ယောရှုမှတ်စာ - ၆

 

အခန်းကြီး - ၆

အခန်း ၆
၁ ယေရိခိုမြို့ပိတ်ဆို့ခံရသည်။ ၂ ဘုရားသခင်က ယောရှုအား မြို့အား ဝိုင်းထားရန် ညွှန်ကြားသည်။ ၁၂ မြို့အား ဝိုင်းပတ်သည်။ ၁၇ မြို့သည် ကျိန်ဆဲခြင်းခံရမည်။ ၂၀ မြို့ရိုးများ ပြိုကျသည်။ ၂၂ ရာဟပ်ကို ကယ်တင်သည်။ ၂၆ ယေရိခိုမြို့ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်သူသည် ကျိန်ဆဲခြင်းခံရမည်။

chapter 6

1 Jericho is shut up. 2 God instructeth Joshua how to besiege it. 12 The city is compassed. 17 It must be accursed. 20 The walls fall down. 22 Rahab is saved. 26 The builder of Jericho is cursed.

 

၁. တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ပိတ်ဆို့ထားသည်။
ဟေဗြဲဘာသာတွင် ဤထုတ်ပြန်ချက်သည် အလေးပေးဖော်ပြထားပြီး၊ မြို့တံခါးများသည် ပိတ်ထားရုံသာမက တံခါးများကို သော့ခလောက်များဖြင့် လုံခြုံစွာပိတ်ဆို့ထားကြောင်း ဖော်ပြသည်။ LXX က “တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ပိတ်ဆို့ပြီး ဝိုင်းထားသည်” ဟု ဘာသာပြန်သည်။ ဤကျမ်းပိုဒ်သည်၊ အခန်း ၅:၁၅ တွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း၊ ကွင်းစကွင်းပိတ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဣသရေလလူမျိုးများ၏ မြို့တံခါးရှေ့တွင် ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အန္တရာယ်ကြောင့် မြို့၏အခြေအနေကို ဖော်ပြသည်။

1. Straitly shut up. In the Hebrew this statement is emphatic, indicating that the gates were not only shut but also securely fastened with bolts and bars. The LXX renders it, “closely shut up and besieged.” This verse, as stated before (see on ch. 5:15), is parenthetical. It describes the condition of the city as a result of the danger posed by the presence of the Israelites at its very gates.

 

၂-၅။ တရားသူကြီးမှတ်စာ ၇:၇၊ ၁၆-၁၈ တွင် EGW ၏မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ။ ယနေ့ခေတ်တွင် လူများစွာသည် ၎င်းတို့၏ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်ကို လိုက်နာလိုကြသည်။—ယနေ့ခေတ်တွင် ဘုရားသခင်၏လူများအဖြစ် ကြွေးကြော်သူများသည် အလားတူအခြေအနေမျိုးတွင် ဤသို့ပြုမူကြမည်လား။ သံသယမရှိဘဲ၊ လူများစွာသည် ၎င်းတို့၏ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်များကို လိုက်နာလိုကြပြီး၊ လိုချင်သောရလဒ်ကိုရရှိရန် နည်းလမ်းများကို အကြံပြုကြလိမ့်မည်။ ၎င်းတို့သည် ဤမျှရိုးရှင်းသောစီစဉ်မှုကို လက်ခံရန် တွန့်ဆုတ်ကြပြီး၊ ၎င်းသည် ၎င်းတို့အား ဂုဏ်ပြုခြင်းမရှိဘဲ၊ နာခံမှု၏ဂုဏ်သာရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် ဤနည်းဖြင့် ကြီးမားသောမြို့ကို သိမ်းပိုက်နိုင်မည်ဟူသော ဖြစ်နိုင်ခြေကိုလည်း မေးခွန်းထုတ်ကြလိမ့်မည်။ သို့သော် တာဝန်ဥပဒေသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လူ့အကြံအစည်အပေါ် အာဏာပိုင်ဆိုင်ရမည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည် အတားအဆီးတိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး၊ အခက်အခဲအားလုံးကို ကျော်လွှားကာ၊ ရန်သူ၏စခန်းအတွင်း ၎င်း၏အလံကို စိုက်ထူပေးသည့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားသောစွမ်းအားဖြစ်သည် (ST ဧပြီ ၁၄၊ ၁၈၈၁)။

2–5. See EGW on Judges 7:7, 16–18.

Many Today Would Wish to Follow Their Own Plan.—Would those who today profess to be God’s people conduct themselves thus, under similar circumstances? Doubtless many would wish to follow out their own plans, would suggest ways and means of accomplishing the desired end. They would be loth to submit to so simple an arrangement, and one that reflected no glory upon themselves, save the merit of obedience. They would also question the possibility of conquering a mighty city in that manner. But the law of duty is supreme. It should wield authority over human reason. Faith is the living power that presses through every barrier, overrides all obstacles, and plants its banner in the heart of the enemy’s camp (ST April 14, 1881).

 

လူသားသည် သီအိုရီများတည်ဆောက်သောအခါ ယုံကြည်ခြင်း၏ရိုးရှင်းမှုကို ဆုံးရှုံးသည်။—ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တရားတော်တွင် နက်နဲသောအရာများ၊ သူ၏ကရုဏာတော်တွင် နက်နဲသောအရာများ၊ ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်တွင် နက်နဲသောအရာများရှိပြီး၊ ၎င်းတို့ကို လူသားမဖြေရှင်းနိုင်ပါ။ သို့သော် အကန့်အသတ်ရှိသောစိတ်သည် ၎င်း၏သိချင်စိတ်ကို ဖြည့်ဆည်းရန်နြှင့် ထာဝရပြဿင်္ခါများကို ဖြေရှင်းရန် ပြင်းပြစွာဆန္ဒရှိပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ထင်ရှားပြသထားသောဆန္ဒအတိုင်း ရှင်းလင်းသောလမ်းကို လိုက်နာရန် ပေါ့ဆပြီး၊ ကမ္ဘာဦးတည်းက ဖုံးကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို စူးစမ်းလေ့လာသည်။ လူသားသည် ၎င်း၏သီအိုရီများကို တည်ဆောက်ပြီး၊ စစ်မှန်သောယုံကြည်ခြင်း၏ရိုးရှင်းမှုကို ဆုံးရှုံးကာ၊ ဘုရားသခင်၏ကြေငြာချက်များကို ယုံကြည်ရန် မိမိကိုယ်ကို အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ၊ ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင်အယူအဆများဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။

When Man Builds Theories, He Loses Simplicity of Faith.—There are deep mysteries in the Word of God, there are mysteries in His providences, and there are mysteries in the plan of salvation, that man cannot fathom. But the finite mind, strong in its desire to satisfy curiosity, and solve the problems of infinity, neglects to follow the plain course indicated by the revealed will of God, and pries into the secrets hidden since the foundation of the world. Man builds his theories, loses the simplicity of true faith, becomes too self-important to believe the declarations of the Lord, and hedges himself in with his own conceits.

 

ဘုရားသခင်၏သားသမီးများအဖြစ် ကြွေးကြော်သူများစွာသည် ဤအနေအထားတွင်ရyသည်။ ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားကို အားကိုးသောကြောင့် အားနည်းကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် ၎င်း၏နှုတ်ကပတ်တရားကို မမေးခွန်းမထုတ်ဘဲ နာခံသော သစ္စာရှိသောလူများအတွက် အစွမ်းထက်စွာ အလုပ်လုပ်ပေးသည်။ ကောင်းကင်၏ဘုန်းတန်ခိုးကြီးသောသခင်သည် ၎င်း၏ကောင်းကင်တမန်များနှင့်အတူ ယေရိခေါမြို့၏တံတိုင်းများကို ၎င်း၏လူများရှေ့တွင် ဖြိုချပေးခဲ့သည်။ ဣသရေလ၏လက်နက်ကိုင်စစ်သည်များသည် ၎င်းတို့၏အောင်မြင်မှုများတွင် ဂုဏ်ယူရန် အကြောင်းမရှိခဲ့ပါ။ အားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးအားဖြင့် ပြီးမြောက်ခဲ့သည်။ လူများသည် မိမိကိုယ်ကို ချီးမြှောက်လိုသောဆန္ဒကို စွန့်လွှတ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏သြဘာသံကို နှိမ့်ချစွာ လက်ခံရမည်။ ထို့နောက် ဘုရားသခင်သည် ၎င်း၏တန်ခိုးကို ထပ်မံထင်ရှားစေပြီး၊ ၎င်း၏သားသမီးများအတွက် လွတ်လပ်မှုနှင့် အောင်မြင်မှုကို ယူဆောင်လာလိမ့်မည် (ST ဧပြီ ၁၄၊ ၁၈၈၁)။

Many who profess to be children of God are in this position. They are weak because they trust to their own strength. God works mightily for a faithful people, who obey His Word without questioning or doubt. The Majesty of heaven, with His army of angels, leveled the walls of Jericho before His people. The armed warriors of Israel had no cause to glory in their achievements. All was done through the power of God. Let the people give up all desire for self-exaltation, let them humbly submit to the divine will, and God will again manifest His power, and bring freedom and victory to His children (ST April 14, 1881).

 

၂. ငါပေးပြီးပြီ။
ဘုရားသခင်၏ ကြိုတင်ဟောပြောချက်၏ရလဒ်သည် သေချာလွန်းသဖြင့် ၎င်းကို ဖြစ်ပျက်ပြီးသကဲ့သို့ ဖော်ပြထားသည်။ ဤကဲ့သို့သော အသုံးအနှုန်းကို “ပရောဖက်ပြည့်စုံမှု” ဟုခေါ်ပြီး၊ ပြည့်စုံမှုသေချာကြောင်းကို အလေးပေးရန်အသုံးပြုသည်။ ထို့ကြောင့် ယေရိခိုမြို့၏ ကံကြမ္မာသည် မပြောင်းလဲနိုင်တော့ပြီဖြစ်သည်။ ၎င်း၏မြို့သူမြို့သားများအတွက်မူ၊ သူတို့သည် ဣသရေလ၏ဘုရားသခင်ထံမှ ကယ်တင်ခြင်းကို ရှာဖွေရန် လုံလောက်သောအခွင့်အရေးရရှိခဲ့သည်။ သူတို့ဆန္ဒရှိခဲ့လျှင်၊ ရာဟပ်နှင့် သူမ၏မိသားစုကဲ့သို့ အားလုံးကယ်တင်ခံရနိုင်သည်။ ဘုရားသခင်သည် “လူအားလုံးကို ကယ်တင်ခံရပြီး သမ္မာတရားသိရှိလာစေလို” သည် (၁ တိမောသေ ၂:၄)။

2. I have given. The outcome of the divine prediction is so sure that it is stated as already having happened. An expression such as this is called “prophetic perfect,” and is used to emphasize the certainty of fulfillment. The doom of Jericho was thus irrevocably assured. As far as its inhabitants were concerned, they had had ample opportunity to seek salvation of the God of Israel. Had they so desired, they might all, like Rahab and her family, have been saved. God “will have all men to be saved, and to come unto the knowledge of the truth” (1 Tim. 2:4).

 

၃. စစ်သည်တို့အားလုံး။
သို့မဟုတ် “အားလုံး၊ စစ်သည်များ”။ ဆိုလိုသည်မှာ မြို့တဝိုက်လှည့်ပတ်ရန်သွားမည့်သူများသည် စစ်သည်များဖြစ်ရမည်။ ၎င်းတွင် စစ်တပ်တစ်ခုလုံးမပါဝင်ဘဲ၊ လူမျိုးစုတစ်ခုစီမှ ကိုယ်စားလှယ်များသာပါဝင်သည်။ သာမန်လူထုသည် ထည့်သွင်းမထားပုံရသည်။ ဤသို့သော လူအများကြီးသည် အလွန်အကြီးအကျယ်ဖြစ်လိမ့်မည်။ ယေရိခိုမြို့သည် “ကြီးမားသော” မြို့ဖြစ်သည်ဟု ဖော်ပြထားသော်လည်း (PP ၄၈၇)၊ ယေရိခိုသည် ယနေ့ခေတ်မြို့များနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထိုခေတ်က ခံတပ်မြို့များနှင့်သာ နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။ တူးဖော်မှုများအရ ၎င်း၏ဧရိယာသည် ဧက ၈ (ဟက်တာ ၃.၂၃) သာရှိသည်။ စီတန်းလှည့်လည်မှု၏ အရွယ်အစားသည် ဤအကန့်အသတ်ရှိသော ဧရိယာနှင့် အချိုးကျရမည်။ ပထမဆုံးတွင် ရွေးချယ်ထားသော စစ်သည်များဖြစ်သည်။ ထို့နောက် တံပိုးမှုတ်သူ ယဇ်ပုရောဟိတ် ၇ ဦးဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ယဇ်ပုရောဟိတ်များက သယ်ဆောင်လာသော သေတ္တာတော်ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဣသရေလစစ်တပ်သည် “နောက်တန်း” အဖြစ်လိုက်ပါသည်။

3. All ye men of war. Or, perhaps, “all, men of war.” That is, all who were to march round the city were to be men of war. This did not necessarily include the whole army, but representatives from each tribe. The common people apparently were not included. Such a large number would have created too cumbersome a retinue. Though described as a “large” city (PP 487), Jericho was “large” only in comparison with the fortified cities of its day, rather than with cities of our time. Excavations of the ruins reveal its area to have been only 8 acres (3.23 hectares). The size of the procession must have been proportionate to this limited area. First in order was a body of chosen warriors. These were followed by seven priests bearing trumpets. Then came the ark, borne by other priests. Last of all, the army of Israel made up the “rereward.”

 

၄. သိုးချိုတံပိုးများ။
ဤသည်မှာ တောလည်ရာ ၁၀:၂ ၏ ငွေတံပိုးများမဟုတ်ဘဲ၊ သိုးချိုများကို အခေါင်းဖောက်ပြီး ပြုလုပ်ထားသော တံပိုးများ သို့မဟုတ် သတ္တုဖြင့်ပြုလုပ်ထားပြီး သိုးချိုပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော တံပိုးများဖြစ်ပေမည်။ ဟေဗြဲဘာသာတွင် ၎င်းတို့ကို “ယောဘလိမ်တံပိုးများ” ဟုခေါ်ပြီး၊ “ယုဘလိ” ဟူသောဝေါဟာရသည် ဤမှဆင်းသက်လာသည်။ “ယုဘလိ” နှစ်သည် တံပိုးမှုတ်ခြင်းဖြင့် စတင်သည် (တောလည်ရာ ၂၅:၉)။

4. Trumpets of rams’ horns. Not the silver trumpets of Num. 10:2 but probably trumpets manufactured of rams’ horns, bored hollow, or, perhaps, made of metal and called rams’ horns from their shape. Literally, they are called “trumpets of jobelim,” from which the term “jubile” is derived. The year of “jubile” was introduced by the sounding of trumpets (Lev. 25:9).

 

၅. ပြိုကျလိမ့်မည်။ စာမျက်နှာ ၄၂ ကိုကြည့်ပါ။

5. Fall down flat. See p. 42.

 

၇. လူများထံသို့။

ဤအသုံးအနှုန်းသည် လူအားလုံးကို ရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် ကျမ်းပိုဒ် ၃ နှင့် ၄ တွင် သတ်မှတ်ထားသော အုပ်စုများကိုသာ ရည်ညွှန်းသည်။ မြို့တဝိုက်လှည့်ပတ်ရန် ဘုရားသခင်၏အမိန့်ကို လိုက်နာရန် သတ်မှတ်ထားသောအုပ်စုများကို ညွှန်ကြားချက်ဖြစ်သည်။

7. Unto the people. This expression does not refer to all the people. The reference is still only to the divisions specified in vs. 3 and 4. The command was for the designated groups to proceed with the divine order to compass the city.

 

မြို့တဝိုက်လှည့်ပတ်ပါ။

သူတို့သည် တစ်နေ့လျှင် တစ်ကြိမ်လှည့်ပတ်သည်။ ဤသို့သော သိက္ခာရှိသော တိတ်ဆိတ်သောစီတန်းလှည့်လည်မှုသည် ကံကြမ္မာဆိုးမြို့၏ မြို့ရိုးပေါ်မှ စောင့်ကြည့်သူများ၏ နှလုံးသားထဲသို့ ထိတ်လန့်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်က သူ၏လူများအတွက် အနီရောင်ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကူးရန် အံ့ဖွယ်လမ်းဖွင့်ပေးခဲ့ပုံနှင့် မကြာသေးမီက ယော်ဒန်မြစ်ကို ဖြတ်ကူးရန် ပြုလုပ်ပေးခဲ့ပုံကို ပြန်လည်သတိရပြီး၊ ဤထူးဆန်းသော လုပ်ဆောင်မှုများ၏ နက်နဲမှုကို ဖော်ထုတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဤသင်ခန်းစာသည် ဣသရေလလူမျိုးများအတွက်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်က မြို့ရိုးများ ပြိုကျမသွားမီ ခုနစ်ရက်ကြာ ဤသိက္ခာရှိသော အခမ်းအနားများကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ သူသည် ဣသရေလလူမျိုးများအား ယုံကြည်ခြင်းကို ဖွံ့ဖြိုးစေရန် အချိန်ပေးလိုခဲ့သည် (PP ၄၉၃)။ “ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ယေရိခိုမြို့ရိုးများ ပြိုကျခဲ့သည်” (ဟေဗြဲ ၁၁:၃၀)။ လူများသည် ဤတိုက်ပွဲသည် သူတို့၏တိုက်ပွဲမဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏တိုက်ပွဲဖြစ်ကြောင်း အပြည့်အဝနားလည်ရန် လိုအပ်သည်။ သူတို့သည် သူနှင့်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပါက ဘုရားသခင်သည် သူတို့အတွက် အံ့ဖွယ်အမှုများကို ပြုလုပ်နိုင်သည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်ကို လက်ခံပြီး သူ၏အစီအစဉ်နှင့် အပြည့်အဝပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်းသာဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ရှေးလူများအတွက် ပြီးမြောက်ခဲ့သောအရာများကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်တို့အတွက်လည်း အံ့ဖွယ်အမှုများကို ပြီးမြောက်စေမည့် ယုံကြည်ခြင်းဖြစ်သည်။

Compass the city. They made the circuit once each day. The solemn, silent procession struck terror to the hearts of the watchers from the walls of the doomed city. They recalled how God miraculously wrought for His people in opening up a passage for them through the Red Sea, and more recently through the Jordan, and they tried to fathom the mystery of these strange proceedings. But the lesson was rather for the Israelites. God commanded that these solemn ceremonies be extended over seven days before He brought down the city walls. He wished to give the Israelites time to develop faith (PP 493). “By faith the walls of Jericho fell down” (Heb. 11:30). The people needed to understand fully that the battle was not theirs but the Lord’s. He could do great things for them if they cooperated with Him. Faith is simply the acceptance of God’s program and full cooperation with His plan. This is the kind of faith that will accomplish as great things for us as it did for the ancients.

 

၉. နောက်တန်း။

ဤသည်မှာ ခေတ်ကုန်သွားသော အင်္ဂလိပ်စကားလုံးဖြစ်ပြီး “နောက်တန်းစောင့်တပ်” ဟု ဘာသာပြန်ခြင်းသည် ပိုမိုသင့်လျော်သည်။ ဟေဗြဲစကားလုံး “မေအာဆပ်ဖ်” သည် “နောက်တန်းသို့ ယူဆောင်လာသူများ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များက သယ်ဆောင်လာသော သေတ္တာတော်နောက်တွင်၊ အထူးဝတ်စုံများဝတ်ဆင်ထားသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များနောက်တွင်၊ လူမျိုးစုတစ်ခုစီမှ ကိုယ်စားလှယ်များပါဝင်သော ဣသရေလစစ်တပ်ဖြစ်သည်။

9. The rereward. An obsolete English word better rendered “rear guard.” The Heb. me’asseph means “those that bring up the rear.” Following the ark, borne by priests dressed in special vestments, came the army of Israel with representatives from every tribe.

 

၁၀. ဆူညံသံမပြုရ။

စီတန်းလှည့်လည်မှု၏ သိက္ခာရှိသော တိတ်ဆိတ်မှုသည် မြို့ကို ဝိုင်းထားသူများ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဘုရားသခင်က ယုံကြည်ခြင်း၏ သင်ခန်းစာကြီးကို စွဲမှတ်စေရန် ကြိုးစားနေသည့် အကြံဉာဏ်နှင့် ဆင်ခြင်ရန် အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးကို ပေးအပ်သည်။ ဤသင်ခန်းစာများသည် လွယ်ကူစွာ သင်ယူရမည်မဟုတ်ဘဲ၊ မကြာခဏ အချိန်များစွာ လိုအပ်သည်။ အကယ်၍ ဘုရားသခင်က ကျွန်ုပ်တို့၏ တောင်းဆိုမှုများကို ချက်ချင်းဖြည့်ဆည်းပေးပါက၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ယုံကြည်ခြင်းကို လေ့ကျင့်ရန် သို့မဟုတ် ဖွံ့ဖြိုးရန် အခွင့်အရေးမရှိပေ။ နှောင့်နှေးမှုသည် ဘုရားသခင်အပေါ် ကျွန်ုပ်တို့၏မှီခိုမှုကို စွဲမှတ်စေပြီး၊ သူ၏အပေါ်ယုံကြည်မှုကို သင်ကြားပေးသည်။ သို့သော် ထိုရလဒ်သည် စောင့်ဆိုင်းရသည့်ကာလကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဆင်ခြင်မှုနှင့် ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်ကို အပြည့်အဝလိုက်နာမှုဖြင့် အသုံးပြုမှသာ ရရှိလာသည်။ ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာနေပြီး၊ သူကျွန်ုပ်တို့အတွက် လုပ်ဆောင်ပေးရန် စောင့်ဆိုင်းခြင်းမပြုလျှင် ကျွန်ုပ်တို့သည် မည်မျှသောကောင်းချီးများကို လွဲချော်မည်နည်း။ “တိတ်ဆိတ်စွာနေ၍ ငါသည် ဘုရားသခင်ဖြစ်ကြောင်းကို သိမှတ်လော့” (ဆာလံ ၄၆:၁၀)။ “ယုံကြည်သူသည် အလျင်မလိုပေ” (ဟေရှာယ ၂၈:၁၆) ဟူသော သင်ခန်းစာကို ကျွန်ုပ်တို့သည် ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ သင်ယူသည်။ မြို့ရိုးဖြင့်ဝိုင်းထားသော မြို့တစ်မြို့ကို ဝိုင်းထားရန်အတွက် ဣသရေလလူမျိုးများ လုပ်ဆောင်နေသည့်အရာသည် အလွန်ကျူးကျော်ပုံရသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ဤလုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွင် သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ရှိခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးနှင့် အကူအညီအပေါ် ခြွင်းချက်မရှိသော ယုံကြည်ခြင်းနှင့် စိတ်ရှည်သည်းခံမှု၏ သင်ခန်းစာများကို ဣသရေလလူမျိုးများအပေါ် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲမှတ်စေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယေဟောဝါ၏ တန်ခိုးအာနုဘော်သည်သာ ဤမြို့ရိုးဖြင့်ဝိုင်းထားသော မြို့ကို သူတို့လက်ထဲသို့ အပ်နှံပေးခဲ့ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။

10. Any noise. The solemn silence of the procession presented an ideal opportunity for meditation and reflection on the part of the besiegers of the city, on whose hearts God was seeking to impress the great lesson of faith. Such lessons are not easily learned, and often much time is required. If God always answered our requests immediately, we would not have the opportunity of exercising or developing faith. Delay impresses upon us our dependence on God and teaches us to trust in Him. But such a result comes only if the period of waiting is devoted to quiet meditation and the exercise of full submission to the divine plan. How many blessings we miss by not keeping silence before the Lord, and waiting for Him to work in our behalf. “Be still, and know that I am God” (Ps. 46:10). Only slowly do we learn the lesson, “He that believeth shall not make haste” (Isa. 28:16). For the besieging of a walled city nothing seemed quite so ridiculous as what the Israelites were doing. But God had His design in such a procedure, and the lessons of unconditional faith and patient trust in the power and assistance of God were deeply impressed upon the Israelites. They knew that the omnipotence of Jehovah alone gave this walled city into their hands.

 

၁၅. ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့။

ဤဇာတ်ကြောင်း၏ အသုံးအနှုန်းသည် ဤအသုံးအနှုန်းသည် ဥပုသ်နေ့ကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု အချို့က ယုံကြည်စေခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ကောက်ချက်သည် လုံးဝညွှန်ပြခြင်းမရှိပါ။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်များ စတင်ခဲ့သည့်နေ့သည် တစ်ပတ်အတွင်း မည်သည့်နေ့ဖြစ်သည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မသိရှိပါ။ သို့သော် ဣသရေလလူမျိုးများသည် မြို့တဝိုက်လှည့်ပတ်ရန် ခုနစ်ရက်အသုံးပြုခဲ့သဖြင့်၊ ဤရက်များထဲမှ တစ်ရက်သည် ဥပုသ်နေ့ဖြစ်ရမည်ဟု ထင်ရသည်။ ဤအချက်သည် မြို့တဝိုက်လှည့်ပတ်ခြင်း၏ လုပ်ရပ်သည် စစ်မှန်သော ဥပုသ်နေ့ဝတ်ပြုခြင်း၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် ညီညွတ်မှုရှိမရှိ မေးခွန်းထုတ်စေသည်။ ဥပုသ်နေ့သည် ဘုရားသခင်ထံအပ်နှံထားသော နေ့ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနေ့တွင် သူအမိန့်ပေးသမျှသည် ၎င်း၏ဝတ်ပြုခြင်း၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် လုံးဝညီညွတ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ သတိပြုနိုင်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်အရ၊ ဥပုသ်နေ့သည် “သင်၏ကိုယ်ပိုင်လမ်းများကို လုပ်ဆောင်ခြင်း သို့မဟုတ် သင်၏ကိုယ်ပိုင်အပျော်အပါးကို ရှာဖွေခြင်း” အတွက် အပ်နှံရမည်မဟုတ် (ဟေရှာယ ၅၈:၁၃)။ သို့သော် ထိုနေ့တွင် ဘုရားသခင်က ပြုလုပ်ရန် အမိန့်ပေးသည့်အရာများကို ကျွန်ုပ်တို့ လုံခြုံစွာ အပ်နှံနိုင်သည် (မဿဲ ၁၂:၅ ကိုကြည့်ပါ)။

15. The seventh day. The wording of the narrative has led some to believe that this expression refers to the Sabbath day. Such a conclusion is by no means indicated. We do not know what day of the week the proceedings began. But inasmuch as the Israelites employed seven days in making the circuits of the city, it seems that one of these days must have been the Sabbath. This observation raises the question as to whether the act of marching around the city was in harmony with the spirit of true Sabbath worship. We may observe that the Sabbath is a day devoted to God, and that whatever He may see fit to command upon that day is certainly in harmony with the spirit of its observance. According to the divine command, the Sabbath is not to be devoted to “doing thine own ways, nor finding thine own pleasure” (Isa. 58:13). But we may safely devote its sacred hours to doing that which God enjoins to be done upon that day (see Matt. 12:5).

၁၆၊ ၂၀။ အခန်း ၅:၁၃၊ ၁၄ တွင် EGW ၏မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ။ ရိုးရှင်းသောနည်းလမ်းများသည် ဘုရားသခင်ကို ချီးမြှောက်သည်။—ယေရိခေါမြို့ကို သိမ်းပိုက်ရာတွင် အင်အားကြီးမားသောစစ်ဦးစီးချုပ်သည် တိုက်ပွဲကို ဤမျှရိုးရှင်းစွာ စီစဉ်ခဲ့ပြီး၊ မည်သူမျှ ဂုဏ်ယူခွင့်မရှိခဲ့ပါ။ လူသားလက်ဖြင့် မြို့တံတိုင်းများကို ဖြိုချရန်မလိုအပ်ခဲ့ပါ၊ အကြောင်းမှာ လူသားသည် အောင်မြင်မှု၏ဂုဏ်ကို မယူရန်ဖြစ်သည်။ ယနေ့ခေတ်တွင်လည်း လူသားသည် ၎င်း၏ပြီးမြောက်အောင်မြင်သောအလုပ်အတွက် ဂုဏ်ယူခွင့်မရှိပါ။ သခင်ဘုရားတစ်ပါးတည်းသာ ချီးမြှောက်ခံရမည်။ အို၊ လူသားများသည် ၎င်းတို့၏အမိန့်များအတွက် ဘုရားသခင်ထံသို့ ကြည့်ရှုရန် လိုအပ်ကြောင်း မြင်နိုင်ပါစေ။ (RH အောက်တိုဘာ ၁၆၊ ၁၉ ၀၀.

16, 20. See EGW on ch. 5:13, 14.

Simple Means Glorify God.—At the taking of Jericho the mighty General of armies planned the battle in such simplicity that no human being could take the glory to himself. No human hand must cast down the walls of the city, lest man should take to himself the glory of victory. So today no human being is to take to himself glory for the work he accomplishes. The Lord alone is to be magnified. Oh, that men would see the necessity for looking to God for their orders! (RH Oct. 16, 1900).

 

လေးဆယ်နှစ်အကြာတွင် ပိုင်ဆိုင်မှု။—သခင်ဘုရားသည် ဖျက်ဆီးခံရမည့်မြို့ပတ်လည်တွင် ၎င်း၏စစ်တပ်များကို စုစည်းခဲ့သည်။ လူသားလက်ဖြင့် ၎င်းကို မထိခဲ့ပါ။ ကောင်းကင်တပ်ဖွဲ့များသည် ၎င်း၏တံတိုင်းများကို ဖြိုချခဲ့သည်၊ ဘုရားသခင်၏နာမတော်တစ်ခုတည်းသာ ဂုဏ်ယူခွင့်ရရှိရန်ဖြစ်သည်။ ယေရိခေါမြို့ကို သိမ်းပိုက်ရာတွင်၊ ဘုရားသခင်သည် ဟေဗြဲလူများအား ၎င်းတို့၏ဖခင်များသည် ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ခဲ့လျှင် လေးဆယ်နှစ်အလိုတွင် မြို့ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု ကြေငြာခဲ့သည် (RH မတ်လ ၁၅၊ ၁၈၈၇)။

Possession After Forty Years’ Delay.—The Lord marshaled His armies about the doomed city; no human hand was raised against it; the hosts of heaven overthrew its walls, that God’s name alone might have the glory. It was that proud city whose mighty bulwarks had struck terror to the unbelieving spies. Now in the capture of Jericho, God declared to the Hebrews that their fathers might have possessed the city forty years before, had they but trusted in Him (RH March 15, 1887).

 

လူသားများ၏အားနည်းချက်သည် သဘာဝလွန်ခွန်အားကို ရှာဖွေရမည်။—ကျွန်ုပ်တို့၏သခင်သည် ဤနောက်ဆုံးနေ့ရက်များတွင် ၎င်း၏လူများ၏ စာတန်၏အေဂျင်စီများနှင့် ဆိုးညစ်သောလူများနှင့် ပေါင်းစည်းထားသော ပဋိပက္ခများကို သိရှိထားသည်။ အလွန်ရိုးရှင်းမှုနှင့် ရိုးသားမှုဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ကယ်တင်ရှင်၊ ကောင်းကင်တပ်ဖွဲ့၏အင်အားကြီးမားသောစစ်ဦးစီးချုပ်သည် ၎င်းတို့ရင်ဆိုင်ရမည့် ပြင်းထန်သောပဋိပက္ခများကို ဖုံးကွယ်မထားပါ။ သူသည် အန္တရာယ်များကို ထောက်ပြပြီး၊ တိုက်ပွဲ၏အစီအစဉ်ကို ပြသည်၊ ပြီးမ Hughရုံးပြီးသောအခါ ပြည်နှင်ဒ်မြို့သို့ သေရိခေါမြို့ရောက်ရှိပြီး ဘုရားသခင်၏သြဘာသံကို နာခံခြင်းဖြင့် တံတိုင်းများ ပြိုကျခဲ့သည်။ ဣသရေလတပ်ဖွဲ့များသည် မြို့တံတိုင်းများကို ဖြိုချရန် ၎င်းတို့၏အကန့်အသတ်ရှိသောခွန်အားကို အသုံးမပြုခဲ့ဘဲ၊ သခင်ဘုရား၏တပ်ဖွဲ့၏စစ်ဦးစီးချုပ်သည် ထိုတိုက်ပွဲကို အလွန်ရိုးရှင်းစွာ စီစဉ်ခဲ့ပြီး၊ သခင်ဘုရားတစ်ပါးတည်းသာ ဂုဏ်ယူခွင့်ရရှိရန်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အား အားလုံးသောစွမ်းအားကို ကတိပေးထားသည်။ အကြောင်းမှာ ကတိတော်သည် သင်တို့နှင့် သင်တို့၏သားသမီးများအတွက်ဖြစ်ပြီး၊ သခင်ဘုရားကျွန်ုပ်တို့၏ဘုရားသခင်ခေါ်သောသူအားလုံးအတွက်ဖြစ်သည် (စာလွှာ ၅၁၊ ၁၈၉၅)။

Men’s Weakness to Find Supernatural Strength.—Our Lord is cognizant of the conflict of His people in these last days with the satanic agencies combined with evil men who neglect and refuse this great salvation. With the greatest simplicity and candor, our Saviour, the mighty General of the armies of heaven, does not conceal the stern conflict which they will experience. He points out the dangers, He shows us the plan of the battle, and the hard and hazardous work to be done, and then lifts His voice before entering the conflict to count the cost while at the same time He encourages all to take up the weapons of their warfare and expect the heavenly host to compose the armies to war in defense of truth and righteousness. Men’s weakness shall find supernatural strength and help in every stern conflict to do the deeds of Omnipotence, and perseverance in faith and perfect trust in God will ensure success. While the past confederacy of evil is arrayed against them He bids them to be brave and strong and fight valiantly for they have a heaven to win, and they have more than an angel in their ranks, the mighty General of armies leads on the armies of heaven. As on the occasion of the taking of Jericho, not one of the armies of Israel could boast of exercising their finite strength to overthrow the walls of the city, but the Captain of the Lord’s host planned that battle in the greatest simplicity, that the Lord alone should receive the glory and man should not be exalted. God has promised us all power; for the promise is unto you and your children, and to all that are afar off, even as many as the Lord our God shall call (Letter 51, 1895).

 

 

၁၆. အော်ဟစ်ပါ။
ဤခုနစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် ဣသရေလလူမျိုးများသည် ယောရှု၏အမိန့်ကို အပြည့်အဝလိုက်နာပြီး ခုနစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်စွာ မြို့တဝိုက်လှည့်ပတ်ခဲ့သည်။ အမိန့်ပေးသည်အထိ လူအားလုံးသည် အော်ဟစ်ခြင်းမပြုခဲ့ပါ။ ၎င်းတွင် သူတို့၏ပြည့်စုံသောနာခံမှုသည် သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်း၏ ထင်ရှားသောသရုပ်ပြမှုဖြစ်သည် (ဟေဗြဲ ၁၁:၃၀ ကိုကြည့်ပါ)။ ထိုအရေးကြီးသောအချိန်တွင် ဣသရေလလူမျိုးများသည် စည်းလုံးညီညွတ်စွာနှင့် တစ်ယူသန်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် ထိုအတွေ့အကြုံကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းခဲ့ပါက၊ သူတို့၏သမိုင်းလမ်းကြောင်းသည် လုံးဝခြားနားသွားလိမ့်မည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်ကို ပြည့်စုံစေပြီး၊ သူတို့၏သက်သေခံချက်သည် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးသို့ ရောက်ရှိသွားလိမ့်မည်။ ယေရုဆလင်သည် ကြီးမားသော ဝိညာဉ်ရေးရာနိုင်ငံတစ်ခု၏ ဗဟိုအချက်အဖြစ် ထာဝရတည်ထောင်ခံရလိမ့်မည်။

16. Shout. Six times on this seventh day Israel compassed the city in silence, in full obedience to the command of Joshua. Not till commanded to do so did all the people shout. Their implicit obedience in this was a striking demonstration of their faith (see Heb. 11:30). In that crucial hour Israel acted with unanimity and singleness of heart. Had they continued in that experience their course in history would have been entirely different. They would have fulfilled the divine plan, and their witness would have gone to the whole world. Jerusalem would have been established forever as the center of a great spiritual kingdom.

 

၁၇. ကျိန်ဆဲခြင်း။
ဟေဗြဲစကားလုံး “ချရေမ်”။ ဤနာမ်သည် “အရာ” သို့မဟုတ် “လူတစ်ဦး” ကို ဖျက်ဆီးရန် သို့မဟုတ် သန့်ရှင်းသောအသုံးပြုရန် အပ်နှံထားသည်ဟု ဘာသာပြန်နိုင်ပြီး၊ ထို့ကြောင့် သာမန်အသုံးပြုမှုမှ ဖယ်ထုတ်ထားသည် (တောလည်ရာ ၂၇:၂၈- ၂၉)။ ဤနာမ်သည် “ပိတ်ဆို့ရန်” သို့မဟုတ် “ခွဲထုတ်ရန်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည့် ချရာမ်ကြိယာမှ ဆင်းသက်လာသည်။ ယေရိခိုမြို့သည် ပိတ်ပင်ထားရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏စည်းစိမ်များကို ပုဂ္ဂိုလိကအသုံးပြုရန် မထားရှိရ၊ ၎င်း၏သက်ရှိအရာအားလုံးကို လုံးဝဖျက်ဆီးရမည်။ ၎င်း၏သတ္တုများကို ဘုရားသခင်ထံ သန့်ရှင်းစေပြီး သူ၏ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲသို့ ယူဆောင်ရမည်။ ယေရိခိုမြို့သည် ဣသရေလ၏ ပထမဆုံးသိမ်းပိုက်မှု၏ ပထမဦးသီးဖြစ်ပြီး၊ ဤသဘောအရ ဘုရားသခင်ထံ အပ်နှံထားသည်။

17. Accursed. Heb. cherem. This noun can also be translated “a thing” or “a person devoted” either to destruction or to sacred use, and therefore excluded from common use (Lev. 27:28, 29). The noun comes from the verb charam, which means “to shut up” or “to seclude.” Jericho was to be under a ban, with none of its wealth to be devoted to personal use, and all of its living things utterly devoted to destruction. Its metals were to be consecrated to the Lord and brought into His treasury. Jericho was the first fruits of Israel’s conquest, and perhaps in this sense also, dedicated to God.

 

၁၈. ဒုက္ခရောက်စေသည်။

ဟေဗြဲစကားလုံး “အာကါရ်” သည် “ဒုက္ခပေးရန်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ အာခန် (အာခံ) သည် ဤမူလအဓိပ္ပာယ်မှ ဆင်းသက်လာပုံရသည်။ သူသည် နောက်ပိုင်းတွင် ဣသရေလကို ဒုက္ခပေးသူဖြစ်သည် (ယောရှုမှတ်တမ်း ၇:၂၅)။ ယောရှုသည် လူများအား “အပ်နှံထားသောအရာ” များမှ ကိုယ်ကိုကိုယ်ထိန်းသိမ်းရန် တင်းကြပ်စွာ ညွှန်ကြားခြင်းဖြင့် ဤသို့သော “ဒုက္ခ” ကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

18. Trouble it. The Heb. ‘akar means “to trouble.” ‘Akan (Achan) appears to come from this root. He was the one who later troubled Israel (Joshua 7:25). Joshua sought to forestall this type of “trouble” by giving strict instruction to the people to keep themselves from the “devoted” things.

 

၁၉. ငွေ၊ ရွှေများ။

ထွင်းထုထားသောရုပ်တုများကို မီးဖြင့်လောင်ကျွမ်းစေရန် သတိပေးထားသည့် သီးခြားညွှန်ကြားချက်ကို လိုက်နာခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်အတွက် စက်ဆုပ်ဖွယ်ဖြစ်သည် (တရားဟောရာ ၇:၂၅)။

19. Silver, and gold. No doubt heed was given to the specific instruction to burn all graven images with fire, for they were an abomination to the Lord (Deut. 7:25).

 

သန့်ရှင်းစေခြင်း။
တောလည်ရာ ၃၁:၂၁-၂၃ တွင် အမိန့်ပေးထားသည့်အတိုင်း မီးဖြင့်ဖြတ်ကျော်ခြင်းဖြင့် ဖြစ်ပေမည်။

Consecrated. Perhaps by first being passed through the fire, as commanded in Num. 31:21–23.

 

၂၀. ပြိုကျသွားသည်။ စာမျက်နှာ ၄၂ ကိုကြည့်ပါ။

20. Fell down flat. See on p. 42.

 

၂၀။ နာခံခြင်းသည် အတားအဆီးများကို ဖြိုချသည်။—ဣသရေလတပ်ဖွဲ့များရှေ့တွင် ယေရိခေါမြို့၏တံတိုင်းများကဲ့သို့၊ ဘုရားသခင်၏သြဘာသံကို စဉ်ဆက်မပြတ်ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ကယ်တင်ရှင်၏စစ်ဦးစီးချုပ်ကို ယုံကြည်ခြင်းသည် ခိုင်မာသောဘက်ခံမှုများကို ဖြိုချလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ၎င်း၏အမိန့်များကို နာခံရမည်။ ယေရိခေါမြို့၏တံတိုင်းများသည် အမိန့်များကို နာခံခြင်း၏ရလဒ်အနေဖြင့် ပြိုကျခဲ့သည် (RH ဇူလိုင် ၁၂၊ ၁၈၈၇)။

20. Obedience Will Break Down Barriers.—The strong barriers of prejudice that have been built up will just as surely come down as did the walls of Jericho before the armies of Israel. There must be continual faith and trust in the Captain of our salvation. We must obey His orders. The walls of Jericho came down as a result of obeying orders (RH July 12, 1887).

 

 

 

၂၁. လုံးဝဖျက်ဆီးသည်။

ဤသည်မှာ အချို့အတွက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် ရက်စက်မှုဟု ထင်ရသည်။ သို့သော် ကျမ်းစာများတွင် ဖော်ပြထားသော ဘုရားသခင်၏လုပ်ဆောင်မှုများနှင့် နည်းလမ်းများကို ဂရုတစိုက်စစ်ဆေးခြင်းသည် လုံးဝခြားနားသော ကောက်ချက်သို့ ဦးတည်စေသည်။ ဣသရေလလူမျိုးများသည် ဘုရားသခင်၏အမိန့်တော်များအတိုင်း တင်းကြပ်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည် (တရားဟောရာ ၂၀:၁၆- ၁၇)၊ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့အပေါ် စွပ်စွဲမှုတစ်စုံတစ်ရာသည် ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှု၏ တရားစီရင်မှုများအပေါ် တိုက်ရိုက်စွပ်စွဲမှုဖြစ်သည်။ ခါနာန်လူမျိုးများသည် ၎င်းတို့၏ စမ်းသပ်ကာလ၏ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူတိုင်းကို ပေးသကဲ့သို့ (ယောဟန် ၁:၉၊ ၂ ပေတရု ၃:၉)၊ ၎င်းတို့အား နောင်တရရန် လုံလောက်သောအခွင့်အရေးပေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကရုဏာသည် ဘုရားသခင်၏တရားမျှတမှုကို မထိခိုက်စေဘဲ ဆက်လက်မသွားနိုင်တော့ပါ။ ထိုအချိန်တွင် ဘုရားသခင်သည် သူ၏ဇာတိပကတိဖြစ်သော တရားမျှတမှုနှင့် ကရုဏာပါဝင်သော သူ၏ဇာတိပကတိအပေါ် သစ္စာရှိရန် လုပ်ဆောင်ရမည်။ ၎င်းတို့၏အခွင့်အရေးရရှိခဲ့သူများကို ဖြတ်တောက်ခြင်းသည် ၎င်းတို့၏ဆိုးယုတ်သောပုံသာဓကက အခြားသူများကို ဖျက်ဆီးမည်ကို ကာကွယ်ရန် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏လုပ်ရပ်ဖြစ်လာသည် (PP ၄၉၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ယေရိခိုမြို့သူမြို့သားများသည် ဆန္ဒရှိခဲ့လျှင်၊ ရာဟပ်နှင့် သူမ၏အိမ်သားများကဲ့သို့ ကယ်တင်ခြင်းကို အားလုံးခံစားနိုင်ခဲ့သည် (ဤအခန်း၏အဆုံးတွင် ထပ်မံမှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။

21. Utterly destroyed. This has seemed to some an act of utter barbarity and cruelty. However, a careful investigation of the whole problem of the ways and works of God as revealed in the Scriptures leads to a very different conclusion. It must be remembered that the Israelites acted strictly according to divine orders (Deut. 20:16, 17), and any charge against them is a charge directly against the justice of divine judgments. The Canaanites had reached the limit of their probation. God had given them an adequate opportunity for repentance, just as He gives to every person in this world (John 1:9; 2 Peter 3:9). At last mercy can go no further without interfering with the justice of God. At such a time God must act in order to be true to His character, which includes justice as well as mercy. It often becomes an act of love to cut off those who have had their opportunity, lest their evil example corrupt others (see PP 492). Had the inhabitants of Jericho so desired, they might all have shared in the salvation that came to Rahab and her house (see Additional Note at the close of this chapter).

 

၂၃. စခန်းအပြင်ဘက်တွင်။

ရာဟပ်သည် အချို့သောအချိန်အထိ စခန်းအပြင်ဘက်တွင် ထားခဲ့ပြီး၊ သူမအား ဘာသာပြောင်းသူအဖြစ် လက်ခံရန် ပြင်ဆင်ရန်ဖြစ်ပေမည်။ သင့်လျော်သောအချိန်တွင်၊ သူမနှင့် သူမ၏ဆွေမျိုးများသည် ယေဟောဝါ၏ဘာသာတရားတွင် ညွှန်ကြားချက်များရရှိပြီး ၎င်းတို့၏သာသနာမဟုတ်သော နည်းလမ်းများနှင့် ယုံကြည်ချက်များမှ သန့်စင်ပြီးနောက်၊ ဣသရေလအသင်းတော်ထဲသို့ လက်ခံခဲ့သည်ဟု ယူဆရသည်။ သူမသည် ယုဒလူမျိုးစု၏ မင်းသားဆလံ၏ဇနီးဖြစ်လာပြီး၊ ဗိုအာဇ်၏မိခင်ဖြစ်လာကာ၊ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏မယ်တော်ကြီး၏ ဘိုးဘွားတစ်ဦးဖြစ်လာသည် (မ ဿဲ ၁:၅ ကိုကြည့်ပါ)။ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏လူများထံ ပေါင်းစည်းလိုသူများအတွက် မည်မျှသောကောင်းချီးများကို စောင့်ဆိုင်းနေသနည်း။ ယေရှုခရစ်၏ ဧဝံဂေလိတရားသည် အမျိုးအစားနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်အဆိုးဆုံးကိုပင် ကျော်လွှားနိုင်ကြောင်း သိရှိခြင်းသည် မည်မျှအံ့ဖွယ်ဖြစ်သနည်း။ “ဆန္ဒရှိသူတိုင်း”၊ မည်သည့်အရောင်၊ လူမျိုး၊ သို့မဟုတ် ဘဝအဆင့်အတန်းမဆို၊ သားအဖြစ်လက်ခံခြင်း၏ ဂုဏ်ယူဖွယ်အခွင့်အရေးများကို ခံစားနိုင်သည်။

23. Without the camp. Rahab was left for some time without the camp, no doubt to prepare herself for admission as a proselyte. In due time she was admitted into the congregation of Israel, presumably after she and her kindred had been instructed in the religion of Jehovah and had purified themselves from their heathen ways and beliefs. She probably became the wife of Salmon, prince of Judah, and the mother of Boaz, and thus one of the ancestors of our Saviour (see on Matt. 1:5). What a blessed privilege awaits those who by faith join themselves to the people of God How wonderful to know that the gospel of Jesus Christ transcends even the most unfavorable heredity and environment “Whosoever will,” of any color or race, or station in life, may partake of the glorious privileges of sonship.

 

၂၆။ သူတို့ကို ကျိန်ဆိုခိုင်းသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ “သူတို့အား ကျိန်ဆိုစေခြင်း” ဖြစ်သည်။ သူသည် အကြီးအကဲများနှင့် မျိုးနွယ်စုများ၏ ခေါင်းဆောင်များအား သစ္စာကျိန်ဆိုခိုင်းခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ကတိသစ္စာကို မျိုးဆက်တစ်ဆက်မှ တစ်ဆက်သို့ လွှဲပြောင်းပေးနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

26. Adjured them. That is, “caused them to swear.” He no doubt made the elders and heads of their several tribes bind themselves by a solemn oath, so that a knowledge of their pledge might be passed on from generation to generation.

 

လူကို ကျိန်စာသင့်စေ။ ယေရိခေါမြို့၏ ကိစ္စတွင်၊ ကျိန်စာသည် မြို့တော်၏ ဖျက်ဆီးခံရမှုကို မျိုးဆက်သစ်များ၏ မျက်မှောက်တွင် အမြဲတမ်း အမှတ်ရနေစေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ မြို့ရိုးပြိုကျမှုသည် တိတ်ဆိတ်စွာ သက်သေထူလျက်ရှိသော်လည်း၊ မြို့ဟောင်းနေရာ၌ မြို့သစ်တစ်ခုတည်ဆောက်ခြင်းသည် ထိုအမှတ်တရများကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်နိုင်သည်။ ဤကျိန်စာသည် ဘုရားသခင်၏ ညွှန်ကြားချက်အရ ထုတ်ပြန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (၁ရာဇဝင် ၁၆:၃၄ ကိုကြည့်ပါ)။

Cursed be the man. In the case of Jericho the curse was doubtless intended to keep the memorial of the destruction of the city ever before the eyes of coming generations. The ruins of the city would go on bearing mute testimony, but a new city on the old site would obliterate the traces of such a memory. The curse was uttered by divine direction (see 1 Kings 16:34).

 

သူ၏သားဦးတွင်။ ဗေသလမြို့သား ဟိယေလမှ ဤဗျာဒိတ်ကို ပြည့်စုံစေခဲ့သည်ကို ၁ရာဇဝင် ၁၆:၃၄ တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ယောရှုအုပ်စာအုပ်တွင် ဤမှတ်တမ်းမရှိခြင်းသည် ယောရှုအုပ်စာအုပ်ကို ရာဇဝင်မရေးမီ အချိန်အတန်ကြာမှ ရေးသားခဲ့သည်ဟူသော သက်သေဖြစ်သည်။ ဤကျိန်စာထုတ်ပြန်ပြီး ငါးရာစုနှစ်အကြာတွင် ဟိယေလသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဆန့်ကျင်သည့် ဆိုးယုတ်သောဘုရင် အာဟပ်၏ ပုံသက်သေကို လိုက်နာကာ ယေရိခေါမြို့ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ဟိယေလသည် အချိန်ကာလကြာရှည်ကြာသည်နှင့်အမျှ ကျိန်စာသည် အာနိမ့်မရှိဖြစ်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့ပြီး၊ သို့မဟုတ် ထိုသို့သော ကျိန်စာသည် ဘုရားသခင်ထံမှ မဖြစ်ပေါ်နိုင်ဟု ယူဆခဲ့ပေမည်။ ထိုသို့သော ထူးဆန်းသော အမိန့်ကို အကြောင်းပြချက်မရှိဟု သူမြင်ခဲ့ပေမည်။ သို့သော် လူသားတို့၏ အကြံအစည်များသည် မနာခံမှု သို့မဟုတ် မယုံကြည်မှုအတွက် လုံလောက်သော အကြောင်းပြချက်မဟုတ်ပေ။

In his firstborn. The fulfillment of the prediction by Hiel the Bethelite is recorded in 1 Kings 16:34. The absence of this record in the book of Joshua is further proof that Joshua is further proof that Joshua was written some time before Kings. Five centuries after this curse was pronounced Hiel, following the example of the wicked king Ahab in resisting the word of the Lord, rebuilt the city of Jericho. Hiel might have thought that time had rendered the curse null and void, or that such a pronouncement could not have come from God. Perhaps he could see no reason at all for the strange command. But human reasonings are not a sufficient pretext for disobedience or unbelief.

 

ဟိယေလမှ မြို့ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်းမပြုမီ ယေရိခေါအနီးတွင် အခြေချမှုများရှိခဲ့သည့် မှတ်တမ်းများရှိသည်။ တရားဟောရာ ၃၄:၃ တွင် “ထန်းပင်မြို့” ဟုခေါ်သော မြို့တစ်မြို့ကို ဖော်ပြထားသည်။ ဤမြို့သည် ယောရှုသေဆုံးပြီးနောက် တရားသူကြီးများခေတ်အစောပိုင်းတွင် လူများနေထိုင်သည့်နေရာဖြစ်သည် (တရားသူကြီး ၁:၁၆)။ ထိုမြို့သည် မောဘဘုရင် ဧဂလုန်မှ ဣသရေလလူမျိုးများထံမှ သိမ်းယူခံခဲ့ရပုံရသည် (တရားသူကြီး ၃:၁၂၊ ၁၃)။ ထို့ပြင် အမ္မုန်လူမျိုး၏ ဘုရင် ဟာနုန်မှ ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခံရသော ဒါဝိဒ်၏ သံတမန်များသည် ၎င်းတို့၏ မုတ်ဆိတ်များပြန်လည်ပေါက်သည်အထိ ယေရိခေါတွင် နေရန် အမိန့်ပေးခံခဲ့ရသည် (၂ရာ ၁၀:၄၊ ၅)။ ထို့ကြောင့် ဟိယေလခေတ်မတိုင်မီကာလတွင် ထိုနာမည်ဖြင့်ဟိယေလခေတ်မတိုင်မီကာလတွင် ထိုနာမည်ဖြင့် မြို့တစ်မြို့ရှိခဲ့ပုံရသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် မြို့ဟောင်းနေရာ၏ တောင်ပေါ်တွင် မဟုတ်ဘဲ အနီးတစ်ဝိုက်တွင်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ဂျိုးဇီးဖပ်စ်သည် မြို့ဟောင်းနေရာကို ခေတ်သစ်မြို့တစ်ခုနှင့် ခွဲခြားဖော်ပြထားသည့်အလျှောက်၊ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ယေရိခေါမြို့သည် မြို့ဟောင်းတောင်ပေါ်မှ တစ်မိုင်အကွာတွင် တည်ရှိသည်။ ရှေးဟောင်းသုတေသီများသည် ဟိယေလ၏ ၉ ရာစုနှစ်မြို့၏ မြို့ရိုးများ၏ အပျက်အစီးများကို ဘယ်သောအခါမျှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ ၎င်းသည် မြို့ဟောင်းအပျက်အစီးများပေါ်တွင် ပိုမိုသေးငယ်သော စကေးဖြင့် တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် တိုက်စားမှုကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်။ ဟိယေလခေတ်မတိုင်မီကာလမှ ဖရက်မန့်သက်သေများအရ၊ မြို့ဟောင်းပြိုကျပြီးနောက် နှစ်ပေါင်း ၅၀၀ ခန့်အတွင်း ထိုနေရာတွင် အနည်းငယ်သာ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်းနေထိုင်သူများသာ ရှိခဲ့ပြီး မြို့တစ်မြို့ တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ ဤအချက်သည် ဟိယေလမှ ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်းဆိုင်ရာ ကျမ်းစာမှတ်တမ်းနှင့် ကိုက်ညီသည်။ လူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို စိန်ခေါ်နိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့၏ စိန်ခေါ်မှုနှင့် ဝေဖန်မှုမြှားများ ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ၊ ရှေးဟောင်းသုတေသီများ၏ တူးဖော်မှုဖြင့် ဖော်ထုတ်လာသော အပျက်အစီးများသည် ကျမ်းစာ၏ မှန်ကန်မှုကို တိတ်ဆိတ်စွာ သက်သေထူသည်။

There are records of a settlement in the vicinity of Jericho antedating the rebuilding of the city by Hiel. Deut. 34:3 makes mention of a city called the “city of palm trees.” This was an inhabited place early in the period of the judges (Judges 1:16), a short time after the death of Joshua. The same city appears to have been taken from the Israelites by Eglon, king of Moab (Judges 3:12, 13). Moreover, David’s ambassadors, who were maltreated by Hanun, king of the Ammonites, were commanded to tarry at Jericho till their beards were grown (2 Sam. 10:4, 5). It appears, therefore, that there was a town called by the name long before the time of Hiel. Yet probably this was not on the mound, but in the neighborhood. Josephus speaks of the site of the old city as if in distinction from a modern one; New Testament Jericho was a mile south of the mound. Archeologists have never discovered remains of the walls of Hiel’s 9th-century city, built probably on a much smaller scale on the ruins of the old city, and eventually eroded away. The fragmentary evidence from before Hiel’s day tends to indicate that there had been only a few intermittent occupants of the site, and no city had been built, for an interim of about 500 years after the fall of the old city. This fact agrees with the Scriptural account of the rebuilding by Hiel. Men may challenge God’s Word, but when they have spent their arrows of challenge and criticism, the ruins uncovered by the pick and shovel of the archeologist silently testify to the truthfulness of the Scripture record.

 

 

 

အခန်း ၆ အပေါ် ထပ်လောင်းမှတ်ချက်

ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ ယေရိခေါမြို့ကို သိမ်းပိုက်ခြင်းဖြင့် ထင်ရှားစွာ သရုပ်ပြထားသည့် ကာနာန်ပြည်သိမ်းပိုက်မှု သမိုင်းသည် ဓားသင်တိုင်းဖြင့် အလုံးအရင်းဖျက်ဆီးမှု၏ မှတ်တမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ယုံကြည်သူများပင်လျှင် ဤမှတ်တမ်းကြောင့် မကြာခဏ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခဲ့ရပြီး၊ အထူးသဖြင့် သံသယရှိသူများက ၎င်းကို အသုံးပြု၍ ဘုရားသခင်သည် သွေးဆာနေသော၊ သနားကရုဏာမရှိသူဟု သက်သေပြရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

additional note on chapter 6

The history of Israel’s conquest of Canaan, so strikingly illustrated by the capture of Jericho, presents a record of wholesale destruction by the edge of the sword. Even devout believers have often been troubled by this record, particularly because skeptics have sought thereby to prove God bloodthirsty and merciless.

 

သို့သော်၊ အချို့သောအချက်များကို သတိထားလျှင်၊ ဖျက်ဆီးမှုမှတ်တမ်းသည် လုံးဝပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ဘုရားသခင်သည် လူသားများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် သနားကရုဏာနှင့် တရားမျှတမှုကို ပြသထားသူအဖြစ် ထင်ရှားလာသည်။

However, if certain facts are kept in mind, the record of destruction takes on a very different hue, and God stands forth as One who has displayed both mercy and justice in His dealings with men.

 

ပထမအချက်မှာ၊ ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်၍ အပြစ်ပြုသူတိုင်းနှင့် ၎င်း၏ အုပ်ချုပ်မှုကို ပုန်ကန်သူတိုင်းသည် ၎င်းတို့၏ အသက်ရှင်ပိုင်ခွတ်ကို ဆုံးရှုံးသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကမ္ဘာတွင် ပုန်ကန်သူဖြစ်လာပြီး အစိုးရအား ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်သူသည် သေဒဏ်ထိုက်သူဟု ကြေညာခံရသည်။ မည်သည့်အစိုးရမဆို ၎င်း၏ ရန်သူများကို ဖယ်ရှားရန် လိုအပ်သော နည်းလမ်းများကို အသုံးမပြုပါက၊ ၎င်းသည် ဆက်လက်တည်ရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင်၏ စကြဝဠာအစိုးရသည် ပုန်ကန်မှုအားလုံးကို ချက်ချင်းမဟုတ်လျှင်ပင် နောက်ဆုံးတွင် ဖယ်ရှားမည့်အစီအစဉ်မရှိပါက အောင်မြင်စွာ ဆက်လက်တည်ရှိနိုင်မည်မဟုတ်ဟု ဥပမာမျှမဖြစ်ဘဲ ကြေညာနိုင်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ၎င်း၏ အလုံးစုံသောတန်ခိုးကြောင့် ပုန်ကန်သူများကို ထိန်းသိမ်းထားရုံမျှဖြင့် ပြီးပြည့်စုံသော ကမ္ဘာတစ်ခုသို့မဟုတ် စကြဝဠာတစ်ခုတွင် ပုန်ကန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည့် ကန့်သတ်ထားသော နယ်မြေတစ်ခုပါဝင်သည်ဟူသော အတွေးကို လက်မခံနိုင်ပေ။

The first fact to bear in mind is that any and all who sin against God and thus rebel against His government, forfeit their right to life. In our world a man who turns rebel and fights against the government is declared worthy of death. In the very nature of the case, no government can continue to exist unless it uses every necessary means to put down all enemies. It is no straining of analogies to declare that the great government of God’s universe cannot successfully continue if no plan is in operation that will ultimately, if not immediately, put down all rebellion. Simply for God to hold rebels at bay because of His omnipotence would be no satisfactory solution, for the ideal world or the ideal universe cannot include the thought of any restricted area where rebellion festers and foments.

 

ဒုတိယအချက်မှာ၊ ပုန်ကန်မှုကို ဖယ်ရှားရမည်ဖြစ်ပြီး၊ တရားမျှတမှုနိယာမအရ ပုန်ကန်သူသည် ၎င်း၏ အသက်ရှင်ပိုင်ခွတ်ကို ဆုံးရှုံးသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် လောကီအစိုးရတစ်ခုကဲ့သို့ တရားမျှတမှုလမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်းအတိုင်း မဆောင်ရွက်ခဲ့ဘဲ၊ သနားကရုဏာကိုလည်း ပြသခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏ ကြွလာခြင်းသည် ဆိုးယုတ်သူများအားလုံး၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ဆိုလိုသော်လည်း၊ ၎င်း၏ နှောင့်နှေးခြင်းအကြောင်းကို ကျမ်းစာတွင် ရှင်းပြထားသည်မှာ သခင်ဘုရားသည် “ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် စိတ်ရှည်သည်းခံတော်မူ၍၊ မည်သူမျှ ပျက်စီးစေလိုတော်မမူဘဲ၊ လူအားလုံး နောင်တရရန်” အလိုတော်ရှိသည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (၂ပေတရု ၃:၉)။ ထို့ပြင် ဧဇကျေလတွင် သခင်ဘုရားသည် ဆိုးယုတ်သူများ၏ သေခြင်းတွင် မနှစ်သက်ကြောင်း ဖတ်ရသည် (ဧဇကျေလ ၁၈:၂၃)။ ဆိုးယုတ်သောလူများနှင့်ပတ်သက်သော သခင်ဘုရား၏ မူဝါဒကို ဖော်ပြသည့် ဤကျမ်းစာထုတ်ပြန်ချက်များသည် ဣသရေလလူမျိုးတို့အား ကာနာန်လူမျိုးများကို ဖျက်ဆီးရန် အမိန့်ပေးထားသည့်အကြောင်းကို ဖော်ပြသည့်ထုတ်ပြန်ချက်များကဲ့သို့ပင် ကျမ်းစာ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်သည်။ လူတစ်ဦးသည် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်ကို ဖော်ပြသည့် နောက်ပိုင်းထုတ်ပြန်ချက်များကို လက်ခံပြီး ရှေ့ပိုင်းထုတ်ပြန်ချက်များကို ငြင်းပယ်လျှင် ညီညွတ်မှုမရှိပေ။

The second fact is this: Though rebellion must be put down, and though on the principle of justice a rebel has forfeited his right to life, God has not proceeded simply along the lines of justice as an earthly government would, but has also displayed mercy. The Bible explanation of why the coming of Christ, which means the ultimate destruction of all the wicked, is delayed, is that the Lord “is longsuffering to us-ward, not willing that any should perish, but that all should come to repentance” (2 Peter 3:9). And again in Ezekiel we read that the Lord takes no pleasure in the death of the wicked (Eze. 18:23). These statements of Scripture showing the Lord’s policy in relation to sinful men are as definitely a part of the Bible as are those concerning the Israelites’ being commanded to destroy the Canaanites. A man cannot consistently hold to the latter statements as describing the plan of God, and reject the former.

 

တတိယအချက်မှာ၊ စကြဝဠာအုပ်ချုပ်သူသည် သနားကရုဏာပြသပြီး လူတို့အား ၎င်းတို့၏ ပုန်ကန်မှုမှ ပြန်လှည့်ရန် အချိန်ပေးသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် စီရင်ဆုံးဖြတ်မှုနေ့တစ်ခု ရောက်ရှိရမည်။ ကျေးဇူးတော်နှင့် စမ်းသပ်ကာလကို အကန့်အသတ်မရှိ တိုးချဲ့ပေးလျှင်၊ ပုန်ကန်မှုနှင့် ဒုစရိုက်နှင့် အဆုံးမရှိသော အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးတစ်ခုသာရှိမည်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် ၎င်းကို လက်နက်ချခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။

The third fact is this: Even though the Ruler of the universe displays mercy and gives to men time in which to turn from their rebellion, there must ultimately come a day of reckoning. If grace and probation are extended indefinitely, we have merely a never-ending truce with rebellion and iniquity, which is the same as capitulating to it.

 

ကာနာန်လူမျိုးများကို ဣသရေလလူမျိုးတို့မှ ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော ပြဿနာသည် ရိုးရှင်းစွာဖြစ်သည်။ ပထမဦးစွာ၊ ကာနာန်လူမျိုးများသည် ဘုရားသခင်၏ အုပ်ချုပ်မှုကို ပုန်ကန်သူများဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန်ဖြစ်ပြီး၊ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့ကို ဖျက်ဆီးရန် ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုကို ပြသရန်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအနေဖြင့်၊ ၎င်းတို့အား ကျေးဇူးတော်နှင့် စမ်းသပ်ကာလတစ်ခုပေးခဲ့ပြီးကြောင်း သက်သေပြရန်ဖြစ်ပြီး၊ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏ သနားကရုဏာနှင့် စိတ်ရှည်သည်းခံမှုကို ပြသရန်ဖြစ်သည်။ ဤအဆိုနှစ်ရပ်ကို သက်သေပြရန် မခက်ခဲပေ။

The problem before us in connection with the destruction of the Canaanites by the Israelites, then, is simply this: first, to prove that the Canaanites were rebels against God’s government, thus to demonstrate the justice of God in having them destroyed; second, to prove that they had been given a period of grace and probation, thus to demonstrate the mercy and long-suffering of God. It is not difficult to prove both of these propositions.

 

ပထမအချက်နှင့်ပတ်သက်၍၊ မြေထဲပင်လယ်အရှေ့ဘက်ကမ်းခြေရှိ လူမျိုးများသည် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် နေထိုင်ခဲ့ဖူးသူများထဲတွင် အကျင့်ပျက်ပြီး ယုတ်ညံ့ဆုံးဖြစ်သည်မှာ သမိုင်းအချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် တပ်မက်မှုကို ဘာသာတရားတစ်ခုအဖြစ် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ သားသမီးများကို မိုလက်ဘုရားသခင်၏ မီးထဲသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ လေဝိအုပ်စာ ၁၈ တွင် ကာနာန်လူမျိုးများ၏ အကျင့်ဆိုးပုန်ကန်မှုကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြထားသည်။ စိတ်ကူးဉာဏ်နှင့် သမိုင်းဆိုင်ရာ ဗဟုသုတအနည်းငယ်သည် ကျန်အပိုင်းကို ဖြည့်စွမ်းပေးသည်။ ကျမ်းစာအရ ကာနာန်လူမျိုးများသည် အလွန်ယုတ်ညံ့လှသဖြင့် ထိုမြေကိုပင် ၎င်းတို့ကို “အန်ထုတ်ခဲ့” သည် (ဝတ်ပြု ၁၈:၂၈ ကိုကြည့်ပါ)။ ကာနာန်လူမျိုးများ၏ ဘာသာတရားနှင့် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ ထုံးတမ်းများကို တတိယတွဲ၊ စာမျက်နှာ ၁၂၆၊ ၁၂၉၊ ၁၆၂၊ ဒုတိယတွဲ၊ စာမျက်နှာ ၃၈-၄၀ တွင် ကြည့်ပါ။

As to the first, it is a simple matter of history that the peoples on the eastern seaboard of the Mediterranean were as corrupt and depraved as any who have ever dwelt upon this earth. They made a religion of lust. They sent their children into the fires of the god Molech. Lev. 18 presents briefly something of the moral rebellion of the Canaanites. The imagination and a little knowledge of history supply the rest. According to the Bible the Canaanites were so vile that the very land “spued” them out (see Lev. 18:28). On the religion and cult practices of the Canaanites, see Vol. I, pp. 126, 129, 162; Vol. II, pp. 38–40.

 

ဒုတိယအဆိုနှင့်ပတ်သက်၍ သမ္မာကျမ်းစာသည် အလွန်ထင်ရှားပါသည်။ ကမ္ဘာဦးကျမ်း အခန်းကြီး ၁၅ တွင် ဘုရားသခင်က အာဗြဟံအား သူ၏သားစဉ်မြေးဆက်တို့သည် ခါနာန်ပြည်ကို အမွေဆက်ခံရမည်ဟု ကတိပြုထားသည့်မှတ်တမ်းရှိသည်။ ထိုကတိသည် အဘယ်ကြောင့် နှောင့်နှေးနေရသည်ကို ဘုရားသခင်က အာဗြဟံအား ရှင်းပြရာ “အမောရိလူတို့၏ ဒုစရိုက်သည် မပြည့်စုံသေးပါ” (အခန်းကြီး ၁၆) ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဤနေရာတွင် အမောရိလူတို့သည် ခါနာန်ပြည်သားများကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့သည် အင်အားကြီးမားပြီး လွှမ်းမိုးထားသော လူမျိုးဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ အပြစ်သားများအပေါ် သနားကရုဏာထားမှုနှင့် ၎င်းတို့အား အချိန်ကာလတစ်ခုအထိ အခွင့်အရေးပေးထားမှုကို ဟောင်းလွှမ်းကျမ်းတွင် မည်သည့်နေရာမှ ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားခြင်းမရှိပါ။

As to the second proposition, the Bible is equally explicit. In the 15th chapter of Genesis is the record of the promise of God to Abraham, that his seed should inherit the land of Canaan. The explanation that God gave to Abraham as to why the promise would be so long in fulfilling, was that “the iniquity of the Amorites is not yet full” (v. 16). The Amorites here stand for the peoples of Canaan, for they were the powerful, dominant race. There is no statement anywhere in the OT that more clearly sets forth the fact of God’s mercy to sinners, and of how He gives to them a time of probation.

 

ဤတွင် ဘုရားသခင်၏ မိတ်ဆွေဖြစ်သော အာဗြဟံရှိသည်။ သခင်ဘုရားသည် အာဗြဟံအား ခါနာန်ပြည်ကို အမွေအဖြစ်ပေးလိုတော်မူသည်။ အကယ်၍ ဘုရားသခင်သည် လောကီအုပ်စိုးရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ဖြစ်ခဲ့ပါမူ၊ သူသည် မိမိ၏ ကတိကို ချက်ချင်းပြည့်စုံစေရန် အဆင့်များကို ချက်ချင်းလုပ်ဆောင်ပြီး သူ၏အနှစ်သက်ဆုံးသူအတွက် အတားအဆီးဖြစ်သူများကို နှင်ထုတ်လိမ့်မည် သို့မဟုတ် ဓားဖြင့်သတ်ပစ်လိမ့်မည်။ အာဏာရှင်များ၏ သမိုင်းသည် အာဏာတစ်ခုလုံးကို လက်ဝယ်ထားသူများဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်နှင့်မူ ထိုသို့မဟုတ်ပါ။ သူသည် အာဗြဟံအား သည်းခံရမည်ဟု ထိရောက်စွာ မိန့်တော်မူသည်။ သင်၏သားသမီးများနှင့် သင်၏သားသမီးများ၏ စတုတ္ထမျိုးဆက်အထိလည်း သည်းခံရမည်။ သင့်အပေါ်ထားသော ငါ၏မေတ္တာသည် ကြီးမားသည်။ သင်နှင့်သင်၏သားစဉ်မြေးဆက်အတွက် ငါ၏ကတိကို ပြည့်စုံစေလိုပါသည်။ ငါ၏နှလုံးသားအတွက် ထိုအရာထက် ပိုမိုပျော်ရွှင်မှုပေးနိုင်သည့်အရာ မရှိပါ။ သို့သော်—ဤသည်မှာ အရေးပါသောအချက်ဖြစ်သည်။ သခင်ဘုရားက “ငါသည် ယခုကတိကို ပြည့်စုံစေရန် အာဏာမရှိပါ” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သလား။ မဟုတ်ပါ။ သူသည် အာဏာအားလုံးရှိတော်မူသည်။ သူသည် ခါနာန်ပြည်သားများအားလုံးကို ရုတ်တရက် မီးဖြင့်လောင်ကျွမ်းစေရန် ကောင်းကင်မှ မီးပို့ပေးနိုင်သည်။ မဟုတ်ပါ၊ ထိုအရာသည် ပြဿနာမဟုတ်ပါ။ နှောင့်နှေးရခြင်းသည် “အမောရိလူတို့၏ ဒုစရိုက်သည် မပြည့်စုံသေးပါ” ဟူသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ ကျေးဇူးတော်ကာလကို အပြစ်ပြုလျက် လုံးဝဆုံးရှုံးခြင်းမရှိသေးပါ။ ၎င်းတို့အား နောက်ထပ်သနားကရုဏာပြရန် ရှိသေးသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားများနှင့် ဆက်လက်တောင်းပန်ရမည်ဖြစ်သည်။

Here was Abraham, the friend of God. The Lord desired to give to him the land of Canaan for an inheritance. If God had been like an earthly ruler, He would doubtless have taken immediate steps to see that His promise was fulfilled for His favorite, and would have driven out or put to the sword all who stood in the way. That has been the history of despots who had all power in their hands. But not so with God. He declared in effect to Abraham, You must be patient. Your children and your children’s children to the fourth generation must also be patient. My love to you is great. I long to fulfill for you and yours My promise. Nothing would bring greater pleasure to My heart. But—ah, here is the significant fact. Did the Lord say, But I have no power to fulfill My promise now? No; He had all power. He could have sent fire from heaven suddenly to consume all the inhabitants of Canaan. No, that was not the problem. The delay was because the cup of the “iniquity of the Amorites is not yet full.” In other words, they had not completely sinned away their day of grace. There was still further mercy to be extended to them. God’s Spirit was yet to plead with their hearts.

 

ထို့ကြောင့် နောက်ထပ် ၄၀၀ နှစ်ကြာအောင် အမောရိလူတို့၏ မျိုးဆက်တစ်ဆက်ပြီးတစ်ဆက်သည် ပို၍ဆိုးရွားလာသော ယုတ်မာမှုကို ဆက်လက်ကျင့်သုံးရန် ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဘု ရင်းသည် ၎င်းတို့ကို ဖျက်ဆီးရန် အမိန့်ပေးတော်မူသည်။ ယင်းသည် ၎င်းတို့၏ ဒုစရိုက်ခွက်သည် ပြည့်လျှံသွားသည့်အခါ ဖျက်ဆီးရန် အမိန့်ပေးခြင်းဖြစ်သည်ဟု ကောက်ချက်ချရာ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့အား နောက်ထပ်သနားကရုဏာပြခြင်းသည် အကျိုးမရှိတော့ပြီဖြစ်သည်။

And so for 400 years more, generation after generation of the Amorites was permitted to live and to practice increasing abominations. Then God ordered their destruction. The reasonable conclusion is that their destruction was decreed because their cup of iniquity was full, that nothing would be gained by further extending mercy to them.

 

မိဘများနှင့်အတူ ၎င်းတို့၏သားသမီးများကို ဖျက်ဆီးခြင်းသည် အကြောင်းပြချက်အနေဖြင့် ငယ်ရွယ်သောမျိုးဆက်သည် ၎င်းတို့မတိုင်မီ မျိုးဆက်များ၏ လမ်းစဉ်ကို အတိအကျ လိုက်လံမည်ဖြစ်ပြီး၊ အကျင့်ပျက်ခြစားမှု၊ ပုန်ကန်မှုနှင့် ယုတ်မာမှုတို့၏ သဘောထားသည် ၎င်းတို့၏ မိဘများကဲ့သို့ ၎င်းတို့၏သဘာဝအတွင်း နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေပြီး လွှမ်းမိုးထားသည်ဟု ယူဆသည်။ မိဘများကို ဖျက်ဆီးပြီး ငယ်ရွယ်သောမျိုးဆက်ကို ထားခဲ့ပါက အကျင့်ပျက်ခြစားမှု၏အစေ့ကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းသာဖြစ်လိမ့်မည်။ အကယ်၍ သံသယရှိသူသည် ငယ်ရွယ်သောမျိုးဆက်သည် ၎င်းတို့မတိုင်မီ မျိုးဆက်များ၏ လမ်းစဉ်ကို ခြွင်းချန်ထားဘဲ လိုက်နာမည်မဟုတ်ဟု ဆိုပါက သက်သေထူရန် ဝန်ထုပ်သည် ၎င်းထံတွင်ရှိသည်။ သို့သော် ထိုသို့သောဆိုချက်ကို ဆန့်ကျင်သည့် ယူဆချက်များအားလုံးရှိပြီး၊ ထို့ကြောင့် ငယ်ရွယ်သောမျိုးဆက်ကို ဖျက်ဆီးခြင်းသည် သက်ကြီးရွယ်အိုမျိုးဆက်ကို ဖျက်ဆီးခြင်းကဲ့သို့ အကြောင်းပြချက်ရှိလာသည်။

The destruction of the children along with their parents finds its justification on the ground that the younger generation would follow exactly the path of all the generations that had gone before them, that the bent to corruption and rebellion and depravity was deep seated and all-dominant in their natures, the same as in that of their parents. To have destroyed the parents and left the younger generation would have been but to preserve the seed of corruption. On the skeptic rests the burden of proof if he claims that the rising generation would not have followed the very same course that the preceding generations had followed without exception. But all the presumptions are against any such claim, and thus the destruction of the younger generation becomes as reasonable as the destruction of the older.

 

ဘုရားသခင်သည် လူသားများကို တရားစီရင်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ နောက်ထပ်သက်သေများကို ရေလွှမ်းမိုးခြင်း၏မှတ်တမ်းတွင် ဖော်ပြထားသည်။ ဘုရားသခင်သည် လူသားများ၏ယုတ်မာမှုသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကြီးမားကြောင်း၊ သူတို့၏နှလုံးသား၏အကြံအစည်များသည် အမြဲတစေ မကောင်းမှုသာဖြစ်ကြောင်း မြင်တော်မူသည်။ ဤသည်မှာ အမှန်ပင် မျှော်လင့်ချက်မရှိသောအခြေအနေတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုသို့သောအခြေအနေကို ဘုရားသခင်က အကန့်အသတ်မရှိဆက်လက်ခွင့်ပြုထားခြင်းသည် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးရှေ့တွင် ထိုကဲ့သို့သော ထင်ရှားပြီး ဆိုးရွားသောပုန်ကန်မှုကို လျစ်လျူရှုထားသည်ဟု ဝန်ခံရာ သို့မဟုတ် ၎င်းကို ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်းမရှိသည်ဟု ဝန်ခံရာရောက်သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ရေလွှမ်းမဖြစ်မီ လူသားများအပေါ် ချက်ချင်းတရားစီရင်ခြင်းမပြုခဲ့ပေ။ သူသည် “ငါ၏ဝိညာဉ်သည် လူသားနှင့် အမြဲတစေ ရုန်းကန်နေမည်မဟုတ်” ဟု ကြေညာခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် ၎င်းတို့အား နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာနှစ်ဆယ် ပေးခဲ့သည် (ကမ္ဘာ ကျမ်း ၆:၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤကာလအဆုံးတွင် ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်သည် အပြစ်ရှိသောနှလုံးသားများနှင့် ရုန်းကန်ခြင်းဖြင့် မည်သည့်အကျိုးကိုမျှ မရရှိနိုင်တော့ကြောင်း ကျိုးကြောင်းဆီလျှော်သော နိဂုံးချုပ်ချက်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် လူသားနှလုံးသားများကို သစ္စာစောင့်သိမှုသို့ ပြန်လည်ဆွဲဆောင်ရန် မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ဆောင်နိုင်တော့သည့်အခါ၊ ကရုဏာနေ့သည် ပြီးဆုံးသွားသည်။ လူသားသည် ဝိညာဉ်တော်၏ တောင်းပန်ခယျှင်းကို နားမထောင်ရန် ငြင်းပယ်ခြင်းဖြင့် သူကိုယ်တိုင် ၎င်းကို အဆုံးသတ်ခဲ့ပြီး၊ တရားစီရင်ခြင်းမှလွဲ၍ မည်သည့်အရာမျှ မကျန်ရစ်တော့ပေ။

Further evidence regarding God’s dealing with men in judgment is revealed in the record of the Flood. God saw that the wickedness of man was great in the earth, and that every imagination of the thoughts of his heart was only evil continually. Here was certainly a hopeless state. For God to allow such a condition to continue indefinitely would be tantamount to admitting before the universe that He either was indifferent to such flagrant, outrageous rebellion, or else was unable to cope with it. Yet the Lord did not immediately bring judgment upon the antediluvians. He declared, “My spirit shall not always strive with man,” yet He gave them 120 years more (see Gen. 6:3). The reasonable conclusion is that by the end of this time nothing more could be gained by God’s Spirit striving with sinful hearts. And when God can do nothing more to woo human hearts back to allegiance, then the day of mercy ends. Man indeed has himself ended it by his refusal to listen to the pleadings of the Spirit, and nothing but judgment can remain.

 

ဘုရားသခင်သည် ရေလွှမ်းမဖြစ်မီ လူသားများနှင့် ဆက်ဆံပုံ၊ ကာနန်လူမျိုးများကို ဖျက်ဆီးခြင်းမပြုမီ ၎င်းတို့အပေါ် သည်းခံပုံတို့နှင့်ပတ်သက်သော ဤသို့သော ကျမ်းစာထဲတွင်ဖော်ပြထားသော ထုတ်ဖော်ချက်များသည်၊ ကာနန်လူမျိုးများကို ဖျက်ဆီးရန် ဣသရေလလူမျိုးများထံ ပေးထားသောအမိန့်ကဲ့သို့ပင်၊ ကျမ်းစာ၏တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်နှင့် စရိုက်လက္ခဏာကို ထင်ရှားစေသည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ မကြာခဏအလေးပေးမပြောနိုင်ပေ။ ကာနန်လူမျိုးများ၏ ဖျက်ဆီးခြင်းအတွက် သီးခြားအမိန့်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး၊ ဤတစ်ခုတည်းသောအချက်ဖြင့် ဘုရားသခင်၏စရိုက်ကို တိုင်းတာရန်ကြိုးစားခြင်းသည်၊ ယနေ့ခေတ်ပြည်နယ်တစ်ခု၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတစ်ဦး၏ ရာဇဝတ်သားတစ်ဦးအတွက် နောက်ထပ်လွတ်ငြိမ်းခွင့်ပေးရန် ငြင်းပယ်ပြီး လည်ပင်းကြိုးဖြင့် ကွပ်မျက်ရန် အမိန့်ပေးသည့် သီးခြားထုတ်ပြန်ချက်တစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ကာ၊ ထိုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် နှလုံးမရှိ၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူဖြစ်သည်ဟု သက်သေပြရန်ကြိုးစားခြင်းကဲ့သို့ မဖြစ်မနေ မဆီမဆိုင်ဖြစ်သည်။

We cannot too often emphasize the fact that such statements as these from the Bible regarding God’s dealings with man before the Flood, and His long-suffering with the Canaanites before their destruction, are as definitely a part of the Bible, and a revelation of the plans and character of God, as the command to the Israelites to destroy the Canaanites. To fasten upon the isolated command for the destruction of the inhabitants of Canaan, and insist on measuring the character of God by this lone fact, is as unreasonable as to seize upon a lone statement of a governor of one of our modern states, wherein he refuses further reprieve for a criminal and gives him over to the gallows, and attempt therefrom to prove that the governor was a heartless, cruel man.

 

သေခြင်းနှင့် ဖျက်ဆီးခြင်းသည် မည်သည့်အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို စဉ်းစားရန် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအတွေးများဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်ကိုကြောက်ရွံ့ပြီး ကျမ်းစာကို ယုံကြည်သောသူတစ်ဦးသည်၊ ကမ္ဘာ့သမိုင်းတစ်လျှောက် အချိန်အမျိုးမျိုးတွင် ဆိုးယုတ်သူများ၏ဖျက်ဆီးခြင်းကို ဖတ်ရှုပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ဆိုးယုတ်သူများအားလုံး၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို စဉ်းစားသောအခါ၊ သူ့စိတ်ထဲတွင် စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသော အတွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို ဝန်ခံနိုင်သည်။ သို့သော် ဆိုးယုတ်ပြီး ဖျက်ဆီးတတ်သောနည်းလမ်းများဖြင့် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် ခေါင်းမာစွာ ဆုံးဖြတ်ထားသူများအပေါ် နောက်ဆုံးတွင် ဖျက်ဆီးခြင်းမပြုပါက၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် မည်သည့်ကမ္ဘာနှင့် မည်သည့်စကြဝဠာတွင် နေထိုင်ရမည်ကို စဉ်းစားရခြင်းသည် ပို၍ပင် စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

Death and destruction are horrible thoughts to contemplate under any circumstances, and the most God-fearing and Bible-believing individual may willingly admit that he is filled with distressing thoughts as he reads of the destruction of the wicked at different times in the history of the world, and as he contemplates the final destruction of all evildoers. But it would be far more distressing to contemplate the kind of world and the kind of universe we would be forced to live in, if summary destruction were not ultimately meted out to all who were stubbornly determined to continue on in their sinful, corrupting ways.

 

အမှန်စင်စစ်၊ ဆိုးယုတ်သူများအပေါ် တရားစီရင်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော ဤမေးခွန်းတစ်ခုလုံးသည် သံသယရှိသူ၏သဘောထားတွင် မညီညွတ်မှုကို ဖော်ပြသည်။ မကြာခဏဆိုသလို သံသယရှိသူတစ်ဦးသည် ခရစ်ယာန်များထံသို့ မေးခွန်းတစ်ခုကို ပစ်ပေါက်လေ့ရှိသည်– အကယ်၍ ကောင်းကင်တွင် အုပ်ချုပ်ပြီး ကိစ္စရပ်များကို ညွှန်ကြားသော ဘုရားသခင်ရှိပါက၊ ဆိုးယုတ်သူများကို ဤကမ္ဘာကို လွှမ်းမိုးခွင့်ပြုပြီး ၎င်းတို့၏ ဆိုးရွားသောလုပ်ရပ်များဖြင့် သနားစရာကောင်းသော အပြစ်မရှိသူများကို ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒုက္ခပေးစေသည်ကို အဘယ်ကြောင့် ခွင့်ပြုသနည်း။ ထို့နောက် ထိုသံသယရှိသူသည် မကြာမီတွင် ပြန်လှည့်ပြီး၊ သင်ခရစ်ယာန်များကြေညာသည့်အတိုင်း ဘုရားသခင်သည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာရှိသောဘုရားဖြစ်ပါက၊ အဘယ်ကြောင့် ကမ္ဘာ့သမိုင်းတစ်လျှောက် အချိန်အမျိုးမျိုးတွင် လူများကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ရွေးချယ်ထားသောအုပ်စုတစ်ခုမှလွဲ၍ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးမည်နည်းဟု ကဲ့ရဲ့စွာ မေးမြန်းသည်။ သို့သော် သံသယရှိသူသည် ပထမမေးခွန်းသည် ဒုတိယမေးခွန်းတွင် ၎င်း၏အဖြေကို တွေ့ရှိကြောင်း သဘောမပေါက်ပုံရသည်။ ထို့ကြောင့်၊ သူသည် ဘုရားသခင်ကို ဆိုးယုတ်သူများအပေါ် လက်စားချေရန် အဘယ်ကြောင့်မပြုသနည်းဟု မေးမြန်းပြီးနောက်၊ ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်းများကို ဆန့်ကျင်ပြီး ဆူညံပူညံလုပ်ရန် မညီညွတ်ကြောင်း သဘောမပေါက်ပေ။

Indeed, this whole question of judgment upon the wicked reveals the inconsistency in the attitude of the skeptic. How often a scoffer hurls at Christians the inquiry, If there is a God in heaven who rules and directs affairs, why does He permit evil men to dominate this world and to carry on all their terrible practices that bring sorrow and trouble to poor innocent creatures? Then the same scoffer will turn around a little later and ask sneeringly, If God is a God of love, as you Christians declare, why did He bring destruction on people at different times in the world, and why is He finally going to destroy all except a select group? But the skeptic does not seem to realize that the first question finds its answer in the second. And accordingly, he does not realize that he is inconsistent in raising a clamor against the judgments of God when he has just inquired why God does not wreak vengeance upon evildoers.

 

ဤပြဿနာတစ်ခုလုံး၏ သဟဇာတဖြစ်မှုကို ဤတွင်ဖော်ပြထားသော ဘုရားသခင်၏ဆက်ဆံပုံများတွင် တွေ့ရှိသည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျမ်းစာကြေညာသည့်အတိုင်း စကြဝဠာတွင် အုပ်ချုပ်သည်။ သူ၏အလိုတော်နှင့် အုပ်ချုပ်မှုသည် နောက်ဆုံးတွင် နေရာတိုင်းတွင် အမြင့်ဆုံးဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး၊ ပုန်ကန်မှုများကို နှိမ်နှင်းမည်ဖြစ်သည်။ ဆိုးယုတ်သူများသည် အပြစ်မရှိသူများကို အမြဲတစေ ဖိနှိပ်မည်မဟုတ်။ မတရားမှုသည် အားနည်းသူများနှင့် အကူအညီမဲ့သူများအပေါ် အမြဲတစေ ပေးအပ်မည်မဟုတ်။ လူသားထက် ပိုမိုရှည်လျားသောရှုထောင့်ဖြင့် အရာအားလုံးကို ကြည့်ရှုသော ဘုရားသခင်သည်၊ ပြိုလဲသောသတ္တဝါများအပေါ် အကြံအစည်ရှိသောယုံကြည်သူများထက်ပင် ပိုမိုသောချစ်ခြင်းမေတ္တာရှိပြီး၊ နှိမ့်ချပြီး ဖြောင့်မတ်သူများကို ကယ်တင်ရုံသာမက၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်းနေထိုင်သော ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကို ၎င်းတို့အား နောက်ဆုံးတွင် ပေးအပ်ရန်သာမက၊ ပုန်ကန်သူများထဲမှ တတ်နိုင်သမျှ များများကို ကယ်တင်လိုသည်။

The harmony in this whole problem is found in such dealings of God as are here cited. God does rule in the universe, as the Bible declares. His will and government ultimately will be supreme everywhere, and rebellion will be put down. The wicked will not always oppress the innocent. Injustice will not always be meted out to the weak and helpless. The God who looks at all things in a longer perspective than man, and whose love for fallen creatures is greater than that of even the most devout believer, desires not only to save the meek and the upright and give to them ultimately a new earth wherein dwelleth righteousness but also to salvage from the hosts of the rebellious as many as possible.

 

ဘုရားသခင်၏ သည်းခံမှု၊ မည်သူမျှ ပျက်စီးမသွားစေလိုဘဲ၊ အားလုံး နောင်တရရန် လိုလားသည့်အချက်သည် ဤသံသယမေးခွန်းနှစ်ခုအနက် ပထမမေးခွန်းကို ယုံကြည်စရာဖြစ်စေသည်။ ဘုရားသခင်၏သည်းခံမှု၏ဤအချက်ရှိသောအခါ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ကမ္ဘာတွင် မတရားမှုကို ကြည့်ရှုနိုင်ပြီး၊ ဘုရားသခင်သည် အုပ်ချုပ်သူဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်နိုင်သည်။ ပြီးတော့ တရားမျှတမှုသည် နောက်ဆုံးတွင် ပုန်ကန်မှုတွင် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သူများကို ဖျက်ဆီးရန် တောင်းဆိုသည့် ရိုးရှင်းသောအချက်ကို ကျွန်ုပ်တို့၏စိတ်ထဲတွင် ထားရှိသောအခါ၊ ဒုတိယမေးခွန်းအတွက် အဖြေရှိသည်။ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းများအတွက် တောင်းပန်ရန် မလိုအပ်ပေ၊ ၎င်းတို့သည် အတိတ်တွင် အပြစ်သားများအပေါ် ပြစ်ဒဏ်ပေးခဲ့ပြီး အနာဂတ်တွင် ပြစ်ဒဏ်ပေးရမည်ဖြစ်သည်။

It is this fact of the Lord’s long-suffering, of His not being willing that any should perish, but that all should come to repentance, that gives plausibility to the first of these two skeptical questions. When we have this fact of God’s long-suffering, we have the answer to the first question; we can view the injustice in our world, and still believe that God is ruler. And when we keep in our minds the simple fact that justice ultimately demands the destruction of those who continue in open rebellion, we have the answer to the second question. There is no necessity for offering an apology for the judgments of God that have been meted out to sinners in the past and are yet to be meted out in the future.

 

ဘုရားသခင်သည် ကာနန်လူမျိုးများကို ဖျက်ဆီးရန် အသုံးပြုသောနည်းလမ်းနှင့်ပတ်သက်သော မေးခွန်းကို ဆွေးနွေးရန် မလိုအပ်ပေ၊ ဘုရားသခင်သည် ၎င်းတို့ကို ဖျက်ဆီးရာတွင် တရားမျှတသည်ကို သတိပြုရုံဖြင့် လုံလောက်သည်။ တစ်ချိန်တွင် ရေကို၊ တစ်ချိန်တွင် မီးကို၊ တစ်ချိန်တွင် ကပ်ရောဂါကို၊ နောက်တစ်ချိန်တွင် ကာနန်လူမျိုးများကဲ့သို့ ဓားကို အသုံးပြုခြင်းသည်၊ ဖျက်ဆီးခြင်း၏ တရားမျှတမှုကို မေးခွန်းထုတ်ရာတွင် မည်သည့်အရာမျှ မသက်ဆိုင်ပေ၊ ယနေ့ခေတ်တွင် လျှပ်စစ်ရှော့ဖြင့် ကွပ်မျက်ခြင်း၊ လည်ပင်းကြိုးဖြင့် ကွပ်မျက်ခြင်း သို့မဟုတ် သေနတ်ဖြင့်ပစ်သတ်ခြင်းတို့၏ ဆွေမျိုးသုံးစွဲမှုသည် သေဒဏ်ပြစ်ဒဏ်နှင့်ပတ်သက်သော မေးခွန်းကို မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ပင်။ ကျွန်ုပ်တို့၏အာရုံစူးစိုက်မှုကို သင့်လျော်စွာရရှိသည်မှာ သေဒဏ်၏ တရားမျှတမှုဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏နည်းလမ်းမဟုတ်ပေ။

It is hardly necessary to discuss the question of the method God employed in bringing destruction to the Canaanites; it is enough to note that God was just in destroying them. That He should at one time use water, another time fire, another time plague, and still another time, as in the case of the Canaanites, the sword, has no more bearing on the question of the justification for the destruction than has the relative use of electrocution, hanging, or a firing squad on the question of capital punishment today. It is the justice of capital punishment and not the method that properly receives our attention.

 

ဝေဖန်သူများက ဘုရားသခင်သည် သူ၏ရွေးချယ်ထားသောလူမျိုး ဣသရေလလူမျိုးကို ကွပ်မျက်သူများအဖြစ် ခန့်အပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်ဟု အကြံပြုထားသည်၊ ၎င်းသည် အပြစ်နှင့် ပုန်ကန်မှု၏ ဆိုးရွားမှုကို ၎င်းတို့၏စိတ်ထဲတွင် အထင်အရှားထင်ရှားစေရန် ဖြစ်သည်။ ဣသရေလလူမျိုးများအတွက် သတိပေးချက်မှာ ၎င်းတို့သည် ကာနန်လူမျိုးများ၏ ရွံရှာဖွယ်ရာများထဲသို့ မကျရောက်ရန် သတိထားရန်ဖြစ်သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ၎င်းတို့သည် အလားတူအဆုံးသတ်ကို ခံစားရလိမ့်မည် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၈:၂၈–၃၀ ကိုကြည့်ပါ၊ ရောမ ၁၁:၁၅–၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

Commentators have suggested that perhaps the Lord saw fit to have His chosen people, Israel, as executioners, in order that they might have mostly vividly impressed on their minds the awfulness of sin and rebellion; for the warning to the Israelites was that they should take care not to fall into the abominations of the Canaanites lest they suffer the same fate (see Lev. 18:28–30; cf. Rom. 11:15–22).

 

သို့သော် ဣသရေလလူမျိုးသည် ကာနန်ပြည်သိမ်းပိုက်ရန် ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်ကို အပြည့်အဝလိုက်နာခဲ့ပါက၊ ကာနန်လူမျိုးများ၏ ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ဖြစ်ရပ်များ၏လမ်းကြောင်းသည်၊ အနည်းဆုံး အကြီးမားဆုံးအတိုင်းအတာအထိ၊ အမှန်တကယ်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များနှင့် ကွဲပြားခြားနားမည်ဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် ဆက်စပ်သောမူများနှင့်အတူ ဖော်ပြပြီးသားမူများကို ပြန်လည်ဖော်ပြသောအခါ ထင်ရှားသည်။

However, had Israel fully carried out God’s plan for the conquest of Canaan, the course of events, as regards the destruction of the Canaanites, would have been different, at least in great degree, from what actually took place. This becomes evident when the principles already given are restated in the context of related principles:

 

၁. ဘုရားသခင်သည် သမိုင်း၏ တရားသူကြီးအဖြစ်၊ လူမျိုးများ၏ ကာလသက်တမ်းနှင့် နယ်မြေအတိုင်းအတာကို ဆုံးဖြတ်သည် (ဒံယေလ ၂:၂၁၊ တမန်တော် ၁၇:၂၆၊ ဒေသာနာကျမ်း ၃၂:၈ ကိုကြည့်ပါ၊ အီဒီ ၁၇၄၊ ၁၇၆၊ ၁၇၇ ကိုလည်းကြည့်ပါ)။ သူသည် သူ၏ဘုရားသခင့်အလိုတော်၏ အကြံအစည်များကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ကမ္ဘာ့ရေးရာများကို တိတ်တဆိတ်၊ သည်းခံစွာ လမ်းညွှန်သည် (အီဒီ ၁၇၃၊ ၁၇၈)။ သို့သော် လူမျိုးတစ်မျိုးစီသည် ဘုရားသခင်က ၎င်းအား ပေးထားသော အာဏာကို အသုံးပြုမှုနှင့်၊ သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းရာတွင် ၎င်း၏သစ္စာစောင့်သိမှုဖြင့် ၎င်း၏ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်သည် (အီဒီ ၁၇၄၊ ၁၇၅၊ ၁၇၇၊ ၁၇၈၊ ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၉:၁၆ ကိုကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏မူများကို ဆန့်ကျင်ခြင်းသည် လူမျိုးတစ်မျိုး၏ ပျက်စီးခြင်းကို ဆိုလိုသည် (ဒံယေလ ၅:၂၂–၃၁၊ ဂျီစီ ၅၈၄၊ ပီပီ ၅၃၆ ကိုကြည့်ပါ)၊ အကြောင်းမှာ သူ၏ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဆက်နွှယ်ပြီး သူ၏စရိုက်ကို ဖော်ပြသည့်အရာများသာ တည်တံ့နိုင်သည် (အီဒီ ၁၈၃၊ ၂၃၈၊ ၃၀၄)။

1.  God, the great arbiter of history, determines the duration and territorial extent of the nations (Dan. 2:21; Acts 17:26; see on Deut. 32:8; see also Ed 174,  176, 177). Silently, patiently He guides the affairs of earth in order to work out the counsels of His divine will (Ed 173, 178). Each nation, nevertheless, determines its own destiny by its use of the power granted to it by God, by the fidelity with which it fulfills His purpose for it (Ed 174,  175,  177, 178; see on Ex. 9:16). Opposition to God’s principles means national ruin (see Dan. 5:22–31; GC 584; PP 536), for only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure (Ed 183,  238, 304).

 

၂. ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလလူမျိုးကို သူ၏ရွေးချယ်ထားသောလူမျိုးအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းသည် ၎င်းတို့အပေါ် ဘက်လိုက်မှုကြောင့်မဟုတ်၊ သူသည် သူတို့ကို လက်ခံခဲ့သည့်အခြေအနေများနှင့် အတူတူပင် မည်သည့်လူမျိုးကိုမဆို လက်ခံခဲ့မည်ဖြစ်သည် (တမန်တော် ၁၀:၃၄၊ ၃၅၊ ၁၇:၂၆၊ ၂၇၊ ရောမ ၁၀:၁၂၊ ၁၃)။ အာဗြဟံသည် ဘုရားသခင်နှင့် ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေးသို့ ဖိတ်ခေါ်မှုကို အလျှင်အမြန်တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး၊ သူကိုယ်တိုင် ဘုရားသခင်ကို သစ္စာရှိစွာ ဝတ်ပြုရန်နှင့် သူ၏သားစဉ်မြေးဆက်များကို လည်း ထိုနည်းတူလေ့ကျင့်ပေးရန် လိုက်နာခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၈:၁၉)။ ထို့ကြောင့် အာဗြဟံ၏သားစဉ်မြေးဆက်များသည် လူသားများအကြား ဘုရားသခင်၏ကိုယ်စားလှယ်များဖြစ်လာပြီး၊ သူနှင့်ပြုလုပ်ခဲ့သော ပဋိညာဉ်ကို ၎င်းတို့ထံ အတည်ပြုခဲ့သည် (ဒေသာနာကျမ်း ၇:၆–၁၄)။ ၎င်းတို့၏ အခြားလူမျိုးများထက် အဓိကအားသာချက်မှာ ဘုရားသခင်သည် ၎င်းတို့ကို သူ၏ထုတ်ဖော်ထားသောအလိုတော်၏ ထိန်းသိမ်းသူများအဖြစ် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး (ရောမ ၃:၁၊ ၂)၊ ၎င်း၏မူများကို ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းသို့ ဖြန့်ဝေရန် တာဝန်ပေးခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၂:၃၊ ဟေရှာယ ၄၂:၆၊ ၇၊ ၄၃:၁၀၊ ၂၁၊ ၅၆:၃–၈၊ ၆၂:၁–၁၂၊ ပီပီ ၄၉၂၊ စီအိုအယ်လ် ၂၉၀)။

2.  God did not select Israel as His chosen people because of partiality for them; He would have accepted any nation on the same conditions that He accepted them (Acts 10:34, 35; 17:26, 27; Rom. 10:12, 13). It was simply that Abraham responded without reserve to the invitation to covenant relationship with God, to serve God faithfully himself, and to train his posterity to do likewise (Gen. 18:19). Accordingly, Abraham’s descendants became God’s representatives among men, and the covenant made with him was confirmed to them (Deut. 7:6–14). Their chief advantage above other nations was that God made them the custodians of His revealed will (Rom. 3:1, 2) and charged them with the dissemination of its principles throughout the world (Gen. 12:3; Isa. 42:6, 7; 43:10, 21; 56:3–8; 62:1–12; PP 492; COL 290).

 

၎င်းတို့သည် ဤတာဝန်ကို ထိရောက်စွာ ထမ်းဆောင်နိုင်ရန်နှင့် ၎င်းတို့သည် သူ၏လိုအပ်ချက်များကို လိုက်နာမှုအပေါ် မူတည်ပြီး (ဒေသာနာကျမ်း ၂၈:၁၊ ၂၊ ၁၃၊ ၁၄၊ ဇာခရိ ၆:၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလလူမျိုးကို မယှဉ်နိုင်သော ကောင်းချီးများ ပေးအပ်ရန် အစီအစဉ်ပြုခဲ့သည် (ဒေသာနယကျမ်း ၇:၁၂–၁၆၊ ၂၈:၁–၁၄၊ စီအိုအယ်လ် ၂၈၈၊ ၂၈၉)။ သူသည် ၎င်းတို့ကို ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကြီးကျယ်ဆုံးသော လူမျိုးဖြစ်လာရန် လိုအပ်သော အဆောက်အဦးများဖြင့် ထောက်ပံ့ရန် ကြံရွယ်ခဲ့သည် (စီအိုအယ်လ် ၂၈၈)။ ဣသရေလလူမျိုးထံ ရောက်ရှိလာသော ကောင်းချီးများတွင်၊ အနီးအနားရှိလူမျိုးများသည် ဘုရားသခင်နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်းသည် အကျိုးရှိကြောင်း ထိရောက်သော၊ ယုံကြည်စရာသက်သေများကို ရရှိမည်ဖြစ်သည် (ဒေသာနာကျမ်း ၄:၆–၈၊ ၂၈:၁၀)။ အာဗြဟံ၊ ဣဇာက်၊ ယာကုပ်တို့၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးသာသနာပြုလုပ်ငန်းများသည် ကာနန်လူမျိုးများအား သူ့ကို ကိုးကွယ်ဝတ်ပြုရန် အခွင့်အရေးပေးရန် သူ၏မူလအစီအစဉ်ဖြစ်သည် (စီအိုအယ်လ် ၂၉၀၊ ပီပီ ၁၂၈၊ ၁၃၃၊ ၁၃၄၊ ၁၄၁၊ ၃၆၈)။ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုမှ လှည့်ပြန်သူအားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ရွေးချယ်ထားသောလူမျိုးနှင့် ပူးပေါင်းရမည်ဖြစ်သည် (ဟေရှာယ ၂:၂–၄၊ ၅၆:၆–၈၊ မိက္ခာ ၄:၁–၈၊ စီတီ ၄၅၄–၄၅၆၊ ဇာခရိ ၂:၁၀–၁၂၊ ၈:၂၀–၂၃၊ စီအိုအယ်လ် ၂၉၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် သစ္စာမထားပါက၊ သူသည် ယခုကာနန်လူမျိုးများကို ငြင်းပယ်သည့်အတိုင်း ၎င်းတို့ကိုလည်း ငြင်းပယ်မည်ဖြစ်သည် (ဒေသာနာကျမ်း ၂၈:၁၃–၁၅၊ ၆၂–၆၆၊ ဟေရှာယ ၅:၁–၇၊ ရောမ ၁၁:၁၇–၂၂၊ ပီပီ ၆၈၈ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ ပြီးတော့ ၎င်းတို့ကို ကတိထားရာပြည်မှ မောင်းထုတ်မည်ဖြစ်သည် (ဒေသာနာကျမ်း ၂၈:၆၃၊ ၆၄)။

In order that they might carry out this task effectively, and subject to their compliance with His requirements (Deut. 28:1, 2, 13, 14; cf. Zech. 6:15), it was God’s plan to bestow unparalleled blessings upon Israel (Deut. 7:12–16; 28:1–14; COL 288, 289). He proposed to furnish them with every facility for becoming the greatest nation on earth (COL 288). In the blessings thus accruing to Israel the nations about them would have tangible, convincing evidence of the fact that it pays to cooperate with God (Deut. 4:6–8; 28:10). It was His original plan that the personal missionary labors of Abraham, Isaac, and Jacob should provide the peoples of Canaan with an opportunity to worship and serve Him (COL 290; PP 128,  133,  134,  141, 368). All who turned from idolatry were to unite with God’s chosen people (Isa. 2:2–4; 56:6–8; Micah 4:1–8; cf. CT 454–456; Zech. 2:10–12; 8:20–23; COL 290). But should they prove unfaithful, He would reject them as He now rejected the nations of Canaan (Deut. 28:13–15, 62–66, cf. Isa. 5:1–7; Rom. 11:17–22; PP 688), and drive them also from the Land of Promise (Deut. 28:63, 64).

 

၃. ကာနန်လူမျိုးများသည် နှစ်ပေါင်း လေးရာ၏ စမ်းသပ်ကာလကို ခံစားခဲ့ရသည် (ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၅:၁၃၊ ၁၆ ကိုကြည့်ပါ)၊ သို့သော် ၎င်းတို့အား ပေးအပ်ထားသော အခွင့်အရေးကို တုံ့ပြန်မှုမပြုဘဲ၊ ၎င်းတို့၏ အပြစ်အိုးကို ဖြည့်ဆည်းခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၅:၁၆၊ ဒေသာနာကျမ်း ၂၀:၁၃၊ တတိယအတွဲ၊ စာမျက်နှာ ၁၂၆၊ ၁၂၉၊ ၁၆၂၊ အီဒီ ၁၇၈ ကိုကြည့်ပါ)၊ ပြီးတော့ ၎င်းတို့ကို နယ်မြေမှ ဖယ်ရှားခံရမည်ဖြစ်သည် (စီအိုအယ်လ် ၂၉၀)။ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ရည်ရွယ်ချက်များကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် သေချာပေါက် တားဆီးမည့်အရာများကို ဖယ်ရှားပြီး သန့်စင်ရန် လိုအပ်သည် (ပီပီ ၄၉၂)။ ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုနှင့် ကရုဏာသည် ကာနန်လူမျိုးများကို ဆက်လက်ခွင့်ပြုရန် မစွမ်းဆောင်နိုင်တော့ပေ (ဖိုင်ဗီတီ ၂၀၈၊ နိုင်းတီ ၁၃၊ ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၆:၃ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ ပြီးတော့ ဘုရားသခင်၏ ၎င်းတို့နှင့်သော အကောင့်ကို ပိတ်သိမ်းခဲ့သည် (ဒံယေလ ၅:၂၂–၂၉ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

3. The Canaanites enjoyed a probationary period of 400 years (see on Gen. 15:13, 16), but instead of responding to the opportunity thus accorded them they filled up their cup of iniquity (Gen. 15:16; see on Deut. 20:13; see also Vol. I, pp. 126, 129, 162; Ed 178) and were to be dispossessed (COL 290). It was necessary that the land should be cleared and cleansed of what would so surely prevent the fulfillment of God’s gracious purposes (PP 492). Divine justice and mercy could no longer suffer the nations of Canaan to continue (see 5T 208; 9T 13; cf. Gen. 6:3), and God’s account with them was closed (cf. Dan. 5:22–29).

 

ကာနန်ပြည်ကို ဣသရေလလူမျိုးထံ ပေးအပ်ပြီးနောက်၊ ဘုရားသခင်သည် ၎င်းတို့ကို ပြည်နယ်ရှိလူမျိုးများအပေါ် ဘုရားသခင့်တရားစီရင်ခြင်း၏ ကိရိယာများအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည် (ပီပီ ၄၉၁)။ ၎င်းတို့သည် ကာနန်လူမျိုးများကို “လုံးဝ” ဖျက်ဆီးရမည် (ဒေသာနာကျမ်း ၇:၂) နှင့် “အသက်ရှူသံရှိသမျှကို မထိန်းသိမ်းရ” (ဒေသာနာကျမ်း ၂၀:၁၆)၊ အားလုံးကို ဓားဖြင့်ဖျက်ဆီးရမည်ဖြစ်သည် (ပီပီ ၄၉၁)။ သို့သော် ၎င်းသည် ယခုထိ ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုရန် ရွေးချယ်နိုင်သေးသူတစ်ဦးချင်းစီသည် ပျက်စီးရမည်ဟု မဆိုလိုပေ။ ကာနန်လူမျိုးဖြစ်သူ ရာဟပ်၏ ပြောင်းလဲခြင်းသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုကို စွန့်လွှတ်သူများကို ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်က ထိန်းသိမ်းပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြသည် (‌ေယာရှု ၂:၉–၁၃၊ ၆:၂၅၊ ‌ေဟဗြဲ၁၁:၃၁၊ ယာကုပ် ၂:၂၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ရေလွှမ်းမိုးခြင်း၊ ဆိုဒုံမြို့၏ ဖျက်ဆီးခြင်း၊ ရောမလူမျိုးများထံ ယေရုဆလင်မြို့ ကျဆုံးခြင်းတို့တွင် ၎င်းတို့အား ပေးထားသော သတိပေးချက်ကို လိုက်နာသူအားလုံး ကယ်တင်ခံရသည် (ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၆:၉–၁၃၊ ၁၈၊ ၁၈:၂၃–၃၂၊ လုကာ ၂၁:၂၀–၂၂၊ ဂျီစီ ၃၀)။ လူမျိုးတစ်မျိုးအတွက် စမ်းသပ်ကာလ၏ ပိတ်သိမ်းခြင်းသည်၊ အပြစ်မရှိသူတစ်ဦးချင်းစီသည် ထိုက်တန်သူများနှင့်အတူ သေရမည်ဟု မလိုအပ်ပေ။

Having granted Canaan to Israel, God appointed them His instruments for the execution of divine judgment upon the inhabitants of the land (PP 491). They were to smite the Canaanites “utterly” (Deut. 7:2) and to “save alive nothing that breatheth” (Deut. 20:16); all were to be put to the sword (PP 491). This did not mean, however, that individuals who might yet choose to serve the true God must perish. The conversion of Rahab the Canaanite testifies to the fact that divine mercy would spare those who forsook idolatry (Joshua 2:9–13; 6:25; cf. Heb. 11:31; James 2:25). At the Flood, the destruction of Sodom, and the fall of Jerusalem to the Romans all who heeded the warning given them were saved (Gen. 6:9–13, 18; 18:23–32; Luke 21:20–22 GC 30). The close of probation for a nation, as such, did not necessarily mean that innocent individuals would have to suffer death with those who deserved it.

 

၄. ကာနန်ပြည်သိမ်းပိုက်ရာတွင် ဘုရားသခင့်တန်ခိုးနှင့် လူသားအားထုတ်မှုကို ပေါင်းစပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဣသရေလလူမျိုးသည် သူ၏ကျေးဇူးတော်ဖြင့်သာ အောင်မြင်ကြောင်း လူအားလုံးက အသိအမှတ်ပြုရန် ဘုရားသခင်က ရည်ရွယ်ခဲ့သည် (ပီပီ ၄၉၁၊ ၄၉၆)။ ကာဒေ့ရှဘာနယတွင် (တောလည်ရာကျမ်း ၁၃:၂၈–၃၁၊ ၁၄:၄၀–၄၅) နှင့် နှစ်ပေါင်း သုံးဆယ့်ရှစ်နှစ်အကြာ အဲမြို့တွင် (ပီပီ ၄၉၃) စစ်ရေးဆုံးရှုံးမှုများသည် ၎င်းတို့၏ကိုယ်ပိုင်အင်အားဖြင့် ပြည်ကို ဘယ်သောအခါမျှ မသိမ်းပိုက်နိုင်ကြောင်း သင်ခန်းစာပေးခဲ့သည် (ဒံယေလ ၄:၃၀၊ ပီပီ ၄၉၁၊ အီဒီ ၁၇၆ ကိုကြည့်ပါ)။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလလူမျိုးကို သာမန်စစ်ပွဲဖြင့် ကာနန်ပြည်ကို သိမ်းပိုက်ရန် ရည်ရွယ်မထားဘဲ၊ သူ၏ညွှန်ကြားချက်များကို တိကျစွာ လိုက်နာခြင်းဖြင့် သိမ်းပိုက်ရန်ဖြစ်သည် (ပီပီ ၃၉၂၊ ၄၃၆)။ အချို့ကိစ္စများတွင် ဘုရားသခင်သည် သူ၏လူမျိုးအတွက် ပြုလုပ်ခဲ့သော အကြီးကျယ်သောအမှုများအကြောင်း သတင်းကြောင့် ကာနန်လူမျိုးများသည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် အလံထောင်ပြီး တိုက်ခိုက်မှုမရှိဘဲ လက်နက်ချလိမ့်မည် (တောလည်ရာကျမ်း ၂၂:၃၊ ‌ေယာရှု ၂:၉–၁၁၊ ဒေသာနာကျမ်း ၂၈:၁၀၊ ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၂၃:၂၇၊ ဒေသာနာကျမ်း ၂:၂၅၊ ၁၁:၂၅၊ ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၅:၁၃–၁၆၊ ယိရှု ၅:၁၊ ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၃၄:၂၄၊ ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၃၅:၅၊ ‌ေယာရှု ၁၀:၁၊ ၂၊ ၁ရာ၊ ၁၄:၁၅၊ ၂ရာ၊ ၁၇:၁၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အခြားအခါများတွင် ၎င်းတို့သည် ရှုပ်ထွေးလာပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်လိမ့်မည် (တရားသူကြီးမှတ်တမ်း ၇:၂၂၊ ၁ရာ၊ ၁၄:၂၀၊ ၂ရာ၊ ၂၀:၂၀–၂၄)။ ထို့ပြင် ဘုရားသခင်သည် အခါအခွင့်များတွင် သဘာဝတရား၏စွမ်းအားများကို အသုံးပြုမည်ဖြစ်သည် (ယောရှု ၁၀:၁၁၊ ၁၂ စသည်တို့)၊ အဲဂုတ္တုပြည်တွင်၊ အနီရောင်ပင်လယ်တွင်၊ ယော်ဒန်မြစ်ဖြတ်ကူးရာတွင် ပြုခဲ့သည့်အတိုင်းပင်။ ဣသရေလလူမျိုးသည် သူနှင့်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ပါက၊ သူသည် ၎င်းတို့အတွက် မမျှော်လင့်ထားသော နည်းလမ်းများစွာဖြင့် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ ဂိဗောင်လူမျိုးများကဲ့သို့ (ပီပီ ၅၀၇၊ ၅၀၈) အချို့လူမျိုးများသည် စစ်မှန်သောဘုရားသခင်ကို သိရှိလာနိုင်သည်။

4. In the conquest of Canaan divine power was to be combined with human effort. God intended all men to recognize that it was by His favor alone that Israel prevailed (PP 491, 496). Military reverses at Kadesh-barnea (Num. 13:28–31; 14:40–45) and some 38 years later at Ai (PP 493) taught them that in their own strength they could never subdue the land (see Dan. 4:30; PP 491; Ed 176). However, God did not intend Israel to take Canaan by ordinary warfare, but rather by strict compliance with His instructions (PP 392, 436). In some instances the report of God’s mighty deeds on behalf of His people would have smitten the Canaanites with fear and they would have surrendered without out fighting (Num. 22:3; Joshua 2:9–11; Deut. 28:10; Ex. 23:27; Deut. 2:25; 11:25; Ex. 15:13–16; Joshua 5:1; Ex. 34:24; cf. Gen. 35:5; Joshua 10:1, 2; 1 Sam. 14:15; 2 Chron. 17:10). At other times they would have become confused, and turned on one another (Judges 7:22; 1 Sam. 14:20; 2 Chron. 20:20–24). Also, God would have utilized, at times, the forces of nature (Joshua 10:11, 12; etc.) even as He had done in Egypt, at the Red Sea, and at the crossing of the Jordan. Had Israel only cooperated with Him, He would have worked for them in many unexpected ways. Perhaps, too, some nations—like the Gibeonites (PP 507, 508)—would have come to a knowledge of the true God.

 

သို့သော် ဣသရေလသည် ကာဒေရှ၌ (PP ၃၉၄)၊ ရှိတိမ်၌ (တောလည်ရာ ၂၅:၁-၉)၊ နှင့် အာဣ၌ (ယောရှု ၇:၈, ၉; PP ၄၉၄) ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်များကို တိကျစွာ နာခံရန် ထပ်ကျော့မရှိမှုသည် ကာနန်လူမျိုးများ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို များစွာလျော့ပါးစေခဲ့ပြီး၊ သူတို့အား တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အချိန်ပေးခဲ့ပြီး၊ ထိုသို့မဟုတ်လျှင် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်ထက် ပိုမိုခက်ခဲစေခဲ့သည် (PP ၄၃၇)။ သို့ရာတွင်၊ နောင်တရရန် ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာတော်သည် မထိရောက်တော့သဖြင့်၊ ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုသည် ဤဘုရားသခင်ဆန့်ကျင်သူများ၏ အချိန်ကို ပိတ်သိမ်းကြောင်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့အား ချက်ချင်းကွပ်မျက်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့၏ မြေကို ဘုရားသခင်ရွေးချယ်ထားသော ကိုယ်စားလှယ်များထံ ပေးအပ်ခဲ့သည် (တောလည်ရာ ၂၃:၁၉-၂၄၊ PP ၄၉၂၊ ကြည့်ရန် GC ၃၇; မဿဲ ၂၁:၄၁- ၄၃)။

But Israel’s repeated failure to give strict obedience to God’s commands at Kadesh (PP 394), Shittim (Num. 25:1–9), and Ai (Joshua 7:8, 9; PP 494) in large measure allayed the fears of the Canaanites, gave them time to prepare for the fray, and made the conquest of the land far more difficult than it would otherwise have been (PP 437). Nevertheless, divine love no longer availing to bring repentance, divine justice decreed the probation of these rebels against God closed, demanded their prompt execution, and assigned their land to His chosen representatives (see Num. 23:19–24; PP 492; cf. GC 37; Matt. 21:41, 43).

 

ellen g. white comments

1–27 PP 488-493; SR 178-181

1–4 SR 178

2 PP 488, 493; 4T 161

3, 4 PP 488; 4T 160

6 4T 160

6–11 SR 179

8, 9 PP 488

9, 11 4T 160

12, 13 SR 179

14 PP 488; SR 180

14–16 4T 161

15, 16 SR 180

15–18 PP 491

17 3T 264

18 PP 495; 3T 264

18, 19 3T 269; 4T 491

20 SR 180; TM 410; 4T 161, 164

21 PP 491; 4T 161

24, 25 PP 491

26 PK 230; PP 492; 3T 264