Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၂၀

 1 ခုနစ်ရက်တွင် ပဌမနေ့ရက်၊ မိုဃ်းမလင်းမှီ စောစောအချိန်၌ မာဂဒလမာရိသည် သင်္ချိုင်းတော်သို့ သွား၍ တွင်းဝ၌ပိတ်သော ကျောက်သည် ရွှေ့လျက်ရှိသည်ကိုမြင်လျှင်၊
² ရှိမုန်ပေတရုနှင့် ယေရှုချစ်တော်မူသော အခြားတပည့်တော်ဆီသို့ ပြေးသွား၍၊ သင်္ချိုင်းတော်မှ သခင်ကိုယူသွားကြပြီ။ အဘယ်မှာထားကြသည်ကို မသိဟုပြောဆို၏။
³ ထိုအခါပေတရုနှင့် အခြားသော တပည့်တော်သည်ထွက်၍ သင်္ချိုင်းတော်သို့သွားကြ၏။
⁴ ထိုသူနှစ်ယောက်တို့သည် အတူပြေးသည်တွင် အခြားသောတပည့်တော်သည် ပေတရုကိုလွန်၍ သင်္ချိုင်းတော်သို့ အရင်ရောက်သည်ရှိသော်၊ ငုံ့၍ကြည့်သဖြင့်၊
⁵ ပိတ်ပုဆိုးရစ်သည်ကိုမြင်လျှင်၊ မဝင်ဘဲနေ၏။
⁶ ရှိမုန်ပေရုသည်နောက်သို့လိုက်၍ ရောက်သောအခါ တွင်းထဲသို့ဝင်လျှင်၊ ပိတ်ပုဆိုးရှိရစ်သည်ကို၎င်း၊
⁷ ခေါင်းတော်၌ရှိသောပုဝါသည် ပိတ်ပုဆိုးနှင့်အတူမရှိဘဲ တခြားစီလိပ်လျက်ရှိသည်ကို၎င်း မြင်လေ၏။
⁸ ထိုအခါသင်္ချိုင်းတော်သို့ အရင်ရောက်သောအခြားတပည့်တော်သည် ဝင်၍မြင်သဖြင့် ယုံလေ၏။
⁹ ကိုယ်တော်သည် သေခြင်းမှထမြောက်ရမည်ဟူသော ကျမ်းစကားကို တပည့်တော်တို့သည် နားမလည် ကြသေး။
¹⁰ နောက်မှထိုသူနှစ်ယောက်တို့သည် မိမိတို့အပေါင်းအသင်းရှိရာသို့ ပြန်သွားကြ၏။
¹¹ မာရိသည် သင်္ချိုင်းတော်အနားမှာ ငိုကြွေးလျက်ရပ်နေ၏။ ငိုကြွေးစဉ် ငုံ၍တွင်းထဲသို့ကြည့်လျှင်၊
¹² ကောင်းကင်တမန်နှစ်ပါးတို့သည် ဖြူသောအဝတ်ကိုဝတ်ဆင်လျက်၊ ယေရှု၏အလောင်းတော် လျောင်း ရာအရပ်၊ ခေါင်းရင်း၌တပါး၊ ခြေရင်း၌တပါး ထိုင်ကြသည်ကိုမြင်လေ၏။
¹³ ထိုသူတို့က၊ အချင်းမိန်းမ၊ အဘယ်ကြောင့် ငိုကြွေးသနည်းဟုမေးလျှင်၊ ကျွန်မ၏သခင်ကို ယူသွား ကြပြီ။ အဘယ်မှာထားကြသည်ကို မသိပါဟုပြောဆို၏။
¹⁴ ထိုသို့ဆိုပြီးမှ နောက်သို့လှည့်လျှင်၊ ယေရှုရပ်လျက်နေတော်မူသည်ကို မြင်သော်လည်း ယေရှုဖြစ် တော်မူသည်ကိုမသိ။
¹⁵ ယေရှုကလည်း၊ အချင်းမိန်းမ၊ အဘယ်ကြောင့်ငိုကြွေးသနည်း။ အဘယ်သူကို ရှာသနည်းဟု မေးတော် မူ၏။ မာရိက၊ သင်သည်သူ့ကို ဆောင်သွားသည်မှန်လျှင် အဘယ်မှာထားသည်ကို ကျွန်မအားပြောပါ။ ကျွန်မ ယူသွားပါမည်အရှင်ဟု၊ ထိုသူကို ဥယျာဉ်စောင့်ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်လျက်ဆို၏။
¹⁶ ယေရှုကလည်း၊ မာရိဟုခေါ်တော်မူလျှင်၊ မာရိသည်လှည့်၍ ရဗ္ဗုနိဟု ထူးလေ၏။ ရဗ္ဗုနိအနက်ကား၊ အရှင်ဘုရားဟု ဆိုလိုသတည်း။
¹⁷ ယေရှုကလည်း၊ ငါ့ကိုမဘက်နှင့်ဦး။ ငါသည် ငါ့ခမည်းတော်ထံသို့ မတက်ရသေး။ ငါ့ညီတို့ရှိရာသို့ သွားလော့။ ငါ၏ခမည်းတော်တည်းဟူသော သင်တို့၏ခမည်းတော်၊ ငါ၏ဘုရားသခင်တည်းဟူသော သင်တို့၏ ဘုရားသခင်ထံတော်သို့ ငါတက်ရမည်အကြောင်းအရာကို ကြားပြောလော့ဟု မိန့်တော်မူသည်နှင့်အညီ၊
¹⁸ မာဂဒလမာရိသည် သွား၍မိမိသည် သခင်ကိုတွေ့မြင်သည်ကို၎င်း၊ ထိုသို့မိန့်တော်မူသည်ကို၎င်း၊ တပည့်တော်တို့အားကြားပြောလေ၏။
¹⁹ ခုနစ်ရက်တွင် ပဌမနေ့ရက်ဖြစ်သော ထိုနေ့၌ ညအချိန်ရောက်သောအခါ၊ ယုဒလူတို့ကိုကြောက်၍ တံခါးများကိုပိတ်ထားလျက်၊ တပည့်တော်တို့သည် စည်းဝေးကြသောအရပ်သို့ ယေရှုသည်ကြွလာ၍ အလယ်မှာ ရပ်တော်မူလျက်၊ သင်တို့၌ ငြိမ်သက်ခြင်းရှိစေတည်းဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁰ ထိုသို့မိန့်တော်မူပြီးမှ လက်တော်နှင့်နံဖေးတော်ကိုပြတော်မူ၏။ တပည့်တော်တို့သည် သခင်ကိုမြင်လျှင် ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိကြ၏။
²¹ တဖန်ယေရှုက၊ သင်တို့၌ ငြိမ်သက်ခြင်းရှိစေသတည်း။ ခမည်းတော်သည် ငါ့ကို စေလွှတ်တော်မူသည် နည်းတူ၊ သင်တို့ကို ငါစေလွှတ်သည်ဟု မိန့်တော်မူပြီးလျှင်၊
²² ထိုသူတို့အပေါ်၌ မှုတ်လျက်၊ သင်တို့သည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို ခံကြလော့။
²³ အကြင်သူ၏အပြစ်ကို သင်တို့လွှတ်လျှင်၊ ထိုသူသည် အပြစ်လွှတ်လျက်ရှိ၏။ အကြင်သူ၏အပြစ်ကို သင်တို့တည်စေလျှင်၊ ထိုသူသည် အပြစ်တည်လျက်ရှိ၏ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁴ ထိုသို့ ယေရှုသည်ကြွလာတော်မူသောအခါ တမန်တော်တကျိပ်နှစ်ပါးအဝင်၊ ဒိဒုမုဟုအမည်ရှိသော သောမသည်ထိုတပည့်တော်တို့နှင့်အတူမရှိ။
²⁵ ထိုသူတို့ကလည်း၊ အကျွန်ုပ်တို့သည်သခင်ကို မြင်ရကြပြီဟု သောမအားပြောဆိုကြလျှင်၊ သောမက၊ လက်တော်၌သံရိုက်ရာချက်ကိုမမြင်၊ သံရိုက်ရာချက်ကို လက်ညှိုးနှင့်မတို့မစမ်း၊ နံဖေးတော်ကိုလည်း လက်နှင့် မစမ်းမသပ်ရလျှင် အကျွန်ုပ်မယုံဟုဆို၏။
²⁶ ထိုနောက် ရှစ်ရက်မြောက်သောနေ့၌ တပည့်တော်တို့သည် တဖန်အထဲမှာရှိကြ၍ သောမလည်းပါ၏။ တံခါးများကို ပိတ်ထားစဉ်အခါ၊ ယေရှုသည်ကြွလာ၍ အလယ်မှာရပ်တော်မူလျှက်၊ သင်တို့၌ငြိမ်သက်ခြင်း ရှိစေ သတည်းဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁷ ထိုအခါ သောမအား၊ သင်၏လက်ညှိုးကိုဆန့်၍ ငါ့လက်ကိုကြည့်လော့။ သင်၏လက်ကိုဆန့်၍ ငါ့ နံဖေးကို စမ်းသပ်လော့။ ယုံမှားခြင်းမရှိနှင့်။ ယုံလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁸ သောမကလည်း၊ အကျွန်ုပ်၏အရှင်၊ အကျွန်ုပ်၏ ဘုရားသခင်ပါတကားဟု ပြန်၍လျှောက်၏။
²⁹ ယေရှုကလည်း၊ သင်သည်ငါ့ကိုမြင်သောကြောင့် ယုံခြင်းရှိ၏။ ငါ့ကိုမမြင်ဘဲယုံသောသူတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏ဟု မိန့်တော်မူ၏။

 

၂၀:၁–၂၉ ရှင်ပြန်ထမြောက်တော်မူသော သခင်

၂၀:၁–၂ တနင်္ဂနွေနေ့ နံနက်စောစောပိုင်း၊ မနက်မိုးမလင်းမီ မာရိမာဂဒလိန်သည် ယေရှု၏အလောင်းကို နံ့သာမွှေးကြိုင်ရန် သင်္ချိုင်းသို့ လာရောက်ခဲ့သည်။ သင်္ချိုင်းတံခါးကို ပိတ်ထားသော ကျောက်ဆောင်ကြီးကို ဖယ်ရှားထားပြီးဖြစ်သည်ကို တွေ့သောအခါ သူမက ယေရှု၏အလောင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ခေါ်ဆောင်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

20:1–29

The Resurrected Lord

Concluding the passion narrative, chapter 20 records the resurrection of Jesus and His appearances to both Mary Magdalene and the disciples.

 

၂၀:၃–၁၀ ထိုအခါ ပေတရုနှင့် ချစ်ခင်ရသော တပည့်တော် (ဧဝံဂေလိဆရာကိုယ်တိုင်ဖြစ်နိုင်သည်) တို့သည် သင်္ချိုင်းသို့ ပြေးသွားကြသည်။ ချစ်ခင်ရသော တပည့်တော်က အရင်ဆုံး ရောက်သော်လည်း အထဲသို့ မဝင်ဘဲ ငုံ့ကြည့်ရုံမျှသာ ကြည့်ခဲ့သည်။ ပေတရုကမူ သင်္ချိုင်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ယေရှု၏အလောင်းကို ထည့်ထားသော ပိုက်ဆန်အိတ်နှင့် ခေါင်းကို ပတ်ထားသော မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို တွေ့သည်။ ထို့နောက် ချစ်ခင်ရသော တပည့်တော်လည်း ဝင်သွားပြီး မြင်သောအခါ သူသည် ယုံကြည်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမူကား၊ ယေရှုရှင်ပြန်ထမြောက်တော်မူမည်ကို ကျမ်းစာတွင် ဟောကြားထားသည်ကို သူတို့သည် ထိုအချိန်အထိ နားမလည်ကြသေးပေ။

20:1–10. The Empty Tomb. Very early on Sunday morning, before it was light, Mary Magdalene headed to the tomb to anoint Jesus’s body. When the Synoptics state that the sun had already risen (Mark 16:2), they were actually referring to the time when she arrived at the tomb site. The use of the plural form “we” (John 20:2) suggests that a few other women who had also witnessed the crucifixion were with her (Mark 16:1; cf. John 19:25). Realizing that the stone that sealed the tomb’s entrance had already been removed, she concluded that the body of Jesus had been taken away (cf. Matt. 27:62–66; 28:11–15).

 

၁။ ပေတရုနှင့် ချစ်မြတ်နိုးရသောတပည့်တော် (ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်မှာ ဧဝံဂေလိတရားဟောသူ ကိုယ်တိုင်ပင်၊ ယောဟန်-နိဒါန်းကို ကြည့်ပါ) တို့ပါဝင်သော နောက်ပိုင်းဇာတ်လမ်းသည် ယေရှု၏ ထမြောက်တော်မူခြင်း၏ သမိုင်းဆိုင်ရာယုံကြည်စိတ်ချရမှုကို အလေးပေးဖော်ပြရန် ရည်ရွယ်ပါသည်။၂။ သူတို့သည် ဗလာဖြစ်နေသော သင်္ချိုင်းဂူ၊ ပိတ်ချောအဝတ်စများနှင့် ယေရှု၏ခေါင်းကို ဖုံးအုပ်ထားသော ပိတ်စအနာသတ်ပဝါတို့ကို မြင်သောအခါ၊ ယေရှုထမြောက်တော်မူပြီဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သဘောပေါက်ပြီး ယုံကြည်ခဲ့ကြသည် (ယောဟန် ၂၀:၈)။၃။ မည်သူကမျှ ယေရှု၏အလောင်းကို ခေါင်းအုံးပိတ်စနှင့် ပိတ်ချောအဝတ်စများကို ကျန်ရစ်ခဲ့သည့်အတိုင်း ယူဆောင်သွားခဲ့မည်မဟုတ်ပါ။၄။ ယောက်ျားနှစ်ဦးရှိခြင်းအချက်သည် ဇာတ်လမ်းအား ယုံကြည်စိတ်ချရမှုကို ဖြစ်စေသည်၊ အကြောင်းမှာ ယုဒဥပဒေအရ အနည်းဆုံး သက်သေနှစ်ဦးလိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (တရားဟော ၁၇:၆၊ ၁၉:၁၅)။၅။ မိန်းမ၏ သက်သေခံချက်ကို ယေဘုယျအားဖြင့် တရားရုံးတွင် လက်ခံလေ့မရှိပါ။၆။ “ကျမ်းစာ” (ယောဟန် ၂၀:၉) ဟူသော ကိုးကားချက်သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ထမြောက်ခြင်းကို ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်ထားကြောင်း ဖော်ပြပါသည်။၇။ သီးခြားကျမ်းပိုဒ်တစ်ခုကို မဖော်ပြထားသော်လည်း (၁ ကောရိန္သု ၁၅:၄ ကိုလည်း ကြည့်ပါ)၊ ယောဟန်သည် ဆာလံ ၁၆:၁၀၊ ဟေရှာယ ၅၃:၁၀-၁၂၊ ဟောရှေ ၆:၂ နှင့် ယောန ၁:၁၇ (မဿဲ ၁၂:၄၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) တို့ကို စိတ်ထဲရှိနေခဲ့ပေလိမ့်မည်။

The story that follows involving Peter and the Beloved Disciple (probably the Evangelist himself; see John: Introduction) is intended to highlight the historical reliability of the resurrection of Jesus. When they saw the empty tomb, the linen strips of cloth, and the cloth handkerchief that had covered Jesus’s head, they finally understood and believed that Jesus had resurrected (John 20:8). No one would have taken the corpse of Jesus leaving behind the head cloth and linen strips. The fact that there were two men renders credibility to the story, as under Jewish law at least two witnesses were required to establish the evidence (Deut. 17:6; 19:15). A woman’s testimony usually was not accepted in court. The reference to “Scripture” (John 20:9) indicates that the resurrection was foretold in the OT. Though no specific passage is given (see also 1 Cor. 15:4), John could have had in mind Psalm 16:10; Isaiah 53:10–12; Hosea 6:2, and Jonah 1:17 (cf. Matt. 12:40).

 

20:11–18. မာရိထံ ပေါ်ထွန်းခြင်း။ ပေတရုနှင့် ချစ်ခင်မြတ်နိုးသော တပည့်တော်အား သင်္ချိုင်းတွင်းလွတ်နေသည်ကို ပြောပြပြီးနောက်၊ မာရိမာဂဒလေနသည် သင်္ချိုင်းသို့ ပြန်လာ၍ အပြင်၌ ငိုကြွေးနေသည် (ယောဟန် ၂၀:၁၁)။ သူမသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ယခုတိုင် မသိရသေး (အကြောင်းမူကား အခန်းငယ် ၁၃ ကိုကြည့်ပါ)။ သူမသည် သင်္ချိုင်းတွင်းသို့ ကိုင်းကြည့်လိုက်သောအခါ၊ အဖြူရောင်ဝတ်ထားသော ကောင်းကင်တမန်နှစ်ပါးကို မြင်လိုက်သည် (အခန်းငယ် ၁၂)။ သူတို့က သူမအား “အဘယ်ကြောင့် ငိုနေသနည်း” ဟု မေးကြသည်။ သူမသည် အတိတ်ကို၊ လွတ်နေသော သင်္ချိုင်းကိုသာ ကြည့်နေပြီး၊ အနာဂတ်သည် သူမ၏နောက်၌ ရှိနေသည်ကို မသိခဲ့ချေ။ သူမ၏မျှော်လင့်ချက်သည် အသက်ရှင်နေပြီးပြီ။ ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ယေရှုသည် သူမ၏နောက်၌ ရပ်နေသောအခါ၊ သူမသည် ချက်ချင်း မမှတ်မိခဲ့ချေ။ အခြားသော ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက် ပေါ်ထွန်းတော်မူချက်များတွင်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ခဲ့သည် (ယောဟန် ၂၁:၄၊ လုကာ ၂၄:၁၆ ကိုကြည့်ပါ)။ ထိုယေရှုသည် အရင်ကပင် ထိုယေရှုပင် ဖြစ်တော်မူသည်။ မြင်နိုင်ပြီး ထိနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ရှိတော်မူဆဲဖြစ်သည် (ယောဟန် ၂၀:၂၇၊ လုကာ ၂၄:၃၉၊ ၁ကော ၁၅:၅–၈)။ လက်ဝါးလက်မောင်းတွင် လက်ဝါးဖောက်ရာ အမာရွတ်များကို ဆက်လက်ထားတော်မူသည် (ယောဟန် ၂၀:၂၀၊ ၂၇)။ ပြဿနာမှာ မာရိသည် အသေကောင်ကို ရှာနေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အသက်ရှင်နေသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို မရှာခဲ့ခြင်းကြောင့် ယေရှုကို ဥယျာဉ်မှူးဟု အမှားယွင်းမြင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယေရှုအား လေးစားဖွယ် သင်္ဂြိုဟ်ပေးလိုသော စိတ်ကြောင့်၊ သူမ၏ဝမ်းနည်းမှုနှင့် မျက်ရည်များက ရှင်ပြန်ထမြောက်သော သခင်ယေရှုကို မြင်နိုင်စွမ်းကို ဖုံးကွယ်သွားစေခဲ့သည်။ ယေရှုသည် သူမ၏နာမည်ကို ခေါ်တော်မူမှသာ (အခန်းငယ် ၁၆) ဤလူသည် ယေရှုပင်ဖြစ်ကြောင်း သူမသိလိုက်သည်။ ယေရှုသည် သူမ၏နာမည်ကို ခေါ်တော်မူသော အသံထဲတွင် စာရေးမှတ်တမ်းတင်ထားခြင်းမရှိသော အထူးအသံထွက် သို့မဟုတ် အသံတိုးတိမ်မှု ပါနိုင်သည်။ အကယ်၍သာ ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ သိုးများသည် သိုးထိန်းသခင်၏အသံကို သိကြသည်ဟူသော သတင်းစကားကို ထိရောက်စွာ သရုပ်ပြထားခြင်း ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁၀:၃–၄ ကိုကြည့်ပါ)။

20:11–18. Appearance to Mary. After telling Peter and the Beloved Disciple of the empty tomb, Mary Magdalene returned to the tomb and stood outside crying (John 20:11). She still did not know about the resurrection (cf. v. 13). As she bent down to look inside the tomb, she saw “two angels in white” (v. 12), who asked her why she was crying. She was looking at the past, to an empty tomb, not knowing that the future was behind her—her hope was alive. When the resurrected Jesus stood behind her, she did not immediately recognize Him, as was also the case in other of His post-resurrection appearances (cf. John 21:4; Luke 24:16). He was the same Jesus, with a body that could still be seen and touched (John 20:27; Luke 24:39; 1 Cor. 15:5–8) and bearing the marks of crucifixion (John 20:20, 27). The problem seems to be that Mary was looking for a dead body, not a living person, and consequently she confused Jesus with the gardener. Anxious to give Jesus a decent burial, she let her sorrows and tears obscure her vision of the risen Lord. It was only after Jesus called her by her own name (v. 16) that she realized this man was Jesus—there might have been something special in the way Jesus pronounced her name that the written record is not able to preserve for us, such as the tone of His voice. At any rate, this is a stirring illustration of the fact that the sheep know the voice of their Shepherd (cf. 10:3–4).

 

ယောဟန် ၂၀:၁၇ ၏ ဂရိစကားသည် မာရိသည် ယေရှုကို ဖက်ရန်ကြိုးစားနေသည် သို့မဟုတ် ဖက်ပြီးပြီဟု နားလည်နိုင်သည်။ သူမ၏လုပ်ရပ်တွင် အပြစ်ဟူ၍ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ချေ (မဿဲ ၂၈:၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ယေရှု၏စကားသည် အရေးတွင်သာ အရေးတကြီး ခံစားချက်ကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်ပြီး၊ မာရိ၏ ပူဇော်ဝတ်ပြုမှုက ခမည်းတော်ထံ ချက်ချင်းတက်တော်မူရန် အဟန့်အတားမဖြစ်စေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤတက်တော်မူခြင်းသည် နှစ်ဆယ်ရက်ကြာပြီးနောက် လူအများ မြင်တွေ့ရသော တက်တော်မူခြင်း (တမန် ၁:၁–၁၁) နှင့် မတူဘဲ၊ ယာယီဖြစ်ပြီး သီးသန့်ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုသို့ တက်တော်မူရခြင်း၏ အကြောင်းအရင်းကို ယောဟန်မှ မဖော်ပြထားသော်လည်း၊ ယေရှု၏ လောက၌ရှိသော အမှုတော်ကို ပြီးဆုံးစေခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နိုင်သည် (ယောဟန် ၁၂:၂၇–၂၈၊ ၁၇:၄–၅၊ ၁၉:၃၀ ကိုကြည့်ပါ)။ ခမည်းတော်ကို “ငါ၏ခမည်းတော်၊ သင်တို့၏ခမည်းတော်” ဟု ခေါ်ဆိုတော်မူခြင်းအားဖြင့်၊ “ကျွန်ုပ်တို့၏ခမည်းတော်” ဟု မခေါ်ဘဲ၊ ယေရှု၏ ဘုရားဖြစ်တော်မူသော သားတော်အဖြစ်နှင့် ယုံကြည်သူများ၏ သားတော်အဖြစ်ကြား အရေးကြီးသော ကွဲပြားမှုကို တမင်ထားတော်မူခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ယေရှုသည် ခမည်းတော်နှင့် သဘောတရားတူညီသော သားတော်ဖြစ်တော်မူသည် (ယောဟန် ၅:၁၇–၁၈၊ ၁၀:၂၉–၃၃)။ ယုံကြည်သူများမူကား သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ အမှုတော်အားဖြင့် ထိုအဆင့်အတန်းကို ခံစားရရှိကြသည် (ယောဟန် ၁:၁၂–၁၃၊ ၃:၃–၇၊ ၁ယောဟန် ၃:၁–၂၊ ၁၀၊ ၅:၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ကယ်တင်ရှင်ကို ပထမဆုံး မြင်ရသူသည် ပေတရု သို့မဟုတ် ယောဟန်ပင် မဟုတ်ဘဲ၊ မာရိမာဂဒလေန ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ထူးခြားသည်။ ယခု သူမအား ဤအရေးကြီးသော သတင်းစကားကို တပည့်တော်များထံ ပိုင်သွားရန် ခန့်အပ်တော်မူသည်။ ဤနေရာတွင် တပည့်တော်များကို ယေရှု၏ “ညီအစ်ကိုများ” ဟု ခေါ်ဆိုထားသည် (ယောဟန် ၂၀:၁၇၊ မဿဲ ၁၂:၄၉–၅၀ ကိုကြည့်ပါ)။ ယုံကြည်သောအခါ ပထမဦးစွာ သူတို့သည် “တပည့်တော်များ” ဖြစ်ကြသည် (ယောဟန် ၂:၂၊ ၁၁)။ လောကီမှ ခွဲခွာသောအခါ “မိတ်ဆွေများ” ဖြစ်ကြသည် (ယောဟန် ၁၅:၁၃–၁၅၊ ယောဟန် ၆:၆၆–၆၉၊ ၁၇:၆၊ ၁၆–၁၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် “ညီအစ်ကိုများ” ဖြစ်လာကြသည် (ယောဟန် ၂၀:၁၇)။ ဓမ္မသစ်ကျမ်း၏ အကျိုးရှိဆုံး သွန်သင်ချက်တစ်ခုမှာ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသေခံတော်မူခြင်းအားဖြင့် ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဘုရားသခင်၏ မိသားစုဝင်များ ဖြစ်စေခဲ့ပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အကြီးဆုံး အစ်ကိုတော်ကြီး ဖြစ်လာတော်မူခြင်း ဖြစ်သည် (ရောမ ၈:၂၉၊ ဟေဗြဲ ၂:၁၁–၁၂၊ ၁၇)။

The Greek behind John 20:17 may be taken to mean that Mary was either trying to embrace Jesus or, more probably, had already done so. There was nothing wrong or sinful in her action (cf. Matt. 28:9). Jesus’s words suggest nothing more than a sense of urgency, in that He did not want Mary’s homage to detain Him from His immediate ascent to the Father. This might have been a temporary, private ascension different from the public one that occurred forty days later (Acts 1:1–11). The purpose of such an ascension is not given by John, but it might have been related to the completion of Jesus’s earthly ministry (cf. John 12:27–28; 17:4–5; 19:30). By referring to His Father and their Father, rather than “our Father,” Jesus was perhaps intentionally establishing an important difference between His divine Sonship and that of the believers. He is Son in the sense of possessing the same nature as the Father (5:17–18; 10:29–33), while believers can enjoy such status through the operation of the Holy Spirit (1:12–13; 3:3–7; cf. 1 John 3:1–2, 10; 5:2). It is noteworthy that the first person to see the risen Savior was Mary Magdalene—not Peter or even John—and now she was appointed to share this important message with the disciples, who are here referred to as the brothers of Jesus (John 20:17; cf. Matt. 12:49–50). First, on believing, they were “disciples” (John 2:2, 11); then, by separating themselves from the world, they were “friends” (15:13–15; cf. 6:66–69; 17:6, 16–17); and, lastly, after the resurrection they were brothers (20:17). One of the most inspiring teachings of the NT is that through His death on the cross, Jesus constituted us members of the family of God and He became our eldest Brother (Rom. 8:29; Heb. 2:11–12, 17).

 

20:19–23. တပည့်တော်များထံ ပေါ်ထွန်းခြင်း။ တနင်္ဂနွေနေ့ ညနေ (ပထမဆုံး အီစတာနေ့) တွင် ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့တွင် စုဝေးနေသော တပည့်တော်များထံ ပေါ်ထွန်းတော်မူသည်။ ဖြစ်စွာအားဖြင့် ကပ်တိုင်မတိုင်မီ ကြာသပတေးညက အထက်လွှာအခန်း ဖြစ်နိုင်သည် (မာကု ၁၄:၁၅–၁၆ ကိုကြည့်ပါ) အကြောင်းမူကား အဇုမပွဲတော်သည် ဆက်လက် ကျင်းပနေဆဲ ဖြစ်သည်။ တံခါးများကို ဂျူးများကို ကြောက်သောကြောင့် သော့ခတ်ထားသည်မှာ ယေရှု၏ အံ့ဖွယ်ဝင်ရောက်တော်မူခြင်းကို မီးမောင်းထိုးပြသည်။ “သင်တို့အပေါ်၌ ငြိမ်သက်ခြင်း ရှိပါစေ” (ယောဟန် ၂၀:၁၉) ဟု ဂျူးလူမျိုးများ ပုံမှန်နှုတ်ဆက်စကားဖြစ်သည် (၁ရာမု ၂၅:၆ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤအခါတွင် တပည့်တော်များ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖယ်ရှားရန် အထူးရည်ရွယ်ထားနိုင်သော်လည်း၊ ယေရှုယူဆောင်လာသော ကယ်တင်ခြင်းလက်ဆောင်ကို အမှန်ပင် အလေးပေးထားသည် (ယောဟန် ၁၄:၂၅–၃၁ ဆိုင်ရာ မှတ်ချက်ကိုကြည့်ပါ)။ ယောဟန်တွင် ယေရှုသည် လက်နှင့်နံဘေးကို ပြတော်မူရခြင်း အကြောင်းအရင်းကို မဖော်ပြထားသော်လည်း (လုကာ ၂၄:၃၆–၄၃ ကိုကြည့်ပါ)၊ သောမတ်အကြောင်းကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရန် ရည်ရွယ်သည် (ယောဟန် ၂၀:၂၄–၂၉)။

20:19–23. Appearance to the Disciples. Sunday evening (the first Easter), Jesus showed Himself to the disciples, who were gathered somewhere in Jerusalem—probably the same upper room of Thursday night (cf. Mark 14:15–16) because the Feast of Unleavened Bread was still in progress. That the doors were locked for fear of the Jews highlights Jesus’s miraculous entrance. “Peace be with you” (John 20:19) is a common Jewish greeting (cf. 1 Sam. 25:6). On this occasion, it may have been particularly intended to dispel the fear of the disciples, but it certainly underscored the saving gift Jesus was bringing to them (see commentary on John 14:25–31). Though no reason is given in John for Jesus showing His hands and side (but see Luke 24:36–43); this is intended to prepare the reader for the story of Thomas (John 20:24–29).

 

ယောဟန်၏ တပည့်တော်များအား အမှုတော်ပေးခြင်းဆိုင်ရာ ဖော်ပြချက်သည် အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများနှင့် အပြိုင်တူဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၈:၁၈–၂၀၊ လုကာ ၂၄:၄၆–၄၉)။ သို့သော် ဝိညာဉ်တော်ကို မှုတ်သွင်းပေးတော်မူခြင်း (ယောဟန် ၂၀:၂၂) ကိုသာ ထူးခြားစွာ ထည့်သွင်းထားသည်။ ဤသည်မှာ ပင်တေကုတ္တနေ့တွင် ဝိညာဉ်တော် အမှန်တကယ်ကြွလာခြင်းကို ကြိုတင်ပုံဖော်ထားသော ပုံဆောင်အမှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည် (ယောဟန် ၇:၃၉၊ ၁၆:၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤအဖြစ်အပျက်မှ ဝိညာဉ်တော်၏ သဘောတရားကို ဆွဲထုတ်အသုံးမပြုသင့်ချေ။ ယောဟန် ၂၀:၂၃ တွင်မူ ဝိညာဉ်တော်၏ လက်ဆောင်သည် အချို့အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်ကြောင်း ကြေညာနိုင်ပြီး၊ အချို့မူ မခွင့်လွှတ်ကြောင်း ကြေညာနိုင်စေသည်။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ အခွင့်အရေးဖြစ်သော အပြစ်ကို အမှန်တကယ် ခွင့်လွှတ်ခြင်း သို့မဟုတ် မခွင့်လွှတ်ခြင်း မဟုတ်ချေ (မာကု ၂:၇၊ ၁ယောဟန် ၁:၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ဂရိဘာသာတွင် “ခွင့်လွှတ်ခြင်း” (apheōntai) နှင့် “ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်း” (kekratēntai) ဟူသော ကြိယာနှစ်ခုစလုံးသည် ပြီးပြည့်စုံသော ကာလ (perfect tense) ဖြစ်ပြီး၊ အသင်းတော်၏ ကြေညာချက်မတိုင်မီ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်က ရှေ့ဆုံးမှ ရှိနေပြီဟု ဖော်ပြသည်။ အသင်းတော်သည် ဘုရားသခင်ပြုပေးခဲ့သော အရာကို ကြေညာသည်သာ ဖြစ်သည်။

John’s account of the commissioning of the disciples parallels that of the Synoptics (Matt. 28:18–20; Luke 24:46–49), except for the breathing of the Spirit on them (John 20:22), probably a dramatized parable in anticipation of the actual coming of the Spirit at Pentecost (cf. 7:39; 16:7). No argument on the nature of the Spirit should be derived from such an episode. As for John 20:23, the gift of the Spirit would enable the church to declare forgiveness of some sins but not of other sins. This is not about actually forgiving or withholding forgiveness, as this is a divine prerogative (Mark 2:7; cf. 1 John 1:9). In Greek both verbs apheōntai (“forgiven”) and kekratēntai (“held,” or in this context, “not forgiven” or “retained”) are in the perfect tense, which seems to indicate that the divine actions actually precede the statement of the church. The church proclaims what God has done for us.

 

20:24–29. သောမတ်ထံ ပေါ်ထွန်းခြင်း။ ပထမဆုံး တပည့်တော်များထံ ပေါ်ထွန်းတော်မူချိန်တွင် သောမတ်မပါဝင်ခဲ့ချေ (ယောဟန် ၂၀:၂၄)။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ကြားသိရသောအခါ၊ သူသည် ယုံကြည်ရန် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အထောက်အထားကို တောင်းဆိုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၅)။ သူ၏ ချက်ချင်းမယုံကြည်လိုခြင်းသည် ယေရှု ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ နောက်ထပ် အထောက်အထားတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ တစ်ပတ်ခန့်အကြာတွင်၊ ယေရှုသည် သောမတ်ပါဝင်သော တပည့်တော်များထံ ထပ်မံပေါ်ထွန်းတော်မူပြီး၊ အထောက်အထားကို ပေးတော်မူသဖြင့် သောမတ်သည် “ငါ၏သခင်၊ ငါ၏ဘုရားသခင်” ဟု ကြွင်တော်မူသည် (အခန်းငယ် ၂၈)။ ဤသည်မှာ ခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ အထွတ်အထိပ်ပင် ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် အမှန်တကယ် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ပထမဆုံးအကြိမ် အတိအကျ၊ ယုံမှားသံသယ ကင်းစင်စွာ ဝန်ခံကြေညာခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမှ ယောဟန်သည် မိမိ၏ခရစ်ဝင်ကျမ်းကို နိဂုံးချုပ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုမတိုင်မီ ယေရှုပြောတော်မူသော အဖိုးတန်ဆုံး စကားတစ်ခွန်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ “မြင်ရခြင်းမရှိဘဲ ယုံကြည်သောသူတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏” (အခန်းငယ် ၂၉)။ ဤမင်္ဂလာတော်သည် အချိန်ကာလကို ကျော်လွန်၍ ကျွန်ုပ်တို့တစ်ဦးချင်းစီထံ ရောက်ရှိလာသည်။ ယေရှု၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရှိနေခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းအတွက် မလိုအပ်ချေ။ အကြောင်းမူကား ခရစ်ဝင်သတင်းစကားကိုယ်တိုင်က ပြောဆိုနေပြီ ဖြစ်သည်။ ရေးသားထားသော နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိခံ နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် အတူတူပင် ယုံကြည်ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ ယောဟန်သည် ဆက်လက်၍ ထိုအကြောင်းကို ဖော်ပြတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၃၀–၃၁)။

20:24–29. Appearance to Thomas. In this first appearance to the disciples, Thomas was not present (John 20:24). When told about what happened, he required physical evidence before he could believe (v. 25). His initial reluctance provides additional (circumstantial) evidence for the resurrection of Jesus. About a week later, when Jesus appeared again to the disciples, including Thomas this time, the evidence was provided, and he was moved to declare, “My Lord and my God!” (v. 28). This is the climax of the Gospel. For the first time Jesus is acknowledged and proclaimed with unmatched clarity and conviction to be who He really is: Lord and God. Now John was ready to bring his Gospel to a close. But before doing so, he recorded one of the most precious remarks made by Jesus: “Blessed are those who have not seen and yet have believed” (v. 29). The blessing travels through time and reaches each one of us. The physical presence of Jesus is not incumbent for faith because the gospel story itself speaks. The written word can elicit the same faith as the incarnate Word, as John moves on to say (vv. 30–31).

 ³⁰ ဤကျမ်းစာ၌ ရေး၍မထားသောအခြားနိမိတ်လက္ခဏာအများတို့ကိုလည်း ယေရှုသည်တပည့်တော်တို့ မျက်မှောက်၌ပြတော်မူ၏။
³¹ ယေရှုသည် ခရစ်တော်တည်းဟူသော ဘုရားသခင်၏သားတော်ဖြစ်တော်မူသည်ကို သင်တို့သည် ယုံ မည်အကြောင်း၊ ထိုသို့ယုံ၍နာမတော်အားဖြင့် အသက်ကိုရမည်အကြောင်း၊ ဤမျှလောက် ရေးထားလျက် ရှိသတည်း။

20:30–31 ခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ ရည်ရွယ်ချက်

 ခရစ်ဝင်ဇာတ်လမ်းကို ပြီးဆုံးပြီးနောက်၊ ယောဟန်သည် မိမိခရစ်ဝင်ကျမ်းရေးသားရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ပြပြီး၊ ယုံကြည်ခြင်းအတွက် လုံလောက်မှုကို အလေးပေးထားသည်။ ယောဟန်၏ အဓိကစိုးရိမ်မှုမှာ ယေရှု၏ဇာတ်လမ်းကို ပြန်လည်ပြောပြရုံသာမက၊ ထိုဇာတ်လမ်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဆွဲထုတ်ဖော်ပြရန် ဖြစ်သည်။ အသင်းသားများသည် ယေရှုကို မြင်တွေ့ခွင့် မရှိသူများအတွက်၊ ယေရှု၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် ထိတွေ့တော်မူခြင်းနှင့် တန်ခိုးတူညီသည်ဟူသော အချက်သည် အထူးအဓိပ္ပာယ်ရှိနိုင်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ယေရှု၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မရှိခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းအတွက် အတားအဆီး မဟုတ်ချေ (ယောဟန် ၂၀:၂၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ယောဟန်သည် ယုံကြည်ခြင်းကို အားဖြည့်ရန် ရေးသားခဲ့သည်။ ပိုမိုတိကျစွာဆိုရလျှင် ဆက်လက်ယုံကြည်နေရန် (ယုံကြည်နေဆဲ ကာလကို ဖော်ပြသော ပစ္စုပ္ပန်ကာလ pisteuēte) ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ အဆုံးစွန်သော ရည်မှန်းချက်မှာ ထို့ထက်ကျော်လွန်သည်။ ယေရှုသည် ကိုယ်တော်ကြွေးကြော်တော်မူသည့်အတိုင်း ဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်သူတို့သည် ထာဝရအသက်ကို ရရှိကြရန် ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၃:၁၆၊ ၃၆၊ ၅:၂၄–၂၅၊ ၆:၄၀၊ ၄၇၊ ၁၀:၁၀ ကိုကြည့်ပါ)။

 

 

20:30–31

Purpose of the Gospel

Having finished the gospel story, John stated the purpose for the writing of his Gospel and underscored its sufficiency for faith. John’s main concern was not about retelling the story of Jesus but about drawing out its significance. The Evangelist was fully aware of the fact that the ministry of Jesus was extremely rich and that He did many other signs, but he selected only seven (see “The Seven Signs in the Fourth Gospel,” p. 1417), most of which Jesus performed through His spoken word and not by His touch, as often recorded in the Synoptics. For those to whom he wrote, those who did not have the privilege of seeing Jesus, this might have been particularly meaningful: Jesus’s word is as powerful as His touch, which means that His physical absence is not an obstacle for faith (cf. 20:29). And so John wrote in the service of faith—more precisely, to strengthen faith, as the present tense (pisteuēte) indicates: “that you may [continue to] believe” (v. 31). His ultimate goal, however, went far beyond this. He wrote in order for men and women to enjoy eternal life—the divine gift for those who believe that Jesus is what He claimed to be (cf. 3:16, 36; 5:24–25; 6:40, 47; 10:10).