ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂

 အခန်းကြီး - ၂

chapter 2

 

၁ ဂျုံမှုန့်၊ ဆီနှင့် နံ့သာမျိုးဖြင့် ပြုလုပ်သော အသားကပ်လှူပူဇော်သက္ကာ၊ ၄ မီးဖုတ်ဖုတ်ထားသော၊ ၅ သို့မဟုတ် ပြားပေါ်တွင်ဖုတ်ထားသော၊ ၇ သို့မဟုတ် ဒယ်အိုးဖြင့်ကြော်ထားသော၊ ၁၂ သို့မဟုတ် အစေ့အဆန်များဖြင့် ပထမဦးရိတ်သိမ်းသောအသီးအနှံမှပြုလုပ်သော။ ၁၃ အသားကပ်လှူပူဇော်သက္ကာအတွက် ဆား။

1 The meat offering of flour with oil and incense, 4 either baken in the oven, 5 or on a plate, 7 or in a fryingpan, 12 or of the first-fruits in the ear. 13 The salt of the meat offering.

 

၁. အသားကပ်လှူပူဇော်သက္ကာကို ပူဇော်ပါ။ ပိုမိုတိကျစွာဆိုရသော် “ဂျုံမှုန့်ကပ်လှူသက္ကာ [မင်ချာ] ကို ပူဇော်သက္ကာ [ကောဘန်၊ အခန်းကြီး ၁:၂ ကိုကြည့်ပါ]” အဖြစ်ယူဆောင်လာပါ၊ အာအက်စ်ဗွီ။ မင်ချာ ဟူသောစကားလုံးသည် မူလက ဘာသာရေးဆိုင်ရာအဓိပ္ပာယ်မထူးခြားဘဲ၊ အထက်လူကြီးတစ်ဦးထံ ပေးအပ်သော လက်ဆောင်တစ်ခုကို ရည်ညွှန်းသည်။ ယာကုပ်က ဧသောအား ပေးသော “လက်ဆောင်” သည် မင်ချာဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၃၂:၁၃)။ ယောသပ်၏ ညီအစ်ကိုများက အီဂျစ်သို့ရောက်ရှိစဉ် သူ့အား ပေးသော “လက်ဆောင်” လည်း မင်ချာဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၄၃:၁၁)။ ၎င်းသည် အောင်မြင်ခံရသောလူမျိုးမှ ပေးအပ်သော အခွန်အခများကိုလည်း ရည်ညွှန်းသည် (၂ရာ ၈:၂, ၆)။ ဤလက်ဆောင်များသည် နာခံမှုနှင့် မှီခိုမှုကို ဖော်ပြသည်။ သိနာတောင်ခြေရင်း၌ မင်ချာသည် ဘုရားသခင်ထံသို့ လက်ဆောင်တစ်ခု၊ ဂုဏ်ပြုသောလက်ဆောင်၊ လက်ဆောင်ပေးအပ်သူ၏ သာလွန်မှုကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းအဖြစ် တရားဝင်သတ်မှတ်ခံရသည်။ ၎င်းသည် ဘဝ၏ ကောင်းမွန်သောအရာအားလုံးအတွက် ဘုရားသခင်အပေါ် လူသား၏မှီခိုမှုကို ညွှန်ပြသည်၊ ဘုရားသခင်အား ပိုင်ဆိုင်သူနှင့် ပေးအပ်သူအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုသည်။ ထိုသက္ကာကို ပူဇော်ရာတွင် လူတစ်ဦးသည် သူ့ထံအပ်နှံထားသောအရာများကို စီမံခန့်ခွဲသူတစ်ဦးအဖြစ်သာ အသိအမှတ်ပြုသည်။

1. Offer a meat offering. More accurately, bring “a cereal offering [minchah] as an offering [qorban see on ch. 1:2], ” RSV. The word minchah, originally without specific religious significance, designated a gift presented to a superior. The “present” Jacob gave Esau was a minchah (Gen. 32:13). So also was the “present” that Joseph’s brothers gave him upon their arrival in Egypt (Gen. 43:11). It stood, as well, for the tribute paid by conquered peoples (2 Sam. 8:2, 6). These gifts expressed submission and dependence. At the time of Sinai minchah became the official designation for a gift to God, a gift of homage, an acknowledgment of the superiority of the One to whom the gift was given. It signified man’s dependence upon God for all the good things of life, in recognition of Him as owner and provider. In presenting such an offering a man acknowledged himself as but a steward of the things entrusted to him.

 

ကေဂျေဗွီ ဘာသာပြန်ကျမ်းပြုစဉ်က “အသား” ဟူသောစကားလုံးသည် အမျိုးမျိုးသောအစားအစာများကို ဆိုလိုသည်။ သို့သော် “မင်ချာ” မှ “အသားကပ်လှူသက္ကာ” ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် ယခုအခါ အသားနှင့်ဆိုင်သော အယူအဆကို ဖော်ပြပြီး၊ လေဝိအခန်းကြီး ၂ ၏ “အသား” ကပ်လှူသက္ကာများတွင် အသားမပါဝင်ပါ။ ၎င်းသည် ဂျုံမှုန့် သို့မဟုတ် စပါးမှုန့်ဖြင့် ပြင်ဆင်ထားသော မီးဖုတ်သက္ကာ သို့မဟုတ် ဂျုံမှုန့်သက္ကာဖြစ်ပြီး၊ အသားမပါဝင်ပါ။ သို့သော် အာဗေလ၏ မင်ချာသည် သိုးသငယ်တစ်ကောင်ဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၄:၄)။ မကြာသေးမီက ဘာသာပြန်များသည် မင်ချာကို “မီးဖုတ်သက္ကာ” သို့မဟုတ် “ဂျုံမှုန့်သက္ကာ” ဟု ဘာသာပြန်သည်။

When the KJV translation was made the word “meat” meant food of all kinds. However, the expression “meat offering,” from minchah, now conveys the idea of flesh meat, which was not used in the “meat” offerings of Lev. 2. It was, rather, a meal or cereal offering, consisting of flour or grain prepared in various ways, but never of flesh meat. The minchah of Abel was, nevertheless, a lamb (Gen. 4:4). Most recent translations render minchah as “meal” or “cereal” offering.

 

ပုဂ္ဂလိကနှင့် အများပြည်သူသက္ကာများရှိသည့်အလျှင်၊ ပုဂ္ဂလိကနှင့် အများပြည်သူအသားကပ်လှူသက္ကာများလည်း ရှိသည်။ ပုဂ္ဂလိကအသားကပ်လှူသက္ကာများသည် ဆန္ဒအလျောက်ဖြစ်ပြီး၊ အလိုရှိသည့်အခါ နှင့် အချိန်မရွေး ပူဇော်နိုင်သည်။ အများပြည်သူအသားကပ်လှူသက္ကာများသည် သတ်မှတ်ထားပြီး မဖြစ်မနေ ပူဇော်ရသည်။

As there were both private and public burnt offerings, so there were private and public meat offerings. The private meat offerings were voluntary, and could be offered at will and at any time. The public meat offerings were prescribed and mandatory.

 

အများပြည်သူအသားကပ်လှူသက္ကာများအနက် အဓိကဖြစ်သော ရှိုးဘရက်ဒ် သို့မဟုတ် “ဘုရားသခင်ရှေ့တော်ရှိမုန့်” သည် နှစ်ပတ်လည်ရာမစ်နေ့တိုင်း ဗိမာန်တော်၏ ပထမအခန်းရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ထားရှိသည်။ ၎င်းကို ဦးစွာ ဘုရားသခင်ထံ ပူဇော်ပြီး၊ တစ်ပတ်ကြာ စားပွဲပေါ်တွင်ထားကာ။ ထို့နောက် ယဇ်ပုရောဟိတ်များက စားသုံးသည်။ ၎င်းကို “ဘုရားသခင်ရှေ့တော်ရှိမုန့်” ဟု ခေါ်သည်၊ စကားလုံးအရ “မျက်နှာရှေ့မုန့်” ဟု ဆိုလိုပြီး၊ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာရှေ့တွင် သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်ရှေ့တော်တွင် အမြဲရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ရှိုးဘရက်ဒ်စားပွဲကို “သန့်ရှင်းသောစားပွဲ” ဟုလည်း ခေါ်သည် (လေဝိ ၂၄:၆)။

Chief among the public meat offerings was the shewbread, or “bread of the Presence,” placed each Sabbath on the table in the first apartment of the sanctuary. It was first presented to the Lord, left on the table for a week, and then eaten by the priests. It was called the “bread of the Presence,” literally the “bread of the Face,” as it was continually on the table in the presence of, or before the face of, God. The shewbread table was also called the “pure table” (Lev. 24:6).

 

ရှိုးဘရက်ဒ်ကပ်လှူသက္ကာသည် မုန့်ဖုတ် ၁၂ လုံးပါဝင်ပြီး၊ တစ်လုံးလျှင် ဂျုံမှုန့်ပေါင် ၅ သုံးပုံတစ်ပုံ (၂.၄ ကီလိုဂရမ်) ခန့်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး၊ ထို့ကြောင့် အလွန်ကြီးမားသည်။ မုန့်များကို စားပွဲပေါ်တွင် ခြောက်လုံးစီဖြင့် နှစ်ပုံးခွဲထားသည်။ ထိုတစ်ပတ်အတွင်း အမှုထမ်းခဲ့သော ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ရာမစ်နေ့မနက်ယဇ်ပူဇော်ပြီး၊ လာမည့်တစ်ပတ်အတွက် သောကြာနေ့တွင် ဝင်ရောက်လာသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များက ရာမစ်နေ့ညနေယဇ်ပူဇော်သည်အထိ ဆက်လက်ရှိနေသည်။ ထွက်သွားသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် မုန့်ဟောင်းကို ဖယ်ရှားပြီး၊ ဝင်လာသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များက မုန့်သစ်ကို စားပွဲပေါ်တွင် ထားရှိသည်။ မုန့်သစ်ထားရန် အဆင်သင့်မဖြစ်မချင်း မုန့်ဟောင်းကို ဖယ်ရှားရန် သတိထားကြသည်။ အကြောင်းမှာ စားပွဲပေါ်တွင် မုန့်အမြဲရှိနေရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မီးရှို့ယဇ်အမြဲရှိရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မီးရှို့ယဇ်ကို “အမြဲမပြတ်မီးရှို့ယဇ်” ဟုခေါ်ပြီး၊ မုန့်ကို “အမြဲမပြတ်ရှိုးဘရက်ဒ်” ဟုခေါ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၉:၄၂; ၂ရာဇဝင်ချက် ၂:၄)။ ရှိုးဘရက်ဒ်ကို “ထာဝရပဋိညာဉ်” အောက်တွင် ဘုရားသခင်ထံ ပူဇော်သည် (လေဝိ ၂၄:၈)။ ၎င်းသည် အစ္စရေးလူမျိုး၏ အသက်ရှင်ရန်နှင့် စားနပ်ရိက္ခာအတွက် ဘုရားသခင်အပေါ်မှီခိုမှု၏ အမြဲတည်ရှိသော သက်သေဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်ဘက်မှ ၎င်းသည် သူ၏လူများကို ထောက်ပံ့ပေးမည်ဟူသော အမြဲတည်ရှိသော ကတိတစ်ခုဖြစ်သည်။ အစ္စရေးလူမျိုး၏ လိုအပ်ချက်သည် ဘုရားသခင်ရှေ့တော်တွင် အမြဲရှိနေပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ကတိသည် လူများရှေ့တွင် အမြဲရှိနေသည်။

The shewbread offering consisted of 12 loaves, each made from about 51/3 lb. (2.4 kg.) of flour, and hence of considerable size. The loaves were placed in two stacks of six each on the table. The priests who had served during that week offered the Sabbath morning sacrifices and remained until the priests who had come in on Friday to serve the coming week offered the Sabbath evening sacrifices. The outgoing priests removed the old bread as the incoming priests placed the new on the table. They were careful not to remove the old until the new was ready to be put on; for there must always be bread on the table, as there must always be a burnt sacrifice on the altar. Hence, the burnt sacrifice was called the “continual burnt offering,” and the bread the “continual shewbread” (Ex. 29:42; 2 Chron. 2:4). The shewbread was offered to God under an “everlasting covenant” (Lev. 24:8). It was an ever-present testimony of Israel’s dependence upon God for sustenance and life; on God’s part it constituted a continual promise that He would sustain His people. Israel’s need was ever before God, and God’s promise was ever before the people.

 

မနက်နှင့်ညနေယဇ်များနှင့်အတူ သောက်စရာကပ်လှူသက္ကာတစ်ခုပါဝင်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၉:၄၀; တောလည်ရာ ၁၅:၅)။ ထို့ကြောင့် ရှိုးဘရက်ဒ်စားပွဲတွင် ပန်းကန်များ၊ ဇွန်းများ၊ အဖုံးများနှင့် ပန်းကန်လုံးများ ပါဝင်သည်၊ သို့မဟုတ် အခြားဗားရှင်းများအရ “ပန်းကန်များ၊ ဇွန်းများ၊ နှင့် အဆိုပါအရာများဖြင့် လောင်းထည့်သော ခွက်များ” (ထွက်မြောက်ရာ ၂၅:၂၉၊ ယောင်း၏ဘာသာပြန်)။ ဤသောက်စရာကပ်လှူသက္ကာကို သန့်ရှင်းသောနေရာ၌ “သခင်ဘုရားထံသို့” လောင်းထည့်သည်။

A drink offering accompanied the morning and evening sacrifice (Ex. 29:40; Num. 15:5). For this reason the shewbread table contained dishes, spoons, covers, and bowls, or as other versions render it, dishes, spoons, and “cups, with which they pour out” (Ex. 25:29, Young’s translation). This drink offering was poured out in the holy place “unto the Lord.”

 

ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဖော်ပြထားသော ရှိုးဘရက်ဒ်စားပွဲမှ ဓမ္မသစ်ကျမ်းရှိ သခင်ဘုရား၏စားပွဲသို့ (လုကာ ၂၂:၃၀; ၁ကောရိန္သု ၁၀:၂၁ ကိုကြည့်ပါ) ခြေလှမ်းမဝေးပါ။ မုန့်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ကျိုးပဲ့သော ခရစ်တော်၏ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်သည်။ ခွက်သည် သူ၏အသွေးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဓမ္မသစ်ကျမ်းဖြစ်သည် (၁ကောရိန္သု ၁၁:၂၄, ၂၅)။ “ဘုရားသခင်ရှေ့တော်ရှိမုန့်” သည် “ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အမြဲဆုတောင်းပေးနေသော” သူ၊ “ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသော အသက်ရှင်သောမုန့်” ၏ သင်္ကေတဖြစ်သည် (ဟေဗြဲ ၇:၂၅; ယောဟန် ၆:၅၁)။

It is not a long step from the table of shewbread mentioned in the OT to the table of the Lord in the NT (see Luke 22:30; 1 Cor. 10:21). The bread is Christ’s body, broken for us. The cup is the new testament in His blood (1 Cor. 11:24, 25).The “bread of the Presence” is symbolic of Him who “ever liveth to make intercession” for us, of the “living bread which came down from heaven” (Heb. 7:25; John 6:51).

 

သူ၏သက္ကာသည်။ ဤသက္ကာကို ဘုရားသခင်ထံ လက်ဆောင်တစ်ခုအဖြစ် ပေးလိုသူမည်သူမဆို ယူဆောင်လာနိုင်သည်။ ၎င်းတွင် ဂျုံမှုန့်၊ ဆီ၊ နှင့် နံ့သာမျိုးပါဝင်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ၎င်းကို သီးခြားသက္ကာအဖြစ် ယူဆောင်လာသော်လည်း၊ ယေဘုယျအားဖြင့် မီးရှို့ယဇ်နှင့် ပေါင်းစပ်ပူဇော်သည်။

His offering shall be. This offering could be brought by anyone who desired to present a gift to God. It consisted of fine flour, oil, and frankincense. At times it was brought as a separate offering, but was generally combined with a burnt sacrifice.

 

ဂျုံမှုန့်သည် ဘုရားသခင်နှင့် လူသား၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု၏ ရလဒ်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် အစေ့တွင် အသက်ရှင်မှုနိယာမကို ထည့်သွင်းပေးပြီး၊ နေရောင်ခြည်နှင့် မိုးရေကို ပေးကာ၊ ၎င်းကို ပေါက်ပွားစေသည်။ လူသားသည် အစေ့ကို ကြဲပြီး၊ ပြုစုပျိုးထောင်ကာ၊ ရိတ်သိမ်းပြီး၊ ဂျုံမှုန့်အဖြစ် ကြိတ်ချေကာ၊ ထို့နောက် ၎င်းကို ဂျုံမှုန့်အဖြစ် သို့မဟုတ် မီးဖုတ်ဖုတ်ထားသော မုန့်အဖြစ် ဘုရားသခင်ထံ ပူဇော်သည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ မူလလက်ဆောင်နှင့် လူသား၏ လုပ်အားပေါင်းစပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်ထံ သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုကို အတိုးဖြင့် ပြန်လည်ပေးအပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လူသား၏ ဘဝလုပ်ငန်း၊ တိုးတက်အောင်မြင်သော အရည်အချင်းများ၏ သင်္ကေတဖြစ်သည်။

Fine flour is the product of cooperation between God and man. God places the life principle in the seed, gives sunshine and rain, and causes it to grow. Man sows the seed, tends it, harvests it, grinds it into fine flour, and then presents it to God either in its material state as flour or as cakes baked in an oven. It is God’s original gift plus man’s labor. It is giving back to God His own with interest. It is symbolic of man’s lifework, of talents improved.

 

ဘုရားသခင်သည် လူတိုင်းအား ၎င်းတို့၏အသုံးပြုနိုင်စွမ်းအလိုက် အရည်အချင်းများကို ပေးအပ်သည်။ အချို့သည် အရည်အချင်းတစ်ခုထက်ပိုရှိပြီး၊ မည်သူမျှ တစ်ခုထက်နည်းမရှိပါ။ လူသားများသည် ဘုရားသခင်ပေးအပ်ထားသောအရာကိုသာ ပြန်လည်ပေးအပ်လျှင်၊ အပ်နှံထားသော အစေ့ပမာဏကိုသာ ပြန်ပေးလျှင် ဘုရားသခင်မနှစ်သက်ပါ။ ဘုရားသခင်သည် လူသားအား အစေ့ကို ကြဲပြီး၊ ပြုစုပျိုးထောင်ကာ၊ ရိတ်သိမ်းပြီး၊ နိုင်ငံခြားအရာများနှင့် ကြမ်းတမ်းသောအမှုန်များကို ဖယ်ရှားကာ၊ အပေါ်နှင့်အောက်ကြိတ်ဆုံကြားတွင် ကြိတ်ချေပြီး၊ အသက်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးကာ၊ “ဂျုံမှုန့်” အဖြစ် သူ့ထံ ပူဇော်ရန် မျှော်လင့်သည်။ သူသည် အရည်အချင်းတိုင်းကို တိုးတက်စေရန်၊ သန့်စင်စေရန်၊ မြင့်မြတ်စေရန် မျှော်လင့်သည်။

God gives to every man talents according to his capacity for using them. Some have more than one talent, no one has less. God is not pleased when men give back to Him only that which He has given them, return to Him only the amount of seed entrusted to them. God would have man plant the seed, tend and harvest it, remove all foreign and coarse particles, grind it between the upper and the nether millstone, crushing all life out of it, and then present it to Him as “fine flour.” He expects every talent to be improved, refined, ennobled.

 

၂. အာရုန်၏သားတော်များထံ ယူဆောင်လာပါ။ ယူဆောင်လာရမည့်ပမာဏအတွက် ညွှန်ကြားချက်များ မပေးထားပါ။ ၎င်းသည် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးချင်းစီ၏ ဆန္ဒအလျောက်ဖြစ်သည်။ သက္ကာတစ်ခုစီမှ ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ဂျုံမှုန့်တစ်ဆုပ်၊ ဆီအနည်းငယ်၊ နှင့် နံ့သာမျိုးအားလုံးကို ယူပြီး ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မီးရှို့သည်။ ၎င်းကို “အောက်မေ့ရာအပိုင်း” ဟုခေါ်ပြီး၊ “သခင်ဘုရားအတွက် မွှေးကြိုင်သောအနံ့” ဖြစ်သည်။ ဤသက္ကာနှင့် အခြားသက္ကာအားလုံးတွင် ဆားထည့်ရမည် (အခန်း ၁၃; ဒီအေ ၄၃၉)။

2. Bring it to Aaron’s sons. No directions are given as to the amount to be brought. This was optional with the individual. Of each offering the priest took a handful of the flour, some of the oil, and all of the frankincense, and burned them on the altar. This was called the “memorial” part, and was “a sweet savour unto the Lord.” To this, as to all other offerings, salt was to be added (v. 13; DA 439).

 

၃. ကျန်ရှိသောအပိုင်း။ ဂျုံမှုန့်သက္ကာသည် တကယ်တမ်းတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခုဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့သည် “အောက်မေ့ရာအပိုင်း” မှလွဲ၍ အားလုံးကို လက်ခံရရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏အပိုင်းကို တစ်ဦးချင်းစီ တန်းတူခွဲဝေရမည် (အခန်းကြီး ၇:၁၀)။

3. The remnant. The cereal offering was in reality a gift to the priests, for they received all except the “memorial” portion of it. They were to divide their own portion among themselves, and each was to receive an equal share (ch. 7:10).

 

၄. မီးဖုတ်ဖုတ်ထားသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များလက်ခံရရှိသော အသားကပ်လှူသက္ကာသည် ဂျုံမှုန့်နှင့် ဆီပါဝင်သည်။ ၎င်းတို့သည် ၎င်းကို ယူပြီး မုန့်ဖုတ်လိုသည့်အရာကို ဖုတ်နိုင်သည်။ သို့သော် ပူဇော်သူသည် ၎င်းကို ကိုယ်တိုင်ဖုတ်ပြီး ဖုတ်ထားသော သက္ကာကို ယဇ်ပုရောဟိတ်များထံ ယူဆောင်လာရန်လည်း ခွင့်ပြုထားသည်။ အကယ်၍ သူလုပ်ဆောင်ခဲ့လျှင်၊ ဂျုံမှုန့်နှင့် ဆီဖြင့် တဆမပါသော မုန့်ကို ပြုလုပ်ရမည်၊ မုန့်ကို အပိုင်းပိုင်းခွဲကာ၊ ဆီလောင်းထည့်ရမည်။ ၎င်းကို မီးဖုတ်ဖုတ်နိုင်သည် သို့မဟုတ် ဒယ်အိုးဖြင့် ကြော်နိုင်သည်။

4. Baken in the oven. The meat offering the priests received consisted of flour and oil. They could take this and bake what they pleased. But it was also permissible for the offerer to bake it himself and bring the baked offering to the priests. If he did so, he must make unleavened cakes of fine flour and oil, divide the cakes into pieces, and pour oil over them. They might be baked in an oven or in a pan.

 

၇. ဒယ်အိုးဖြင့်ကြော်ထားသည်။ ပါဝင်ပစ္စည်းများသည် ဂျုံမှုန့်နှင့် ဆီဖြစ်သည်။ မုန့်များကို “သခင်ဘုရားထံသို့” ယူဆောင်လာပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်ထံ ပေးအပ်ရမည်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် “အောက်မေ့ရာအပိုင်း” (အခန်း ၉) ကို ယူပြီး ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မီးရှို့ရမည်။ ကျန်ရှိသောအပိုင်းသည် အာရုန်နှင့် သူ၏သားတော်များအတွက်ဖြစ်ပြီး “အလွန်သန့်ရှင်းသောအရာ” ဖြစ်သည် (အခန်း ၁၀ ကိုကြည့်ပါ)။

7. Baken in the fryingpan. The ingredients were the same, fine flour and oil. The cakes were brought “unto the Lord” and presented to the priest, who was to take the “memorial” part (v. 9) and burn it on the altar. The part that was left belonged to Aaron and his sons and was “a thing most holy” (see v. 10).

 

ဂျုံမှုန့်။ အသားကပ်လှူသက္ကာများတွင် အသုံးပြုသော ဂျုံမှုန့်သည် အခြားဂျုံမှုန့်များနှင့် မကွဲပြားပါ၊ ၎င်းတွင် ထူးခြားသောဂုဏ်သတ္တိများ မရှိပါ။ သို့သော် ၎င်းကို ယဇ်ပုရောဟိတ်ထံ ပေးအပ်ပြီးနောက် “အလွန်သန့်ရှင်းသော” အရာဖြစ်လာသည်။ ဤအခြေခံမူသည် အနာနိမ့်နှင့် ဆပ္ဖိရာ၏ ကိစ္စတွင်လည်း သက်ရောက်သည် (တမန်တော် ၅ ကိုကြည့်ပါ)။ ၎င်းသည် သန့်ရှင်းသောအရာများတွင် အမှုထမ်းသူများနှင့် အပ်နှံထားသော သက္ကာများကို လက်ခံသူများအား ၎င်းတို့၏ အသုံးပြုမှုနှင့် ကိုင်တွယ်မှုတွင် သတိထားရန် အကြောင်းဖြစ်စေသည်။

Fine flour. The fine flour used in meat offerings was no different from other fine flour, and had no special virtue attached to it. Yet, after it was given to the priest it became “most holy.” The same principle applied in the case of Ananias and Sapphira (see Acts 5). It should cause all who minister in holy things and receive dedicated offerings to be careful in the use of and handling of these “most holy” things.

 

အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း၊ ဂျုံမှုန့်သည် လူသား၏ ဘဝလုပ်ငန်း၊ အပ်နှံပြီး တိုးတက်အောင်မြင်သော အရည်အချင်းများကို ကိုယ်စားပြုသည်။

As noted above, fine flour represents man’s lifework, his talents consecrated and improved.

 

ဂျုံမှုန့်သည် ကြိတ်ချေထားသော စပါးမျှသာဖြစ်သည်။ ကြိတ်ချေမခံရမီ၊ ၎င်းသည် မိမိကိုယ်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းနိုင်ပြီး၊ အသက်ကို ထုတ်လွှင့်နိုင်သည်။ ယခုကြိတ်ချေပြီးနောက်၊ ၎င်းသည် အသုံးမဝင်ပုံပေါ်သည်။ ၎င်းကို ထပ်မံစိုက်ပျိုးနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ အသက်သည် ၎င်းမှ ကြိတ်ချေခံရသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် အသုံးမဝင်ပါလား။ မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် ၎င်း၏အသက်ကို ပေးအပ်ခဲ့ပြီး၊ သေဆုံးခဲ့ပြီး၊ အခြားအသက်တစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ရန်ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏အသက်ကို ကြိတ်ချေခြင်းသည် ပိုမိုမြင့်မားသောအသက်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန် နည်းလမ်းဖြစ်လာသည်။ ၎င်းသည် အစေ့၏အသက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခု ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ဖန်တီးထားသော အသက်ရှင်သောသတ္တဝါတစ်ဦး၏ အသက်ကို ထောက်ပံ့ပေးသည်။ သေခြင်းသည် ၎င်းကို ကြွယ်ဝစေခဲ့ပြီး၊ ၎င်းကို ဂုဏ်တင်စေခဲ့ပြီး၊ လူသားအတွက် အသုံးဝင်စေခဲ့သည်။

Flour is merely crushed grain. Before being crushed it was capable of perpetuating itself, of transmitting life. Now, being crushed, it is apparently useless. It can never be planted again. The life is crushed out of it. But is it useless? No. It has given its life, it has died, that another life might be maintained. The crushing of its own life becomes the means through which a higher life is perpetuated. It was the life of the seed; now it helps sustain the life of a living being, created in the image of God. Death has enriched it, glorified it, made it serviceable to man.

 

ဘဝတစ်ခုသည် ကြိတ်ချေခံရပြီး ဖျက်ဆီးခံရမချင်း တကယ့်တန်ဖိုးနှင့် ထာဝရတည်မြဲမှုရှိသည့် ဘဝများသည် အနည်းငယ်သာရှိသည်။ လူသားများသည် ဘဝ၏ နက်ရှိုင်းပြီး မှောင်မိုက်သော အတွေ့အကြုံများတွင် ၎င်းတို့ကိုယ်ကို နှင့် ဘုရားသခင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသည်။ ရေသည် ဝိညာဉ်ပေါ်သို့ ဖုံးလွှမ်းသွားသောအခါ စရိုက်လက္ခဏာတည်ဆောက်ပြီးစီးသည်�। ဝမ်းနည်းမှု၊ စိတ်ပျက်မှု၊ နှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများသည် ဘုရားသခင်၏ ထိရောက်သော အမှုထမ်းများဖြစ်သည်။ မှောင်မိုက်သောနေ့များသည် ကောင်းချီးများကို ယူဆောင်လာပြီး၊ အစေ့အား ပေါက်ပွားစေရန်၊ ၎င်း၏တာဝန်ကို ဖြည့်ဆည်းစေရန်၊ နှင့် အသီးအနှံများထွက်ပေါ်စေရန် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

Few lives are of real and enduring value until they have been bruised and crushed. It is in the deep and dark experiences of life that men find themselves and God. It is when the water goes over the soul that character is built. Sorrow, disappointment, and suffering are the able servants of God. The dark days bring showers of blessing, enabling the seed to germinate, fulfill its mission, and bring forth fruit.

 

ဆင်းရဲဒုက္ခ၏ ပြဿနာသည် ၎င်း၏ နက်ရှိုင်းသောရှုထောင့်များတွင် နားလည်မရဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် အချို့အရာများသည် ရှင်းလင်းသည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခသည် ကောင်းကင်သို့ ဝိညာဉ်ကို ပြင်ဆင်ရန် ဘုရားသခင်၏ အစီအမံတွင် တိကျသောရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုအဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်။ ၎င်းသည် ဝိညာဉ်ကို နူးညံ့စေသည်။ ၎င်းသည် ဘဝ၏ စစ်မှန်သောအဓိပ္ပာယ်ကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည်ရန် ဝိညာဉ်ကို အဆင်သင့်ဖြစ်စေသည်။ ၎င်းသည် အခြားသူများအတွက် စာနာမှုကို လှုံ့ဆော်ပေးသည်၎င်းသည် ဘုရားသခင်နှင့် လူသားများရှေ့တွင် နှိမ့်ချစွာ လျှောက်လှမ်းရန် ဦးဆောင်သည်။ ၎င်းသည် နှိမ့်ချစေသည်။

The problem of suffering may be unfathomable in its deeper aspects. But some things are clear. Suffering serves a definite purpose in the plan of God as a means of preparing the soul for heaven. It mellows the spirit. It fits the soul for a deeper understanding of the true meaning of life. It inspires sympathy for others. It leads one to walk softly before God and men. It humbles.

 

ဤဘဝတွင်၊ ဆင်းရဲခံစားရသူသာလျှင် တကယ့်အသက်ရှင်ခဲ့သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာရှိသူသာလျှင် အသက်ရှင်ခဲ့သည်။ ဤနှစ်ခုသည် ခွဲမရပါ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုကို ပါဝင်ပြီး၊ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုသည် မကြာခဏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ပါဝင်စေသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် နာကျင်ဖွယ်ဆင်းရဲဒုက္ခဖြစ်ရန် မလိုအပ်ပါ။ အကြောင်းမှာ အမြင့်မားဆုံးသော ဆင်းရဲဒုက္ခသည် သန့်ရှင်းပြီး၊ မြင့်မြတ်ပြီး၊ ဝမ်းမြောက်ဖွယ်ဖြစ်သည်။ မိခင်တစ်ဦးသည် သူမ၏ကလေးအတွက် စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုပြုနိုင်သည်။ သူမသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆင်းရဲခံစားရပြီး၊ သို့သော် သူမသည် ၎င်းကို ဝမ်းမြောက်စွာ၊ ဆန္ဒအလျောက် ပြုလုပ်သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုကို အခွင့်ထူးတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူသည်။

In this life, only he who has suffered has really lived. Only he who has loved has lived. The two are inseparable. Love involves sacrifice, and sacrifice often involves suffering. This, however, need not necessarily be painful suffering; for the highest kind of suffering is holy, exalted, joyful. A mother may sacrifice for her child; she may suffer physically; but she does it joyfully, willingly. Love counts sacrifice a privilege.

 

ဆင်းရဲဒုက္ခ၏ အပြည့်အဝသင်ခန်းစာကို ၎င်းတွင် ဝမ်းမြောက်နိုင်သည်အထိ မသင်ယူရသေးပါ။ ပေါလုက “ခရစ်တော်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများ ကျွန်ုပ်တို့တွင် ပြည့်လျှံသည်နည်းတူ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ နှစ်သိမ့်မှုသည်လည်း ခရစ်တော်အားဖြင့် ပြည့်လျှံသည်” ဟု ပြောခဲ့သောအခါ (၂ကောရိန္သု ၁:၅) ကျွန်ုပ်တို့သည် ဝမ်းမြောက်နိုင်သည်၊ ထို့အတူ ဝမ်းမြောက်ရမည်။ ဤအရာသည် အခြားသူများအတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားမှုတွင်လည်း မှန်ကန်သည်။ ခရစ်တော်သည် “သူ့ရှေ့တွင်ထားရှိသော ဝမ်းမြောက်မှုအတွက် အရှက်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုကာ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို သည်းခံခဲ့သည်” (ဟေဗြဲ ၁၂:၂)။

The full lesson of suffering has not been learned until we can rejoice in it. And rejoice we may, and will, when we experience what Paul did when he said that “as the sufferings of Christ abound in us, so our consolation also aboundeth by Christ” (2 Cor. 1:5). This is true also of vicarious suffering. Christ, “for the joy that was set before him endured the cross, despising the shame” (Heb. 12:2).

 

အသားကပ်လှူသက္ကာရှိ ဂျုံမှုန့်ကို တစ်ခုတည်းဖြင့်သာ ပူဇော်ရမည်မဟုတ်ပါ။ ၎င်းကို ဆီဖြင့် ရောနှောရမည်။ ဆီသည် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်၏ သင်္ကေတဖြစ်သည်။ ဘဝတစ်ခုသည် ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် သန့်ရှင်းစေခံရပြီး၊ ၎င်းနှင့်ရောနှောပြီး၊ ၎င်းဖြင့် ဘိသိက်ခံရမှသာ ဘုရားသခင်အား နှစ်သက်ဖွယ်ဖြစ်နိုင်သည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခသည် ၎င်းတစ်ခုတည်းအားဖြင့် ကောင်းချီးတစ်ခုဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပါ။ အချို့အတွက် ၎င်းသည် နှလုံးသားမာကျောမှုနှင့် ခါးသီးမှုသို့သာ ဦးတည်စေသည်။ သို့သော် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် ဝိညာဉ်ကို သိမ်းပိုက်လာသည်နှင့်အမျှ၊ သခင်ဘုရား၏ ချိုမြသောဝိညာဉ်သည် ဘဝတစ်ခုလုံးကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ၊ အပ်နှံထားသော ဘဝတစ်ခု၏ မွှေးကြိုင်မှုသည် ထင်ရှားလာသည်။

The flour in the meat offering was not to be offered by itself alone; it was to be mingled with oil. Oil is symbolic of the Spirit of God. Only as a life is sanctified by the Spirit, mixed with it, anointed with it, can it be pleasing to God. Suffering in and of itself may not prove a blessing. With some it only leads to hardness of heart and bitterness of spirit. But as the Holy Spirit takes possession of the soul, as the sweet spirit of the Master permeates the life, the fragrance of a dedicated life becomes manifest.

 

၉. အောက်မေ့ရာအပိုင်း။ ဘုရားသခင်သည် အသားကပ်လှူသက္ကာတိုင်းမှ “အောက်မေ့ရာအပိုင်း” ကို သူ့အတွက် သိမ်းဆည်းထားသည့်နည်းတူ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဝင်ငွေနှင့် အချိန်၏ အောက်မေ့ရာအပိုင်းကိုလည်း သိမ်းဆည်းထားသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ တိုးပွားလာသော ဝင်ငွေ၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံသည် ဘုရားသခင်ပိုင်ဆိုင်သည်။ “ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့အားလုံး … သည် သခင်ဘုရား၏ဖြစ်သည်” (အခန်းကြီး ၂၇:၃၀)။ ထိုနည်းတူ သူသည် သတ္တမနေ့ကို သူ့အတွက် သိမ်းဆည်းထားသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၁၀)။

9. A memorial. As God reserved a “memorial” portion of every meat offering for Himself, so He also reserves a memorial part of our income and our time. One tenth of our increase belongs to God. “All the tithe … is the Lord’s” (ch. 27:30). In like manner He has reserved the seventh day as belonging to Him (Ex. 20:10).

 

ဤအရာများတွင် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်သည် သိမ်းငယ်စွာ လိုအပ်ချက်များရှိနေသည်။ အနည်းငယ်သာလျှင် ဘုရားသခင်၏ ၎င်းတို့အပေါ်ရှိ တောင်းဆိုမှုများကို အသိအမှတ်ပြုသည်။ ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့ပိုင်ဆိုင်သည့်အရာများသည် ၎င်းတို့ပိုင်ဆိုင်သည်ဟု ပြုမူကြပြီး၊ တကယ်တမ်းတွင် ၎င်းတို့သည် စီမံခန့်ခွဲသူမျှသာဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်၏အကြောင်းအမှုအတွက် ပေးကမ်းသောအခါ ၎င်းတို့ကိုယ်ကို ရက်ရောသူအဖြစ် မှတ်ယူကြသည်၊ သို့သော် ၎င်းတို့၏ ရက်ရောမှုပမာဏသည် ဘုရားသခင်ပိုင်ဆိုင်သောအပိုင်းနှင့် မညီမျှပြီး၊ မူလက ၎င်းတို့ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမဟုတ်ပါ။ ထိုနည်းတူ၊ များစွာသောသူများသည် ရာမစ်နေ့ကို စောင့်ထိန်းရာတွင် မအောင်မြင်ကြပါ။ ရာမစ်နေ့၏ နာရီများသည် သန့်ရှင်းသောအချိန်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ကိုယ်ပိုင်အလုပ်မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ရမည်။

In these respects the Christian church comes lamentably short. Few recognize God’s claims upon them. They act as if what they have belongs to them, when in reality they are merely stewards. They count themselves liberal when they give to God’s cause, when perhaps the amount of their liberality does not equal the part which of right belongs to God, and is not theirs to begin with. In like manner, many fail in their observance of the Sabbath day. The Sabbath hours are holy time, in which we are to do God’s work and not our own.

 

ကျွန်ုပ်တို့ပိုင်ဆိုင်သည့်အရာအားလုံး၏ အောက်မေ့ရာအပိုင်းသည် ဘုရားသခင်ပိုင်ဆိုင်သည်ကို မှတ်မိထားရန် ကောင်းပါသည်။

It would be well for us to remember that the memorial part of all we possess belongs to God.

 

၁၁. တဆမပါ၊ ပျားရည်မပါ။ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မီးရှို့ရန် ဘုရားသခင်ထံ ပူဇော်သော အသားကပ်လှူသက္ကာတွင် တဆဓာတ်ကို တားမြစ်ထားသည်။ ပျားရည်အတွက်လည်း တူညီသော တားမြစ်ချက်ရှိသည်။ ဖောက်ပြန်ခြင်းသည် ယိုယွင်းမှု၏ သင်္ကေတဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်က “ဖာရိရှဲမုန်း၏ တဆဓာတ်ကို သတိထားကြလော့၊ ၎င်းသည် လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှုဖြစ်သည်” ဟု မိန့်တော်မူသည် (လုကာ ၁၂:၁)။ ပေါလုက “မကောင်းမှုနှင့် ယုတ်မာမှု၏ တဆဓာတ်” ဟု ပြောသည် (၁ကောရိန္သု ၅:၈)။ ပျားရည်နှင့် တဆဓာတ်သည် အထူးသဖြင့် ရှာလကာရည်ပြုလုပ်ရာတွင် ဖောက်ပြန်ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေရန် အသုံးပြုသည်။ စကားပြန်များသည် ပျားရည်ကို ခန္ဓာကိုယ်၏ တပ်မက်မှုများနှင့် ယေဘုယျအားဖြင့် ဆက်စပ်ပြီး၊ ၎င်းသည် နှစ်သက်ဖွယ်ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ယိုယွင်းမှု၏ အစိတ်အပိုင်းများပါဝင်ပြီး၊ ဝိညာဉ်ရေးဘဝကို ဖျက်ဆီးတတ်သည်။ သို့သော် တဆဓာတ်နှင့် ပျားရည်ကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မီးရှို့ရန် မခွင့်ပြုသော်လည်း၊ တဆဓာတ်ကို ပထမဦးရိတ်သိမ်းသောအသီးအနှံအဖြစ် ယူဆောင်လာရန် အမှန်တကယ် အမိန့်ပေးထားသည် (လေဝိ ၂၃:၁၇)၊ ထို့အပြင် ပျားရည်သည် ဟေဇကိယမှ ပူဇော်သော ပထမဦးရိတ်သိမ်းသောအသီးအနှံများထဲတွင် ပါဝင်သည် (၂ရာဇဝင်ချက် ၃၁:၅)။

11. No leaven, nor any honey. Leaven was forbidden in any meat offering presented to God to be burned on the altar. The same prohibition applied to honey. Fermentation is a symbol of corruption. Said Christ, “Beware ye of the leaven of the Pharisees, which is hypocrisy” (Luke 12:1). Paul speaks of the “leaven of malice and wickedness” (1 Cor. 5:8). Honey as well as leaven was used to produce fermentation, especially in the making of vinegar. Interpreters generally associate honey with the lusts of the flesh, which may indeed be pleasing, but which contain the elements of corruption and are destructive of spiritual life. However, though leaven and honey might not be burned on the altar, leaven was definitely commanded to be brought as first fruits (Lev. 23:17), and honey was among the first fruits offered by Hezekiah (2 Chron. 31:5).

 

၁၃. ပဋိညာဉ်၏ဆား။ ဆားပဋိညာဉ်သည် ထာဝရပဋိညာဉ်ဖြစ်သည် (တော ၁၈:၁၉; ၂ ရာ ၁၃:၅)။ ၎င်း၏ထိန်းသိမ်းနိုင်စွမ်းဖြင့် ဆားသည် တဆေးနှင့်ပျားရည်တို့၏ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏သင်္ကေတအဓိပ္ပါယ်မှာ ထင်ရှားသည်- သန့်ရှင်းမှုနှင့် သစ္စာတရား၏သန့်စင်ပြီးထိန်းသိမ်းသည့်နိယာမများသည် ဘုရားသခင်နှင့်ကျွန်ုပ်တို့၏ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေးတွင် ဘယ်သောအခါမှမလျော့နည်းရပါ။

13. The salt of the covenant. A covenant of salt is a perpetual covenant (Num. 18:19; 2 Chron. 13:5). In its ability to preserve, salt is the opposite of leaven and honey. Its symbolic meaning is plain: the purifying and preserving principles of holiness and truth must never be wanting in our covenant relations with God.

 

“လူတိုင်းသည် မီးဖြင့်ဆားနယ်ခံရမည်၊ ယဇ်ပူဇော်မှုတိုင်းသည် ဆားဖြင့်ဆားနယ်ခံရမည်” (မာ ၉:၄၉)။ မီးသည် သန့်စင်ပေးပြီး ဆားသည် ထိန်းသိမ်းပေးသည်။ မီးဖြင့်ဆားနယ်ခံရခြင်းသည် သန့်စင်ခြင်းသာမက ထိန်းသိမ်းခြင်းလည်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် သန့်ရှင်းသောလူမျိုး၊ သန့်စင်သောလူမျိုး၊ ဖြူစင်သောလူမျိုး၊ အပြစ်များခွင့်လွှတ်ခံရသောလူမျိုးကို အလိုရှိသည်။ ဘုရားသခင်၏ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်မှုသည် တောင်းလျှင်ရရှိနိုင်သည်။ သူတို့သည် သန့်ရှင်းဖြူစင်ရုံသာမက ထိုသို့ထိန်းသိမ်းထားရမည်။ သူတို့ဆားနယ်ခံရမည့်မီးသည် ဖျက်ဆီးခြင်းမဟုတ်၊ သန့်စင်ပေးသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဦးစွာသန့်စင်ရမည်၊ ထို့နောက် ထိန်းသိမ်းထားရမည်။ “မီးဖြင့်ဆားနယ်ခံရမည်！” “ဆားဖြင့်ဆားနယ်ခံရမည်！” သန့်စင်ပြီး ဖြူစင်စွာထိန်းသိမ်းထားရမည်！ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသောပြင်ဆင်မှု！

“Every one shall be salted with fire, and every sacrifice shall be salted with salt” (Mark 9:49). Fire purifies, salt preserves. To be salted with fire means not only purification but preservation. God desires a pure people, a clean people, a holy people, a people whose sins are forgiven. The keeping power of God is theirs for the asking. Not only are they to become clean and holy, but they are to be kept so. The fire with which they are to be “salted” does not destroy, but purifies. We are first to be cleansed, then we are to be kept. “Salted with fire!” “Salted with salt!” Purified and kept pure! Wonderful provision!

 

၁၄. စိမ်းသောကောက်နှံများ။ “လတ်ဆတ်သောကောက်နှံမှ ကောက်နှံသစ်” (အာအက်စ်ဗွီ)။ “ကောက်နှံ” ဟူသည်မှာ ဂျုံ၊ မုယောစပါး၊ ကောက်ညှင်း၊ သို့မဟုတ် အုတ်စပါးကဲ့သို့သော မည်သည့်ကောက်နှံမဆိုကိုဆိုလိုသည်။ ဂျုံပင်များကို နှံများနှင့်အတူ မရင့်မီစုဆောင်းပြီး ကင်ထားသောအရာများသည် အရှေ့ဒေသတွင် ယခုထိအနှစ်သက်ဆုံးအစားအစာဖြစ်သည်။ ထိုသို့သောအရာများကို အမဲသားပူဇော်ရန်အတွက်လည်း အသုံးပြုနိုင်သည်။ ကောက်နှံများပေါ်တွင် ဆီနှင့်ကန္တုတို့ကို လောင်းထည့်သည်၊ “အောက်မေ့ရာအပိုင်း” ကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင်မီးရှို့ပြီး ကျန်အပိုင်းကို ယဇ်ပုရောဟိတ်အားပေးသည်။ ဤနေရာတွင် ကြိတ်ခံရသောကောက်နှံသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ကြိတ်ခံရပြီး ၎င်း၏ဒဏ်ရာများဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အား ကုသပေးသောသူကို သင်္ကေတပြခြင်းဖြစ်ပေမည် (ဟေရှာ ၅၃:၅)။

14. Green ears of corn. “New grain from fresh ears” (RSV). By “corn” is meant any grain, such as wheat, barley, rye, or oats. Stalks of wheat, with the ears, gathered before they are fully ripe and roasted, are still a favorite food in the East. Such could also be used for a meat offering. Oil was poured on the ears of corn, with frankincense; the “memorial” portion was burned on the altar, and the remainder given to the priest. Perhaps the bruised grain here typifies Him who was bruised for us, and by whose stripes we are healed (Isa. 53:5).

 

အမဲသားပူဇော်မှုအမျိုးမျိုးသည် ခရစ်တော်ကို အသက်ပေးသူနှင့် ထောက်ပံ့သူအဖြစ်၊ “ကျွန်ုပ်တို့အသက်ရှင်၍ လှုပ်ရှားနေထိုင်ပြီး ဖြစ်တည်နေသည်” သူတစ်ဦးအဖြစ် တင်ပြသည် (တ ၁၇:၂၈)။ မီးရှို့ပူဇော်မှုများသည် အသက်၏သန့်ရှင်းပြုခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသကဲ့သို့၊ အမဲသားပူဇော်မှုများသည် တစ်ဦး၏ပစ္စည်းများ၏သန့်ရှင်းပြုခြင်းကို တောင်းဆိုသည်။ ပစ္စည်းများ၏သန့်ရှင်းပြုခြင်းသည် အသက်၏သန့်ရှင်းပြုခြင်းဖြင့် ရှေ့ပြေးရမည်။ အသက်သန့်ရှင်းပြုခြင်းမရှိဘဲ ပစ္စည်းများ၏သန့်ရှင်းပြုခြင်းသည် ဧဝံဂေလိတရားတွင် မပြဋ္ဌာန်းထားပါ။ ပစ္စည်းများ၏သန့်ရှင်းပြုခြင်းမရှိဘဲ အသက်၏သန့်ရှင်းပြုခြင်းလည်း မရှိပါ။ နှစ်ခုစလုံးသည် အတူတကွဖြစ်ရမည်။ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်ကို နှစ်သက်စေသော ပြည့်စုံသောယဇ်ပူဇော်မှုတစ်ခုဖြစ်လာသည်၊ “ထာဝရဘုရားအတွက် မွှေးကြိုင်သောအနံ့” (ဝတ် ၁:၉)။

The various meat offerings present Christ as the life-giver and upholder, the One through and in whom “we live, and move, and have our being” (Acts 17:28). As burnt offerings stood for consecration of the life, so meat offerings called for consecration of one’s means. The dedication of one’s means should be preceded by a dedication of life. A dedication of the life without a dedication of one’s means is not provided for in the gospel; neither is a dedication of means without a dedication of life. The two must go together. Combined, they constitute a complete sacrifice, pleasing to God, “a sweet savour unto the Lord” (Lev. 1:9).

 

စီမံခန့်ခွဲမှုဆိုင်ရာ အယူအဆသည် အလေးပေးရန်လိုအပ်သည်။ အချို့သည် ခရစ်တော်၏နာမကို ဆောင်ထားပြီး သန့်ရှင်းမှုနှင့် ဘုရားသခင်အပေါ်ထက်သန်စွာဆက်ကပ်မှုကို ကျယ်လောင်စွာ ကြွေးကြော်သော်လည်း ၎င်းတို့၏လုပ်ဆောင်မှုများသည် ၎င်းတို့၏ကြွေးကြော်မှုနှင့် မကိုက်ညီပါ။ ပိုက်ဆံအိတ်ကို တင်းကျပ်စွာကိုင်ထားပြီး၊ တောင်းဆိုမှုများကို လျစ်လျူရှုကာ၊ ဘုရားသခင်၏လုပ်ငန်းသည် ညံ့ဖျင်းလျက်ရှိသည်။ ထိုသူများသည် အသက်၏ပြည့်စုံသန့်ရှင်းပြုခြင်းတွင် ပစ္စည်းများ၏သန့်ရှင်းပြုခြင်းပါဝင်ကြောင်း နားလည်ရန်လိုအပ်သည်။

The idea of stewardship needs emphasis. Some bear the name of Christ and loudly profess holiness and devotion to God, but their works do not correspond to their profession. The purse strings are held tightly, appeals go unheeded, and God’s cause languishes. Such need to understand that entire consecration of the life includes also consecration one’s means.

 

သို့သော်၊ ပစ္စည်းများ၏သန့်ရှင်းပြုခြင်းသည် ဘုရားသခင်တောင်းဆိုသည့်အရာအားလုံးဖြစ်ပြီး၊ ရက်ရောစွာပေးကမ်းခြင်းသည် ကောင်းကင်သို့လမ်းဖြောင့်စေမည်ဟု ကောက်ချက်ချခြင်းသည် မမှန်ကန်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်ကိုကိုယ် ဘုရားသခင်ထံသန့်ရှင်းပြုရမည်။ ကျွန်ုပ်တို့အား ဘုရားသခင်အပ်နှံထားသော ပစ္စည်းများ၊ အချိန်၊ သဘာဝအခူးအလှများအပါအဝင် အရာအားလုံးအတွက် ဘုရားသခင်ထံတွင် တာဝန်ရှိသည်။ ဤအရာအားလုံးတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် စီမံခန့်ခွဲသူများဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်သည် မျှတသောသခင်ဖြစ်သည်။ သီချင်းဆိုခြင်း၊ ဂီတဖျော်ဖြေခြင်း၊ မိန့်ခွန်းပြောခြင်း၊ ခေါင်းဆောင်မှုစသည့် အခူးအလှများအားလုံးသည် ဘုရားသခင်ပိုင်ဆိုင်သည်။ ၎င်းတို့ကို ဘုရားသခင်ထံ သန့်ရှင်းပြုရမည်၊ ၎င်းတို့ကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် တင်ထားရမည်။

It would be incorrect, however, to conclude that a consecration of one’s means is all that God requires, and that liberal giving will smooth the way to heaven. We are to consecrate ourselves to Him. We are responsible to God for every talent He has entrusted to us, whether of means, time, or natural gifts. Of all these we are stewards, and God is the rightful Master. Talents such as song, music, speech, and leadership all belong to God. They must be dedicated to Him; they must be put on the altar.

 

“အမဲသား” ပူဇော်မှုများသည် ဘုရားသခင်ထံ ဆက်ကပ်သောဝိညာဉ်အတွက် ဝိညာဉ်ရေးသင်ခန်းစာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ဖြစ်တည်နေသမျှအားလုံးကို ဘုရားသခင်ထံ သန့်ရှင်းပြုရမည်၊ ကျွန်ုပ်တို့ပိုင်ဆိုင်သမျှအားလုံးကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် တင်ထားရမည်။ “ထို့ကြောင့် သင်တို့သည် တဆေးမထည့်သော အသစ်သောအဖုံးဖြစ်နိုင်ရန် တဆေးဟောင်းကို ဖယ်ရှားလိုက်ပါ” (၁ ကော ၅:၇)။ “သင်တို့၏စကားသည် အမြဲတမ်း ကျေးဇူးတော်နှင့်ပြည့်စုံပြီး ဆားဖြင့်အရသာပြုထားရမည်၊ လူတိုင်းကို မည်သို့ဖြေကြားရမည်ကို သိရှိရန်” (ကော ၄:၆)။ “သင်တို့တွင် ဆားထားရှိပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ငြိမ်းချမ်းစွာနေထိုင်ပါ” (မာ ၉:၅၀)။ နောက်ဆုံးတွင်၊ ဘုရားသခင်၏ဝတ်ပြုရေးတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏စိတ်ကူးနှင့်နည်းလမ်းများကို ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်များအတွက် အစားထိုးမပြုရပါ၊ သော်လည်း ၎င်းတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏အရသာအတွက် ပျားရည်ကဲ့သို့ချိုမြိန်နိုင်သည်။

The “meat” offerings are replete with spiritual lessons for the devout soul. All we are should be dedicated to God; all we have should be on the altar. “Purge out therefore the old leaven, that ye may be a new lump, as ye are unleavened” (1 Cor. 5:7). “Let your speech be alway with grace, seasoned with salt, that ye may know how ye ought to answer every man” (Col. 4:6). “Have salt in yourselves, and have peace one with another” (Mark 9:50). Finally, in the service of God we may not substitute our own inventions and methods for the plans of God, though they may be sweet as honey to out own taste.