Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၁၉

 1  ထိုအခါ ပိလတ်မင်းသည် ယေရှုကိုယူ၍ရိုက်ပြီးမှ၊
² စစ်သူရဲတို့သည် ဆူးပင်နှင့်ရက်သော ဦးရစ်ကိုခေါင်းတော်၌တင်၍၊ နီမောင်းသောဝတ်လုံနှင့် ခြုံစေ ပြီးလျှင်၊
³ ယုဒရှင်ဘုရင်၊ ကိုယ်တော်သည် မင်္ဂလာရှိစေသတည်းဟုဆို၍ ရိုက်ပုတ်ကြ၏။
⁴ ပိလတ်မင်းကလည်း၊ ဤသူ၌ အဘယ်အပြစ်ကိုမျှ ငါမတွေ့ကြောင်းကို သင်တို့သိစေခြင်းငှါ၊ သူ့ကို သင်တို့ရှိရာသို့ ငါထုတ်ပြသည်ဟုဆို၏။
⁵ ထိုအခါ ယေရှုသည် ဆူးပင်ဦးရစ်နှင့် နီးမောင်းသောဝတ်လုံတို့ကိုဝတ်လျက် အပြင်သို့ထွက်ကြွတော် မူ၏။ ပိလတ်မင်းကလည်း သူ့ကိုကြည့်ကြလော့ဟိုဆို၏။
⁶ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့နှင့် လုလင်များတို့က၊ ထိုသူကိုလက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားပါ၊ ရိုက်ထားပါ ဟု ဟစ်ကြော်ကြ၏။ ပိလတ်မင်းကလည်း၊ သင်တို့သည် သူ့ကိုယူ၍ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာရိုက်ထားကြ။ ငါသည် သူ၌အပြစ်ကို မတွေ့ဟုဆိုလျှင်၊
⁷ ယုဒလူတို့က၊ ဤသူသည်ဘုရားသခင်၏သားတော်ဖြစ်ယောင်ဆောင်သောကြောင့် အကျွန်ုပ်တို့၌ ရှိသော ဓမ္မသတ်အတိုင်း သေထိုက်ပါသည်ဟုလျှောက်ကြ၏။
⁸ ထိုစကားကိုကြားလျှင် ပိလတ်မင်းသည်သာ၍ ကြောက်သဖြင့်၊ အိမ်တော်ဦးထဲသို့ ဝင်ပြန်၍၊
⁹ ယေရှုအား၊ သင်သည် အဘယ်ကဖြစ်သနည်းဟုမေးလျှင်၊ တခွန်းကိုမျှပြန်တော်မမူ၊
¹⁰ ပိလတ်မင်းကလည်း၊ ငါနှင့်စကားမပြောသလော။ ငါသည် သင့်ကိုလက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားပိုင် သည်ကို၎င်း၊ လွှတ်ပိုင်သည်ကို၎င်း၊ သင်မသိလောဟုဆိုသော်၊
¹¹ အထက်အရပ်မှအခွင့်ကို မရလျှင်မင်းကြီးသည် ငါ့ကိုအဘယ်သို့မျှမပြုပိုင်။ ထိုကြောင့်ငါ့ကို မင်းကြီး လက်သို့ အပ်နှံသောသူသည်သာ၍ ကြီးသောအပြစ်ရှိသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

 

၁၉:၁-၁၁။ ပိလတ်အရှုံးပေးသည်။ ယေရှုကို လွှတ်ပေးရန် ပထမအကြိမ်ကြိုးစားမှု မအောင်မြင်သောကြောင့် (ယော ၁၈:၃၉-၄၀) ပိလတ်သည် နည်းလမ်းတစ်ခုထပ်မံကြိုးစားခဲ့သည်။ ယုဒလူမျိုးများသည် စွပ်စွဲခံရသူ၏ အရှက်ကွဲမှုကို မြင်ပြီးနောက် သေဒဏ်ကို ဆက်လက်တောင်းဆိုမည်မဟုတ်ဟု မျှော်လင့်ကာ (၁၉:၄၊ လုကာ ၂၃:၁၆၊ ၂၂ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ယေရှုကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်၍ စစ်သားများလက်တွင် အလစ်အငေါ့ခံရအောင် လုပ်ခဲ့သည်။ ထိုရိုက်နှက်မှုသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုဖြစ်သည်။ ခဲအသေးများနှင့်/သို့မဟုတ် သိုးအရိုးများ၊ ဖန်အပိုင်းအစများ ထည့်ထားသော သားရေကြိုးများပါသော ခဲချွန်ဖြင့် ရိုက်ပုတ်သည်။ ရောမလူမျိုးများသည် ဤရိုက်နှက်မှုကို အဆင့်သုံးမျိုး ခွဲခြားထားသည်။ ပေါ့ပါးဆုံးမှ ပြင်းထန်ဆုံးအထိ ဖြစ်သည့် ဖုသ္တိဂတို၊ ဖလာဂဲလာတို၊ ဗာဗေရာတို ဟူ၍ဖြစ်သည်။ ယေရှုအပေါ် မည်သည့်အမျိုးအစားကို သုံးခဲ့သည်ကို မသိရသော်လည်း ယုဒလူမျိုးများကို နှစ်သိမ့်ရန်သာ ရည်ရွယ်သည်ဖြစ်ရာ ဖုသ္တိဂတို ဖြစ်နိုင်သည်။ ဖလာဂဲလာတို သည် ပိုမိုပြင်းထန်ပြီး ဗာဗေရာတို သည် အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် ခံရသူများ အဝတ်အစားမပါဘဲ တိုင်တွင်ချည်နှောင်ထားစဉ် မကြာခဏ သေဆုံးတတ်သည်။

19:1–11. Pilate Capitulates. Since the first attempt of Pilate to release Jesus failed (John 18:39–40), he tried another tack. Hoping that the Jews would be satisfied with the humiliation of the accused and would not pursue the death penalty (19:4; cf. Luke 23:16, 22), he had Jesus severely beaten, abused, and mocked by his soldiers. Such beating was a brutal torture. It was inflicted with a whip (flagrum) of several leather thongs loaded with small lead balls and/or sheep bones and often had broken glass. The Romans knew three types of such beatings: from least to most severe, the fustigatio, the flagellatio, and the verberatio. We are not informed which one was applied to Jesus, but it was probably the fustigatio, as it seems to have been intended only to appease the Jews. The flagellatio was much more severe, but not as severe as the verberatio, which was so violent that not infrequently the (naked) victims died while still bound to the post.

 

ရိုက်နှက်ပြီးနောက် စစ်သားများသည် ပြက်ယယ်ပြုခြင်းကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ယေရှုသည် ဘုရင်ဟု ကိုယ်တိုင်ဆိုသည်ဟု စွပ်စွဲခံရသဖြင့် ခရမ်းရောင်တော်ဝင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်စေ၍ ဆူးပင်နှင့်ပြုလုပ်ထားသော သရဖူကို ဆောင်းစေ၍ နှုတ်ဆက်ကြသည် (ယော ၁၉:၃)။ ဤအရှက်ကွဲဖွယ် တော်ဝင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ယေရှုကို လူထုရှေ့သို့ ဆောင်ယူလာသောအခါ ပလတ်က “ဟေ့ လူတော်” (ဂရိ- အိဒိုဟော အန္ဓရိုးပေါသ်၊ လက်တင်- ဧက်ခဲဟိုမို) ဟု ကျော်ကြားသော စကားကို ပြောခဲ့သည် (၁၉:၅)။ ဤစကားကို ဂန္ဓဝင်စာပေများတွင် “ကဲ ခများသောသူ” ဟူသော လှောင်ပြောင်သံဖြင့် သုံးလေ့ရှိသော်လည်း ဤနေရာတွင် ရိုးရိုး ပြက်ယယ်ပြုသံဖြစ်နိုင်သည်။ “လူ” ဟူသော စကားလုံးသည် စွပ်စွဲခံရသော “ဘုရင်” ကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၉:၁၇ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှုသည် အပြစ်ကင်းကြောင်း ထပ်မံအခိုင်အမာဆိုသော်လည်း (ယော ၁၉:၄) ပလတ်သည် ဤပြဇာတ်ဆန်ဆန် အရှက်ကွဲစေသော ပြက်ယယ်ပြုမှုကို မရှက်မကြောက် လုပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများနှင့် ဗိမာန်တော်အစောင့်များသည် ယေရှုအပေါ် သနားကြင်နာမှု လုံးဝမရှိဘဲ လက်ဝါးတီးကြပ်ကာ လက်ဝါးတီးကြသည် (၁၉:၆)။

After the beating, the soldiers indulged themselves in mockery. Jesus was accused of claiming to be king, so they arrayed Him in royal purple, placed on His head a crown of thorns, and saluted Him (John 19:3). When Jesus was brought before the crowd, dressed in this shameful apparel of royalty, Pilate pronounced his famous words, idou ho anthrōpos (v. 5; Lat. Ecce homo)—“Behold the Man” or “Here is the Man!” There are some usages of this phrase in classical literature in what appears to be a condescending tone like, “Look, the poor fellow.” But in the present setting it could simply have been an expression of mockery with the term “man” standing for alleged king (cf. 1 Sam. 9:17). Even though insisting on the innocence of Jesus (John 19:4), Pilate did not hesitate to submit Him to this theatrical, humiliating mockery. But the priests and the temple guards were not moved at all by any feeling of sympathy toward Jesus and vociferously called for crucifixion (John 19:6).

 

ပိလတ်သည် ဖြစ်ပျက်နေသောအရာများမှ ကိုယ်ကို ခွာထုတ်လိုကာ လူထုကို “သင်တို့ဘာသာ ယူသွားပြီး လက်ဝါးတီးကပ်ကြလော့” ဟု ပြောခဲ့သည် (၁၉:၆)။ သူ၏စကားသံသည် လှောင်ပြောင်သံဖြစ်ပုံရသည်။ အကြောင်းမှာ ယုဒလူမျိုးများသည် သေဒဏ်ချမှတ်ပိုင်ခွင့်မရှိကြောင်း သူသိသည်။ ရှိခဲ့လျှင်လည်း လက်ဝါးတီးကပ်မည့်အစား ကျောက်ခဲနှင့်ပစ်သတ်ကြမည်သာ ဖြစ်သည် (ယော ၁၈:၂၈-၄၀ အပိုဒ်ကို ကြည့်ပါ)။ ယုဒလူမျိုးများက “ကျွန်ုပ်တို့တရားအရ ထိုသူသည် ကိုယ်ကိုဘုရားသခင်၏သားတော်ဟု ဆိုသောကြောင့် သေထိုက်သည်” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည် (၁၉:၇)။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ် ပြဿနာဖြစ်သည်။ ယုဒလူမျိုးများသည် နိုင်ငံရေးပုန်ကန်မှုစွပ်စွဲချက်ကို လုံးဝစွန့်လွှတ်ခြင်းမဟုတ် (၁၉:၁၂ ကိုကြည့်ပါ) သို့သော် သူတို့အတွက် အမှန်တကယ်ပို၍ဆိုးရွားသော ဘုရားသခင်ကို စကားနှင့်ညစ်ညူးခြင်းအပြစ်ကို ထပ်မံစွပ်စွဲခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (၅:၁၈၊ ၈:၅၈-၅၉၊ ၁၀:၃၀-၃၁၊ ၃၃ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပိလတ်သည် အစပိုင်းမှပင် ဤသည်မှာ ယုဒလူမျိုးများ၏ ပြည်တွင်းရေးပြဿနာသာဖြစ်ကြောင်း မှန်ကန်စွာသိမြင်ခဲ့သည် (၁၈:၃၁ ကိုကြည့်ပါ)။

Pilate tried to distance himself from what was happening and told the crowd to take Him themselves and crucify Him (v. 6). The tone of his words seems to have been sarcastic, for he knew very well that the Jews could not enforce the death penalty, but even if they could, they would probably stone Jesus rather than crucify Him (see commentary on John 18:28–40). The Jews answered that Jesus was condemned by their law because He had declared Himself to be “the Son of God” (19:7). This was the real issue. The Jews were not entirely abandoning the charge of political insurrection (cf. v. 12) but were raising the additional charge of blasphemy, which for them was in fact much more serious (cf. 5:18; 8:58–59; 10:30–31, 33). Pilate was right from the very beginning: this was an internal Jewish affair (cf. 18:31).

 

ပိလတ်သည် ယေရှုကို အထဲသို့ ပြန်ခေါ်သွင်းပြီး အချက်အလက်ထပ်မံရှာဖွေခဲ့သည်။ ယေရှုဘယ်မှလာသနည်းဟူသော သူ၏မေးခွန်း (၁၉:၉) သည် ယေရှု၏ဓမ္မသစ်ခရီးတော်တွင် အရေးအကြီးဆုံးနှင့် အထိခိုက်ဆုံးအကြောင်းအရာကို ထိစပ်နေသည် (၆:၃၈-၃၉၊ ၄၁-၄၂၊ ၄၆-၅၁၊ ၅၇-၅၈၊ ၇:၂၇-၂၉၊ ၈:၁၄၊ ၂၃-၂၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ပိလတ်၏အာဏာသည် ရောမဧကရာဇ်ကိုယ်စားပြုသည်ဖြစ်စေ ကောင်းကင်ဘုံခမည်းတော်ထံမှ ပေးအပ်ခြင်းခံရသည်ပင်ဖြစ်သည် (ရောမ ၁၃:၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ယေရှုက ပလတ်၏အခွင့်အာဏာနှင့် ယုဒခေါင်းဆောင်များ၏အခွင့်အာဏာ အရင်းအမြစ်ကို ကွဲပြားခြားနားစွာ ရှင်းပြတော်မူသည်။ ပလတ်သည် ယုံကြည်စွဲချက်အရ သူ့အား အပ်နှံထားသော အာဏာကို လက်ရှိအချိန်တွင် ကျင့်သုံးနေခြင်းသာဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ပလတ်ပြုတော့မည့်အမှုကို ခွင့်လွှတ်ခြင်းမပြုသော်လည်း သူ၏အပြစ်သည် ကိုယ်တော်ကို လူလက်သို့ အပ်နှံသူ၏အပြစ်ထက် မကြီးကြောင်း ရှင်းပြတော်မူသည်။ ထိုသူမှာ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (ယော ၁၉:၁၁၊ ၉:၄၁ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Pilate took Jesus back inside to gather more information from Him. His question about the origin of Jesus (19:9) touched on that which is perhaps the most important and sensitive issue in the ministry of Jesus (e.g., 6:38–39, 41–42, 46–51, 57–58; 7:27–29; 8:14, 23–27). Pilate’s authority, even if he represented the power of the Roman Empire, was granted to him from the heavenly Father (cf. Rom. 13:1). Jesus’s response to Pilate’s statement contrasted the source for their authority: the Jewish authorities versus Jesus, Himself. Pilate was at this time only exercising an authority that was legitimately entrusted to him. Though Jesus did not excuse what he was about to do, He clarified that Pilate’s sin was not as great as that of the one who had handed Him over to him; probably meaning the high priest (John 19:11; cf. 9:41).

 

¹² ထိုအခါမှစ၍ ပိလတ်မင်းသည် ကိုယ်တော်ကိုလွှတ်ခြင်းငှါ ရှာကြံလေ၏။ ယုဒလူတို့ကလည်း၊ ထိုသူကို လွှတ်လျှင် ကိုယ်တော်သည် ကဲသာဘုရင်၏အဆွေမဟုတ်ပါ။ ရှင်ဘုရင်လုပ်သောသူမည်သည်ကား၊ ကဲသာ ဘုရင်၏ရန်သူဖြစ်ပါသည်ဟု လျှောက်ကြ၏။
¹³ ထိုစကားကိုကြားလျှင် ပိလတ်မင်းသည် ယေရှုကိုပြင်သို့ထုတ်ပြီးမှ၊ ဟေဗြဲစကားအားဖြင့် ဂဗ္ဗသ အမည်ရှိ၍ ကျောက်ခင်းဟုခေါ်ဝေါ်သောအရပ်၌ တရားပလ္လင်ပေါ်မှာထိုင်လေ၏။
¹⁴ ထိုနေ့အချိန်ကား၊ ပသခါအဘိတ်နေ့ တစ်ချက်တီးအချိန်လောက်ရှိ၏။ ပိလတ်မင်းကလည်၊ သင်တို့၏ ရှင်ဘုရင်ကို ကြည့်ကြလော့ဟု ယုဒလူတို့အား ပြောဆိုလျှင်၊
¹⁵ ထိုသူကိုထုတ်ပါ။ ထုတ်ပါ။ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားပါဟု လူအများဟစ်ကြော်ကြ၏။ ပိလတ်မင်းကလည်း၊ သင်တို့၏ရှင်ဘုရင်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာရိုက်ထားရမည်လောဟု မေးပြန်လျှင်၊ ယဇ်ပုရာဟိတ်အကြီးတို့က၊ အကျွန်ုပ်တို့၌ ကဲသာဘုရင်မှတပါး အဘယ်ရှင်ဘုရင်မျှမရှိဟု ပြန်ပြောကြ၏။
¹⁶ ထိုအခါ ပိလတ်မင်းသည် ယေရှုကိုလက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားစေခြင်းငှါ ထိုသူတို့လက်သို့ အပ် သဖြင့်၊ သူတို့သည် ကိုယ်တော်ကိုယူ၍ထုတ်သွားကြ၏။

¹

၁၉:၁၂-၁၆က။ ကယသရိယာမရှိ။ လတ်သည် ယေရှုကို လွှတ်ပေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း စျေးနှုန်းမှာ အလွန်မြင့်မားလွန်းသည်။ တရားမျှတမှုထက် နိုင်ငံရေးရှင်သန်ရေးက သူ့အတွက် ပို၍အရေးကြီးသည်။ ယုဒခေါင်းဆောင်များ၏ခြိမ်းခြောက်မှုကို ကြောက်ရွံ့ရန် အကြောင်းပြချက်လည်း ရှိခဲ့သည် (၁၉:၁၂)။ ဧကရာဇ်တိဗေရီယဉ်သည် ရာထူးကို ခြိမ်းခြောက်သူများနှင့် သစ္စာမဲ့မှုဟု သံသယရှိသူများကို ရက်စက်စွာ ဆက်ဆံတတ်သည်ဟု နာမည်ကြီးသည်။ ခြိမ်းခြောက်မှုသည် အလုပ်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ပလတ်အရှုံးပေးခဲ့သည်။ သောကြာနေ့ နေ့လယ်အချိန် (ဆဋ္ဌမ နာရီ) ပသခါပြင်ဆင်ရေးနေ့တွင် (၁၉:၁၄) ပလတ်သည် အုပ်ချုပ်ရေးမင်း၏နေအိမ်ရှေ့ဝင်ပေါက်ရှိ တရားစီရင်ရာထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ယေရှုအပေါ် သေဒဏ်ချမှတ်ခဲ့သည်။ ယေရှုကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်လာပြီး “သင်တို့၏ဘုရင်ကို ကြည့်လော့” ဟု ပြောခဲ့သည် (၁၉:၁၄)။ သူ၏စကားသံသည် လှောင်ပြောင်သံဖြစ်သည်။ ရောမအောက်တွင် နှိမ့်ချခံရပြီး စွန့်ပစ်ခံရသော ဤဒဏ်ရာရသူသာလျှင် သူတို့မျှော်လင့်နိုင်သော တစ်ဦးတည်းသော ဘုရင်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ယုဒလူမျိုးများက ယေရှုကို လက်ဝါးတီးကပ်ရန် တောင်းဆိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ ပလတ်က နောက်ထပ်လှောင်ပြောင်သည့်မေးခွန်းတစ်ခု ထုတ်ခဲ့သည်။ “ငါသည် သင်တို့၏ဘုရင်ကို လက်ဝါးတီးကပ်ရမည်လော” ဟု မေးခဲ့သည် (၁၉:၁၅)။ အဖြေမှာ “ကယသရိယာမှလွဲ၍ ကျွန်ုပ်တို့တွင် ဘုရင်မရှိ” ဟူ၍ဖြစ်သည်။ ဣသရေလ၏အမှန်တကယ်ဘုရင်ကို ချန်ထားခဲ့ပြီး လက်ဝါးတီးကပ်ရန် ဦးတည်နေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ကို နှစ်သိမ့်ရန်နှင့် ကိုယ်ကိုကာကွယ်ရန် အားနည်းသော ပလတ်သည် ယေရှုကို လက်ဝါးတီးကပ်ရန် အပ်နှံခဲ့သည်။

19:12–16a. No King but Caesar. Pilate tried to set Jesus free, but the price was too high. Political survival was much more important to him than his commitment to justice. Of course, he had reason to fear the threat of the Jewish leaders (v. 12). Emperor Tiberius was notorious for dealing ruthlessly with those who threatened his position and subordinates suspected of misconduct and disloyalty. The threat worked, and Pilate gave in. At noon (the sixth hour) on Friday (Preparation Day; v. 14), Pilate sat down on the judgment seat, normally located in the forecourt of the governor’s residence, to pass the death sentence against Jesus. He brought Jesus out and told them to look at their king (v. 14). The tone was cynical as he mocked the Jews while displaying before them their king. Under subjection to Rome, this wounded and abandoned prisoner was the only king they could expect to have. Even as the Jews insisted that Jesus be crucified, Pilate pulled out another ironic question, asking if he should crucify their king (v. 15). The answer was, “We have no king but Caesar.” The true King of Israel was left out of the picture; in fact He was heading to the cross. In order to please them and to protect himself, the weak Pilate handed Jesus over to be executed.

 

 

¹⁶ ထိုအခါ ပိလတ်မင်းသည် ယေရှုကိုလက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားစေခြင်းငှါ ထိုသူတို့လက်သို့ အပ် သဖြင့်၊ သူတို့သည် ကိုယ်တော်ကိုယူ၍ထုတ်သွားကြ၏။
¹⁷ ကိုယ်တော်သည် မိမိလက်ဝါးကပ်တိုင်ကိုထမ်းလျှက် ဦးခေါင်းခွံအရပ်ဟူ၍ တွင်သောအရပ်သို့ ထွက် တော်မူ၏။ ထိုအရပ်ကား၊ ဟေဗြဲစကားအားဖြင့် ဂေါလဂေါသအမည်ရှိ၏။
¹⁸ ထိုအရပ်၌ ကိုယ်တော်ကို အခြားသောသူနှစ်ယောက်နှင့်တကွ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားကြ၏။ ထိုသူနှစ်ယောက်အလယ်မှာ ယေရှုသည် နေရာကျသတည်း။
¹⁹ ပိလတ်မင်းသည်လည်း ကမ္ဗည်းလိပ်စာကိုရေး၍ လက်ဝါးကပ်တိုင်တော်၌ တပ်လေ၏။ လိပ်စာချက်ဟူ မူကား၊ ယုဒရှင်ဘုရင်၊ နာဇရက်မြို့သားယေရှုဟု ရေးထားသတည်း။
²⁰ ယေရှုကိုလက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားသောအရပ်သည် မြို့နှင့်နီးသည်ဖြစ်၍၊ ထိုလိပ်စာကို ဟေဗြဲ ဘာသာ၊ ဟေလသဘာသာ၊ ရောမဘာသာအားဖြင့် ရေးထားသောကြောင့် ယုဒလူများတို့သည် ဘတ်ကြ၏။
²¹ ထိုကြောင့်ယုဒယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့သည် ပိလတ်မင်းထံသို့ဝင်၍၊ ယုဒရှင်ဘုရင်ဟု မရေးပါနှင့်။ ငါသည်ယုဒရှင်ဘုရင်ဖြစ်သည်ဟု သူဆိုကြောင်းကို ရေးတော်မူပါဟုလျှောက်ကြလျှင်၊
²² ပိလတ်မင်းက၊ ငါရေးပြီးသောအရာကို ငါရေးပြီဟု ပြန်ဆို၏။
²³ စစ်သူရဲတို့သည် ယေရှုကိုလက်ဝါးကပ်တိုင်၌ ရိုက်ထားပြီးမှ၊ အဝတ်တော်တို့ကို လေးပိုင်းပိုင်း၍ တယောက်တပိုင်းစီ ယူကြလေ၏။ အတွင်းအင်္ကျီတော်ကား၊ မချုပ်ဘဲလျက် အထက်စွန်းမှသည် အောက်စွန်း တိုင်အောင် ရက်သောအင်္ကျီဖြစ်သောကြောင့်၊
²⁴ ထိုသူတို့က၊ အင်္ကျီကိုမဆုတ်ကြနှင့်။ အဘယ်သူယူရမည်ကို စာရေးတံချကြကုန်အံ့ဟု အချင်းချင်း ဆိုကြ၏။ ကျမ်းစာလာသည်ကား၊ သူတို့သည် အကျွန်ုပ်အဝတ်ကို အချင်းချင်းဝေဖန်၍ အကျွန်ုပ်အင်္ကျီကို စာရေးတံချကြပါ၏ဟူသော အချက်စကားကိုပြည့်စုံစေ၍၊ စစ်သူရဲတို့သည် ထိုသို့ပြုကြ၏။
²⁵ ယေရှု၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်တော်နားမှာ မယ်တော်နှင့်မယ်တော်၏ညီမဖြစ်သော ကလောဖ၏မယား မာရိနှင့် မာဂဒလမာရိတို့သည် ရပ်နေကြ၏။
²⁶ ထိုအခါ မယ်တော်နှင့်ချစ်တော်မူသောတပည့်တော်သည် အနားမှာရပ်နေသည်ကို ယေရှုသည် မြင် တော်မူလျှင်၊ မယ်တော်အား၊ အချင်းမိန်းမ၊ သင်၏သားကို ကြည့်ပါဟူ၍၎င်း၊
²⁷ တပည့်တော်အားလည်း၊ သင်၏အမိကိုကြည့်ပါဟူ၍၎င်း မိန့်တော်မူ၏။ ထိုအခါမှစ၍ ထိုတပည့်တော် သည် မယ်တော်ကိုမိမိအိမ်၌ သိမ်းထား၏။
²⁸ ထိုနောက်မှ ကျမ်းစာပြည့်စုံစေခြင်းငှါ အမှုရှိသမျှကုန်စင်ပြီးသည်ကို သိတော်မူလျှင်၊ ရေငတ်သည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁹ ထိုအရပ်၌ပုံးရည်နှင့်ပြည့်သော အိုးတလုံးရှိသည်ဖြစ်၍၊ ထိုသူတို့သည် ရေမှိုတထွေးကိုပုံရည်နှင့် ပြည့် စေပြီးလျှင်၊ ဟုဿုပ်ပင် အကိုင်းဖျား၌တပ်၍ ခံတွင်းတော်သို့ကပ်ထားကြ၏။
³⁰ ယေရှုသည် ပုံရည်ကိုခံပြီးမှ၊ အမှုပြီးပြီဟု မိန့်တော်မူလျက်၊ ခေါင်းတော်ကို ငိုက်ဆိုက်ညွှတ်၍ အသက် တော်ကို စွန့်တော်မူ၏။
³¹ ထိုနေ့သည် အဘိတ်နေ့ဖြစ်၍၊ နက်ဖြန်နေ့လည်း ကြီးမြတ်သောဥပုသ်နေ့ဖြစ်သည်ကို ယုဒလူတို့သည် ထောက်၍၊ အလောင်းကောင်တို့ကို ဥပုသ်နေ့၌ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်မှာ မရှိစေခြင်းငှါ ပိလတ်မင်းထံသို့ဝင် ပြီးလျှင်၊ ခြေကိုချိုး၍ ထိုအလောင်းကောင်တို့ကို ယူသွားရမည်အကြောင်း အခွင့်တောင်းကြ၏။
³² ထိုအခါစစ်သူရဲတို့သည် သွား၍ကိုယ်တော်နှင့်အတူ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားသောသူနှစ် ယောက်တို့၏ ခြေကိုချိုးလေ၏။
³³ ယေရှုထံသို့ရောက်၍ အသက်မရှိကြောင်းကို မြင်လျှင်ခြေကို မချိုးဘဲ၊
³⁴ စစ်သူရဲတယောက်သည် နံဖေးတော်ကို လှံနှင့်ထိုးဖောက်၍ သွေးနှင့်ရေသည်ချက်ခြင်းထွက်လာ၏။
³⁵ ထိုအကြောင်းအရာကိုမြင်သောသူသည် သက်သေခံ၏။ သူ၏သက်သေခံချက်သည်လည်း မှန်ပေ၏။ သင်တို့သည်ယုံကြည်မည်အကြောင်း၊ သူပြောသောစကားမှန်သည်ကို သူသိ၏။
³⁶ ထိုအကြောင်းအရာကား၊ သူ၏အရိုးကို မချိုးရဟု ကျမ်းစာလာချက်ပြည့်စုံမည်အကြောင်းတည်း။
³⁷ တဖန်ကျမ်းစာလာသည်ကား၊ ထိုသူတို့သည် မိမိတို့ ထိုးဖောက်သောသူကို ရှုမြင်ရကြလိမ့်မည်ဟု လာ၏။
³⁸ ထိုနောက်မှ အရိမသဲမြို့သားယောသပ်သည် ယုဒလူတို့ကိုကြောက်၍ မထင်မရှားတပည့်တော်ဖြစ် သည်နှင့်၊ ပိလတ်မင်းထံသို့ဝင်၍ ယေရှု၏အလောင်းတော်ကို ယူသွားမည်အကြောင်းအခွင့်တောင်း၏။ ပိလတ်မင်းအခွင့်ပေးလျှင်၊ ထိုသူသည်သွား၍ ယေရှု၏အလောင်းတော်ကို ယူလေ၏။
³⁹ အထက်ကညဉ့်အခါ ယေရှုထံသို့လာသော နိကောဒင်သည်လည်း၊ အခွက်သုံးဆယ်မျှလောက်အချိန် ရှိသောမုရန်နှင့် အကျော်ကို ရောနှောသော နံ့သာပျောင်းကို ဆောင်လျက်လာ၏။
⁴⁰ ထိုသူတို့သည် ယေရှု၏အလောင်းတော်ကိုယူ၍၊ ယုဒလူတို့၏ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းနှင့်ဆိုင်သောပြင်ဆင်ခြင်း ထုံးစံရှိသည်အတိုင်း နံ့သာမျိုးနှင့်တကွ ပိတ်ပုဆိုးဖြင့် အလောင်းတော်ကို ပတ်ရစ်ကြ၏။
⁴¹ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားသောအရပ်တွင်ဥယျာဉ်ရှိ၏။ ထိုဥယျာဉ်တွင် တယောက်ကိုမျှ မသင်္ဂြိုဟ် ဘူးသော သင်္ချိုင်းတွင်းသစ်ရှိ၏။
⁴² ယုဒလူတို့၏ အဘိတ်နေ့ဖြစ်သောကြောင့်၊ အနီးအပါးတွင်ရှိသော ထိုသင်္ချိုင်းအတွင်း၌ အလောင်း တော်ကိုထားကြ၏။

 ၁၉:၁၆ခ-၄၂ လက်ဝါးတီးကပ်ခြင်းနှင့် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း

ယောဟန်၏ ယေရှုလက်ဝါးတီးကပ်ခံရခြင်းနှင့် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းအကြောင်း မှတ်တမ်းသည် အလွန်ဆိုးရွားသောခံစားမှုမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ရေးသားထားသည်။ သင်္ဂနိုင်းကျမ်းသုံးစောင်တွင် မပါသော အသေးစိတ်အချက်အလက်များလည်း ပါဝင်သည်။

19:16b–42

Crucifixion and Burial

John’s account of Jesus’s crucifixion and burial is somber, but not as intense as that of the Synoptics. It also includes several details not recorded there.

 

၁၉:၁၆ခ-၂၇။ လက်ဝါးတီးကပ်ခြင်း။ ပလတ်သည် ယေရှုကို လက်ဝါးတီးကပ်ရန် အပ်နှံခဲ့ပြီး ရောမစစ်သားများက ကိုယ်တော်ကို တာဝန်ယူခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ယေရှုသည် ဒုတိယအကြိမ် ရိုက်နှက်ခြင်းခံရပြီးဖြစ်သည်။ ဤအကြိမ်တွင် အလွန်ရက်စက်သော ဗာဗေရာတို ရိုက်နှက်မှုဖြစ်သည် (၁၉:၁-၁၁ အပိုဒ်ကိုကြည့်ပါ)။ ယောဟန်က ယေရှုသည် လက်ဝါးတီးတိုင်ကို ကိုယ်တိုင်ထမ်းခဲ့သည်ဟု ဆိုသော်လည်း သင်္ဂနိုင်းကျမ်းများက ကီရေနမြို့သား ရှိမုန်က တစ်ချိန်ချိန်တွင် ကူညီခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြထားသည် (မာကု ၁၅:၂၁)။ ယုဒဓလေ့အရ ကျောက်ခဲနှင့်ပစ်သတ်ခြင်းကို တပ်စခန်း သို့မဟုတ် မြို့ပြင်တွင် ပြုလုပ်ရသည် (ဝတ်ပြု၂၄:၁ရာ ၂၃၊ တရားဟောရာကျမ်း ၂၂:၂၁၊ တမန်တော် ၇:၅၈ ကိုကြည့်ပါ)။ လက်ဝါးတီးကပ်ခြင်းနှင့်လည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည် (ယော ၁၉:၂၀၊ ဟေဗြဲ ၁၃:၁၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ယေရှုလက်ဝါးတီးကပ်ခံရသောနေရာကို အာရံမေယဘာသာဖြင့် ဂေါလဂေါသာ (ခေါင်းခွံနေရာ၊ လက်တင်- ကလဝါရီ) ဟုခေါ်သည်။ ယောဟန်၏ လက်ဝါးတီးကပ်ခြင်းအကြောင်း ဖော်ပြချက်မှာ အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများကဲ့သို့ တိုတိုနှင့် ဘက်မလိုက်ဘဲ ရေးသားထားသည်။ လူထုက ခံစားရသောခံစားမှုကို ခရစ်ဝင်ကျမ်းများက အလေးပေးမဖော်ပြထားပေ။ သူတို့အတွက် အရေးကြီးသောအချက်မှာ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အသေခံတော်မူခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးစောင်လုံးက ယေရှုကို လူနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ဘယ်ညာနှစ်ဖက်တွင် လက်ဝါးတီးကပ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (ယော ၁၉:၁၈၊ မဿဲ ၂၇:၃၈၊ မာကု ၁၅:၂၇၊ လုကာ ၂၃:၃၃)။

19:16b–27. The Crucifixion. Pilate handed Jesus over to be crucified, and the Roman soldiers took charge of Him. At this point, He must have been beaten a second time. It was the brutal verberatio that was used on such occasions (see commentary on John 19:1–11). John says that Jesus carried the cross Himself, though the Synoptic Gospels clarify that at some point He was helped by Simon of Cyrene (Mark 15:21). Jewish practice required that stoning should take place outside the camp or city (cf. Lev. 24:14, 23; Deut. 22:21; Acts 7:58), and the same certainly applied to crucifixion (John 19:20; cf. Heb. 13:12). The Aramaic name of the place where Jesus was crucified was Golgotha, which means “skull” (Lat. calvariae). John’s description of the crucifixion, as well as that of the other Gospels, is short and objective. Contrary to popular piety, none of the Evangelists lays emphasis on the sufferings of Jesus. What really matters for them is that He was dying for us. The four Gospels indicate that Jesus was crucified with two others, one on each side (John 19:18; Matt. 27:38; Mark 15:27; Luke 23:33).

 

လက်ဝါးတီးတိုင်ပေါ်တွင် ယေရှုကို မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် လက်ဝါးတီးကပ်ရသနည်းဟူသော စာတန်းတစ်ခု တွဲလောင်းချိတ်ဆွဲထားသည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် စာသားအတိအကျ အနည်းငယ်ကွဲလွဲမှုရှိသော်လည်း အဓိကအပိုင်းမှာ “ယုဒဘုရင်” ဟူ၍ဖြစ်သည် (ယော ၁၉:၁၉၊ မဿဲ ၂၇:၃၇၊ မာကု ၁၅:၂၆၊ လုကာ ၂၃:၃၈)။ ယောဟန်နှင့် မဿဲတို့က ယေရှုဟု အမည်ပါစေခဲ့ပြီး ယောဟန်သာလျှင် ယေရှုမည်သည့်နေရာမှလာသည်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ထို့ပြင် ယောဟန်သာလျှင် စာတန်းကို ဘာသာစကားသုံးမျိုးဖြင့် ရေးထားပြီး လမ်းသွားလမ်းလာများစွာ ဖတ်ရှုခဲ့ရသည်ဟု ထည့်သွင်းရေးသားထားသည်။ ရောမဓလေ့အရ လက်ဝါးတီးကပ်ရာနေရာကို လမ်းမကြီးဘေးတွင် ထားတတ်ပြီး အခြားသူများကို သတိပေးရန်ဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်အများစုက ယနေ့ သန့်ရှင်းသောသင်္ချိုင်းဘုရားကျောင်းအတွင်း ရှိသော လက်ဝါးတီးကပ်ရာနေရာသည် မှန်ကန်ကြောင်း သဘောတူကြပြီး ယေရှုခေတ်က မြို့ရိုးပြင်ဘက်၊ ဥယျာဉ်တံခါးအနီးတွင် ရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။

An inscription was attached to the cross indicating the reason for which Jesus was being crucified. There are some differences among the Gospels in the exact wording of the inscription, which demonstrate different emphases of the full inscription (“This is Jesus of Nazareth, the King of the Jews”). All four Evangelists agree on the main part of it: “The King of the Jews” (John 19:19; Matt. 27:37; Mark 15:26; Luke 23:38). John and Matthew both name Jesus, but only John records the portion of the inscription that describes where He was from. In this John further personalizes the Messiah. Also, only John adds that the inscription was written in three languages and that it was read by many passersby. It was the Roman custom to locate crucifixions along main roads in order to serve as a warning for others. Most archaeologists have agreed that the traditional site of the crucifixion, which is now within the Church of the Holy Sepulcher, is accurate and that in Jesus’s time it was located outside the city wall, near the Garden Gate (see “Archaeology and the Bible,” p. 91).

 

ယေရှုလက်ဝါးတီးကပ်ခံရစဉ် စစ်သားများသည် ကိုယ်တော်၏အပြင်ဝတ်ရုံကို လေးစိတ်ခွဲကာ စစ်သားတစ်ဦးစီတစ်စိတ်စီ ယူခဲ့ကြသည်။ ရောမဓလေ့အရ ယေရှုကို အဝတ်အစားမပါဘဲ လက်ဝါးတီးကပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ကိုယ်တော်၏ အင်္ကျီအတွင်းခံကိုမူ အပေါ်မှအောက်အထိ ချုပ်လုပ်ထားသော အပြားတစ်ချပ်တည်း ဖြစ်နေသောကြောင့် ထိုအထဲတွင် အလှည့်ကျ ကံစမ်းခဲ့ကြသည် (ယော ၁၉:၂၃)။ ယောဟန်က ဤသည်မှာ ပညတ္တိကျမ်းဟောင်း ဟောကိန်းထုတ်ချက် ပြည့်စုံခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (ဆာလံ ၂၂:၁၈ ကိုကြည့်ပါ)။ စစ်သားလေးဦးအပြင် လက်ဝါးတီးတိုင်အောက်တွင် ရပ်နေသော အမျိုးသမီးလေးဦးလည်း ရှိခဲ့သည်။ ယေရှု၏မိခင် မာရိ (ဤခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် အမည်မဖော်ပြထား၊ ယော ၂:၁-၅၊ ၁၂၊ ၆:၄၂ ကိုကြည့်ပါ)၊ ယေရှု၏မိခင်၏ညီငယ် (ဇေဗေဒဲ၏သားများ၏မိခင် ဆာလောမေဖြစ်နိုင်သည်၊ မဿဲ ၂၇:၅၆၊ မာကု ၁၅:၄၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ ကလောပအမည်ရှိသူ၏ဇနီး မာရိ (လုကာ ၂၄:၁၈ ကိုကြည့်ပါ)၊ မာဂဒလမာရိ တို့ဖြစ်သည်။ လက်ဝါးတီးတိုင်ပေါ်တွင် ဆွဲလှည့်ခံနေစဉ် ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏မိခင်အတွက် စီစဉ်ပေးတော်မူခဲ့သည်။ သူမသည် ယောက်ျားသေပြီးဖြစ်ကာ ဝင်ငွေနည်းပါးပြီး ယေရှုကို အားကိုးနေရသူဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် မိခင်ကို ညီအစ်ကိုများထံမပေးဘဲ ချစ်ခင်သောတပည့်ထံ အပ်နှံခဲ့ခြင်းမှာ ညီအစ်ကိုများ မယုံကြည်သေးသောကြောင့်ဖြစ်သည် (ယော ၇:၅ ကိုကြည့်ပါ)။ ကိုယ်ခန္ဓာနာကျင်မှုနှင့် စိတ်ဓာတ်ဆင်းရဲမှုကြီးစွာကြားတွင် မိခင်ကို ဂရုစိုက်ပေးခြင်းဖြင့် ယေရှုသည် သားသမီးတာဝန်ကျေပွန်မှု၏ ပြီးပြည့်စုံသောနမူနာကို ပြသတော်မူခဲ့သည်။

As Jesus was being crucified, the soldiers divided His outer garment into four pieces, one for each soldier—a possible indication that, following the Roman practice, Jesus may have been crucified naked. They also cast lots over His tunic, which was seamlessly woven in one piece from top to bottom (John 19:23). John identifies this as a specific fulfillment of prophecy (cf. Ps. 22:18). In addition to the four soldiers, among the bystanders was a group of four women standing beside the cross: the mother of Jesus (Mary), who is not named in this Gospel (cf. John 2:1–5, 12; 6:42); the sister of His mother, who may be the same woman as the mother of the sons of Zebedee, who was named Salome (cf. Matt. 27:56; Mark 15:40); Mary, the wife of Cleopas (cf. Luke 24:18); and Mary Magdalene. While hanging on the cross, Jesus made provision for His mother, who almost certainly was widowed with little or no personal income and dependent on Him. The fact that He entrusted her to the disciple whom He loved (John 19:26), and not to one of His brothers, is probably because of His brothers’ unbelief (cf. 7:5; see “The Brothers of Jesus,” p. 1252). By caring for His mother amid all His physical pain and mental anguish, Jesus provided “the perfect example of … filial love [which] shines forth with undimmed luster from the mist of ages” (DA 752).

 

၁၉:၂၈-၃၀။ ယေရှု၏အသေခံခြင်း။ ဤလောကသို့ ကြွလာရန် အကြောင်းရင်းအားလုံး ပြည့်စုံပြီးဖြစ်ကြောင်း သိတော်မူသဖြင့် ယေရှုသည် “ငါအလွန်ငတ်မွတ်ပြီ” ဟု မိန့်တော်မူသည် (ယော ၁၉:၂၈)။ ယောဟန်က ဤသည်မှာလည်း ပညတ္တိကျမ်းဟောင်း ဟောကိန်းထုတ်ချက် ပြည့်စုံခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည် (ဆာလံ ၆၉:၂၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ကိုယ်တော်အား ပေးသော ချဉ်စူးသောစပျစ်ရည်သည် စျေးပေါသော စပျစ်ရည်ဖြစ်သည် (ယော ၁၉:၂၉)။ ဤသည်မှာ လက်ဝါးတီးကပ်ရာလမ်းတွင် ကိုယ်တော်ငြင်းပယ်ခဲ့သော မြုံးနှင့်ရောထားသော စပျစ်ရည်နှင့် ကွဲပြားသည် (မာကု ၁၅:၂၃)။ နောက်တစ်မျိုးသည် အာနိသင်လျော့ကျစေရန်ဟု ယူဆသော်လည်း ချဉ်စူးသောစပျစ်ရည်သည် ရေမြုပ်နှင့် ဟိုက်ဆော့ခက်ကို သုံးထားသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ခံရသူကို ရေဓာတ်ဖြည့်ပေးကာ နာကျင်မှုကို ပိုမိုကြာရှည်စေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည် (လုကာ ၂၃:၃၆ ကိုကြည့်ပါ)။ ရေမြုပ်ကို ကိုယ်တော်၏နှုတ်ခမ်းသို့ တိုက်ကျွေးသောအခါ “ပြီးပြီ” ဟု ကိုယ်တော်ဟစ်ကြွေးတော်မူသည် (ယော ၁၉:၃၀)။ ထို့နောက် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျကာ အသက်ထွက်ကွယ်လွန်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်၏သာသနာတော်ကို ဘုန်းအသရေနှင့် ပြီးဆုံးစေပြီး ကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်ကို မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ပြည့်စုံစေတော်မူသည် (၁၂:၂၇-၂၈၊ ၁၃:၃၁-၃၂၊ ၁၇:၁၊ ၄)။

19:28–30. Death of Jesus. Knowing that everything that brought Him to this earth had already been accomplished, Jesus said that He was thirsty (John 19:28). Again, John related this as the fulfillment of prophecy (cf. Ps. 69:21). The sour wine vinegar that was given to Him (John 19:29) is a reference to cheap wine. This was different from the wine with myrrh that was offered to Jesus on the way to the cross and that He refused to drink (Mark 15:23). While the latter was believed to have sedative effects, sour wine vinegar—as the presence of the sponge and the hyssop branch suggests—seems to have been intended to hydrate the victim in order to extend the time the person had to suffer on the cross (cf. Luke 23:36). When the sponge was lifted to Jesus’s lips, He exclaimed, “It is finished” (John 19:30). Then, bowing His head, He died, crowning His mission with glory and bringing His redemptive work to its expected end (12:27–28; 13:31–32; 17:1, 4).

 

၁၉:၃၁-၃၇။ ဘေးနှစ်ဖက်ကို လှံဖြင့်ထိုးခြင်း။ လက်ဝါးတီးကပ်ခြင်းသည် လက်သည်းမှို သို့မဟုတ် ကြိုးဖြင့်ချည်ကာ လက်ဝါးတီးတိုင်ပေါ်တွင် ဆွဲလှည့်ထားပြီး သေဆုံးသည်အထိ ချိတ်ဆွဲထားသော နှေးကွေးပြစွယ်ပြီး နာကျင်ဖွယ်ကောင်းသော ကွပ်မျက်နည်းဖြစ်သည်။ ဤသို့ ရက်နှင့်ချီ၍ ကြာနိုင်သည်။ သို့သော် ယုဒဓလေ့အရ ကွပ်မျက်ခံရသူ၏အလောင်းကို တစ်ညလုံး ချိတ်ဆွဲမထားရဘဲ သေသောနေ့တွင်ပင် သင်္ဂြိုဟ်ရသည် (တရားဟောရာကျမ်း ၂၁:၂၃)။ ယေရှုအသေခံသောနေ့သည် သောကြာနေ့ဖြစ်ပြီး နက်ဖြန်နေ့သည် ပသခါအခါပွဲ၏ ဥပုသ်နေ့ဖြစ်သည်။ ယုဒခေါင်းဆောင်များသည် ပလတ်ထံ လက်ဝါးတီးကပ်ခံရသူများ၏ ခြေထောက်ကို ကျိုးပစ်ကာ သေဆုံးမှုကို အမြန်ဆုံးဖြစ်စေပြီး အလောင်းများကို ချခွင့်ပြုရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (ယော ၁၉:၃၁)။ ယေရှုသည် သေပြီးဖြစ်သောကြောင့် ရောမစစ်သားတစ်ဦးက လှံဖြင့် ကိုယ်တော်၏ဘေးနှစ်ဖက်ကို ထိုးခဲ့ရာ သွေးနှင့်ရေတို့ ထွက်လာခဲ့သည် (၁၉:၃၄)။ ဆေးပညာရှင်များက ထိုရေသည် နှလုံးအိတ်အတွင်းရှိ အရည်နှင့် သွေးရောနှောထွက်လာခြင်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

19:31–37. Piercing of His Side. Crucifixion was a slow, painful execution in which the person was nailed (or tied) to a large wooden cross and left to hang until dead. This could take several days. According to Jewish law, however, the body of an executed criminal should not remain hanging overnight (Deut. 21:23), that is, it should be buried on the day of death. The day Jesus died was Friday, and the following day was the Sabbath of the Passover week. The Jewish leaders asked Pilate to have the legs of those crucified broken to hasten death so that the bodies could be taken down (John 19:31). Since Jesus was already dead, a Roman soldier used a spear to pierce the side of Jesus, and blood and water flowed from it (v. 34). Medical experts have suggested that the water would have been the fluid from the pericardial sac that would have come out mingled with blood.

 

လက်ဝါးတီးတိုင်ပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာများသည် ချစ်လှစ်သောတပည့်၏စိတ်နှလုံးကို ထိခိုက်စေခဲ့သည် (၁၉:၃၅၊ ၁ ယောဟန် ၅:၆-၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ရေနှင့်သွေး တို့သည် ယောဟန်၏စာများတွင် ခရစ်တော်၏ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်တို့၏ အရေးကြီးသော သင်္ကေတများဖြစ်သည် (ယော ၄:၁၀-၁၄၊ ၇:၃၇-၃၉၊ ဗျာဒိတ် ၇:၁၇၊ ၂၂:၁၊ ၁ ယောဟန် ၁:၇၊ ဗျာဒိတ် ၁:၅၊ ၅:၉၊ ၇:၁၄၊ ၁၂:၁၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤဖြစ်ရပ်ကို မှတ်တမ်းတင်ခြင်းဖြင့် သူသည် မျက်မြင်သက်သေဖြစ်ကြောင်း အခိုင်အမာဆိုကာ စာဖတ်သူများ ယုံကြည်ခြင်းရရှိစေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည် (ယော ၂၀:၃၁၊ ၂၁:၂၄ ကိုကြည့်ပါ)။ ယေရှု၏အသေခံခြင်းအသေးစိတ်များသည် ပညတ္တိကျမ်းဟောင်း ပရောဖက်များက ဟောကြားခဲ့သည်ဟု ပြသရန် ယောဟန်၏စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့်အညီ နောက်ထပ်ဟောကိန်းနှစ်ခုကို ဖော်ပြထားသည်။ ကိုယ်တော်၏အရိုးတစ်ချောင်းမျှ မကျိုးရ၊ ထိုးဖောက်ခံရမည် ဟူ၍ဖြစ်သည် (၁၉:၃၆-၃၇၊ ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၂:၄၆၊ တောလည်ရာကျမ်း ၉:၁၂၊ ဆာလံ ၃၄:၂၀၊ ဇာခရိ ၁၂:၁၀ ကိုကြည့်ပါ)။

This description of what happened at the cross had an impact on the mind of the Beloved Disciple (v. 35; cf. 1 John 5:6–9)—water (John 4:10–14; 7:37–39; Rev. 7:17; 22:1) and blood (1 John 1:7; Rev. 1:5; 5:9; 7:14; 12:11) are important symbols of the sacrifice of Christ and the work of the Holy Spirit in John’s writings. By recording this incident, he was explicitly claiming eyewitness credibility in order to elicit faith on the part of the readers (cf. John 20:31; 21:24). In keeping with his interest in showing how several details of the death of Jesus had been foretold by the prophets (cf. 19:24, 28), John introduces two more of these: that none of His bones was broken (v. 36; cf. Ex. 12:46; Num. 9:12; Ps. 34:20) and that He was pierced (John 19:37; cf. Zech. 12:10).

 

၁၉:၃၈-၄၂။ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း။ ယေရှု၏သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းတွင် ဆန်ဟေဒရင်အဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးဖြစ်သော အာရိမသဲမြို့သား ယောသပ်နှင့် နိကောဒေမုတို့ ပါဝင်လာခဲ့သည် (ယော ၃:၁၊ ၇:၅၀-၅၂၊ မာကု ၁၅:၄၃ ကိုကြည့်ပါ)။ အာရိမသဲမြို့သား ယောသပ် (နိကောဒေမုလည်း ဖြစ်နိုင်သည်) သည် ယော ၁၂:၄၂-၄၃ တွင် ဖော်ပြထားသော ယုဒခေါင်းဆောင်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယေရှုကို ယုံကြည်သော်လည်း ဂုဏ်သရေနှင့် ဘာသာရေးအခွင့်အရေးများ ဆုံးရှုံးမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ ယုံကြည်ခြင်းကို လျှို့ဝှက်ထားသူဖြစ်သည် (ယော ၉:၂၂၊ ၃၅ ကိုကြည့်ပါ)။ ဆန်ဟေဒရင်အဖွဲ့ဝင်များအနေဖြင့် ယေရှုကို ကူညီရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ယေရှုလက်ဝါးတီးကပ်ခံရသောအခါ ယောသပ်သည် ရှေ့ထွက်လာပြီး ယုံကြည်သူအမှန်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားစေခဲ့သည် (၁၉:၃၈)။ တပည့်များသည် ဆရာကို သင်္ဂြိုဟ်ပေးလေ့ရှိသောကြောင့် ယောသပ်သည် ဩဇာသုံးကာ ယေရှု၏အလောင်းကို တောင်းခံခဲ့ပြီး နိကောဒေမုက မုရန်နှင့် ကျောက်ဖရုံစပ်ထားသော ဆေးနံ့သာမျိုး ပေါင် ၇၂ (ကီလိုဂရမ် ၃၃) ခန့် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ရေရှည်ပိတ်ထားသော လင်ပြနာရှည်များဖြင့် ဆေးနံ့သာမျိုးနှင့်အတူ ထုပ်ပိုးပြီး ယေရှု၏အလောင်းကို အရင်ကမသုံးရသေးသော သင်္ချိုင်းတစ်ခုတွင် ထားရှိခဲ့သည် (၁၉:၄၁)။ ထိုသင်္ချိုင်းသည် လက်ဝါးတီးကပ်ရာနေရာအနီး ဥယျာဉ်အတွင်းရှိ မကြာမီ တူးထားသော သင်္ချိုင်းဖြစ်သည်။ သောကြာနေ့ နေဝင်ခါနီးဖြစ်သောကြောင့် (မာကု ၁၅:၄၂ ကိုကြည့်ပါ) ဥပုသ်နေ့မတိုင်မီ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းကို ပြီးစီးအောင် လုပ်ရသည်။

19:38–42. Burial. Jesus’s burial brought to the stage two silent disciples, so to speak: Joseph of Arimathea and Nicodemus, both members of the Sanhedrin (cf. John 3:1; 7:50–52; Mark 15:43). Joseph of Arimathea (and perhaps also Nicodemus) was one of those alluded to in John 12:42–43, that is, Jewish leaders who believed in Jesus but who kept their faith secret for fear of compromising their reputation and religious privileges (cf. John 9:22, 35). In addition, as members of the Sanhedrin, they were attempting to be more helpful to Jesus. When Jesus was crucified, Joseph stepped forward and revealed his true identity as a believer (19:38). It was common for disciples to organize the burial of their master, so Joseph of Arimathea used his influence to ask for Jesus’s body, while Nicodemus brought along about seventy-two pounds (33 kg) of a mixture of myrrh and aloes. Wrapped with spices in long sheets of linen cloth, the body of Jesus was laid in a tomb never used before (v. 41) that had recently been hewn in a garden near the place where He was crucified. Since it was late Friday afternoon (cf. Mark 15:42), it was necessary to get the burial done before sunset, when the Sabbath would begin.