Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၂၁
1  တဖန်ယေရှုသည် တိဗေရိအိုင်နားမှာ တပည့်တော်တို့အား ကိုယ်ကိုပြတော်မူ၏။ ပြတော်မူသည် အကြောင်းအရာဟူမူကား၊
² ရှိမုန်ပေတရုနှင့်ဒိဒုမုဟုအမည်ရှိသော သောမ၊ ဂါလိလဲပြည် ကာနမြို့သား နာသနေလ၊ ဇေဗေဒဲ၏ သားနှစ်ယောက်၊ အခြားသောတပည့်တော်နှစ်ယောက်တို့သည် အတူရှိကြ၏။
³ ရှိမုန်ပေတရုက၊ ကျွန်ုပ်သည် ငါးဘမ်းသွားမည်ဟုဆိုလျှင်၊ ထိုသူတို့က၊ အကျွန်ုပ်တို့လည်းလိုက်မည်ဟု ပြောဆိုသည်နှင့်ထွက်သွားကြ၏။ ချက်ခြင်းလှေထဲသို့ဝင်၍ ထိုညဉ့်တွင် တကောင်ကိုမျှမရကြ။
⁴ နံနက်ရောက်သောအခါ ယေရှုသည်ကမ်းနားမှာရပ်တော်မူ၏။ သို့ရာတွင် ယေရှုဖြစ်တော်မူသည်ကို တပည့်တော်တို့သည် မသိကြ။
⁵ ယေရှုကလည်း၊ ချစ်သားတို့၊ စားစရာတစုံတခုရှိသလောဟု မေးတော်မူလျှင်၊ မရှိပါဟုပြန်ပြောကြ၏။
⁶ တဖန်ယေရှုက၊ လှေလက်ျားဘက်၌ ပိုက်ကွန်ကိုပစ်ချလော့။ ထိုသို့ပြုလျှင် ရလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ သည်အတိုင်း၊ ထိုသူတို့သည် ပစ်ချ၍များစွာသောငါးတို့ကို အုပ်မိသောကြောင့်၊ ပိုက်ကွန်ကိုဆွဲ၍မရနိုင်။
⁷ ထိုအခါ ယေရှုချစ်တော်မူသောတပည့်တော်က၊ ငါတို့သခင်ပေတည်းဟု ပေတရုအားပြောဆို၏။ သခင်ဖြစ်ကြောင်းကို ရှိမုန်ပေတရုသည် ကြားလျှင်၊ အဝတ်ကို မခြုံဘဲရှိလျက် အပေါ်အင်္ကျီကိုသာ ဝတ်စည်း၍ အိုင်ထဲသို့ ဆင်းလေ၏။
⁸ အခြားသော တပည့်တော်တို့သည် ကမ်းနှင့်မနီးမဝေး အလံငါးဆယ်လောက်ကွာသည်ဖြစ်၍၊ ငါးများ နှင့်ပိုက်ကွန်ကို ဆွဲငင်လျက်လှေစီး၍ လာကြ၏။
⁹ ကုန်းပေါ်သို့ရောက်သောအခါ မီးခဲပုံကို၎င်း၊ ကင်ထားသောငါးကို၎င်း၊ မုန့်ကို၎င်းတွေ့မြင်ကြ၏။
¹⁰ ယေရှုကလည်း၊ ယခုရသောငါးအချို့ကို ယူခဲ့ကြဟုမိန့်တော်မူ၏။
¹¹ ရှိမုန်ပေတရုသည် လှေပေါ်သို့တက်၍၊ ငါးကြီးတရာငါးဆယ်သုံးကောင်နှင့် ပြည့်လျက်ရှိသော ပိုက် ကွန်ကို ကုန်းပေါ်သို့ ဆွဲတင်လေ၏။ ထိုမျှလောက် များသော်လည်း ပိုက်ကွန်သည် မစုတ်မပြတ်ရှိ၏။
¹² ယေရှုကည်း၊ လာ၍နံနက်စာကိုစားကြလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။ သခင်ဖြစ်တော်မူကြောင်းကို တပည့် တော်တို့သည် သိကြသောကြောင့် ကိုယ်တော်သည် အဘယ်နည်းဟူ၍ တစုံတယောက်မျှမမေးမလျှောက်ဝံ့ကြ။
¹³ ယေရှုသည် လာ၍မုန့်နှင့်ငါးကိုယူပြီးလျှင် သူတို့အား ပေးတော်မူ၏။
¹⁴ ထိုပြတော်မူခြင်းကား၊ ယေရှုသည်သေခြင်းမှ ထမြောက်တော်မူသည်နောက်၊ တပည့်တော်တို့အား ကိုယ်ကို သုံးကြိမ်မြောက်သော ပြတော်မူခြင်းဖြစ်သတည်း။
¹⁵ နံနက်စာကို စားကြသည်နောက်၊ ယေရှုက၊ ယောန၏သား ရှိမုန်၊ ဤသူတို့သည် ငါ့ကို ချစ်သည်ထက် သင်သည်သာ၍ချစ်သလောဟု ရှိမုန်ပေတရုအားမေးတော်မူလျှင်၊ ဟုတ်ပါ၏သခင်။ ကိုယ်တော်ကို အကျွန်ုပ် ချစ်သည်ကို ကိုယ်တော်သိတော်မူ၏ဟု လျှောက်သော်၊ ငါ၏သိုးသငယ်တို့ကို ကျွေးမွေးလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹⁶ တဖန်ယေရှုက၊ ယောန၏သားရှိမုန်၊ သင်သည် ငါ့ကိုချစ်သလောဟု ဒုတိယအကြိမ်မေးတော်မူလျှင်၊ ဟုတ်ပါ၏သခင်။ ကိုယ်တော်ကို အကျွန်ုပ်ချစ်သည်ကို ကိုယ်တော်သိတော်မူ၏ဟုလျှောက်သော်၊ ငါ၏ သိုး တို့ကို ထိန်းလော့ဟုမိန့်တော်မူ၏။
¹⁷ ယေရှုကလည်း၊ ယောန၏သားရှိမုန်၊ သင်သည် ငါ့ကိုချစ်သလောဟု တတိယအကြိမ်မေးတော်မူလျှင်၊ သင်သည်ငါ့ကိုချစ်သလောဟု သုံးကြိမ်မြောက်အောင် မေးတော်မူသောကြောင့် ပေတရုသည်စိတ်နာသဖြင့်၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်သည်ခပ်သိမ်းသောအရာတို့ကိုသိတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်ကို အကျွန်ုပ်ချစ်သည်ကို ကိုယ်တော် သိတော်မူ၏ဟု လျှောက်သော်၊ ယေရှုက၊ ငါ၏သိုးတို့ကို ကျွေးမွေးလော့။
¹⁸ ငါအမှန်အကန်ဆိုသည်ကား၊ ဥင်သည်ပျိုသော အသက်ရှိစဉ်ကိုယ်ကိုကိုယ်ပတ်စည်း၍ အလိုရှိရာ အရပ်ရပ်သို့ သွားလာတတ်၏။ သင်သည် အိုသောအခါ လက်နှစ်ဘက်ကိုဆန့်ပြီးလျှင်၊ သူတပါးသည် သင့်ကို ပတ်စည်း၍ သင်အလိုမရှိရာအရပ်သို့ ယူသွားလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹⁹ တိုသို့မိန့်တော်မူသော်၊ အဘယ်သို့သောသေခြင်းအားဖြင့် ပေတရုသည် ဘုရားသခင်၏ဘုန်းတော်ကို ထင်ရှားစေမည်အရိပ်ကို ပေးတော်မူ၏။ ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးမှ၊ ငါ့နောက်သို့လိုက်လော့ဟု ပေတရုအား မိန့်တော်ပြန်၏။
²⁰ ယေရှုချစ်တော်မူ၍ အထက်က ညစာစားသောအခါ၌ ရင်တော်ကိုမှီ၍လျောင်းလျက်၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်ကို အပ်နှံသောသူကားအဘယ်သူနည်းဟု မေးသောတပည့်တော်သည်လည်း နောက်တော်သို့ လိုက် သည်ကို ပေတရုသည်လှည့်၍မြင်လျှင်၊
²¹ သခင်၊ ဤသူ၌ အဘယ်သို့ဖြစ်ပါလိမ့်မည်နည်းဟု မေးလျှောက်သော်၊
²² ယေရှုက၊ ငါကြွလာသည်ကာလတိုင်အောင် ထိုသူကိုနေစေခြင်းငှါ ငါအလိုရှိလျှင် သင်သည် အဘယ် သို့ဆိုင်သနည်း။ သင်မူကား ငါ့နောက်သို့လိုက်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²³ ထိုစကားတော်ကိုထောက်လျှင်၊ ညီအစ်ကိုတို့က၊ ထိုတပည့်တော်သည် မသေရဟုအနှံ့အပြား ပြောဆို ကြ၏။ သို့သော်လည်း ထိုသူသည်မသေရဟု ယေရှုမိန့်တော်မူသည်မဟုတ်။ ငါကြွလာသည် ကာလတိုင်အောင် ထိုသူကိုနေစေခြင်းငှါ ငါအလိုရှိလျှင်သင်သည် အဘယ်သို့ဆိုင်သနည်းဟု မိန့်တော်မူသတည်း။
²⁴ ထိုတပည့်တော်ကား၊ ဤအကြောင်းအရာတို့ကို သက်သေခံ၍ ရေးထားသောသူဖြစ်၏။
²⁵ သူ၏သက်သေခံချက်မှန်သည်ကို ငါတို့သိကြ၏။ ယေရှုပြုတော်မူသော အခြားအမှုအရာအများ ရှိ သေး၏။ ထိုအမှုအရာရှိသမျှတို့ကို အသီးအခြားရေးထားလျှင်၊ မြေကြီးမဆံ့နိုင်အောင် ကျမ်းစာများပြားလိမ့်မည် ဟု ထင်မှတ်ခြင်းရှိ၏။

၂၁:၁–၂၅ နိဂုံးအပိုဒ်

21:1–25

THE EPILOGUE

ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းကို နိဂုံးချုပ်ရန်အတွက် ယောဟန်သည် အသင်းတော်နှင့်ဆိုင်သော ကိစ္စအချို့ကို ကိုင်တွယ်ထားသည့် နိဂုံးအပိုဒ်တစ်ခုကို ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ ထိုကိစ္စမှာ ဂလိလဲပင်လယ်ကမ်းစပ်၌ ငါးမျှားခြင်းနှင့်ဆက်စပ်၍ ပေတရု၏ ပြန်လည်ခန့်အပ်ခြင်းနှင့် ချစ်ခင်ရသော တပည့်တော်၏ မကြာမီသေဆုံးတော့မည့်အကြောင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဤအပိုဒ်သည် နောက်ဆက်တွဲတစ်ခုလိုပင် ထင်ရသော်လည်း နောက်ဆုံးအဆုံးစွန်းနှစ်ပိုဒ် (ပိုဒ် ၂၄-၂၅) ၏ အချို့အပိုင်းကိုဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော်လည်း ဤအပိုဒ်တစ်ခုလုံးသည် ယောဟန်ကိုယ်တိုင်၏ လက်ရာဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်စရာမရှိချေ။

To close his Gospel, John added an epilogue dealing with some church-related issues: the reinstatement of Peter, set in a fishing context by the Sea of Galilee, and the impending death of the Beloved Disciple. Though it looks more like an appendix, there is no question that this section is the work of John himself, with the possible exception of a portion of the last two verses (vv. 24–25).

 

 

 

၂၁:၁–၁၄။ ငါးဖမ်းခြင်း။ ဤသည်မှာ ရှင်ပြန်ထမြောက်တော်မူသော ယေရှုသည် တပည့်တော်များထံ တတိယအကြိမ်မြောက် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းခြင်းဖြစ်ပြီး (ပိုဒ် ၁၄) ဂလိလဲပင်လယ် (တစ်နည်း တိဘေရီယပင်လယ်၊ ပိုဒ် ၁) ကမ်းစပ်၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ တပည့်တော်ခုနစ်ဦးသာ အမည်ဖော်ပြထားပြီး သူတို့သည် ဂလိလဲဒေသ ပြန်ရောက်နေကြသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ပသခါပွဲတစ်ပတ်လုံး ကုန်လွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာသည် (၁၃:၁၊ ၁၈:၂၈၊ ၃၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူတို့သည် ယေရှုနှင့်မတွေ့မီ လုပ်ကိုင်ခဲ့သော အလုပ်ဟောင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ဤအပိုဒ်၏ ပထမအပိုင်းသည် ပေတရု၏ ပြန်လည်နေရာထိုင်ခင်းကို ဆိုလိုသည်။ အံ့ဖွယ်ငါးဖမ်းခြင်းဇာတ်လမ်းသည် အရေးကြီးသော်လည်း ယေရှုနှင့် ပေတရု၏ စကားပြောဆိုခြင်းအတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခုသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

21:1–14. Catching Fish. This is the third account of the appearance of the resurrected Jesus to the disciples (v. 14), and it took place by the Sea of Galilee (also known as the Sea of Tiberias; v. 1). That the disciples—only seven are mentioned—were back in Galilee indicates that the Passover week was over (cf. 13:1; 18:28, 39). They returned to the profession they had before they met Jesus. The first part of this section deals with the restoration of Peter. The story of the miraculous fishing, despite its significance, only provides the occasion for Jesus’s dialogue with Peter.

 

ဤဇာတ်လမ်းကို အသေးစိတ်ကျဲဖြန့်၍ ရေးထားပုံသည် အံ့သြဖွယ်ဖြစ်သည်။ လှေညာဘက်သို့ ပိုက်ချရန် ယေရှု၏ အမိန့်တော် (၂၁:၆)၊ ပေတရုသည် အဝတ်မပါဘဲ (ဂရိစာသားတွင် “ဗလာ” ဟု ဆိုထားပြီး အချို့ဘာသာပြန်များတွင် “အပေါ်ဝတ်ရုံမပါဘဲ” ဟု ဆိုသည်) ပင်လယ်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းခဲ့သည်ဟူသော မှတ်ချက် (ပိုဒ် ၇)၊ လှေနှင့် ကမ်းခြေအကွာအဝေး (ပိုဒ် ၈)၊ မီးဖုတ်ထားသော မီးဖိုနှင့် မုန့် (ပိုဒ် ၉)၊ ငါးအရေအတွက်အတိအကျ (၁၅၃ ကောင်)၊ ပိုက်မကွဲခဲ့ဟူသော အချက် (ပိုဒ် ၁၁) စသည်တို့ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အသေးစိတ်များစွာ ရေးထားရသနည်း။ တစ်ဖက်တွင် ဤအသေးစိတ်များသည် မျက်မြင်သက်သေတစ်ဦး၏ အထောက်အထားများဖြစ်ပြီး ဧဝံဂေလိဆရာသည် ထိုခုနစ်ဦးသော တပည့်တော်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။ တကယ်တော့ ဤအဖြစ်အပျက်သည် ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဧဝံဂေလိဆရာ၏ မျက်မြင်သက်သေဖြစ်မှု (ပိုဒ် ၂၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ ချစ်ခင်ရသော တပည့်တော် (ပိုဒ် ၂၀) နှင့် ဇေဗေဒဲ၏သားတို့ (ပိုဒ် ၂) ကို တစ်ပြိုင်နက် ပေါင်းစပ်ထားသည့် တစ်ခုတည်းသော ဇာတ်လမ်းဖြစ်သည်။ ဇေဗေဒဲ၏သားတို့မှာ ကျန်ကျမ်းပိုဒ်များတွင် ယောဟန်နှင့် ယာကုပ်ဟု ဖော်ပြထားသည် (မာကု ၁:၁၉၊ ၃:၁၇၊ ၁၀:၃၅)။ နောက်တစ်ဖက်တွင် ဤအသေးစိတ်တစ်ခုချင်းစီတွင် သင်္ကေတဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှာဖွေလိုသော သွေးဆောင်မှုကို အမှန်တကယ် တွန်းလှန်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအသေးစိတ်များသည် သင်္ကေတဖြစ်သည်ဟူသော ညွှန်ပြချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသလို စိတ်ကူးယဉ်ဖြစ်သည်ဟူလည်း မဆိုနိုင်ချေ။ သို့သော် တစ်ခုကိုမူ အလေးပေးရမည်မှာ ဤအံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်သည် တပည့်တော်များ၏ ယေရှု၏ အမိန့်တော်ကို သစ္စာရှိရှိ နာခံခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကယ်တင်ခြင်းသည် ကျေးဇူးတော်အားဖြင့်ဖြစ်သော်လည်း ငါတို့နာခံသောအခါ ဘုရားသခင်သည် ငါတို့၌လည်းကောင်း၊ ငါတို့မှတစ်ဆင့်လည်းကောင်း လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အနေအထားသို့ ငါတို့ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိသွားစေခြင်းဖြစ်သည်။

The richness of details with which the story is told is impressive: Jesus’s command to toss the net over “the right side of the boat” (21:6); the remark (in the Greek) that Peter was naked (some translations hold that “naked” here means “without his outer garment”) before he jumped into the sea (v. 7); the distance the boat was from the land (v. 8); the charcoal fire and the bread (v. 9); the exact number of fish; and the information that the net was not torn (v. 11). Why so many details? On the one hand, they are evidence of a firsthand witness, which implies that the Evangelist was one of the seven disciples. In fact, this is the only episode in John’s Gospel that combines in the same narrative the eyewitness character of the author (cf. v. 24), the Beloved Disciple (v. 20), and the sons of Zebedee (v. 2), who are elsewhere in the NT identified as John and James (Mark 1:19; 3:17; 10:35). On the other hand, we should by all means resist any temptation to find a symbolic meaning in each one of the details. There is nothing to suggest that they are symbolic, much less fictitious. One thing, however, should be emphasized: the miracle happened as a result of the faithful obedience of the disciples to the command of Jesus. Salvation is by grace, but when we obey, we put ourselves in a position where God can operate in and through us.

 

 

 

၂၁:၁၅–၁၉။ ပေတရု၏ ပြန်လည်နေရာထိုင်ခင်း။ မနက်စာစားပြီးနောက် ယေရှုသည် ပေတရုကို ပြန်လည်နေရာထိုင်ပေးတော်မူခဲ့သည်။ ပေတရု၏ ယေရှုကို ချစ်ကြောင်း သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အတည်ပြုပြောဆိုခြင်းသည် ယေရှုဖမ်းဆီးခံရသည့်ညက သူသုံးကြိမ်ငြင်းပယ်ခဲ့ခြင်းနှင့် ကိုက်ညီသည် (ယောဟန် ၁၈:၁၅-၁၈၊ ၂၅-၂၇)။ ယေရှုသည် သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ငြင်းပယ်ခြင်းသည် လူအများရှေ့တွင် ဖြစ်ခဲ့သည်ဖြစ်၍ အမှုတာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် လူအများရှေ့တွင် ပြန်လည်ခန့်အပ်ခြင်းလိုအပ်ခဲ့သည် (ဥပမာ၊ တမန်တော် ၁:၁၅၊ ၂:၁၄၊ ၃၇၊ ၃:၁၊ ၁၂)။ယေရှုသည် ပေတရု၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို စစ်ဆေးရာတွင် နှစ်မျိုးသော စကားလုံးကို သုံးစွဲခဲ့သည်ဟု မကြာခဏ ထောက်ပြလေ့ရှိသည်။ ပထမနှင့် ဒုတိယမေးခွန်းတွင် (၂၁:၁၅-၁၆) ယေရှုသည် “အဂါပေအို” (agapaō) ကို သုံးခဲ့ပြီး ဤစကားလုံးသည် ပေတရု၏ သုံးကြိမ်စလုံးအဖြေတွင် သုံးသော “ဖိလေအို” (phileō) ထက် ပိုမြင့်မြတ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ တတိယမေးခွန်းတွင် ယေရှုသည် “ဖိလေအို” ကိုသုံး၍ ပေတရုတွင် အနိမ့်ဆုံးချစ်ခြင်းမျိုးပင် ရှိမရှိ သံသယဝင်သည့်နှယ် မေးခဲ့သည်ဟုဆိုကာ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် တပည့်တော်ဝမ်းနည်းရသည်ဟု ယူဆကြသည်။ ဤစကားပြောဆိုမှုသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ပေးသော်လည်း ဤကဲ့သို့ သိမ်မွေ့သော ခွဲခြားမှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်ဟု ယူဆရန် အလွန်သံသယရှိစရာဖြစ်သည်။ ဤခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဤနှစ်ခုသော ကြိယာနှစ်ခုကို အပြန်အလှန်အသုံးပြုထားသည်။ ခမည်းတော်၏ သားတော်ကို ချစ်ခြင်း (၃:၃၅၊ ၅:၂၀)၊ ယေရှု၏ လာဇရု (၁၁:၅၊ ၃၆) နှင့် ချစ်ခင်ရသော တပည့်တော် (၂၀:၂၊ ၂၁:၇) ကို ချစ်ခြင်းကို ဖော်ပြရာတွင် နှစ်မျိုးစလုံးကို သုံးထားသည်။ ထို့ပြင် ကျမ်းချက်တွင် ပေတရုသည် အတူတူပင်သော အဓိကမေးခွန်းကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် မေးသောကြောင့် ဝမ်းနည်းရခြင်းဖြစ်သည်ဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားသည်။

21:15–19. Restoration of Peter. After breakfast, Jesus proceeded to restore Peter. Peter’s threefold affirmation of love for Jesus corresponds to his threefold denial the night Jesus was arrested (John 18:15–18, 25–27). Although Jesus had already forgiven him, the public nature of the denial demanded a public reinstatement to service (e.g., Acts 1:15; 2:14, 37; 3:1, 12). It is frequently pointed out that Jesus used two different words when probing Peter’s love. In the first and second questions (John 21:15–16), He used agapaō, which is said to represent a higher type of love than phileō, the word used by Peter in each of his three replies. In His third question, Jesus used phileō (v. 17), as if doubting whether Peter felt even the lesser form of love for Him, and this has been taken to be the reason why the disciple was grieved. Despite giving an appealing interpretation to the dialogue, however, it is highly doubtful whether such subtle distinction can be maintained. In this Gospel, the two verbs are used interchangeably. Both are used to describe the Father’s love for the Son (3:35; 5:20) and the love of Jesus for both Lazarus (11:5, 36) and the Beloved Disciple (20:2; 21:7). In addition, the text clearly says that Peter was grieved because Jesus asked the same basic question three times.

 

၂၁:၁၅ တွင် “သိုးသငယ်” ဟူ၍သုံးပြီး ၂၁:၁၆-၁၇ တွင် “သိုး” ဟူ၍ ပြောင်းလဲသုံးထားခြင်းကို အထူးအဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု မယူဆသင့်ပေ။ ယေရှုသည် တစ်ဦးချင်းသိုးသငယ်များသာမက သိုးနွားတစ်အုပ်လုံးကိုပင် ပေတရုအား အပ်နှံသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ချေ။ ဤနှစ်မျိုးသော စကားလုံးသည် ယေရှုခရစ်၏ တစ်အုပ်တည်းသော သိုးစုကို ဖော်ပြရန် ကွဲပြားခြားနားသော နည်းလမ်းနှစ်ခုသာဖြစ်သည်။ ဤကျမ်းချက်သည် ပေတရု၏ ပြန်လည်နေရာထိုင်ခြင်းနှင့် အမှုတာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ပြန်လည်ခန့်အပ်ခြင်းကိုသာ ဆိုလိုပြီး အသင်းတော်၌ ထူးခြားသော အာဏာရှင်အဖြစ် ခရစ်တော်၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်း သို့မဟုတ် အခြားသိုးထိန်းများအားလုံးကို အုပ်ချုပ်ရမည့် အကြီးဆုံးသိုးထိန်းအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်း မဟုတ်ချေ (၁ပေ ၅:၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူသည် ယေရှု၏ သိုးစုကို ထိန်းကျောင်းရန် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း တာဝန်ပေးခြင်းခံရခြင်းဖြစ်ပြီး ဤသို့ပင် တပည့်တော်အားလုံးနှင့် ဘုရားသခင်ရွေးချယ်တော်မူသော ခေါင်းဆောင်အားလုံးကို တာဝန်ပေးထားသည်။

There is no reason to think that any special significance should be attached to the change from lambs in 21:15 to sheep in vv. 16–17, as if Jesus entrusted to Peter not only His individual lambs but also the whole flock. It is more likely that the two words are simply different ways of designating the same thing—the one flock of Jesus Christ. It is also important to recognize that this passage deals with Peter’s restoration and reinstatement to service, not to some kind of elevation to primacy in the church. He was not being invested here with a distinctive authority as the earthly vicar of Jesus or being appointed as the chief shepherd who should rule over all other shepherds (cf. 1 Pet. 5:4). He was simply being commissioned to take care of Jesus’s flock, as were all of the disciples and as are all of those God has chosen to lead His people.

 

ယေရှုသည် ပေတရုကို ထိခိုက်နိုင်သည့် စကားတစ်ခွန်းကို ထပ်မံထည့်ပြောခဲ့သည်။ ယေရှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည့်ညက ပေတရုက သူ့အတွက် အသက်ပေးမည်ဟု ဆိုခဲ့ဖူးသည် (ယောဟန် ၁၃:၃၇)။ ယခုမူ ယေရှုက ထိုသို့ဖြစ်လာမည့်ပုံစံကို ပြောပြတော်မူသည်။ ယေရှုသုံးစွဲသော နက်နဲသောဘာသာစကားသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ထင်ရသော်လည်း ရှေးကမ္ဘာတွင် “လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ခြင်း” (၂၁:၁၈) ဟူသော အသုံးအနှုန်းကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကားချခြင်းဟု ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် နားလည်ခဲ့ကြသည်။ ခရစ်ယာန်ဓလေ့အရ ပေတရုသည် နီရိုဧအောက်တွင် ရောမမြို့၌ ခရစ်နှစ် ၆၇ ခန့်တွင် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကားချခံရပြီး ဤခရစ်ဝင်ကျမ်းရေးသည့်အချိန်မတိုင်မီ နှစ်အတန်ကြာတွင် ဖြစ်သည်။

Jesus added a thought that probably struck Peter. The night he denied Jesus, Peter said he would give his life for Him (John 13:37), and here Jesus told him how this would happen. The enigmatic language Jesus used seems rather general, but in the ancient world the expression “stretch out your hands” (21:18) was widely taken as a reference to crucifixion. And according to Christian tradition, Peter was crucified in Rome under Nero around the year A.D. 67 several years before the writing of this Gospel.

 

 

 

၂၁:၂၀–၂၃။ ယောဟန်၏ မကြာမီသေဆုံးခြင်း။ ချစ်ခင်ရသော တပည့်တော်ကို ဤအခန်းထဲသို့ ထည့်သွင်းပြီး ယေရှုပြောသော စကားကြောင့် ညီအစ်ကိုတို့အကြား ထိုတပည့်တော်သည် ယေရှုပြန်ကြွလာသည်အထိ မသေရဘူးဟူသော ကောလဟာလ ထွက်ပေါ်ခဲ့သည် (ပိုဒ် ၂၂-၂၃)။ ယောဟန်သည် ဤခရစ်ဝင်ကျမ်းကို ရေးသောအချိန်တွင် တစ်ဦးတည်းသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေသော တမန်တော်ဖြစ်ပြီး ယေရှုနှင့် ထိုမျိုးဆက်သောယုံကြည်သူများကြားရှိ နောက်ဆုံးသော အသက်ရှင်အဆက်အသွယ်ဖြစ်သည်။ ယောဟန်အသက်ရှင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ယေရှုဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းကို မျှော်လင့်ချက်ထားနိုင်သကဲ့သို့ သူသေဆုံးခြင်းသည် အသင်းတော်ကို နက်ရှိုင်းသော အကျပ်အတည်းထဲ နှစ်မြုပ်စေနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ထို့ကြောင့် ယုံကြည်သူများကို သူ၏ နောက်ဆုံးထွက်ခွာခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်စေရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။ ယေရှု၏ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်း (၁၄:၁-၃) ကို ယောဟန်၏အသက်တာနှင့် ချိတ်ဆက်ထားခြင်း သို့မဟုတ် အခြားအတိအကျ ကာလတစ်ခုခုနှင့် ချိတ်ဆက်ထားခြင်း မပြုသင့်ချေ။ ငါတို့၏ မျှော်လင့်ချက်သည် ကတိပေးတော်မူသော ထိုသခင်၏ သစ္စာရှိခြင်းပေါ်တွင်သာ အပြည့်အဝ တည်ရှိရမည် (ဟေဗြဲ ၁၀:၃၇၊ ဗျာဒိတ် ၂၂:၂၀၊ ဟဗကုက် ၂:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

21:20–23. John’s Imminent Death. The introduction of the Beloved Disciple into the scene and the way Jesus referred to him generated among the brethren the rumor that this disciple would not die before the return of Jesus (vv. 22–23). By the time John wrote his Gospel, the rumor might have become even more serious, for he was the only apostle still alive, the last living link between Jesus and that generation of believers. It is as if hope in the Second Coming could be maintained only as long as John lived, whereas his death could sink the church into a deep crisis. It was, therefore, necessary to prepare the believers for the reality of his own eventual departure. The Second Advent of Jesus (14:1–3) should not be tied to John’s life—or, for that matter, to any other definite period of time. Our hope has to be based entirely on the faithfulness of the One who made the promise (Heb. 10:37; Rev. 22:20; cf. Hab. 2:3).

 

 

 

၂၁:၂၄–၂၅။ နိဂုံးစကား။ ယောဟန် ၂၁:၂၄ တွင် ဖော်ပြထားသော စကားကို အဓိကအားဖြင့် ပိုဒ် ၂၀-၂၃ ၏ အခြေအနေတွင် ဖတ်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း ထို့ထက်ကျယ်ပြန့်စွာ ခရစ်ဝင်ကျမ်းတစ်ခုလုံး၏ အတည်ပြုချက်လည်း ဖြစ်သည် (ပိုဒ် ၂၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပိုဒ် ၂၄ တွင် “ငါတို့” ဟူသော ပထမလူပုဂ္ဂိုလ် အများကိန်း၏ အမှတ်အသားသည် အငြင်းပွားဖွယ်ရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဧဝံဂေလိဆရာကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကိုရည်ညွှန်းခြင်းဟု ယူဆခြင်းသည် အနည်းဆုံး ကျေနပ်ဖွယ်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ဤအရာများကို သက်သေခံပြီး ရေးသားခဲ့သော တပည့်တော်နှင့် သူ၏သက်သေခံချက်သည် မှန်ကန်ကြောင်း သိရှိသူများကြား ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ပိုကောင်းသော အခြားရွေးချယ်မှုမှာ ဧဖက်မြို့၌ ယောဟန်ကို ကောင်းစွာသိရှိပြီး သူ၏သက်သေခံချက်ကို ထိုခေတ်ယုံကြည်သူများနှင့် နောင်လာနောက်သား မျိုးဆက်များအတွက် အတည်ပြုပေးနိုင်သည့် အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များအုပ်စုကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ယောဟန်၏ အံ့သြဖွယ်ခရစ်ဝင်ကျမ်းသည် ယေရှုနှင့် အလွန်နီးကပ်စွာ ရှိခဲ့သူ၊ အမှန်တကယ် “ယေရှုချစ်တော်မူသော” တပည့်တော် (၁၃:၂၃၊ ၂၀:၂၊ ၂၁:၇၊ ၂၀) ၏ မျက်မြင်သက်သေ၏ အသီးအပွင့်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ယုံကြည်ထိုက်မှုကို အစကတည်းက အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြသည်။

21:24–25. Concluding Words. The statement in John 21:24 should be read primarily in the context of vv. 20–23, but by extension it also represents a validation of the entire Gospel (cf. v. 25). The identity of the “we” in v. 24 has been a subject of debate. The idea that the first-person plural is a self-reference to the Evangelist himself seems the least satisfactory solution, as there is a clear distinction between the disciple who testified and wrote these things and those who knew that his testimony was true. A better alternative is to think about a group of church leaders, probably at Ephesus, who knew John well enough to confirm his testimony to the believers of their own time, as well as to those of future generations. John’s astonishing Gospel is the product of an eyewitness, someone very close to Jesus—in fact, the disciple “whom Jesus loved” (13:23; 20:2; 21:7, 20)—and his trustworthiness was recognized from the very beginning.

 

ဤခရစ်ဝင်ကျမ်းသည် ယေရှုပြုတော်မူခဲ့သမျှနှင့် သွန်သင်တော်မူခဲ့သမျှထဲမှ ရွေးထုတ်ထားသော အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်ကြောင်း နိဂုံးချုပ်အနေဖြင့် သတိပေးထားသည်။ ယေရှု၏ ကြီးမြတ်ခြင်းကို စာအုပ်တစ်အုပ်၊ စာအုပ်လေးအုပ်ဖြင့်ပင် ကန့်သတ်၍ မရနိုင်ချေ။ အားလုံးကို ရေးမည်ဆိုပါက ဤကမ္ဘာကြီးသည် ထိုစာအုပ်များကို မဆံ့နိုင်ဟု ဆိုထားသည် (၂၁:၂၅)။ ယေရှု၏ လူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ပတ်သက်၍မူ ဤသည်မှာ ပြောမနည်းသော စကားဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အောင်မြင်မှုများနှင့်ပတ်သက်၍မူ မည်သည့်အမှန်တရားထက်မဆို ပိုမိုမှန်ကန်သည်။ ယေရှုသည် ဤလောကကို ကယ်တင်ရန် (၃:၁၇၊ ၄:၄၂၊ ၅:၃၄၊ ၁၀:၉၊ ၁၂:၄၇) နှင့် ခမည်းတော်၏ ဘုန်းတော်ကို ဖော်ပြရန် (၁၂:၂၈၊ ၄၅၊ ၁၄:၉၊ ၁၃၊ ၁၆:၁၄၊ ၁၇:၄) လာခဲ့သည်။ ဤနှစ်ခုစလုံးကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တော်တွင် ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီး ထိုလက်ဝါးကပ်တိုင်သည် ဘုရားသခင်၏ မကောင်းမှုအင်အားစုများကို နောက်ဆုံးအနိုင်ရရှိရာတွင် ကိရိယာဖြစ်လာခဲ့သည် (၁၂:၃၁၊ ၁၆:၁၁၊ ၁၉:၃၀) နှင့် ဖန်ဆင်းခံရသူနှင့် ဖန်ဆင်းရှင်ကို နောက်ဆုံးတစ်ဖန် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းစေခဲ့သည် (၁၄:၃၊ ၁၇:၂၄)။ အမှန်မှာ စကြဝဠာတစ်ခုလုံးနှင့် ထာဝရကာလတစ်ခုလုံးပင် ယေရှုသည် လူဇာတိခံ၍ ငါတို့ထံတွင် နေထိုင်တော်မူစဉ် ပြီးမြောက်ခဲ့သော အရာတို့၏ အဓိပ္ပာယ်အပြည့်အစုံကို မှတ်တမ်းတင်ရန် လုံလောက်မည် မဟုတ်ချေ။ ယေရှု၏ အမှုတော်နှင့် အလုပ်တော်၏ တန်ခိုးသည် တပည့်တော်များနှင့်အတူ ရှိတော်မူစဉ်ကအတိုင်း ယနေ့တွင်လည်း အစွမ်းထက်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ရေးအင်အားစုများကို သူအမြဲအနိုင်ရခြင်းနှင့် သေခြင်းမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် သူ၏ ဘုန်းတန်ခိုးနှင့် ပြန်လာခြင်းတွင် ထိုအောင်ပွဲ၏ ပြီးပြည့်စုံခြင်းအတွက် ငါတို့၏ မျှော်လင့်ချက်သည် သေချာပြီး မယိမ်းယိုင်နိုင်ကြောင်း အာမခံချက်ပေးထားသည်။

The Gospel closes with a reminder that its content is no more than a short selection of what Jesus did and taught. The greatness of Jesus cannot be limited to one single book, not even to four. If everything had been written, the world would not even be able to hold all the books that would have been produced (21:25). This is hyperbole, of course, as far as Jesus’s physical life is concerned, but in relation to His spiritual accomplishments, no truth could be more accurate. Jesus came to save the world (3:17; 4:42; 5:34; 10:9; 12:47) and to reveal the Father’s glory (12:28, 45; 14:9, 13; 16:14; 17:4). Both of these were accomplished at the cross, which became the instrument through which God’s final victory over the forces of evil was secured (12:31; 16:11; 19:30) and creature and Creator were finally brought together again (14:3; 17:24). In fact, the entire universe and the whole eternity would not be large enough to record the full significance of Jesus’s accomplishments when He was made flesh and lived among us. The power of the ministry and work of Jesus is today as effective as it was when He was with the disciples. His constant victory over spiritual powers and His resurrection from the dead assure us that our hope for the consummation of that victory at His glorious return is certain and unmovable.