Myanmar 3AM (Official)

 

 

အခန်းကြီး - ၁၈

၁၈:၁–၂၀:၃၁ ယေရှု၏ အမှုတော်ဆိုင်ရာ ဆင်းရဲဒုက္ခဇာတ်လမ်း

18:1–20:31

THE PASSION NARRATIVE

ယေရှုကို ဖမ်းဆီးခြင်း၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကွပ်မျက်ခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတို့သည် ခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်တွင် ဆုနောပတိခရစ်ဝင်ကျမ်း သုံးခုနှင့် အဓိကအားဖြင့် ကိုက်ညီသော်လည်း အလေးပေးချက်အချို့ ကွဲပြားခြင်းနှင့် ပစ္စည်းအသစ်အချို့ (၁၉:၃၅၊ ၂၀:၂၊ နှိုင်းယှဉ် ၂၁:၂၄) ပါဝင်သည်။

The arrest, execution, and resurrection of Jesus represent the climax of the story. John’s account coheres with the Synoptic Gospels, although some differences in emphasis are found as well as some new material (19:35; 20:2; cf. 21:24).

 

၁၈:၁–၁၉:၁၆က ယေရှုကို ဖမ်းဆီးခြင်းနှင့် တရားစစ်ဆေးခြင်း

ယေရှုကို ဖမ်းဆီးခြင်းနှင့် တရားစစ်ဆေးခြင်းသည် ဥယျာဉ်တစ်ခုတွင် စတင်ခဲ့ပြီး (ဆုနောပတိခရစ်ဝင်များတွင် အလားတူ) ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်းကြီး ပိလတ်အိမ်တော် (ပရေတောရီယံ) တွင် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ ပိလတ်သည် ယေရှုကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကွပ်မျက်ရန် အပ်နှံခဲ့သည်။

18:1–19:16a

Jesus’s Arrest and Trials

The events of Jesus’s arrest and trial started in a garden, similarly as recorded in the Synoptics, and ended in the Roman Praetorium, where Pilate handed Him over to be crucified.

  1 ထိုသို့ မိန့်မြွက်တော်မူပြီးမှ ယေရှုသည် တပည့်တော်တို့နှင့်အတူ ကေဒြုန်ချောင်းတဘက်သို့ကြွ၍၊ ထိုအရပ်၌ရှိသော ဥယျာဉ်သို့ဝင်တော်မူ၏။
² ထိုအရပ်သို့ယေရှုသည် တပည့်တော်တို့နှင့်အတူ သွားမြဲရှိသောကြောင့်၊ ကိုယ်တော်ကို အပ်နှံသော ယုဒရှကာရုတ်သည် ထိုအရပ်ကိုသိသည်ဖြစ်၍၊
³ စစ်သူရဲတတပ်ကို၎င်း၊ ယဇ်ပုရာဟိတ်အကြီးတို့နှင့် ဖာရိရှဲတို့စေလွှတ်သောမင်းလုလင်တို့ကို၎င်း ခေါ်ခဲ့ ၍၊ မီးအိမ်၊ မီးရှူး၊ လက်နက်တို့ကို လက်စွဲလျက်လာကြ၏။
⁴ ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၌ဖြစ်လတံ့သမျှသော အမှုအရာတို့ကိုသိတော်မူလျက်၊ လာသောသူတို့ဆီသို့ သွား၍ အဘယ်သူကိုရှာကြသနည်းဟု မေးတော်မူ၏။
⁵ နာဇရက်မြို့သား ယေရှုကိုရှာကြသည်ဟုဆိုလျှင်၊ ယေရှုက၊ ငါသည်ထိုသူဖြစ်၏ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်ကိုအပ်နှံသော ယုဒရှကာရုတ်သည်လည်း ထိုသူတို့နှင့်အတူရပ်နေ၏။
⁶ ငါသည် ထိုသူဖြစ်၏ဟု မိန့်တော်မူလျှင်၊ ထိုသူတို့သည် နောက်သို့လှန်၍ မြေပေါ်၌လဲကြ၏။
⁷ အဘယ်သူကိုရှာသနည်းဟု တဖန်မေးတော်မူလျှင်၊ နာဇရက်မြို့သားယေရှုကို ရှာကြသည်ဟု ထိုသူတို့ သည် ဆိုကြ၏။
⁸ ယေရှုကလည်း၊ ငါသည်ထိုသူဖြစ်၏ဟုငါပြောပြီ။ သို့ဖြစ်၍ငါ့ကိုရှာလျှင် ဤသူတို့သည် သွားပါလေ စေဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁹ ကိုယ်တော်သည် အကျွန်ုပ်အား ပေးတော်မူသောသူတို့တွင် အဘယ်သူမျှပျက်ဆီးခြင်းသို့ မရောက်ပါ ဟူသော အထက်ကစကားတော်ကို ပြည့်စုံစေခြင်းငှါ ဤသို့မိန့်တော်မူ၏။
¹⁰ ထိုအခါရှိမုန်ပေတရုသည် မိမိ၌ပါသောထားကိုဆွဲထုတ်ပြီးလျှင် ယဇ်ပုရောဟတ်မင်း၏ ကျွန် တယောက်ကို ခုတ်သဖြင့် လက်ျာနားရွက်ပြတ်လေ၏။ ထိုကျွန်၏ အမည်ကားမာလခုဖြစ်သတည်း။
¹¹ ယေရှုကလည်း ထားကိုအိမ်၌သွင်းထားလော့။ ခမည်းတော်သည် ငါ့အား ပေးတော်မူသောခွက်ကို ငါ မသောက်ရာသလောဟု ပေတရုအားမိန့်တော်မူ၏။

၁၈:၁–၁၁။ သစ္စာဖောက်ခြင်းနှင့် ဖမ်းဆီးခြင်း။ ယောဟန်သည် ယေရှုသည် နှုတ်ဆက်စကား (အခန်း ၁၅–၁၇) ပြီးဆုံးပြီးနောက် တပည့်တော်များအတွက် ဆုတောင်းပြီးချိန်တွင် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို မဖော်ပြထားပါ။ ထိုအချိန်တွင် အခန်းကြီးထဲတွင် မရှိခဲ့ပုံရသည် (နှိုင်းယှဉ် ၁၄:၃၁)။ ညနက်သောကြောင့် (နှိုင်းယှဉ် ၁၃:၃၀၊ ၁၈:၃) ဗိမာန်တော်ဧရိယာအတွင်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆရသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဆုတောင်းပြီးသောအခါ ယေရှုသည် တပည့်တော်များနှင့်အတူ ထွက်သွားပြီး ကိဒြုန်ချိုင့်ဝှမ်းကို ဖြတ်ကာ သံလွင်တောင်ဘက်ခြမ်းရှိ ဥယျာဉ်တစ်ခုသို့ သွားခဲ့သည် (ဂေတ္တေ၊ ယောဟန်တွင် အမည်မဖော်ပြထားပါ)။ ယေရှုနှင့် တပည့်တော်များသည် ထိုဥယျာဉ်သို့ မကြာခပ်ခါခါ သွားလေ့ရှိသည်ဟု ယောဟန်က ဆိုသည် (လုကာ ၂၂:၃၉ နှင့်လည်း ကိုက်ညီသည်)။ ထို့ကြောင့် သစ္စာဖောက်သော ယုဒသည် ထိုနေရာကို “သိသည်” (၁၈:၂)။

 

 

18:1–11. Betrayal and Arrest. John does not tell us where Jesus was when He finished the Farewell Discourse and prayed for the disciples (chaps. 15–17). Apparently, He was not in the upper room (cf. 14:31). Since it was late at night (cf. 13:30; 18:3), the suggestion that it was in the temple area does not seem altogether impossible. At any rate, when the prayer was over, Jesus went out with His disciples to a garden (Gethsemane) on the other side of the Kidron Valley, which separated the old city of Jerusalem from the Mount of Olives. The garden is not named by John, but he says that Jesus and the disciples frequently went there (see also Luke 22:39). This explains why Judas, who betrayed Him, also “knew the place” (John 18:2).

 

အပိုဒ် ၃ တွင် ဖော်ပြထားသော စစ်သည်တပ်ဖွဲ့သည် အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်း သုံးခုတွင် ရှိသော သစ္စာဖောက်ဇာတ်လမ်း (မဿဲ ၂၆:၁၄–၁၆၊ မာကု ၁၄:၁၀–၁၁၊ လုကာ ၂၂:၃–၆) ကို အခြေခံထားသည်။ ယေရှုမေးသော “မည်သူကို ရှာနေသနည်း” ဟူသော မေးခွန်း (၁၈:၄) သည် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုလုံးကို ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားကြောင်း ပြသသည် (နှိုင်းယှဉ် ၁၀:၁၅၊ ၁၇–၁၈၊ ၁၃:၁–၃၊ ၂၇)။ စစ်သည်များ၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ ကိုယ်တော်သည် တစ်ခါတည်း “ငါပင်ဖြစ်သည်” (ဟေဗြဲဘာသာ၌ “အာမင်နှစ်ခါထပ်” သို့မဟုတ် “ငါပင်ဖြစ်၍ ငါပင်ဖြစ်သည်”) ဟု မိန့်တော်မူသည် (၁၈:၅)။ ဤသည်မှာ ကိုယ်တော်သည် ကြီးမြတ်သော “ငါပင်ဖြစ်သည်” (ထာဝရဘုရား) ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည် (နှိုင်းယှဉ် ၈:၂၄၊ ၂၈၊ ၁၃:၁၉)။ ထိုအခါ ကိုယ်တော်၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်းတန်ခိုးသည် ထင်ရှားစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး စစ်သည်များကို မြေပေါ်သို့ လဲကျစေခဲ့သည် (၁၈:၆၊ နှိုင်းယှဉ် ယေဇကျေလ ၁:၂၈၊ ၄၄:၄၊ ဒံယေလ ၂:၄၆၊ ၈:၁၈၊ တမန်တော် ၉:၄၊ ၂၆:၁၄၊ ဗျာဒိတ် ၁:၁၇၊ ၂၂:၈)။ စစ်သည်များသည် ဤလူသည် သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်ခဲ့ပုံရသည် (၁၈:၅၊ ၇)။ သို့သော် ထိုအတွေ့အကြုံက သူတို့အပေါ် မည်သို့အကျိုးသက်ရောက်ခဲ့သည်ကို မဖော်ပြထားပါ။ကိုယ်တော်၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်နှင့်အညီ (၃:၁၄၊ ၁၀:၁၁၊ ၁၅၊ ၁၅:၁၃) ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တိုင် လက်နက်ချခဲ့သည်။ သို့သော် တပည့်တော်များ၏ ဘေးကင်းရေးကို အရင်စီစဉ်ပြီးမှသာ လက်နက်ချခဲ့သည် (၁၈:၈၊ နှိုင်းယှဉ် ၁၇:၁၂–၁၆)။ တပည့်တစ်ပါးသည် ယဇ်ပုရောဟိတမင်း၏ ကျွန်ကို ဓားဖြင့်ခုတ်ခဲ့ခြင်းကို ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးခုလုံးတွင် ဖော်ပြထားသည် (မဿဲ ၂၆:၅၁–၅၄၊ မာကု ၁၄:၄၇၊ လုကာ ၂၂:၅၀–၅၁)။ သို့သော် ပါဝင်ပတ်သက်သူ နှစ်ဦး၏ အမည်များ—ရှိမုန်ပေတရုနှင့် မာလခု—ကို ယောဟန်တွင်သာ ဖော်ပြထားသည် (၁၈:၁၀၊ နှိုင်းယှဉ် အပိုဒ် ၂၆)။

 

The detachment of guards mentioned in v. 3 presupposes the betrayal story told in all three other Gospels (Matt. 26:14–16; Mark 14:10–11; Luke 22:3–6). The question Jesus asked about who they were looking for (John 18:4) highlights the fact that He was in full control of the entire situation (cf. 10:15, 17–18; 13:1–3, 27). In response to the answer of the guards He said, literally, “I am” (18:5). He identified Himself as the great I Am (cf. 8:24, 28; 13:19), and His divinity seems to have manifested itself with power, causing the soldiers to fall to the ground (18:6; cf. Ezek. 1:28; 44:4; Dan. 2:46; 8:18; Acts 9:4; 26:14; Rev. 1:17; 22:8). The guards probably realized that this was not an ordinary man (John 18:5, 7), but we are not told how this experience impacted them. In keeping with the main purpose of His mission (3:14; 10:11, 15; 15:13), Jesus surrendered Himself to them, but not without first securing the safety of His followers (18:8; cf. 17:12–16). The attack of one of the disciples on the servant of the high priest is mentioned in all four Gospels (Matt. 26:51–54; Mark 14:47; Luke 22:50–51), but only John gives the names of the two persons involved, Simon Peter and Malchus (John 18:10; cf. v. 26).

 

ယေရှုမူလား သောက်ရမည့် “ခွက်” ကို ရည်ညွှန်းခြင်း (အပိုဒ် ၁၁) သည် ဖမ်းဆီးခြင်းဇာတ်လမ်းကို ပိတ်သိမ်းပြီး ဂေသ‌ေရှမာန်ဥယျာဉ်တွင် ယေရှု၏ ဆင်းရဲဒုက္ခအခိုက်အတန့်ကို အခြေခံထားသည် (မဿဲ ၂၆:၃၆–၄၆၊ မာကု ၁၄:၃၂–၄၂၊ လုကာ ၂၂:၃၉–၄၆)။ ဤခွက်သည် သေခြင်းကို ဥပစာအဖြစ် သုံးထားပြီး ဆိုးယုတ်သူများ သောက်ရမည့် ဘုရားသခင်၏ ဒေါသခွက်ကိုလည်း သတိတရစေသည် (ဆာလံ ၇၅:၈၊ ဟေရှာယ ၅၁:၁၇၊ ၂၂၊ ယေရမိ ၂၅:၁၅–၁၇၊ ဟဗက္ကုတ် ၂:၁၆၊ ဗျာဒိတ် ၁၄:၁၀၊ ၁၆:၁၉)။ ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ထိုခွက်ကို သောက်ပေးခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် အပြစ်အတွက် ဘုရားသခင်၏ နောက်ဆုံးဒေါသခွက်ကို သောက်ပေးသောကြောင့်သာ ကိုယ်တော်ကို လက်ခံသူများသည် ကိုယ်တော်ပေးသော အသက်ရှင်သောရေကို အလကားနှင့် ပြည့်စုံစွာ သောက်သုံးခွင့်ရှိကြခြင်းဖြစ်သည် (၄:၁၀–၁၄၊ နှိုင်းယှဉ် ဟေရှာယ ၅၅:၁)။

The reference to the “cup” Jesus must drink (v. 11) closes the arrest narrative and at the same time presupposes the agony of Jesus in Gethsemane (cf. Matt. 26:36–46; Mark 14:32–42; Luke 22:39–46). The cup, which is used here as a metaphor for death, also brings to mind the cup of God’s wrath that evildoers will have to drink (cf. Ps. 75:8; Is. 51:17, 22; Jer. 25:15–17; Hab. 2:16; Rev. 14:10; 16:19). It is this cup that Jesus would drink for us. It is exactly because He would drink from the cup of God’s final wrath against sin that those who accept Him can freely and abundantly drink from the living water that He has to offer (John 4:10–14; cf. Is. 55:1).

ကိုယ်တော်အသေခံခြင်းနှစ် ကိုယ်တော်အသေခံခြင်းကြောင့် ရရှိသော ကယ်တင်ခြင်းသည် အသေခံခြင်းနှစ်ကို သိရန်မလိုအပ်ပါ။ သို့သော် ထိုအကြောင်းကြောင့် အသေခံခြင်းနှစ်သည် မသိနိုင်သော သို့မဟုတ် အရေးမကြီးသော နှစ်တစ်နှစ်ဖြစ်သွားသည်မဟုတ်ပါ။ အသေခံခြင်းနှစ်သည် သီးခြားရပ်တည်နေသော နှစ်တစ်နှစ်မဟုတ်သောကြောင့် အသေခံခြင်းနှစ်ကို ရွှေ့လျှင် အခြားသော ကောင်းစွာတည်ထောင်ပြီးသော အချက်အလက်များကိုပါ ထိခိုက်စေပါသည်။ အသေခံခြင်းသည် ဒံယေလ ၉ တွင်ဖော်ပြထားသော ခုနစ်ဆယ်ပတ်ပရောဖက်ပြုချက်နှင့် ဒံယေလ ၈ တွင်ဖော်ပြထားသော နှစ်ထောင်သုံးရာရက်ပရောဖက်ပြုချက်တို့နှင့် ခွဲမရအောင် ချည်နှောင်ထားသည်။ ထိုပရောဖက်ပြုချက်နှစ်ခု၏ အဆုံးသတ်နှစ်များမှာ ခရစ်နှစ် ၁၇၉၈ နှင့် ၁၈၄၄ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနှစ်များကို ဒံယေလ ၁၂:၁၁-၁၂ တွင်လည်းကောင်း၊ ထိုနှစ်များနှင့်ဆက်စပ်သော သမိုင်းဖြစ်ရပ်များတွင်လည်းကောင်း အတည်ပြုထားသည်။ ဤနှစ်နှစ်ခု (ထို့ကြောင့် အသေခံခြင်းနှစ်ပါ) သည် ခရစ်မတိုင်နှစ် ၄၅၇ (အတ်တဇတ်တီ ပထမမင်း၏ နှစ်ခုတိုင်တော့ခြင်း နှစ်ခုတိုင်တော့ခြင်း သတ္တမနှစ်၊ ဧဇရ ၇:၁၁-၂၆၊ နေဟမိ ၂:၄-၁၀၊ “အတ်တဇတ်တီ ပထမမင်း၏ အမိန့်တော်သည် ဒံယေလ ၉:၂၅ ၏ ပြည့်စုံခြင်း” စာမျက်နှာ ၅၈၄ ကိုကြည့်ပါ) နှင့် ခရစ်နှစ် ၅၀၈ (ဘုရားကျောင်းနှင့်နိုင်ငံတော်ပေါင်းစည်းခြင်း စာမျက်နှာ ၁၀၃၃ ကိုကြည့်ပါ) တို့နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ The Year of the Crucifixion

The salvation offered as a result of the crucifixion is not dependent on knowing the year of the crucifixion. This, of course, does not make the year unknowable or unimportant. Because the year of the crucifixion is not a stand-alone date, moving the date of the crucifixion affects other well-established data points. The crucifixion is inexorably tied to the seventy-weeks prophecy of Daniel 9 and to the 2,300-day prophecy of Daniel 8, the ends of which (1798 and 1844) are confirmed in both Daniel 12:11–12 and in the historical events associated with them. These two dates (and thus the crucifixion) are tied to 457 B.C. (the seventh year of the reign of Artaxerxes I; Ezra 7:11–26; Neh. 2:4–10, see “The Decree of Artaxerxes I as Fulfillment of Daniel 9:25,” p. 584) and to A.D. 508 (see “The Union of Church and State,” p. 1033).   အသေခံခြင်းအချိန်ကာလသည် သခင်ဘုရားမွေးစားညစာနှင့် ပသခါပွဲတော်တို့နှင့် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဆက်စပ်နေသည် (ယောဟန် ၁၃:၁-၂၊ ၁၈:၂၈၊ မဿဲ ၂၆:၁၇၊ မာကု ၁၄:၁၂၊ လုကာ ၂၂:၇-၈၊ အသေခံခြင်းနှစ် စာမျက်နှာ ၁၄၆၀ တွင် ပိုမိုဖော်ပြထားသည်)။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်အရ ပသခါပွဲတော်သည် ယေရှုအသေခံခံရသော သောကြာနေ့ညနေတွင် စတင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အသေခံခြင်းနှစ်ကို သတ်မှတ်ရန် တစ်နည်းမှာ ကောင်းကင်တွင် နက္ခတ္တဗေဒအချက်အလက်များကို အသုံးပြု၍ ပသခါပွဲတော်သည် သောကြာနေ့ညနေတွင် စတင်ခဲ့သည့်နှစ်ကို ရှာဖွေခြင်းဖြစ်သည် (သို့သော် ဤနည်းတွင် အခက်အခဲအချို့ရှိသည်)။ အခြားနည်းတစ်ခုမှာ ယေရှု၏ နှစ်ခြင်းခံခြင်းနှစ်ကို သတ်မှတ်၍ ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်စတင်သည့်နှစ်ကို တွက်ချက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှု၏ အမှုတော်သည် သုံးနှစ်ခွဲကြာခဲ့သည်မှာ ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးစောင်ကို ဂရုတစိုက်လေ့လာခြင်းဖြင့် လူအများအပြားက အသိအမှတ်ပြုထားသည့်အချက်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်ခြင်းခံခြင်းမှ ရိုးရှင်းစွာ တွက်ချက်ခြင်းဖြင့်လည်း အသေခံခြင်းနှစ်ကို ရရှိနိုင်သည်။ The timing of the crucifixion was associated in some way with the Lord’s Supper and the feast of Passover (John 13:1–2; 18:28; Matt. 26:17; Mark 14:12; Luke 22:7–8; for more, see “The Year of the Crucifixion,” p. 1460). According to John’s Gospel, the feast of Passover began on the Friday evening on which Jesus was crucified. Thus, one proposal for dating the year of the crucifixion is to identify the year that Passover began on a Friday night using astronomical data (although there are some difficulties in doing this). Another proposal for dating the crucifixion is to establish the beginning year of Jesus’s ministry by dating the year of His baptism. Jesus had a ministry that lasted about three and a half years, a fact widely recognized through careful analysis of all four Gospels; thus, simple calculations from His baptism should also provide the year of the crucifixion.   ပထမနည်းနှင့်ပတ်သက်၍ နက္ခတ္တဗေဒအချက်အလက်များကို အသုံးပြု၍ အသေခံခြင်းနှစ်ကို သတ်မှတ်ရန်ကြိုးစားခြင်းတွင် ပြဿနာများစွာရှိသည်။ အထင်ရှားဆုံးမှာ ယနေ့ခေတ်နည်းပညာဖြင့် လဆန်းကို အလွန်တိကျစွာ သိရှိနိုင်ပြီး အဆင့်မြင့်သင်္ချာဖြင့် လဆန်းပေါ်ထွက်မည့်အချိန်ကို တွက်ချက်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အတိတ်ကာလသို့ ပြန်တွက်၍ လတိုင်း၏ လဆန်းကို သိရှိနိုင်သည်။ သို့သော် ပထမရာစုနှစ်က ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ လမင်းပါးပါးလေး၏ ပထမဆုံးအလင်းတန်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်စွမ်းနှင့် နေနှင့်လ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ပေါင်းစပ်၍ နွေဦးညီမျှချိန်နောက်ပိုင်း လဆန်းကို တိကျစွာသိရှိနိုင်စွမ်းသည် ယနေ့ခေတ်ကဲ့သို့ မြင့်မားခြင်းမရှိခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ တိကျသောတွက်ချက်မှုများနှင့် တစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက်ခန့် ကွာခြားနိုင်သည့် လိုက်လျောညီထွေရှိမှု လိုအပ်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် နွေဦးရာသီမရောက်သေးကြောင်း အရိပ်အမြွက်များရှိပါက (ဥပမာ- မုယောစပါးမမှည့်သေး၊ ဆောင်းမိုးရွာသွန်းမှု မရပ်သေး၊ လမ်းများမခြောက်သွေ့သေး၊ ချိုးငယ်များ အသိုက်မထွက်သေး စသည်) အမတ်များအဖွဲ့သည် စုဝေးပြီး ဆယ်သုံးလမြောက်လ (အာဒါ ၂) ကို ထည့်သွင်းကြေညာတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် အသေခံခြင်းနှစ်တွင် ဤအပိုလတစ်လ ထည့်သွင်းခဲ့ပါက ယနေ့ခေတ် နက္ခတ္တဗေဒတွက်ချက်မှုများနှင့် ဆက်စပ်မှုပျက်ပြားသွားနိုင်သည်။ ခရစ်နှစ် ၃၀ သို့မဟုတ် ၃၃ ကို အသေခံခြင်းနှစ်ဟု ယူဆကြသူများသည် ခရစ်နှစ် ၂၆ မှ ၃၆ အတွင်း (ပုန္တဲပိလတ်အုပ်ချုပ်ခဲ့သောနှစ်များ) ပသခါပွဲသည် သောကြာနေ့တွင်ကျရောက်ခဲ့သည့်နှစ်များကို ယနေ့ခေတ်သိပ္ပံနည်းကျ တိကျစွာတွက်ချက်နိုင်မှုကိုသာ အဓိကအခြေခံထားကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုနှစ်များအတွင်း ယေရှုသည် ပသခါပွဲနေ့ (နိသန် ၁၅) တွင် အသေခံခံရသည်ဟူသော ယူဆချက်ဖြင့် သောကြာနေ့တွင်ကျရောက်ခဲ့သည့်နှစ်များမှာ ထိုနှစ်နှစ်ခုသာရှိသည်။ ဤနည်းပညာဆိုင်ရာ “သေချာမှု” သည် ထိုခေတ်က ဂျူးပွဲတော်ပြက္ခဒိန်တွင် ရှိခဲ့သော လက်တွေ့အခြေအနေများကို ခွင့်မပြုနိုင်ပါ။ Regarding the first proposal, there are a number of problems with attempting to identify the year of the crucifixion using astronomical data. The most obvious is that we are able today with our technology to finely tune the identification of the new moon and to calculate its appearance using advanced mathematics. Then, using this data, we can identify every new moon in every month going back in time forever anywhere on the globe. However, it is certain that the skill of the first-century priests in detecting the first faint glow of the crescent moon in conjunction with the movements of the sun (since the new moon is invisible) after the vernal equinox was not as highly accurate, resulting in a necessary flexibility of a day or even two from our rigid calculations. Further, if there were certain indications that spring had not yet arrived (such as the ripening of barley, cessation of the winter rains, the drying of the roads, and young pigeons fledging), the council would meet and declare a thirteenth month (Adar 2). Thus, if one of these extra months might have occurred in the year of the crucifixion, it would throw off the correlation with our modern astronomical calculations. Those who hold to an A.D. 30 or A.D. 33 year for the crucifixion do so based almost solely on modern science’s ability to identify the exact day of the week that Passover should have fallen between A.D. 26 and 36 (the years Pontius Pilate served as governor), which results in Passover being on Friday only in those two years during that span under the assumption that Jesus was crucified on Passover (Nisan 15). This technical “certainty” does not allow for the practical realities that existed in Jewish festal calendars at that time.   ဒုတိယနည်းနှင့်ပတ်သက်၍ လုကာ ၃:၁-၂ တွင် ယေရှုနှစ်ခြင်းခံခဲ့သည့်နှစ်ကို တွက်ချက်ရန် အရေးကြီးသောအချက်အလက်များ ပေးထားသည်။ အထင်ရှားဆုံးအချက်မှာ နှစ်ခြင်းခံခြင်းသည် တိဘေရဲဧကာ၏ အုပ်ချုပ်ခြင်းနှစ် ဆယ့်ငါးနှစ်မြောက်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တိဘေရဲ၏ ဆယ့်ငါးနှစ်မြောက်နှစ်သည် မည်သည့်နှစ်ဖြစ်သည်ကို အချေအတင်ရှိသည်။ ဩဂုတ်တုဧကားသည် ဖျားနာနေစဉ် ဂျာမနီမှပြန်လာသော တိဘေရဲကို ခရစ်နှစ် ၁၂ တွင် ပူးတွဲဧကရာဇ် (co-princeps) အဖြစ် အခမ်းအနားတစ်ခုဖြင့် ကြေညာခဲ့သည်။ ဩဂုတ်တုဧကားသည် ခရစ်နှစ် ၁၄ တွင် ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီး တိဘေရဲ၏ တစ်ဦးတည်းအုပ်ချုပ်ခြင်း စတင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဆယ့်ငါးနှစ်ကို ပူးတွဲဧကရာဇ်အဖြစ် ကြေညာခံရသည့်နှစ်မှ စတင်ရေတွက်ပါက ယေရှုသည် ခရစ်နှစ် ၂၇ တွင် နှစ်ခြင်းခံခဲ့သည်။ အကယ်၍ တစ်ဦးတည်းအုပ်ချုပ်ခြင်းမှ စတင်ရေတွက်ပါက ခရစ်နှစ် ၂၈ သို့မဟုတ် ၂၉ (မည်သို့ရေတွက်သည်ပေါ်မူတည်၍) တွင် နှစ်ခြင်းခံခဲ့သည်။ ဤနည်းလမ်းနှစ်ခုစလုံးဖြင့် တိဘေရဲ၏ ဆယ့်ငါးနှစ်မြောက်နှစ်ကို သတ်မှတ်ခြင်းသည် ခရစ်နှစ် ၃၀ ကို အသေခံခြင်းနှစ်အဖြစ် ဖယ်ရှားပစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ယေရှု၏ အမှုတော်သည် ဧကန်စင်စစ် သုံးနှစ်ခွဲကြာခဲ့ပါက ခရစ်နှစ် ၃၀ သို့ ရောက်ရှိနိုင်စရာအကြောင်းမရှိပါ။ ခရစ်နှစ် ၂၇ သို့မဟုတ် ၂၈ ကို နှစ်ခြင်းခံခြင်းနှစ်အဖြစ် ယူဆခြင်းသည်လည်း အလားတူအကြောင်းပြင်းချင်းဖြင့် ခရစ်နှစ် ၃၃ ကို အသေခံခြင်းနှစ်အဖြစ် ဖယ်ရှားပစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ခရစ်နှစ် ၃၃ ကို အသေခံခြင်းနှစ်ဟု ဆိုကြသူများသည် နှစ်ခြင်းခံခြင်းကို ခရစ်နှစ် ၂၉ တွင်ဖြစ်သည်ဟုလည်း ဆိုကြရသည်။ ခရစ်နှစ် ၂၇ နှင့် ၂၉ အကြား ရွေးချယ်ရာတွင် ဒံယေလ ၉ ၏ သမိုင်းဝင်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသူများက ထိုကျမ်းပိုဒ်သည် ခရစ်နှစ် ၂၇ ဆောင်းဦးရာသီတွင် မယ်ရှိယ၏ အမှုတော်စတင်ခြင်း (အမှုတော်ကို နှစ်ခြင်းခံခြင်းတွင် တရားဝင်စတင်ခြင်း) ကို အတိအကျတည်ထောင်ပေးသည်ဟု ယူဆကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်တော်၏ သုံးနှစ်ခွဲအမှုတော်သည် ခရစ်နှစ် ၃၁ တွင် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ Regarding the second proposal, Luke 3:1–2, provides crucial data that may be used to calculate the year that Jesus was baptized. The most prominent data point is that the baptism took place in the fifteenth year of the reign of Tiberius Caesar. There is some debate regarding when Tiberius’s fifteenth year was. Because Augustus Caesar was sick, Tiberius was declared co-princeps (emperor) in a ceremony in A.D. 12, when he returned from Germania. Augustus died in A.D. 14, which began Tiberius’s solo reign. If the fifteen years are counted from when he was declared co-princeps, then Jesus was baptized in A.D. 27. If the fifteen years are counted from his solo reign, then Jesus was baptized in A.D. 28 or 29 (depending on how one counts). Either of these methods of identifying Tiberius’s year fifteen eliminates the A.D. 30 date of the crucifixion, for if Jesus did indeed have a ministry of three and a half years, there is no way to arrive at A.D. 30. The A.D. 27 or 28 date of the baptism also, for the same reason, eliminates the A.D. 33 date for the crucifixion. This is why those who maintain an A.D. 33 date for the crucifixion also maintain an A.D. 29 date for the baptism. On the choice between A.D. 27 or 29, historicist interpreters of Daniel 9 find that passage definitive in establishing the fall of A.D. 27 as the beginning of the Messiah’s ministry, which began formally at His baptism. Thus His three and a half years of ministry ended at the cross in A.D. 31.

¹² ထိုအခါတပ်မှူးမှစ၍ စစ်သူရဲတို့နှင့် ယုဒမင်းလုလင်တို့သည် ယေရှုကိုဘမ်းဆီး၍ ချည်နှောင်ပြီးလျှင် အန္နတ်မင်းထံသို့ ရှေးဦးစွာ ယူသွားကြ၏။
¹³ အန္နတ်မင်းကား၊ ထိုနှစ်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းဖြစ်သော ကယာဖ၏ယောက္ခမဖြစ်သတည်း။
¹⁴ ထိုကယာဖကား၊ လူတယောက်သည် လူများတို့အတွက် ပျက်စီးသော် သာ၍ကောင်းသည်ဟု ယုဒလူ တို့နှင့် တိုင်ပင်ပြောဆိုသောသူပေတည်း။

 

၁၈:၁၂–၁၄။ အာနာ၏ စစ်ဆေးခြင်း။ ဖမ်းဆီးပြီးနောက် ယေရှုကို အာနာ (ယဇ်ပုရောဟိတမင်းခံဖာယ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူ) ထံသို့ အရင်ဆုံး ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည် (၁၈:၁၃)။ ဤစစ်ဆေးခြင်းကို ယောဟန်တွင်သာ မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး အာနာ၏ ဆက်လက်သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကြောင့် တရားမဲ့ပုံစံဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့ပုံရသည်။

18:12–14. Interrogation by Annas. After His arrest, Jesus had a preliminary hearing before Annas, the father-in-law of Caiaphas, who was the high priest (John 18:13). This hearing, which is recorded only in John, seems to have had an informal character—perhaps only in deference to Annas’s continuing influence.

 ¹⁵ ရှိမုန်ပေတရုနှင့် အခြားသောတပည့်တော်တယောက်သည် ယေရှုနောက်တော်သို့ လိုက်ကြ၏။ ထို တပည့်တော်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ အသိအကျွမ်းဖြစ်၍၊ ယေရှုနှင့်တကွ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ အိမ်ဦး ထဲသို့ ဝင်လေ၏။
¹⁶ ပေတရုမူကားပြင်၌ တံခါးနားမှာရပ်နေ၏။ ထိုကြောင့် ယဇ်ပုရာဟိတ်မင်းနှင့်အကျွမ်းဝင်သော တပည့် တော်သည်ထွက်၍ တံခါးစောင့်မိန်းမအားပြောပြီးမှ ပေတရုကိုသွင်းလေ၏။
¹⁷ တံခါးစောင့်မိန်းမက ပေတရုအား၊ သင်သည် ထိုသူ၏တပည့်တို့အဝင်ဖြစ်သည် မဟုတ်လောဟု ဆိုလျှင်၊ မဟုတ်ဘူးဟု ပေတရုငြင်းလေ၏။
¹⁸ ထိုကာလ၌ ချမ်းသောကြောင့် ကျွန်များနှင့်မင်းလုလင်များတို့သည် မီးခဲပုံကိုထည့်၍ မီးလှုံလျက် နေ ကြ၏။ ပေတရုသည်လည်း သူတို့နှင့်တကွရပ်၍ မီးလှုံလျက်နေ၏။

၁၈:၁၅–၁၈။ ပေတရု၏ ပထမဆုံး ငြင်းပယ်ခြင်း။ ဇာတ်လမ်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ ခဏရပ်တန့်ပြီး ပေတရု၏ ပထမဆုံး ငြင်းပယ်ခြင်းကို ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည်။ ဒုတိယနှင့် တတိယအကြိမ် ငြင်းပယ်ခြင်းတို့ကို ၁၈:၂၅–၂၇ တွင် ဆက်လက်ဖော်ပြထားသည်။ အမည်မဖော်ထားသော ပေတရု၏ အဖော်သည် ချစ်လှစွာသော တပည့်ဖြစ်ပြီး ယောဟန်ခရစ်ဝင်ရေးသူ ကိုယ်တိုင်ဖြစ်နိုင်သည် (နှိုင်းယှဉ် ၂၀:၂–၄၊ ၈)။ ထိုတပည့်သည် ယဇ်ပုရောဟိတမင်းကို “သိသည်” (၁၈:၁၅) ဖြစ်သောကြောင့် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ ဤအချက်သည် ထိုတပည့်ကို ဇေဗေဒဲ၏သား ယောဟန်ဟု ခွဲခြားသတ်မှတ်ရန် မတားဆီးပါ။ ဂလီလဲဒေသ ငါးမျှားသမား ရိုးရိုးတစ်ဦးသည် (မာကု ၁:၁၉–၂၀) ယေရုရှလင်ရှိ ယဇ်ပုရောဟိတမင်းနှင့် ရင်းနှီးခဲ့ပုံကို နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ရှင်းပြနိုင်သည်။ အချို့မိန်းမအို၏ မေးခွန်းသည် ပေတရုကို ယေရှု၏ တပည့်ဟု ဖော်ထုတ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည် (၁၈:၁၇)။ ထို့ကြောင့် ပေတရု၏ ပထမဆုံး ငြင်းပယ်ခြင်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

 

 

 18:15–18. Peter’s First Denial. The narrative is skillfully interrupted to insert the story of Peter’s first denial of Jesus. His second and third denials follow in John 18:25–27. The unnamed companion of Peter was probably the Beloved Disciple (cf. 20:2–4, 8), that is, the fourth Evangelist himself. The fact that this disciple was known to the high priest (18:15) and consequently was allowed to enter the courtyard does not preclude his identification with John the son of Zebedee. There are certainly many ways in which a simple Galilean fisherman (cf. Mark 1:19–20) could have become acquainted with the high priest in Jerusalem. The question of the maid, aiming at identifying Peter as a disciple of Jesus (John 18:17), provides the context for the first denial. Perhaps Peter’s impulsive, crude answer may have reflected only his desire to have access to the courtyard. Unfortunately, it was a denial that paved the way for other denials.

¹⁹ ထိုအခါ ယဇ်ပုရာဟိတ်မင်းသည် တပည့်တော်တို့ကို၎င်း၊ ဒေသနာတော်ကို၎င်း အကြောင်းပြု၍ ယေရှုကို မေးမြန်းစစ်ကြော၏။
²⁰ ယေရှုကလည်း၊ ငါသည်လောက၌ ထင်ရှားစွာဟောပြောပြီ။ ယုဒလူအပေါင်းတို့ စည်းဝေးရာတရား စရပ်၌၎င်း၊ ဗိမာန်တော်၌၎င်း၊ အစဉ်မပြတ်ဆုံးမဩဝါဒပေးပြီ။ မထင်ရှားဘဲ အလျှင်းမဟောမပြော။
²¹ အဘယ်ကြောင့်ငါ့ကို မေးမြန်းသနည်း၊ ငါသည် အဘယ်သို့ ဟောပြောသည်ကို ကြားနာသောသူတို့ကို မေးမြန်းလော့။ ငါပြောသောစကားကို ထိုသူတို့သည် သိကြ၏ဟုမိန့်တော်မူ၏။
²² ထိုသို့မိန့်တော်မူလျှင်၊ အနီးအပါး၌ရပ်နေသော မင်းလုလင်တယောက်က၊ သင်သည် ယဇ်ပုရာဟိတ် မင်းကို ဤသို့ပြန်ပြောရာသလောဟုဆိုလျက် ယေရှုကိုရိုက်လေ၏။
²³ ယေရှုကလည်း၊ ငါ့စကားမမှန်လျှင်မမှန်ကြောင်းကိုပြပါ မှန်လျှင်ငါ့ကိုအဘယ်ကြောင့်ရိုက်သနည်းဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁴ အန္နတ်မင်းသည် ကိုယ်တော်ကိုချည်နှောင်လျက် ရှိသည်အတိုင်း၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ကယာဖထံသို့ ပို့စေခဲ့ပြီ။

၁၈:၁၉–၂၄။ အာနာထံ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း။ ဇာတ်လမ်းသည် အာနာထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတမင်းသည် ယေရှု၏ တပည့်များနှင့် အဆုံးအမများအကြောင်း စစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့သည်။ တရားဝင် စစ်ဆေးခြင်းမဟုတ်သော်လည်း ညအချိန် တရားစစ်ဆေးခြင်းသည် ဂျူးဓလေ့အရ တရားမဲ့ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် စွပ်စွဲခံရသူသည် ကိုယ်တိုင် အပြစ်ဝန်ခံစေရန် မမျှော်လင့်ရပါ။ သက်သေများ၏ ထွက်ဆိုချက်ကို အရင်အတည်ပြုပြီးမှသာ အမှုတည်ဆောက်ရမည်။ ယေရှုသည် ထိုအချက်ကို ထောက်ပြခဲ့သည်။ တပည့်တော်များကို ကာကွယ်ရန် သူတို့အကြောင်း လုံးဝမပြောပါ။ ယင်းအစား ကိုယ်တိုင်ကို အာရုံစိုက်စေပြီး ကိုယ်တော်၏ အဆုံးအမများကို သက်သေထွက်ဆိုနိုင်သူ မျက်မြင်သက်သေများကို ရှာရန် မခက်ခဲကြောင်း အာနာကို ထောက်ပြခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် လျှို့ဝှက်သော သို့မဟုတ် ပုန်ကန်သော လှုပ်ရှားမှု၏ ခေါင်းဆောင်မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ အားလုံးကို လူအများရှေ့တွင် ဟောပြောခဲ့သည် (၁၈:၂၀–၂၁)။ ကိုယ်တော်၏ အဖြေတွင် တရားစီရင်ရန် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်မည်ဆိုပါက ဥပဒေနှင့်အညီ လုပ်ဆောင်ရမည်ဟု ပါဝင်သည် (အပိုဒ် ၂၃)။ ယေရှု၏ အကြောင်းပြချက်သည် အာနာနှင့် အခြားသူများကို ရှက်ရွံ့စေခဲ့ပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် တပ်သားတစ်ဦးသည် ယေရှုကို လက်ဖြင့် ရိုက်ပုတ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၂)။ ကိုယ်တော်သည် ရိုက်ပုတ်သော တပ်သားကို ကိုယ်တော်မှားကြောင်း သက်သေပြရန် တောင်းဆိုခြင်းဖြင့် တရားစီရင်မှု၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ထပ်မံစိန်ခေါ်ခဲ့သည်။ အာနာသည် ယေရှုကို ခံဖာယထံ (ဆန်ဟေဒြိန်အစည်းအဝေး) သို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည် (လုကာ ၂၂:၆၆–၇၁ နှင့် ကိုက်ညီ)။ ယောဟန်သည် ထိုအသေးစိတ်ကို မဖော်ပြထားပါ။

18:19–24. Back to Annas. The narrative then returns to the hearing before Annas. The high priest questioned Jesus about His followers and His teachings. Even if the interrogation was not an official hearing, the procedure was illegitimate because among the Jews a trial was not to be held at night. Besides, the accused were not expected to incriminate themselves. In other words, no case was to be established until the evidence of the witnesses had been stated and confirmed. And this is exactly the point Jesus tried to make. Determined to protect His followers, He made no reference to them. Instead, He brought attention to Himself while pointing out to Annas that it should not have been difficult to find eyewitnesses to confirm the nature and content of His teaching. He could not be identified as the leader of an underground or seditious movement because everything He had said He said in public (vv. 20–21). Implied in His answer is the idea that if Annas wanted to proceed with the trial, he should do it in accordance with the law (v. 23). Jesus’s argument probably embarrassed the high priest as well as others who were there because one of the guards struck Jesus with his hand (v. 22). By inviting the guard who struck Him to show evidence that He had done wrong, Jesus was again calling into question the integrity of the legal procedure. Annas decided to send Jesus on to Caiaphas; that is to say, to the Sanhedrin, which was presided over by Caiaphas (cf. Luke 22:66–71)—the details of which John does not recount.

 ²⁵ ရှိမုန်ပေတရုသည် ရပ်၍မီးလှုံလျက်နေသည်တွင် အချို့သောသူတို့က၊ သင်သည် သူ၏တပည့်တို့ အဝင်ဖြစ်သည်မဟုတ်လောဟု မေးလျှင်၊ မဟုတ်ဘူးဟု ပေတရုငြင်းလေ၏။
²⁶ ပေတရုခုတ်၍ နားရွက်ပြတ်သောသူနှင့်ပေါက်ဘော်တော်သော ယဇ်ပုရာဟိတ်မင်း၏ ကျွန်တ ယောက်က၊ သင်သည် ဥယျာဉ်၌ ယေရှုနှင့်အတူရှိသည်ကို ငါမြင်ခဲ့ပြီမဟုတ်လောဟုဆိုလျှင်၊
²⁷ ပေတရုသည် တဖန်ငြင်းပြန်လေ၏၊ ထိုခဏခြင်းတွင် ကြက်တွန်၏။

၁၈:၂၅–၂၇။ ပေတရု၏ နောက်ဆုံးနှစ်ကြိမ် ငြင်းပယ်ခြင်း။ အာရုံသည် ပေတရုထံ ပြန်လည်ရောက်ရှိသည်။ ညအချိန် အေးသောကြောင့် ယဇ်ပုရောဟိတမင်း၏ အစေအပါးများနှင့် အရာရှိများသည် ခြံဝင်းအလယ်တွင် မီးမွှေးကျွန်းမီးထွန်းပြီး နွေးထွေးနေကြသည် (၁၈:၁၈)။ ပေတရုသည် ယေရှု၏ ရန်သူများအကြား နွေးထွေးနေခဲ့သည်။ ယေရှုသတိပေးခဲ့သည့်အတိုင်း (၁၃:၃၆–၃၈) ထိုနေရာသည် သူနေသင့်သော နောက်ဆုံးနေရာဖြစ်သည်။ ရလဒ်မှာ မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ နှစ်ကြိမ်မေးမြန်းခြင်းခံရသောအခါ (ယေရှု၏ တပည့်ဖြစ်သလား၊ ဥယျာဉ်တွင် အတူရှိခဲ့သလား) ပေတရုသည် ပြင်းထန်စွာ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ထိုအခါ ယေရှုဟောကိန်းထုတ်တော်မူသည့်အတိုင်း ကြက်တွန်သံ မြည်လာခဲ့သည် (၁၈:၂၇၊ နှိုင်းယှဉ် ၁၃:၃၈)။ ယောဟန်သည် ဤအတွေ့အကြုံသည် ပေတရုအပေါ် မည်သို့အကျိုးသက်ရောက်ခဲ့သည်ကို မဖော်ပြထားပါ (နှိုင်းယှဉ် ၂၁:၁၅–၁၇)။

18:25–27. Peter’s Final Two Denials. The attention shifts back to Peter. The Evangelist had already said that it was a cold night and that the servants of the high priest together with a number of officers made a charcoal fire in the courtyard to warm themselves (John 18:18). Peter was warming up among the enemies of Jesus (v. 18). This was the last place he should have been, especially after Jesus’s warning (13:36–38). The result was almost inevitable. When he was questioned two more times, asked if he was a disciple of Jesus or whether he had been with Him in the garden, his denials were very emphatic. And then, as Jesus predicted, the rooster crowed (18:27; cf. 13:38). John does not say anything about the effect of this experience on Peter (cf. 21:15–17).

 

²⁸ နံနက်အချိန်ရောက်လျှင်၊ ယေရုကို ကယာဖထမှ အိမ်တော်ဦးသို့ဆောင်သွားကြ၏။ ထိုသူတို့သည် အာပတ်နှင့်ကင်းလွတ်၍ ပသခါပွဲကို ခံရမည်အကြောင်း။ အိမ်တော်ဦးထဲသို့ ကိုယ်တိုင်မဝင်ကြ။
²⁹ ထိုကြောင့် ပိလတ်မင်းသည် သူတို့ရှိရာသို့ထွက်၍ ဤသူ၌အဘယ်အပြစ်ကို တင်ကြသနည်းဟု မေးသော်၊
³⁰ ဤသူသည်လူဆိုးမဟုတ်လျှင် အကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်တော်၌မအပ်ပါဟုလျှောက်ကြ၏။
³¹ ပိလတ်မင်းကလည်း၊ သူ့ကိုယူ၍ သင်တို့ ဓမ္မသတ်အတိုင်းစီရင်ကြဟုဆို၏။ ယုဒလူတို့ကလည်း၊ အကျွန်ုပ်သည် အဘယ်သူကိုမျှ မသတ်ပိုင်ပါဟုလျှောက်ကြ၏။
³² ထိုသို့လျှောက်သော်၊ ယေရှုသည်အဘယ်သို့ မိမိသေရမည်အရိပ်ကိုပေး၍၊ မိန့်တော်မူသောစကား တော် ပြည့်စုံမည်အကြောင်းတည်း။
³³ ပိလတ်မင်းသည် အိမ်တော်ဦးထဲသို့တဖန်ဝင်၍ယေရှုကိုခေါ်ပြီးလျှင်၊ သင်သည် ယုဒရှင်ဘုရင် မှန် သလောဟုမေး၏။
³⁴ ယေရှုကလည်း၊ မင်းကြီးသည် ကိုယ်အလိုအလျောက် ဤသို့မေးသလော၊ သို့မဟုတ် သူတပါးတို့သည် ငါ၏အကြောင်းကို လျှောက်ကြပြီလောဟု မေးတော်မူ၏။
³⁵ ပိလတ်မင်းက၊ ငါသည်ယုဒလူဖြစ်သလော။ သင်၏လူမျိုးနျင့်တကွ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့သည် သင့်ကိုငါ၌အပ်ကြပြီ။ သင်သည် အဘယ်သို့ပြုမိသနည်းဟုမေးလျှင်၊
³⁶ ယေရှုက၊ ငါ၏နိုင်ငံသည် ဤလောကနှင့်မစပ်ဆိုင်။ ငါ၏နိုင်ငံသည် ဤလောကနှင့် စပ်ဆိုင်လျှင်၊ ငါသည် ယုဒလူတို့လက်သို့မရောက်စေခြင်းငှါ၊ ငါ၏လူတို့သည် တိုက်လှန်ကြလိမ့်မည်။ ယခုမူကား ငါ၏နိုင်ငံ သည် ဤဒေသအရပ်နှင့်မစပ်ဆိုင်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
³⁷ ပိလတ်မင်းကလည်း၊ သို့ဖြစ်လျှင် သင်သည်ရှင်ဘုရင်မှန်သလောဟုမေးသော်၊ ယေရှုက၊ မင်းကြီး မေးသည်အတိုင်း ငါသည်ရှင်ဘုရင်မှန်၏။ သမ္မာတရားဘက်၌ သက်သေခံခြင်းငှါ ငါသည်မွေးဘွားခြင်းကိုခံ၍ ဤလောကသို့ကြွလာပြီ။ သမ္မာတရားနှင့်စပ်ဆိုင်သမျှသောသူတို့သည် ငါ့စကားကိုနားထောင်ကြသည်ဟု မိန့် တော်မူ၏။
³⁸ ပိလတ်မင်းကလည်း၊ သမ္မာတရားကား အဘယ်သို့နည်းဟုမေးပြီးမှ တဖန်ယုဒလူတို့ရှိရာသို့ထွက်၍၊ ဤသူ၌အဘယ်အပြစ်ကိုမျှ ငါမတွေ့။
³⁹ ပသခါပွဲ၌ လူတယောက်ကို သင်တို့အားငါလွှတ်မြဲထုံးစံရှိသည်ဖြစ်၍၊ ယုဒရှင်ဘုရင်ကို လွှတ်စေချင် သလောဟု မေးလျှင်၊
⁴⁰ တဖန်လူအပေါင်းတို့က၊ ဤသူကို မလွှတ်စေချင်ပါ၊ ဗာရဗ္ဗကို လွှတ်စေချင်ပါသည်ဟု အော်ဟစ်၍ လျှောက်ဆိုကြ၏။ ထိုဗာရဗ္ဗကား လွှတ်စေချင်ပါသည်ဟုအော်ဟစ်၍လျှောက်ဆိုကြ၏။ ထိုဗရဗ္ဗကား ထားပြဖြစ် သတည်း။

၁၈:၂၈–၄၀။ ပိလတ်ထံ စစ်ဆေးခြင်း။ ဆန်ဟေဒြိန်မှ ယေရှုကို ဂျူဒဲပြည်နယ် ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်း ပိလတ် (ဘီ၊ စီ၊ ၂၆–၃၆) ၏ တရားဝင်နေအိမ် ပရေတောရီယံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ပိလတ်ရှေ့တွင် ရောမတရားစစ်ဆေးခြင်းကို ယောဟန်တွင် အသေးစိတ်ဆုံးနှင့် အထူးဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ပညာရှင်များသတိပြုမိသည့်အတိုင်း ပိလတ်ရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အပြင်နှင့် အတွင်း အလှည့်ကျ ပုံစံဖြင့် အခန်းခုနစ်ခန်း ခွဲဖော်ပြထားသည်။ အပြင် (၁၈:၂၉–၃၂)၊ အတွင်း (၁၈:၃၃–၃၈က)၊ အပြင် (၁၈:၃၈ခ–၄၀)၊ အတွင်း (၁၉:၁–၃)၊ အပြင် (၁၉:၄–၇)၊ အတွင်း (၁၉:၈–၁၁)၊ အပြင် (၁၉:၁၂–၁၅)။ ဤအပိုင်းတွင် ပထမသုံးခန်းကို ဖော်ပြထားသည်။

18:28–40. Interrogation by Pilate. From the Sanhedrin, Jesus was taken to the Praetorium, the official residence of Pontius Pilate, the Roman governor of Judea (A.D. 26–36). John’s account of the Roman trial is by far the most detailed and dramatic in the Gospels. As has been noticed by scholars, he narrates the proceedings before Pilate in seven units with an alternating pattern of outside and inside scenes: outside (18:29–32); inside (18:33–38a); outside (18:38b–40); inside (19:1–3); outside (19:4–7); inside (19:8–11); and outside (19:12–15). This section covers the first three scenes.

 

အစောပိုင်းနံနက်ဖြစ်သည်။ ဂျူးဓလေ့အရ တပါးအမျိုးသားအိမ်များကို ညစ်ညမ်းသည်ဟု ယူဆသည်။ ထိုအိမ်ထဲဝင်ပါက အသန့်ရှိခြင်း ပျက်ပြားပြီး ရက်ပေါင်းခုနစ်ပတ်လုံး ဗိမာန်တော်ထဲ ဝင်ခွင့်မရတော့ပါ။ ပသခါပွဲကို ကျင်းပနိုင်ရန် ဂျူးအာဏာပိုင်များသည် ပိလတ်နှင့်တွေ့ရန် အတွင်းသို့ မဝင်ဘဲ အပြင်တွင် စောင့်နေခဲ့ကြသည် (၁၈:၂၈)။ (ညစာသန့်ရှင်းရေး၊ ပသခါပွဲနှင့် ယေရှုလက်ဝါးကပ်တိုင်ဆိုင်ရာ ဆက်နွယ်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ စာမျက်နှာ ၁၄၆၀ ကို ကြည့်ပါ။)

It was early in the morning. According to rabbinic tradition, the homes of Gentiles were considered unclean. By entering such homes, a Jew would become ceremonially impure—a spiritual defilement that would last seven days and prevent them from entering the temple. In order for the Jewish authorities to celebrate the Passover, they did not go inside to see Pilate (18:28) but waited for him outside. (On the relationship of the Lord’s Supper, the Passover, and the crucifixion of Jesus, see “The Year of the Crucifixion,” p. 1460.)

 

ရောမဥပဒေအရ ပိလတ်သည် ပထမဆုံး စွပ်စွဲချက်များကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဂျူးပြည်တွင်း အချင်းချင်းအငြင်းပွားမှုဟု ယူဆပြီး ပါဝင်ပတ်သက်လိုခြင်းမရှိခဲ့ပါ (နှိုင်းယှဉ် တမန်တော် ၁၈:၁၂–၁၆)။ ဂျူးများက လူသတ်ရန် ဥပဒေအရ အခွင့်မရှိကြောင်း ပြန်ဖြေသောအခါမှသာ ပိလတ်သည် ပို၍စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည် (၁၈:၃၁)။ ဂျူးများသည် လူသတ်မှုကို လိုလားသော်လည်း သေဒဏ်ချမှတ်ခွင့်သည် ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်းသာ တရားဝင်ခွင့်ပြုနိုင်သည်။ ယောဟန်၏ ရှုထောင့်အရ ယေရှုသည် “ချီးမြှောက်ခြင်း” ခံရမည်ဆိုပါက (၃:၁၄၊ ၈:၂၈၊ ၁၂:၃၂၊ ၃၄) ရောမထံသို့ အပ်နှံခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။

As required by Roman law, Pilate asked first for the charges, and as soon as he was informed, he showed no interest in getting involved in what he considered to be an internal Jewish dispute (cf. Acts 18:12–16). It was only after the Jews responded by pointing out that they did not have the legal right to execute people (John 18:31) that Pilate concluded that the situation deserved a closer look. The Jews wanted an execution, but capital punishment was a criminal charge that only the Roman governor could legally authorize. From John’s perspective, if Jesus was to be “lifted up” (3:14; 8:28; 12:32, 34), He would have to be handed over to the Romans.

 

ယေရှုကို ပရေတောရီယံအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်ပြီး ပိလတ်သည် စစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့သည်။ “ဂျူးလူမျိုး၏ ဘုရင်ဖြစ်သလော” ဟု မေးခဲ့သည် (၁၈:၃၃၊ နှိုင်းယှဉ် မဿဲ ၂၇:၁၁၊ မာကု ၁၅:၂၊ လုကာ ၂၃:၃)။ ဤသည်မှာ စွပ်စွဲချက်များကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည် (နှိုင်းယှဉ် ၁၈:၃၄–၃၅)။ အောင်ပွဲခံစဉ် ယေရှုကို “ဣသရေလအမျိုး၏ ဘုရင်” ဟု သူတို့က ချီးကျူးခဲ့ပြီး ကိုယ်တော်က ငြင်းပယ်ခြင်းမပြုခဲ့ပါ (၁၂:၁၃၊ နှိုင်းယှဉ် ၁:၄၉)။ ထိုအချက်ကို အသုံးချ၍ ရောမအင်ပါယာအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုရှိသည်ဟု ပိလတ်ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် စွပ်စွဲချက်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းမပြုပါ။ သို့သော် ကိုယ်တော်၏ နိုင်ငံသည် “ဤလောကမှ မဟုတ်” ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည် (၁၈:၃၆)။ နိုင်ငံရေးအာဏာရယူရန် ကြိုးစားခြင်းမဟုတ်၊ ရောမကို ပုန်ကန်ခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ပိလတ်ကို အာမခံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

Having taken Jesus inside the Praetorium, Pilate started examining Him, asking if He was the King of the Jews (18:33; cf. Matt. 27:11; Mark 15:2; Luke 23:3), which indicates what the charges were (cf. John 18:34–35). In His triumphal entry, Jesus was acclaimed the King of Israel, and He did not oppose it (12:13; cf. 1:49). This was conveniently used to persuade the Roman governor that Jesus represented a potential threat to the Roman Empire. Jesus did not deny the charges but clarified that His kingdom was “not of this world” (18:36). He was assuring Pilate that He was not seeking political rule and that consequently He was not leading an insurrection against the Romans.

အန္နာနှင့် ကယပ္ပ ရောမအုပ်ချုပ်ရေးအောက်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းရာထူးသည် နိုင်ငံရေးရာထူးတစ်ခုဖြစ်လာခဲ့သည်။ အန္နာကို အေဒီ ၆ ခုနှစ်တွင် ဆီးရီးယားပြည်နယ်ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်း ကွီရိနိဉက ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့ပြီး အေဒီ ၁၅ ခုနှစ်တွင် ပလတ်ကို ယုဒယပြည်တွင် အစားထိုးမည့်သူ ဗာလေရီယဉ်ဂရာတုက ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုနောက်နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အန္နာသည် သြဇာကြီးမားစွာ ဆက်လက်ရှိနေခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သူ့ကို ရာထူးမှဖယ်ရှားခြင်းကို ယုဒလူမျိုးများက မတရားသဖြင့် ယူဆကြပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းရာထူးကို တစ်သက်တာရာထူးဟု ယူဆကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူ၏သားငါးဦးနှင့် သမက်ဖြစ်သူ ကယပ္ပ တို့သည်လည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းရာထူးကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ကယပ္ပကမူ အေဒီ ၁၈ မှ ၃၆ ခုနှစ်အထိ ရာထူးကိုင်ဆောင်ခဲ့သည်။ Annas and Caiaphas

Under Roman occupation, the high priesthood became a political office. Annas was appointed high priest in A.D. 6 by Quirinius, the Roman governor of Syria, and deposed in A.D. 15 by Valerius Gratus, Pilate’s predecessor in Judea. For many years thereafter, however, Annas continued to exert significant influence, not only because his deposition was considered arbitrary among the Jews, who thought of the high priesthood as a life office, but also because five of his sons and Caiaphas, his son-in-law, became high priests at one point or another. Caiaphas held the office from A.D. 18 to 36.

 

ယေရှုရည်ရွယ်တော်မူသော အချက်မှာ ကိုယ်တော်၏နိုင်ငံတော်သည် ရောမကိုယ်စားပြုသော ဤလောကနိုင်ငံမျိုးမဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ရေးနိုင်ငံတော်ဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ပင်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဤလောကသို့ ကိုယ်တော်နှင့်ကိုယ်တို့၏ကယ်တင်ခြင်းသာသနာနှင့်ဆိုင်သော သမ္မာတရားကို သက်သေခံရန် ကြွလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (၃:၁၆-၁၇၊ ၁၂:၄၇၊ ၄:၄၂၊ ၆:၃၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သမ္မာတရားဘက်၌ရပ်တည်သူတိုင်း ကိုယ်တော်၏အသံကို နားထောင်ကြသည်ဟု ကိုယ်တော်မိန့်တော်မူခဲ့သည် (၁၈:၃၇)။ ဤစကားသည် ပလတ်ကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ စွပ်စွဲခံရသူက ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်းကို တရားစီရင်နေသည်ဟု ခံစားရစေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ပိလတ်သည် သမ္မာတရားဘက်၌ ရပ်တည်ရန် စိန်ခေါ်ခြင်းခံရသော်လည်း ထိုအကြောင်းအရာကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးလိုခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ “သမ္မာတရားဟူသည် အဘယ်နည်း” ဟူသော သူ၏မေးခွန်း (၁၈:၃၈) သည် သမ္မာတရားကို သိလိုသောစိတ်မှန်လည်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဖိအားများလွန်းနေပြီး ယေရှုအတွက် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် စကားကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ယေရှုထုတ်ဖော်ပေးသော သမ္မာတရားကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်နှင့်တူသည်။ ထို့နောက် ယေရှုကို သေဒဏ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

The point Jesus was trying to make was that His kingdom is not like the kingdoms of the world, represented by Rome, but that it is spiritual. He had come into the world to bear witness to the truth—the truth about Himself and His saving mission (cf. 3:16–17; 12:47; cf. 4:42; 6:33)—and He said that everyone of (i.e., on the side of) the truth listens to His voice (18:37). This probably impacted Pilate because the accused was placing the Roman governor on trial. Pilate was challenged to stand by the truth, but he was not willing to pursue that subject any further. His question, “What is truth?” (v. 38), may have been a sincere desire to come to know the truth, but the pressure was too high, and he did not have time for Jesus. He ended the conversation, thus distancing himself from the implicit challenge posed by Jesus. But in fact he had made a choice against the truth as revealed in Jesus and this led him later on to sentence Jesus to death.

 

အဖြေကို စောင့်မနေဘဲ (၁၄:၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ပိလတ်သည် အပြင်သို့ထွက်သွားပြီး လူထုအား ယေရှုကို လွှတ်ပေးရန် အဆိုပြုခဲ့သည်။ သူသည် ယေရှုသည် မည်သည့်အပြစ်မျှ မရှိကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် နိုင်ငံရေးအနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည့် လှုပ်ရှားမှုမျိုးတွင် ပါဝင်ခြင်းမရှိကြောင်း ယုံကြည်ခဲ့သည်။ “ယုဒဘုရင်” ဟု ရည်ညွှန်းခြင်းဖြင့် (၁၈:၃၉) လူထုကို ယေရှုဘက်၌ လှည့်စားရန်နှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားကို စိတ်အေးချမ်းစေရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် အစီအစဉ်မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ ယုဒလူမျိုးများက ယေရှုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းပယ်ပြီး ရောမကို ဆန့်ကျင်သော ခုခံရေးလှုပ်ရှားမှုတွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးသော ရာဇဝတ်သား ဗာရာဗကို လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (၁၈:၄၀၊ မဿဲ ၂၇:၁၆၊ မာကု ၁၅:၇၊ လုကာ ၂၃:၁၉ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Without waiting for the answer (cf. 14:6), Pilate went outside to the people and proposed releasing Jesus. He was convinced that Jesus was not guilty of anything, much less of suspicious political activities. By referring to the king of the Jews (18:39), he sought to influence the crowd in favor of Jesus and to appease his own conscience. But the plan failed. The Jews emphatically refused Jesus and asked instead for the release of Barabbas, a criminal who had probably been a member of the resistance movement against the Romans (v. 40; cf. Matt. 27:16; Mark 15:7; Luke 23:19).