Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၁၂

 1 ပသခါပွဲခံချိန်ခြောက်ရက်လိုသောအခါ၊ အထက်ကသေလွန်၍ သေခြင်းမှ ထမြောက်စေတော်မူသော လာဇရုနေရာအရပ်၊ ဗေသနိရွာသို့ ယေရှုသည်ရောက်တော်မူ၏။
² ထိုကြောင့် ထိုသူတို့သည်ပွဲလုပ်ကြသဖြင့် မာသသည်လုပ်ကျွေးမှုကိုဆောင်၍၊ လာဇရုသည် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ လျောင်းသောသူတို့ အဝင်ဖြစ်၏။
³ ထိုအခါ မာရိသည် အဘိုးများစွာထိုက်သောနာဒုဆီမွှေးစစ်အကျပ်သုံးဆယ်ကိုယူ၍၊ ယေရှု၏ခြေတော် ကို လိမ်းပြီးလျှင် မိမိဆံပင်နှင့်သုတ်သဖြင့်၊ ထိုဆီ၏ အမွှေးသည် တအိမ်လုံးကိုနှံ့ပြား၏။
⁴ တပည့်တော်တို့ အဝင်ဖြစ်၍ ကိုယ်တော်ကိုအပ်နှံမည့်သူ၊ ရှိမုန်၏သား ယုဒရှကာရုတ်က၊
⁵ ထိုဆီမွှေးကို ဒေနာရိအပြားသုံးရာအဘိုးနှင့်ရောင်း၍ ဆင်းရဲသောသူတို့အားအဘယ်ကြောင့် မပေး သနည်းဟုဆို၏။
⁶ ထိုသို့ဆိုသော်၊ ဆင်းရဲသောသူတို့အကျိုးကို ထောက်၍ဆိုသည်မဟုတ်။ မိမိသည် သူခိုးဖြစ်လျက်၊ တပည့်တော်များသုံးရန်ငွေအိတ်ကိုဆောင်၍ နှိုက်ယူတတ်သောကြောင့်သာ ဆိုသတည်း။
⁷ ယေရှုသည်လည်း၊ ထိုမိန်းမကိုရှိစေတော့။ ငါ၏အလောင်းကိုသင်္ဂြိုဟ်ခြင်းငှါ ပြင်ဆင်သောနေ့ တိုင် အောင် သူသည်ဤဆီမွှေးကို သိုထားပြီး။
⁸ ဆင်းရဲသောသူတို့ကား သင်တို့၌အစဉ်ရှိကြ၏။ ငါမူကား၊ အစဉ်ရှိသည်မဟုတ်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁹ ထိုအရပ်၌ ယေရှုရှိတော်မူသည်ကို ယုဒလူများအပေါင်းတို့သည်သိလျှင်၊ ကိုယ်တော်ကြောင့်သာ လာ သည်မဟုတ်။ သေခြင်းမှထမြောက်စေတော်မူသော လာဇရုကိုမြင်ခြင်းငှါ လာကြ၏။
¹⁰ ထိုသို့ ယုဒလူများတို့သည် လာဇရုကိုအကြောင်းပြုသဖြင့် ထွက်သွား၍၊
¹¹ ယေရှုကို ယုံကြည်သောကြောင့်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့သည် လာဇရုကိုလည်းသတ်ခြင်းငှါ တိုင်ပင် စီရင်ကြ၏။
¹² နက်ဖြန်နေ့၌ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ကြွလာတော်မူသည်ကို၊ ထိုပွဲသို့လာသော လူအစုအဝေး အပေါင်းတို့သည် ကြားရလျှင်၊
¹³ စွန်ပလွံခက်များကိုကိုင်လျက်၊ ကိုယ်တော်ကို ခရီးဦးကြိုပြုအံ့သောငှါ ထွက်သွားကြ၍၊ ဟောရှဏ္ဏ ဖြစ်စေသတည်း။ ထာဝရဘုရား၏အခွင့်နှင့် ကြွလာတော်မူသော ဣသရေလရှင်ဘုရင်သည် မင်္ဂလာရှိစေ သတည်းဟု ကြွေးကြော်ကြ၏။
¹⁴ ကျမ်းစာ၌လာသည်ကား၊
¹⁵ အိုဇိအုန်သတို့သမီး၊ မစိုးရိမ်နှင့်။ သင်၏အရှင်မင်းကြီးသည် မြည်းကလေးကိုစီး၍ သင်ရှိရာသို့ ကြွ တော်မူသည်ကို ကြည့်ရှုလော့ဟု ရေးထားသည်နှင့်အညီ၊ ယေရှုသည်မြည်းကလေးကိုတွေ့၍ စီးတော်မူ၏။
¹⁶ ထိုအကြောင်းအရာကိုတပည့်တော်တို့သည် အစဦး၌နားမလည်သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်ကို ရည်မှတ်၍ ထိုသို့ရေးထားသည်ကို၎င်း၊ ကိုယ်တော်အား ထိုသို့ပြုကြသည်ကို၎င်း၊ ဘုန်းပွင့်တော်မူသည်နောက် သတိရ၍ မှတ်မိကြ၏။
¹⁷ နောက်တော်သို့လိုက်သော လူအစုအဝေးတို့သည်ကား၊ လာဇရုကိုသင်္ချိုင်းတွင်းမှခေါ်၍ သေခြင်းမှ ထ မြောက်စေတော်မူသည်အကြောင်းကို သက်သေခံကြ၏။
¹⁸ ထိုနိမိတ်လက္ခဏာကိုပြတော်မူသည်ဟု လူများတို့သည်သိတင်းကြားသောကြောင့်၊ ခရီးဦးကြိုပြုအံ့ သောငှါ ထွက်သွားကြ၏။
¹⁹ ဖာရိရှဲအချင်းချင်းတို့လည်း၊ သင်တို့သည်အလျှင်းမတတ်နိုင်။ ဤလောကသည် ထိုသူနောက်သို့ လိုက် သွားပါပြီတကားဟု ပြောဆိုကြ၏။
²⁰ ကိုးကွယ်ခြင်းအမှုနှင့် ထိုပွဲသို့ ရောက်လာသောသူတို့တွင် ဟေလသလူအချို့ပါ၏။
²¹ ထိုသူတို့သည် ဂါလိလဲပြည်ဗက်ဇဲဒမြို့သားဖြစ်သော ဖိလိပ္ပုထံသို့သွား၍ အကျွန်ုပ်တို့သည် ယေရှုကို မြင်ချင်ပါသည်၊ ခင်ဗျားဟု တောင်းပန်ကြ၏။
²² ဖိလိပ္ပုသည်သွား၍ အန္ဒြေကို ကြားပြောပြီးမှ၊ ထိုသူနှစ်ယောက်တို့သည် ယေရှုကိုလျှောက်၏။
²³ ယေရှုကလည်း၊ လူသားသည် ဘုန်းပွင့်ရသောအချိန်ရောက်ပြီ။
²⁴ ငါအမှန်အကန်ဆိုသည်ကား၊ မြေ၌ကျသောစပါးစေ့သည် မပျက်လျှင်တခုတည်းနေ၏။ ပျက်လျှင်မူ ကား များစွားသောအသီးကို သီးတတ်၏။
²⁵ မိမိအသက်ကို နှမြောသောသူသည် အသက်ဆုံးလိမ့်မည်။ ဤလောက၌ မိမိအသက်ကိုမုန်းသော သူမူကား၊ ထာဝရအသက်ကို စောင့်ရှောက်လျက်နေ၏။
²⁶ ငါ၏အမှုကို ဆောင်ရွက်သောသူဖြစ်လျှင် ငါ့နောက်သို့လိုက်ရမည်။ ငါ၏အမှုဆောင်သည်လည်း ငါရှိ ရာအရပ်၌ ရှိရလိမ့်မည်။ ငါ၏အမှုကိုဆောင်ရွက်သောသူဖြစ်လျှင် ထိုသူကိုခမည်းတော်သည် ချီးမြောက် တော်မူလတံ့။
²⁷ ငါသည် ယခုစိတ်နှလုံးပူပန်ခြင်းရှိ၏။ အဘယ်သို့ ငါလျှောက်ရမည်နည်း။ ထိုအချိန်မှစ၍ အကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်တော်မူပါ၊ အဘဟုလျှောက်ရမည်လော။ အကြောင်းရှိ၍သာ ထိုအချိန်သို့ရောက်လာပြီ။
²⁸ အိုအဘ၊ ကိုယ်တော်၏နာမတော်ကို ချီးမြှောက်တော်မူပါဟု မိန့်မြွတ်တော်မူ၏။ ထိုအခါကောင်းကင်မှ စကားသံကား၊ ငါချီးမြှောက်ခဲ့ပြီ၊ တဖန်ချီးမြှောက်ဦးမည်ဟုလာ၏။
²⁹ ဝန်းရံလျက်ရှိသော လူအစုအဝေးတို့သည်ကြားလျှင် မိုဃ်းချုန်းသည်ဟုဆိုကြ၏။ အချို့ကလည်း ကိုယ်တော်အား ကောင်းကင်တမန်မြွက်သည်ဟု ဆိုကြ၏။
³⁰ ယေရှုက၊ ထိုစကားသံသည် ငါအဘို့အလိုငှါ လာသည်မဟုတ်၊ သင်တို့အဘို့အလို့ငှါလာ၏။
³¹ ယခုတွင် ဤလောကသည် တရားစီရင်ခြင်းကိုခံရ၏။ ယခုတွင် ဤလောကကို အစိုးရသောမင်းသည် ပြင်သို့ နှင်ထုတ်ခြင်းကိုခံရလိမ့်မည်။
³² ငါသည်လည်းမြေကြီးနှင့်ခွာ၍ မြှောက်ထားခြင်းကို ခံရလျှင်။ လူအပေါင်းတို့ကို ငါ့ထံသို့ ငါဆွဲမည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
³³ ထိုသို့ မိန့်တော်မူသော်၊ မိမိသည် အဘယ်သို့သေရမည်အရိပ်ကို ပေးတော်မူ၏။
³⁴ လူများတို့ကလည်း၊ ခရစ်တော်သည် အစဉ်အမြဲတည်သည်ဟု ပညတ္တိကျမ်း၌လာကြောင်းကို အကျွန်ုပ် တို့ ကြားသိရပြီ။ သို့ဖြစ်လျှင် လူသားသည်မြှောက်ထားခြင်းကိုခံရမည်ဟု သင်သည် အဘယ်သို့ဆိုသနည်း။ ထို လူသားသည် အဘယ်သို့သောသူနည်းဟု ဆိုကြ၏။
³⁵ ယေရှုကလည်း၊ အလင်းသည် သင်တို့တွင်ခဏသာရှိ၏။ အလင်းရှိစဉ်အခါ သွားလာကြလော့။ သို့မဟုတ်လျှင် မှောင်မိုက်သည် သင်တို့မှီလိမ့်မည်။ မှောင်မိုက်၌သွားသောသူသည် အဘယ်ဆီသို့မိမိသွား သည်ကိုမိမိမသိ။
³⁶ အလင်းရှိစဉ်အခါ အလင်း၏သားဖြစ်အံ့သောငှါ အလင်းကိုယုံကြည်ကြလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးမှ ယေရှုသည်ထွက်ကြွ၍ ထိုသူတို့ကို တိမ်းရှောင်လျက်နေတော်မူ၏။
³⁷ ထိုမျှလောက်ကြီးစွာသော နိမိတ်လက္ခဏာတို့ကို သူတို့မျက်မှောက်၌ ပြတော်မူသော်လည်း သူတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းသို့ မရောက်ကြ။
³⁸ ပရောဖက်ဟေရှာယဟောဘူးသည်ကား၊ အိုထာဝရဘုရား၊ အကျွန်ုပ်တို့ဟောပြောသော သိတင်း စကားကို အဘယ်သူယုံပါသနည်း။ ထာဝရဘုရား၏ လက်တော်သည်အဘယ်သူအား ထင်ရှားတော်မူသနည်း ဟူသောစကားသည် ပြည့်စုံခြင်းသို့ရောက်သတည်း။
³⁹ တဖန်ပရောဖက်ရှောယဟောပြန်သည်ကား၊
⁴⁰ သူတို့မျက်စိမမြင်၊ စိတ်နှလုံးနားမလည်၊ အကျင့်မပြောင်းလဲ၊ သူတို့အနာရောဂါကို ငါမငြိမ်းစေသည် တိုင်အောင် သူတို့မျက်စိကို ကွယ်စေတော်မူ၏။ သူတို့ စိတ်နှလုံးကိုမိုက်စေတော်မူ၏ဟူသော စကားကြောင့် ထိုသူတို့သည်ယုံကြည်ခြင်းသို့ မရောက်နိုင်ကြ။
⁴¹ ဟေရှယသည် ဘုန်းအာနုဘော်တော်ကိုမြင်၍ ဗျာဒိတ်တော်ကိုပြန်စဉ်တွင် ထိုစကားကို ဟောပြော သတည်း။
⁴² သို့သော်လည်း အရာရှိအများတို့သည် ကိုယ်တော်ကိုယုံကြည်ကြ၏။ တရားစရပ်မှဖာရိရှဲတို့သည် နှင်ထုတ်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ထင်ရှားစွာဝန်မခံကြ။
⁴³ အကြောင်းမူကား၊ ဘုရားသခင်ပေးတော်မူသော ဘုန်းအသရေထက် လူတို့ပေးသော ဘုန်းအသရေကို သာ၍နှစ်သက်ကြ၏။
⁴⁴ ယေရှုကလည်း၊ ငါ့ကိုယုံကြည်သောသူသည် ငါ့ကိုသာယုံကြည်သည်မဟုတ်၊ ငါ့ကိုစေလွှတ်တော်မူ သော သူကိုယုံကြည်၏။
⁴⁵ ငါ့ကို ကြည့်မြင်သောသူသည် ငါ့ကို စေလွှတ်တော်မူသောသူကို ကြည့်မြင်၏။
⁴⁶ ငါ့ကို ယုံကြည်သမျှသောသူတို့သည် မှောင်မိုက်၌မနေစေခြင်းငှါ ငါသည်အလင်းဖြစ်လျက် ဤလောက သို့ ကြွလာပြီ။
⁴⁷ ငါ့စကားကိုကြားသောသူသည် မယုံကြည်ဘဲနေလျှင် ထိုသူကို ငါသည်အပြစ်မစီရင်။ လောကီသား တို့ကို အပြစ်စီရင်အံ့သောငှါ ငါလာသည်မဟုတ်၊ လောကီသားတို့ကို ကယ်တင်အံ့သောငှါငါလာ၏။
⁴⁸ ငါ့ကိုပယ်၍ငါ့စကားကို နာမခံသောသူအားအပြစ်စီရင်သောသူရှိသေး၏။ ငါဟောပြောသော စကား ပင် နောက်ဆုံးသောနေ့၌ ထိုသူအားအပြစ်စီရင်လိမ့်မည်။
⁴⁹ အကြောင်းမူကား၊ ငါသည် ကိုယ်အလိုအလျောက်ဟောပြောသည်မဟုတ်၊ ငါ့ကို စေလွှတ်သော ခမည်းတော်သည် အဘယ်သို့ငါဆုံးမဟောပြောရမည်ကို ပညတ်ပေးတော်မူပြီ။ ခမည်းတော်၏ပညတ်တော် သည် ထာဝရအသက်ဖြစ်သည်ကို ငါသိ၏။
⁵⁰ ထိုကြောင့် ဟောပြောသမျှတို့ကို ခမည်းတော်မှာထားတော်မူသည်အတိုင်း ငါဟောပြောသည်ဟု ကြွေးကြော်၍မိန့်တော်မူ၏။

၁၂:၁–၅၀ ယေရှုနောက်ဆုံး ယေရုရှလင်မြို့သို့ ကြွလာခြင်း

ယေရှု၏ အများသောနှုတ်မြွက်စေခန့်ခံခြင်း၏ နောက်ဆုံးအဖြစ်အပျက်များသည် ယေရုရှလင်မြို့၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထိုမြို့သို့ ဘေသနိမြို့၌ နှင့်လိမ်းကျံပြီးနောက် အသေခံခြင်းနှင့် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ခြင်းခံရပြီးမှ ကြွလာခဲ့သည်။

 

 

12:1–50

Final Coming to Jerusalem

The last events of Jesus’s public ministry took place in Jerusalem, where He came after being anointed in Bethany in preparation for His death and burial.

 

၁၂:၁–၈ ဘေသနိမြို့၌ နှင့်လိမ်းကျံခြင်း။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးစောင်လုံး၌ ယေရှုအား အမျိုးသမီးတစ်ဦးက နှင့်လိမ်းကျံသည့်အကြောင်း ပါရှိသည် (မာတ္တု ၂၆:၆–၁၃၊ မာကု ၁၄:၃–၉၊ လု ၇:၃၆–၅၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မာကုနှင့် မာကုတို့၏ ဇာတ်လမ်းများသည် အလွန်ဆင်တူပြီး၊ လုကနှင့် ယောဟန်တို့က အသေးစိတ်အချက်များ ထပ်မံဖြည့်စွက်ထားသည်။ မာကု၊ မာကုနှင့် လုကာတို့က ဤအဖြစ်အပျက်သည် ရှိမုန်ဆိုသူ ဖာရိရှဲ (ယခင်က နာမူးရောဂါသည်) ၏ အိမ်၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ မာကု၊ မာကုနှင့် ယောဟန်တို့က ရှိမုန်၏ အိမ်သည် ဘေသနိမြို့၌ ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ မာကုနှင့် မာကုတို့က မာရိသည် ယေရှု၏ ဦးခေါင်းကို လိမ်းကျံခဲ့သည်ဟု ဆိုပြီး၊ လုကာနှင့် ယောဟန်တို့က ခြေတော်ကို လိမ်းကျံခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ အဓိကကွဲပြားချက်မှာ အချိန်ကာလပိုင်းဖြစ်သည်။ မာကု၊ မာကုနှင့် ယောဟန်တို့က ဤဇာတ်လမ်းကို ယေရှု အသေခံတော်မူမည့်အချိန်အနီးတွင် ထားရှိပြီး၊ လုကာကျမ်းတွင်မူ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ဆရာ ထောင်ထဲတွင် ရှိနေစဉ် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ထင်ရှားစွာ ထားရှိထားသည်။ လုကာသည် ဓမ္မသစ်အရ အမြဲတမ်း အချိန်ကာလအတိုင်း တင်းကြပ်စွာ မထားရှိတတ်သဖြင့် (လု ၇:၃၆–၅၀ အပိုဒ်မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ) ထိုသို့ ထားရှိခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

12:1–8. Anointing at Bethany. All four Gospels have an account of Jesus being anointed by a woman (cf. Matt. 26:6–13; Mark 14:3–9; Luke 7:36–50). The accounts in Matthew and Mark are nearly identical, while that of Luke and John provide additional details. Matthew, Mark, and Luke point out that the episode took place at the house of Simon, a Pharisee and former leper. Matthew, Mark, and John point out that Simon’s house was in Bethany. Matthew and Mark indicate that Mary anointed Jesus’s head, while Luke and John indicate that she anointed His feet. The main difference is chronological. Matthew, Mark, and John place this story shortly before His death, while Luke seems to place it when John the Baptist was still in prison. Since Luke, perhaps for theological emphasis, did not always place events in strict chronological order, it is possible that explains the placement of this story in his Gospel (see commentary on Luke 7:36–50).

 

ယောဟန်အရ ယေရှုသည် ပသခါပွဲမတိုင်မီ ခြောက်ရက်အလိုတွင် ဘေသနိသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည် (ယော ၁၂:၁)။ ညစာစားပွဲသည် အနားယူရာနေ့ (စနေနေ့) ပြီးဆုံးချိန်၊ ညနေခင်းတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုအချိန်သည် ပထမနေ့၏ အစဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ မာသာက ဧည့်ခံပွဲပြုလုပ်နေသည်ကို ဖော်ပြထားသော်လည်း ထိုအိမ်သည် မာသာ၏ အိမ်ဖြစ်သည်ဟု မဆိုလိုပါ (အကြောင်းမှာ လာဇရုလည်း အဲဒီမှာ ရှိသည်ဟု အထူးဖော်ပြရန် မလိုအပ်တော့ပေ) (အပိုဒ် ၂၊ မာကု ၂၆:၆၊ မာကု ၁၄:၃၊ လု ၇:၃၆၊ ၄၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

According to John, Jesus arrived in Bethany six days before the Passover (John 12:1). The supper likely occurred at the conclusion of the Sabbath, Saturday evening, which was technically the start of the first day of the week. The fact that Martha was serving does not necessarily point to her house as the place where the dinner was offered, otherwise there would have been no need at all to say that Lazarus was there as well (v. 2; cf. Matt. 26:6; Mark 14:3; Luke 7:36, 40).

 

ဂရိစကားအရ စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်သည်ဟု မဟုတ်ဘဲ မှောင်ရိပ်လျောင်းနေကြသည်ဟု ဆိုသည် (ယော ၁၂:၂)။ ထိုအချိန်က ရိုမန်ပုံစံ စားပွဲနိမ့် (triclinium ဟုခေါ်သည်) တစ်ခုနှင့် ပတ်လည်တွင် ခုံများနှင့် ခေါင်းအုံးများ ရှိသည်။ ဧည့်သည်များသည် ဘယ်ဘက်လက်ကို အားပြု၍ စားပွဲအတွင်းဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ လျောင်းနေတတ်ပြီး ညာလက်ကို စားသုံးရန် လွတ်လပ်စွာ ထားတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် မာရိသည် နောက်မှ လာပြီး ယေရှုထံ လွယ်ကူစွာ ချဉ်းကပ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမအသုံးပြုခဲ့သော ရနံ့ဆီသည် တစ်လီတြာ (ရိုမန်ပေါင်တစ်ပေါင်နှင့် ညီမျှသည်၊ ၃၂၇.၄၅ ဂရမ် သို့မဟုတ် ၁၁.၅ အောင်စ) ရှိပြီး စစ်မှန်သော နဒ်ဆီ (pure nard) ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃)။ နဒ်ဆီကို spikenard ဟုလည်း ခေါ်ပြီး နဒ်အပင်၏ အမြစ်နှင့် ဆူးပင်စည်မှ ထုတ်ယူသည့် ရနံ့သာဆီဖြစ်သည်။ ရိုမန်လူမျိုးများသည် ဦးခေါင်းကို လိမ်းကျံရန် ဤဆီကို အသုံးပြုပြီး ခြေကို ဆေးကြောရန် ရေကို ပေးတတ်သည်။ ထိုအရာကို ကျွန်တစ်ဦးက လုပ်ဆောင်တတ်သည်။ ထို့ကြောင့် မာရိ၏ ပြုမူချက်သည် နှိမ့်ချမှုနှင့် သစ္စာရှိမှု နှစ်မျိုးလုံး၏ အမှတ်လက္ခဏာ ဖြစ်သည်။

The Greek says that they reclined rather than sat at the table (John 12:2), indicating a Roman-style low table (known as a triclinium) with divans or cushions around it. The guests would lie on their left side facing the inside, leaving their right hand free to eat the meal. This is why Mary could have come from behind and have had easy access to Jesus. The unguent she used amounted to one litra, a measurement of weight equivalent to the Roman pound (327.45 g, or 11.5 oz.), and was made of pure nard (v. 3), also known as spikenard, a fragrant oil derived from the root and spike (hair stem) of the nard plant. It was used by the Romans for anointing the head while water was usually provided for the feet; this would be done by a servant. This implies that Mary’s action was a sign of humility as well as devotion.

 

၁၂:၉–၁၁ လာဇရုကို သတ်ရန် အစီအစဉ်။ လာဇရု ရှင်ပြန်ထမြောက်သည့် သတင်းသည် အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ရှင်နာဒင်ကောင်စီက ယေရှုကို ဖမ်းရန် အမိန့်ထုတ်ပြန်ပြီးနောက်ပိုင်း (၁၁:၅၇) ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ပသခါပွဲအတွက် ဘုရားဖူးဧည့်သည်များ အလွန်များပြားစွာ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၅၅–၅၆)။ ယေရှု ဘေသနိသို့ ပြန်လာသည်ကို သိရှိပြီးနောက် လူအများသည် ယေရှုနှင့် လာဇရုကို ကြည့်လိုကြသည်။ ကျမ်းချက်အရ လာဇရုသည် အဓိက ဆွဲဆောင်မှုရှိသူ ဖြစ်ပြီး သူ့ကို မြင်ပြီးနောက် လူများစွာ ယေရှုကို ယုံကြည်ခဲ့ကြသည် (၁၂:၉၊ ၁၁)။ သို့သော် နည်းငယ်အကြာတွင် လူများသည် မယုံကြည်ကြောင်း ဆိုထားသည် (အပိုဒ် ၃၇–၄၃)။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် မျက်ကပ်ယုံကြည်ခြင်း၊ ခဏတာ ယုံကြည်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ထိုသို့သော ဥပမာများ အများအပြား ရှိသည် (၂:၂၃–၂၅၊ ၃:၂–၃၊ ၆:၁၅၊ ၂၆–၂၇၊ ၃၄–၃၇၊ ၆၄၊ ၆၆၊ ၇:၃–၅၊ ၁၂–၁၃၊ ၈:၃၁–၃၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် လာဇရု ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် အထူးသဖြင့် အသေမရှင်ကြောင်း မယုံကြသော သာဒုကဲများအတွက် ပြဿနာတစ်ရပ် ဖြစ်လာခဲ့သည် (မာကု ၁၂:၁၈၊ တမန် ၂၃:၆–၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ လာဇရုကို သတ်ရန် စိတ်ကူးသည် အံ့ဖွယ်အမှုကို သက်သေခံသူ ပျောက်ဆီးရန် အတွက် အလွန်စိုးရိမ်ဖွယ် ကြံစည်မှု ဖြစ်သည် (ယော ၁၂:၁၀–၁၁၊ ၁၁:၅၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

12:9–11. Plan to Kill Lazarus. The news about the resurrection of Lazarus spread rather quickly, particularly after the Sanhedrin gave express orders to arrest Jesus (11:57). By this time throngs of pilgrims had already come for the Passover celebrations (vv. 55–56). After learning that Jesus was back in Bethany, many wanted to see Him and Lazarus. The text suggests that Lazarus was the main attraction, and after seeing him many believed in Jesus (12:9, 11). Yet just a few verses later, it says that the people did not believe (vv. 37–43), which seems to suggest that their belief was a superficial, fleeting faith, of which there are several examples in the Gospel of John (cf. 2:23–25; 3:2–3; 6:15, 26–27, 34–37, 64, 66; 7:3–5, 12–13; 8:31–33). Nevertheless, the fact of the resurrection of Lazarus posed another problem to the Jewish leaders, especially to the Sadducees, who did not believe in the resurrection of the dead (cf. Mark 12:18; Acts 23:6–8). The idea to kill Lazarus was a desperate attempt to get rid of the physical evidence of the miracle (John 12:10–11; cf. 11:53).

 

၁၂:၁၂–၁၉ အောင်ပွဲခံဝင်ခြင်း။ အောင်ပွဲခံဝင်ခြင်း ဇာတ်လမ်းကို ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးစောင်လုံးတွင် တွေ့ရသည် (မာကု ၂၁:၁–၁၁၊ မာကု ၁၁:၁–၁၁၊ လု ၁၉:၂၈–၄၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤနေရာမှသာ သုံးကျမ်းချပ် (မာတ္တု၊ မာကု၊ လု) တို့က ယေရှု၏ ယေရုရှလင်အမှုတော်ကို စတင်ဖော်ပြသည်။ ယောဟန်၏ ဇာတ်လမ်းသည် လေးခုထဲတွင် အတိုဆုံး ဖြစ်သော်လည်း ထူးခြားသော အချက်အလက်များ ပါရှိသည်။ ဤကျမ်းသည်သာ ဖြစ်ပွားသည့်နေ့ကို တိကျစွာ ဖော်ပြထားပြီး၊ ထန်းလက်ဖဝါးလှံတံများ လှုပ်ရမ်းခြင်းနှင့် တပည့်များ နားမလည်ခြင်းကို ဖော်ပြထားပြီး၊ ဤအဖြစ်အပျက်ကို လာဇရု ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်ထားသည့် တစ်ခုတည်းသော ကျမ်းဖြစ်သည်။ “နက်ဖြန်နေ့” (ယော ၁၂:၁၂) ဆိုသည်မှာ အပိုဒ် ၁ သို့ ပြန်လည်ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့သည် တနင်္ဂနွေနေ့ ဖြစ်နိုင်ပြီး ယေရုရှလင်မြို့သည် ပသခါပွဲအတွက် ဧည့်သည်များ ပြည့်ကျပ်နေသည်။ ထိုအခါ မြို့လူဦးရေ တစ်သိန်းခန့်မှ တစ်သန်းအထက် တိုးလာတတ်သည်ဟု ခန့်မှန်းထားသည် (သို့သော် ဧည့်သည်အများစုသည် မြို့ပြင်တွင် နေရသည်)။ အံ့ဖွယ်အမှုကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရပြီး (အပိုဒ် ၁၇–၁၈ ကို ကြည့်ပါ) လူများသည် ယေရှုကို ဘုရင်ဆန်သော ‌ေမရှိယအဖြစ် လက်ခံကြပြီး ထန်းလက်ဖဝါးလှံတံများ (အမျိုးသားသင်္ကေတ တစ်မျိုး) ကို လှုပ်ရမ်းကြသည်။ သုံးကျမ်းချပ်တို့က လူများသည် အင်္ကျီများကို လမ်းပေါ်တွင် ခင်းကြောင်း ထပ်မံဖြည့်စွက်ထားပြီး “ဟိုရှန္န” (အဓိပ္ပါယ် “ကယ်တင်ပါ ကျေးဇူးပြု၍”) ဟု အော်ဟစ်ကြောင်း ဆိုသည် (ယော ၁၂:၁၃)။ ဤသည်မှာ ချီးမွမ်းခြင်း သို့မဟုတ် အောင်ပွဲခံခြင်း အသုံးအနှုန်း ဖြစ်သည်။ သမ္မာကျမ်းစာမှ ကိုးကားချက်နှစ်ခု (ဆာလံ ၁၁၈:၂၆ နှင့် ဇာခရိ ၉:၉) တို့က ယေရှုကို မယ်ရှိယဘုရင်အဖြစ် လက်ခံကြောင်း ဖော်ပြသည် (ယော ၁၂:၁၃၊ ၁၅)။

12:12–19. Triumphal Entry. The narrative of the triumphal entry is found in all four Gospels (cf. Matt. 21:1–11; Mark 11:1–11; Luke 19:28–40). It is only at this point that the Synoptic Gospels start their account of Jesus’s ministry in Jerusalem. John’s account is the shortest of the four, though it has some features of its own. It is the only Gospel to date the episode, the only one to mention the palm branches and the lack of understanding of the disciples, and the only one to connect the episode to the resurrection of Lazarus. The “next day” (John 12:12) refers back to v. 1. The day was probably Sunday, and Jerusalem was packed with visitors who came for the Passover. It has been estimated that on such occasions the population of about one hundred thousand would increase to one million—though many of these pilgrims had to reside outside the city. Moved by the miracle (cf. vv. 17–18), the people received Jesus as a kingly Messiah, waving palm branches, a sort of national symbol. The Synoptics add that they spread their cloaks on the road (Mark 11:8; Luke 19:36) while shouting “Hosanna” (lit. “help” or “save, I pray”; John 12:13). This was a general expression of acclamation or praise. The two biblical citations (Ps. 118:26 and Zech. 9:9) also indicate that Jesus was being received as the messianic King (John 12:13, 15).

 

ယေရှုသည် ယခင်က ဘုရင်အဖြစ် ချီးကျူးခံရခြင်းကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည် (၁:၄၉၊ ၆:၁၅ ကို ကြည့်ပါ) သို့သော် ယခုတစ်ခါတော့ မငြင်းပယ်ခဲ့ပါ။ မြင်းစီးမည့်အစား မြည်းစီးခြင်းသည် မည်သည့်ဘုရင်မျိုးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထိုခေတ်ယဉ်ကျေးမှုတွင် မြည်းသည် နှိမ့်ချမှုနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ကိုယ်စားပြုပြီး (ဇာခရိ ၉:၉–၁၀) စစ်သည်တော် သို့မဟုတ် နိုင်ငံရေးသမား မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြသည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၄:၂၆၊ ဟေရှာယ ၃၁:၁–၃၊ ဗျာဒိတ် ၁၉:၁၁–၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အောင်ပွဲခံဝင်ခြင်းတွင် ယေရှုသည် ဣသရေလဘုရင်အဖြစ် လက်ခံခံရသော်လည်း ထိုခေတ်လူများ၏ အဓိကအမြင်အတိုင်း မဟုတ်သလို ဒါဝိဒ်၏ စစ်မှန်သော ပလ္လင်ပေါ်တွင်လည်း မဖြစ်ခဲ့ပါ (မာကု ၂၁:၅ ကို ကြည့်ပါ)။ သူ၏ စစ်မှန်သော ဘုန်းအသရေကို လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင်သာ အပြည့်အဝ ဖော်ပြမည် ဖြစ်သည် (ယော ၁၂:၂၃ ကို ကြည့်ပါ)။ တပည့်များသည် အစပိုင်းတွင် ဤအချက်ကို နားမလည်ခဲ့ကြပါ။ အကြောင်းမှာ သူတို့လည်း လူများ၏ ‌ေမရှိယဆိုင်ရာ မျှော်လင့်ချက်များကို မျှဝေထားသောကြောင့် ဖြစ်သည် (မာ ၂၀:၂၀–၂၄၊ မာကု ၁၀:၃၅–၄၁၊ လု ၂၄:၁၅–၂၁ ကို ကြည့်ပါ)။ ယေရှု ဘုန်းတန်ခိုးထင်ရှားပြီးနောက်၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လုပ်ဆောင်ချက်အားဖြင့်သာ ဤပြုမူချက်၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်ခဲ့ကြသည် (ယော ၁၂:၁၆၊ ၂:၂၂၊ ၇:၃၉၊ ၁၄:၂၆၊ ၂၀:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် ဖာရိရှဲများအတွက်မူ သူတို့ ရှုံးနိမ့်တော့မည်ဟု ခံစားရပြီး ယေရှုကို ချက်ချင်းသတ်ရန် အစီအစဉ်ကို အမြန်အကောင်အထည်ဖော်ရမည်ဟု ဆိုကြသည်။

Jesus had previously refused to be hailed as King (cf. 1:49; 6:15), but not this time. The fact that He was riding a donkey and not a war horse or a chariot indicated the kind of King He was. In the culture of the day, the donkey was associated with humility and peace (Zech. 9:9–10), not necessarily with a political warrior (1 Kin. 4:26; Is. 31:1–3; cf. Rev. 19:11–16). In His triumphal entry Jesus accepted being welcomed as the King of Israel, but not exactly according to the predominant views of the day and not on the literal throne of David (cf. Matt. 21:5). His real glory would be fully revealed only at the cross (cf. John 12:23). The disciples initially failed to grasp this point because they also shared the same messianic hopes of the people in general (cf. Matt. 20:20–24; Mark 10:35–41; Luke 24:15–21). It was only after Jesus had been glorified, and through the action of the Holy Spirit, that they came to understand the true significance of this act (John 12:16; cf. 2:22; 7:39; 14:26; 20:9). For the Pharisees, however, this indicated that they were losing the battle and that they had to hurry and immediately put into effect their plan to kill Jesus.

 

၁၂:၂၀–၃၀ သူ၏အချိန်ရောက်ပြီ။ ဖာရိရှဲများ စိတ်ပျက်အားငယ်နေချိန်တွင် ယောဟန်က “ကမ္ဘာတစ်လွှား ယေရှုထံသို့ လိုက်နေကြပြီ” ဟု ဖော်ပြသည်။ ထိုအချက်ကို ဂရိလူအချို့ ယေရှုကို မြင်ချင်သည်ဟု တောင်းဆိုလာခြင်းဖြင့် ပြသထားသည် (၁၂:၂၀–၂၂)။ ဤနေရာတွင် ယေရှုသည် လူသားသားတော် ဘုန်းတန်ခိုးထင်ရှားရမည့် အချိန်ရောက်ပြီဟု နောက်ဆုံး ကြေညာတော်မူသည်။ ဂရိလူများ၏ ဆန္ဒသည် ဂျူးတပည့်များ (၁:၃၆–၃၉၊ ၄၁၊ ၄၅၊ ၆:၆၇–၆၉) နှင့် ရှမာရိလူများ (၄:၂၉–၃၀၊ ၄၀) ၏ ဆန္ဒနှင့် ကိုက်ညီပြီး သူ၏ အမှုတော်၏ တစ်ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ရည်ရွယ်ချက်ကို အတည်ပြုသည် (၁:၂၉၊ ၃:၁၄–၁၅၊ ၁၆–၁၇၊ ၄:၄၂၊ ၆:၃၃၊ ၅၁၊ ၁၂:၃၂၊ ၄၇ ကို ကြည့်ပါ)။ ယေရှု၏ နက်နဲသော စကားသည် (၁၂:၂၄) သူ၏ အနာဂတ်နှင့်စပ်လျဉ်း၍ ဖြစ်ပြီး သူ၏ အသေခံခြင်း၏ ဆန့်ကျင်ဘက်သဘောကို သရုပ်ဖော်သည်။ ယေရှု၏ အသက်ပေးသောအမှုတော်သည် အသေခံခြင်းအားဖြင့် ပြီးမြောက်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်တွင် ဘုန်းတန်ခိုးထင်ရှားမည်ဖြစ်ကာ အခြားသူများအား အသက်ပေးမည် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃၂–၃၃ ကို ကြည့်ပါ)။

12:20–30. His Hour Has Come. The Pharisees were in a state of desperation. John indicates that they could feel the world going after Jesus. This is neatly illustrated by introducing in the narrative the visit of some Greeks asking to see Jesus (12:20–22). At this point in the narrative, Jesus finally announced that the hour had come for the Son of Man to be glorified. The desire of the Greeks matched that of the disciples, who were Jews (1:36–39, 41, 45; 6:67–69), and of the Samaritans (4:29–30, 40), thus affirming the universal scope of His mission (cf. 1:29; 3:14–15, 16–17; 4:42; 6:33, 51; 12:32, 47). Jesus’s enigmatic statement (12:24) was about His future and illustrates the paradoxical nature of His death. Jesus’s life-giving mission would be accomplished through death, when He would be glorified and life would be given to others (cf. vv. 32–33).

 

အောက်ပါအပိုဒ်များ (၂၅–၂၆) သည် ယေရှု၏ ယဇ်ပူဇော်သောအသေခံခြင်းမှ ယုံကြည်သူများအတွက် အဓိပ္ပါယ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယေရှု၏ အသေခံခြင်းသည် အသက်ရရှိရန် လိုအပ်သော အခြေအနေဖြစ်သဖြင့် ဤလောက၌ ကိုယ်အသက်ကို ငြင်းပယ်၍သာ ထာဝရအသက်ကို ရရှိနိုင်သည်။ ယေရှုသည် အသေခံခြင်းအားဖြင့် အသက်ကို ဖန်ဆင်းပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် အသေခံ၍ ယေရှု၏ အသက်ဆုကျေးဇူးကို ခံစားနိုင်သည်။ ယေရှုကို လိုက်၍ ကျွန်အဖြစ် အမှုတော်ဆောင်ရွက်ပြီး ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းခြင်းအားဖြင့် အသက်သစ်ကို ခံစားရနိုင်သည်။

The following verses (vv. 25–26) move from the sacrificial death of Jesus to its significance for the believers. Since Jesus’s death was the necessary condition for life, it is only by dying to our sinful life in this world that we receive eternal life. In dying Jesus generated life, making it possible for us to die in order to receive Jesus’s gift of life. We enjoy new life by following Jesus as His servants and honoring God.

 

ယေရှုသည် အသေခံရမည့် အလားအလာကြောင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်တော်မူသည်။ ဤသည်မှာ နားလည်နိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ သေခြင်းသည် သူ၏ ရန်သူ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤလောကသို့ အသေခံရန် လာခဲ့သည်။ ခက်ခဲသောအချိန် နီးကပ်လာသောအခါ ဆန္ဒသည် ဆက်လက်တည်ရှိနေသည် (၃:၁၆–၁၇၊ ၁၀:၁၁၊ ၁၅၊ ၁၂:၄၇၊ ၁၅:၁၃ ကို ကြည့်ပါ)။ သူ၏ ဆုတောင်းချက်တွင် ခမည်းတော်၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို အသိအမှတ်ပြုတော်မူသည် (၁၂:၂၈က)။ ယေရှု၏ အသေခံခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် ဘုန်းတန်ခိုးထင်ရှားစေမည့် နည်းလမ်းဖြစ်သည် (၁၃:၃၁–၃၂၊ ၁၇:၁၊ ၄ ကို ကြည့်ပါ)။ ထိုပန်းတိုင်ကို ဘာမျှ လမ်းမလွှဲနိုင်ပါ (٤:၃၄၊ ၅:၃၀၊ ၆:၃၈၊ ၁၄:၁၀၊ ၂၄ ကို ကြည့်ပါ)။ ကောင်းကင်မှ အသံသည် ယေရှုအတွက် မဟုတ်ဘဲ လူအုပ်အတွက် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည် (၁၂:၃၀)။ ထိုအသံသည် ယေရှုနှင့် သူ၏ အမှုတော်ကို ဘုရားသခင်က အတည်ပြုကြောင်း ဖြစ်သည်။ လူများသည် ထိုအသံကို နားမလည်ကြသော်လည်း အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်တွင် ဘုရားသခင်သည် ယေရှုနှင့် အတူရှိကြောင်း မြင်သင့်သည်။

Jesus was deeply moved by the prospect of death. This is understandable because death was His enemy. He came to the world to die, and when the difficult moment was closing in on Him, the willingness remained (cf. 3:16–17; 10:11, 15; 12:47; 15:13). His actual prayer acknowledged the Father’s sovereignty (12:28a). Jesus’s death would be the means through which God Himself would be glorified (cf. 13:31–32; 17:1, 4), and nothing could deviate Him from pursuing that end (cf. 4:34; 5:30; 6:38; 14:10, 24). The voice from heaven, which came not so much for Jesus’s sake but for the benefit of the crowd (12:30), affirmed the Father’s trust in Him. It is true that the people did not understand the voice, but they should have seen in the supernatural event a sign of divine affirmation of Jesus and His ministry. God was with Him.

 

၁၂:၃၁–၃၆ ဤလောက၏ တရားစီရင်ခြင်း။ ယေရှု၏ ဘုန်းတန်ခိုးထင်ရှားရမည့်အချိန်သည် ဤလောက် တရားစီရင်ခံရမည့်အချိန် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃၁၊ အပိုဒ် ၂၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤစကားတွင် အရေးကြီးသော အကျိုးဆက်နှစ်ခု ပါရှိသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ ဤလောက်၏ အရှင် (မင်းသား) ကို နှင်ထုတ်ခံရမည် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃၁၊ ၁၆:၁၁ ကို ကြည့်ပါ)။ လူ့မျက်စိအရ လက်ဝါးကပ်တိုင်သည် အရှက်ကွဲစရာ ဖြစ်သော်လည်း ဘုရားအမြင်အရ ဘုရားသခင်၏ အောင်မြင်ခြင်းနှင့် စာတန်၏ ရှုံးနိမ့်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားသားတော် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ဆွဲထားသည်ကို မကောင်းဆိုးဝါး အောင်နိုင်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်မှာ ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အနက်ဆုံးသော ဖော်ပြချက်နှင့် မကောင်းဆိုးဝါးအားလုံးနှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်အသရေကို ထောက်မတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအကျိုးဆက်မှာ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသေခံခြင်းအားဖြင့် ယေရှုသည် လူအားလုံးကို သူ့ထံ ဆွဲခေါ်မည် ဖြစ်သည် (၁၂:၃၂–၃၃၊ ၃:၁ကို ကြည့်ပါ)။ အဓိပ္ပါယ်မှာ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံး ကယ်တင်ခြင်းရမည်ဟု မဆိုလိုပါ။ သူ့ထံ လာမည့်သူအားလုံးသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ ဆွဲဆောင်မှုအားဖြင့်သာ လာနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။

12:31–36. Judgment of the World. The hour of Jesus’s glorification would be the hour of the judgment of the world (v. 31; cf. v. 23). There are two important implications in this statement. The first is that the ruler or prince of this world would be expelled (v. 31; cf. 16:11). To the human eye the cross was shameful, but from the divine perspective it is the triumph of God and the defeat of Satan. The image of the Son of God hanging on the cross could be taken as a symbol of the triumph of evil, but in fact it is the deepest revelation of the love of God for all of His creatures as well as the vindication of His character in the cosmic conflict against all evil powers. The second implication is that by dying on the cross, Jesus would draw all people to Himself (12:32–33; cf. 3:14). The meaning is not that all would come to Him, as if everyone in the whole world would be saved, but that all who would come to Him would do it because of the power and attraction of the cross.

 

လူများသည် ယေရှုအသေခံရမည့်အကြောင်း စကားကို နားမလည်ကြပါ။ သမ္မာကျမ်းစာအရ မယ်ရှိယသည် ထာဝရတည်ရှိမည်ဟု ယုံကြည်ကြသည် (၁၂:၃၄၊ ဆာလံ ၈၉:၃–၄၊ ၁၁၀:၄၊ ဟေရှာယ ၉:၇၊ ယေဇကျေလ ၃၇:၂၅၊ ဒံယေလ ၇:၁၃–၁၄ ကို ကြည့်ပါ)။ သို့သော် မယ်ရှိယ အသေခံရမည့် ကျမ်းချက်များကို လွန်ခဲ့ကြသည် (ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၂၂:၁–၁၉၊ တောလည်ရာ ၂၁:၈–၉ [ယော ၃:၁၄–၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ]၊ ဟေရှာယ ၅၂:၁၃–၅၃:၁၂၊ ဒံယေလ ၉:၂၆)။ မယ်ရှိယ၏ အမှုတော်ကို နှစ်ဆင့်ဟု အစဉ်အလာအားဖြင့် နားလည်ကြသည်။ ပထမအကြိမ်လာခြင်းတွင် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရသော ကျွန်၊ ဒုတိယအကြိမ်လာခြင်းတွင် အောင်မြင်သောဘုရင် ဖြစ်သည်။ ရောမအုပ်ချုပ်မှုကြောင့် ပထမရာစုဂျူးလူမျိုးများသည် ပထမအဆင့်ကို မေ့လျော့ကာ ဒုတိယအဆင့်ကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့ကြသည်။ ဒါဝိဒ်၏ မျိုးနွယ်ကို ပြန်လည်ထူထောင်ပြီး ထာဝရတည်တံ့မည့် နိုင်ငံတော်ကို တည်ထောင်မည့် နိုင်ငံရေးမယ်ရှိယ်ကို မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။

The people found it difficult to understand why Jesus was talking about His death. They believed that according to the Scriptures the Messiah would remain forever (e.g., 12:34; cf. Pss. 89:3–4; 110:4; Is. 9:7; Ezek. 37:25; Dan. 7:13–14). But they missed the Scriptures that also refer to the death of the Messiah (cf. Gen. 22:1–19; Num. 21:8–9 [cf. John 3:14–17]; Is. 52:13–53:12; Dan. 9:26). This has traditionally been understood in terms of two different phases of the work of the Messiah: His atoning death the first time He came (the Suffering Servant) and the establishment of His eternal kingdom the second time He comes (the conquering King). Perhaps as a result of the Roman occupation, first-century Judaism lost sight of the first phase and focused mostly on the second one. Hope was set on a political Messiah who would restore David’s dynasty and establish a kingdom that would last forever.

 

ယေရှုသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်ကို လူသားသားတော် ဟု ထပ်မံရည်ညွှန်းတော်မူသည် (၁၂:၂၃)။ ဤသည်မှာ သူ၏ အကြိုက်ဆုံးမရှိယအမည်ဖြစ်သည် (စာမျက်နှာ ၁၄၂၈ ရှိ “လူသားသားတော်” ကို ကြည့်ပါ)။ ဂျူးလူများက ထိုသူမှာ မည်သူနည်းဟု မေးကြသည် (၁၂:၃၄၊ အပိုဒ် ၂၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုက သူ၏ အမည်ထက် အလင်းအကြောင်းကို ပြောတော်မူသည်။ အလင်းဟူသော ဥပစာသည် ၉:၄ နှင့် ၁၁:၁၀ သို့ ပြန်လည်ရည်ညွှန်းပြီး ယုံကြည်ရန်နှင့် အလင်း၏ သားများ ဖြစ်ရန် အချိန်နည်းပါးကြောင်း အလေးပေးသည် (၁၂:၃၆)။ အလင်းသည် သူတို့နှင့် မကြာမီ မရှိတော့ပါ (အပိုဒ် ၄၆ ကို ကြည့်ပါ)။ အလင်းပျောက်ဆီးသွားပုံကို သရုပ်ဖော်ရန် ယေရှုသည် ထွက်သွားပြီး ကိုယ်တော်ကို ဝှက်ထားတော်မူသည်။ သူ၏ အချိန်ရောက်ပြီ ဖြစ်ပြီး မကြာမီ နားထောင်သူများ၏ မယုံကြည်ခြင်းကြောင့် လုံးဝအမှောင်ထဲ ကျရောက်သွားကြမည် (အပိုဒ် ၃၅)။

Jesus once again referred to Himself as the Son of Man (John 12:23), His favorite messianic self-designation (see “Son of Man,” p. 1428), and the Jews asked who that was (12:34; cf. v. 23). In His answer, Jesus spoke about the light rather than about His title. The metaphor of light, which harkens back to 9:4 and 11:10, stresses the fact that they did not have much time left to believe and to become children or, literally, sons of light (12:36). The light would not remain with them much longer (cf. v. 46). Perhaps in order to illustrate the passing of the light, Jesus literally left and hid Himself. His hour had come, and soon the unbelief of His listeners would leave them in complete darkness (v. 35).

 

၁၂:၃၇–၄၃ ယေရှု၏ အမှုတော်၏ ရလဒ်။ ယေရှု၏ တိုက်တွန်းချက် (အပိုဒ် ၃၅–၃၆) ရှိသော်လည်း ဂျူးလူများ ယုံကြည်လိုစိတ် မရှိကြပါ။ သူတို့၏ မယုံကြည်ခြင်းကို ပရောဖက်ပြုချက် ပြည့်စုံခြင်းဟု ဖော်ပြထားသည်။ အဓိကမှာ မယုံကြည်ခြင်း (မျက်စိကန်းခြင်း၊ နှလုံးမာကျောခြင်း) ကို ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်စေသည်ဟု မဆိုလိုပါ။ လူ့ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ဘုရားသခင်က အလေးအနက်ထားပြီး သူ၏ အစီအစဉ်တွင် ထည့်သွင်းသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ “ယုံကြည်နိုင်စွမ်း မရှိကြ” (အပိုဒ် ၃၉) ဆိုသည်မှာ တစ်ဖက်သတ်၊ အမြဲတမ်း ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်း ပုံစံ မဟုတ်ပါ။ ဟေရှာယ မြင်ခဲ့သည်မှာ ဧကန်ဖြစ်လာမည်ဟု ဆိုလိုသည်။ မျက်စိကန်းခြင်း၊ နှလုံးမာကျောခြင်းတို့သည် ဘုရားသခင်က တစ်ဖက်သတ် ချမှတ်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ဤကိစ္စတွင် ယေရှုကို နားထောင်သူများ၏ ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူရမည် (၃:၁၉၊ ၅:၄၀၊ ၈:၂၄၊ ၉:၄၁ ကို ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်က လူ့လွတ်လပ်ခွင့်ကို လေးစားသောအားဖြင့် ထိုသို့ဖြစ်ခွင့်ပြုသည်။ ဂျူးအချို့ ယုံကြည်ခဲ့ကြသည် (၂:၂၃၊ ၆:၂၊ ၇:၃၁၊ ၈:၃၀၊ ၁၀:၄၂၊ ၁၁:၄၅၊ ၁၂:၁၁ ကို ကြည့်ပါ) သို့သော် ယုံကြည်သူများထဲတွင်ပင် အချို့ ပြန်လှည့်သွားကြသည်။ ဘာသာရေးအာဏာပိုင်များက ဗိမာန်တိုက်မှ နှင်ထုတ်ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် ယေရှုဘက်တွင် ပွင့်လင်းစွာ ရပ်တည်ခြင်း မပြုနိုင်ခဲ့ကြပါ (၉:၃၄–၃၅၊ ၇:၃၂၊ ၄၅၊ ၁၁:၄၇၊ ၅၇၊ ၂၀:၁၉ ကို ကြည့်ပါ)။ လူများ၏ ချီးကျူးခြင်းကို ဘုရားသခင်၏ ချီးကျူးခြင်းထက် ဦးစားပေးခဲ့ကြသည် (၁၂:၄၃)။

12:37–43. Outcome of the Ministry of Jesus. Despite the appeal of Jesus (vv. 35–36), the Jews were unwilling to believe. Their unbelief was then described as a fulfillment of prophecy. The point is not that unbelief—here described in terms of blinding and hardening—is caused by God Himself but that human decisions are taken seriously by God and that He incorporates them into His plan. The phrase “they could not believe” (v. 39) is not about unilateral, unconditional predestination but about the fact that what Isaiah saw happening will indeed happen. Blinding and hardening are not arbitrarily imposed by God on people. In this case they were the deliberate choices of those listening to Jesus, and they will assume responsibility for their actions (cf. 3:19; 5:40; 8:24; 9:41). God allows such things to happen, thus respecting human freedom. Some of the Jews believed (cf. 2:23; 6:2; 7:31; 8:30; 10:42; 11:45; 12:11), but even among them some turned back to unbelief. It could be that the fear of expulsion from the synagogue by the religious authorities prevented many from openly taking their stand with Jesus (9:34–35; cf. 7:32, 45; 11:47, 57; 20:19). They prioritized the affirmation of people over God’s affirmation (12:43).

 

၁၂:၄၄–၅၀ ယေရှု၏ နှုတ်မြွက်စကား။ ဤနေရာတွင် ယေရှု၏ အများသောနှတ်မြွက်အမှုတော် ပြီးဆုံးသည်။ ဤအပိုဒ်သည် သူ၏ နှုတ်မြွက်စကား၏ သင်ခန်းစာကောက်နုတ်ချက် ဖြစ်ပြီး အဓိကအချက်လေးချက်ကို အလေးပေးထားသည်- (၁) ယေရှုသည် ကိုယ်တိုင်စေလွှတ်ခြင်း မဟုတ်ပါ (၅:၂၄၊ ၃၀၊ ၄၃၊ ၆:၃၈၊ ၇:၁၆၊ ၁၈၊ ၂၈၊ ၈:၄၂ ကို ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို မယုံကြည်ခြင်းသည် စေလွှတ်သူကို မယုံကြည်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည် (၁၂:၄၄၊ ၅:၃၇–၃၈၊ ၈:၄၂၊ ၄၇၊ ၁၃:၂၀ ကို ကြည့်ပါ)။ (၂) သူသည် ဤလောကသို့ အလင်းအဖြစ် လာခဲ့သည် (၁၂:၄၆၊ ၈:၁၂၊ ၉:၅ ကို ကြည့်ပါ)။ သူ့ကို ငြင်းပယ်ခြင်းသည် အပြစ်၏ အမှောင်ထဲတွင် ထာဝရရှိနေခြင်း ဖြစ်သည် (၃:၁၉၊ ၈:၁၂၊ ၉:၄၁ ကို ကြည့်ပါ)။ (၃) သူသည် ကယ်တင်ရန် လာခဲ့သည်၊ တရားစီရင်ရန် မဟုတ်ပါ (၁၂:၄၇၊ ၃:၁၇ ကို ကြည့်ပါ)။ မယုံကြည်ခြင်းကြောင့် တရားစီရင်ခြင်း မလွှဲမရှောင် ဖြစ်လာသည် (၃:၁၈)။ ကယ်တင်ခြင်းစကားကို ငြင်းပယ်သောအခါ ထိုစကားသည် တရားစီရင်ခြင်း ဖြစ်လာသည် (၅:၄၅ ကို ကြည့်ပါ)။ (၄) ယေရှုသည် ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်၍ မပြောပါ။ ခမည်းတော် ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်းသာ ပြောတော်မူသည် (၃:၃၄၊ ၇:၁၇၊ ၈:၂၆–၂၈၊ ၃၈၊ ၄၀၊ ၁၂:၄၉–၅၀၊ ၁၄:၁၀၊ ၂၄၊ ၁၇:၈ ကို ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ထာဝရအသက် ဖြစ်သည် (၁၂:၅၀၊ ၆:၄၀၊ ၁၇:၃ ကို ကြည့်ပါ)။

12:44–50. Message of Jesus. It is at this point in the narrative that the public ministry of Jesus comes to an end. This passage seems to contain a fitting summary of His message by emphasizing four main points: (1) Jesus did not come on His own initiative (cf. 5:24, 30, 43; 6:38; 7:16, 18, 28; 8:42); hence, not believing in Him is the same as not believing in the One who sent Him (12:44; cf. 5:37–38; 8:42, 47; 13:20). (2) He came as light to the world (12:46; cf. 8:12; 9:5), implying that rejecting Him means remaining in the darkness of sin forever (cf. 3:19; 8:12; 9:41). (3) He came to save, not to condemn (12:47; cf. 3:17), and condemnation is the inevitable result of unbelief (3:18) because when the saving word is rejected, it becomes a statement of condemnation (cf. 5:45). (4) Jesus spoke not of His own accord (12:49; cf. 3:34; 7:17; 8:26–28, 38, 40; 12:49–50; 14:10, 24; 17:8) but only as instructed by the Father, and the divine intention is eternal life (12:50; cf. 6:40; 17:3).