Myanmar 3AM (Official)

အခန်းကြီး - ၉

၉:၁–၁၀:၄၂ ယေရုရှလင်မြို့၌ နောက်ဆုံးဓမ္မအမှုပြုခြင်း

 

 

ယေရုရှလင်မြို့တွင် ရှိနေစဉ် ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏ အံ့ဖွယ်နိမိတ်တော် ဆဋ္ဌမ (ခြောင်းခြောက်ခု) ကို ပြသ၍ မွေးရာပါမျက်စိကန်းသောသူကို အနာကင်းစေတော်မူသည် (ကြည့် “ယောဟန်ဧဝံဂေလိတွင် အံ့ဖွယ်နိမိတ်တော် ခုနစ်ပါး” စာ ၁၄၁၇)။ ဤအံ့ဖွယ်အမှုသည်လည်း ဗလသန်နေ့တွင် ပြုသဖြင့် (ကြည့် ၅:၉) ဆီးဆန့်ကျင်မှုကို ပိုမိုပြင်းထန်စေပြီး အနာကင်းသောသူကို တရားစရပ်မှ နှင်ထုတ်ခြင်းခံရသည်။ ဤသည်မှာ အခန်း ၁၀ ရှိ သိုးထိန်းကောင်းအကြောင်း တရားဟောချက်အတွက် ပြင်ဆင်ပေးသည်။ မျက်စိကန်းသောသူ အနာကင်းခြင်းဇာတ်လမ်းသည် ဗက်သတာအိုင်၌ အနာကင်းခြင်း (အခန်း ၅) နှင့် တူညီပြီး ယေရှု၏ဓမ္မအမှုနှင့် အာဏာတော်သည် ဘုရားသခင်ထံမှ လာကြောင်း ထပ်မံပြသည်။

9:1–10:42

FINAL MINISTRY IN JERUSALEM

9:1–41

The Healing of a Blind Man

While still in Jerusalem, Jesus performed His sixth sign, the healing of a man born blind (see “The Seven Signs in the Fourth Gospel,” p. 1417). The fact that the miracle also took place on the Sabbath (cf. 5:9) exacerbated the opposition and resulted in the expulsion of the healed man from the synagogue. This prepares the reader for the discourse of the good shepherd in chapter 10. The account of the healing of a blind man, which parallels the healing at Bethesda (chap. 5), shows again the divine origin of the mission and authority of Jesus.

 

 

 1 လမ်း၌သွားတော်မူစဉ်၊ အမိဝမ်းတွင်းကပင် မျက်စိကန်းသောသူတယောက်ကို တွေ့မြင်သော်မူ၏။
² တပည့်တော်တို့က၊ အရှင်ဘုရား၊ ဤသူသည် အဘယ်သူ၏အပြစ်ကြောင့် ကန်းသနည်း။ ကိုယ်အပြစ် ကြောင့် ကန်းသလော။ မိဘအပြစ်ကြောင့် ကန်းသလောဟု မေးလျှောက်ကြ၏။
³ ယေရှုကလည်း၊ ကိုယ်အပြစ်ကြောင့်မဟုတ်။ မိဘအပြစ်ကြောင့်လည်းမဟုတ်။ ဘုရားသခင်၏ အမှု တော်ကို သူ၌ ထင်ရှားစေမည်အကြောင်းတည်း။
⁴ ငါ့ကို စေလွှတ်တော်မူသော သူ၏အမှုကို နေ့အချိန်၌ရှိစဉ်တွင် ငါပြုရမည်။ အဘယ်သူမျှအမှုမပြုနိုင် သော အချိန်တည်းဟူသော ညဉ့်အချိန်လာသေး၏။
⁵ ငါသည် ဤလောက၌ ရှိစဉ်တွင် ဤလောက၏အလင်းဖြစ်၏ဟု မိန့်တော်မူပြီးလျှင်၊
⁶ မြေပေါ်မှာ ထွေး၍ တံထွေးနှင့်ရွှံ့လုပ်ပြီးမှ၊ ကန်းသောသူ၏မျက်စိကို ရွှံ့နှင့်လူး၍၊
⁷ သင်သွားလော့။ ရှိလောင်ရေကန်၌ မျက်စိကိုဆေးလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ရှိလောင်အနက်ကား စေ လွှတ်သည်ဟု ဆိုလိုသတည်း။ ထိုသူသည် သွား၍ဆေးပြီးမှ၊ မျက်စိမြင်လျက် ပြန်လေ၏။
⁸ သူသည် သူတောင်းစားဖြစ်သည်ကို အိမ်နီးချင်းမှစ၍ မြင်ဘူးသောသူတို့က၊ ဤသူသည် ထိုင်၍ တောင်းသောသူမဟုတ်လောဟု ဆိုကြ၏။
⁹ လူအချို့က၊ ဟုတ်ကဲ့ဟုဆိုကြ၏။ အချို့ကလည်း၊ ထိုသူနှင့်တူသည်ဟု ဆိုကြ၏။ ထိုသူကလည်း၊ အကျွန်ုပ်သည် ထိုသူပင်ဖြစ်သည်ဟုဆို၏။
¹⁰ သူတို့ကလည်း၊ အဘယ်သို့သင်၏မျက်စိပွင့်သနည်းဟု မေးမြန်းကြလျှင်၊
¹¹ ထိုသူက၊ ယေရှုအမည်ရှိသော သူတယောက်သည် ရွှံ့လုပ်၍ ကျွန်ုပ်မျက်စိကိုလူးပြီးမှ၊ ရှိလောင် ရေကန်သို့သွား၍ မျက်စိကိုဆေးလောဟုဆိုသည်အတိုင်း အကျွန်ုပ်သွား၍ဆေးလျှင် မျက်စိမြင်သည်ဟုဆို၏။
¹² လူများကလည်း၊ ထိုသူသည် အဘယ်မှာရှိသနည်းဟု မေးမြန်းကြလျှင်၊ အကျွန်ုပ်မသိဟုဆို၏။

၉:၁–၁၂။ ဘုရားသခင်ဆိုင်ရာ မေးခွန်း။ အံ့ဖွယ်အမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသော မေးခွန်းသည် ဆင်းရဲဒုက္ခသည် အပြစ်အတွက် ဘုရားသခင်၏ပြစ်ဒဏ်ဖြစ်သည်ဟူသော ရိုးရာယုံကြည်ချက်ကို ဖော်ပြသည် (ကြည့် ယောဘ ၄:၇)။ မွေးရာပါရောဂါဖြစ်လျှင် အပြစ်ရှိသူကို ခွဲခြားရန် မလွယ် (ယောဟန် ၉:၂)။ သို့ရာတွင် ယေရှုသည် ဆင်းရဲဒုက္ခသည် အပြစ်ကြောင့်ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဝန်ခံသည် (၅:၁၄) မှလွဲ၍ ပြစ်ဒဏ်ပြဿနာကို ချန်ထားခဲ့ပြီး (ကြည့် လုကာ ၁၃:၁–၃) ထိုသူ၏မျက်စိကန်းခြင်းကို ဘုရားသခင်၏ဗျာဒိတ်ပြုရန် အခွင့်အရေးအဖြစ် မြင်တော်မူသည် (ယောဟန် ၉:၃)။

9:1–12. Theological Question. The question that prompted the miracle revealed the traditional belief that suffering is a divine punishment for sin (cf. Job 4:7). In the case of a congenital disease, it was not easy to identify the guilty party (John 9:2). Jesus, however, while acknowledging the possibility that suffering may be the result of sin (5:14), took the discussion away from the issue of punishment (cf. Luke 13:1–3) and saw the man’s blindness as an opportunity for a divine revelation (John 9:3).

 

အခြား ၄ ရှိ “လုပ်ရမည်” (dei) သည် ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်ကို လိုက်နာရန်နှင့် ဆန္ဒရှိကြောင်း ပြသည်။ ခမည်းတော်၏အမှုကို လုပ်ခြင်းသည် ယေရှုအတွက် ရွေးချယ်စရာမဟုတ်၊ မဖြစ်မနေ လိုအပ်ချက်ဖြစ်သည် (ကြည့် ၄:၃၄၊ ၆:၃၈) အကြောင်းမှာ အခွင့်အရေးသည် အမြဲမရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။ “အလုပ်မလုပ်နိုင်သော ညဉ့်ရောက်လာတော့မည်” ဟု မိန့်ဆိုခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်သည် လောကမှ မကြာမီ ထွက်ခွာတော်မူမည်ကို လျှို့ဝှက်စွာ ရည်ညွှန်းတော်မူဖွယ်ရှိသည် (၇:၃၃–၃၄၊ ၁၂:၃၅၊ ၁၃:၁၊ ၁၆:၁၆)။ ယောဟန်တွင် “ညဉ့်” ဟူသော စကားလုံးသည် တစ်ခုတည်းပင် “အမှောင်” ကို ဆိုလိုနိုင်သည် (ကြည့် ၁:၅၊ ၈:၁၂၊ ၁၂:၄၆)။ ယေရှုသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်ကို “လောက၏အလင်းတော်” ဟု ထပ်မံမိန့်ဆိုသည် (၉:၅၊ ကြည့် ၈:၁၂)။ ဤကိစ္စတွင် ထိုသူ၏မျက်စိကန်းခြင်းသည် သင်္ကေတဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်ရှိလာပြီး အံ့ဖွယ်အမှုကို နှစ်ခါ အရေးကြီးစေသည်။ ထိုသူ၏မျက်စိကို ပြန်ပေးသည် (၉:၁၊ ၂၀) နှင့် ကိုယ်တော်သည် ဝိညာဉ်ရေးရာ လောက၏အလင်းတော်ဟု ကြေညာတော်မူရာကို သရုပ်ပြသည်။

The “must” (dei) in v. 4a tells us about Jesus’s adherence to the divine plan for Him and His willingness to follow it. Doing the Father’s work was not an option but a necessity for Jesus (cf. 4:34; 6:38) because the opportunity would not always be available. By saying that “night is coming” “when no one can work” (9:4b), Jesus may have been presenting a cryptic reference to His soon departure from the world (7:33–34; 12:35; 13:1; 16:16). In John, the word “night” by itself could stand for “darkness” (cf. 1:5; 8:12; 12:46). Jesus once more spoke of Himself as “the light of the world” (9:5; cf. 8:12). In this case, the man’s blindness took on a symbolic meaning, which makes the miracle doubly significant: it restored sight to the man (9:1, 20), and it illustrated what Jesus meant when He claimed to be the spiritual light of the world.

 

ဤအံ့ဖွယ်အမှုသည် ယေရှု၏နှုတ်ကပတ်တော်၏ တန်ခိုးအားဖြင့် ပြုသည်။ ကိုယ်တော်သည် မြေကြီးပေါ်တွင် တံတွေးနှင့် ရွှံ့လုပ်၍ မျက်စိပေါ်တင်တော်မူသော်လည်း အမှန်တကယ် အံ့ဖွယ်အမှုသည် ထိုသူသည် ယေရှု၏အမိန့်တော်အတိုင်း ယုံကြည်စွာ သွား၍ ရှိလောင်အိုင်၌ ဆေးကြောသောအခါမှ ဖြစ်ပေါ်သည် (အခြား ၇)။ ထိုသူကို သိကြသောသူများ အံ့ဖွယ်အမှုကြောင့် အလွန်အံ့အားသင့်၍ မျက်စိကန်းခဲ့သူမှန်ကန်လားဟု မယုံနိုင်ကြ (အခြား ၈–၉)။ ထိုအခါ ထိုသူသည် ယေရှုအတွက် သက်သေခံခွင့်ရသည် (အခြား ၁၁) သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ယေရှုကား မည်သူနည်းဟု မသိသေး။

This was another miracle performed by the power of the word of Jesus. It is true that He spat on the ground, made mud with the saliva, and spreads it over the man’s eyes, but the miracle properly speaking happened only when the man responded faithfully to Jesus’s command to wash in the pool of Siloam (v. 7). Those who knew the man were so astonished at the miracle that they could not believe that he was the one who had been blind. This provided the opportunity for him to witness on behalf of Jesus (v. 11), though at that very moment he did not know who Jesus was.

 

 

¹³ လူများသည် မျက်စိကန်းဘူးသော ထိုသူကို ဖာရိရှဲတို့ထံသို့ ပို့ကြ၏။
¹⁴ ယေရှုသည် ရွှံ့လုပ်၍ သူ၏မျက်စိကို ပွင့်တော်မူသောနေ့သည် ဥပုသ်နေ့ဖြစ်သတည်း။
¹⁵ တဖန်ဖာရိရှဲတို့က၊ အဘယ်သို့သင်၏မျက်စိမြင်သနည်းဟုမေးပြန်လျှင်၊ အကျွန်ုပ်မျက်စိ၌သူသည် ရွှံ့ ကိုထည့်၍ အကျွန်ုပ်ဆေးလျှင် မျက်စိမြင်သည်ဟုဆို၏။
¹⁶ ဖာရိရှဲအချို့တို့က၊ ထိုသူသည် ဥပုသ်မစောင့်။ ဘုရားသခင်စေလွှတ်တော်မူသောသူမဟုတ်ဟု ဆိုကြ ၏။ အချို့တို့က၊ ဆိုးသောသူသည် ဤသို့သော နိမိတ်လက္ခဏာတို့ကို အဘယ်သို့ပြနိုင်မည်နည်းဟု ဆိုကြ၏။ ထိုသို့အချင်းချင်းမသင့် ကွဲပြားခြင်းသို့ရောက်၏။
¹⁷ တဖန်မျက်စိကန်းဘူးသောသူအား၊ သင်၏မျက်စိကိုဖွင့်သောသူသည် အဘယ်သို့သောသူဖြစ် သနည်း ဟု မေးကြလျှင်၊ ပရောဖက်ဖြစ်သည်ဟုဆို၏။

၉:၁၃–၁၇။ ကနဦးဆွေးနွေးခြင်း။ အနာကင်းသောသူကို ဖာရိရှဲတို့ထံ မည်သူခေါ်သွားသည်ကို စာသားမဆိုထားသော်လည်း အခြား ၈ တွင် ဖော်ပြထားသူများဖြစ်နိုင်သည်။ အံ့ဖွယ်အမှုသည် ဗလသန်နေ့တွင် ဖြစ်သဖြင့် (၉:၁၄၊ ကြည့် ၅:၉ခ–၁၈) စိတ်ဆိုးမာန်တက်၍ ယူဆနိုင်သည်။ ယေရှုသည် တံတွေးနှင့် ရွှံ့လုပ်ခြင်းသည် ယုဒဓလေ့အရ ဗလသန်နေ့တွင် တားမြစ်ထားသော အလုပ် ၃၉ မျိုးအနက် မုန့်ညက်ညက်ညှစ်ခြင်းနှင့် တူသဖြင့် ပိုမိုရှုပ်ထွေးစေသည်။ ဖာရိရှဲတို့က ထိုသူ၏မျက်စိ မည်သို့ပွင့်သည်ကို မေးသောအခါ ဖြေဆိုချက်က သူတို့ကို ခွဲချားစေသည် (၉:၁၆)။ အချို့က ယေရှုသည် ဗလသန်နေ့ကို ဖောက်ဖျက်သဖြင့် ဘုရားသခင်ထံမှ မဟုတ်ဟု ဆုံးဖြတ်ပြီးဖြစ်သည်။ အချို့က အံ့ဖွယ်အမှုကိုယ်တိုင်ဖြင့် အကဲဖြတ်ကြပြီး နိကောဒင်မု၏စကားကို သတိရစေသည် (၃:၂၊ ကြည့် ၇:၃၁)။ အံ့ဖွယ်အမှု၏သဘောသည် ယေရှုသည် အပြစ်ရှိသူ သို့မဟုတ် ဗလသန်နေ့ဖောက်ဖျက်သူဟု မထင်ရ။

9:13–17. Preliminary Discussions. The text does not inform us about who took the healed man to the Pharisees, but it could well have been those mentioned in v. 8. One could assume that since the miracle took place on the Sabbath (9:14; see 5:9b–18), they may have felt offended and decided to take the former blind man to the religious leaders. The fact that Jesus mixed clay with saliva complicated things. According to Jewish tradition, kneading (dough) was one of the thirty-nine classes of work forbidden on the Sabbath, and making clay from spittle could well have been considered as falling under the same prohibition. When the Pharisees asked the man how he received his sight, the answer he provided divided them (9:16). Some had already concluded that since Jesus, according to their traditions, violated the Sabbath, He could not be from God. Others preferred to evaluate the situation on the basis of the miracle itself, reminding us of the words of Nicodemus to Jesus in 3:2 (cf. 7:31). The nature of the miracle did not seem to square with the idea that Jesus was a sinner or a Sabbath-breaker.

 

ဖာရိရှဲတို့၏ ရှက်ရွံ့မှုကို ထပ်မံမေးခြင်းဖြင့် ပြသည်။ စစ်ဆေးခံနေရသူမှာ အနာကင်းသောသူဖြစ်သော်လည်း ယေရှု၏နာမကို မဖော်ပြဘဲ အမှန်တကယ် ပစ်မှတ်မှာ ယေရှုဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် ယေရှုကို တဖန်တဖန် အကဲဖြတ်မှု ပြောင်းလဲလာသည်က စိတ်ဝင်စားဖွယ်ဖြစ်သည်။ ပထမတွင် လူသာမန်ဟု ခေါ်သည် (၉:၁၁)၊ နောက်တွင် ပရောဖက်ဟု ဆိုသည် (အခြား ၁၇)၊ နောက်ပိုင်းတွင် “ဘုရားသခင်ထံမှ လာသည်” ဟု အသိအမှတ်ပြုမည် (အခြား ၃၃)၊ နောက်ဆုံးတွင် ယုံကြည်၍ ကိုးကွယ်တော်မူမည် (အခြား ၃၅–၃၈)။ ဖာရိရှဲတို့တွင် အချို့က အံ့ဖွယ်အမှုကြောင့် ထိတ်လန့်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ယေရှုသည် အပြစ်ရှိသူဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်နှင့် မသက်ဆိုင်ဟု အခိုင်အမာ ဆိုကြသည် (အခြား ၂၄)။ နောက်ဆုံးတွင် ဖာရိရှဲတို့ပင် မျက်စိကန်းပြီး အပြစ်ရှိသူများ ဖြစ်သွားသည် (အခြား ၄၁)။ အလင်းတော်၏ ရှိနေခြင်းသည် လူ၏မျက်စိကန်းမှုကို ပိုမိုပြင်းထန်စေသည်။

The embarrassment of the Pharisees is shown by the fact that, once again, they turned to the man and asked him what he thought of Jesus. In fact, even though it was the healed man who was being interrogated and the name of Jesus was not even mentioned, the real target was Jesus. It is interesting to note how the man progressively changed his assessment of Jesus throughout the story. First, he referred to Him as human (9:11); then, as a prophet (v. 17); later, he would recognize that He must have been “from God” (v. 33); and eventually, he would believe in Him and even worship and adore Him (vv. 35–38). As for the Pharisees, though some were struck by the miracle, they ended up insisting on the thesis that Jesus was a sinner and had nothing to do with God (v. 24). At the end, it was the Pharisees who were blind and sinners (v. 41). The presence of the light always intensifies one’s blindness.

 

¹⁸ ထိုသူသည် အထက်မျက်စိမမြင်၊ နောက်မှမျက်စိမြင်သည်ကို ယုဒလူတို့သည် မယုံကြသဖြင့် သူ၏ မိဘကိုခေါ်၍၊
¹⁹ ဤသူသည် သင်တို့ဆိုသည်အတိုင်း အမိဝမ်းတွင်းကပင် မျက်စိကန်းသော သင်တို့၏ သားမှန်လော။ သို့မှန်လျှင် အဘယ်သို့ယခုမျက်စိမြင်သနည်းဟု မေးကြ၏။
²⁰ မိဘတို့ကလည်း၊ ဤသူသည် အကျွန်ုပ်တို့၏ သားမှန်သည်ကို၎င်း၊ အမိဝမ်းတွင်းကပင် မျက်စိကန်း သည်ကို၎င်း၊ အကျွန်ုပ်တို့ သိကြပါ၏။
²¹ အဘယ်ကြောင့် မျက်စိမြင်သည်ကို၎င်း၊ အဘယ်သူသည်သူ၏ မျက်စိကိုဖွင့်သည်ကို၎င်း၊ အကျွန်ုပ်တို့ မသိကြပါ။ သူသည် အသက်ရွယ်နှင့်ပြည့်စုံပါ၏။ သူ့ကိုမေးကြပါလော့။ သူသည်ကိုယ်အကြောင်းကို ကိုယ် တိုင်ပြောပါလိမ့်မည်ဟု ပြန်ပြောကြ၏။
²² ဤသို့ပြောသည်အကြောင်းကား၊ ယေရှုသည် ခရစ်တော်ဖြစ်သည်ဟု ဝန်ခံသောသူမည်သည်ကို တရား စရပ်မှနှင်ထုတ်ရမည်ဟု ယုဒလူတို့သည် တိုင်ပင်စီရင်ကြနှင့်ပြီ။
²³ ထိုကြောင့် မိဘတို့က၊ သူသည် အသက်အရွယ်နှင့် ပြည့်စုံပါ၏။ သူ့ကိုမေးကြလော့ဟု ယုဒလူတို့ကို ကြောက်၍ ပြောကြ၏။

 

၉:၁၈–၂၃။ မိဘတို့ကို စစ်ဆေးခြင်း။ ဖာရိရှဲတို့သည် အနာကင်းသောသူ၏ မိဘတို့ကို စစ်ဆေးသည်။ အိမ်နီးချင်းများသည် မွေးရာပါကန်းသည်ဟု သက်သေခံနိုင်သော်လည်း မိဘတို့မှာ မမှားနိုင်ပေ။ မွေးရာပါကန်းကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် မည်သို့မျက်စိပွင့်သည်ကို မေးခြင်းဖြင့် သူတို့၏အမှုပျက်သွားသည် (အခြား ၁၉)။ အံ့ဖွယ်အမှုဖြစ်ကြောင်း သူတို့ကိုယ်တိုင် သိရှိလိုက်ရပြီး အံ့ဖွယ်အမှုကို ယုံကြည်ရန်မှတစ်ပါး နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ (ကြည့် အခြား ၁၈ခ)။ အနာကင်းသောသူက ယေရှု၏တပည့်ဖြစ်ချင်သလားဟု မေးလုနီးပါး သူတို့ ယုံကြည်လုနီးပါး ရောက်သွားသည် (အခြား ၂၇)။

9:18–23. Examining the Parents. The Pharisees proceeded to interrogate the parents of the man. Even if the neighbors could have testified that he was blind from birth (cf. v. 8), they could have been mistaken, but not His own parents. And once the Jewish leaders confirmed that the man was blind from birth, they gave their case away by asking the parents how it was that their son could see (v. 19). Their efforts backfired as they realized for themselves that a miracle had taken place. In other words, they had no option but to believe in the miracle (cf. v. 18b). They had come very close to believing in Jesus as the blind man almost intuitively sensed when he asked them if they wanted to become His disciples (v. 27).

 

ဧဝံဂေလိဆရာက ယုဒလူတို့သည် ယေရှုကို မေရှိယဟု အများဆိုင်း ဝန်ခံခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန် ခြိမ်းခြောက်နည်းသုံးကြောင်း ရှင်းပြသည်။ မိဘတို့သည် ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်သော အခြေအနေထဲ ပါဝင်လာမည်ကို ရှောင်ချင်ကြပြီး ထိခိုက်နစ်နာမည်ကို စိုးရိမ်ကြသည်။ ဤနေကာင်းတွင် တရားစရပ်မှနှင်ထုတ်ခြင်းသည် ယာယီရပိုင်ခွင့်ဆိုင်းငံ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (အခြား ၂၂၊ ကြည့် ၁၂:၄၂၊ ၁၆:၂) သို့မဟုတ် အမြဲတမ်း နှင်ထုတ်ခြင်းလည်း ယေရှု၏ခေတ်က ယုဒဘာသာတွင် ရှိပြီးဖြစ်သည်။ မည်သည့်နည်းဖြစ်စေ ယုဒလူတို့ အလွန်ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြသည်။ ယောဟန်ဧဝံဂေလိ ရေးသားချိန် ပထမရာစုနှောင်းပိုင်းတွင် ယေရှု၏နောက်လိုက်များကို အပြစ်ပေးခြင်းသည် ပိုမိုဆိုးရွားသော ခြိမ်းခြောက်မှုဖြစ်လာသည် (ကြည့် ယောဟန်၊ နိဒါန်း)၊ ပေါလုမကူးပြောင်းမီ ထက်ပင် ဆိုးလာနိုင်သည် (ကြည့် တမန်တော် ၉:၂၊ ၂၂:၁၉၊ ၂၆:၁၁)။ ယေရှုကိုယ်တိုငင် ဤသို့ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မိန့်ထားပြီးဖြစ်သည် (လုကာ ၆:၂၂)။ ယေရှုကို ယုံကြည်ခြင်းသည် ဒုက္ခမှ ကင်းလွတ်စေသည်မဟုတ် (ယောဟန် ၁၆:၃၃၊ ယာကုပ် ၁:၂–၃)။ သို့သော် မည်သည့်အခြေအနေတွင်မဆို အသက်တော်၏သခင်ထံမှ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဘာမျှ ခွဲခွာနိုင်မည်မဟုတ် (ကြည့် လုကာ ၆:၂၃)။

The Evangelist makes it clear that the Jews were using intimidation techniques in order to avoid a public confession of Jesus as the Messiah. The parents wanted to avoid being dragged into a situation over which they had no control and that could damage them. In this context the expulsion from the synagogue was probably a temporary deprivation of the community privileges (v. 22; cf. 12:42; 16:2), though permanent excommunication was already known in Judaism at the time of Jesus. Either measure was greatly feared by the Jews. By the end of the first century, when John’s Gospel was written, disciplinary actions against followers of Jesus seem to have become a serious threat (see John: Introduction), perhaps even more than before the conversion of Paul (cf. Acts 9:2; 22:19; 26:11). Jesus Himself had indicated that this would happen (Luke 6:22). Faith in Jesus does not exempt us from difficulties (John 16:33; James 1:2–3). No matter the situation, however, nothing can separate us from the Lord of life (cf. Luke 6:23).

 

 

²⁴ ထိုကြောင့်၊ မျက်စိကန်းဘူသောသူကို ဒုတိယအကြိမ်ခေါ်၍ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းလော့။ ထိုသူသည် လူဆိုးဖြစ်ကြောင်းကို ငါတို့သိ၏ဟုဆိုကြလျှင်၊
²⁵ လူဆိုးဖြစ်သည်မဖြစ်သည်ကို အကျွန်ုပ်မသိ။ အကျွန်ုပ်သည် အထက်ကမျက်စိကန်း၍ ယခုမျက်စိမြင် သည်အကြောင်းတခုကို အကျွန်ုပ်သိသည်ဟုဆို၏။
²⁶ တဖန်သူတို့က၊ သူသည်သင်တို့၌ အဘယ်သို့ပြုသနည်း။ သင်၏ မျက်စိကိုအဘယ်သို့ ဖွင့်သနည်းဟု မေးကြလျှင်၊ အကျွန်ုပ်တခါပြောပြီ၊ သင်တို့နားမကြားကြ။
²⁷ အဘယ်ကြောင့် တဖန်ကြားချင်သနည်း။ သူ့တပည့် ဖြစ်ချင်သလောဟု ဆိုကြ၏။
²⁸ ထိုသူတို့ကလည်း၊ သင်သည်သူ့တပည့်ဖြစ်၏။ ငါတို့မူကား မောရှ၏တပည့်ဖြစ်ကြ၏။
²⁹ ဘုရားသခင်သည်မောရှ၌ ဗျာဒိတ်ထားတော်မူကြောင်းကို ငါတို့ သိကြ၏။ ထိုသူသည် အဘယ်က ဖြစ်သည်ကို အသိဟုကဲ့ရဲ့၍ ပြောဆိုကြလျှင်၊
³⁰ သူသည် အကျွန်ုပ်မျက်စိကိုဖွင့်သော်လည်း အဘယ်ကဖြစ်သည်ဟု သင်တို့မသိကြသည်ကို အံ့ဩ ဘွယ်ရှိ၏။
³¹ ဘုရားသခင်သည် လူဆိုးတို့ စကားကိုနားထောင်တော်မမူသည်ကို ငါတို့သိကြ၏။ ဘုရားသခင်ကို ရိုသေလေးမြတ်၍ အလိုတော်ကို လိုက်သောသူဖြစ်လျှင် ထိုသူ၏စကားကို နားထောင်တော်မူ၏။
³² အမိဝမ်းတွင်းကပင် မျက်စိကန်းသောသူကိုမျက်စိမြင်စေခြင်းငှါ တတ်နိုင်သည်ကို ကမ္ဘာဦးမှစ၍ မကြားစဖူး။
³³ ထိုသူသည်ဘုရားသခင်စေလွှတ်တော်မူသောသူမဟုတ်လျှင် အဘယ်အမှုကိုမျှမတတ်နိုင်ဟုပြောဆို၏။
³⁴ ထိုသူတို့ကလည်း၊ သင်သည် မွေးစကပင်တကိုယ်လုံး၌ ဒုစရိုက်အပြစ်စွဲသောသူဖြစ်လျက်နှင့် ငါတို့ကို ဆုံးမပါသည်တကားဟု ပြေဆိုကြပြီလျှင်၊ ထိုသူကို တရားစရပ်မှနှင်ထုတ်ကြ၏။

၉:၂၄–၃၄။ ထိုသူကို ထပ်မံစစ်ဆေးခြင်း။ အံ့ဖွယ်အမှုကို ငြင်းဆန်၍မရသဖြင့် ယေရှု၏ဝိညာဉ်ရေးဘဝ ဖြူစင်မှုကို သံသယဖြစ်အောင် ကြံစည်ကြသည်။ မိဘတို့ကို ဆက်မေးရန် အသုံးမဝင်ဟု ယူဆ၍ ဒုတိယအကြိမ် ထိုသူကို ခေါ်သည်။ ယခုတွင် အံ့ဖွယ်အမှုကို ဘုရားသခင်ကြောင့်ဟု ချီးမွမ်းရမည်ဟု ဆွဲဆောင်ရန် ကြံကြသည်။ သူတို့အဆိုအရ ယေရှုသည် တရားကို ဖောက်ဖျက်သော အပြစ်ရှိသူဖြစ်သည်။ သူတို့၏ဆင်ခြင်တုံတရားတွင် ပြဿနာများစွာရှိသည်။ ယေရှုကို ဗလသန်နေ့ဖောက်သည်ဟု စွပ်စွဲခြင်းဖြင့် အံ့ဖွယ်အမှုဖြစ်ကြောင်း ယူဆရာရောက်ပြီး အံ့ဖွယ်အမှုကို ဘုရားသခင်ကြောင့်ဟု ဆိုခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ယေရှုအားဖြင့် အမှုပြုကြောင်း ဝန်ခံရာရောက်သည်။ ထိုသူသည် ထိုအချက်ကို သတိပြုမိသည် (ကြည့် ယောဟန် ၉:၃၁)။ ဤကိစ္စတွင် ဗလသန်နေ့ဖြစ်ခြင်းသည် အရေးအကြီးဆုံးမဟုတ်တော့ပေ။ ဗက်သတာအနာကင်းခြင်း (အခန်း ၅) နှင့်မတူဘဲ ဗလသန်နေ့ပြဿနာသည် ဆွေးနွေးချက်တွင် သိပ်မအရေးမကြီးပေ။ ယေရှုသည် ဗလသန်နေ့ကို ဖောက်သည်ဟု ပိုမိုအခိုင်အမာ ဆိုလေလေ အံ့ဖွယ်အမှုပြုသည်ကို ပိုမိုအသိအမှတ်ပြုရာရောက်လေဖြစ်သည်။

9:24–34. Interrogating the Man. Unable to contest the miracle, the Jewish leaders tried to create doubts about the integrity of the spiritual life of Jesus. Concluding that it would be unproductive to continue to interrogate the parents of the former blind man, they called the man for the second time. This time they attempted to convince him that God, and not Jesus, should be praised for the miracle. In their estimation Jesus was a sinner, a transgressor of the law. Their logic was fraught with problems. By accusing Jesus of breaking the Sabbath they were in principle assuming that the miracle took place, whereas by telling the man that the miracle should be ascribed to God, not to Jesus, they were admitting that God worked through Jesus, something the man did not fail to notice (cf. John 9:31). In this case, the fact that it was a Sabbath day would not have been the most important thing. Perhaps this is why, contrary to what happened in relation to the healing at Bethesda (chap. 5), the issue of the Sabbath itself was not that important in the discussion. The more the Jews insisted that Jesus had broken the Sabbath, the more they would have recognized that He performed the miracle.

 

သို့ရာတွင် ထိုသူသည် ယေရှုသည် အပြစ်ရှိသလားဟူသော သီအိုရီဆွေးနွေးချက်ထဲ မဝင်ချင်ပေ။ သူ၏ဖြေဆိုချက်၏ ရည်ရွယ်ချက်ရှိမှုသည် အံ့ဖွယ်ဖြစ်သည်။ တစ်ခုသာသိသည်မှာ ယခင်က ကန်းခဲ့ပြီး ယခုမျက်စိပွင့်သည်ဟူသောအချက်ဖြစ်သည် (၉:၂၅)။ အံ့ဖွယ်အမှုကို ငြင်းဆန်၍မရ၊ ယုဒလူတို့ ရှင်းပြရမည်ဖြစ်သည်။ နောက်ဆက်တွဲ စကားပြောဆိုမှုသည် ဧဝံဂေလိတွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုသူ၏ဆင်ခြင်တုံတရား၏ ရိုးရှင်းမှုသည် ခေတ်ပေါ်ယုဒဘာသာ၏ ဉာဏ်ပညာရှင်ဟု ယူဆရသူများပင် မမီနိုင်ပေ။ အနတ္တအနေဖြင့် သူတို့၏မယုံကြည်မှုက ယေရှုသည် ဘုရားသခင်ထံမှ လာသည်ကို အသိအမှတ်မပြုနိုင် (ကြည့် အခြား ၂၉) သို့သော် အံ့ဖွယ်အမှုကိုယ်တိုင်က အတိအကျ ဆန့်ကျင်ဘက်ကို သက်သေပြနေသည်။ ထိုသူကို အပြစ်နှင့်မွေးသည်ဟု စွပ်စွဲခြင်းဖြင့် သူတို့ ဆန့်ကျင်ရန်ကြံသော အချက်နှစ်ခုကို အမှတ်တမဲ့ ဝန်ခံရာရောက်သည်။ မွေးရာပါကန်းသည်နှင့် ထင်ရှားသော အံ့ဖွယ်အမှုဖြစ်သည်ဟူသော အချက်များဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ အမှုရှုံးသည်။ ခိုင်မာသော ငြင်းခုန်ချက် မရှိသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် အကြမ်းဖက်မှုကို အားကိုးရတော့သည်။ ထိုသူကို တရားစရပ်မှ နှင်ထုတ်သည် (ကြည့် အခြား ၂၂)။ ငြင်းခုန်ချက် ကင်းမဲ့သောအခါ ကျွန်ုပ်တို့ စကားဖြင့်ဖြစ်စေ လက်တွေ့ဖြစ်စေ အကြမ်းဖက်မှုကို အားကိုးတတ်သည်မှာ များသောအားဖြင့် ဖြစ်တတ်သည်။

The man, however, did not want to go into the theoretical discussion of whether Jesus was a sinner or not. The objectivity of his answer is impressive: one thing he knew, that he was blind and now could see (9:25). The miracle could not be disputed, and it was up to the Jews to explain it. The dialogue that follows is delightful, perhaps more than any other in the Gospel. The simplicity of the man’s logic was unsurpassed even by those who supposedly were the wisest representatives of contemporary Judaism. The bottom line is that while their unbelief prevented them from acknowledging that Jesus was from God (cf. v. 29), the miracle itself demonstrated exactly the opposite. By accusing the man of being born in sin, they were tacitly recognizing the two points they were trying to challenge, namely, that he was blind from birth and that a notable miracle had been performed. Thus, they lost their case. In their stubbornness, no other option was left but to resort to violence by throwing the man out of the synagogue (cf. v. 22). As often happens, when we lack persuasive arguments to defend a case, we tend to turn to violence in words or actions to settle our differences.

 

 

³⁵ နှင်ထုတ်သည်အကြောင်းကို ယေရှုသည်ကြားပြီးမှ ထိုသူကိုတွေ့တော်မူလျှင်၊ သင်သည် ဘုရားသခင် ၏ သားတော်ကို ယုံကြည်သလောဟု မေးတော်မူ၏။
³⁶ သခင်၊ အကျွန်ုပ်ယုံကြည်ရမည်အကြောင်း ဘုရားသခင်၏သားတော်ကား အဘယ်သူနည်းဟု မေး လျှောက်သော်၊
³⁷ ယေရှုက၊ သင်သည် ထိုသူကိုမြင်ခဲ့ပြီးသာမက၊ သင်နှင့်ယခု စကားပြောသောသူသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူလျှင်၊
³⁸ သခင်၊ အကျွန်ုပ်ယုံကြည်ပါ၏ဟု လျှောက်၍ ညွတ်ပြပ်ကိုးကွယ်လေ၏။
³⁹ ထိုအခါ ယေရှုကလည်း၊ မျက်စိမမြင်သောသူသည် မြင်စေခြင်းငှါ၎င်း၊ မြင်သောသူကို မျက်စိကန်းစေ ခြင်းငှါ၎င်း၊ ငါသည် တရားစီရင်၍ ဤလောကသို့ ရောက်လာပြီဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴⁰ အထံတော်၌ရှိသော ဖာရိရှဲအချို့တို့သည် ထိုစကားကိုကြားလျှင်၊ ငါတို့သည် မျက်စိကန်းသလောဟု မေးကြ၏။
⁴¹ ယေရှုကလည်း၊ သင်တို့သည် မျက်စိကန်းသည်မှန်လျှင် အပြစ်မရှိ၊ ငါတို့မျက်စိမြင်သည်ဟု ငါတို့ ဆိုကြ၏။ ထိုကြောင့် သင်တို့၌အပြစ်တည်သည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၉:၃၅–၄၁။ ထိုသူ၏ဝန်ခံချက်။ တရားစရပ်မှ နှင်ထုတ်ခံရပြီးနောက် ယေရှုသည် ထိုသူကို ရှာတော်မူပုံရသည်။ ကိုယ်တော်မေးသောမေးခွန်းသည် အပြုသဘောဖြေဆိုရန် ရည်ရွယ်ပြီး ယေရှု၏ အမှန်တကယ် အထောက်အထားကို သတိပေးရန် ဖြစ်သည် (အခြား ၃၅)။ ထိုသူသည် ယေရှုကို မမြင်ရသေးကြောင်း ညွှန်ပြချက် မရှိပေ။ အသံကိုသာ မှတ်မိနိုင်သော်လည်း သူ၏အတွေ့အကြုံက ယေရှုသည် သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း ယုံကြည်ရန် ပြင်ဆင်ပေးပြီးဖြစ်သည် (ကြည့် အခြား ၃၃)။ ယေရှုသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖော်ပြတော်မူသောအခါ (အခြား ၃၅၊ ကြည့် ၄:၂၅–၂၆၊ ကြည့် “လူသားတော်” စာ ၁၄၂၈) အနာကင်းသောသူသည် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ကိုးကွယ်ခြင်းကို ချက်ချင်းဖော်ပြသည်။ ဤသည်မှာ လက်ဝါးကပ်တိုင်မတိုင်မီ ယောဟန်တွင် ယေရှုကို ကိုးကွယ်သည်ဟု ဖော်ပြချက် တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည် (ကြည့် ၂၀:၂၈)။ စကားပြောဆိုမှုတွင် ထိုသူသည် ယေရှုကို နှစ်ကြိမ် “သခင်” ဟု ခေါ်သည်။ ဂရိဘာသာတွင် ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ခြင်းမှ (၉:၃၆) အာဏာဏာတော်ကို အပြည့်အဝ အသိအမှတ်ပြုခြင်းသို့ (အခြား ၃၈) ပြောင်းလဲလာသည်။ “လူသားတော်” ဆိုသော ဘွဲ့တော်သည် ယေရှု၏ ကိုယ်ကိုကိုယ်ဗျာဒိတ်ပြုတော်မူခြင်း၏ ခွဲခြားမှုသဘောကို အလေးပေးသည် (ကြည့် ၃:၁၇–၂၀၊ ၅:၂၂–၂၄၊ နောက်ထပ်အချက်အလက်အတွက် ၅:၂၅–၂၉)။ ယောဟန်တွင် ယေရှုသည် နှုတ်ကပတ်တော် သို့မဟုတ် လုပ်ရပ်အားဖြင့် ကိုယ်ကိုကကို ဗျာဒိတ်ပြုတော်မူတိုင်း လူများကို ယုံကြည်သူနှင့် မယုံကြည်သူဟု ခွဲခြားသည်။ တရားစီရင်ခြင်းသည် ကိုယ်တော်လာတော်မူရခြင်း ရည်ရွယ်ချက်မဟုတ် (၃:၁၇၊ ၁၂:၄၇) သို့သော် မလွှဲမရှောင်သာ ရလဒ်ဖြစ်သည်။ ယေရှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လူများသည် ကိုယ်တော်ကို မည်သို့တုံ့ပြန်သည်နှင့်အညီ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် တရားစီရင်ခြင်းခံကြရသည်။

9:35–41. Confession of the Man. After the man’s expulsion from the synagogue, Jesus apparently searched for him. The question He asked presupposed a positive answer and is designed to call the attention of the man to the true identity of Jesus (v. 35). There is no indication that the man had yet seen Jesus. All he could remember was His voice, but his experience had prepared him to believe that Jesus was not an ordinary man (cf. v. 33). When Jesus came to him and identified Himself (v. 35; cf. 4:25–26; see “Son of Man,” p. 1428), the former blind man did not hesitate to express his belief and to adore Him. This is the only reference in John to someone worshiping Jesus prior to the crucifixion (cf. 20:28). In the dialogue, the man addressed Jesus twice as “Lord,” moving, in the Greek, from a polite greeting (9:36) to a full acknowledgment of His authority (v. 38). The title “Son of Man” emphasizes the polarizing character of Jesus’s self-revelation (cf. 3:17–20; 5:22–24; for further information see 5:25–29). In John, whenever Jesus reveals Himself through words or actions, He divides people into believers and unbelievers. Judgment, however, was not the purpose of His coming (3:17; 12:47), but it is the inevitable outcome. That is to say, when confronted by Jesus, the people pass judgment on themselves by the way they respond to Him.

 

၉:၃၉ တွင် အံ့ဖွယ်အမှုကို အခြေခံ၍ ဤအကြံအစည်ကို မျက်စိမြင်ခြင်းနှင့် မျက်စိကန်းခြင်းအနေဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ ယေရှုသည် လောက၏အလင်းတော်အဖြစ် လာတော်မူကြောင်း အံ့ဖွယ်အမှုဖြင့် တရားမျှတစေတော်မူသည် (အခြား ၅၊ ကြည့် ၈:၁၂၊ ၁၂:၄၆)။ အလင်းတော်၏ ဆန့်ကျင်ဘက်အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ အမှောင်ကို ဖယ်ရှားရုံသာမက မျက်စိကို မျက်စိကန်းစေနိုင်သည်။ ယေရှုအားဖြင့် အသုံးချသောအခါ အပြစ်၏အမှောင်ဖြင့် ကန်းသောသူများသည် အလင်းရရှိနိုင်ပြီး အလင်းမလိုဟု ခံစားရသူများသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အမှောင်ထဲ ဝင်သွားသည်။ အနာကင်းသောသူသည် ပထမအမျိုးအစားဖြစ်ပြီး ဖာရိရှဲတို့သည် ဒုတိယအမျိုးအစားဖြစ်သည်။ မယုံကြည်ခြင်းသည် ခွင့်လွှတ်၍မရ (၉:၄၁၊ ၁၅:၂၂)။ ယုဒခေါင်းဆောင်များသည် မိမိတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ မျက်စိကန်းမှုကို အသိအမှတ်ပြု၍ နှိမ့်ချစွာ ယေရှုထံ အနာကင်းခံယူခဲ့လျှင် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားပြီး ဘုရားသခင်၏အလင်းတော်ကို မျက်စိမှိတ်ထားသူများကို ဘယ်သူမျှ၊ ယေရှုပင်လျှင် ကူညီနိုင်မည်မဟုတ် (ကြည့် ၃:၁၉၊ ၅:၄၀၊ ၈:၂၄)။

In 9:39, and certainly based on the miracle, this idea is worked out in terms of sight and blindness. Jesus justified the miracle by saying that He had come as the light of the world (v. 5; cf. 8:12; 12:46). The paradoxical effect of light—even natural light—is that at the same time that it dispels darkness it dazzles sight. When applied to Jesus, this means that with His coming, those who have been blinded by the darkness of sin could be enlightened, while those who do not feel the need for light move into deeper darkness. The healed man belongs to the first category, the Pharisees to the second. Unbelief is inexcusable (9:41; 15:22). Had the Jewish leaders recognized their spiritual blindness and humbly come to Jesus for healing, they would have found it. But no one, not even Jesus, can help those who deceive themselves and shut their eyes to the divine light (cf. 3:19; 5:40; 8:24).