Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၁၁

၁၁:၁–၁၂:၅၀

ယေရှုခရစ်၏ အများပြည်သူဆိုင်ရာ

ဓမ္မအမှုတော်၏ အဆုံးသတ်

ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်သို့ မဟာဗျူဟာကျကျ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သုံးလခန့်အကြာတွင် ယေရှုသည် ယုဒပြည်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ လာဇရုကို ရှင်ပြန်ထမြောက်စေခဲ့ပြီး၊ မာရိထံမှ မွှေးကြိုင်ဆီလောင်းခံရပြီး၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်မခံမီ ရက်ပိုင်းအလိုတွင် ယေရုရှလင်မြို့သို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် အောင်ပွဲခံဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤကဏ္ဍသည် ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ ဇာတ်လမ်းတွင် အလွန်အရေးကြီးသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နေသည်။ ၎င်းသည် ယေရှုခရစ်၏ အများပြည်သူဆိုင်ရာ ဓမ္မအမှုတော်အကြောင်းကို အဆုံးသတ်စေပြီး၊ ယေရှုခရစ်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများနှင့် အသေခံခြင်းအတွက် စာဖတ်သူကို ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။

11:1–12:50

THE CLOSING OF JESUS’S PUBLIC MINISTRY

About three months after His strategic departure to the east side of the Jordan, Jesus was back in Judea, where He resurrected Lazarus, was anointed by Mary, and made His last, triumphal entry into Jerusalem just a few days before the crucifixion. This section, then, occupies a pivotal role in the development of John’s drama. It brings this Gospel’s account of Jesus’s public ministry to its end and prepares the reader for the sufferings and death of Jesus.

 

 1 ညီအစ်မ မာရိနှင့်မာသတို့နေသော ဗေသနိရွာသား၊ လာဇရုအမည်ရှိသော သူတယောက်သည် နာ လျက်နေလေ၏။
² နာလျက်နေသော လာဇရု၏နှမမာရိကား၊ သခင်ဘုရားကို ဆီမွှေးနှင့်လိမ်း၍ ခြေတော်ကို မိမိဆံပင် နှင့်သုတ်သော မာရိဖြစ်သတည်း။
³ ညီအစ်မတို့သည် အထံတော်သို့စေလွှတ်၍၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်ချစ်တော်မူသောသူသည် နာလျက် နေပါသည်ဟုလျှောက်ကြ၏။
⁴ ထိုစကားကို ယေရှုသည် ကြားတော်မူလျှင်၊ ထိုအနာသည် သေနာမဟုတ်။ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်း တော်ကို ထင်ရှားစေသောအနာဖြစ်၏။ ထိုအနာကြောင့် ဘုရားသခင်၏သားတော်သည် ဘုန်းထင်ရှားခြင်း ရှိလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁵ ယေရှုသည် မာသကို၎င်း။ သူ၏ညီမနှင့် လာဇရုကို၎င်း ချစ်တော်မူ၏။
⁶ လာဇရု နာသည်ကိုကြားတော်မူလျှင်၊ ကြွတော်မမူဘဲ ထိုအရပ်၌နှစ်ရက်နေတော်မူ၏။
⁷ ထိုနောက် တပည့်တော်တို့အား၊ ယုဒပြည်သို့ တဖန်သွားကြကုန်အံ့ဟု မိန့်တော်မူလျှင်၊
⁸ တပည့်တော်တို့က၊ အရှင်ဘုရား၊ ယုဒလူတို့သည်ယခုပင် ကိုယ်တော်ကိုခဲနှင့်ပစ်ခြင်းငှါ ရှာကြံလျက် ပင် ထိုအရပ်သို့တဖန် ကြွတော်မူဦးမည်လောဟု လျှောက်ကြ၏။
⁹ ယေရှုကလည်း၊ တနေ့တွင်တဆယ့်နှစ်နာရီရှိသည်မဟုတ်လော။ လူသည်နေ့အချိန်၌သာ သွားလာ လျှင်၊ နေရောင်အလင်းကို မြင်ရသောကြောင့် ထိမိ၍ မလဲတတ်။
¹⁰ ညဉ့်အချိန်၌သွားလာလျှင်မူကား၊ အလင်းမရှိသောကြောင့် ထိမိ၍လဲတတ်၏ဟု မိန့်တော်မူပြီးမှ၊
¹¹ ငါတို့အဆွေ လာဇရုသည် အိပ်ပျော်၏။ သူ့ကို နိုးခြင်းအလိုငှါ ငါသွားမည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹² တပည့်တော်တို့ကလည်း၊ သခင်၊ သူသည် အိပ်ပျော်လျှင် သက်သာရလိမ့်မည်ဟု လျှောက်ကြ၏။
¹³ ယေရှုသည် လာဇရုသေကြောင်းကိုမှတ်၍ မိန့်တော်မူသော်လည်း၊ ပကတိအိပ်ပျော်ကြောင်းကို မိန့် တော်မူသည်ဟု တပည့်တော်တို့သည် ထင်မှတ်ကြ၏။
¹⁴ ထိုကြောင့်ယေရှုက၊ လာဇရုသေပြီ။ သင်တို့သည် ယုံကြည်မည်အကြောင်း၊
¹⁵ ထိုအရပ်၌ ငါမရှိသည်ကိုထောက်၍ သင်တို့အတွက် ငါဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိ၏။ သူ့ဆီသို့ ငါတို့သွားကြ ကုန်အံ့ဟု အတည့်အလင်းမိန့်တော်မူ၏။
¹⁶ ဒိဒုမုအမည်ရှိသော သောမက၊ အကျွန်ုပ်တို့လည်းလိုက်၍ သခင်နှင့်အတူ အသေခံကြကုန်အံ့ဟု တပည့်တော်ချင်းတို့အား ပြောဆို၏။
¹⁷ ယေရှုသည် ရောက်တော်မူသောအခါ၊ လာဇရုကို သင်္ဂြိုဟ်၍ သင်္ချိုင်းတွင်း၌ လေးရက်လွန်လေပြီ။
¹⁸ ဗေသနိရွာသည် ယေရုရှလင်မြို့နှင့် တတိုင်လောက်သာကွာဝေးသည်ဖြစ်၍၊
¹⁹ မာသနှင့်မာရိတို့၏မောင်သေသောကြောင့်၊ သူတို့ကို နှစ်သိမ့်စေလိုသောငှါ ယုဒလူများတို့သည် လာ ကြ၏။
²⁰ ယေရှုကြွလာတော်မူကြောင်းကို မာသသည်ကြားလျှင်၊ ကိုယ်တော်ကို ခရီးဦးကြိုပြုခြင်းငှါသွား၏။
²¹ မာရိမူကားအိမ်၌ ထိုင်လျက်နေရစ်၏။ မာသက၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်ရှိတော်မူလျှင် ကျွန်မ၏မောင် မသေပါ။
²² ယခု သေလျက်ရှိသော်လည်း ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်ကို ဆုတောင်းတော်မူသမျှအတိုင်း ဘုရား သခင်ပေးတော်မူမည်ကို ကျွန်မသိပါသည်ဟုလျှောက်၏။
²³ ယေရှုကလည်း၊ သင်၏မောင်သည် ထမြောက်လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁴ မာသကလည်း၊ နောက်ဆုံးသောနေ့တည်းဟူသော ထမြောက်ရာကာလ၌ သူသည် ထမြောက် လိမ့် မည်ကို ကျွန်မသိပါသည်ဟု လျှောက်၏။
²⁵ ယေရှုကလည်း၊ ငါသည် ထမြောက်ခြင်းအကြောင်း၊ အသက်ရှင်ခြင်းအကြောင်းဖြစ်၏။ ငါ့ကို ယုံကြည် သောသူသည် သေလွန်သော်လည်း ရှင်လိမ့်မည်။
²⁶ ငါ့ကိုယုံကြည်၍ အသက်ရှင်သောသူရှိသမျှတို့သည်လည်း သေခြင်းနှင့် အစဉ်မပြတ်ကင်းလွတ်လိမ့် မည်။ ငါ့စကားကိုယုံသလောဟု မေးတော်မူလျှင်၊ မာသက၊ ဟုတ်ပါ၏သခင်။
²⁷ ကိုယ်တော်သည် ခရစ်တော်တည်းဟူသော ဤလောကသို့ကြွတော်မူသော ဘုရားသခင်၏သားတော် ဖြစ်သည်မူသည်ကို ကျွန်မယုံပါသည်ဟု လျှောက်၏။
²⁸ ထိုသို့ ရှောက်ပြီးမှမာသသည်သွား၍ မိမိညီမ မာရိအား၊ အရှင်ဘုရားရောက်လာတော်မူပြီ။ သင့်ကို ခေါ်တော်မူသည်ဟု တိတ်ဆိတ်စွာခေါ်လေ၏။
²⁹ မာရိသည် ထိုစကားကိုကြားလျှင် အလျှင်တဆောထ၍ အထံတော်သို့ သွားလေ၏။
³⁰ ထိုအခါ ယေရှုသည် ရွာထဲသို့မဝင်သေး။ မာသခရီးဦးကြိုပြုသောအရပ်၌ ရှိတော်မူသတည်း။
³¹ ထိုကြောင့် နှစ်သိမ့်သောစကားကိုပြောလျက် မာရိနှင့်အတူအိမ်၌ရှိသော ယုဒလူတို့သည် မာရိအလျင် တဆောထ၍ထွက်သွားသည်ကိုမြင်ကြလျှင်၊ ငိုကြွေးခြင်းငှါ သင်္ချိုင်းသို့သွားပြီဟုဆို၍ သူ့နောက်သို့လိုက်ကြ၏။
³² မာရိသည် ယေရှုရှိတော်မူရာအရပ်သို့ရောက်၍ ကိုယ်တော်ကိုမြင်လျှင် ခြေတော်ရင်း၌ ပြပ်ဝပ်လျက်၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်ရှိတော်မူလျှင် ကျွန်မ၏ မောင်မသေပါဟုလျှောက်၏။
³³ မာရိမှစ၍ လိုက်လာသောယုဒလူတို့သည် ငိုကြွေးသည်ကို ယေရှုသည်မြင်တော်မူသောအခါ၊ အလွန် ညှိုးငယ်ခြင်း၊ စိတ်ပူပန်ခြင်းရှိ၍၊
³⁴ အလောင်းကို အဘယ်မှာထားကြသနည်းဟုမေးတော်မူလျှင်၊ သခင်ကြွ၍ ကြည့်တော်မူပါဟု လျှောက် ကြ၏။
³⁵ ယေရှုသည်မျက်ရည်ကျတော်မူ၏။
³⁶ ယုဒလူတို့က၊ ကြည့်ပါ၊ လာဇရုကို အလွန်ချစ်တော်မူပါသည်တကားဟု ဆိုကြ၏။
³⁷ အချို့တို့က၊ မျက်စိကန်းသောသူကို မြင်စေတော်မူသော ဤသခင်သည်၊ လာဇရုကို မသေစေခြင်းငှါ မတတ်နိုင်လောဟုဆိုကြ၏။
³⁸ တဖန်ယေရှုသည် အလွန်ညှိုးငယ်သောစိတ်နှင့် သင်္ချိုင်းတွင်းသို့ရောက်တော်မူ၏။ ထိုတွင်းသည် မြေ တွင်းဖြစ်၏။ ကျောက်နှင့်ပိတ်ထား၏။
³⁹ ကျောက်ကိုရွှေ့ကြလော့ဟု ယေရှုသည်မိန့်တော်မူလျှင်၊ သေလွန်သောသူနှမ မာသက၊ သခင်၊ ယခု ဖြစ်လျှင်နံလိမ့်မည်။ လေးရက်ရှိပါပြီဟုလျှောက်၏။
⁴⁰ ယေရှုကလည်း၊ သင်သည်ယုံလျှင် ဘုရားသခင်၏ဘုန်းအာနုဘော်တော်ကို မြင်ရလိမ့်မည်၊ ငါပြောပြီ မဟုတ်လောဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴¹ ထိုအခါ သေလွန်သောသူ၏သင်္ချိုင်းမှကျောက်ကိုရွှေ့ကြ၏။ ယေရှုသည်လည်း အထက်သို့ကြည့်မျှော် လျက်၊ အဘ၊ ကိုယ်တော်သည် အကျွန်ုပ်စကားကို နားထောင်တော်မူသောကြောင့် ကျေးဇူးတော်ကြီးလှပါ၏။
⁴² ကိုယ်တော်သည် အကျွန်ုပ်စကားကိုအစဉ်မပြတ်နားထောင်တော်မူသည်ကို အကျွန်ုပ်သိပါ၏။ သို့သော် လည်း ကိုယ်တော်သည် အကျွန်ုပ်ကို စေလွှတ်တော်မူသည်ကို ဝန်းရံလျက်ရှိသော ဤလူအပေါင်းတို့သည် ယုံကြည်စေခြင်းငှါ သူတို့၏အကျိုးကိုထောက်၍ ဤသို့ အကျွန်ုပ်လျှောက်ပါ၏ဟု မိန့်မြွတ်တော်မူပြီးမှ၊
⁴³ လာဇရုထွက်၍လာလော့ဟု ကြီးစွာသောအသံနှင့် ဟစ်ခေါ်တော်မူ၏။
⁴⁴ ထိုအခါ သေလွန်သောသူသည် မိမိခြေလက်၌ပုဆိုးနံငယ်နှင့်ရစ်ပတ်လျက်၊ မျက်နှာကိုလည်း ပုဝါနှင့် စည်းလျက်ထွက်လာ၏။ ယေရှုကလည်း၊ သူ့ကိုဖြည်၍ လွှတ်ကြေလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴⁵ ထိုအခါ မာရိဆီသို့လာသော ယုဒလူအများတို့သည် ယေရှုပြုတော်မူသောအမှုကိုမြင်လျှင်၊ ကိုယ်တော် ကို ယုံကြည်ကြ၏။
⁴⁶ အချို့မူကား၊ ဖာရိရှဲတို့ထံသို့သွား၍ ယေရှုပြုတော်မူသောအမှုကို ကြားပြောကြ၏။
⁴⁷ ထိုအခါ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့နှင့် ဖာရိရှဲများသည်လွှတ်အရာရှိတို့ကို စည်းဝေးစေပြီးလျှင်၊ ငါတို့ သည် အဘယ်သို့ပြုလျက်နေကြသနည်း။ ထိုသူသည်များစွာသော နိမိတ်လက္ခဏာကိုပြ၏။
⁴⁸ သူ့ကိုဤသို့စေလွတ်ထားလျှင် လူခပ်သိမ်းတို့သည် ယုံကြည်ကြလိမ့်မည်။ ရောမလူတို့သည်လည်း လာ၍ ငါတို့အရပ်ဌာနကို၎င်း၊ ငါတို့အမျိုးကို၎င်း သုတ်သင်ပယ်ရှင်းကြလိမ့်မည်ဟု ပြောဆိုကြ၏။
⁴⁹ ထိုသူတို့အဝင်။ ထိုနှစ်တွင် ယဇ်ပုရာဟိတ်မင်းဖြစ်သော ကယာဖအမည်ရှိသောသူက၊ သင်တို့အလျှင်း မသိကြ။
⁵⁰ ယုဒလူမျိုးအကုန်အစင်ပျက်စီးသည်ထက်၊ လူတယောက်သည် လူများတို့အတွက် သေသော်သာ၍ ကောင်းသည်ကို သင်တို့သည် မဆင်ခြင်ပါတကားဟုပြောဆို၏။
⁵¹ ထိုစကားကို ကိုယ်အလိုအလျောက် ပြောဆိုသည်မဟုတ်။ ထိုနှစ်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းဖြစ်လျက်၊ ယေရှုသည် ထိုအမျိုးအတွက် သေရမည်ဟူ၍၎င်း၊
⁵² ထိုအမျိုးအတွက်သာမက အရပ်ရပ်တို့၌ ကွဲပြားလျက်ရှိသော ဘုရားသခင်၏သားများကို အတူစုဝေး စေခြင်းငှါ သေရမည်ဟူ၍၎င်း၊ ပရောဖက်ဥာဏ်နှင့်ဟောပြော၏။
⁵³ ထိုနေ့မှစ၍ ကိုယ်တော်၏အသက်ကိုသတ်ခြင်းငှါ တိုင်ပင်ကြံစည်ကြ၏။
⁵⁴ ထိုကြောင့်၊ ယေရှုသည် နောက်တဖန်ယုဒလူတို့တွင် ထင်ရှားစွာ မလှည့်လည်ဘဲ၊ ထိုအရပ်မှထွက်၍ တောနှင့်အနီး ဧဖရိမ်အမည်ရှိသောမြို့သို့ကြွ၍ တပည့်တော်တို့နှင့်အတူ နေတော်မူ၏။
⁵⁵ ယုဒပသခါပွဲခံခါနီးတွင် လူများတို့သည်မိမိတို့ကိုသန့်ရှင်းစေခြင်းငှါ ပွဲမခံမှီအရပ်ရပ်တို့မှ ယေရုရှလင် မြို့သို့ လာကြ၏။
⁵⁶ ထိုသူတို့သည် ယေရှုကိုရှာဖွေ၍၊ အချင်းတို့ အဘယ်သို့ထင်ကြသနည်း။ သူသည်ပွဲသို့မလာသလောဟု ဗိမာန်တော်၌ရပ်လျက် အချင်းချင်းမေးမြန်းကြ၏။
⁵⁷ ထိုအခါအဘယ်သူသည် ယေရှုရှိရာအရပ်သို့ သူ့ကိုဘမ်းဆီးစေခြင်းငှါ ပြညွှန်ရမည်ဟု ယဇ်ပုရာဟိတ် အကြီးတို့နှင့် ဖာရိရှဲတို့သည်မှာခဲ့ကြပြီ။

 

၁၁:၁–၅၇ လာဇရုကို ရှင်ပြန်ထမြောက်စေခြင်း

ယုဒလူမျိုးများတွင် ယုံကြည်ခြင်းကို နှိုးဆွမည့်အစား၊ ဤခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ယေရှုပြုတော်မူသော အံ့ဖွယ်နိမိတ်တော် ခုနစ်ပါးအနက် အကြီးဆုံးဖြစ်သော နိမိတ်တော်သည် ယေရှုကို သတ်ရန် သူတို့၏ နောက်ဆုံးအကြောင်းပြချက်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

11:1–57

The Raising of Lazarus

Instead of eliciting faith, Jesus’s seventh and most astonishing sign in this Gospel became the final reason for the Jews to decide to kill Him (see “The Seven Signs in the Fourth Gospel,” p. 1417).

 

၁၁:၁–၁၆ လာဇရု၏ အသေခံခြင်း။ ဤအဖွင့်အပိုဒ်များသည် နိမိတ်တော်အတွက် နောက်ခံအခြေအနေကို ပြင်ဆင်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းပြင်ပတွင် မာရိနှင့် မာသကို အမည်နှင့်တကွ ဖော်ပြထားခြင်းမှာ လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင်သာ ရှိပြီး၊ သူတို့သည် ရွာတစ်ရွာတွင် နေထိုင်ကြသည်ဟု လုကာက ဆိုထားသည် (လုကာ ၁၀:၃၈–၄၂)။ ယောဟန်ကမူ မာရိနှင့် မာသ၏ ညီဖြစ်သူ လာဇရုကို ဖော်ပြရုံသာမက ထိုရွာမှာ ဗေသနိရွာဖြစ်သည်ဟုလည်း ဖော်ပြထားသည်။ ထိုဗေသနိရွာသည် သံလွင်တောင်ကို ကျော်လျှင် ယေရုရှလင်မြို့မှ မိုင်နှစ်မိုင်ခန့် (၃ ကီလိုမီတာ) အကွာအဝေးရှိပြီး ယေရဟိတ်လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တည်ရှိသည် (ယောဟန် ၁၁:၁၈ နှိုင့်ယှဉ်)။ ယောဟန်အဆိုအရ ယေရှု၏ ချစ်လှစွာသော မိတ်ဆွေ လာဇရုသည် နာမကျန်းဖြစ်နေသည်။ ယေရှုထံ စေလွှတ်သော သတင်းစကားတွင် အရေးတကြီးရှိနေသည်မှာ လာဇရု၏ အခြေအနေ အလွန်ဆိုးဝါးနေပြီး ယေရှုကို ချက်ချင်းလာရောက်ရန် မျှော်လင့်ထားကြောင်း ဆိုလိုသည် (အပိုဒ် ၂၁၊ ၃၂ နှိုင့်ယှဉ်)။

11:1–16. Death of Lazarus. These introductory verses are intended to set the stage for the miracle. Outside John’s Gospel, Mary and Martha are mentioned by name only in Luke, who tells us that they lived in a village (Luke 10:38–42). John, in turn, not only says that Lazarus was the brother of Mary and Martha but also identifies the village as Bethany. The village was located on the farther side of the Mount of Olives, about two miles (3 km) from Jerusalem on the road to Jericho (cf. John 11:18). According to John, Lazarus, a dear friend of Jesus, was ill. The urgency of the message sent to Jesus implies that Lazarus’s condition was critical and that Jesus was expected to come quickly (cf. vv. 21, 32).

 

ဤဖြစ်ရပ်၏ အစမှစ၍ ယေရှုသည် လာဇရု၏ အသေခံခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ သားတော်အဖြစ် ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းအသရေကို ထင်ရှားစေမည်ဟူသော အမှန်တရားကို သိရှိထားပြီးဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၄၊ ၄၀ နှိုင့်ယှဉ်)။ ဗေသနိသို့ နှစ်ရက်နှောင့်နှေးခဲ့ခြင်းသည် လာဇရုသေဆုံးရန် တမင်စောင့်ဆိုင်းခဲ့ခြင်း မဟုတ်ချေ။ ယေရှုဗေသနိရောက်သောအခါ လာဇရုသည် လေးရက်ကြာသေနေပြီဖြစ်သည်ဆိုလျှင် သတင်းစကားရောက်မီ လာဇရုသေဆုံးသွားပြီးဖြစ်ရမည် (အပိုဒ် ၁၅ နှိုင့်ယှဉ်)။ ယုဒပြည်သို့ ပြန်သွားရန် ယေရှု၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တပည့်တော်များ အံ့သြခဲ့ရခြင်းမှာ ယုဒအရာရှိများ၏ ရန်လိုမှုများ တိုးပွားလာနေခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၈)။ ယုဒပြည်သည် ယေရှုအတွက် အန္တရာယ်ရှိရာနေရာဖြစ်လာပြီး တပည့်တော်များပင် အသက်အန္တရာယ်ကို စိုးရိမ်နေကြသည် (အပိုဒ် ၁၆ နှိုင့်ယှဉ်)။ ယေရှု၏ ပြန်စကားမှာ ဗေသနိသို့ သွားရန် လုံခြုံသေးကြောင်း ဖော်ပြသည်။ နေ့အချိန် လျှောက်သူသည် ဤလောက၏ အလင်းကြောင့် မြင်နိုင်၍ မကြောက်ရာဟူသော အယူအဆသည် ယေရှုသံဓိဌာန်နှစ်မျိုးဖြင့် စကားပြောသည့် နောက်ထပ်ဥပမာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည် (၃:၃၊၇:၆၊ ၈:၂၈ နှိုင့်ယှဉ်)။ တပည့်တော်များ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ကိုယ်တော်သည် လောကီအလင်းဖြစ်တော်မူသည် (၈:၁၂၊ ၉:၅၊ ၁၂:၄၆ နှိုင့်ယှဉ်) ဖြစ်၍ သူတို့ လုံခြုံသည်။

From the very beginning of the incident Jesus was aware of the fact that the real issue was going to be not the death of Lazarus but His own glory as the Son of God (cf. vv. 4, 40). His delay of two days in returning to Bethany (v. 6) does not mean that He deliberately waited for Lazarus to die. If by the time He arrived in Bethany Lazarus had already been dead for four days, Lazarus must have died before the message reached Him (cf. v. 15). The surprise of the disciples at the decision of Jesus to go to Judea is to be understood in light of the increasing hostilities on the part of the Jewish authorities toward Him (v. 8). Judea had become a dangerous place for Him, and the disciples themselves were fearful for their lives (cf. v. 16). Jesus’s reply indicates that it was still safe to go to Bethany. The idea that he who walks during the day has nothing to fear because they will be able to see from the light of this world (v. 9) may be another example of Jesus using words with a double meaning (cf. 3:3; 7:6; 8:28). As long as the disciples were with Him, the light of the world (cf. 8:12; 9:5; 12:46), they were safe.

 

လာဇရုသေပြီးဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသော်လည်း ယေရှုသည် သေခြင်းကို အိပ်စက်ခြင်းနှင့် ဥပစာပြုတော်မူသည် (၁၁:၁၁)။ သေခြင်းကို အိပ်စက်ခြင်းဟု ဥပစာပြုခြင်းသည် ကျမ်းစာတွင် အလွန်သာမန်ဖြစ်သည် (ဓမ္မဟောင်း - ၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁:၂၁၊ ယောဘ ၇:၂၁၊ ၁၄:၁၂၊ ဆာလံ ၁၃:၃၊ ယေရမိ ၅၁:၃၉၊ ၅၇၊ ဒံယေလ ၁၂:၂။ ဓမ္မသစ် - မဿဲ ၂၇:၅၂၊ တမန်တော် ၇:၆၀; ၁၃:၃၆; ၁ ကောရိန္သု ၇:၃၉; ၁၁:၃၀; ၁၅:၆၊ ၁၈၊ ၂၀; ၁ သက်သာလောနိတ် ၄:၁၃–၁၅; ၅:၁၀၊ ၂ ပေတရု ၃:၄)။ ဤဥပစာကို တထစ်ချ အဓိပ္ပာယ်မယူရချေ။ သေသူတို့၏ ဝိညာဉ်သည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ချိန်ထိ သင်္ချိုင်းတွင် အိပ်စက်နေသည်ဟု မဆိုလိုချေ။ ကျမ်းစာ၏ သေခြင်းအယူအဆမှာ လူ၏ဘဝအားလုံးကို အဆုံးသတ်စေသည် (ဆာလံ ၁၄၆:၄; တရားဟောရာကျမ်း ၁၂:၇; ကမ္ဘာဦး ၂:၇; ယောဘ ၇:၂၁၊ ၁၄:၁၂၊ ၃၃:၄၊ တရားဟောရာကျမ်း ၉:၅–၆၊ ၁၀ နှိုင့်ယှဉ်)။ ဤဥပစာသည် အပြင်ပန်းတူညီမှုကြောင့်သာ အလုပ်ဖြစ်သည်။ သေသူသည် အိပ်နေသူနှင့် တူသည်။ တပည့်တော်များကား ယေရှု၏ စကားကို တထစ်ချ နားလည်ခဲ့ကြပြီး အိပ်စက်ခြင်းသည် လာဇရုအတွက် ကောင်းမည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ နားလည်မှုလွဲခဲ့ရခြင်းမှာ ဥပစာကို မသိ၍မဟုတ်၊ လာဇရုသေပြီးဖြစ်ကြောင်း မသိခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁၁:၁၃–၁၄ နှိုင့်ယှဉ်)။ ထို့ပြင် ယေရှုသည် ဥပစာကို သုံးခြင်းအားဖြင့် လာဇရုသေပြီးဖြစ်သည်ဟု သာမက သူ၏သေခြင်းသည် ပြန်လှည့်၍မရနိုင်ဟု ငြင်းပယ်တော်မူခြင်းလည်း ဖြစ်သည် (မာကု ၅:၃၉ နှိုင့်ယှဉ်)။ ယေရှုက “ကိုယ်တော်သည် သူ့ကို နှိုးမည်” ဟု မိန့်တော်မူသောအခါ နိမိတ်တော်အတွက် တပည့်တော်များကို ပြင်ဆင်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

Knowing that Lazarus was dead, Jesus referred to his death using the metaphor of death as sleep (11:11). Such a metaphor, which is rather common in Scripture, both in the OT (1 Kin. 1:21; Job 7:21; 14:12; Ps. 13:3; Jer. 51:39, 57; Dan. 12:2) and in the NT (Matt. 27:52; Acts 7:60; 13:36; 1 Cor. 7:39; 11:30; 15:6, 18, 20; 1 Thess. 4:13–15; 5:10; 2 Pet. 3:4), is not to be taken literally, as if death were an intermediate state in which the souls of the dead remain dormant and unconscious in the grave until the resurrection. The biblical concept of death is that it terminates the life of the person in all of its expressions (Ps. 146:4; Eccl. 12:7; cf. Gen. 2:7; Job 7:21; 14:12; 33:4; Eccl. 9:5–6, 10). The metaphor works only at the visual level on account of the fact that death and sleep appear to be similar, that is, the dead person seems to be sleeping and is described as such. The disciples, however, took the words of Jesus at face value, concluding that sleep would be good for Lazarus. They misunderstood Jesus not because they were unfamiliar with the metaphor but because they did not know that Lazarus was already dead (cf. John 11:13–14). In addition, by using the metaphor Jesus was not simply saying that Lazarus was dead but also denying that his death was irrevocable (cf. Mark 5:39). In other words, when Jesus said that He would wake him up (John 11:11), He was in fact preparing the disciples for the miracle.

 

၁၁:၁၇–၂၇ ယေရှုနှင့် မာသ။ ယေရှုဗေသနိရောက်သောအခါ လာဇရုသည် သင်္ချိုင်းထဲတွင် လေးရက်ကြာနေပြီဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၇)။ ဤမှတ်ချက်သည် မကြာမီ ဖြစ်ပွားမည့် နိမိတ်တော်၏ တကယ့်တရားနှင့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကို ထင်ရှားစေသည်။ အိမ်ထဲတွင် လူများစွာရှိမည်ဟု မြင်ယောင်နိုင်သည်။ ပုလွေမှုတ်သူများ (မဿဲ ၉:၂၃ နှိုင့်ယှဉ်) နှင့် ငှားရမ်းထားသော ငိုကြွေးသူ၊ တမ်းတမ်းစွဲသူများ (မာကု ၅:၃၈ နှိုင့်ယှဉ်) လည်း ပါဝင်မည်။ ထိုအချိန်က ရှေးယုဒဈာပနဓလေ့တွင် ဤသူမျိုးများ အသုံးများသည်။ ယုဒလူမျိုးများသည် သေသူကို သေသည့်နေ့တွင်ပင် သင်္ဂြိုဟ်လေ့ရှိသော်လည်း ရဗ္ဗိများက ထိုနောက် ခုနစ်ရက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း �哀悼ခြင်းနှင့် သုံးဆယ်ရက် ပေါ့ပါးသော အလှည့်ကျဈာပန ကာလကို အကြံပြုထားသည်။

11:17–27. Jesus and Martha. When Jesus reached Bethany, Lazarus had already been in the tomb for four days (v. 17). This remark called attention to the reality and grandeur of the miracle that was about to take place. One could imagine that there were many people in the house, including flute players (cf. Matt. 9:23) and professional weepers and wailers (cf. Mark 5:38). These were common figures in ancient Jewish funeral practices. As a rule, the Jews buried their dead on the day they died, but the rabbis recommended that the burial be followed by a period of seven days of deep mourning and thirty days of light mourning.

 

မာသက ယေရှုကို ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အစပြု၍ ယေရှုထံ ထွက်သွားခဲ့ပြီး မာရိမှာ အိမ်တွင်နေကာ ချစ်လှစွာသော ညီဖြစ်သူ ဆုံးရှုံးမှုကို ဝမ်းနည်းနေခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၁:၃၁ နှိုင့်ယှဉ်)။ မာသ၏ စကားသည် ယေရှုနှောင့်နှေးမှုကို စိတ်ပျက်ကြောင်း ဖော်ပြခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ယေရှုရှိခဲ့လျှင် လာဇရု၏ ကံကြမ္မာသည် မတူညီခဲ့မည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်ကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် အပိုဒ် ၂၂ တွင် ထင်ရှားသည့်အတိုင်း သူမသည် ယေရှုက လာဇရုကို ရှင်ပြန်ထမြောက်စေမည်ဟု မျှော်လင့်ထားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ နောက်ပိုင်းတွင် ယေရှုက သင်္ချိုင်းဝမှ ကျောက်ဆွဲဖယ်ရန် အမိန့်ပေးသောအခါ မာသ၏ ကန့်ကွက်မှု (အပိုဒ် ၃၉) က သူမသည် ချက်ချင်းရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို မတွေးထားကြောင်း ပြသသည်။ ပထမရာစုယုဒလူအများစုကဲ့သို့ သူမသည် နောက်ဆုံးနေ့တွင် တရားဓမ္မရှိသူများ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ယုံကြည်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၄၊ ၅:၂၈–၂၉; ဆာလံ ၁၆:၁၀–၁၁၊ ၄၉:၁၄–၁၅၊ ဟေရှာယ ၂၆:၁၉; ဒံယေလ ၁၂:၁–၂၊ မဿဲ ၂၂:၂၃–၃၀ နှိုင့်ယှဉ်)။ သို့သော် နောက်ဆုံးနေ့သည် မရောက်သေးချေ။ ထို့ပြင် ညီဖြစ်သူ၏ အလောင်းသည် ပုပ်သိုးနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ အပြည့်အဝ သိရှိထားသည် (အပိုဒ် ၃၉ နှိုင့်ယှဉ်)။

Martha was the first to see Jesus. She took the initiative and went out to meet Him, while Mary remained at home, grieving the loss of her beloved brother (cf. John 11:31). Rather than being an expression of disappointment at Jesus’s delay, Martha’s words reveal her conviction that Lazarus’s fate would have been different had Jesus been there. Yet, contrary to what v. 22 apparently indicates, she was not expecting Jesus to raise him up. Later on in the narrative, when Jesus ordered that the stone be taken away from the tomb’s entrance, Martha’s objection (v. 39) shows that she was not considering the possibility of an immediate resurrection. Like most first-century Jews, she did believe in the resurrection of the righteous in the last day (v. 24; cf. 5:28–29; Pss. 16:10–11; 49:14–15; Is. 26:19; Dan. 12:1–2; Matt. 22:23–30), but the last day was not yet present. Besides, she was fully aware of the fact that the body of her brother was already in the process of decay (cf. John 11:39).

 

ထိုအခါ ယေရှုက “ငါသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် အသက်ဖြစ်၍” ဟု အံ့ဖွယ်ကြီးစွာ ကြေညာတော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၅က)။ နောက်ဆက်တွဲ စကားများတွင် ဤကြေညာချက်၏ အဓိပ္ပာယ်နှင့် အတိုင်းအတာကို သေသူနှင့် အသက်ရှင်သူ နှစ်မျိုးလုံးအရ ရှင်းပြတော်မူသည်။ ယေရှုကို ယုံကြည်သူများ သေရသော်လည်း ရှင်ကြလိမ့်မည် (၁၁:၂၅ခ)။ ထို့ပြင် အသက်ရှင်၍ ယေရှုကို ယုံကြည်သူများ သည် “ဘယ်တော့မှ မသေရ” (အပိုဒ် ၂၆က)။ ဂရိစာသားတွင် “ဘယ်တော့မှ” မသေဟု မဆိုဘဲ၊ ယုံကြည်သူများသည် “အစဉ်အမြဲ” (eis ton aiōna) မသေဟု ဆိုသည်။ အခြားစကားဖြင့် ယုံကြည်သူများအတွက် သေပြီးသည်ဖြစ်စေ၊ သေတော့မည်ဖြစ်စေ၊ သေခြင်းသည် နောက်ဆုံးစကား မဟုတ်ချေ။ နောက်ဆုံးစကားမှာ အသက်ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် သေခြင်းကို အနိုင်ယူပြီးဖြစ်သည် (၂ တိမောသေ ၁:၁၀၊ ရောမ ၅:၁၈–၁၉; ၁ ကောရိန္သု ၁၅:၅၄–၅၅၊ဗျာဒိတ် ၂၀:၁၄ နှိုင့်ယှဉ်)။ ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်သူများအား အသက်ကို ချီးမြှင့်တော်မူသည် (ယောဟန် ၆:၄၇၊ ၁၀:၁၀၊ ၁ ယောဟန် ၅:၁၁–၁၂)။ ဤကြီးမားသော ကတိသည် ဧဝံဂေလိတရား၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်ပြီး လူ့စိတ်နှလုံးကို မျှော်လင့်ခြင်းဖြင့် ပြည့်စေသည် (ရောမ ၆:၂၃)။ ယေရှုက မာသကို “ဤအရာကို သင်ယုံသလော” ဟု မေးတော်မူသောအခါ သူမ စကားတော်များ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးသော်လည်း ယုံကြည်ခြင်းကို ဖော်ပြခွင့်ပေးတော်မူခြင်း ဖြစ်သည်။ မာသသည် ယေရှုကို “ဘုရားသခင်၏ သားတော်” ဟု ရည်မှတ်၍ အပြုသဘောဖြင့် ဖြေကြားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၇)။

Then Jesus made the astounding claim that He is “the resurrection and the life” (v. 25a; see “The ‘I Am’ Sayings,” p. 1430). In His following comments He explained the meaning and scope of such a claim from the standpoint of both the dead and the living. Even though those believing in Jesus may die, they will live (11:25b). And He added that whoever lives and believes in Him will “never die” (v. 26a). The Greek actually says not that whoever believes in Jesus will “never” die but rather that those who believe shall not die “eternally” (eis ton aiōna). In other words, for believers it does not matter whether they are already dead or are about to die, death does not have the final word. The final word for them is life because Jesus has conquered death (2 Tim. 1:10; cf. Rom. 5:18–19; 1 Cor. 15:54–55; Rev. 20:14), and He imparts life to those who believe in Him (John 6:47; 10:10; 1 John 5:11–12). This great promise lies at the very center of the gospel and fills the human heart with hope (Rom. 6:23). When Jesus asked Martha, “Do you believe this?” (John 11:26b), He was giving her the opportunity to express her faith in spite of the fact that she probably did not fully understand the significance of His words. Yet Martha responded affirmatively by referring to Jesus as the “the Son of God” (v. 27).

 

၁၁:၂၈–၃၇ ယေရှုနှင့် မာရိ။ မာသသည် ယေရှုကို ရွာထဲမဝင်မီ တွေ့ဆုံခဲ့သဖြင့် သူမတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို တပည့်တော်များမှအပ အဘယ်သူမျှ မကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ယေရှုက မာရိကို လိုက်ခေါ်သည်ဟု မာသက သိသောအခါ မာရိသည် ချက်ချင်းထ၍ ယေရှုထံ လာခဲ့သည်။ သူမကို နှစ်သိမ့်နေကြသူများလည်း လိုက်ပါလာကြပြီး သူမသည် သင်္ချိုင်းသို့ ငိုကြွေးရန် သွားသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် နှလုံးကြေကွဲဖွယ် ဖြစ်ခဲ့ရမည်။ အထူးသဖြင့် ပုလွေမှုတ်သံနှင့် ငိုကြွေးသံများကြောင့် ဖြစ်သည်။ မာရိ၏ ယေရှုကို ပထမဆုံး စကားမှာ မာသ၏ စကားကို သွားစေသည်။ ယေရှုရှိခဲ့လျှင် သူမ၏ ညီသည် “မသေရ” ဟု ဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၂)။ အချို့သူများသည်လည်း ထိုအတိုင်း ထင်မှတ်ခဲ့ကြပေမည်။ သို့တည်းမဟုတ် ကိုယ်တော်၏ နှောင့်နှေးမှုကို ချစ်လှစွာသော မိတ်ဆွေအပေါ် ဂရုမစိုက်သည်ဟု နားလည်ခဲ့ကြပေမည် (အပိုဒ် ၃၇ နှိုင့်ယှဉ်)။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများကို ယေရှုမြင်သောအခါ စိတ်နှလုံးထဲတွင် “ဒေါသတကြီး လှုပ်ရှားတော်မူ” ပြီး စိတ်မနှံ့မှုဖြစ်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၃၃)။ “လှုပ်ရှားတော်မူ” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော ဂရိစကား embrimaomai သည် အခြေခံအားဖြင့် “ဒေါသဖြင့် လှုပ်ရှားခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး ယေရှု၏ စိတ်ခံစားမှုသည် ဝမ်းနည်းခြင်း သို့မဟုတ် ကိုယ်ချင်းစာခြင်းထက် ကျော်လွန်၍ တကယ့် ဒေါသထွက်ခြင်းအထိ ရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သို့သော် ဒေါသထွက်ရသည့် တိကျသော အကြောင်းရင်းမှာ ချက်ချင်း မထင်ရှားချေ။ လူ့ဘဝ၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သော သေခြင်းကိုယ်တိုင်ကြောင့် မဟုတ်ချေ။ အကြောင်းမူကား ကိုယ်တော်သည် သေခြင်း၏ အုပ်စိုးမှုကို ချေမှုန်းပြီး သိမ်းသွင်းခံရသူတစ်ဦးကို ပြန်လည်ဆယ်ယူတော့မည် ဖြစ်သည်။ ငိုကြွေးသူများ၏ ဟန်ဆောင်ဝမ်းနည်းမှု၊ သူတို့၏ မယုံကြည်မှုနှင့် အံ့ဖွယ်နိမိတ်တော်ကို မြင်ပြီးနောက် အချို့သူများ ဖာရိရှဲများဘက်သို့ ရပ်တည်မည့်သဘောတို့ကြောင့် ဒေါသထွက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (အပိုဒ် ၄၆ နှိုင့်ယှဉ်)။

11:28–37. Jesus and Mary. Since Martha met Jesus right before He entered the village, it is possible that their dialogue was not witnessed by anybody else except the disciples. Now Mary, as soon as she learned that Jesus was asking for her, quickly came to Him, accompanied by those who were trying to comfort her and who thought that she was going to the tomb to weep. The scene must have been heartbreaking, especially because of the flutes and the wailing. The first words of Mary to Jesus remind us of those of Martha, as she noted that if He had been there her brother “would not have died” (v. 32). Others may have shared the same opinion or perhaps understood His delay as a sign of indifference toward His dear friend (cf. v. 37). When Jesus saw all the grief and pain, He “groaned” or “was deeply moved” (embrimaomai) in His spirit and was troubled (v. 33). The Greek term translated as “deeply moved” or “groaned” has the basic meaning of being “moved with anger,” which indicates that Jesus’s emotions went way beyond sorrow or sympathy to actual indignation. What is not immediately clear, however, is the precise object of His indignation. It could not have been death itself as part of the human lot, for He was just about to assault the reign of death and bring one of its captive back to life. It is more likely that He was indignant with the pretended sorrow of the mourners, their unbelief, and the willingness of some of them to side with the Pharisees against Him after witnessing the stupendous miracle that He was about to perform (cf. v. 46).

 

မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ ကိုယ်တော်၏ ခံစားချက်များသည် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။ လာဇရုကို အဘယ်နေရာတွင် ထားသည်ကို မေးတော်မူသောအခါ ယေရှု မျက်ရည်ကျတော်မူသည် (အပိုဒ် ၃၄–၃၅)။ မျက်ရည်ကျရသည့် အကြောင်းရင်းကို စာသားတွင် မဆိုချေ။ အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ် လူ့ဆင်းရဲဒုက္ခများ၏ နှစ်ရှည်လမျှ ကာလကြောင့်ဟု တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ယူဆနိုင်သည်။ ဤငိုကြွေးမြင်ကွင်းသည် ထိုဆင်းရဲဒုက္ခများ၏ အသေးစား ပုံတူသာဖြစ်သည်။ အပိုဒ် ၃၃ ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လူများ၏ အံ့ဖွယ်မယုံကြည်မှုနှင့် အချို့သူများ ကိုယ်တော်ကို သတ်ရန် ကြံစည်နေကြခြင်းကြောင့် နက်နဲစွာ ဝမ်းနည်းခြင်းဟုလည်း ယူဆနိုင်သည်။ ဤရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ယေရှု၏ မျက်ရည်သည် လာဇရုဇာတ်လမ်းတင်မက ဧဝံဂေလိတရား၏ ဇာတ်လမ်းတွင်လည်း အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ကိုယ်တော်၏ ဓမ္မအမှုတော်၏ နောက်ဆုံးရလဒ်ကို သိတော်မူသောကြောင့် ငိုတော်မူခြင်း ဖြစ်သည် (၁:၁၁; ၁၂:၃၇ နှိုင့်ယှဉ်)။

At any rate, His feelings were so intense that He could not hide them. When He asked for the place where Lazarus was laid, He began to weep (vv. 34–35). Again, the text does not say why. It is reasonable to conclude that it was partially because of the long years of past, present, and future human suffering, of which this scene of grief was but a microcosm. In view of the previous verse, His tears also could have been a sign of deep sadness motivated by the stunning unbelief of the people and the fact that some of them were plotting His own death. From this perspective, the weeping of Jesus would be an integral part of the Gospel’s drama and not only of the story of Lazarus. He wept because He knew what the final balance of His ministry would be (cf. 1:11; 12:37).

 

၁၁:၃၈–၄၄ လာဇရု ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း။ ပထမရာစုတွင် ယုဒသင်္ချိုင်းများသည် ကျောက်ဖြတ်ထားသော စတုဂံပုံ အခန်းတစ်ခန်းဖြစ်ပြီး ပတ်လည်နံရံများတွင် ကွေးထားသော နေရာငယ်များ ဖြတ်ထားသည် (ဝင်ပေါက်နံရံမှအပ)။ အလောင်းကို ထိုနေရာငယ်များထဲတွင် ထားသည်။ ဝင်ပေါက်သည် အနိမ့်ပြီး စတုဂံပုံဖြစ်ပြီး ကျောက်ခဲတစ်ခဲ ရှေ့တွင် ရှိသည်။ ယောဟန်ဖော်ပြချက်အရ လာဇရု၏ သင်္ချိုင်းသည် ဤပုံစံဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃၈)။ အလောင်းနှင့် ထိတွေ့ခြင်းဖြင့် ထုံးတမ်းအရ ညစ်ညမ်းခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် သင်္ချိုင်းကို ရွာပြင်ဘက်တွင် တည်ဆောက်သည် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂၁:၁; တောလည်ကျမ်း ၁၉:၁၁; အဝတ်ကျမ်း ၄:၁၄၊ ဟဂ္ဂဲ ၂:၁၃ နှိုင့်ယှဉ်)။ ယေရှုက ကျောက်ကို ဖယ်ရှားရန် အမိန့်ပေးခြင်းသည် မထင်မှတ်ဖွယ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ညစ်ညမ်းခြင်းကိစ္စသာမက ထိုအချိန်တွင် အလောင်းသည် ပုပ်သိုးနေပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မာသ၏ ကန့်ကွက်မှုသည် သင့်လျော်ပုံရသည်။ အကြောင်းမူကား သူမသည် ယေရှုမိန့်တော်မူသည်များကို အမှန်တကယ် နားမလည်သေးချေ။ ဤအသေးစိတ်များကို ဖော်ပြခြင်းဖြင့် ယောဟန်သည် ဇာတ်လမ်းကို ရုပ်ရှင်ဆန်ဆန် ဖန်တီးရန်သာ မဟုတ်၊ နိမိတ်တော်၏ တကယ့်တရားကို အလေးပေးရန် ဖြစ်သည်။ ယေရှု၏ နိမိတ်တော်တိုင်းသည် ကိုယ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းအသရေကို ထင်ရှားစေသည် (၁:၁၄; ၂:၁၁; ၅:၁၉–၂၀၊ ၃၆; ၁၀:၂၅၊ ၃၂; ၁၄:၁၀ နှိုင့်ယှဉ်)။ ၎င်းတို့သည် ကိုယ်တော်၏ မယ်ရှိယအရေးကို နှင့် ကိုယ်တော်၏ ဓမ္မအမှုတော်၏ ဘုရားသခင်မှ ဆင်းသက်လာမှုကို သက်သေခံသည် (၃:၂၊ ၅:၃၆၊ ၆:၁၄၊ ၂၉–၃၀၊၇:၃၁၊ ၉:၁၆၊ ၂၀:၃၀–၃၁)။ ဗေသနိသို့ မလာမီ တပည့်တော်များကို လာဇရု၏ နာမကျန်းမှုသည် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းအသရေအတွက် ဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (၁၁:၄)။ လာဇရုနာမကျန်းကြောင်း သတင်းယူလာသူများက မာသအား ထိုစကားကို ပြောပြခဲ့ပေမည်။ အပိုဒ် ၂၃ နှင့် ၂၅ တွင် ကိုယ်တော်၏ အသက်ပေးနိုင်စွမ်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအကြောင်း မိန့်တော်မူခဲ့သည်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်ထက် မူလစကားပြောဆိုမှု ပိုရှည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

11:38–44. Resurrection of Lazarus. In the first century, typical Jewish tombs consisted basically of a roughly square, rock-hewn burial chamber with several arched niches cut into the surrounding walls, the entrance wall excepted. It was in one such niche that the body was laid. The entrance to the tomb was low and square with a stone lying against it. Based on the description provided by John, the tomb of Lazarus was of this kind (v. 38). It was certainly located outside the village to prevent any risk of ritual impurity through contact with the corpse (cf. Lev. 21:1; Num. 19:11; Lam. 4:14; Hag. 2:13). The order of Jesus to remove the stone (John 11:39) was unexpected, not only because of the matter of contamination but also because by then the corpse would have been in a state of decomposition. The protest of Martha seems appropriate because she had not yet really understood what Jesus said to her. By furnishing such details, John is not simply trying to add drama to the narrative but rather stressing the reality of the miracle. Each of Jesus’s miracles was a revelation of God’s glory through Him (1:14; 2:11; cf. 5:19–20, 36; 10:25, 32; 14:10). They witnessed to His messianic claims and the divine origin of His mission (3:2; 5:36; 6:14, 29–30; 7:31; 9:16; 20:30–31). He had told the disciples before they came that Lazarus’s illness would lead to God’s glory (11:4), and the messengers who brought word to Jesus of Lazarus’s illness (v. 3) may have told Martha of His words to the disciples. He also may have been referring to His words to her in vv. 23 and 25 concerning His divine, life-giving power and the resurrection. It is also possible that the original dialogue with her recorded in the Gospel was longer than the version recorded by John (as seems to be the case with a number of other narratives).

 

ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ယေရှုက ခမည်းတော်ကို ပထမဆုံး ပွင့်လင်းစွာ ဆုတောင်းတော်မူခြင်း ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၄၁; ၁၂:၂၇–၂၈; ၁၇:၁–၂၆ နှိုင့်ယှဉ်)။ ကိုယ်တော်နှင့်အတူရှိသူများ ကြားနိုင်အောင် ကျယ်လောင်စွာ ဆုတောင်းတော်မူသည်။ ယခင်က ခမည်းတော်ကို တတိယပုဂ္ဂိုလ်ဖြင့် မိန့်ဆိုတော်မူခဲ့သည် (ဥပမာ ၄:၃၄; ၅:၂၂–၃၈; ၈:၁၈၊ ၄၂; ၁၀:၃၆) နှင့် ခမည်းတော်နှင့် တစ်တူတစ်တန်း ဖြစ်တော်မူသည်ဟု ကြေညာခဲ့သည် (၁၀:၃၀၊ ၃၈)။ ယခု ယုဒခေါင်းဆောင်များ ထင်မြင်သလို ယခင်ကထက် ပိုမို၍ ရဲဝံ့စွာ ခမည်းတော်ကို ဒုတိယပုဂ္ဂိုလ်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ခေါ်တော်မူသည် (၁၁:၄၁)။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်မျှ ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့သည်ဟု စွပ်စွဲခွင့်မရအောင် ယေရှုက ကျယ်လောင်စွာ “လာဇရု၊ ထွက်လာချေ” ဟု မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၄၃)။ လူအပေါင်းတို့ အံ့ဩဖွယ် လာဇရုသည် ယေရှု၏ ဖန်ဆင်းခြင်း၊ အသက်ပေးသော အသံကို ကြားပြီး သင်္ချိုင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် သင်္ဂြိုဟ်စဉ်ကဲ့သို့ပင် ခြေလက်များကို အထည်စုပ်တီးဖြင့် ပတ်ထားပြီး မျက်နှာကို မျက်နှာဖုံးဖြင့် ပတ်ထားသည် (အပိုဒ် ၄၄)။ ဤအသေးစိတ်များသည် ဖြစ်ရပ်၏ သမိုင်းဆိုင်ရာ တကယ့်တရားကို အားဖြည့်ပေးသည်။ ဇာတ်လမ်းသည် ရုတ်တရက် အဆုံးသတ်သွားသည်မှာ နိမိတ်တော်ကိုယ်တိုင်နှင့် ယေရှု၏ အမှတ်အသားကို ထင်ရှားစေရန်သာ အရေးကြီးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

The narrative provides for us the first invocation of the Father by Jesus in the Gospel of John (v. 41; cf. 12:27–28; 17:1–26). It was loud enough to be heard by those who were with Him. So far, He had spoken of the Father in the third person, claiming to have come from Him (e.g., 4:34; 5:22–38; 8:18, 42; 10:36) and to be one with Him (10:30, 38). Now, in a more defiant way than ever before (as the Jewish leaders might have thought), He addressed the Father directly, using the second person (11:41). But before anyone could even think of accusing Him of blasphemy, He shouted, “Lazarus, come forth [come out]” (v. 43). To the amazement of all, Lazarus heard the creative, life-giving voice of Jesus and came out of the tomb exactly the way he had been buried, that is, his feet and hands bound with linen strips and his face wrapped in a headcloth (v. 44). These incidental details reinforce the historicity of the event. The account ends rather abruptly because what really matters is the miracle itself and what it reveals about the identity of Jesus.

 

၁၁:၄၅–၅၇ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် မယုံကြည်ခြင်း။ မထင်မှတ်ဘာသာ နိမိတ်တော်က လူများကို ခွဲခြားစေခဲ့သည် (၇:၁၂–၁၃၊ ၄၀–၄၄၊ ၉:၁၆၊ ၁၀:၂၀–၂၁ နှိုင့်ယှဉ်)။ မာရိနှင့် မာသကို နှစ်သိမ့်ရန် လာကြသူများထဲတွင် များစွာသော သူတို့သည် ယုံကြည်ခဲ့ကြသော်လည်း အချို့ကား မယုံကြည်ဘဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ဖာရိရှဲများထံ ချက်ချင်းသွားရောက် အစီရင်ခံခဲ့ကြသည် (၁၁:၄၅)။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဆိုင်ရာ ထူးဆန်းသော သတင်းကြောင့် ဣသရေလအမြင့်ဆုံး တရားရုံး သာန်ဟေဒြိန်ကို အလွန်အမှုးထား အစည်းအဝေးခေါ်ယူခဲ့သည် (၃:၁၊ ၇:၄၅၊ ၁၁:၄၇၊ ၁၈:၃ နှိုင့်ယှဉ်)။ ယေရှုခေတ်တွင် သာန်ဟေဒြိန်ကို အများအားဖြင့် ဆဒ္ဒုကဲများဖြစ်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများက ထိန်းချုပ်ထားပြီး ဖာရိရှဲများသည် သြဇာကြီးသော လူနည်းစုဖြစ်သည်။

11:45–57. Faith and Unbelief. As expected, the miracle divided the people (cf. 7:12–13, 40–44; 9:16; 10:20–21). While many of those who came to comfort Martha and Mary believed, others apparently did not and went straight to the Pharisees to report what had happened (11:45). The striking news about the resurrection called forth an extraordinary meeting of the Sanhedrin, the supreme court of Israel (cf. 3:1; 7:45; 11:47; 18:3). In the time of Jesus, the Sanhedrin was controlled by the chief priests, who were mostly Sadducees, with Pharisees representing an influential minority.

 

ယခင်အမှားများမှ သင်ခန်းစာယူ၍ (၉:၁၈–၃၄ နှိုင့်ယှဉ်) ယခုတစ်ကြိမ် ယုဒလူများသည် နိမိတ်တော်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းမပြုဘဲ (၁၁:၄၇) နိုင်ငံရေးအကြောင်းပြချက်များဖြင့် ယေရှုကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ယေရှုသည် သူတို့၏ သန့်ရှင်းရာဌာန (အခြားယုဒစာပေများတွင် ဗိမာန်တော်ဟု ခေါ်သည်) နှင့် လူမျိုးတစ်ခုလုံးကို ခြိမ်းခြောက်နေသည်ဟု အကြောင်းပြခဲ့ကြသည်။ ရောမလူမျိုးများသည် ‌ေမရှိယမျှော်လင့်ချက်ဖြင့် လှုံ့ဆော်ထားသော မည်သည့် အထိန်းအကွပ်မဲ့ လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ သည်းခံမည် မဟုတ်ချေ။ ကယာဖ၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုသည် အလွန်ကာ အနုတ်လွှဲဖြစ်ခဲ့သည်။ သူဆိုလိုသည်မှာ ယေရှုကို သတ်ခြင်းသည် ပြဿနာအတွက် နောက်ဆုံးနှင့် အလွယ်ကူဆုံး ဖြေရှင်းနည်းဟု ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ ယောဟန်အဆိုအရ အေဒီ ၁၈ မှ ၃၆ အထိ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သော ကယာဖသည် ကိုယ်တိုင်မသိဘဲ ယေရှု၏ အသေခံခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ပရောဖက်ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမရည်ရွယ်သော ပရောဖက်ပြုချက်ကို ယောဟန်က ယေရှုသည် ဣသရေလအတွက်သာမက ကွဲပြားနေသော ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများကို တစ်နေရာတည်း စုစည်းရန်အတွက်လည်း အသေခံမည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသည် (အပိုဒ် ၅၂)။ ယေရှု၏ အသေခံခြင်းသည် ယုဒလူများနှင့် တပါးအမျိုးသားများ အားလုံးအတွက် ဖြစ်ပြီး သူတို့ကို တစ်ခုတည်းသော လူမျိုးဖြစ်စေရန် ဖြစ်သည် (၁၀:၁၆; ၁၇:၂၀ နှိုင့်ယှဉ်)။ ယေရှု၏ အသေခံခြင်းအားဖြင့် တကယ့် ယုဒမယ်ရှိယမျှော်လင့်ချက်နှင့် ၎င်း၏ ကယ်တင်ခြင်းတန်ခိုးကို လောကအနှံ့ ပြန့်ပွားစေခဲ့သည် (၁:၁၂–၁၃ နှိုင့်ယှဉ်)။

Having learned from their previous mistakes (cf. 9:18–34), this time the Jews did not contest the miracle (cf. 11:47) but instead tried to find political reasons to get rid of Jesus. The argument was that Jesus represented a threat to both their holy place, known from other Jewish literature as a common expression for the temple, and to the nation as a whole. Obviously, the Romans would not have tolerated any popular uproar fueled by messianic expectations. Caiaphas’s intervention could not have been more cynical. What he was really saying was that killing Jesus was the next and easiest solution to the problem. According to John, Caiaphas, who served as high priest from A.D. 18 to 36, was not speaking by himself but was actually prophesying about the meaning of the death of Jesus. In his interpretation of that unintentional prophecy, John explains that Jesus would die not only for Israel but also for the purpose of gathering together into one people the dispersed children of God (v. 52). That is, the death of Jesus would be on behalf of all, Jews and Gentiles, to unite them into one (cf. 10:16; 17:20). Through His death Jesus universalized the true Jewish messianic expectation and its saving power (cf. 1:12–13).

 

ယေရှုကို သတ်ရန် သာန်ဟေဒြိန်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သိရှိသောအခါ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြောက်ဘက် မိုင် ၁၂ ခန့် (၁၉ ကီလိုမီတာ) အကွာရှိ ယုဒတောင်ကုန်းဒေသ ဧဖရိမ်မြို့သို့ ဆုတ်ခွာတော်မူခဲ့သည် (၁၁:၅၄)။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဖော်ပြထားသော တတိယမြောက်နှင့် နောက်ဆုံး ပသခါပွဲ နီးကပ်လာပြီဖြစ်သည် (၂:၁၃; ၆:၄ နှိုင့်ယှဉ်)။ လူအများသည် သန့်ရှင်းရေးထုံးတမ်းများ ပြုလုပ်ရန် ယေရုရှလင်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီးဖြစ်သည် (၁၁:၅၅၊ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၇:၂၁၊ တောလည်ကျမ်း ၉:၆ နှိုင့်ယှဉ်)။ ဤနေရာတွင် ကြီးစွာသော ပြောင်ပြောင်ထက်ထက် ရယူစရာ ရှိသည်။ လူထုသည် သန့်ရှင်းခြင်းကို စိုးရိမ်နေချိန်တွင် ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များကား ဘုရားသခင်၏ သားတော်ကို သတ်ရန် ကြံစည်ခြင်းဖြင့် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် နက်နဲပြီး နာတြေးသော ညစ်ညမ်းမှုကို ပြသနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

Aware of the Sanhedrin’s decision to kill Him, Jesus decided to retreat to a town named Ephraim (11:54) in the Judean hill country about twelve miles (19 km) north of Jerusalem. The third and last Passover mentioned in the Gospel was near (cf. 2:13; 6:4), and many pilgrims were already coming to Jerusalem to participate in rituals of purification (11:55; cf. Lev. 7:21; Num. 9:6). There is a great deal of irony here. While the common people were concerned about purity, the religious leaders themselves were exhibiting the deep, chronic impurity of their own hearts by conspiring to kill the Son of God.