Myanmar 3AM (Official)

အခန်းကြီး - ၆

၆:၁–၇၁ ကောင်းကင်မှဆင်းသက်လာသောအစာအာနိသင်

အခန်း ၅ ကဲ့သို့ပင် အခန်း ၆ သည် အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခု (နှစ်ခါတိုင်းသောအံ့ဖွယ်အမှု) ဖြင့်စတင်ပြီး ဂျူးလူမျိုးတို့၏ မယုံကြည်မှုကြောင့် ယေရှုနှင့်ရင်ဆိုင်ခြင်းအကြောင်း ရှည်လျားစွာဖော်ပြထားသည်။ ပသခါပွဲနီးလာပြီဖြစ်သည်။ ယေရှုအမှုတော်စတင်ချိန်မှ ယခုအချိန်အထိ တတိယအကြိမ်မြောက်ပသခါပွဲဖြစ်သည် (နှိုင်းယှဉ် ၂:၁၃၊၅:၁)။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ပွဲခံရန် မသွားကြောင်း ညွှန်ပြချက်မရှိ။

6:1–71

The Bread from Heaven

As in chapter 5, chapter 6 begins with a miracle (a double miracle) and continues with a lengthy section about Jesus’s confrontation with the Jews because of their unbelief. The Passover was near, apparently the third one since Jesus started His ministry (cf. 2:13; 5:1). There is no indication that He went to Jerusalem this time for the celebrations.

 

 1 ထိုနောက်မှ ယေရှုသည် တိဗေရိအိုင်တည်းဟူသော ဂါလိလဲအိုင်ကို ကူးတော်မူ၏။
² အနာရောဂါစွဲသောသူတို့၌ ပြတော်မူသောနိမိတ်လက္ခဏာတို့ကို လူအစုအဝေးအပေါင်းတို့သည် မြင် ကြသဖြင့် နောက်တော်သို့ လိုက်ကြ၏။
³ ယေရှုသည်တောင်ပေါ်သို့ တတ်ကြွ၍ တပည့်တော်တို့နှင့်အတူ ထိုင်တော်မူ၏။
⁴ ထိုအခါ ယုဒလူတို့၏ပသခါပွဲခံချိန် ရောက်လုနီးသတည်း။
⁵ ယေရှုသည် မျှော်ကြည့်၍ လူအစုအဝေးအပေါင်းတို့သည် အထံတော်သို့လာကြသည်ကို မြင်တော် မူလျှင်၊ ဖိလိပ္ပုအား၊ ဤသူတို့စားစရာမုန့်ကို အဘယ်မှာ ဝယ်မည်နည်းဟုမေးတော်မူ၏။
⁶ ထိုသို့မေးတော်မူသော်၊ မိမိအဘယ်သို့ ပြုမည်ကိုသိတော်မူလျက်ပင် ဖိလိပ္ပုကိုစုံစမ်းခြင်းငှါသာ မေးတော်မူ၏။
⁷ ဖိလိပ္ပုကလည်း၊ ဤသူတို့သည် မုန့်တဖဲ့စီစေ့အောင် ဒေနာရိအပြားနှစ်ရာအဘိုးထိုက်သောမုန့် မ လောက်ပါဟုလျှောက်၏။
⁸ ရှိမုန်ပေတရု၏ညီ အန္ဒြေအမည်ရှိသော တပည့်တော်က၊
⁹ မုယောမုန့်ငါးလုံးနှင့် ငါးကလေးနှစ်ကောင်ပါသော သူငယ်တယောက်ရှိပါ၏။ သို့သော်လည်း ဤမျှ လောက်များစွာသောသူတို့သည်ရှိကြသည်ဖြစ်၍၊ ထိုမုန့်နှင့် ငါးနှစ်ကောင်တို့ကို အဘယ်ပြောစရာ ရှိပါသနည်း ဟုလျှောက်၏။
¹⁰ ယေရှုကလည်း၊ လူများတို့ကိုလျောင်းကြစေဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုအရပ်၌ မြက်ပင်ထူပြောလျက်ရှိသည် ဖြစ်၍၊ အရေအတွက်အားဖြင့် ငါးထောင်မျှလောက်သော လူတို့သည် လျောင်းကြ၏။
¹¹ ယေရှုသည်မုန့်ကိုယူ၍ ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းပြီးမှ တပည့်တော်တို့အား ဝေငှတော်မူ၍၊ တပည့် တော်တို့သည် လျောင်းသောသူတို့အားဝေငှပြန်၏။ ထိုနည်းတူ ငါးနှစ်ကောင်းကိုလူများလိုချင်သမျှ ဝေငှကြ၏။
¹² ထိုသူတို့သည်ဝကြပြီးမှ ကိုယ်တော်က၊ ဘာမျှ မပျောက်စေခြင်းငှာ ကြွင်းကျန်သောအကျိုးအပဲ့တို့ကို ကောက်သိမ်းကြလော့ဟု တပည့်တော်တို့အား မိန့်တော်မူသည်ဖြစ်၍၊
¹³ စားသောသူတို့၌ ကျန်ကြွင်းသော မုရောမုန့် ငါးလုံး၏ အကျိုးအပဲ့တို့ကို ကောက်သိမ်း၍ တဆယ်နှစ် တောင်းအပြည့်ရကြ၏။
¹⁴ ထိုသို့ယေရှုပြတော်မူသော နိမိတ်လက္ခဏာကို ထိုလူများတို့သည်မြင်လျှင်၊ ဤသူကား ဤလောကသို့ ကြွလာရသော ပရောဖက်အမှန်ဖြစ်ဟု ဆိုကြ၏။

¹⁵ ထိုသူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ရှင်ဘုရင်အရာ၌ ချီးမြှောက်ခြင်းငှါလာ၍ အနိုင်အထက်ပြုကြမည် အကြောင်းကို ယေရှုသည်သိတော်မူလျှင်၊ တောင်ပေါ်သို့ တယောက်တည်းကြွတော်မူပြန်၏။

၆:၁–၁၅ လူဦးရေ ၅,၀၀၀ အား ကျွေးမွေးခြင်း

ဤအံ့ဖွယ်အမှုသည် ခရစ်ဝင်ကျမ်း ၄ အုပ်လုံးတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော တစ်ခုတည်းသောအံ့ဖွယ်အမှုဖြစ်ပြီး (နှိုင်းယှဉ် မဿဲ ၁၄:၁၃–၂၁၊မာကု ၆:၃၀–၄၄၊ လုကာ ၉:၁၀–၁၇) ယေရှု၏အထင်ရှားဆုံးအံ့ဖွယ်အမှုများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤအမှုသည် ဂါလိလဲပင်လယ် (တိဘေရီယပင်လယ်ဟုလည်းခေါ်သည်၊ နှိုင်းယှဉ် ယောဟန် ၂၁:၁) အနီးရှိ ဗက်ဆဲဒမြို့အနီး တောင်စောင်းပေါ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဂါလိလဲပင်လယ်သည် အရှည် ၁၃ မိုင် (၂၁ ကီလိုမီတာ)၊ အနံ ၇ မိုင် (၁၁ ကီလိုမီတာ) ရှိသော ဘဲဥပုံသဏ္ဌာန်ရှိ ရေချိုကန်ဖြစ်ပြီး ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အောက် ပေ ၆၀၀ (၁၈၂ မီတာ) ခန့်နိမ့်သည်။ ယော်ဒန်မြစ်သည် မြောက်မှတောင်သို့ စီးဆင်းလျက် ဤကန်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

6:1–15. Feeding the Five Thousand. This is the only miracle of Jesus recorded in all four Gospels (cf. Matt. 14:13–21; Mark 6:30–44; Luke 9:10–17) and is one of His most remarkable. It happened on a hillside near Bethsaida (for more on the location, see commentary on Luke 9:10–17; John 6:16–21), which is on the edge of the Sea of Galilee, also known as the Sea of Tiberias (cf. John 21:1). It is actually an oval-shaped lake of fresh water about seven miles wide by thirteen miles long (11 by 21 km), and nearly six hundred feet (182 meters) below sea level. It is fed by the Jordan River, which flows through it from north to south.

 

ဖန်ဆင်းရှင်ဘုရားသခင်သည် ဖန်ဆင်းရန် ရှိရင်းစွဲပစ္စည်းမလိုအပ် (နှိုင်းယှဉ် မဿဲ ၄:၃၊ ကမ္ဘာဦး ၁) သို့သော် ဤနေရာတွင် လုလင်တစ်ယောက်၏ ရက်ရောမှုကို ဆုချရန်အလို့ငှာ ယေရှုသည် မုန့်ညက် ၅ လုံးနှင့် ငါးငယ် ၂ ကောင်ကို အလုံးအရင်းနှင့် များပြားစေခဲ့သည် (ယောဟန် ၆:၉–၁၁)။ သို့ရာတွင် လူအများသည် ယေရှုကို မညစ်နည်းသိရှိကြသည်မဟုတ်။ သူတို့သည် သူ့ကို ပရောဖက်တစ်ပါးဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ တရားဟောရာကျမ်း ၁၈:၁၅၊ ၁၈ ပါ ထိုပရောဖက်ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည် (ယောဟန် ၆:၁၄၊ နှိုင်းယှဉ် ၁:၂၁၊ ၇:၄၀)။ သူ့ကို ဘုရင်အဖြစ်တင်မြှောက်လိုခြင်းသည် (၆:၁၅) သူ့ကို ရောမတို့ကို နှင်ထုတ်မည့် နိုင်ငံရေးနှင့်စစ်ရေးမေရှိယအဖြစ် သတ်မှတ်ကြခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ ဤသည်မှာ ယေရှုလိုချင်သော အသိအမှတ်ပြုမှုမဟုတ်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ရည်ရွယ်ချက်များအတွက် ယေရှုကို အသုံးချလိုကြသည်ကို သူသိတော်မူသည် (နှိုင်းယှဉ် အပိုဒ် ၂၆)။ ထို့ကြောင့် သူသည် တောင်ပေါ်သို့ တစ်ဦးတည်း ခွာသွားတော်မူသည်။

The Creator God does not need preexisting material (cf. Matt. 4:3) to create (cf. Gen. 1), but here, perhaps to reward a young boy’s generosity, Jesus was willing to multiply the five barley loaves and two fish to feed the multitude (John 6:9–11). The crowds, however, did not recognize Jesus for who He really was. They thought He was a prophet, perhaps the prophet of Deuteronomy 18:15, 18 (John 6:14; cf. 1:21; 7:40). The fact that they wanted to make Him king (6:15) suggests that they also identified Him as a political and military Messiah who would force the Romans out of the country. This was not the recognition Jesus envisaged. He knew they wanted to use Him to pursue their own ends (cf. v. 26); therefore, He decided to slip away into the hills 

 

¹⁶ ညအချိန်ရောက်သောအခါ တပည့်တော်တို့သည် အိုင်သို့သွား၍ လှေထဲသို့ဝင်ရောက်ပြီးလျှင်၊ ကပေရနောင်မြို့သို့ရောက်အံ့သောငှါ အိုင်ကိုကူးကြ၏။
¹⁷ ထိုအခါမှောင်မိုက်ဖြစ်၍ ယေရှုသည် သူတို့ ရှိရာသို့မရောက်သေး။
¹⁸ လေပြင်းမုန်တိုင်းလာ၍ လှိုင်းတံပိုးထလေ၏။
¹⁹ ခရီးတတိုင်ခွဲနှစ်တိုင်လောက် တက်ခတ်၍ရောက်သောအခါ၊ ယေရှုအိုင်ပေါ်မှာ စက်တော်ဖြန့်၍ လှေ အနီးသို့ချဉ်းတော်မူသည်ကို သူတို့သည်မြင်၍ ကြောင့်လန့်ခြင်းရှိကြ၏။
²⁰ ကိုယ်တော်ကလည်း၊ ငါပင်ဖြစ်သည်၊ မကြောင့်လန့်ကြနှင့်ဟု မိန့်တော်မူလျှင်၊ လှေထဲသို့ ကိုယ်တော် တိုင် ဝမ်းမြောက်စွာခံယူကြ၏။

²¹ လှေသည်လည်းရောက်လိုသောရပ်သို့ တခဏခြင်းတွင် ဆိုက်လေ၏။၆:၁၆–၂၁ ရေပြင်ပေါ်တွင် လျှောက်တော်မူခြင်း

ဤအဖြစ်အပျက်ကို အခြားနခရစ်ဝင်ကျမ်း ၂ အုပ်တွင်လည်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (မဿဲ ၁၄:၂၂–၃၃၊ မာကု ၆:၄၅–၅၂)။ ယောဟန်၏မှတ်တမ်းသည် အတိုဆုံးဖြစ်သည်။ မာကု ၆:၄၅ ကို ပထမတစ်ချက်ကြည့်လျှင် တပည့်တော်များသည် ဗက်ဆဲဒသို့ ဦးတည်သွားသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ယောဟန် ၆:၁၇ နှင့် ဆန့်ကျင်နေပုံရသည်။ သို့သော် မာကု ၆:၅၃ နှင့် မဿဲ ၁၄:၃၄ ကို လုကာ ၉:၁၀ နှင့်ဆက်စပ်ကြည့်လျှင် မာကုသည် အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် မပါဝင်သော ခရီးစဉ်အကြောင်း အသေးစိတ်တစ်ခုကို ထည့်သွင်းထားခြင်းဖြစ်သည် (ခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် မကြာခဏဖြစ်ပွားလေ့ရှိသည်)။ လူဦးရေ ၅,၀၀၀ ကျွေးမွေးခြင်းသည် ဗက်ဆဲဒအနီးတွင် မြို့ပြင်တောင်ပေါ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည် (ဂါလိလဲပင်လယ်သို့ စီးဝင်သောမြစ်၏အနောက်ဘက်တွင်ပင် ဖြစ်နိုင်သည်)။ အားလုံးသောခရစ်ဝင်ကျမ်းများအရ သူတို့သည် ဂေနေသာရက်ဒေသတွင်ရှိသော ကပေနာအုံမြို့အနီးတွင် ဆိုက်ကယ်ခဲ့ကြသည် (ဗက်ဆဲဒအနောက်မြောက်ဘက်ကမ်းတစ်လျှောက်)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို ပထမဦးစွာ ဗက်ဆဲဒသို့ (အရှေ့မြောက်ကမ်း) စေလွှတ်ခဲ့ပြီးမှ ကပေနာအုံသို့ ကန်၏မြောက်ဘက်ထိပ်ဖြတ်၍ ဖြတ်ကူးစေခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

6:16–21. Walking on the Water. There are two other accounts of this story (Matt. 14:22–33; Mark 6:45–52). John’s is the shortest one. Mark 6:45 suggests, at first glance, that the disciples were headed toward Bethsaida on the lake, which seems contrary to John 6:17. However, when Mark 6:53 and Matthew 14:34 are considered in connection with the location of the feeding of the five thousand (Luke 9:10), it seems that Mark included a small detail of the itinerary that was not included in the other two accounts (which is a common occurrence in the Gospels). The feeding of the five thousand took place near Bethsaida but outside of the city on a hill (perhaps even on the western side of the river that feeds into the Sea of Galilee necessitating a crossing over via boat; for more, see commentary on Luke 9:10–17). Since all accounts (including Mark’s) have them ending up near Capernaum in the region of Gennesaret (which is west of Bethsaida, along the northwest shoreline), it may be that Jesus first sent the disciples to Bethsaida (along the northeast shoreline) after the feeding of the five thousand before they set out for Capernaum across the northern tip of the lake.

 

ဂါလိလဲပင်လယ်သည် ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အောက် ပေ ၆၀၀ (၁၈၂ မီတာ) နိမ့်သောကြောင့် တောင်ပေါ်မှအေးသောလေသည် ကန်ပေါ်ရှိ နွေးထွေးစိုစွတ်သောလေနှင့် ရုတ်တရက်ဆုံမိသောအခါ မုန်တိုင်းများ ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်တတ်သည်။ ဤအံ့ဖွယ်အမှုကို ယောဟန်သည် “နိမိတ်လက္ခဏာ” ဟု မခေါ်ခဲ့ (နှိုင်းယှဉ် ယောဟန် ၂:၁၁၊၄:၅၄၊ ၆:၁၄)၊ လူအများရှေ့တွင် ဘုရားသခင်၏ဘုန်းတော်ကို ထင်ရှားစေခြင်းလည်း မဟုတ်။ ဤအမှု၏အရေးကြီးပုံမှာ ယေရှု၏ သဘာဝတရားအပေါ် အာဏာတော်ကို ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ “ငါပင်ဖြစ်သည်” (ဧဂေါ အေမိ) (၆:၂၀) ဟူသောစကားသည် ပထမတစ်ချက်တွင် ဘုရားသခင်၏နာမတော်ကို တိုက်ရိုက်ရည်ညွှန်းဟန်မတူပုံရသော်လည်း (၈:၂၄၊ ၂၈၊ ၅၈ ကဲ့သို့) တပည့်တော်များကို စိတ်အေးချမ်းစေရန် မိမိကိုယ်ကို ခွဲခြားဖော်ပြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် အလွန်ထူးခြားသောအခြေအနေတွင် ရေပြင်ပေါ်လျှောက်နေစဉ် ဤစကားကို အသုံးပြုခဲ့သောကြောင့် ဘုရားသခင်၏ မိမိဟူသောဗျာဒိတ်ပေးခြင်း အဓိပ္ပာယ်လုံးဝမပါဟု မဆိုနိုင် (ကြည့် “ငါပင်ဖြစ်သည်” အဆိုများ၊ စာ ၁၄၃၀)။

Because the Sea of Galilee lies about six hundred feet (182 meters) below sea level, it is subject to sudden storms when the cool air from the mountains rushes in against the warm moist air over the lake. The miracle itself is not named by John as a sign (cf. John 2:11; 4:54; 6:14), neither was it a public manifestation of Jesus’s divine glory. Its significance lies in the fact that it shows the power of Jesus over nature. His words, “It is I” (egō eimi) (6:20), however, do not at first seem to have the character of a divine designation (as in 8:24, 28, 58). These words may have been a self-identification destined to calm the disciples and encourage them. Nevertheless, the divine designation may not be totally absent from Jesus’s meaning because He used the expression as a self-revelation in an extremely unusual circumstance—He was walking on the water (see “The ‘I Am’ Sayings,” p. 1430).

 

ထိုနေ့တွင် တပည့်တော်များသည် ဆန့်ကျင်ဘက်အတွေ့အကြုံနှစ်မျိုးကို ခံစားခဲ့ကြရသည်။ အားတက်သရောနှင့် မျှော်လင့်ချက်ပြည့်ဝသော တောင်ထိပ်မှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် စမ်းသပ်ခြင်းခံရသော ချိုင့်ဝှမ်းသို့ ရောက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယေရှုသည် သူတို့၏စိုးရိမ်ခြင်းကို ဖြေဖျောက်ပေးပြီး စိတ်နှလုံးငြိမ်သက်မှုကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည်။ မည်မျှပင်နက်ရှိုင်းဖွယ်ကောင်းသော ချိုင့်ဝှမ်းဖြစ်ပါစေ ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ အမြဲရှိနေမည်ဖြစ်သည် (နှိုင်းယှဉ် ဆာလံ ၂၃:၁–၄)။

That day the disciples experienced two opposing realities: from the mountaintop of excitement and hope, as they also shared the same messianic hope of those who were fed (cf. Matt. 20:20–24; Mark 10:35–41; Luke 24:15–21), to the valley of trials and anxieties. But Jesus was there to alleviate their fears and bring peace to their hearts. No matter how deep and frightful our valley is, Jesus will always be there with us (cf. Ps. 23:1–4).

 

²² အိုင်တဘက်၌နေသော လူအစုအဝေးတို့သည်ကား၊
²³ အထက်ကသခင်ဘုရားသည် ကျေးဇူးတော်ကိုချီးမွမ်းပြီးမှ၊ လူများသည် မုန့်ကိုစားကြရာ အရပ်နှင့် အနီး၊ တိဗေရိမြို့မှ အခြားသောလှေငယ်များ လာသော်လည်း၊ မနေ့၌ တပည့်တော်တို့ဝင်သော လှေမှတပါး အဘယ်လှေမျှမရှိသည်ကို၎င်း၊ ယေရှုသည်ထိုလှေထဲသို့ တပည့်တော်နှင့်အတူ ဝင်တော်မမူဘဲလျက်၊ တပည့် တော်တို့သာ သွားသည်ကို၎င်း မြင်ကြ၍၊
²⁴ ထိုအရပ်၌ ယေရှုမှစသော တပည့်တော်တို့မရှိသည်ကိုသိကြသဖြင့်၊ နက်ဖြန်နေ့၌ လှေစီး၍ ယေရှုကို ရှာခြင်းငှါ ကပေရနောင်မြို့သို့သွားကြ၏။
²⁵ အိုင်တဘက်၌တွေ့လျှင်၊ အရှင်ဘုရား၊ အဘယ်သောအခါ ဤအရပ်သို့ ကြွလာတော်မူသနည်းဟု မေးလျှောက်ကြ၏။
²⁶ ယေရှုကလည်း၊ ငါအမှန်အကန်ဆိုသည်ကား၊ သင်တို့သည်နိမိတ်လက္ခဏာတို့ကို မြင်သောကြောင့် ငါ့ကိုရှာသည်မဟုတ်။
²⁷ မုန့်ကို စား၍ဝသောကြောင့်သာ ရှာကြ၏။ ပျက်စီးတတ်သောအစာကိုရခြင်းငှါ မကြိုးစားကြနှင့်။ လူသားသည် သင်တို့အား ပေး၍ ထာဝရအသက်နှင့်အမျှ တည်တတ်သောအစာကိုရခြင်းငှါ ကြိုးစားကြလော့။ ထိုသားသည် ခမည်းတော်ဘုရား၏တံဆိပ်ခတ်ခြင်းကို ခံသောသူဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁸ ထိုသူတို့ကလည်း။ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်နှင့်ညီသော အကျင့်ကိုကျင့်ခြင်းငှါ အဘယ်သို့ ပြုရ ပါမည်နည်းဟု မေးလျှောက်ကြ၏။
²⁹ ယေရှုကလည်း၊ ဘုရားသခင်စေလွှတ်တော်မူသောသူကို ယုံကြည်ခြင်းအကျင့်ကား၊ အလိုတော်နှင့် ညီသောအကျင့်တည်းဟု မိန့်တော်မူ၏။

၆:၂၂–၂၉ ထာဝရတည်တံ့သောအစာ

နောက်နေ့တွင် မုန့်နှင့်ပတ်သက်သော အံ့ဖွယ်အမှုကြောင့် လူအများသည် ယေရှုကိုရှာဖွေကြပြီး ကပေနာအုံမြို့တွင် တွေ့ကြသည် (ယောဟန် ၆:၂၂–၂၄)။ ညဉ့်အခါကမ်းနားတွင် လှေတစ်စီးသာရှိခဲ့ပြီး ယေရှုသည် တပည့်တော်များနှင့်အတူ မပါခဲ့ကြောင်ကို သတိရသောကြောင့် သူတို့အံ့ဩကြသည်။ ဤအသေးစိတ်အချက်များကို ဖော်ပြခြင်းအားဖြင့် ယောဟန်သည် ယေရှုကန်ကိုဖြတ်ကူးပုံ၏ အံ့ဖွယ်သဘောကို သွယ်ဝိုက်သက်သေပြထားသည်။ ယေရှုသည် သူတို့၏အမြင်နှင့် ဦးစားပေးမှုများကို အလွန်ပြောင်းလဲရန် ပြောကြားခဲ့သည်။ အသက်ရှည်စေသော အစာအတွက် ကြိုးစားကြလော့ဟု မိန့်တော်မူသည် (နှိုင်းယှဉ် ၆:၃၃၊ မဿဲ ၄:၄)။ ထိုအစာသည် လူ့အားထုတ်မှုဖြင့် မရရှိနိုင်ဘဲ “လူသား၏သား” က လွတ်လပ်စွာပေးသနားမည်ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၆:၂၇)။ အပိုဒ် ၂၉ တွင် “ကြိုးစားခြင်း” ဟူသောစကားသည် “ယုံကြည်ခြင်း” ကို ဆိုလိုကြောင်း ရှင်းလင်းထားသည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်ထံမှလာသော သူအဖြစ် ယေရှုကို ယုံကြည်ခြင်းသာလျှင် ထာဝရအသက်ရရှိရန် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းဖြစ်သည် (၁၇:၃၊ နှိုင်းယှဉ် ၆:၄၀၊ ၂၀:၃၁၊ ၁ ယောဟန် ၅:၁၃)။

6:22–29. Food that Endures. Still impressed with the miracle of the bread, the following day the multitude looked for Jesus and found Him in Capernaum, on the northwest side of the lake (John 6:22–24). They were surprised as they recalled that the night before there was only one small boat on the shore and that Jesus had not sailed in it with the disciples. By mentioning these details, John certainly furnishes indirect evidence for the supernatural way in which Jesus crossed the lake. Jesus told them to drastically change their perspectives and priorities, leaving behind their short-sighted and materialistic notions that controlled their existence (cf. v. 15). They were to work for the food that endures forever (cf. 6:33; Matt. 4:4). That food, which in this context stands for life, would not be theirs by a human achievement but was something the Son of Man would freely give to them (John 6:27). In fact, v. 29 clarifies that by using the verb “to work” Jesus means “to believe.” In the Gospel of John, the only way to have eternal life is by believing in Jesus as the One who came from God (17:3; cf. 6:40; 20:31; 1 John 5:13).

 

³⁰ ထိုသူတို့ကလည်း၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်မျက်စိနှင့်မြင်၍ ကိုယ်တော်ကိုယုံကြည်မည်အကြောင်း အဘယ်နိမိတ်လက္ခဏာကို ပြတော်မူသနည်း။ အဘယ်အမှုကို ပြုတော်မူသနည်း။
³¹ ကျမ်းစာ၌လာသည်ကား၊ ထိုသူတို့ စားစရာဘို့ ကောင်းကင်မှမုန့်ကို ပေးတော်မူသည်ဟု လာသည်နှင့် အညီ၊ ငါတို့ဘိုးဘေးများသည်တော၌ မန္နကိုစားကြသည်ဟု လျှောက်ကြ၏။
³² ယေရှုကလည်း၊ ငါအမှန်အကန်ဆိုသည်ကား၊ မောရှသည် ကောင်းကင်မုန့်ကို သင်တို့အားမပေး၊ ခမည်းတော်သည် မှန်သောကောင်းကင်မုန့်ကို သင်တို့အား ပေးတော်မူ၏။
³³ ဘုရားသခင်၏မုန့်မူကား၊ ကောင်းကင်မှဆင်းသက်၍ လောကီသားတို့အားအသက်ကို ပေးသောမုန့် ပေတည်းဟုမိန့်တော်မူလျှင်၊
³⁴ သခင်၊ ထိုမုန့်ကိုအကျွန်ုပ်တို့အား အစဉ်မပြတ်ပေးတော်မူပါဟု လျှောက်ကြ၏။
³⁵ ယေရှုကလည်း၊ ငါသည်အသက်မုန့်ဖြစ်၏။ ငါ့ထံသို့လာသောသူသည် နောက်တဖန် အဆာအမွတ် မခံရ။ ငါ့ကို ယုံကြည်သောသူသည် နောက်တဖန် ရေငတ်မခံရ။
³⁶ သို့သော်လည်းသင်တို့သည် ငါ့ကိုမြင်လျက်ပင် မယုံကြည်ကြဟု ငါဆိုခဲ့ပြီ။
³⁷ ခမည်းတော်သည် ငါ့အား ပေးတော်မူသမျှသောသူတို့သည် ငါထံသို့လာကြလိမ့်မည်။ ငါ့ထံသို့လာ သောသူကို ငါသည်အလျင်မပယ်။
³⁸ အကြောင်းမူကား၊ ငါသည် ကိုယ်အလိုသို့လိုက်ခြင်းငှါ ကောင်းကင်မှဆင်းသက်သည်မဟုတ်။ ငါ့ကို စေလွှတ်တော်မူသောသူ၏ အလိုတော်သို့လိုက်ခြင်းငှါ ဆင်းသက်၏။
³⁹ ငါ့ကိုစေလွှတ်တော်မူသောခမည်းတော်၏ အလိုတော်ကား၊ ငါ့အားပေးသောသူတို့တွင် တစုံတယောက် ကိုမျှ ငါမပျောက်စေရဘဲ၊ နောက်ဆုံးသောနေ့၌ ထိုသူအပေါင်းတို့ကို ထမြောက်စေခြင်းငှါ၎င်း၊
⁴⁰ သားတော်ကို ကြည့်မြင်၍ ယုံကြည်သောသူရှိသမျှတို့သည် ထာဝရအသက်ကိုရစေခြင်းငှါ၎င်း အလို တော်ရှိ၏။ ငါသည်လည်းနောက်ဆုံးသောနေ့၌ ထိုသူတို့ကို ထမြောက်စေမည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၆:၃၀–၄၀ အသက်ပေးသောမုန့်

ယုံကြည်ရန် နိမိတ်လက္ခဏာတစ်ခု တောင်းဆိုခြင်းအားဖြင့် လူအများသည် ယေရှုမိန့်တော်မူသည်အတိုင်း ကိုင်း မိမိတို့၏တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သောအကြောင်းကို အတည်ပြုခဲ့ကြသည်။ လူထောင်ပေါင်းများစွာ အံ့ဖွယ်အားဖြင့် ကျွေးမွေးခံရပြီးမှ နိမိတလက္ခဏာတောင်းဆိုနေကြသည် (ယောဟန် ၆:၃၀)။ သူတို့သည် မုန့်ကို အဆုံးမဲ့ရရှိရန်သာ ရှာဖွေနေကြသည်။ မာန္နကို ကိုးကားခြင်းအားဖြင့် (အပိုဒ် ၃၁၊ နှိုင်းယှဉ် ဆာလံ ၇၈:၂၄) သူတို့သည် ယေရှုအား ယခင်အံ့ဖွယ်အမှုကို ထပ်လုပ်ရန်သော်လည်းကောင်း၊ သာ၍ကြီးမားသောအမှုလုပ်ရန်သော်လည်းကောင်း စိန်ခေါ်နေကြသည်။ ဤအခွင့်အရေးကို ယေရှုအသုံးပြု၍ အရေးကြီးသောအမှန်တရား ၂ ချက်ကို အတည်ပြုတော်မူသည်။ (၁) ကောင်းကမှဆင်းသက်လာသော မုန့်ကို ပေးသောသူမှာ မောရှေမဟုတ်၊ ဘုရားသခင်ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၆:၃၂၊ ထွက်မြောက်ရာ ၁၆:၁၅–၁၆)၊ (၂) ကမ္ဘာကို အသက်ပေးသော စစ်မှန်သောမုန့်မှာ ခမည်းတော်ပေးသနားသောသူဖြစ်ပြီး (၆:၃၃၊ နှိုင်းယှဉ် ၁:၁၄၊ ၄၅၊ ၅:၃၉–၄၀၊ ၄၆) ထိုမုန့်ကို ခံယူသောသူသည် နောက်တစ်ဖန် ငတ်မွတ်ခြင်း ငတ်မွတ်ခြင်းမရှိတော့ (၆:၃၅)။ ဤသည်မှာ ဟေရှာယ ၄၉:၈၊ ၁၀ ကို ပေါင်းစပ်ထားသော မေရှိယတောင်းဆိုချက်ဖြစ်ပြီး အသက်ပေးသောမုန့်နှင့် အသက်ရှင်သောရေတို့ကို ပေးစပ်ထားသည် (ယောဟန် ၄:၁၀–၁၄)။ လူများ၏အခြေအနေမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ဟု ထင်ရသည်။ သူတို့တောင်းဆိုနေသော နိမိတ်လက္ခဏာကို မြင်ခဲ့ပြီးမှ မယုံကြည်ကြ။ ယုံကြည်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်မှလွတ်လပ်သော လူ့အောင်မြင်မှုမဟုတ်ကြောင်း ယေရှုရှင်းပြတော်မူသည်။ ဘုရားသခင်၏နှှလုံးထဲတွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိလျှင် မည်သူမျှ သူ့ထံသို့ လာနိုင်သည် မဟုတ် (နှိုင်းယှဉ် ၆:၄၄–၄၅၊ ၁၀:၂၇–၂၉၊ ၁၆:၇–၉၊၁၇:၂၊ ၆–၈၊ ၁၈:၉)။ သို့သော် လူတိုင်းသည် တုံ့ပြန်ပုံကို ဆုံးဖြတ်ခွင့်ရှိသည် (၃:၁၉–၂၀၊ ၅:၄၀၊ ၈:၂၄၊ ၁၂:၄၆)။ ဤလူများသည် ယေရှုထံသို့ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် မလာကြ၊ ခမည်းတော်အား နာခံခြင်းနှင့် ပြောင်ပြောင်တင်းတင်ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။

6:30–40. Bread of Life. By stipulating a sign as a condition to believe in Jesus, the multitude confirmed what Jesus had just said, that is, that they were there for selfish reasons. Thousands of people had been miraculously fed the day before, and in spite of this they asked for a sign (John 6:30). They appeared to be merely looking for an unending supply of food. In fact, by reminding Jesus of the manna, the “bread from heaven” (v. 31; cf. Ps. 78:24), that for forty years their fathers ate in the wilderness (Ex. 16:35), they seemed to suggest that Jesus either repeat His earlier miracle or do something even greater. This gave Jesus the opportunity to affirm two important truths: (1) it was not Moses who gave them the bread from heaven, but God (John 6:32; Ex. 16:15–16;), and (2) the true bread from heaven, the bread that gives life to the world, is the one that the Father gives (John 6:33; cf. 1:14, 45; 5:39–40, 46), and those who receive it will never be hungry or thirsty again (6:35). This is truly a messianic claim (cf. Is. 49:8, 10) that combines two images: the bread of life and the living water (John 4:10–14). The condition of the people seemed to be hopeless. They had already seen the sign they were asking for, and yet they did not believe. Jesus clarified that believing is not a human achievement independent from God. No one can come to Him without divine activity in his or her heart (cf. 6:44–45; 10:27–29; 16:7–9; 17:2, 6–8; 18:9). Yet every person can decide how to respond (3:19–20; 5:40; 8:24; 12:46). These people were not responding favorably, and by not coming to Jesus in faith they are depicted in stark contrast to Jesus’s obedience to the Father.

 

⁴¹ ငါသည်ကောင်းကင်မှဆင်းသက်သောမုန့်ဖြစ်၏ဟု မိန့်တော်မူသည်ကို ယုဒလူတို့က၊
⁴² ဤသူသည် ယောသပ်၏သား ယေရှုဖြစ်သည်မဟုတ်လော။ သူ၏မိဘကိုငါတို့သိသည်မဟုတ်လော။ ငါသည် ကောင်းကင်မှဆင်းသက်၏ဟု သူသည်အဘယ်သို့ဆိုရသနည်းဟု ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်လျက် ဆိုကြ၏။
⁴³ ယေရှုကလည်း၊ ငါ့ကိုအချင်းချင်းကဲ့ရဲ့၍ အပြစ်မတင်ကြနှင့်။
⁴⁴ ငါ့ကို စေလွှတ်တော်မူသောခမည်းတော်သည် သွေးဆောင်တော်မမူလျှင်၊ အဘယ်သူမျှ ငါ့ထံသို့ မလာ နိုင်။ လာသောသူကိုနောက်ဆုံသောနေ့၌ ငါထမြောက်စေမည်။
⁴⁵ အနာဂတ္တိကျမ်းစာ၌လာသည်ကား၊ ထိုသူအပေါင်းတို့သည် ဘုရားသခင်ဆုံးမသွန်သင်တော်မူသောသူ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်ဟုလာသည်နှင့်အညီ။ ခမည်းတော်ထံ၌နားထောင်၍ နည်းခံသောသူမှန်သမျှတို့သည် ငါ့ထံသို့ လာကြ၏။
⁴⁶ ထိုသို့ငါဆိုသော၊ ဘရားသခင့်အထံတော်က ကြွလာသောသူမှတပါး တစုံတယောက်တယောက်သော သူသည် ခမည်းတော်ကိုမြင်ခဲ့ပြီဟု မဆိုလို။ ကြွလာသောသူဟူမူကား၊ ခမည်းတော်ကို မြင်ခဲ့ပြီ။
⁴⁷ ငါအမှန်အကန်ဆိုသည်ကား၊ ငါ့ကို ယုံကြည်သောသူသည် ထာဝရအသက်ကိုရ၏။
⁴⁸ ငါသည်အသက်မုန့်ဖြစ်၏။
⁴⁹ သင်တို့ဘိုးဘေးများသည် တော၌မန္နကိုစားလျက် သေရကြ၏။
⁵⁰ ကောင်းကင်မှဆင်းသက်သောမုန့်ကို စားသောသူသည် သေခြင်းနှင့်ကင်းလွတ်၏။
⁵¹ ငါသည်ကောင်းကင်မှဆင်းသက်သောအသက်မုန့်ဖြစ်၏။ ဤမုန့်ကို စားသောသူမည်သည်ကား၊ အစဉ် မပြတ်အသက်ရှင်လိမ့်မည်။ ငါပေးသောမုန့်ကား၊ လောကီသားတို့၏ အသက်အဘို့အလိုငှါ စွန့်သောငါ၏ အသားပေတည်းဟုမိန့်တော်မူ၏။

၆:၄၁–၅၁ ဂျူးလူမျိုး၏ညည်းညူခြင်း

ယောဟန်ကျမ်းတွင် ယေရှုဆန့်ကျင်မှုများအများစုသည် ယေရှု၏မူလဇစ်မြစ်နှင့်သက်ဆိုင်သည် (၆:၄၁–၄၂၊ ၆၂၊နှိုင်းယှဉ် ၇:၂၇–၂၉၊ ၄၁–၄ှ၊ ၈:၁၄၊ ၂၃–၂၇၊ ၅၆–၅၉၊၉:၂၉)။ သူတို့သည် ယေရှု၏လူ့ဇာတိခံယူမှုကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး ဘုရားသခင်မှဆင်းသက်လာမှုကို လျစ်လျူရှုထားသောကြောင့် ယေရှုကို စက်ဆုပ်ရွံရှာကြပြီး ထာဝရအသက်ကို ခံစားခွင့်မရတော့ (နှိုင်းယှဉ် ၁:၄၆၊ မဿဲ ၁၃:၅၅)။ အပိုဒ် ၄၄ နှင့် ၃၇ သည် အပြိုင်ဖြစ်ပြီး အခြေခံမဲ့ ကြိုတင်ရွေးကောက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ (နှိုင်းယှဉ် ယောဟန် ၅:၄၀) ယုံကြည်သူများ၏ ကယ်ကို ဘုရားသခင်က ဦးစွာလှုပ်ရှားပေးကြောင်း သွန်သင်သည် (နှိုင်းယှဉ် ၁၆:၉၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၃၊ ၁ သက်သာလောနိက ၄:၈။ ကြည့် “ကြိုတင်ရွေးကောက်ခြင်း”၊ စာ ၁၅၈၃)။ ယေရှုထံသို့ လာသောသူများမှာ ဘုရားသခင်၏သွန်သင်ခွင့်ပြုသောသူများဖြစ်သည် (ဟေရှာယ ၅၄:၁၃)။ သို့သော် ဘုရားသခင်ကို တိုက်ရိုက်မျက်မြင်တွေ့ခြင်းမဟုတ် (ယောဟန် ၁:၁၈၊ ၅:၃၇၊ ၁ ယောဟန် ၄:၁၂)။ ခမည်းတော်ထံမှလာသော သားတော်သာလျှင် ခမည်းတော်ကို မြင်ဖူးသည် (ယောဟန် ၁:၁၄၊ ၁၈၊ ၃:၁၆၊ ၁၈၊ ၁ ယောဟန် ၄:၉)။ ထို့ကြောင့် သားတော်သည် ယုံကြည်သူတိုင်းအား ထာဝရအသက်ပေးသနားရန် ဘုရားသခင်၏အာဏာတော်ရှိသည်။ လူများသည် မန္နာကဲ့သို့ အမြဲတည်တံ့သောမုန့်ကို ရှာဖွေနေသော်လည်း မန္နာစားသောသူများအားလုံး နောက်ဆုံးသေကြသည် (၆:၅၈)။ ယေရှုသာလျှင် “အသက်ပေးသောမုန့်” (အပိုဒ် ၄၈) သို့မဟုတ် “အသက်ရှင်သောမုန့်” (အပိုဒ် ၅၁) ဖြစ်သည်။ ဤမုန့်ကို စားသောသူသည် နောက်တစ်ဖန်မသေရ။ ကမ္ဘာ့အသက်အတွက် ပေးသနားသော မိမိ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ပေးမည်ဟု မိန့်တော်မူခြင်းသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အစားထိုးသေခြင်းကို တိတိကျကျ ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (ထိုနည်းတူ hyper ကို ယောဟန်တွင် အသုံးပြုပုံကို ကြည့် ၁၀:၁၁၊ ၁၅၊၁၁:၅၀၊ ၅၁–၅၂၊ ၁၅:၁၃၊ ၁၇:၁၉)။

6:41–51. Complaint of the Jews. In most passages in John where Jesus met opposition, the topic is in regard to the origin of Jesus (John 6:41–42, 62; cf. 7:27–29, 41–44; 8:14, 23–27, 56–59; 9:29). As long as His opponents concentrated on His earthly origin (6:42), ignoring the divine, they would both continue to take offense at Him and be unable to enjoy His gift of eternal life (cf. 1:46; Matt. 13:55). The idea of John 6:44 parallels that of v. 37a. These texts teach not unconditional predestination (cf. John 5:40) but only that God takes the initiative in the salvation of believers (cf. 16:9; Phil. 2:13; 1 Thess. 4:8; see “Predestination,” p. 1583). Those who come to Jesus are those who allow themselves to be taught by God (Is. 54:13). Being taught by God, however, does not mean having visual, direct access to God (cf. John 1:18; 5:37; 1 John 4:12). Only the One who has come from the Father has in fact seen Him because He is the Father’s only Son (John 1:14, 18; 3:16, 18; 1 John 4:9). Hence the Son has divine authority to bestow eternal life on whoever believes in Him. The crowd was looking for a permanent resource of bread, like the manna, but all who ate from it had eventually died (cf. John 6:58). Only Jesus is “the bread of life” (v. 48) or “the living bread” (v. 51). Anyone eating from this bread would never die, because the bread that He would give for (hyper) the life of the world was His own flesh, an unequivocal reference to Jesus’s substitutionary death on the cross. (For the same use of the preposition hyper in John, see 10:11, 15; 11:50, 51–52; 15:13; 17:19).

The “I Am” Sayings

“ငါပင်ဖြစ်သည်” အဆိုများ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ယေရှု၏အမှုတော်အတွင်း ထူးခြားသော “ငါပင်ဖြစ်သည်” (ဧဂေါ အေမိ) အဆို ၇ ခုကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ (၁) ငါသည် အသက်ပေးသောမုန့်ဖြစ်သည် (၆:၃၅၊ ၄၁၊ ၄၈၊ ၅၁)၊ (၂) ငါသည် လောက၏အလင်းဖြစ်သည် (၈:၁၂)၊ (၃) ငါသည် သိုးတို့၏တံခါးဖြစ်သည် (၁၀:၇၊ ၉)၊ (၄) ငါသည် သိုးများအတွက် ကောင်းသောသိုးထိန်းဖြစ်သည် (၁၀:၁၁၊ ၁၄)၊ (၅) ငါသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် အသက်ဖြစ်သည် (၁၁:၂၅)၊ (၆) ငါသည် လမ်းခရီး၊ သမ္မာတရား၊ အသက်ဖြစ်သည် (၁၄:၆)၊ (၇) ငါသည် စစ်မှန်သောစပျစ်နွယ်ပင်ဖြစ်သည် (၁၅:၁၊ ၅)။ The Fourth Gospel recounts seven unique “I am” sayings Jesus pronounced during His ministry, each with egō eimi (“I am”) and a predicate: (1) I am the Bread of Life (6:35, 41, 48, 51); (2) I am the Light of the World (8:12); (3) I am the Door of the Sheep (10:7, 9); (4) I am the Good Shepherd (10:11, 14); (5) I am the Resurrection and the Life (11:25); (6) I am the Way, the Truth, and the Life (14:6); (7) I am the True Vine (15:1, 5).   ၁. ဤအဆိုများ၏အရေးကြီးပုံ။ ဤအဆိုများသည် ယေရှု၏အမှုတော်၏အရေးကြီးသောအချက်များကို အလေးပေးရုံမျှမက လူသားတို့အား ပေးသနားသော ဘုရားသခင်၏ဂုဏ်တော်များကို ဖော်ပြသည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ကတိပြုထားသော ကယ်တင်ခြင်းသည် ယေရှုတွင် ရှိနေပြီဖြစ်သည် (ယေဇကျေလ ၃၄:၂၀–၃၁)။ ယေရှုသည် အလင်းတော်၊ အသက်ပေးသောမုန့်၊ ကောင်းသောသိုးထိန်းစသည်ဖြစ်သည်။ ဤအဆိုများအပြင် နောက်ဆက်တွဲစကားမပါသော “ငါပင်ဖြစ်သည်” အဆိုများလည်းရှိသည် (ဥပမာ ၆:၂၀၊ ၈:၂၄၊ ၂၈၊ ၅၈၊၁၈:၆)။ ဤအဆိုများတွင် ယေရှုသည် အာဗြဟံမရှိမီ ငါရှိခဲ့ပြီး ဓမ္မဟောင်း၏ ဘုရားသခင် ဖြစ်တော်မူကြောင်း ကြေညာတော်မူသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃:၁–၂၀၊ နှိုင်းယှဉ် ဟေရှာယ ၄၁:၄၊ ၄၃:၁၀–၁၃)။ 1. Significance of the Sayings. These sayings are unique in that they not only emphasize an important aspect of Jesus’s ministry but also describe the divine qualities He offers humanity. The salvation God promised in the OT was present in Jesus (cf. Ezek. 34:20–31). Jesus is the Light, the sustaining Bread, the Good Shepherd, etc. In addition to these “I am” statements, Jesus also had others not followed by a predicate (e.g., John 6:20; 8:24, 28, 58; 18:6). In these statements Jesus declared He is the Great I Am, the One who was before Abraham, the God of the OT (e.g., Ex. 3:1–20; cf. Is. 41:4; 43:10–13).   ၂. အဘယ်ကြောင့် ယောဟန်ကျမ်းတွင်သာ ရှိသနည်း။ ဤအဆိုများသည် ယုဒဲပြည်တွင် ယေရှု၏အမှုတော်နှင့် ဆက်စပ်နေသောကြောင့် သုံးပါးတူခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် မတွေ့ရ။ ဂါလိလဲပြည်တွင် ယေရှု၏သွန်သင်ချက်နည်းလမ်းမှာ ဥပမာပုံဥပမာများဖြစ်သည်။ 2. Why Only in John? Why are none of these sayings found in the Synoptic Gospels? Since these sayings occur in connection to Jesus’s ministry in Judea, they appear to have been a more distinctive element of His ministry there. The principle method of His teaching in Galilee was with parables.

 

⁵² ထိုအခါ ယုဒလူတို့က၊ ဤသူသည်မိမိအသားကို ငါတို့စားစရာဘို့အဘယ်သို့ ပေးနိုင်သနည်းဟု အချင်းချင်း ငြင်းခုံကြ၏။
⁵³ ယေရှုကလည်း၊ ငါအမှန်အကန်ဆိုသည်ကား၊ လူ၏အသားကိုမစား၊ အသွေးကိုမသောက်လျှင် သင် တို့၌ အသက်မရှိ။
⁵⁴ ငါ၏အသားကိုစား၍ ငါ၏အသွေးကိုလည်း သောက်သောသူသည် ထာဝရအသက်ကိုရ၏။ ထိုသူကို နောက်ဆုံးသောနေ့၌ ငါထမြောက်စေမည်။
⁵⁵ ငါ၏အသားသည် စားစရာကောင်း၏။ ငါ၏ အသွေးလည်းသောက်စရာကောင်း၏။
⁵⁶ ငါ၏အသားအသွေးကို သောက်စားသောသူသည် ငါ၌တည်၏။ ထိုသူ၌လည်း ငါတည်၏။
⁵⁷ အသက်ရှင်တော်မူသော ခမည်းတော်သည် ငါ့ကိုစေလွှတ်တော်မူ၍၊ ငါသည်ခမည်းတော်အားဖြင့် အသက်ရှင်သည်နည်းတူ၊ ငါ့ကိုစားသောသူသည် ငါ့အားဖြင့် အသက်ရှင်လိမ့်မည်။
⁵⁸ ဤမုန့်ကား၊ ကောင်းကင်မှဆင်းသက်သောမုန့်ဖြစ်၏။ သင်တို့ ဘိုးဘေးများသည် မန္နကိုစားလျက် သေရသကဲ့သို့မဟုတ်။ ဤမုန့်ကိုးစားသောသူသည် အစဉ်မပြတ်အသသက်ရှင်လိမ့်ဟု၊
⁵⁹ ကပေရနောင်မြို့မှာရားစရပ်၌ ဩဝါဒပေးစဉ်တွင် မိန့်တော်မူ၏။

၆:၅၂–၅၉ ယေရှု၏ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်အသွေး

ယေရှု၏ကိုယ်ခန္ဓာကို စားခြင်းနှင့် အသွေးကို သောက်ခြင်းအကြောင်းသည် ဂျူးလူမျိုးတို့ကို အံ့ဩစေခဲ့သည်။ စာသားအတိုင်းမဟုတ်ကြောင်း သူတို့သိကြသည် (ကမ္ဘာဦး ၉:၄၊ တရားဟောရာကျမ်း ၁၂:၁၆) သို့သော် စကားသံသည် ထိုနည်းအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဤစားသောက်ခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ယေရှုကို အပြည့်အဝလက်ခံခြင်းကို ပြင်းထန်စွာ ပုံဆောင်ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျးတွင် ထာဝရအသက်သည် ယေရှုကို ယုံကြည်ခြင်းမှ ရရှိသည် (၃:၁၅–၁၆၊ ၃၆၊ ၅:၂၄၊ ၆:၃၅၊ ၄၀၊ ၄၇၊၁၁:၂၅၊ ၂၀:၃၁၊ နှိုင်းယှဉ် ၁ ယောဟန် ၅:၁၃)။ ခမည်းတော်ထံမှ လာပြီး ကမ္ဘာ့အသက်အတွက် မိမိအသက်ကို ပေးသနားမည်ဟု ယုံကြည်မှသာ ထာဝရအသက်ရရှိမည် (၆:၅၁)။ ထို့ပြင် သခင်ဘုရား၏ညစာနှင့်လည်း ဆက်စပ်မှုရှိသည်။ ထိုဓလေ့ကို ကျင့်သောအခါ ယေရှု၏ကိုယ်ခန္ဓာကို စားခြင်း၊ အသွေးကို သောက်ခြင်းကို သင်္ကေတအရ ပြုလုပ်ကြပြီး သူ၏သေခြင်း၏အကျိုးကို ခံစားကာ သူ့အား အပြည့်အဝကတိကဝတ်ပြုခြင်းကို သက်သေပြကြသည်။ သူ၏အသေခံရခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ဝိညာဉ်အသက်ကို အမြဲထိန်းသိမ်းပေးနေသည်။ ဤအရာများသည် ကပေနာအုံမြို့တွင်းရှိ တရားသွန်သင်ရာကျောင်းတိုက်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည် (၆:၅၉) ထို့ကြောင့် အပိုဒ် ၂၂ မှစ၍ ဤအဖြစ်အပျက်အားလုံးသည် ဥပုသ်နေ့တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (နှိုင်းယှဉ် ၅:၁၀၊ ၁၆)။

6:52–59. Flesh and Blood. The reference to eating Jesus’s flesh and drinking His blood must have shocked the Jews. They knew He could not be taken literally (cf. Gen. 9:4; Deut. 12:16), yet that seems to be the natural sense of His words. The eating and drinking spoken of here are to be understood as a strong and vivid metaphor to denote the believer’s complete appropriation of Jesus by faith. In John’s Gospel, even in the present context, eternal life is the result of believing in Jesus (John 3:15–16, 36; 5:24; 6:35, 40, 47; 11:25; 20:31; cf. 1 John 5:13). It is only when we come to Him in faith, believing that He came from the Father to give His life for the life of the world, that we will have eternal life (John 6:51). There is also a connection in His words with the Lord’s Supper. When we participate in the emblems of the ritual, we are symbolically eating the flesh and drinking the blood of Jesus—appropriating the benefits of His death for us—in order to renew our complete commitment to Him. His sacrificial death continues to nurture our spiritual life (see DA 660). The Jews insisted on physical bread, but it is only Jesus’s flesh and blood, given as a sacrifice for us, that is real food that is able to sustain life forever. Those who feed on Him will live forever because He partakes of the Father’s life. That these things happened in the synagogue in Capernaum (John 6:59) indicates that the entire episode from v. 22 on may have taken place on the Sabbath (cf. 5:10, 16).

 

 

 

⁶⁰ တပည့်တော်အများတို့သည် ကြားလျှင်၊ ထိုစကားသည် အလွန်ခက်လှ၏။ အဘယ်သူနာခံနိုင်မည် နည်းဟု ဆိုကြ၏။
⁶¹ ထိုသို့တပည့်တော်တို့ ကဲ့ရဲ့ဖြစ်တင်သည်ကို ယေရှုသည်အလိုအလျောက်သိတော်မူလျှင်၊ ဤတရား စကားကြောင့် သင်တို့သည် စိတ်ပျက်ကြသလော့။
⁶² လူသားသည်အရင်နေရာအရပ်သို့တဖန် ကြွတတ်သည်ကိုမြင်ရလျှင် အဘယ်သို့ ထင်မှတ်ကြမည် နည်း။
⁶³ ဝိညာဉ်သာလျှင်အသက်ရှင်စေ၏။ ကိုယ်ကာယသည်အလျှင်မတတ်နိုင်။ ငါပြောသောစကားသည် ဝိညာဉ်ဖြစ်၏။ အသက်လည်းဖြစ်၏။
⁶⁴ သို့သော်လည်းသင်တို့တွင် မယုံကြည်သောသူတချို့ရှိ၏။

⁶⁵ ထိုကြောင့် ငါ၏ခမည်းတော်သည် အခွင့်ပေးတော်မမူလျှင်၊ အဘယ်သူမျှငါထံသို့မလာနိုင်ဟု အထက် ငါဆိုခဲ့ပြီဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုသိုမိန့်တော်မူသည် အကြောင်းဟူမူကား၊ အဘယ်သူမယုံကြည်သည်ကို၎င်း၊ အဘယ်သူသည် ကိုယ်တော်ကို အပ်နှံမည်ကို၎င်း၊ ယေရှုသည်အစအဦး၌ သိတော်မူ၏။

၆:၆၀–၆၅ ဝိညာဉ်နှင့် အသက်။ ဗိမာန်တော်တွင် ယေရှု၏စကားတော်များကို ကြားသောသူများတွင် အများအပြားသည် သူ၏တပည့်များဖြစ်ကြသည်။ အပိုဒ် ၆၆ ကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤနေရာတွင် ရည်ညွှန်းထားသည်မှာ တကျိပ်နှစ်ပါးအဖွဲ့ကို မဟုတ်ဘဲ (အပိုဒ် ၇၀ နှင့်လည်းကိုးကားပါ) ပိုမိုကြီးမားသော တပည့်အုပ်စုကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းပါသည် (၄:၁ ကိုကြည့်ပါ)။ သူတို့ထဲမှ အများအပြားအတွက် ယေရှုသည် သူတို့မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။ သူတို့သည် ရောမလူမျိုးများကို နောက်ဆုံးတွင် အနိုင်ယူ၍ ပြည်မှနှင်ထုတ်မည့် တော်လှန်ရေးလှုပ်ရှားမှု၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာမည့် ‌ေမရှိယကို မျှော်လင့်နေကြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုသို့သောအုပ်စုအတွက် ယေရှု၏စကားတော်များသည် အလွန်ခက်ခဲစွာ akouein (စာသားအတိုင်း “ကြားခြင်း”) ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤစကားသည် “နားထောင်ခြင်း” သို့မဟုတ် “လက်ခံခြင်း” ဟုလည်း အဓိပ္ပာယ်ရသည် (၆:၆၀)။ ယေရှုပြောခဲ့သည်များက သူတို့ကို စိတ်အောင့်အည်းဖြစ်စေခြင်း သို့မဟုတ် အသွားမှားစေခြင်း (အပိုဒ် ၆၁; skandalizō၊ “တစ်ဦးဦးကို အသွားမှားစေခြင်း”) ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ယေရှုသည် ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ အရာများကို ပြောနေကြောင်း သူတို့တွင် သံသယမရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူသည် သူတို့မပေးလိုသော ကတိကဝတ်အဆင့်ကို တောင်းဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် သူတို့သည် သူ၏အသားကို စားခြင်းနှင့် သူ၏အသွေးကို သောက်ခြင်းဆိုင်ရာ အကြံအတိုင်းတွင် အသွားမှားနေကြလျှင် လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ပို၍ပင် အသွားမှားကြလိမ့်မည်ဟု အလေးပေးပြောဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၆၂ ၏ ပါဝင်သော အဓိပ္ပာယ်)။ ကျမ်းချက်တွင် တက်သွားခြင်းအကြောင်း ပြောထားပြီး ဤဧဝံဂေလိတွင် ယေရှု၏ တက်ကြွခြင်းကို အဓိကရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ ခမည်းတော်ထံသို့ သွားခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ ၇:၃၃–၃၄၊ ၈:၁၄၊၁၄:၂–၃၊ ၁၂၊ ၁၆:၅၊ ၇၊ ၁၆၊ ၂၈၊ ၁၇:၁၁)။ လက်ဝါးကပ်တိုင်သည် ထိုလုပ်ငန်းစဉ်၏ ပထမအဆင့်ဖြစ်သည် (၃:၁၄၊ ၈:၂၁၊ ၂၈၊ ၁၂:၃၂၊ ၁၃:၃၃၊ ၁၆:၁၉–၂၀)။

6:60–65. Spirit and Life. Among those who heard Jesus’s words at the synagogue, there were many disciples of His. In view of v. 66, it is clear that the reference here is not to the Twelve (cf. v. 70) but to a larger group of disciples (see 4:1). For many of them it became clear that Jesus was not what they anticipated. They were probably expecting a Messiah who would become the head of a revolutionary movement that would eventually defeat the Romans and drive them out of the land. For such a group, the words of Jesus were very hard to akouein (lit. “hear”), but this can also mean “listen to” or “accept” (6:60) What Jesus had said to them caused them to be offended or stumble (v. 61; skandalizō, “to make someone to stumble”). They had no doubts that Jesus was talking about spiritual realities, but He was demanding a degree of commitment they were unwilling to give. Jesus insisted that if they were stumbling at the idea of eating His flesh and drinking His blood, they would stumble much more at the cross (part of the implied meaning of v. 62). The text talks about ascending, which in this Gospel is a reference not primarily to Jesus’s ascension but to His departure to the Father (e.g., 7:33–34; 8:14; 14:2–3, 12; 16:5, 7, 16, 28; 17:11), the cross being the first step in the process (3:14; 8:21, 28; 12:32; 13:33; 16:19–20).

 

ထို့နောက် ယေရှုသည် ပြဿနာကို တိကျစွာ ညွှန်ပြခဲ့သည်။ တပည့်များ သူ၏စကားတော်များကို စိတ်အောင့်အည်းဖြစ်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် အသစ်ပြုပြင်ခြင်းမခံကြရသေးခြင်းပင်ဖြစ်သည် (အခန်း ၃ ကိုကြည့်ပါ)။ သူတို့သည် လူဇာတိဖြစ်ပြီး လူဇာတိသည် အကျိုးမဲ့သည်။ ယေရှု၏စကားတော်များသည် ဝိညာဉ်နှင့် အသက်ဖြစ်သောကြောင့် (၆:၆၃) ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ပြောင်းလဲခြင်း သို့မဟုတ် အသက်ရှင်စေခြင်းခံရသူများသာ လက်ခံနိုင်သည် (၁ ကောရိန္သု ၂:၁၄ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယောဟန် ၆:၆၄ သည် ယုံကြည်ခြင်းဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီး ထိုသို့သော ပြောင်းလဲခြင်းသည် ယုံကြည်သူများ၏ ဘဝတွင်သာ ဖြစ်ပေါ်နိုင်ကြောင်း ရှင်းလင်းစေသည်။ ယေရှုသည် တပည့်များ၏ သူ့အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုသည် မျက်ကပ်မျက်ကန်၊ ပစ္စည်းဆိုင်ရာ၊ နှင့် ကိုယ်ကျိုးရှာသောစိတ်ဖြစ်ကြောင်း သိတော်မူသည် (ယောဟန် ၂:၂၃–၂၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏ အစပျိုးမှုကို ပိတ်ပင်ပြီး ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကူးများအတိုင်း လုပ်ဆောင်သောအခါ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့တွင် သူ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကျေးဇူးတော်၏ အံ့ဖွယ်အမှုကို မပြီးမြောက်စေနိုင်ပေ။

Jesus, then, put His finger on the problem: the reason the disciples were taking offense at His words was because they had not been renewed by the Spirit (see chap. 3). They were flesh, and flesh is of no avail. Since Jesus’s words are spirit and life (6:63), only those who are transformed or made alive by the Spirit can accept them (cf. 1 Cor. 2:14). John 6:64 returns to the theme of faith, making it clear that such a transformation can occur only in the lives of those who believe. Jesus knew that the interest of the disciples in Him was superficial, materialistic, and selfish (cf. John 2:23–25). When we block God’s initiative and try to do things according to our preconceived ideas, God cannot accomplish in us the miracle of His loving grace.

 

 

 

⁶⁶ ထိုအခါမှစ၍ တပည့်တော်များတို့သည် ကိုယ်တော်နှင့်မပေါင်းဘော်ဘဲ ဆုတ်သွားကြ၏။
⁶⁷ ထိုကြောင့် ယေရှုသည် တကျိပ်နှစ်ပါးသောသူတို့အား၊ သင်တို့သည်လည်း ထွက်သွားခြင်းငှါ အလိုရှိ ကြသလောဟုမေးတော်မူလျှင်၊
⁶⁸ ရှိမုန်ပေတရုက၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် အဘယ်သူထံသို့ သွားရမည်နည်း။ ထာဝရအသက်နှင့် ယှဉ်သော စကားသည်ကိုယ်တော်၌ တည်ပါ၏။
⁶⁹ ကိုယ်တော်သည် ခရစ်တော်တည်းဟူသော အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏သားတော် ဖြစ် တော်မူသည်ကို အကျွန်ုပ်တို့ယုံကြည် သိမှတ်ကြပါသည်ဟုလျှောက်လေ၏။
⁷⁰ ယေရှုကလည်း၊ တကျိပ်နှစ်ပါးသောသင်တို့ကို ငါရွေးကောက်သည်မဟုတ်လော။ သို့သော်လည်း သင် တို့တွင် ရန်သူတယောက်ပါမည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

⁷¹ ထိုသို့မိန့်တော်မူသော်၊ ထကျိပ်နှစ်ပါးအဝင်ဖြစ်၍ ကိုယ်တော်ကိုအပ်နှံမည်သူ၊ ရှိမုန်၏သား ယုဒရှကာရုတ်ကိုဆိုလိုသတည်း။၆:၆၆–၇၁ တပည့်များ၏ ဝန်ခံချက်။ ဤအပိုဒ်ကို စာအုပ်၏ အကြောင်းအရာတွင် အရေးကြီးသော အချိန်အခါ၌ ထားရှိထားသည်။ ယေရှု၏ ဂလိလဲပြည်တွင် အများပြည်သူဆိုင်ရာ အပါးတော်ခံလုပ်ငန်းကို ပိတ်သိမ်းပြီး ဂျူဒီယာပြည်သို့ အပါးတော်ခံလုပ်ငန်းကို ပြောင်းလဲစေသည်။ ဤနေရာတွင် ပြသထားသော မယုံကြည်ခြင်းနှင့် ငြင်းပယ်ခြင်းသည် အခန်း ၁၂ အထိ ဆက်လက်တည်ရှိနေသည်ဟု ကျန်ရှိသော အများပြည်သူဆိုင်ရာ အပါးတော်ခံလုပ်ငန်းအတွက် လေသံကို သတ်မှတ်ပေးသည်။ ဧဝံဂေလိစာအုပ်၏ ဖွဲ့စည်းပုံတွင် ဗျာဒိတ်ပေးသော တရားဟောချက်များ ပြီးဆုံးသွားသည်။ ဤနေရာမှစ၍ ယေရှုနှင့် ယုဒခေါင်းဆောင်များအကြား တွေ့ဆုံမှုများ၊ စကားပြောဆိုမှုများ၊ နှင့် ရင်ဆိုင်မှုများ ဆက်တိုက်တွေ့ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအရာများသည် ဆန့်ကျင်မှုကို ပို၍ဆိုးရွားစေရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ဤအပိုဒ်သည် တကျိပ်နှစ်ပါးအဖွဲ့ကို မမှန်ကန်သော တပည့်အပြုံအပင်မှ ခွဲခြားပေးပြီး ပေတရု၏ ယုံကြည်ခြင်းဝန်ခံချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (မဿဲ ၁၆:၁၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤအခန်း၏အဆုံးတွင် ယေရှု၏ အများပြည်သူဆိုင်ရာ အပါးတော်ခံလုပ်ငန်းသည် သစ္စာဖောက်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်မည်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းပါသည် (ယောဟန် ၆:၇၁)။

6:66–71. Confession of the Disciples. This passage is placed at a critical juncture in the content of the book. It closes Jesus’s ministry in Galilee and results in a shifting of His ministry to Judea, the heart of the Jewish nation. It sets the tone for the remainder of the public ministry of Jesus in the sense that the unbelief and rejection depicted here persist through chapter 12. It marks the end of revelatory discourses in the structure of the Gospel. From this point on we will find a series of encounters, conversations, and confrontations between Jesus and the Jewish leaders, which served only to worsen the opposition. Finally, this passage separates the Twelve from the mass of untrue disciples, and that culminates with the confession of faith by Peter (cf. Matt. 16:16). At the end of this chapter it is clear that the ministry of Jesus will end in betrayal (John 6:71).

 

ဤနောက်ဆုံးအချက်ကို ပို၍ရှင်းလင်းစွာ ဆက်လက်ဖော်ပြထိုက်သည်။ လူတိုင်းသည် ယေရှုထံမှ လှည့်ထွက်သွားသောအခါ တကျိပ်နှစ်ပါးအဖွဲ့သာလျှင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် နည်းစေဦးတို့ ထပ်မံရှိလာမည် (၁၉:၂၅၊ ၃၈–၃၉ ကိုကြည့်ပါ) သို့သော် တပည့်များသည် ယေရှုကို လက်ခံသူများ၊ သူ့ကို ယုံကြည်သူများ၊ နှင့် ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ပြောင်းလဲခြင်းလုပ်ငန်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများဖြစ်လာသူများကို ကိုယ်စားပြုသည် (၁:၁၂–၁၃ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ပေတရု၏ ဝန်ခံချက်သည် ထင်ရှားသည်။ ဤအခြေအနေတွင် “သခင်” (၆:၆၈) ဟူသော စကားသည် လူကို ယဉ်ကျေးစွာ ခေါ်ဆိုခြင်းမျှသာ မဟုတ်ပေ (ဥပမာ၊ ၄:၁၁၊ ၁၅၊ ၄၉; ၅:၇; ၆:၃၄)။ ၎င်းသည် ယေရှု၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်းကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (၂၀:၂၈ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ပေတရုသည် ယခင်တရားဟောချက်ကို များစွာနားမလည်ခဲ့ပေမဲ့ ယေရှုတွင် “နိစ္စအသက်၏ စကားတော်များ” ရှိသည်ဟု ပြောဆိုခြင်းဖြင့် အပိုဒ် ၆၃ တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ယေရှု၏စကားတော်များ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မှန်ကန်စွာ နားလည်ခဲ့ပုံရသည်။ အပိုဒ် ၆၉ တွင် အချို့လက်ရေးမူများတွင် “အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ သားတော်” အစား “ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသူ” ဟု ဖတ်ရသည်။ ထိုပြောဆိုချက်သည် ခမည်းတော်နှင့် သူ၏ ထူးခြားသော ဆက်ဆံရေးကို မီးမောင်းထိုးပြသည် (၁၀:၃၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အချို့အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ထိုဝန်ခံချက်သည် သူတို့ကို ယေရှုရွေးချယ်ခြင်းခံရသည်ကို ညွှန်ပြသည်။ သို့သော် ယေရှုသည် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော ယုဒက သစ္စာဖောက်မည်ကို သိတော်မူသည်။ သူ့ကို “နတ်ဆိုး” (စာသားအတိုင်း “နတ်ဆိုး”) ဟု ရည်ညွှန်းခြင်းဖြင့် ယေရှုသည် ယုဒ၏ သစ္စာဖောက်ခြင်း၏ အရင်းအမြစ်မှာ စာတန်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သည်ဟူသော အမှန်တရားကို ဖော်ပြခဲ့သည် (၁၃:၂၊ ၂၇) သို့သော် ယုဒ၏ ကိုယ်ပိုင်တာဝန်ကို ပယ်ဖျက်ခြင်းမရှိပေ (မာကု ၁၄:၂၁ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

This last point deserves further elaboration. When everybody turned away from Jesus, only the Twelve remained. In the end, there would be a few more (cf. 19:25, 38–39), but the disciples represent those receiving Jesus, believing in Him, and becoming God’s children through the transforming work of the Holy Spirit (cf. 1:12–13). Peter’s confession is noteworthy. In this context, “Lord” (6:68) is not simply a polite way of addressing someone (e.g., 4:11, 15, 49; 5:7; 6:34). It could be an acknowledgment of the divine status of Jesus (cf. 20:28). Peter may have not understood much of the preceding discourse, but by saying that Jesus has the “words of eternal life” (6:68), he seems to have correctly grasped the meaning of Jesus’s words recorded in v. 63. In v. 69, some manuscripts read “the Holy One of God” instead of “the Son of the living God.” The statement highlights His unique relationship with the Father (cf. 10:36). In a sense, the confession indicates that they had been chosen by Jesus. But Jesus knew that one of them would betray Him, namely, Judas. By referring to him as “a devil” (lit. “the devil”), Jesus expressed the truth that Satan himself would be the source of Judas’s betrayal (13:2, 27), yet without canceling out Judas’s own responsibility (cf. Mark 14:21).