ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂၃

 

အခန်းကြီး - ၂၃

chapter 23

 

၁ ထာဝရဘုရား၏ပွဲတော်များ။ ၃ ဥပုသ်နေ့။ ၄ ပသခါပွဲ။ ၉ ပထမသီးနှံပုံ။ ၁၅ ပင်တေကုတ္တေပွဲ။ ၂၂ ဆင်းရဲသားများအတွက် ကျန်ရှိသော သီးနှံများကို ချန်ထားရမည်။ ၂၃ တံပိုးများပွဲ။ ၂၆ အပြစ်ဖြေရာနေ့။ ၃၃ တဲတော်ပွဲ။

1 The feasts of the Lord. 3 The sabbath. 4  The passover. 9 The sheaf of firstfruits. 15 The feast of Pentecost. 22 Gleanings to be left for the poor. 23 The feast of trumpets. 26 The day of atonement. 33 The feast of tabernacles.

 

၂. ထာ၀ရဘုရား၏ပွဲတော်များ။ နှစ်စဉ် “သတ်မှတ်ထားသောပွဲတော်များ” (တော၀င် ၂၉:၃၉) သည် ခြောက်ခုဖြစ်သည်။ (၁) ပသခါပွဲတော် (တော၀င် ၂၈:၁၆)၊ (၂) တဆေးမဲ့မုန့်ပွဲတော် (တော၀င် ၂၈:၁၇)၊ (၃) “ရိတ်သိမ်းပွဲတော်”၊ “သီတင်းပတ်ပွဲတော်” (ပထမဦးသီးနှံပွဲတော်) သို့မဟုတ် ပင်တေကုတ္တေပွဲတော် (ထွက် ၂၃:၁၆; ၃၄:၂၂; တော၀င် ၂၈:၂၆; တမန် ၂:၁)၊ (၄) တံပိုးမှုတ်ပွဲတော် (တော၀င် ၂၉:၁)၊ (၅) အပြစ်ဖြေရာနေ့ (တော၀င် ၂၉:၇)၊ (၆) “ရိတ်သိမ်းစုဆောင်းပွဲတော်”၊ “တဲတော်ပွဲတော်” (ထွက် ၂၃:၁၆; လေဝိ ၂၃:၃၄; တော၀င် ၂၉:၁၂)။

2. Feasts of the Lord. The annual “set feasts” (Num. 29:39) are six in number: (1) the Passover (Num. 28:16); (2) the Feast of Unleavened Bread (Num. 28:17); (3) the “feast of harvest,” the “feast of weeks” (first fruits), or Pentecost (Ex. 23:16; 34:22; Num. 28:26; Acts 2:1); (4) the Feast of Trumpets (Num. 29:1); (5) the Day of Atonement (Num. 29:7); (6) the “feast of ingathering,” the “feast of tabernacles” (Ex. 23:16; Lev. 23:34; Num. 29:12).

 

ဤခြောက်ပွဲတော်တွင် “သန့်ရှင်းသောစည်းဝေးပွဲ” ရက်ပေါင်းခုနှစ်ရက်ပါဝင်သည်။ ထိုရက်များမှာ အဇုံမုန့်ပွဲတော်၏ ပထမရက်နှင့် နောက်ဆုံးရက် (တောလည်ရာ ၂၈:၁၈, ၂၅)၊ ပထမသီးနှံပွဲတော်ရက် (တောလည်ရာ ၂၈:၂၆)၊ တံပိုးပွဲတော် (တောလည်ရာ ၂၉:၁)၊ အပြစ်ဖြေရာနေ့ (တောလည်ရာ ၂၉:၇)၊ တဲတော်ပွဲတော်၏ ပထမရက်နှင့် နောက်ဆုံးရက် (ဝတ်ပြုရာ ၂၃:၃၅, ၃၆) တို့ဖြစ်သည်။

With these six feasts are seven days of “holy convocation”; the first and last days of the Feast of Unleavened Bread (Num. 28:18, 25); the day of first fruits (Num. 28:26); the Feast of Trumpets (Num. 29:1); the Day of Atonement (Num. 29:7); the first and last days of the Feast of Tabernacles (Lev. 23:35, 36).

 

ဤအခန်းတွင် “ပွဲတော်” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုထားသော စကားလုံးသည် ဟေဗြဲစကားလုံးနှစ်လုံးအနက်မှ တစ်လုံးမှ ဆင်းသက်လာသည်။ (၁) မိုအေဒ် (Mo‘ed)၊ သတ်မှတ်ထားသော တွေ့ဆုံပွဲတစ်ခု (ဥပမာ၊ လေဝိ ၂၃:၂၊ ၄၊ ၃၇၊ တောလည်ရာ ၂၉:၃၉ တွင် သုံးထားသည်)။ (၂) ခါဂ် (Chag)၊ ပွဲတော်တစ်ခု (ဥပမာ၊ လေဝိ ၂၃:၆၊ ၃၄၊ ၃၉၊ ၄၁၊ တောလည်ရာ ၂၈:၁၇၊ ၂၉:၁၂ တွင် သုံးထားသည်)။ ဤစကားလုံးနှစ်လုံးကို တစ်ခါတစ်ရံ အပြန်အလှန်သုံးနိုင်သော်လည်း၊ မိုအေဒ်သည် ပွဲတော်၏ အချိန်ကို အလေးပေးပြီး “သတ်မှတ်ထားသော ပွဲတော်များ” (တောလည်ရာ ၂၉:၃၉) ဟု ဖော်ပြသည်။ ခါဂ်သည် ပွဲတော်၏ သဘောသဘာဝကို အလေးပေးသည်။ ခါဂ်သည် “ဘုရားဖူးခရီးထွက်ခြင်း”၊ “ရိုသေဖွယ်ရာနေရာသို့ ခရီးထွက်ခြင်း” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်များထဲမှ တစ်ခုရှိသည့် ကြိယာတစ်ခုမှ ဆင်းသက်လာသည်။ ဆက်စပ်အာရဗီစကားလုံး ဟဂျ် (haj) သည် မွတ်စလင်တို့၏ မက္ကာသို့ သန့်ရှင်းသော ဘုရားဖူးခရီးကို ဖော်ပြသည်။ နှစ်စဉ်သတ်မှတ်ထားသော “ပွဲတော်များ” စာရင်းတွင် ခါဂ်ကို သုံးနှစ်ခုသာ အရေးပါစွာ သုံးထားသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ တဆေးမဲ့မုန့်ပွဲတော်၊ ပထမသီးနှံပွဲတော်၊ နှင့် တဲတော်ပွဲတော်တို့ဖြစ်သည်။ “သင်သည် တစ်နှစ်လျှင် သုံးကြိမ် ငါ့ထံသို့ ပွဲတော် [ခါဂ်] ကျင်းပရမည်” (ထွက်မြောက်ရာ ၂၃:၁၄)။ ဤသုံးပွဲတော်များကို ကျင်းပရန် အမျိုးသားအားလုံးသည် “ထာဝရဘုရားရွေးချယ်သော နေရာ၌ ထာဝရဘုရားရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်ရမည်” (တရားဟောရာ ၁၆:၁၆)။ သူတို့သည် “ဘုရားဖူးခရီးထွက်ရမည်”။

The word translated “feast” in this chapter is from one or the other of two Hebrew words: (1) Mo‘ed, an appointed meeting (used, for example, in Lev. 23:2, 4, 37; Num. 29:39). (2) Chag, a festival (used, for example, in Lev. 23:6, 34, 39, 41; Num. 28:17; 29:12). The two words are sometimes used interchangeably, though mo‘ed stresses the time of the feast, “set feasts” (Num. 29:39); chag, the character of the feast. Chag is derived from a verb that has, as one of its possible meanings, “to make a pilgrimage,” “to take a journey to an object of reverence.” The related Arabic word haj describes the sacred Moslem pilgrimage to Mecca. In the listing of the annual “set feasts,” chag, significantly, is used only of three, the Feast of Unleavened Bread, the Feast of First Fruits, and the Feast of Tabernacles. “Three times shalt thou keep a feast [chag] unto me in the year” (Ex. 23:14). To celebrate these three feasts all males were to “appear before the Lord in the place which he shall choose” (Deut. 16:16). They were to “make a pilgrimage.”

 

ထို့ကြောင့် ထွက်မြောက်ရာကျမ်းတွင် ဣသရေလလူမျိုးများသည် “တစ်နှစ်လျှင် သုံးကြိမ်” “ပွဲတော်ကို ကျင်းပရမည်” ဟူသော ဖော်ပြချက် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၃:၁၄) နှင့် လေဝိလူမျိုးကျမ်းတွင် နှစ်စဉ်ပွဲတော် ခြောက်ခုကို ဖော်ပြထားခြင်း (ရာဇဝင်ချုပ် ၂၈, ၂၉ ကိုလည်းကြည့်ပါ) အကြား ဆန့်ကျင်မှုမရှိပါ။ ဤပွဲတော် ခြောက်ခုစီသည် mo‘ed အဖြစ်ဖော်ပြထားသော်လည်း ၎င်းတို့အနက် သုံးခုကိုသာ chag ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ mo‘ed ခြောက်ခုရှိသော်လည်း chag သုံးခုသာရှိသည်။ International Standard Bible Encyclopedia တွင် ဤသုံးခုကို “ဘုရားဖူးပွဲတော်များ” ဟု ဖော်ပြထားသည်။

There is therefore no contradiction between the statement in Exodus, that the Israelites were to “keep a feast” “three times” “in the year” (Ex. 23:14), and the listing, in Leviticus, of six annual feasts (see also Num. 28, 29). Each of these six feasts is described as a mo‘ed, but three of them are also designated chag. In other words, there were six mo‘ed but only three chag. The International Standard Bible Encyclopedia describes these three as “pilgrimage festivals.”

 

ပသခါပွဲတော်သည် သီးခြား “သတ်မှတ်ထားသော စည်းဝေးပွဲ” mo‘ed တစ်ခုအဖြစ် စာရင်းပြုစုနိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းကို တဆေးမဲ့မုန့်ပွဲတော်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ်လည်း ယူဆနိုင်သည်။ ပသခါသိုးသငယ်ကို ပထမလ၏ ဆယ့်လေးရက်မြောက်နေ့တွင် သတ်ပြီး ထိုညတွင် စားသုံးကြပြီး၊ ဆယ့်ငါးရက်မြောက်နေ့၊ တဆေးမဲ့မုန့်ပွဲတော်၏ ပထမနေ့အစတွင် ဖြစ်သည်။ ပသခါပွဲတော်နှင့် တဆေးမဲ့မုန့်ပွဲတော်သည် တကယ်တော့ တစ်ခုလုံး၏ အပိုင်းနှစ်ပိုင်းဖြစ်ပြီး၊ အချို့သောဖြစ်ရပ်များတွင် ထိုသို့ယူဆထားသည် (ဧဇရ ၄၅:၂၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤအချက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက၊ နှစ်စဉ်ပွဲတော် ခြောက်ခုအစား ငါးခုဟု ပြောဆိုနိုင်သည်။

Though the Passover may be properly listed as a separate “appointed meeting,” a mo‘ed, it may also be considered a part of the Feast of Unleavened Bread. The Passover lamb was slain on the 14th of the first month and eaten that night, in the beginning of the 15th, the first day of the Feast of Unleavened Bread. The Passoverand the Feast of Unleavened Bread were really two parts of one whole, and in some instances were thus considered (see Exe. 45:21). In view of this we might speak of five, rather than six, annual feasts.

 

၃။ အနားယူရာ ဥပုသ်နေ့။ စာသားအရ “ဥပုသ်နေ့၏ ဥပုသ်စောင့်ထိန်းခြင်း” ဟုဆိုသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘာသာပြန်မှုသည် မူရင်းဟေဗြဲစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝမှုကို ဖော်ပြရာတွင် အားနည်းသည်။ ၎င်းကို “လုံးလုံးအနားယူရာ ဥပုသ်နေ့”၊ “ပြည့်စုံသော ဥပုသ်နေ့”၊ “သန့်ရှင်းသော အနားယူရာ ဥပုသ်နေ့” (RSV) စသည်ဖြင့် ဘာသာပြန်ဆိုထားသည်။

3. Sabbath of rest. Literally “a sabbath of sabbath observance.” Our translation fails to convey the full force of the original Hebrew, which is variously translated a “sabbath of deep rest,” “a sabbath of complete rest,” “a perfect sabbath,” “a sabbath of solemn rest” (RSV).

 

ဥပုသ်နေ့သည် အခြားပွဲတော်များနှင့် သန့်ရှင်းသောစည်းဝေးပွဲများ (ဗျာ. ၃၇၊ ၃၈) နှင့် ကွဲပြားသည်။ ၎င်းသည် ဖန်ဆင်းခြင်း၌ စတင်ခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၂:၁-၃)၊ နှစ်စဉ်ပွဲတော်များနှင့် “ဥပုသ်နေ့များ” သည် ဂျူးလူမျိုးနှင့်အတူ စတင်ခဲ့သည်။ သတ္တမနေ့ ဥပုသ်သည် “လူသားအတွက် ဖန်ဆင်းခဲ့သည်” (မာကု ၂:၂၇)၊ ထို့ကြောင့် လူသားအားလုံးအတွက် ထာဝရတာဝန်ရှိသည်။ နှစ်စဉ်ပွဲတော်များသည် ဂျူးလူမျိုးအတွက် ဖန်ဆင်းခဲ့ပြီး ခရစ်တော်၏သေခြင်းတွင် ပုံရိပ်နှင့် ပုံရိပ်ဆိုင်ရာ ပြည့်စုံသွားသောအခါ တာဝန်မဖြစ်တော့ပေ (ကောလောသဲ ၂:၁၆၊ ၁၇)။ သတ္တမနေ့ ဥပုသ်သည် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တရား၊ ဆယ်ပညတ်တွင် ထည့်သွင်းထားပြီး၊ ၎င်းသည် ဤလောကအတွက် ဖွဲ့စည်းပုံဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အပြစ်မဝင်မီ ဖန်ဆင်းခဲ့သောကြောင့် အပြစ်မရှိတော့သည့်အခါတွင်လည်း ဆက်လက်တည်ရှိမည် (ဟေရှာယ ၆၆:၂၂၊ ၂၃)။ သို့သော် နှစ်စဉ်ဂျူးပွဲတော်များသည် ယာယီ၊ ဒေသဆိုင်ရာ၊ ထုံးတမ်းစဉ်လာဆိုင်ရာ အသုံးပြုမှုသာဖြစ်ပြီး၊ ပါလစ္စတင်းဒေသရှိ အခြေအနေများနှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်ပြီး၊ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းတွင် အသုံးမပြုနိုင်ပေ။

The Sabbath is different from all the other feasts and holy convocations (see vs. 37, 38) in that it originated at creation (Gen. 2:1–3), whereas the annual feasts and “sabbaths” had their origin with the Jewish nation. The seventh-day Sabbath “was made for man” (Mark 2:27), and hence is of obligation for all men forever; the annual feasts were made for the Jews and ceased to be of obligation when type met Antitype at the death of Christ (Col. 2:16, 17). The seventh-day Sabbath is incorporated in the law of God, the Ten Commandments, His constitution for this world. Because it was made before sin entered, it will remain after sin is no more (Isa. 66:22, 23). On the other hand, the annual Jewish feasts were of only temporal, local, ceremonial application, fitted to conditions in Palestine, and could not be made of worldwide application.

 

ထို့ကြောင့် ပထမဦးသီးနှံပွဲတော် (ဆောင်းသီးနှံများ) ကို နွေဦးနှောင်းပိုင်း၊ မေလတွင် ကျင်းပပြီး၊ တောင်ကမ္ဘာခြမ်းတွင် ခြောက်လအကြာမှသာ ကျင်းပနိုင်သည်။ ထိုနည်းတူ၊ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိ လူများအတွက် ဆောင်းဦးတွင် တဲတော်ပွဲတော်ကို ကျင်းပ၍မရပေ။ ဂျူးလူမျိုးများသည် ဘုရားသခင်အမိန့်ပေးထားသည့်အတိုင်း ဗိမာန်တော်နှင့်မဆက်စပ်ဘဲ အပြစ်ဖြေရာနေ့ကို ကျင်းပ၍မရဟု တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ပသခါပွဲသည် ကယ်တင်ရှင်လာမည့်အရာကို မျှော်လင့်ရင်း ကျင်းပနိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းရောက်ရှိပြီးနောက်တွင် မကျင်းပနိုင်တော့ပေ။ ဤပွဲတော်များအားလုံးသည် ပါလစ္စတင်းတွင်နေထိုင်သော ဂျူးလူမျိုးများ၏ လိုအပ်ချက်များနှင့် မက်ဆီယာမလာမီ ကာလအတွက် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ရပ်တန့်သွားသော်လည်း၊ သတ္တမနေ့ ဥပုသ်သည် ဆက်လက်တည်ရှိနေသည်။

Thus the Feast of First Fruits (of winter crops), celebrated in late spring, in May, could not be observed in the southern hemisphere till six months later. Similarly, it would not be possible for people in all lands to observe the Feast of Tabernacles in the autumn. The Jews have found that it is not even possible for them to observe the Day of Atonement as ordered by God, except in connection with the Temple. The Passover could appropriately be observed in anticipation of a coming Redeemer, but not after His coming. All these feasts served their purpose, adapted as they were to the needs of the Jews while they lived in Palestine, prior to the coming of Messiah. They have ceased, but the seventh-day Sabbath remains.

 

ဥပုသ်နေ့ကို ဂျူးလူမျိုးအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအဖြစ် မမှတ်ယူစေရန်နှင့် ဂျူးလူမျိုးနှင့်အတူ ရပ်တန့်မသွားစေရန်၊ ခရစ်တော်က “ဥပုသ်နေ့သည် လူသားအတွက် ဖန်ဆင်းခဲ့သည်” (မာကု ၂:၂၇) ဟု အလေးအနက်ကြေညာခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ကိုယ်တော်က “ထို့ကြောင့် လူသားသားသည် ဥပုသ်နေ့၏ သခင်ဖြစ်သည်” (ဗျာ. ၂၈) ဟုဆိုသည်။၎င်းသည် ကိုယ်တော်ပိုင်ဆိုင်သည်၊ ကိုယ်တော်သည် ၎င်း၏ “သခင်” ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ ၎င်းကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲခွင့်မရှိပေ၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့တွင် ထိုသို့ပြုပိုင်ခွင့်မရှိပေ။ ၎င်းသည် “ငါ၏ သန့်ရှင်းသောနေ့” ဟု ဘုရားသခင်ကဆိုသည် (ဟေရှာယ ၅၈:၁၃)။

To make sure that the Sabbath should not be considered a Jewish institution, and hence cease with the Jewish nation, Christ emphatically declared, “The sabbath was made for man” (Mark 2:27). He added, “Therefore the Son of man is Lord also of the sabbath” (v. 28). It belongs to Him; He is “Lord” of it. Let none tamper with it, for they have no right to do so. It is “my holy day,” says God (Isa. 58:13).

 

၅. ထာဝရဘုရား၏ဥပသတ်တော်။ ဤအခွင့်သည် “၎င်းသည် ထာဝရဘုရား၏ဥပသတ်ဖြစ်သည်” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်နှင့်သာတူပြီး၊ ပိုင်ဆိုင်မှုကိုဖော်ပြသည်။ အကယ်၍ ဘုရားသခင်က ပထမနေ့တရက်ကို “ငါ၏သန့်ရှင်းသောနေ့” သို့မဟုတ် “ထာဝရဘုရား၏ဥပသတ်” ဟု မိန့်မြွက်ခဲ့လျှင်၊ ယနေ့ခေတ်တွင် မည်သူမျှ သူမြွက်ဆိုသောအဓိပ္ပာယ်ကို မသိမျှောလင့်မည်မဟုတ်။ သို့သော်၊ သူသည် သတ္တမနေ့အတွက် ဤစကားများကို အသုံးပြုသည်။ ၎င်းသည် သူ၏နေ့ဖြစ်သည်။

The sabbath of the Lord. This is the equivalent of, “it is the Lord’s sabbath,” and indicates proprietorship. If God should have spoken of the first day of the week as “my holy day,” or “the sabbath of the Lord,” none today would be uncertain as to what He meant. Instead, He uses these very expressions in regard to the seventh day. It is His day.

 

၅. ထာဝရဘုရား၏ဥပသတ်တော်။ ဤအခွင့်သည် “၎င်းသည် ထာဝရဘုရား၏ဥပသတ်ဖြစ်သည်” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်နှင့်သာတူပြီး၊ ပိုင်ဆိုင်မှုကိုဖော်ပြသည်။ အကယ်၍ ဘုရားသခင်က ပထမနေ့တရက်ကို “ငါ၏သန့်ရှင်းသောနေ့” သို့မဟုတ် “ထာဝရဘုရား၏ဥပသတ်” ဟု မိန့်မြွက်ခဲ့လျှင်၊ ယနေ့ခေတ်တွင် မည်သူမျှ သူမြွက်ဆိုသောအဓိပ္ပာယ်ကို မသိမျှောလင့်မည်မဟုတ်။ သို့သော်၊ သူသည် သတ္တမနေ့အတွက် ဤစကားများကို အသုံးပြုသည်။ ၎င်းသည် သူ၏နေ့ဖြစ်သည်။

5. The Lord’s passover. The Passover was not instituted until the deliverance of Israel from Egypt (Ex. 12:14, 27). It commemorated the saving power of God exercised in their behalf on that historic occasion, and was therefore for them “the Lord’s passover.” In striking contrast, “the sabbath of the Lord” became such when, at the close of creation week, God Himself rested upon that day and set it apart for the use and benefit of all mankind (Gen. 2:1–3; Ex. 20:8–11; Mark 2:27, 28). All men owe their very existence to the creative power of God and are therefore under obligation to Him to keep ever holy His appointed day of rest.

 

As stated, the Passover was instituted in memory of Israel’s deliverance from Egyptian bondage. On the 10th day of the first month a lamb was selected for each household “according to the number of the souls,” or if the household was small, two or more households could unite for one sacrifice. The lamb was kept until the 14th day, when it was killed in the late afternoon, and its blood sprinkled on the doorposts (see on Ex. 12:1–10). The same night the flesh was eaten, not boiled as usual, but roasted. Only unleavened bread could be used, with bitter herbs (v. 8). In later years there were modifications in this ritual, but it remained essentially the same.

 

ပသခါယဇ်ပူဇော်ခြင်းသည် “ငါ၏ယဇ်” ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းဖြင့် ထူးခြားသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၃:၁၈; ၃၄:၂၅)။ ပသခါပွဲသည် ဣသရေလလူမျိုးများ အိဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်ခွာခြင်းကို အောက်မေ့ဖွယ်ဖြစ်စေသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် “ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ယဇ်ပူဇော်ခံရသော” “ကျွန်ုပ်တို့၏ပသခါ ခရစ်တော်” ကိုလည်း အမျှော်လင့်ဖြစ်စေသည် (၁ ကောရိန်သု ၅:၇)။ ပသခါပွဲသည် ခရစ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခံရခြင်းကို သင်္ကေတအဖြစ် ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခံရခြင်းတွင် ခရစ်တော်၏ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အရိုးတစ်ချောင်းမျှ မကျိုးခဲ့ (ယောဟန် ၁၉:၃၆); ပသခါသိုးသငယ်၏ အရိုးတစ်ချောင်းမျှ မကျိုးရ (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၄၆; တရားရင်းအရေအတွက် ၉:၁၂)။ ပသခါသိုးသငယ်ကို အဘိပ်လ၏ ဆယ်လေးရက်မြောက်နေ့တွင် သတ်ဖြတ်ပြီး ထိုညတွင် စားသုံးခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၆–၁၀); ခရစ်တော်သည် ပသခါအခါသမယတွင် ကွယ်လွန်ခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၉:၁၄)။ သွေးဖြန်းခြင်းသည် ကရုဏာဖြင့် “ဖြတ်သန်းသွားခြင်း” ကို ဆိုလိုပြီး၊ သေခြင်းမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ဖြစ်စေသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၁၃); ထို့အတူ ခရစ်တော်၏သွေးအတွက်ကြောင့် ကျူးလွန်ပြီး ဝန်ခံထားသော အပြစ်များကို ဖြတ်သန်းသွားခြင်းရှိခဲ့သည် (ရောမ ၃:၂၅)။ ပသခါယဇ်ပူဇော်ခြင်းသည် သိုးသငယ်ဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၃); ထို့အတူ ခရစ်တော်သည် “ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်” ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁:၂၉)။ သိုးသငယ်သည် အစွန်းအထင်းကင်းရမည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၅); ခရစ်တော်သည် အစွန်းအထင်းကင်းသည် (၁ ပေတရု ၁:၁၉)။ ၎င်း၏အသားကို စားသုံးရမည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၇); ထို့အတူ ကျွန်ုပ်တို့သည် သူ၏အသားကို စားသုံးရမည် (ယောဟန် ၆:၅၁)။

The Passover sacrifice is distinguished by being called “my sacrifice” (Ex. 23:18; 34:25). The Passover commemorated Israel’s departure from Egypt. But it also looked forward to “Christ our Passover,” who was to be “sacrificed for us” (1 Cor. 5:7).In various respects the Passover fitly foreshadowed the crucifixion. At the crucifixion not a bone of Christ’s body was broken (John 19:36); not a bone of the Passover lamb might be broken (Ex. 12:46; Num. 9:12). The Passover lamb was slain the 14th day of Abib and eaten the same night (Ex. 12:6–10); Christ died at Passover time (John 19:14). The sprinkling of the blood meant a “passing over” in mercy, a deliverance from death (Ex. 12:13); so through Christ’s blood there has been a passing over of sins committed and confessed (Rom. 3:25). The Passover sacrifice was a lamb (Ex. 12:3); so Christ was “the Lamb of God” (John 1:29). The lamb was to be without blemish (Ex. 12:5); Christ was without blemish (1 Peter 1:19). Its flesh was to be eaten (Ex. 12:7); likewise we must partake of His flesh (John 6:51).

 

ပသခါပွဲနှင့် တဆေးမပါသောမုန့်ပွဲသည် ဧဝံဂေလိအမှန်တရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သိုးသငယ်ကို သတ်ခြင်းဖြင့် သားဦးကို ကယ်တင်ရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။ သို့သော် သိုးသငယ်၏သေခြင်းသည် ကယ်တင်ခြင်းကို အာမခံရန် မလုံလောက်ခဲ့ပေ။ သွေးကို တံခါးတိုင်ပေါ်တွင် လိမ်းရမည်။

The Passover and the Feast of Unleavened Bread are replete with gospel truth. In the slain lamb provision was made for saving the first-born. But the death of the lamb was not enough to assure salvation; the blood must be struck on the doorpost.

 

ပသခါပွဲသည် ခရစ်တော်၏ သေခြင်းကို သင်္ကေတပြုသည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ပသခါဖြစ်သည် (၁ ကောရိန္သု ၅:၇)။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် လူတိုင်းကယ်တင်ခံရန် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် လက်ဝါးကပ်တိုင်သည် မိမိဘာသာမွေးရာပါ မည်သူ့ကိုမျှ ကယ်တင်မည်မဟုတ်။ ၎င်းသည် ကယ်တင်ခြင်းကို ရရှိနိုင်စေရုံသာ ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁:၁၂ ကိုကြည့်ပါ)။ သိုးသငယ်၏ သေခြင်းသည် ကယ်တင်ခြင်း၏ နည်းလမ်းကို ပေးခဲ့သည်။ သွေးကို လိမ်းခြင်းသည် ပေးထားသော နည်းလမ်းကို ထိရောက်စေသည်။ နှစ်ခုစလုံး လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ခရစ်ယာန်အတွက် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်ရှိ အပြစ်ဖြေခြင်းသည် လူတိုင်းအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်ပြီး လုံလောက်သော်လည်း၊ သွေးကို တစ်ဦးချင်းအလိုက် လိမ်းမထားသရွေ့ မည်သူ့ကိုမျှ ကယ်တင်မည်မဟုတ်။ သွေးဖျန်းခြင်းသည် သိုးသငယ်၏ သေခြင်းကဲ့သို့ပင် အရေးကြီးသည်။ သို့သော် ၎င်းပင်လျှင် မလုံလောက်သေး။ အသားကို စားရမည်၊ ထို့ပြင် သတ်မှတ်ထားသော အခြေအနေများအောက်တွင် စားရမည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၁၁)။ ၎င်းပင်လျှင် မလုံလောက်သေးဘဲ၊ တဆေးအားလုံးကို ဖယ်ရှားရမည်။ အနည်းဆုံး အသေးစိတ်တွင် ဂရုမစိုက်ခြင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အကျိုးဆက်များနှင့် ပြည့်နှက်နေလိမ့်မည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၁၃, ၁၉, ၂၃)။

The Passover is symbolic of Christ’s death. He is our Passover (1 Cor. 5:7). On the cross He made provision for everyone to be saved. But the cross in and of itself saves no one. It only made salvation available (see John 1:12). The death of the lamb provided the means of salvation; the application of the blood made efficacious the means provided. Both were necessary. Thus for the Christian the atonement on the cross, though essential and sufficient for all, does not save any individual until there has been an individual application of the blood. The sprinkling of the blood was fully as important as the death of the lamb. Yet even this was not enough; the flesh must be eaten, and it must be eaten under the specified conditions (Ex. 12:11). And this was not enough; all leaven must be purged away. Carelessness in the least particular would be fraught with tragic results (Ex. 12:13, 19, 23).

 

သေခြင်းမှ ကယ်တင်ခံရခြင်းသည် တစ်ခုဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်နေထိုင်ရန် နည်းလမ်းရှိခြင်းသည် နောက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းကို သိုးသငယ်ကို စားခြင်းဖြင့် အပြုသဘောဆောင်သည်။ တဆေးမှ ရှောင်ကြဉ်ခြင်းဖြင့် အနုတ်သဘောဆောင်သည်။ ခရစ်တော်သည် “ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသော အသက်ရှင်သောမုန့်” ဖြစ်ပြီး၊ လူတစ်ဦးသည် “ထာဝရအသက်ရှင်ရန်” စားရမည် (ယောဟန် ၆:၅၁)။ သိုးသငယ်ကို တစ်ခုလုံး ကင်ရမည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၉)။ သိုးသငယ်တစ်ကောင်အတွက် လူအလုံအလောက်ရှိရမည်၊ သို့မှသာ အသားအားလုံးကို စားနိုင်မည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၄)။ အိမ်ထဲမှ ဘာမှ ထုတ်မယူရဘဲ၊ နံနက်အထိ ဘာမှ မကျန်ရစ်ရဘူး။ စားလို့မရသော အစိတ်အပိုင်းများမှ ကျန်ရှိသမျှကို မီးရှို့ရမည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၁၀, ၄၆)။ အလားတူ၊ ခရစ်ယာန်သည် သိုးသငယ်ကို ကိုယ်စားပြုသော သူ၏ အသက်တာကို အပြည့်အဝ စုပ်ယူရမည်။ ၎င်းသည် ယုံကြည်သူသည် ခရစ်တော်နှင့် အပြည့်အဝ တစ်သားတည်းဖြစ်ရန် ဆိုလိုသည်။ ၎င်းသည် ယေရှု၏ အသက်တာနှင့် စရိုက်ကို အပြည့်အဝ လက်ခံခြင်းကို ဆိုလိုသည်။

It is one thing to be saved from death. It is another to have the means of sustaining life. This was provided positively by eating the lamb; negatively, by abstaining from leaven. Christ is “the living bread which came down from heaven,” of which a man must eat if he would “live for ever” (John 6:51). The lamb was to be roasted entire (Ex. 12:9). For each lamb there was to be a sufficient number of people so that all the flesh would be eaten (Ex. 12:4). Nothing was to be carried out of the house, and nothing left until morning. Whatever remained of those parts that could not be eaten was to be burned (Ex. 12:10, 46). Similarly, the Christian must assimilate completely the life of the One represented by the lamb. This means the entire identification of the believer with Christ. It means accepting fully the life and character of Jesus.

 

ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ပသခါပွဲ၏ တန်ပြန်အရာသည် သခင်ဘုရား၏ ညစာစားပွဲ၊ အသင်းတော်ဝတ်ပြုခြင်းတွင် တွေ့ရသည်။ ခရစ်တော်လာပြီးနောက်၊ သူ၏လာရောက်ခြင်းကို ကြိုတင်ပုံဖော်ထားသော ပသခါသိုးသငယ်ကို သတ်ခြင်းတွင် အကျိုးမရှိတော့ပေ။ သို့သော် ကယ်ဗလီတောင်ပေါ်ရှိ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် ၎င်း၏ ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်သော တန်ခိုးကို အမှတ်ရစေခြင်းတွင် အကျိုးရှိလိမ့်မည်။ ဤအကြောင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ သခင်ဘုရားသည် အသင်းတော်ဝတ်ပြုခြင်း၏ သင်္ကေတဆိုင်ရာ စားပွဲကို စတင်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားသော အရာကို သတိရစေရန်ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ပုံစံအတိုင်း၊ ၎င်းသည် နောက်သို့လည်းရော ရှေ့သို့လည်းရော ညွှန်ပြသည်—ကျွန်ုပ်တို့သည် “သူပြန်လာသည်အထိ” ကယ်ဗလီကို အမှတ်ရရမည် (၁ ကောရိန္သု ၁၁:၂၆)။

The NT counterpart of the Passover is found in the Lord’s Supper, the communion service. After Christ had come, there could be no more virtue in slaying the Passover lamb, which prefigured His coming. But there would be virtue in commemorating the sacrifice of Calvary and its sustaining power. For this reason our Lord instituted the symbolic meal of communion, the purpose of which is to remind us of the provision made for our salvation upon the cross. Like its prototype, it points both backward and forward—we are to remember Calvary “till he come” (1 Cor. 11:26).

 

၆. တဆေးမပါသောမုန့်ပွဲ။ ပသခါပွဲနှင့် နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေသော်လည်း၊ ၎င်းနှင့် ကွဲပြားသော တဆေးမပါသောမုန့်ပွဲသည် နောက်တွင် လိုက်ပါလာသည်။ လက်တွေ့အတွက် ဤပွဲတော်နှစ်ခုကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ယူဆပြီး၊ နာမည်များကို မကြာခဏ အပြန်အလှန် အသုံးပြုကြသည်။ သို့သော် ရည်ရွယ်ချက်တွင် ၎င်းတို့သည် အနည်းငယ် ကွဲပြားသည်။ ပသခါပွဲသည် ကယ်တင်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၁၃)။ တဆေးမပါသောမုန့်သည် ဣသရေလလူမျိုးများ အီဂျစ်မှ အလျင်စလို ထွက်ခွာခဲ့ရသည့်အချိန်ကို အမှတ်ရစေသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၃၃, ၃၉; တရားဟောရာ ၁၆:၃)။ ဘုရားသခင်သည် တဆေးမပါသောမုန့်ပွဲကို မည်ကဲ့သို့ ကျင်းပရမည်ကို တိကျစွာ ညွှန်ကြားခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၁၅)။ ၎င်းအကြောင်း ပေါလုက နောက်ပိုင်းတွင် ဤသို့ဆိုခဲ့သည်၊ “ကျွန်ုပ်တို့သည် ပွဲတော်ကို ကျင်းပရာတွင် တဆေးဟောင်း၊ မသမာမှုနှင့် ဆိုးယုတ်မှု၏ တဆေးဖြင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ရိုးသားမှုနှင့် အမှန်တရား၏ တဆေးမပါသောမုန့်ဖြင့် ကျင်းပစို့” (၁ ကောရိန္သု ၅:၈)။

6. The feast of unleavened bread. Closely connected with the Passover, yet distinct from it, was the Feast of Unleavened Bread, which followed. For practical purposes the two feasts were considered as one, and the names are often used interchangeably. But in purpose they were somewhat different. The Passover stood for deliverance (Ex. 12:13); the unleavened bread was reminiscent of the haste in which Israel left Egypt (Ex. 12:33, 39; Deut. 16:3). God was explicit as to the manner in which the Feast of Unleavened Bread should be celebrated (Ex. 12:15). Of it Paul later said, “Let us keep the feast, not with old leaven, neither with the leaven of malice and wickedness; but with the unleavened bread of sincerity and truth” (1 Cor. 5:8).

 

တဆေးကို လုံးဝဖယ်ထုတ်ရမည်။ ၎င်းသည် မသမာမှုနှင့် ဆိုးယုတ်မှုကို ကိုယ်စားပြုသည် (၁ ကောရိန္သု ၅:၈)၊ ဖာရိဆီများ၊ ဆဒ္ဒုကီများ၊ နှင့် ဟေရောဒီယန်များ၏ သွန်သင်ချက်များတွင် ပြသထားသကဲ့သို့ မှားယွင်းသော အယူဝါဒကိုလည်း ကိုယ်စားပြုသည် (မဿဲ ၁၆:၆, ၁၂; မာကု ၈:၁၅)။ ဖာရိဆီများ၏ တဆေးသည် လောဘနှင့် မတရားမှု (မဿဲ ၂၃:၁၄)၊ ခွေးနှင့်စည်စိမ်စိတ်ဓာတ် (အခန်းကြီး ၁၃)၊ မှားယွင်းသော စိတ်အားထက်သန်မှု (အခန်းကြီး ၁၅)၊ ဝိညာဉ်ရေးတန်ဖိုးများကို မမှန်ကန်စွာ ခန့်မှန်းခြင်း (အခန်းကြီး ၁၆–၂၂)၊ တရားမျှတမှု၊ သနားကရုဏာနှင့် ယုံကြည်ခြင်းကို ချန်လှပ်ထားခြင်း (အခန်းကြီး ၂၃)၊ အချည်းနှီးသော စည်းကမ်းတင်းကျပ်မှု (အခန်းကြီး ၂၄)၊ မုသာဝါဒ (အခန်းကြီး ၂၅–၂၈)၊ သည်းမခံနိုင်မှု (အခန်းကြီး ၂၉–၃၃)၊ နှင့် ရက်စက်မှု (အခန်းကြီး ၃၄–၃၆) ဖြစ်သည်။ ဆဒ္ဒုကီများ၏ တဆေးသည် သံသယဝါဒ (မဿဲ ၂၂:၂၃) နှင့် ကျမ်းစာများနှင့် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးကို မသိခြင်း (အခန်းကြီး ၂၉) ဖြစ်သည်။ ဟေရောဒီယန်များ၏ တဆေးသည် ချီးမွမ်းခြင်း၊ လောကီစိတ်ထားနှင့် မုသာဝါဒ (အခန်းကြီး ၁၆–၂၁)၊ နှင့် ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်စားလှယ်များကို ဆန့်ကျင်၍ မကောင်းသော အကြံအစည်များ ကြံစည်ခြင်း (မာကု ၃:၆) ဖြစ်သည်။

Leaven was to be entirely excluded. It represents malice and wickedness (1 Cor. 5:8), and false doctrine, as exemplified in the teachings of the Pharisees, the Sadducees, and the Herodians (Matt. 16:6, 12; Mark 8:15). The leaven of the Pharisees isgreed and injustice (Matt. 23:14), a dog-in-the-manger spirit (v. 13), false zeal (v. 15), wrong estimates of spiritual values (vs. 16–22), omission of justice, mercy, and faith (v. 23), vain punctiliousness (v. 24), hypocrisy (vs. 25–28), intolerance (vs. 29–33), and cruelty (vs. 34–36). The leaven of the Sadducees is skepticism (Matt. 22:23) and a lack of knowledge of the Scriptures and of the power of God (v. 29). The leaven of the Herodians is flattery, worldly-mindedness, and hypocrisy (vs. 16–21), and plotting evil against God’s representatives (Mark 3:6).

 

၇. အလုပ်လုပ်ခြင်းမပြုရ။ ပွဲတော်၏ ပထမနှင့် နောက်ဆုံးနေ့များသည် သန့်ရှင်းသောစည်းဝေးနေ့များဖြစ်ပြီး၊ ထိုနေ့များတွင် “ပင်ပန်းသောအလုပ်” (RSV) မပြုရပါ။ နေ့စဉ် နွားနှစ်ကောင်၊ သိုးထီးတစ်ကောင်၊ သိုးသငယ်ခုနစ်ကောင်တို့ကို မီးရှို့သက္ကာပြုရန် ယဇ်အဖြစ်ဆက်ကပ်ရပြီး၊ ၎င်းတို့နှင့်အတူ ဆန်ပဲသက္ကာများနှင့် အပြစ်ဖြေရန်အတွက် ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ဆက်ကပ်ရသည် (တောလည်ရာ ၂၈:၁၉–၂၄)။

7. No servile work. The first and last days of the feast were days of holy convocation on which no “laborious work” (RSV) might be done. Each day two bullocks were offered, one ram, and seven lambs for a burnt offering, with their accompanying cereal offerings, and one goat for a sin offering (Num. 28:19–24).

 

၁၀. အဦးသီးသောအသီးအနှံများ၏ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့။ အဦးသီးသောအသီးအနှံများကို တင်ဆက်ခြင်းသည် မုန့်မဖုတ်ပွဲတော်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်သည်။ ထိုတင်ဆက်မှုသည် “ဥပုသ်နေ့ပြီးနောက်နေ့” တွင်၊ အဘိဗ်လအလယ်လ ၁၆ ရက်နေ့တွင် ပြုလုပ်ရသည် (အခန်းကါး ၂၃:၁၁)။ ထိုနေ့သည် “သန့်ရှင်းသောစည်းဝေးနေ့” သို့မဟုတ် “ဥပုသ်နေ့” မဟုတ်ပါ။ သို့သော် ထိုနေ့တွင် အရေးကြီးသောအလုပ်တစ်ခုကို ပြုလုပ်ရသည်။ အဘိဗ်လအလယ်လ ၁၄ ရက်နေ့တွင် မုယောစပါးခင်းတစ်ခု၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ၁၆ ရက်နေ့တွင် တင်ဆက်ရန်အတွက် ဖြတ်တောက်ရန် အမှတ်အသားပြုထားသည်။ ရွေးချယ်ထားသော လူသုံးဦးသည် သက်သေများရှေ့တွင် မုယောစပါးကို ဖြတ်တောက်ပြီး၊ ဖြတ်တောက်မည့်မတိုင်မီ အဖွဲ့များကို ချည်နှောင်ထားသည်။ ဖြတ်တောက်ပြီးနောက် အဖွဲ့များကို တစ်ခုတည်းသော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့အဖြစ် ချည်နှောင်ပြီး “အဦးသီးသောအသီးအနှံများ၏ အဖွဲ့” အဖြစ် ထာဝရဘုရားရှေ့တွင် တင်ဆက်ရသည်။ ထို့အပြင်၊ ပြီးပြည့်စုံသော သိုးသငယ်တစ်ကောင်၊ ဆီနှင့်ရောစပ်ထားသော ဆန်ပဲသက္ကာ၊ နှင့် သောက်သက္ကာတစ်ခုကို ဘုရားသခင်ထံ တင်ဆက်ရသည် (အခန်းကါး ၁၂, ၁၃)။ ဤအရာမပြီးမချင်း ဣသရေလလူမျိုးသည် လယ်ကွင်းမှအသီးအနှံများကို ၎င်းတို့အတွက် အသုံးမပြုနိုင်ပါ။ ဤအခမ်းအနားသည် “ခရစ်တော်သည် အဦးသီးသောအသီးအနှံဖြစ်သည်၊ ထို့နောက် ခရစ်တော်ပြန်လည်ကြွလာသောအခါ ခရစ်တော်၏သူများဖြစ်သည်” (၁ ကောရိန္သု ၁၅:၂၃) ကို ညွှန်ပြသည်။

10. A sheaf of the firstfruits. The presentation of the first fruits was a part of the celebration of the days of unleavened bread. The presentation took place on the “morrow after the sabbath,” the 16th of Abib (ch. 23:11). This day was neither a “holy convocation” nor a “sabbath.” But an important work was nevertheless done on that day. On the 14th day of Abib a certain portion of a field of barley was marked off to be cut down in preparation for the presentation on the 16th. Three select men cut the barley in the presence of witnesses, having already tied the sheaves together before cutting them. After being cut the sheaves were all tied together into one large sheaf and presented before the Lord as a “sheaf of the firstfruits.” In addition, a perfect male lamb, a cereal offering mingled with oil, and a drink offering were presented to God (vs. 12, 13). Not until this was done could Israel make use of the fruits of the field for themselves. This ceremony pointed to “Christ the firstfruits; afterward they that are Christ’s at his coming” (1 Cor. 15:23).

 

၁၄. ထာဝရဥပဒေ။ ထွက်မြောက်ရာသီပွဲ၏ အကျဉ်းချုပ်သည် ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ ဗဟိုခံယူချက်များကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ ထွက်မြောက်ရာသီပွဲသည် ခရစ်တော်၏သေခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ထွက်မြောက်ရာသိုးသငယ်သေသကဲ့သို့ ခရစ်တော်လည်း သေခဲ့သည်။ သိုးသငယ်၏အသွေးသည် ဣသရေလလူမျိုးကို ဖျက်ဆီးသောနတ်သက်မှ ကယ်တင်ခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏အသွေးသည် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ခရစ်တော်ထံသို့ လာသောသူအားလုံးကို ယခုပြန်လည်သင့်မြတ်စေသည်။

14. A statute for ever. A summary of the Passover ritual lends emphasis to the great central truths of Christianity. The Passover is symbolic of the death of Christ. As the Passover lamb died, so Christ died. The blood of the lamb delivered Israel of old from the destroying angel. The blood of Christ now reconciles all who come to Him in faith.

 

ထွက်မြောက်ရာသီပွဲသည် ရှေ့ပြေးအဖွဲ့ဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသည့် ထမြောက်ခြင်းကိုလည်း ကိုယ်စားပြုသည်။ သိုးသငယ်သည် အဘိဗ်လအလယ်လ ၁၄ ရက်နေ့ညနေတွင် သေခဲ့သည်။ ၁၆ ရက်နေ့ “ဥပုသ်နေ့ပြီးနောက်နေ့” တွင် ယခင်ဖြတ်တောက်ထားသော အဦးသီးသောအသီးအနှံများကို ထာဝရဘုရားရှေ့တွင် တင်ဆက်ရသည်။ ခရစ်တော်သည် သောကြာနေ့မွန်းလွဲတွင် သေပြီး ဥပုသ်နေ့တွင် သင်္ချိုင်းတွင် အနားယူခဲ့သည် (လုကာ ၂၃:၅၃–၅၆)။ ဥပုသ်နေ့ပြီးနောက်နေ့ (လုကာ ၂၄:၁) တွင် “အဦးသီးသောအသီးအနှံ” ဖြစ်သော ခရစ်တော် (၁ ကောရိန္သု ၁၅:၂၀) သည် သင်္ချိုင်းမှ ထမြောက်ပြီး ၎င်း၏ ကောင်းကင်ခမည်းတော်ရှေ့တွင် မိမိကိုယ်ကို တင်ဆက်ခဲ့သည် (ယောဟန် ၂၀:၁၇)။

The Passover is also symbolic of the resurrection, as typified in the wave sheaf. The lamb died on the evening of the 14th day of Abib. On the 16th, the “morrow after the sabbath,” the first fruits, previously cut, were presented before the Lord. Christ died Friday afternoon and rested in the grave over the Sabbath (Luke 23:53–56). On the morrow after the Sabbath (Luke 24:1) Christ “the firstfruits” (1 Cor. 15:20) was raised from the grave, and presented Himself before His heavenly Father (John 20:17).

 

“ဥပုသ်နေ့ပြီးနောက်နေ့” (လေဝီရကျမ်း ၂၃:၁၁) သည် အမျိုးအစားဖြစ်စေ၊ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စေ “သန့်ရှင်းသောစည်းဝေးနေ့” သို့မဟုတ် “ဥပုသ်နေ့” မဟုတ်ပါ၊ သို့သော် ထိုနေ့တွင် အရေးကြီးသောအလုပ်တစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် တစ်ပတ်လည်၏ ပထမနေ့တွင် ထမြောက်ပြီး သူ၏ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို ဘုရားသခင်၏လက်ခံခြင်းစကားများကို ကြားရန် ခမည်းတော်ထံသို့ တက်သွားခဲ့သည်။

The “morrow after the sabbath” (Lev. 23:11) was neither “an holy convocation” nor a “sabbath,” in type or antitype, yet an important work was done on that day. When Christ arose on the first day of the week He ascended to the Father to hear the words of God’s acceptance of His sacrifice.

 

ထွက်မြောက်ရာသီပွဲသည် မိတ်သဟာယဖွဲ့မှုကို မြှင့်တင်ခဲ့သည်။ ထွက်မြောက်ရာသိုးသငယ်ကို စားသုံးခြင်းသည် မိသားစုများနှင့် အိမ်နီးချင်းများကို စုစည်းပေးခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကယ်တင်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသော အသိုင်းအဝိုင်းအစားအစာဖြစ်ပြီး၊ ကယ်တင်ခြင်းသည် သန့်ရှင်းပြီး မြှုပ်နှံခြင်းကို တောင်းဆိုသည်။ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားရမည်။ အိမ်ထဲတွင် မုန့်ဖုတ်မကျန်ရစ်ရ။ မုန့်ဖုတ်အစိတ်အပိုင်းများကို ရှာဖွေရန် အိမ်၏ထောင့်တိုင်းကို စစ်ဆေးရမည်။ “ထာဝရဘုရားအတွက် သန့်ရှင်းခြင်း” ထက် မနည်းသောအရာကို လက်ခံမည်မဟုတ်ပါ (ဆာလံ ၂၉:၂; ၉၆:၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ထွက်မြောက်ရာသီပွဲသည် အလွန်သိမ်မွေ့သောအခါသမယဖြစ်သည်။

The Passover promoted fellowship. The eating of the Passover lamb brought families and neighbors together. It was a communal meal typifying deliverance, and deliverance called for consecration. All sin must be put aside. No leaven was to remain in the house. Every corner must be examined for traces of it. Nothing less than complete “holiness to the Lord” would be accepted (see Ps. 29:2; 96:9). The Passover was a most solemn occasion.

 

ဤအရာအားလုံးနှင့် ထို့ထက်ပို၍ ထွက်မြောက်ရာသီပွဲသည် ဣသရေလလူမျိုးအတွက် အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ ထာဝရဘုရား၏အိမ်တော်၏ ဓမ္မပညတ်များကို ထိုက်တန်စွာ ခံယူသူများအတွက် ဘုရားသခင်က ပြင်ဆင်ထားသော ကောင်းချီးများကို မေ့လျော့ခြင်း သို့မဟုတ် တန်ဖိုးမထားမိခြင်း၏ အန္တရာယ်ရှိသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဣသရေလလူမျိုးအတွက် ပေးထားသော ထွက်မြောက်ရာသီပွဲကို လေ့လာရန် ကောင်းသည်၊ သို့မှသာ ကျွန်ုပ်တို့၏ စစ်မှန်သော ထွက်မြောက်ရာသိုးသငယ်ဖြစ်သော သူ့ကို ပိုမိုတန်ဖိုးထားနိုင်ပြီး၊ သူ၏သေခြင်းကို ကွန်မြူနတီအစည်းအဝေးတွင် အောက်မေ့သတိရရန်ဖြစ်သည်။

All this, and more, the Passover meant to Israel of old. The Lord’s Supper should mean no less to us today. There is grave danger that we forget, or fail to appreciate, the wonderful blessings God has in store for those who worthily partake of the ordinances of the Lord’s house. We would do well to study the Passover as given to Israel, that we may appreciate the more Him who is our real Passover Lamb, and whose death is commemorated in the communion service.

 

၁၅. ဥပုသ်နေ့ခုနစ်ရက်။ ဆိုလိုသည်မှာ ခုနစ်ပတ်ဖြစ်သည် (အခန်းကါး ၁၆ ကိုကြည့်ပါ)။

15. Seven sabbaths. That is, seven weeks (see v. 16).

 

၁၆. ငါးဆယ်ရက်။ ဤပွဲတော်သည် အဘိဗ်လအလယ်လ ၁၆ ရက်နေ့တွင် ရှေ့ပြေးအဖွဲ့တင်ဆက်ပြီးနောက် ၅၀ ရက်မြောက်နေ့၊ ဆိုလိုသည်မှာ တတိယလ၏ ၆ ရက်နေ့—မေလနှောင်းပိုင်း သို့မဟုတ် ဇွန်လအစောပိုင်းတွင် ကျရောက်သည်။ ၎င်းကို “ပတ်လည်ပွဲတော်” သို့မဟုတ် “အဦးသီးသောအသီးအနှံများ” (ထွက်မြောက်ရာ ၃၄:၂၂) ဟုခေါ်သည်။ သစ်ကျဉ်းကျမ်းခေတ်တွင် ၎င်းကို “ပင်တေကုတ္တေပွဲတော်” ဟုခေါ်ပြီး၊ ဂရိဘာသာစကားမှ “ငါးဆယ်” ဟုအဓိပ္ပာယ်ရသည်။

16. Fifty days. This feast came on the 50th day after the presentation of the wave sheaf on the 16th of Abib, that is, on the 6th day of the third month—late in May or early in June. It was known as the “feastof weeks,” or “firstfruits” (Ex. 34:22). In NT times it was known as “Pentecost,” from a Greek word meaning “fifty.”

 

ရှေ့ပြေးအဖွဲ့ကို ရိတ်သိမ်းမှုအစတွင် တင်ဆက်ခဲ့ပြီး၊ အသစ်ထွက်ရှိသောအရာများကို အသုံးမပြုမီ၊ ပင်တေကုတ္တေပွဲတော်သည် ရိတ်သိမ်းမှုရာသီ၏အဆုံးကို အမှတ်အသားပြုသည်၊ သို့သော် တောင်များပေါ်တွင် အချို့သောအဆန်များ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်ကို အားကိုးကြောင်း ဣသရေလလူမျိုး၏ ဝမ်းမြောက်ဖွယ်အသိအမှတ်ပြုခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် ရှေ့ပြေးအဖွဲ့မဟုတ်ဘဲ၊ မုန့်ဖုတ်ဖြင့်ဖုတ်ထားသော သန့်စင်သောဂျုံမှုန့်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မုန့်ဖုတ်နှစ်ချပ်၊ သိုးသငယ်ခုနစ်ကောင်၊ နွားတစ်ကောင်၊ နှင့် သိုးထီးနှစ်ကောင်တို့ကို တင်ဆက်ရသည် (လေဝီရကျမ်း ၂၃:၁၇, ၁၈)။ ၎င်းတို့နှင့်အတူ အပြစ်ဖြေရန်အတွက် ဆိတ်တစ်ကောင်နှင့် ငြိမ်သက်ရန်အတွက် သိုးသငယ်နှစ်ကောင်ကို ဆက်ကပ်ရသည် (အခန်းကါး ၁၉)။

As the wave sheaf was presented at the beginning of the harvest, before any of the new yield might be used, so Pentecost marked the end of the harvest season, though some grain might remain to be harvested in the higher mountains. It was the joyous acknowledgment of Israel’s dependence upon God as the giver of all good gifts. At this time it was not a sheaf that was presented, but two wave loaves of fine flour, baked with leaven, together with seven lambs, a bullock, and two rams (Lev. 23:17, 18). These were accompanied by a goat for a sin offering and two lambs for a peace offering (v. 19).

 

ထွက်မြောက်ရာသီပွဲတွင် မုန့်ဖုတ်ကို စားသုံးခြင်း သို့မဟုတ် အိမ်ထဲတွင် တွေ့ရှိခြင်းမပြုရပါ။ ပင်တေကုတ္တေပွဲတော်တွင် “မုန့်ဖုတ်ဖြင့်ဖုတ်ထားသော” မုန့်နှစ်ချပ်ကို တင်ဆက်ရသည် (အခန်းကါး ၁၇)။ ရှေ့ပြေးအဖွဲ့သည် “အဦးသီးသောအသီးအနှံ” ဖြစ်သော ခရစ်တော်ဖြစ်သည် (အခန်းကါး ၁၄ ကိုကြည့်ပါ)။ သူသည် အပြစ်ကင်းစင်သည်။

In the Passover celebration no leaven was to be eaten or to be found in the homes of the people. At Pentecost two loaves were to be presented, “baken with leaven” (v. 17). The wave sheaf is Christ “the firstfruits” (see on v. 14). He was without sin.

 

ပင်တေကုတ္တေပွဲတော်သည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လွှမ်းခြုံခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ရှေ့ပြေးအဖွဲ့ပြီးနောက် ၅၀ ရက်အတွင်း မုန့်နှစ်ချပ်ကို တင်ဆက်ခဲ့သကဲ့သို့၊ ခရစ်တော်၏ထမြောက်ခြင်းနှင့် ပင်တေကုတ္တေနေ့တွင် ဝိညာဉ်တော်လွှမ်းခြုံခြင်းကြား ၅၀ ရက်ရှိခဲ့သည် (တမန်တော် ၂:၁–၄)။ ဤရက်ပေါင်း ၄၀ ကို ခရစ်တော်သည် မိမိ၏တပည့်များကို သွန်သင်ပြီး ကူညီပေးရန် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သည် (တမန်တော် ၁:၃)။ ထို့နောက် သူသည် တက်သွားခဲ့ပြီး၊ ၁၀ ရက်ကြာ တပည့် ၁၁ ဦးသည် ဆုတောင်းခြင်းနှင့် တောင်းပန်ခြင်းကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး၊ “ပင်တေကုတ္တေနေ့သည် အပြည့်အဝကျရောက်လာသည်” အထိဖြစ်သည်။ ပင်တေကုတ္တေနှင့်အတူ ဝိညာဉ်တော်၏ ပြည့်စုံမှုရောက်လာခဲ့သည် (တမန်တော် ၁:၈; ၂:၄)။ ပင်တေကုတ္တေတွင် တပည့်များ၏ အလုပ်များကို ခရစ်တော်၏အလုပ်များနှင့် ပေါင်းစပ်ခဲ့ပြီး၊ ရလဒ်သည် ကောင်းကင်ဘုံအတွက် ဂုဏ်ယူဖွယ်ဖြစ်သည်။

Pentecost symbolizes the outpouring of the Holy Spirit. As the wave loaves were offered 50 days, inclusive, after the wave sheaf, so there were 50 days, inclusive, between the resurrection of Christ and the outpouring of the Spirit on Pentecost (Acts 2:1–4). Forty of these days Christ spent on earth instructing and helping His disciples (Acts 1:3). Then He ascended, and for 10 days the 11 disciples continued in prayer and supplication, until “the day of Pentecost was fully come.” With Pentecost came the fullness of the Spirit (Acts 1:8; 2:4). At Pentecost the labors of the disciples were added to those of Christ, and the result was glorious for the kingdom of heaven.

 

ဤဆယ်ရက်သည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အသင်းတော်အတွက် အရေးကြီးသောနေ့များဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်တွင်လည်း အရေးကြီးသည်။ ခရစ်တော်သည် “မြင့်သို့တက်သွားသောအခါ၊ သူသည် သုံ့ပန်းမှုကို သိမ်းပိုက်ပြီး လူသားများအား လက်ဆောင်များပေးခဲ့သည်” (ဧဖက် ၄:၈)။ ခရစ်တော်၏သေခြင်းတွင် ထမြောက်ခဲ့သူများသည် “သူ၏ထမြောက်ခြင်းပြီးနောက် သင်္ချိုင်းများမှ ထွက်လာခဲ့သူများ” သည် သူနှင့်အတူ ကောင်းကင်သို့တက်သွားခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် ထမြောက်ခြင်း၏ အဦးသီးသောအသီးအနှံအမျိုးအစားအဖြစ် ခမည်းတော်ရှေ့တွင် တင်ဆက်ခဲ့သည် (မဿဲ ၂၇:၅၂, ၅၃)။

These ten days were important ones for the church on earth. They were also important in heaven. When Christ “ascended up on high, he led captivity captive, and gave gifts unto men” (Eph. 4:8). Those who had been raised at Christ’s death and had come “out of the graves after his resurrection” ascended with Him to heaven, and were then presented before the Father a kind of first fruits of the resurrection (Matt. 27:52, 53).

 

၂၂. ဆင်းရဲသားများ။ ဤအခန်းကါးသည် အခန်းကါး ၁၉:၉, ၁၀ ၏ ညွှန်ကြားချက်ကို ထပ်မံဖော်ပြသည်။ ရိတ်သိမ်းချိန်တွင် အားလုံးအတွက် ပြည့်စုံစွာရှိသောအခါ ဆင်းရဲသားများနှင့် သူစိမ်းများကို အထူးဂရုပြုရန် သင့်လျော်သည်ဟု ထင်ရသည်။

22. The poor. This verse repeats the instruction of ch. 19:9, 10. It seems fitting that special attention should be called to the poor and the stranger at a time when there was plenty for all—harvesttime.

 

၂၄. တံပိုးမှုတ်ခြင်း။ သတ္တမလ၏ ပထမနေ့သည် ဥပုသ်နေ့ဖြစ်ပြီး၊ “သန့်ရှင်းသောစည်းဝေးနေ့” ကို ကျင်းပရမည်။ ထိုနေ့တွင် တံပိုးများကို မှုတ်ရမည်၊ အကြောင်းမှာ အပြစ်ဖြေရာနေ့သည် နီးကပ်လာပြီး၊ လ၏ ပထမ ကိုးရက်သည် ၎င်းအတွက် ပြင်ဆင်ရန်နေ့များဖြစ်သည်။ ဘာသာရေးပြက္ခဒိန်၏ သတ္တမလ၏ ပထမနေ့သည် နှစ်သစ်ကူးနေ့၊ နိုင်ငံသုံးပြက္ခဒိန်၏ ပထမနေ့ဖြစ်သည်။

24. Blowing the trumpets. On the first day of the seventh month was a sabbath; “an holy convocation” was to be held. On that day the trumpets were blown, for the Day of Atonement was near at hand, and the first nine days of the month were to be days of preparation for it. The first day of the seventh month of the religious calendar was new year’s day, the first day of the civil calendar year.

 

၂၇. အပြစ်ဖြေရာနေ့။ ဤနေ့သည် တစ်ခုတည်းသော အမိန့်ပေးထားသော ဥပုသ်နေ့ဖြစ်သည် (တမန်တော် ၂၇:၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ၎င်းသည် ဣသရေလတွင် အမြင့်ဆုံးနေ့ဖြစ်ပြီး “ဥပုသ်နေ့” ဟုခေါ်သည် (လေဝီရကျမ်း ၂၃:၃၂)။ ၎င်းသည် ရက်သတ္တပတ်ဥပုသ်နေ့မှလွဲ၍ အလုပ်အားလုံးကို တားမြစ်ထားသော တစ်ခုတည်းသောနေ့ဖြစ်သည်။

27. A day of atonement. This day was the only commanded fast (see Acts 27:9). It was a high day in Israel, and is called a “sabbath of rest” (Lev. 23:32). It was the only day, aside from the weekly Sabbath, on which all work was forbidden.

 

၂၉. ဖြတ်တောက်ခြင်း။ အပြစ်ဖြေရာနေ့သည် တရားစီရင်ရာနေ့လည်းဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုနေ့တွင် မိမိ၏ “ဝိညာဉ်” ကို “ဆင်းရဲစေခြင်း” မပြုသူမည်သူမဆို “ဖြတ်တောက်ခြင်း” ခံရမည် (ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၇:၁၄; ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၁၅ ကိုကြည့်ပါ)။ ထို့အပြင်၊ ထိုနေ့တွင် လူတစ်ဦးသည် အလုပ်လုပ်ပါက ဘုရားသခင်က သူ့ကို ဖျက်ဆီးမည်။ ထိုနေ့၏ ကျင့်ဆောင်မှုနှင့်ပတ်သက်သော ပိုမိုပြည့်စုံသောဆွေးနွေးချက်အတွက် လေဝီရကျမ်း ၁၆ ကိုကြည့်ပါ။

29. Be cut off. The Day of Atonement was also a day of judgment, for whoever did not “afflict” his “soul” that day was “cut off” (see on Gen. 17:14; Ex. 12:15). Moreover, if a man worked on that day God would destroy him. For a more complete discussion of the observance of the day, see on Lev. 16.

 

၃၄. တဲတိုက်ပွဲတော်။ ၎င်းသည် ဘာသာရေးနှစ်၏ နောက်ဆုံးပွဲတော်ဖြစ်ပြီး၊ ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းမှုပြီးဆုံးပြီး အသီးအနှံများကို စုဆောင်းပြီးနောက်၊ များသောအားဖြင့် အောက်တိုဘာလတွင် ကျရောက်သည်။ ၎င်းသည် အားလုံးအတွက် ဝမ်းမြောက်ဖွယ်အခါသမယဖြစ်သည်။ အပြစ်ဖြေရာနေ့သည် ကျော်လွန်သွားပြီး၊ နားလည်မှုလွဲမှားမှုများအားလုံးကို ရှင်းလင်းပြီး၊ အပြစ်များအားလုံးကို ဝန်ခံပြီး ဖယ်ရှားထားသည်။ ဣသရေလလူများသည် ပျော်ရွှင်ကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏ပျော်ရွှင်မှုသည် တဲတိုက်ပွဲတော်တွင် ထင်ရှားလာသည်။

34. The feast of tabernacles. This was the last feast of the religious year and usually came during the present month of October, after the autumn harvest was over and the fruit had been gathered in. It was a joyous occasion for all. The Day of Atonement was past; all misunderstandings had been cleared up, all sins confessed and put aside. The Israelites were happy, and their happiness found expression in the Feast of Tabernacles.

 

၄၀. အကိုင်းအခက်များ။ ၎င်းတို့ကို ပွဲတော်အတွင်း ဣသရေလလူများနေထိုင်ရန် တဲများပြုလုပ်ရန် အသုံးပြုသည်။ အပြစ်ဖြေရာနေ့တွင် လူများသည် ၎င်းတို့၏ဝိညာဉ်များကို ဆင်းရဲစေရမည်။ တဲတိုက်ပွဲတော်တွင် ၎င်းတို့သည် “ဝမ်းမြောက်ရမည်”။ ၎င်းသည် သူငယ်ချင်းများနှင့် အိမ်နီးချင်းများကို မိတ်သဟာယဖွဲ့ပြီး ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် သဟဇာတဖြစ်အောင် အတူတကွနေထိုင်သည့် နှစ်တစ်နှစ်၏ အပျော်ရွှင်ဆုံးအခါသမယဖြစ်သည်။ ဤအရာနှင့်ပတ်သက်၍ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏လူများကို စုစည်းခြင်း၏ အချိန်ကို ပရောဖက်ပြုချက်ဖြစ်ပြီး၊ “အရှေ့မှလည်းကောင်း၊ အနောက်မှလည်းကောင်း လူများစွာသည် လာပြီး အာဗြဟံ၊ ဣဇာက်၊ ယာကုပ်တို့နှင့်အတူ ကောင်းကင်ဘုံတွင် ထိုင်နေကြလိမ့်မည်” (မဿဲ ၈:၁၁)။

40. Branches. These were used to make booths, in which the Israelites were to live during the feast. On the Day of Atonement the people were to afflict their souls. At the Feast of Tabernacles they were to “rejoice.” It was altogether the happiest occasion of the year, when friends and neighbors renewed fellowship and dwelt together in love and harmony. In this respect it was prophetic of the time when the great ingathering of God’s people shall take place, and “many shall come from the east and west, and shall sit down with Abraham, and Isaac, and Jacob, in the kingdom of heaven” (Matt. 8:11).

 

တဲတိုက်ပွဲတော်သည် ဣသရေလလူမျိုးသည် သဲကန္တာရတွင် အနှစ်လေးဆယ်ကြာ လှည့်လည်နေထိုင်ခဲ့စဉ်အခါကို အောက်မေ့သတိရခြင်းဖြစ်သည် (ဒတ်ကျမ်း ၁၆:၁၂–၁၅ ကိုကြည့်ပါ)။

The Feast of Tabernacles was commemorative of the time when Israel lived in tentsin the wilderness during their 40 years of wandering (see Deut. 16:12–15).

 

ဘုရားသခင်က ကျွန်ုပ်တို့ကို ယခင်က မည်သို့ဦးဆောင်ခဲ့သည်ကို သတိရရန် ကောင်းသည်။ သူ၏ ကရုဏာတော်များကို အောက်မေ့ရန် ကောင်းသည်၊ အကြောင်းမှာ ကျွန်ုပ်တို့သည် ယနေ့သူဦးဆောင်ပုံကို တစ်ခါတစ်ရံ ညည်းညူတတ်သည်။ ဘုရားသခင်က ကျွန်ုပ်တို့အား ပေးသနားထားသော ကောင်းချီးများစွာနှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ဘဝများကို လမ်းညွှန်ပေးခဲ့သည့် အံ့ဖွယ်နည်းလမ်းများကို တွေးတောရန် မကောင်းလား။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ပိုမိုတန်ဖိုးထားပြီး ကျေးဇူးတင်ရှိစေမည်။ ကျေးဇူးတင်ရှိခြင်းသည် ဘာသာရေး၏ အရေးကြီးသောအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

It is well to remember how God has led us in times past. It is well to bring to mind His providences, for we are sometimes prone to complain at the way He leads us today. Is it not well to think of the many blessings God has bestowed upon us, and the wonderful way He has guided our lives? To do so would make us more appreciative and thankful. And thankfulness is a vital part of religion.

ellen g. white comments

1-44 Ed 41-43; PP 537-542

2 Ed 41

5 Ed 42; GC 399; PP 537, 539

6-11 PP 539

15-17 PP 540

24 PK 661

27 DA 448, 757; GC 418; 5T 520

32 1T 116; 6T 355

34 DA 447; Ed 42

34-36 PK 665; PP 540

40 DA 291

40-43 PP 540