဆီသုတ်ခံရသည်။ ထို့ကြောင့်၊ ထူးခြားမှုအားဖြင့်၊ ဤနေရာတွင် သူ့ကို “ဆီသုတ်ခံရသောယဇ်ပုရောဟိတ်” ဟုခေါ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၉:၇-၉; ဝတ်ပြုရာ ၈:၁၂, ၁၃ ကိုကြည့်ပါ)။ သူသည် “သူ၏ညီအစ်ကိုများထဲတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ဆီသုတ်ခံရသူ” ဟု သတ်မှတ်ခြင်းခံရသည် (ဝတ်ပြုရာ ၂၁:၁၀)။ သာမန်အားဖြင့် သူ့ကို “ယဇ်ပုရောဟိတ်” ဟုသာ ခေါ်သည်။ မောရှေ၏ကျမ်းစာများတွင် သူ့ကို “ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း” ဟု လေးကြိမ်သာခေါ်ပြီး၊ တစ်ကြိမ်စီတိုင်းတွင် တိုက်ရိုက်ဘာသာပြန်ပါက “ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီး” သို့မဟုတ် “ယဇ်ပုရောဟိတ်ခေါင်းဆောင်” ဟုဖြစ်သည် (ဝတ်ပြုရာ ၂၁:၁၀; တောလည်ရာ ၃၅:၂၅, ၂၈ ကိုကြည့်ပါ)။

3. The priest that is anointed. All priests were anointed, but the high priest only was anointed on the head; hence, by way of pre-eminence, he is here called “the priest that is anointed” (see Ex. 29:7–9; Lev. 8:12, 13). He is designated as “the high priest among his brethren, upon whose head the anointing oil was poured” (Lev. 21:10). Ordinarily he is called simply “the priest.” Only four times in the books of Moses is he called “high priest,” and in each case a literal translation would be “great priest” or “chief priest” (see Lev. 21:10; Num. 35:25, 28).

 

လူများ၏အပြစ်အလိုက်။ ယင်းအစား “ထို့ကြောင့် လူများအပေါ်သို့ အပြစ်ယူဆောင်လာသည်” ဟုဖြစ်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် လူများကို ကိုယ်စားပြုပြီး ရပ်တည်ခဲ့သည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၆:၁၅, ၁၆; ဇာခရိ ၃:၁-၄ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤအခြေခံမူနှင့်အညီ၊ ပရောဖက်များသည် လူများ၏အပြစ်များနှင့် အမြဲတစ်သားတည်းဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏တမန်များအနေဖြင့် သူတို့သည် လူများ၏ဖောက်ဖျက်မှုများအတွက် ဆုံးမခဲ့သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းသောအခါ၊ သူတို့သည် ဆုံးမခဲ့သောအပြစ်များတွင် လူများနှင့်တစ်သားတည်းဖြစ်သည့်အလျှင် ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် “ကျွန်ုပ်တို့အပြစ်ပြုမိပါပြီ” ဟူ၍ ထပ်ခါတလဲလဲပြောခဲ့ပြီး၊ “သူတို့အပြစ်ပြုမိပါပြီ” ဟုသာမဟုတ်ပေ။ “ကျွန်ုပ်တို့သည် ထာဝရဘုရားကို ဆန့်ကျင်၍ အပြစ်ပြုမိပါပြီ”၊ “ကျွန်ုပ်တို့သည် သူ့ကို ဆန့်ကျင်၍ အပြစ်ပြုမိပါပြီ”၊ “ကျွန်ုပ်တို့သည် အပြစ်ပြုမိပါပြီ၊ ဆိုးယုတ်စွာပြုမိပါပြီ” (နေဟမိ ၁:၆; ဟေရှာယ ၆၄:၅, ၇; ယေရမိ ၃:၂၅; ၈:၁၄; ၁၄:၇; ဒံယေလ ၉:၅, ၈, ၁၁, ၁၅)။

According to the sin of the people. Rather, “thus bringing guilt on the people” (RSV). The high priest stood for and represented the people (see Lev. 16:15, 16; Zech. 3:1–4). In harmony with this principle the prophets always identified themselves with the sins of the people. Although as God’s messengers they rebuked the people for their transgressions, when they prayed to God they approached Him as if they were one with the people in the sins rebuked. So we find them repeatedly saying, “We have sinned,” not merely “they have sinned”; “we have sinned against the Lord”; “we have sinned against him”; “we have sinned, we have done wickedly” (Neh. 1:6; Isa. 64:5, 7; Jer. 3:25; 8:14; 14:7; Dan. 9:5, 8, 11, 15).

 

ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ ကိုယ်စားပြုသဘောသည် အလေးပေးဖော်ပြရန်လိုအပ်သည်။ သူသည် လူများကိုယ်စား သန့်ရှင်းရာဌာနနှင့်သက်ဆိုင်သမျှတွင် ဆောင်ရွက်ပေးသော ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်ဝန်ဆောင်မှုတစ်ခုလုံး အကျုံးဝင်သည်။

The representative character of the high priest needs to be stressed. He was the representative man, the one who acted for the people in all things pertaining to the sanctuary. And in the high priest the whole priesthood was summed up.

 

အာဒံအပြစ်ပြုသောအခါ၊ “သေခြင်းသည် လူအားလုံးထံသို့ ကူးစက်ခဲ့သည်” (ရောမ ၅:၁၂)၊ အကြောင်းမှာ “လူတစ်ဦး၏ နာခံမှုမရှိခြင်းဖြင့် လူများစွာသည် အပြစ်သားများဖြစ်လာခဲ့သည်” (ရောမ ၅:၁၉)။ အာဒံသည် ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည်လည်း ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်သည်။ အာဒံသည် “ပထမလူ” ဖြစ်ပြီး လူသားမျိုးနွယ်၏ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည် “ဒုတိယလူ”၊ “နောက်ဆုံးအာဒံ”၊ “ကောင်းကင်မှသခင်” ဖြစ်ပြီး၊ လူသားမျိုးနွယ်သစ်၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည် (၁ ကောရိန္သု ၁၅:၄၅-၄၇)။ “လူတစ်ဦး၏ပြစ်မှားမှုဖြင့် လူအားလုံးအပေါ်သို့ အပြစ်စီရင်ခြင်းရောက်လာသည်နည်းတူ၊ လူတစ်ဦး၏ဖြောင့်မတ်ခြင်းဖြင့် လူအားလုံးအပေါ်သို့ အသက်ရှင်ရန်အလျှင် အခမဲ့လက်ဆောင်ရောက်လာသည်” နှင့် “လူတစ်ဦး၏နာခံမှုဖြင့် လူများစွာသည် ဖြောင့်မတ်သူများဖြစ်လာလိမ့်မည်” (ရောမ ၅:၁၈, ၁၉)။ “အာဒံတွင် လူအားလုံးသေသကဲ့သို့၊ ခရစ်တော်တွင် လူအားလုံးအသက်ရှင်လိမ့်မည်” (၁ ကောရိန္သု ၁၅:၂၂)။

When Adam sinned, “death passed upon all men” (Rom. 5:12), for “by one man’s disobedience many were made sinners” (Rom. 5:19). Adam was the representative man. Christ was likewise the representative man. Adam, the “first man,” was the head of humanity; Christ, the “second man,” the “last Adam,” “the Lord from heaven,” is the head of the new humanity (1 Cor. 15:45–47). “As by the offence of one judgment came upon all men to condemnation; even so by the righteousness of one the free gift came upon all men unto justification of life” and “by the obedience of one shall many be made righteous” (Rom. 5:18, 19). “For as in Adam all die, even so in Christ shall all be made alive” (1 Cor. 15:22).

 

ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် ခရစ်တော်၏ပုံဆောင်သူအနေဖြင့် အထူးသဖြင့် ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဣသရေလလူမျိုးတစ်ခုလုံးကို ကိုယ်စားပြုသည်။ သူသည် ၎င်းတို့၏ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးနှင့် အပြစ်များကို ထမ်းဆောင်သည်။ သူသည် သန့်ရှင်းသောအရာများ၏အပြစ်ကို ထမ်းသည်။ သူသည် ဣသရေလ၏အပြစ်စီရင်ခြင်းကို ထမ်းသည်။ သူအပြစ်ပြုသောအခါ၊ ဣသရေလအပြစ်ပြုသည်။ သူသည် သန့်ရှင်းရာဌာနသို့ ဝင်ရောက်သောအခါ၊ လူများကိုယ်စား ဝင်ရောက်သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်သောအခါ၊ လူများပေါ်ထွက်သည်။ သူသည် လူများကို ကိုယ်စားပြုသည်။ သူသည် လူများဖြစ်သည်။ သူအပြစ်ပြုသောအခါ၊ လူများအပြစ်ပြုသည်ဖြစ်ပြီး၊ လူမျိုးတစ်ခုလုံးအပြစ်ပြုသောအခါနှင့် တူညီသော ယဇ်ကို သူ၏အပြစ်အတွက် ယူဆောင်လာရသည်။

The high priest, being in a special sense a figure of Christ, was the representative man. He stood for all Israel. He carried their burdens and sins. He bore the iniquity of the holy things. He bore the judgment of Israel. When he sinned, Israel sinned. When he entered the sanctuary, he went in on behalf of the people. And when he appeared before God, they appeared. He represented the people; he was the people. When he sinned, the people sinned, and he was required to bring the same sacrifice for his sin as when the whole nation sinned.

 

အပြစ်မရှိသော နွားထီးငယ်တစ်ကောင်။ အပြစ်ဖြေရာယဇ်တွင် နွားထီးနှင့်နွားမနှစ်မျိုးလုံးကို အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် “အပြစ်မရှိ” ရမည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် သူ၏အပြစ်အတွက် နွားထီးငယ်တစ်ကောင်ကို ပူဇော်သည်၊ လူမျိုးတစ်ခုလုံး၏အပြစ်အတွက်လည်း ဤသို့ပင်ဖြစ်သည် (ဝတ်ပြုရာ ၄:၁၄)။

A young bullock without blemish. Both male and female animals could be used in sin offerings; but they must be “without blemish.” It was a young bullock the high priest offered for his sin, as for the sin of all the people (Lev. 4:14).

 

၄ လက်တင်ခြင်း။ ၎င်းသည် ငှက်များအသုံးပြုသည့်အခါမှလွဲ၍ တိရစ္ဆာန်ယဇ်အားလုံးတွင် တူညီသောအခမ်းအနားဖြစ်သည်။ လက်တင်ခြင်းသည် တိရစ္ဆာန်ကို ဘုရားသခင်ထံ အပ်နှံခြင်းကိုသာမက၊ ယဇ်ပူဇော်သူသည် ယဇ်သားရိုင်း၏ဦးခေါင်းပေါ်တွင် အားပြင်းစွာမှီထားသည့်အခါ၊ သူသည် ၎င်းနှင့်တစ်သားတည်းဖြစ်လာပြီး၊ ၎င်းသည် သူ၏အစားထိုးဖြစ်လာသည် (ဝတ်ပြုရာ ၁:၄ ကိုကြည့်ပါ)။

4. Lay his hand. This was the same ceremony as in all animal sacrifices, except where fowls were used. The laying on of the hand denoted not merely the dedication of the animal to God; but as the offerer leaned heavily upon the head of the victim, he identified himself with it, and it became his substitute (see on ch. 1:4).

 

လက်တင်ခြင်းသည် ယဇ်ပူဇော်ရန်အကြောင်းဖြစ်ပေါ်စေသော အပြစ်ကို ဝန်ချတောင်းပန်ခြင်းနှင့်အတူ လိုက်ပါသည် (ဝတ်ပြုရာ ၅:၅)။ ဤအခြေခံမူသည် အပြစ်ဖြေရာယဇ်အားလုံးအတွက် သက်ရောက်သည်။ လက်တင်ခြင်းသည် အရေးကြီးသည်၊ အကြောင်းမှာ အပြစ်သားသည် သူ၏အပြစ်ကို ဝန်ချတောင်းပန်ပြီး ယဇ်သားရိုင်းပေါ်တွင် မှီထားရင်း၊ သူ၏အပြစ်အတွက် အစားထိုးပေးသော ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းသည် ပြစ်ဒဏ်မဟုတ်ပေ။ ပြစ်ဒဏ်သည် သေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းကို တိရစ္ဆာန်က ပေးဆပ်သည်။

The laying on of the hand was accompanied by a confession of the sin that had occasioned the bringing of the sacrifice (ch. 5:5). This principle applied to all sacrifices for sin. The act of laying on the hand was therefore significant, because the sinner in confessing his sin and leaning on the victim declared his faith in God, who provided a substitute to bear the penalty for his sin. The bringing of the sacrifice was not the penalty. The penalty was death, and this the animal paid.

 

၆ သွေးဖြန်းခြင်း。 ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းထက် အဆင့်မြင့်သူမရှိသောကြောင့်၊ သူအတွက် ဝန်ဆောင်ပေးနိုင်သူမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူကိုယ်တိုင် သွေးကို ဝန်ဆောင်ပေးသည်။ ယခင်စဉ်းစားခဲ့သော ယဇ်များတွင်၊ သွေးကို ခြံဝင်းရှိ မီးရှို့ရာယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ဖြန်းခဲ့သည် သို့မဟုတ် ၎င်း၏ဦးချိုများပေါ်တွင် ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ဆီသုတ်ခံရသောယဇ်ပုရောဟိတ်အပြစ်ပြုသောအခါ၊ သွေးကို သန့်ရှင်းရာဌာနအတွင်းသို့ ယူဆောင်သွားသည်။ ၎င်းသည် သူ၏အပြစ်သည် အခြားသူများထက် ပို၍ဆိုးရွားသည်ဟု ယူဆပြီး၊ ဘုရားသခင်အတွက် ပို၍စိုးရိမ်စရာဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် သွေးတချို့ကို လက်ချောင်းဖြင့် ယူ၍ ခန်းဆီးရှေ့တွင် “ထာဝရဘုရားရှေ့မှာ” ခုနစ်ကြိမ်ဖြန်းသည်။ ထို့ပြင်၊ သူသည် သွေးတချို့ကို မီးဖိုပေါ်ရှိ ဦးချိုများပေါ်တွင် ထားသည်၊ ၎င်းကိုလည်း “ထာဝရဘုရားရှေ့မှာ” ဟုခေါ်သည် (အခန်းကြီး ၇)။

6. Sprinkle of the blood. As there was no one higher in rank than the high priest, who could officiate for him, he ministered the blood himself. In the sacrifices previously considered, the blood was sprinkled on the altar of burnt offering in the court or placed upon its horns. But when the anointed priest sinned, the blood was carried into the sanctuary itself. This was doubtless because his sin was considered more serious than that of anyone else, and of more concern to God. The priest dipped his finger in some of the blood and sprinkled it seven times before the veil, “before the Lord.” Also, he put some of the blood upon the horns of the altar of incense, which is also said to be “before the Lord” (v. 7).

 

ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် သွေးကို ခန်းဆီးပေါ်တွင် မဖြန်းဘဲ၊ ခန်းဆီးရှေ့တွင်သာ ဖြန်းသည်ကို သတိပြုရမည်။ ထို့ပြင်၊ သူသည် သွေးဖြန်းရာတွင် လက်ချောင်းတစ်ချောင်းသာအသုံးပြုသည်။ ထို့အပြင်၊ ဤသွေးဖြန်းခြင်းသည် ဆီသုတ်ခံရသောယဇ်ပုရောဟိတ် သို့မဟုတ် လူမျိုးတစ်ခုလုံးအပြစ်ပြုသောအခါမှသာ ပြုလုပ်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် မည်မျှအကြိမ်အပြစ်ပြုပြီး နွားထီးတစ်ကောင်ကို ယဇ်အဖြစ်ယူဆောင်လာသည်ကို မှတ်တမ်းမရှိသော်လည်း၊ ၎င်းသည် မကြာခဏဖြစ်ပုံမပေါ်ပေ။ ထို့အတူ၊ လူမျိုးတစ်ခုလုံးသည် မည်မျှအကြိမ်အပြစ်ပြုပြီး နွားထီးတစ်ကောင်ကို ယူဆောင်လာရသည်ကို မသိရသော်လည်း၊ ၎င်းသည်လည်း မကြာခဏဖြစ်ပုံမပေါ်ပေ။ လူတစ်ဦးချင်းစီအနေဖြင့် မကြာခဏအပြစ်ပြုကြသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း၊ ဤနေရာတွင်စဉ်းစားထားသော လူမျိုးတစ်ခုလုံး၏အပြစ်များနှင့်ပတ်သက်၍ မှတ်တမ်းအနည်းငယ်သာရှိသည်။ ရွှေနွားရုပ်တု၏ရှေ့တွင် အပြစ်ပြုပြီး ကခုန်ခဲ့သည့်အခါသည် တစ်ခုတည်းသော တိကျသောမှတ်တမ်းဖြစ်သည်။ အခြားလူမျိုးတစ်ခုလုံး၏ ဖောက်ပြန်မှုများလည်းရှိခဲ့သော်လည်း၊ ယဇ်ကို ၎င်းတို့၏အပြစ်များအတွက် နောင်တရသောအခါမှသာ ယူဆောင်လာရသောကြောင့်၊ ထိုသို့သောဖြစ်ရပ်များ မများခဲ့ပေ။

It should be noted that the priest did not sprinkle the blood on the veil, but before it. It is also of interest that he used only one finger in sprinkling. Furthermore, this sprinkling was done only when the anointed priest or the whole congregation sinned. We have no record of how often the high priest sinned and brought a bullock as an offering, but it was probably not often. Again, we do not know how often the whole people sinned and had to bring a bullock, but we suppose that this was not often. That the people often sinned individually is evident, but we have few records of national sins, such as are here contemplated. The only definite record we have was when they sinned and danced about the golden calf. True, there were other national apostasies, but as the offering was only to be brought when they repented of their sins, there could not have been many instances.

 

ဖျန်းသောကိရိယာသည် ဥပဒေနှင့်သက်ဆိုင်ပြီး ထိုဥပဒေသည် ခန်းဆီးနောက်တွင် တိုက်ရိုက်ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် သွေးသည် ဥပဒေသို့မရောက်ရှိခဲ့ပေ။ ခန်းဆီးသည် ကြားဝင်ခဲ့သည်။ နေ့စဉ်ဝတ်ပြုမှုတွင် အပြစ်သားသည် ဥပဒေကိုရင်ဆိုင်ရမည့်အချိန်မရောက်သေးပေ။ ထိုအရာသည် ဖြေရှင်းနေ့အတွက် သီးသန့်ထားရှိခဲ့ပြီး၊ ထိုနေ့သည် အမျိုးအစရေးလအတွက် တရားစီရင်သည့်နေ့ဖြစ်သည် (ဟေဗြဲ ၁၀:၁၉, ၂၀ ကိုကြည့်ပါ)။

The sprinkling took place with reference to the law, which was directly behind the veil. However, the blood did not reach the law; the veil intervened. In the daily service the time had not come for the sinner to face the law. That was reserved for the Day of Atonement, which, in type, was the day of judgment for Israel (see on Heb. 10:19, 20).

 

၇. ယဇ်ပလ္လင်၏ ဦးချိုများပေါ်တွင်။ အဆိုပါအမှုထမ်းရာတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ပိတ်ကာရှေ့တွင် သွေးဖျန်းရုံမျှမကဘဲ မီးဖိုပေါ်တွင်လည်း သွေးကို ဦးချိုများပေါ်တွင် တင်ထားရသည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ရာတွင် သူသည် ဦးချိုတစ်ခုစီကို အလှည့်ကျထိတွေ့ပြီး လက်ချောင်းဖြင့် သွေးအမှတ်အသားပြုလုပ်ကာ အပြစ်ပြုမိခဲ့ပြီး ယဇ်ပူဇော်ရာသို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်ဟူသော အချက်ကို မှတ်တမ်းတင်သည်။ ဦးချိုများပေါ်တွင် တင်ထားသော သွေးသည် အပြစ်ကို ထမ်းပိုးထားသော တိရစ္ဆာန်မှဖြစ်ပြီး ထို့ကြောင့် အပြစ်ဖြင့်ပြည့်နှက်နေသော သွေးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်စဉ်တစ်ကြိမ် ဦးချိုများပေါ်တွင် “အပြစ်ဖြေရာယဇ်” ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်သည် (ထွက် ၃၀:၁၀)။ အသုံးမပြုသော သွေးအနည်းငယ်ကို မီးရှို့ယဇ်ပလ္လင်၏ အောက်ခြေတွင် သွန်းလောင်းထားသည်။

7. Upon the horns of the altar. Besides sprinkling the blood before the veil, the priest also put some of the blood on the horns of the altar of incense. In doing so he touched each horn in turn, making a mark of blood with his finger, thus registering the fact that sin had been committed and that an offering had been brought. The blood that he placed on the horns was from an animal that bore sin, and hence was sin-laden blood. This necessitated that there should be made “an atonement upon the horns of it once in a year” (Ex. 30:10). The unused portion of the blood was poured out at the bottom of the altar of burnt offering.

 

၈. နွားထီး၏ အဆီများ။ အခန်း ၃:၃၊ ၅ ကို ကြည့်ပါ။ ဤနေရာတွင် ၎င်းကို “ထာဝရဘုရားအတွက် မွှေးကြိုင်သောအနံ့” ဟု ဖော်ပြထားခြင်းမရှိပါ။ သို့သော် ၎င်းကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် တင်ခွင့်ပြုထားသည်မှာ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်အား နှစ်သက်ဖွယ်ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။

8. The fat of the bullock. See on ch. 3:3, 5. There is no mention here of its being “a sweet savour unto the Lord.” The fact that it was permitted on the altar, however, indicates that it was pleasing to God.

 

၁၂. စခန်းအပြင်ဘက်တွင်။ နွားထီးတစ်ကောင်လုံးကို စခန်းအပြင်ဘက်သို့ ယူဆောင်သွားပြီး သန့်ရှင်းသောနေရာတွင် မီးရှို့သည်။ ၎င်းကို ဖယ်ရှားရန်အတွက်သာ သို့မဟုတ် မသန့်ရှင်းဟု ယူဆသောကြောင့် မဟုတ်ပါ၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းကို “အလွန်သန့်ရှင်းသည်” ဟု ရှင်းလင်းစွာ ခေါ်ဆိုထားသည် (အခန်း ၆:၂၅)။ ဟေဗြဲစာအုပ်သည် စခန်းအပြင်ဘက်တွင် ယဇ်ပူဇော်သောကောင်ကို မီးရှို့ခြင်းအား သင်္ကေတအဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ရှင်ပေါလ်က “ယေရှုသည်လည်း … မြို့တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ဆင်းရဲဒုက္ခခံခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည်လည်း သူ၏ အရှက်ကွဲခြင်းကို ထမ်းပိုးလျက် စခန်းအပြင်ဘက်သို့ သူ့ထံသို့ ထွက်သွားကြစို့” (ဟေဗြဲ ၁၃:၁၂-၁၃) ဟု ဆိုသည်။ စခန်းအပြင်ဘက်တွင် ကိုယ်ခန္ဓာကို မီးရှို့ခြင်းသည် ယေရှုခရစ်တော်အား ယေရုဆလင်မြို့အပြင်ဘက်တွင် လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်သတ်ဖြတ်ခြင်း၏ ပုံစံဖြစ်ပြီး “သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သွေးဖြင့် လူများကို သန့်ရှင်းစေရန်” (ဟေဗြဲ ၁၃:၁၂) ဖြစ်သည်။ အချို့က ၎င်းတွင် သူသည် ယုဒလူမျိုးများအတွက်သာမက ကမ္ဘာလောကအတွက်ပါ သေဆုံးခဲ့သည်ဟူသော အတွေးကို ထပ်မံမြင်ကြသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာကို ယဇ်ပူဇော်ရာတွင် အသုံးမပြုခဲ့သော်လည်း ၎င်းကို အလွန်သန့်ရှင်းသည်ဟု ယူဆသည်။ ၎င်းကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မီးမရှို့ခဲ့သောကြောင့် ၎င်းတွင် ရွေးနှုတ်ခြင်းတန်ဖိုးမရှိပါ။ ထို့ကြောင့် အပြစ်ဖြေရာတွင် ကိုယ်ခန္ဓာသည် အရေးမပါဘဲ “ဝိညာဉ်အတွက် အပြစ်ဖြေရာ ပြုလုပ်ပေးသောသွေးဖြစ်သည်” (လေဝီ ၁၇:၁၁)။

12. Without the camp. The whole bullock was carried without the camp and burned in a clean place, not merely to dispose of it, nor because it was considered unclean, for it is distinctly called “most holy” (ch. 6:25). The book of Hebrews attaches a symbolic meaning to the burning of the victim without the camp. Says Paul, “Jesus also … suffered without the gate. Let us go forth therefore unto him without the camp, bearing his reproach” (Heb. 13:12, 13). The burning of the body without the camp was then a type of Christ, crucified outside the city of Jerusalem, “that he might sanctify the people with his own blood” (Heb. 13:12). Some have seen in this the further thought that He died not for the Jews only but for the world. No sacrificial use was made of the body even though it was considered most holy. As it was not burned on the altar, no redemptive value inhered in it. It was therefore not the body that counted in the atonement, for “it is the blood that maketh an atonement for the soul” (Lev. 17:11).

 

သို့သော် အပြစ်ဖြေရာပြုလုပ်သော သွေးသည် သွေးသီးသန့်မဟုတ်ဘဲ သွန်းလောင်းပြီး အသုံးပြုသောသွေးဖြစ်သည်။ ယဇ်ပူဇော်ရာတွင် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို သတ်ပြီး သွေးကို မြေပေါ်တွင် သွန်းလောင်းလျှင် အပြစ်ဖြေရာဖြစ်မည်မဟုတ်ပါ။ ၎င်းကို အိုးတစ်လုံးဖြင့် ဖမ်းယူရပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ၎င်းကို ဖျန်းခြင်းနှင့် အခြားနည်းဖြင့် အမှုထမ်းရသည်။ အပြစ်ဖြေရာပြုလုပ်သောသွေးသည် ဖျန်းထားသော သွေးဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် မြေပေါ်တွင် သွန်းလောင်းထားသော အသုံးမပြုသော သွေးမဟုတ်ပါ (အခန်း ၄:၇ ကို ကြည့်ပါ)။ အပြစ်ဖြေရာသည် ယဇ်ပလ္လင်၏ ဦးချိုများပေါ်တွင် တင်ထားသော သွေးဖြင့် ပြုလုပ်ပြီး မြေပေါ်တွင် သွန်းလောင်းထားသော သွေးဖြင့် မဟုတ်ပါ (ထွက် ၂၉:၁၂; ထွက် ၃၀:၁၀; လေဝီ ၄:၇၊ ၁၈၊ ၂၅၊ ၃၀၊ ၃၄)။

However, it was not the blood as such that atoned, but the blood shed and applied. No atonement could have been effected in the sacrificial service by having an animal killed and the blood poured out on the ground. It was to be caught in a vessel, after which the priest ministered it by sprinkling and otherwise. It was the sprinkled blood that effected atonement, not the unused portion of the blood later poured out on the ground (see on ch. 4:7). The atonement was made by the blood that was put on the horns of the altar, not by that which was poured out on the ground (Ex. 29:12; Ex. 30:10; Lev. 4:7, 18, 25, 30, 34).

 

ခရစ်ယာန်များသည် “သွန်းလောင်းထားသောသွေး” ဟူသော သမ္မာကျမ်းစာတွင် မတွေ့ရသော အသုံးအနှုန်းကို အလေးပေးပြီး အပြစ်ဖြေရာပြုလုပ်သော “ဖျန်းထားသောသွေး” ကို မေ့လျော့ထားသည်မှာ စိတ်မသက်မသာဖြစ်စရာဖြစ်သည်။ သွန်းလောင်းထားသော သွေးသည် အပြစ်ဖြေရာ ပြီးဆုံးပြီးနောက် ယဇ်ပလ္လင်၏ အောက်ခြေတွင် သွန်းလောင်းထားသော အသုံးမပြုသော သွေးဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလ်က “ဖျန်းထားသောသွေး” (ဟေဗြဲ ၁၂:၂၄) အကြောင်းပြောဆိုပြီး ၎င်းသည် အမှုထမ်းသောသွေးဖြစ်သည်။ ပသခါပွဲထူထောင်ရာတွင် ဣသရေလလူမျိုးအား သိုးသငယ်တစ်ကောင်ကို သတ်ပြီး သွေးကို တံခါးပေါ်နှင့် တံခါးဘေးနှစ်ဖက်တွင် လိမ်းရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည် (ထွက် ၁၂:၇၊ ၂၂၊ ၂၃)။ ဘုရားသခင်သည် သိုးသငယ်ကို သတ်ခြင်းဖြင့် သားဦးကို ကယ်တင်မည်ဟု ကတိမပေးခဲ့ပါ။ သွေးကို လိမ်းသောအခါမှသာ သူသည် “ကျော်လွန်သွားမည်” ဖြစ်သည်။

It is unfortunate that Christians stress the “spilt blood,” an expression not found in the Bible, and forget the “sprinkled” blood, which alone effected atonement. The spilt blood was the unused blood, that which was poured out at the bottom of the altar after the atonement was completed. Paul speaks of “the blood of sprinkling” (Heb. 12:24), that is, the blood that was ministered. At the institution of the Passover, Israel was commanded to slay a lamb and strike the blood on the lintel and on the two side posts (Ex. 12:7, 22, 23). God did not promise to save the first-born by virtue of the slaying of the lamb. It was only when the blood was applied that He would “pass over.”

 

ယဇ်ပူဇော်မှုအားလုံးတွင် တူညီသော နိယာမကို လိုက်နာသည်။ ယဇ်ပူဇော်ရာသို့ ယူဆောင်လာပြီး သတ်လုပ်ရုံမျှမက သွေးကို အသုံးပြုရမည်။ တက်ကြွခြင်းပြီးနောက် ခရစ်တော်သည် “သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သွေးဖြင့် … သန့်ရှင်းရာဌာနသို့ တစ်ကြိမ်ဝင်ရောက်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ထာဝရရွေးနှုတ်ခြင်းကို ရရှိခဲ့သည်” (ဟေဗြဲ ၉:၁၂) ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် “ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၊ … သန့်ရှင်းရာဌာနနှင့် စစ်မှန်သော တဲတော်၏ အမှုထမ်း” (ဟေဗြဲ ၈:၁-၃) အဖြစ် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အမှုထမ်းပေးသည်။ ခရစ်တော်၏ ဤအမှုထမ်းမှုအဆင့်သည် ပသခါပွဲအချိန်တွင် သိုးသငယ်၏ သွေးအမှုထမ်းမှုကဲ့သို့ပင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် လိုအပ်သည်။

The same principle holds good in all offerings. It is not enough to bring a victim and slay it; the blood must be applied. After His ascension Christ “by his own blood … entered in once into the holy place, having obtained eternal redemption for us” (Heb. 9:12), and there as a “high priest, … a minister of the sanctuary, and of the true tabernacle” (Heb. 8:1–3), He ministers on our behalf. This phase of the ministry of Christ is as necessary to our salvation as was the ministry of the blood of the lamb at the time of the first Passover, and as with all offerings in which blood was shed.

 

အပြစ်ဖြေရာနေ့တွင် သွေးအမှုထမ်းမှုသည် နှစ်စဉ်အမှုထမ်းမှု၏ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သည်။ ယဇ်ပူဇော်သောကောင်ကို သတ်ခြင်းသည် အရေးကြီးသည်—၎င်းမရှိလျှင် အမှုထမ်းရန် သွေးမရှိမည်—သို့သော် အထွတ်အထိပ်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် ထာဝရဘုရား၏ ဆိတ်သငယ်၏ သွေးနှင့်အတူ အလွန်သန့်ရှင်းရာဌာနသို့ ဝင်ရောက်သောအခါဖြစ်သည် (ဟေဗြဲ ၉:၂၅ ကို ကြည့်ပါ)။ ထိုနည်းတူ ခရစ်တော်သည် “သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သွေးဖြင့် … သန့်ရှင်းရာဌာနသို့ တစ်ကြိမ်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်” (ဟေဗြဲ ၉:၁၂)။ ကရာနီ၌ သူ၏ သေခြင်းသည် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်—၎င်းမရှိလျှင် သူသည် “ပူဇော်ရန်” မည်သည့်အရာမျှ ရှိမည်မဟုတ် (ဟေဗြဲ ၈:၃)—သို့သော် အထက်ရှိ သန့်ရှင်းရာဌာနတွင် သွေး၏ ဆက်လက်အမှုထမ်းမှုမရှိလျှင် ကရာနီ၌ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းသည် အကျိုးမရှိဖြစ်မည်။

The ministry of the blood on the great Day of Atonement was the high point in the yearly service. The killing of the victim was certainly important—without it there would be no blood to minister—but the climax was reached when the high priest went into the most holy with the blood of the Lord’s goat (see Heb. 9:25). Similarly, Christ “by his own blood … entered in once into the holy place” (Heb. 9:12). His death on Calvary was essential—without it He would have nothing “to offer” (Heb. 8:3)—but without the continuing ministry of the blood in the sanctuary above, the sacrifice on Calvary would be unavailing.

 

ခရစ်ယာန်အများစုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအဖြစ် ခရစ်တော်၏ အမှုထမ်းမှုကို နားမလည်သလို တန်ဖိုးလည်း မထားကြပါ။ သူတို့သည် သွန်းလောင်းထားသော သွေးကို ယုံကြည်သော်လည်း ၎င်းကို ထိရောက်စေရန် သွေး၏ အမှုထမ်းမှု သို့မဟုတ် အသုံးပြုမှု ရှိရမည်ကို နားမလည်ကြပါ။ ခရစ်တော်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှကာလရှည်ကြာနေရသည်ဟု မေးမြန်းသူများရှိသည်။ သူတို့သည် သူထွက်ခွာသွားသည်ကို သိသော်လည်း သူ၏ ဖျန်ဖြေအမှုထမ်းမှုအကြောင်း မသိကြပါ။ သူတို့သည် သိုးသငယ်ကို လိုက်မလာခဲ့သလို သူယခုရှိနေရာ နှင့် သူပြုလုပ်နေသော အမှုကို မသိကြပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ တာဝန်နှင့် အခွင့်အရေး၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ လူမျိုးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော တာဝန်မှာ ရှေးလမ်းများကို ပြန်လည်ထူထောင်ရန် (ဟေရှာယ ၅၈:၁၂ ကို ကြည့်ပါ) နှင့် ခရစ်တော်ကို ကျွန်ုပ်တို့၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအဖြစ် ၎င်း၏ ဖျန်ဖြေအမှုထမ်းမှုစွမ်းရည်ဖြင့် ကမ္ဘာသို့ တင်ပြရန်ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမှုသည် နီးကပ်စွာ ပြီးဆုံးလုနီးဖြစ်ပြီး ၎င်းပြီးဆုံးသောအခါ သူသည် တန်ခိုးနှင့် ဘုန်းအသရေဖြင့် ကြွလာမည်ဖြစ်သည်။

Most Christians neither understand nor appreciate Christ’s ministry as our great High Priest. To be sure, they believe in the shed blood; but they fail to understand that there must be a ministry, or application, of the blood to make it effective. It is time that the attention of the world, and of professed Christians in particular, be called to the work in which Christ is now engaged. Many ask why Christ tarries so long. They know He went away, but they know nothing of His mediatorial work. They have not followed the Lamb, and know not where He now is and what work He is doing. It is our duty and privilege, our appointed task as a people, to restore the old paths (see Isa. 58:12), and to present Christ to the world in His mediatorial capacity as our great High Priest. His work is nearly done, and when it is finished He will come in power and glory.

 

၁၃. လူအများအုပ်စု။ တစ်ဦးချင်းသူများသည် မကြာခဏ အပြစ်ပြုမိပြီး လိုအပ်သော ယဇ်ပူဇော်မှုများကို ယူဆောင်လာနိုင်သည်။ သို့သော် လူမျိုးတစ်မျိုးလုံးသည် “အသိမရှိဘဲ” အပြစ်ပြုမိခြင်းသည် ရှားပါးသည် (အခန်း ၂၊ ၆ ကို ကြည့်ပါ)။

13. The whole congregation. Individuals might sin often and bring the necessary offerings. But it was seldom that the nation as a whole would sin “through ignorance” (see on vs. 2, 6).

 

မပြုလုပ်သင့်သောအရာများ။ ၎င်းတွင် အပြစ်အားလုံး၊ ကြီးသည်ဖြစ်စေ သေးသည်ဖြစ်စေ ပါဝင်သော်လည်း အဓိကအားဖြင့် သေးငယ်သောအပြစ်များကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဤနေရာတွင် ထင်ရှားသော ချိုးဖောက်မှုကို စဉ်းစားထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ “မပြုလုပ်သင့်သော တရားများထဲမှ အနည်းငယ်” ကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဤအရာများထဲမှ မည်သည့်အရာကို ပြုလုပ်ခြင်းသည် အပြစ်ဖြစ်စေပြီး သန့်ရှင်းရာဌာန၏ တံခါးဝသို့ အပြစ်ဖြေရာယဇ်ကို ယူဆောင်လာရမည်။

Things which should not be done. This includes all sins, great and small, but refers chiefly to the so-called little sins. It is not the flagrant violation that is contemplated here, but the relatively minor “somewhat against any of the commandments” “which should not be done.” The doing of any of these things incurred guilt, and a sin offering must be brought to the door of the sanctuary.

 

၁၄. အပြစ်ကို သိရှိသောအခါ။ ၎င်းသည် ပြုလုပ်ခဲ့သောအရာသည် အပြစ်ဖြစ်ကြောင်း အသိမရှိဟု ယူဆသည် (အခန်း ၂ ကို ကြည့်ပါ)။ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် “လူအများအုပ်စု” သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအပြစ်ပြုမိသောအခါ လိုအပ်သော ယဇ်ပူဇော်မှုနှင့် တူညီသော ယဇ်ပူဇော်မှုကို ယူဆောင်လာရမည်။ လူအများအုပ်စုမှ နွားထီးကို ပံ့ပိုးပေးရမည်ဖြစ်ပြီး အားလုံးကို အပြစ်ရှိသူများအဖြစ် ရေတွက်သည်။ အကြီးအကဲများကို မျိုးနွယ်စုများထဲမှ ရွေးချယ်ပြီး နွားထီးကို ယဇ်ပူဇော်ရာနေရာသို့ ယူဆောင်လာကာ ၎င်းပေါ်တွင် လက်တင်ပြီး သတ်သည်။ ဤနေရာတွင် ဝန်ခံခြင်းအကြောင်း မဖော်ပြထားသော်လည်း ၎င်းကို လက်တင်ခြင်းတွင် ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည်။ ဝန်ခံခြင်းမရှိဘဲ ယဇ်ပူဇော်မှုကို တင်ပြခြင်းသည် အကျိုးမရှိဖြစ်မည်၊ အကြောင်းမှာ အပြစ်သည် အပြစ်ရှိသူမှ ယဇ်ပူဇော်ရာသို့ လွှဲပြောင်းမည်မဟုတ်ပါ။ ထို့ပြင် ဘုရားသခင်နှင့် လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရှိသောအရာမှာ ဝန်ခံခြင်း၏ ပုံစံမဟုတ်ဘဲ အချက်ဖြစ်သည်။

14. When the sin. This presupposes ignorance that what had been done was sin (see on v. 2). Under such circumstances the “whole congregation” was to bring the same offering as that required of the high priest when he sinned. The bullock was provided by the congregation, inasmuch as all were counted guilty. The elders, selected from among the various tribes, brought the bullock to the place of sacrifice, laid their hands on it, and killed it. Nothing is here said of confession, but this is implied in the laying on of hands. Without confession the presentation of an offering would be unavailing, for there would be no transfer of sin from the sinner to the sacrifice. Furthermore, it is not the form of confession, but the fact, that is acceptable with God.

 

၁၇. သွေး။ သွေးအမှုထမ်းမှုသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ဦးအပြစ်ပြုမိသောအခါ (အခန်း ၇ ကို ကြည့်ပါ) နှင့် တူညီသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် သွေးဖြင့် အမှုထမ်းရာတွင် လက်ချောင်းတစ်ချောင်းသာ အသုံးပြုသောကြောင့် နွားထီး၏ သွေးအနည်းငယ်ကိုသာ အသုံးပြုသည်။

17. The blood. The ministry of the blood was the same as in the case of a priest who sinned (see v. 7). As the priest used only one finger in performing the ministry with the blood, only a small portion of the blood of the bullock was used.

 

၁၉. ၎င်း၏ အဆီ။ သွေးအမှုထမ်းမှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် နွားထီးမှ အဆီအားလုံးကို ဖယ်ရှားပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအပြစ်ပြုမိသောအခါ (အခန်း ၆-၈ ကို ကြည့်ပါ) နှင့် တူညီသော လုပ်ငန်းစဉ်ကို လိုက်နာသည်။

19. His fat. The ritual with the blood being ended, the priest removed all the fat from the bullock, following the same procedure as in the case when the high priest had sinned (see vs. 6–8).

 

၂၀. ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် အပြစ်ဖြေရာပြုလုပ်ရမည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း (အဆီပိုင်ထားသူ) ၏ ကိစ္စတွင် အပြစ်ဖြေရာနှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်းအကြောင်း မဖော်ပြထားပါ။ သူသည် ၎င်း၏ အပြစ်များကို ဝန်ခံသောအခါ အခြားသူများကဲ့သို့ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ရရှိခဲ့သည်မှာ သံသယဖြစ်စရာမရှိပါ။ သို့သော် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် ၎င်း၏ ယဇ်ပူဇော်မှုကို ကိုယ်တိုင်အမှုထမ်းသောကြောင့် လူတစ်ဦးသည် ၎င်း၏ အပြစ်ဖြေရာကို ကိုယ်တိုင်ပြုလုပ်နိုင်သည်ဟု ထင်ရှားပြီး ထို့ကြောင့် ထိုဖော်ပြချက်ကို ချန်လှပ်ထားသည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင် လူများနှင့်သက်ဆိုင်သောအခါ ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် “သူတို့အတွက် အပြစ်ဖြေရာပြုလုပ်ရမည်၊ ပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို ခွင့်လွှတ်မည်” ဖြစ်သည်။ နွားထီးကို စခန်းအပြင်ဘက်သို့ ယူဆောင်သွားပြီး သန့်ရှင်းသောနေရာတွင် မီးရှို့သည့် ထုံးတမ်းသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအပြစ်ပြုမိသောအခါနှင့် တူညီသည်။

20. The priest shall make an atonement. In the case of the anointed (high) priest nothing is said of atonement or forgiveness. Doubtless he received pardon, as did others, when he confessed his sins. But because the high priest ministered his own sacrifice it would appear that a man could make his own atonement, and the statement is therefore omitted. But here, where the people are concerned, the priest is to make “atonement for them, and it shall be forgiven them.” The ritual of carrying the bullock outside the camp and burning it in a clean place was the same as when the anointed priest sinned.

 

၂၂. အုပ်စိုးသူတစ်ဦးအပြစ်ပြုမိသောအခါ။ “အုပ်စိုးသူ” ဟူသည်မှာ မျိုးနွယ်စု၏ အကြီးအကဲ သို့မဟုတ် မျိုးနွယ်စု၏ ဌာနခွဲတစ်ခု၏ အကြီးအကဲကို ဆိုလိုသည်။ နိုင်ငံရေးနှင့် ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ နှစ်မျိုးလုံးပါဝင်သည်—မင်းသားများ (ကမ္ဘာဦး ၁၇:၂၀)၊ ဗိုလ်များ (တောလည်ရာ ၂:၃)၊ အကြီးအကဲများ (တောလည်ရာ ၃:၂၄၊ ၃၂)၊ အုပ်ချုပ်သူများ (၂ရာ ၁:၂)။ အုပ်စိုးသူသည် ၎င်း၏ ချိုးဖောက်မှုကို သတိမထားမိဖြစ်နိုင်သည်။ အုပ်စိုးသူသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း (အဆီပိုင်ထားသူ) နှင့် တရားဥပဒေနှင့်ပတ်သက်သော အသိပညာတွင် အဆင့်မမီပါ၊ ထို့ကြောင့် သူ့ထံမှ လိုအပ်သော ယဇ်ပူဇော်မှုသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ ကိစ္စထက် တန်ဖိုးနည်းသည်။

22. When a ruler hath sinned. By “ruler” is meant the head of a tribe, or the head of a division of a tribe. Both civil and religious leaders are included—princes (Gen. 17:20), captains (Num. 2:3), chiefs (Num. 3:24, 32), governors (2 Chron. 1:2). The ruler had probably not been aware of his transgression. A ruler would not rank with the anointed (high) priest in his knowledge of the law; hence the offering required of him was of less value than in the case of the high priest.

 

၂၄. ၎င်း၏ လက်ကို တင်ရမည်။ ၎င်းသည် အခြားယဇ်ပူဇော်မှုများနှင့် တူညီသော ပုံစံကို လိုက်နာပြီး တူညီသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ အပြစ်ရှိသူသည် ယဇ်ပူဇော်ရာပေါ်တွင် လက်တင်ခြင်းဖြင့် ၎င်းနှင့် ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ခွဲခြားသတ်မှတ်ပြီး ဝန်ခံခြင်းဖြင့် ၎င်း၏ အပြစ်များကို ၎င်းသို့ လွှဲပြောင်းကာ ၎င်းကို ၎င်း၏ အစားထိုးအဖြစ် တင်ပြသည်။

24. Shall lay his hand. This follows the same pattern as the other offerings, and has the same meaning. In laying his hands upon the victim the sinner identifies himself with it, transfers his sins to it by confession, and presents it as his substitute.

 

၂၅. သွေး။ ဆိတ်သငယ်၏ သွေးအမှုထမ်းမှုသည် နွားထီး၏ သွေးနှင့် ကွဲပြားသည်။ ဤကိစ္စတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် သွေးကို သန့်ရှင်းရာဌာနသို့ ယူဆောင်မသွားဘဲ ၎င်းကို အိုးတစ်လုံးဖြင့် ဖမ်းယူပြီး မီးရှို့ယဇ်ပလ္လင်သို့ ဆက်လက်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် သူသည် ၎င်း၏ လက်ချောင်းဖြင့် ယဇ်ပလ္လင်၏ ဦးချိုများပေါ်တွင် သွေးကို တင်ထားသည်။

25. The blood. The ministration of the blood of the goat is different from that of the bullock. The priest in this case does not carry the blood into the sanctuary, but catches it in a vessel and proceeds with it to the altar of burnt offering. There he places the blood on the horns of the altar with his finger.

 

၂၆. ၎င်း၏ အဆီအားလုံးကို မီးရှို့ရမည်။ မီးရှို့ယဇ် (အခန်း ၁:၈)၊ ငြိမ်သက်ခြင်းယဇ် (အခန်း ၃:၃)၊ သို့မဟုတ် အပြစ်ဖြေရာယဇ် (အခန်း ၄:၈) ဖြစ်စေ၊ ဖယ်ရှားနိုင်သော အဆီအားလုံးကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မီးရှို့သည်။ ဤဖြင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် အပြစ်ပြုမိသော အုပ်စိုးသူကိုယ်စား ၎င်း၏ အမှုကို ပြီးစီးပြီး ခွင့်လွှတ်ခြင်းခံရသည်။ ဤနေရာတွင် ယဇ်ပူဇော်သောကောင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဘာလုပ်ရမည်နှင့်ပတ်သက်၍ ညွှန်ကြားချက်မရှိပါ။ အခန်း ၆:၂၆ အရ အသားကို ယဇ်ပုရောဟိတ်ထံသို့ ပေးအပ်ပြီး ၎င်းသည် လူအများအုပ်စု၏ တဲတော်၏ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ သန့်ရှင်းသောနေရာတွင် စားရမည်။

26. Burn all his fat. In all cases, whether of burnt (ch. 1:8), peace (ch. 3:3), or sin offerings (ch. 4:8), the removable fat was burnt on the altar. With this, the priest completed his work on behalf of the ruler who had sinned, and he went away forgiven. There is no instruction here as to what was to be done with the body of the victim. According to ch. 6:26 the flesh was given to the priest, who was to eat it in the holy place in the court of the tabernacle of the congregation.

 

၂၇. သာမန်လူတစ်ဦး။ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းသည် အုပ်စိုးသူ၏ ကိစ္စနှင့် တူညီသည်၊ သို့သော် သာမန်လူသည် အထီးအစား အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ယူဆောင်လာရမည်။ အမျိုးသမီးသည် အထီးထက် တန်ဖိုးအနည်းငယ်နိမ့်ပြီး ထို့ကြောင့် ပိုမိုလွယ်ကူစွာ ရယူနိုင်သည်။ သွေးနှင့် အဆီကို စီမံခန့်ခွဲသည့် ထုံးတမ်းသည် အုပ်စိုးသူများအပြစ်ပြုမိသည့်အခါနှင့် တူညီသည် (အခန်း ၂၃-၂၆)။

27. One of the common people. The procedure was the same as in the case of a ruler, with the exception that the common man was to bring a female rather than a male. The female was somewhat lower in the scale of value than the male, and therefore more easily acquired. The ritual of the blood and the disposal of the fat were the same as for rulers who had sinned (vs. 23–26).

 

၃၁. မွှေးကြိုင်သောအနံ့အတွက်။ အဆီအားလုံးကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မီးရှို့သောကြောင့် ၎င်းသည် ဘုရားသခင်ထံတွင် လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရှိရမည်၊ အကြောင်းမှာ မသန့်ရှင်းသောအရာကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ဘယ်သောအခါမှ ခွင့်မပြုပါ။

31. For a sweet savour. Inasmuch as the fat was always burned on the altar it must have been acceptable to God, for nothing unclean was ever permitted on the altar.

 

၃၂. အပြစ်ဖြေရာယဇ်အတွက် သိုးသငယ်။ သိုးသငယ်သည် ဆိတ်ထက် ပို၍ဈေးသက်သာပြီး ထို့ကြောင့် ဆင်းရဲသောသူသည် သိုးသငယ်ကို ယူဆောင်လာမည်ဟု မျှော်လင့်သည်။ ထို့ကြောင့် သိုးသငယ်ကို ဆင်းရဲသောသူ၏ ယဇ်ပူဇော်မှုဟု ယူဆသည်။ ခရစ်တော်ကို ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်အဖြစ် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုထားသည်မှာ အရေးပါသည်။ သူသည် ဆင်းရဲသောသူ၏ ယဇ်ပူဇော်မှုဖြစ်သည်။ ထုံးတမ်းသည် ဆိတ်သငယ်အတွက်နှင့် အရာအားလုံးတွင် တူညီသည်။

32. A lamb for a sin offering. A lamb was even less expensive than a goat, and for this reason it was expected that a poor man would bring a lamb. The lamb was therefore considered the poor man’s offering. It is significant that Christ is repeatedly spoken of as the Lamb of God. He is the poor man’s sacrifice. The ritual was in all respects the same as that for a goat.

 

သတ်မှတ်ထားသော ယဇ်ပူဇော်မှုများ၏ တန်ဖိုးနှင့်ပတ်သက်၍ အဆင့်လိုက်စီစဉ်ထားသော ပြဋ္ဌာန်းချက်သည် ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုနှင့် သနားကရုဏာကို ရောင်ပြန်ဟပ်သည်။ ပထမဦးစွာ၊ ယူဆောင်လာရမည့် ယဇ်ပူဇော်မှု၏ တန်ဖိုးကို အပြစ်ရှိသူ၏ တာဝန်ဝတ္တရား၏ အတိုင်းအတာဖြင့် ဆုံးဖြတ်ပြီး၊ ဒုတိယအနေဖြင့် ၎င်း၏ ယဇ်ပူဇော်မှုကို ပံ့ပိုးပေးနိုင်သည့် စွမ်းရည်ဖြင့် ဆုံးဖြတ်သည်။

Provision for a graduated scale with regard to the value of the prescribed offerings reflects both the justice and the mercy of God. In the first place, the value of the sacrifice to be brought was determined by the degree of responsibility of the sinner, and in the second, by his ability to provide an offering.

 

ellen g. white comments

27-30 PP 354