ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂၄

 

အခန်းကြီး - ၂၄

chapter 24

 

၁. မီးခွက်များအတွက် ဆီ။ ၅. ရှေ့ဖြည့်မုန့်။ ၁၀. ရှေလောမိတ်၏သားသည် ကျိန်ဆဲသည်။ ၁၃. ကျိန်ဆဲခြင်းဆိုင်ရာ ပညတ်တရား။ ၁၇. လူသတ်ခြင်းဆိုင်ရာ။ ၁၈. ပျက်စီးမှုဆိုင်ရာ။ ၂၃. ကျိန်ဆဲသူကို ကျောက်ခဲနှင့်ပစ်သတ်ခြင်း။

1 The oil for the lamps. 5 The shewbread. 10 Shelomith’s son blasphemeth. 13 The law of blasphemy. 17 Of murder. 18 Of damage. 23 The blasphemer is stoned.

 

၂. သန့်စင်သော သံလွင်ဆီ။ မီးခွက်များအတွက် ဆီဆိုင်ရာ ဤနေရာ၌ပေးထားသော ညွှန်ကြားချက်သည် ထွက်မြောက်ရာ ၂၇:၂၀-၂၁ တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည့်အတိုင်း တူညီသည်။ ဆီသည် လူစုလူဝေးမှပေးသော အလှူဖြစ်သည်၊ ရှေ့ဖြည့်မုန့်အတွက် ဂျုံမှုန့်နှင့် ပတ်သက်သောပွဲတော်အတွက် မုန့်ဖုတ်များလည်း အလားတူဖြစ်သည်။ အာရုန်သည် မီးခွက်များအတွက် တာဝန်ယူရပြီး အစပိုင်းတွင် သူကိုယ်တိုင် မီးခွက်များကို ပြင်ဆင်ခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃၀:၈)၊ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ဤအလုပ်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏အလုပ်ဖြစ်လာသည်။

2. Pure oil olive. The instruction here given in regard to oil for the lamps of the candlestick is the same as that recorded in Ex. 27:20, 21. The oil was furnished by the congregation, as was also the flour for the shewbread and the loaves of the Feast of Weeks. Aaron was responsible for the lamps, and at first he trimmed them himself (Ex. 30:8), but later this became the work of the priests.

 

သာမန်ဆီသည် ဆီညှစ်စက်ဖြင့် ညှစ်ထုတ်သည်၊ သို့သော် သန့်ရှင်းသောနေရာအတွက် မီးခွက်ဆီသည် ထုရိုက်ထုတ်သည်။ သံလွင်သီးများကို သေသေချာချာ ဆေးကြောပြီး အညစ်အကြေးများ၊ အရွက်များ၊ နှင့် အညှာများကို ဖယ်ရှားသည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့ကို ထုရိုက်ကာ ဆီသည် သူ့အလိုလို စိမ့်ထွက်လာစေသည်။ ဤနည်းသည် အခြားနည်းထက် ဆီထွက်နည်းသော်လည်း အရည်အသွေးပိုမိုမြင့်မားသည်။

Ordinary oil was pressed out in an oil press, but oil for the sanctuary lamps was beaten out. The berries were carefully washed, and all impurities, leaves, and twigs removed. Then they were beaten and bruised, and the oil was allowed to seep out of itself. This produced less oil than the other method, but the result was a superior product.

 

မီးခွက်များသည် နေ့ညမပြတ်လင်းနေသလား ဆိုသည်ကို အာဏာပိုင်များက သဘောမတူကြပါ။ အခန်းကြီး ၃ တွင် အာရုန်သည် “ညဦးမှ နံနက်တိုင်အောင် ထာဝရဘုရားရှေ့တွင် စီစဉ်ရမည်” ဟုဆိုထားပြီး၊ အခန်းကြီး ၂ တွင် မီးခွက်များသည် အမြဲလင်းနေရမည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ထွက်မြောက်ရာ ၃၀:၈ အရ အာရုန်သည် ညဦးတွင် မီးခွက်များကို ထွန်းညှိသည်၊ သို့သော် ၁ ရာဇဝင်မှတ်တမ်း ၃:၃ တွင် “ဘုရားသခင်၏မီးခွက်” ငြိမ်းသွားသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ သို့သော် ပုံမှန်လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအရ “မီးခွက်များသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် အားလုံးငြိမ်းသွားခြင်းမရှိဘဲ၊ နေ့ညမပြတ် အလင်းပေးသည်” (PP ၃၄၈)။ ဤထပ်တူထပ်မျှဖြစ်ပုံမပေါ်သော ဖော်ပြချက်များသည် အမှန်တကယ်တွင် သဟဇာတဖြစ်သည်။ “ဘုရားသခင်၏မီးခွက်” (၁ ရာဇဝင်မှတ်တမ်း ၃:၃) သည် မီးခွက်တိုင်မဟုတ်ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့မဟုတ် ဧလိသည် သတ်မှတ်ထားသော ထုံးတမ်းစဉ်လာကို ဂရုတစိုက်မလိုက်နာခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် စားပွဲပေါ်တွင် ရှေ့ဖြည့်မုန့်အမြဲရှိနေရသည့်အတိုင်း၊ မီးခွက်တစ်လုံးသည်လည်း အမြဲလင်းနေရမည်။ နေ့အချိန်တွင်ပင်၊ ပြတင်းပေါက်မရှိသော အလွှာများဖြင့်ဖုံးအုပ်ထားသော တဲတော်အတွင်း၌ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် နေ့စဉ်ထုံးတမ်းများကို ဆောင်ရွက်ရန် သဘာဝအလင်းရောင်မလုံလောက်ပေ။

Authorities do not agree as to whether the lamps burned both day and night. Verse 3 says that Aaron shall “order it from the evening unto the morning before the Lord continually,” whereas v. 2 states that the lamps are to burn continually. According to Ex. 30:8, Aaron lighted the lamps in the evening, but 1 Sam. 3:3 speaks of “the lamp of God” going out. In standard practice, however, “the lamps were never all extinguished at one time, but shed their light by day and by night” (PP 348). The various statements, while seeming to be contradictory, are thus actually harmonious. It is probable that the “lamp of God” (1 Sam. 3:3) was not the candlestick. Or it may have been that Eli was not as careful as he might have been in following the prescribed ritual. As there must always be a sacrifice on the altar and shewbread on the table, so also there must always be a lamp burning. Even in the daytime the natural light would be insufficient for the priests to perform the daily ritual, in a tent heavily covered and without windows.

 

၅. မုန့်ဆယ့်နှစ်ချပ်။ ရှေ့ဖြည့်မုန့်၏ ပြင်ဆင်မှုနှင့် အသုံးပြုမှုဆိုင်ရာ တိကျသောညွှန်ကြားချက်များကို ယခုပေးထားပြီး၊ ၎င်းကို ယခင်က သုံးကြိမ်ဖော်ပြခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၅:၃၀; ၃၅:၁၃; ၃၉:၃၆)။ မုန့်တစ်ချပ်စီသည် ဂျုံမှုန့်သန့် ၄ ကွတ်တာ (၄.၄၁ လီတာ) ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ မုန့်တွင် တဆေးထည့်သလား မထည့်သလား ဆိုသည်ကို မဖော်ပြထားသော်လည်း၊ ၎င်းကို သန့်ရှင်းသောနေရာ၏ ပထမအခန်းတွင် ထားရှိသည်ဖြစ်ရာ တဆေးမသုံးဟု ယူဆရသည်။ ၎င်းသည် စဉ်ဆက်မပြတ် “အစာပူဇော်ခြင်း” (တော်လှန်ရာ ၄:၇) ဖြစ်သည်ဖြစ်ရာ၊ အစာပူဇော်ခြင်းဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများအောက်တွင် ရှိပြီး၊ ထို့ကြောင့် တဆေးမပါဘဲ ပြုလုပ်ရမည် (လေဝီ ၂:၄, ၁၁)။ ဂျိုးဇီဖပ်စ်က တဆေးမသုံးကြောင်း တိကျစွာဖော်ပြထားသည် (Antiquities iii ၆.၆)။ နောက်ပိုင်းတွင် မုန့်များ၏ ပြင်ဆင်မှုနှင့် စီစဉ်မှုသည် လေဝိများ၏အလုပ်ဖြစ်လာသည် (၁ ရာဇဝင်မှတ်တမ်း ၉:၃၂)။

5. Twelve cakes. Specific instructions are now given for the preparation and use of the shewbread, mentioned three times previously (Ex. 25:30; 35:13; 39:36). Each cake was made of 4 qt. (4.41 l.) of fine flour. Nothing is said as to whether or not the bread was to be leavened, but the fact that it was placed before the Lord in the first apartment would seem to imply that leaven was not used. Being, as it were, a continuous “meat offering” (Num. 4:7), it would come under the regulations for meat offerings, and must therefore have been made without leaven (Lev. 2:4, 11). Josephus specifically states that leaven was not used (Antiquities iii 6.6). In later times the preparation and arrangement of the cakes were considered the work of the Levites (1 Chron. 9:32).

 

၆. တန်းနှစ်တန်း။ ဆိုလိုသည်မှာ အစုအဝေးများ။ ဤစကားလုံးသည် မည်သည့်အရာ၏ စနစ်တကျစီစဉ်မှုကိုမဆို ဆိုလိုသည် (တရားသူကြီး ၆:၂၆, အနားသတ်မှတ်ချက် ကြည့်ပါ)။ မုန့်ချပ်များ၏ အရွယ်အစားသည် “တန်းများ” ထက် အစုအဝေးဖြင့် စီစဉ်ရန် လိုအပ်သည်။

6. Two rows. That is, piles. The word means an orderly arrangement of any kind (see Judges 6:26, margin). The size of the loaves would require stacking rather than arrangement in “rows.”

 

၇. ကျွတ်စီကုံး။ ၎င်းကို ရွှေခွက်နှစ်ခွက်ထဲတွင် ထည့်ထားပြီး၊ မုန့်ကို ဖယ်ရှားသည့်အခါ ထိုကျွတ်စီကုံးကို မီးခဲများပေါ်တွင် ထာဝရဘုရားထံ ပူဇော်ရန်အတွက် မီးရှို့သည်။

7. Frankincense. This was placed in two golden cups, and when the bread was removed the incense was burned on coals of fire as an offering to the Lord.

 

၈. ဥပုသ်နေ့တိုင်း။ ရှေ့ဖြည့်မုန့်ကို တစ်ပတ်လျှင်တစ်ကြိမ် ဥပုသ်နေ့တွင် ဖယ်ရှားပြီး၊ တရုဒ်အရ ယဇ်ပုရောဟိတ်လေးဦးဖြင့် ဖယ်ရှားသည်၊ နှစ်ဦးက မုန့်များကို ဖယ်ရှားပြီး နှစ်ဦးက ကျွတ်စီကုံးခွက်များကို ဖယ်ရှားသည်။ မုန့်ဟောင်းနှင့် ကျွတ်စီကုံးခွက်များကို ဖယ်ရှားရန် အသင့်ဖြစ်နေချိန်တွင်၊ လာမည့်တစ်ပတ်အတွက် ယဇ်ပုရောဟိတ်အသစ်လေးဦးသည် မုန့်အသစ်နှင့် ကျွတ်စီကုံးခွက်အသစ်များကို ယူဆောင်လာသည်။ မုန့်အသစ်ယူလာသူများသည် မြောက်ဘက်တွင် ရပ်ပြီး တောင်ဘက်သို့မျက်နှာမူသည်၊ မုန့်ဟောင်းဖယ်ရှားသူများသည် တောင်ဘက်တွင် ရပ်ပြီး မြောက်ဘက်သို့မျက်နှာမူသည်။ တစ်ဖက်ရှိ ယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ဦးက မုန့်ဟောင်းကို ဖယ်ရှားသည်နှင့်၊ ဆန့်ကျင်ဘက်ရှိ ယဇ်ပုရောဟိတ်က မုန့်အသစ်ကို ထားသည်။ ဤသို့ပြုရာတွင် မုန့်အသစ်ထားရန် အသင့်မဖြစ်မချင်း မုန့်ဟောင်းကို ဖယ်ရှားခြင်းမပြုရန် ဂရုစိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် စားပွဲပေါ်တွင် မုန့်အမြဲရှိနေသည်။ မုန့်ဟောင်းကို ယဇ်ပုရောဟိတ်များက သန့်ရှင်းသောနေရာ၏ အတွင်းပိုင်းတွင် ၎င်းတို့၏အဖို့အစာအဖြစ် စားသုံးသည်။ ဤမုန့်သည် အဘိမလက်က ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏လူများအား ပေးခဲ့သောမုန့်ဖြစ်သည် (၁ ရာဇဝင်မှတ်တမ်း ၂၁:၄-၆; မဿဲ ၁၂:၃-၄)။

8. Every sabbath. The shewbread was removed weekly upon the Sabbath day by four priests, according to the Talmud, two to take out the loaves and two to take out the incense cups. As they were ready to remove the loaves and the incense cups, four other priests, of the new course for the coming week, entered, carrying the new bread and the new incense cups. Those who brought in the new bread stood at the north side, facing south; those who took away the old bread stood at the south side, facing north. As the priest on one side removed the loaves, the priest opposite him put the new on. In doing this they were careful not to take away the old till the new was ready to be put in place. Thus, bread was always on the table. The old bread was then eaten by the priests as theirportion, within the sacred precincts of the sanctuary. It was this bread that Abimelech gave to David and his men (1 Sam. 21:4–6; Matt. 12:3, 4).

 

ဤမုန့်ကို မကြာခဏ “ဘုရားရှေ့မုန့်” ဟုခေါ်ပြီး၊ ဤမုန့်သည် စစ်မှန်သောအသက်မုန့်ဖြစ်သည့် ခရစ်တော်ကို ပုံဆောင်သည် (ယောဟန် ၆:၅၁ ကြည့်ပါ)။ ဤမုန့်သည် ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးနှင့် လောကီ လိုအပ်ချက်များအတွက် ဘုရားသခင်ပေါ်တွင် အမြဲအားကိုးနေရကြောင်းကိုလည်း သက်သေပြသည် (မဿဲ ၆:၃၁-၃၄ ကြည့်ပါ)။ စားပွဲသည် အမြဲပြင်ဆင်ထားပြီး၊ ၎င်း၏မုန့်ထောက်ပံ့မှုကို တစ်ပတ်လျှင်တစ်ကြိမ် အသစ်ပြုလုပ်သည်။ မီးခွက်တိုင်ပေါ်ရှိ မီးတောက်များသည် ကောင်းကင်သို့တက်သည့်အတိုင်း၊ ရှေ့ဖြည့်မုန့်စားပွဲပေါ်ရှိ ကျွတ်စီကုံးသည် ကောင်းသောအရာအားလုံးပေးသောဘုရားထံ မွှေးကြိုင်သောအမွှေးနံ့အဖြစ် တက်သည်။

This is often called the “bread of the Presence,” and typified Christ, the true Bread of Life (see John 6:51). The bread testified also to Israel’s constant dependence on God for all their needs, both spiritual and temporal (see Matt. 6:31–34). The table was always set, and its supply of bread renewed week by week. As the flame in the lamps on the candlestick rose heavenward, so the incense on the table of shewbread ascended as a sweet savor to the Giver of all good things.

 

သန့်ရှင်းသောနေရာ၏ ထာဝရဘုရား၏စားပွဲမှ ဓမ္မသစ်ကျမ်းရှိ ထာဝရဘုရား၏စားပွဲသို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းသာရှိသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ကောင်းကင်မှဆင်းလာသောသူကို ကိုယ်စားပြုသော မုန့်ကို စားသုံးခဲ့သည်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ခရစ်တော်က ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသော မုန့်ကို စားသုံးသည် (၁ ကောရိန္တု ၁၁:၂၄)။

It is but a short step from the table of the Lord in the sanctuary to the table of the Lord in the NT. The priests partook of the bread representative of Him who came down from heaven; we eat of the bread Christ says is His body (1 Cor. 11:24).

 

၁၀. ဣသရေလအမျိုးသမီး၏သား။ ထိုလူငယ်သည် အဲဂုတ္တုလူတစ်ဦး၏သားဖြစ်ပြီး “ဣသရေလအမျိုးသားများထဲသို့ ထွက်သွားသည်” ဟူသောအချက်က ၎င်းသည် စခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ခွင့်မရှိသော်လည်း ဝင်ရောက်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဤနေရာ၌ စကားများရန်ဖြစ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ပြီး ထိုလူငယ်သည် ထာဝရဘုရား၏နာမတော်ကို ကျိန်ဆဲခဲ့သည်။ ၎င်းသည် စခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ခွင့်မရှိဘဲ သူစိမ်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသူဖြစ်သည်ဖြစ်ရာ၊ ထာဝရဘုရား၏အလိုတော်ကို သိရှိရန်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ဣသရေလ၏ပညတ်တရားများသည် အနည်းဆုံး တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသူစိမ်းဖြစ်သူတစ်ဦးအား မည်သို့သက်ရောက်သည်ကို သိရှိရန် ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ၎င်းသည် စခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ချိန်တွင်၊ ထိုနေရာ၌ တဲထိုးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည် (PP ၄၀၇)။

10. The son of an Israelitish woman. The fact that the young man was the son of an Egyptian, and that he “went out among the children of Israel,” indicates that he was not allowed within the camp proper, but entered nevertheless. Here a quarrel arose, and the young man blasphemed the name of the Lord. Since he did not belong in the camp but was counted a stranger, he was put in ward until the will of the Lord could be ascertained, that is, until they could learn how the laws of Israel applied to one who was at least in part a stranger. When he entered the camp in the first place, it had been his purpose to pitch his tent there (PP 407).

 

၁၁. ကျိန်ဆဲခြင်း။ နောင်တရမည့်အစား၊ ၎င်းသည် ဆိုးသွမ်းစွာ နောင်တမရသူဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။

11. Blasphemed. Instead of repenting, he proved to be perversely impenitent.

 

၂၂. တရားတစ်မျိုးတည်း။ အခန်းကြီး ၁၀-၁၄ တွင် ဖော်ပြထားသော ဖြစ်ရပ်သည် အချို့သောအရပ်ဘက်ဥပဒေများ၊ အထူးသဖြင့် “သူစိမ်း” နှင့်သက်ဆိုင်သည့် ဥပဒေများကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစေရန် အခွင့်အရေးပေးခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၁:၁၂, ၂၄, ၃၃ ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်သည် မည်သည့်အပြစ်ကိုမဆို ခွင့်လွှတ်သည်၊ သို့သော် အရပ်ဘက်ရာဇဝတ်မှုများကို ဤအခြေခံဖြင့် ဖြေရှင်းမရနိုင်ပေ။ ဣသရေလသည် ဘုရားကျောင်းတစ်ခုသာမက နိုင်ငံတစ်ခုလည်းဖြစ်သည်၊ ဘုရားသခင်သည် ၎င်းနှစ်ခုအတွက် စည်းမျဉ်းများပေးခဲ့သည်။ လူတစ်ဦးသည် အခြားလူတစ်ဦးကို သတ်ပါက၊ နောင်တရသည့်အခါ ဘုရားသခင်သည် သနားကရုဏာဖြင့် ခွင့်လွှတ်ပေးသည်။ တကယ်တော့၊ လူတစ်ဦးကျူးလွန်သော အပြစ်မည်မျှပြင်းထန်သည်ဖြစ်စေ၊ ဘုရားသခင်၏ ပေါများသောကရုဏာတော်ကို ရရှိပိုင်ဆိုင်နိုင်သည်။ ဘုရားသခင်သည် နှလုံးသားကို သိတော်မူသည်ဖြစ်ရာ ခွင့်လွှတ်နိုင်ပြီး မေ့လျော့နိုင်သည်။ သို့သော် နောင်တရသူတိုင်း၌ ပြစ်ဒဏ်ကို ဆိုင်းငံ့ထားပါက၊ ရာဇဝတ်သားတိုင်းသည် နောင်တရသည်ဟု ဆိုကာ ကွပ်မျက်ခြင်းမှ ကိုယ်ကိုကယ်တင်လိမ့်မည်။ နောင်တရပါက ပြစ်ဒဏ်ကို လျှော့ပေးမည်ဟု လူသိရှင်ကြားဖြစ်လာပါက၊ ထောင်အားလုံးသည် မကြာမီအချည်းနှီးဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

22. One manner of law. The incident mentioned in vs. 10–14 gave occasion for a clarification of certain civil laws, particularly as they applied to “the stranger” (see Ex. 21:12, 24, 33). God forgives sin whatever it be, but civil crimes cannot be settled on this basis. Israel was a nation as well as a church, and God gave rules for both. If one man kills another, God in mercy will forgive him, when he repents. In fact, whatever sin a man may commit, be it ever so heinous, he is still eligible for God’s abundant mercy. God knows the heart, and hence can forgive, and even forget. But if penalty were suspended whenever a man repents, every criminal would claim repentance and save himself from the gallows! If it became known that penalty was remitted upon repentance, all prisons would soon be emptied!

 

အချို့က ဘုရားသခင်သည် ခွင့်လွှတ်သော်လည်း၊ ပြစ်ဒဏ်ကို မကြာခဏဖယ်ရှားမပေးကြောင်း မေ့လျော့တတ်သည်။ ဒါဝိဒ်သည် အပြစ်ပြုပြီး နောင်တရခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်း၏အပြစ်၏အကျိုးဆက်မှ လွတ်မြောက်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် အသက်ရှင်နေသမျှ ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားရသည်။ လူတစ်ဦးသည် ဘဝ၏စည်းမျဉ်းများကို ချိုးဖောက်ပြီး၊ မည်သည့်ချိုးဖောက်မှုဖြစ်စေ၊ မည်မျှပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပြုခဲ့စေကာမူ၊ ဘုရားသခင်သည် ခွင့်လွှတ်နိုင်ပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အလွန်ထူးခြားသောအခြေအနေများအောက်တွင်သာ ထိုလူသည် ၎င်းပြုလုပ်ခဲ့သောအရာ၏ သဘာဝအကျိုးဆက်များမှ လွတ်မြောက်သည်။ ၎င်းသည် ခွင့်လွှတ်ခံရသော်လည်း၊ များသောအားဖြင့် ၎င်း၏မကောင်းသောလုပ်ရပ်များအတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားရသည်။

Some forget that though God forgives, He does not often remove the penalty for transgression. David may sin and repent; but he does not escape the result of his sin. He suffers so long as he lives. A man transgresses the rules of life, and whatever the transgression, however deeply he has sinned, God can and will forgive. But only under most unusual circumstances does the man escape the natural consequences of what he has done. He is forgiven, but usually he also suffers for his misdeeds.

 

အစိုးရသည် “သင့်အတွက် ကောင်းသောအရာအတွက် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ဆောင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သင်သည် မကောင်းမှုပြုလျှင် ကြောက်ရွံ့ပါ၊ အကြောင်းမူကား ၎င်းသည် ဓားကို အချည်းနှီးမကိုင်ထားပေ၊ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ဆောင်ဖြစ်ပြီး၊ မကောင်းမှုပြုသူအား အမျက်ဒေါသကို ကွပ်မျက်ရန် လက်စားခံသူဖြစ်သည်” (ရောမ ၁၃:၄)။ အရပ်ဘက်ဥပဒေသည် ၎င်း၏နေရာရှိသည်။

Government “is the minister of God to thee for good. But if thou do that which is evil, be afraid; for he beareth not the sword in vain: for he is the minister of God, a revenger to execute wrath upon him that doeth evil” (Rom. 13:4). Civil law has its place.

 

ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏ “မျက်စိအတွက်မျက်စိ၊ သွားအတွက်သွား” ဟူသော လိုအပ်ချက်သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ စည်းမျဉ်းတစ်ခုအဖြစ် အလွယ်တကူ ဖယ်ရှားမရနိုင်ပေ။ ယနေ့ခေတ်အစိုးရသည် ဤမူအရ တည်ထောင်ထားသည်။ မကောင်းမှုအတွက် ပြစ်ဒဏ်မရှိပါက၊ ယခုထက်ပိုမိုဆိုးရွားသော အခြေအနေများဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်။ “အုပ်စိုးသူများသည် ကောင်းသောအမှုများအတွက် ကြောက်မက်ဖွယ်မဟုတ်ဘဲ၊ မကောင်းသောအမှုများအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ အာဏာကို မကြောက်ရွံ့လိုသလော” (ရောမ ၁၃:၃)။

Therefore God’s requirement of “eye for eye, tooth for tooth” is not something to be lightly disposed of as an OT ordinance. It is on this principle that government today is founded. If there were no punishment for evil, conditions would be even worse than they are now. “Rulers are not a terror to good works, but to the evil. Wilt thou then not be afraid of the power?” (Rom. 13:3).

 

သို့သော် မကောင်းမှုအတွက် ပြစ်ဒဏ်ရှိရမည်ဆိုပါက၊ ထိုပြစ်ဒဏ်ကို မည်သို့ဆုံးဖြတ်ရမည်နည်း။ အဖြေမှာ ပြစ်ဒဏ်သည် ရာဇဝတ်မှုနှင့် သင့်လျော်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် “သားရဲကို သတ်သူသည် ၎င်းကို ပြန်လည်ပေးဆပ်ရမည်၊ သားရဲအတွက် သားရဲ”။ ဤသည်မှာ အလွန်တရာ တရားမျှတပြီး သာတူညီမျှဖြစ်သည်။

But if there is to be punishment for evil, how shall that punishment be decided? The answer is that the punishment should fit the crime. Hence, “he that killeth a beast shall make it good; beast for beast.” This seems eminently fair. This is justice and equity.

 

ellen g. white comments

5-9 PP 348

10, 11 PP 407

10-16 PP 408

20 MB 109