အခန်းကြီး - ၂၄ ရှင်လုကာ

 

အခန်းကြီး - ၂၄

1 ခုနစ်ရက်တွင် ပဌမနေ့ရက် အာရုဏ်တက်သောအချိန်၌၊ ထိုမိန်းမတို့သည် အခြားသော မိန်းမတို့နှင့် တကွ မိမိတို့ ပြင်ဆင်သောနံ့သာမျိုးကို ဆောင်လျက် သင်္ချိုင်းတော်သို့ သွားကြ၏။
² ရောက်သောအခါ တွင်းဝ၌ ပိတ်သောကျောက်သည် လိမ့်လန်လျက်ရှိသည်ကို တွေ့မြင်၍ အတွင်းသို့ ဝင်သော်၊
³ သခင်ယေရှု၏အလောင်းတော်ကို မတွေ့ကြ။
⁴ ထိုအကြောင်းကြောင့် သူတို့သည် တွေးတောသောစိတ်ရှိစဉ်တွင်၊ လူနှစ်ယောက်တို့သည် ပြိုးပြိုးပြက် ပြက်သော အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်လျက် ပေါ်လာ၏။
⁵ ထိုမိန်းမတို့သည် ကြောက်လန့်သောစိတ်နှင့် ငုံ့၍နေစဉ်တွင်၊ ထိုသူတို့က၊ သင်တို့သည် အသေကောင် ရှိရာအရပ်၌ အသက်ရှင်သောသူကို အဘယ်ကြောင့် ရှာကြသနည်း။
⁶ ဤအရပ်၌မရှိ၊ ထမြောက်တော်မူပြီ။
⁷ လူသားသည် ဆိုးသောသူတို့လက်သို့ အပ်နှံခြင်း၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေသတ်ခြင်းကိုခံရမည်။ သုံးရက်မြောက်သောနေ့၌ ထမြောက်လိမ့်မည်ဟု ဂါလိလဲပြည်၌ရှိတော်မူစဉ် သင်တို့အား မိန့်တော်မူသော စကားကို အောက်မေ့ကြဦးဟု ဆိုကြသည်ရှိသော်၊
⁸ ထိုမိန်းမတို့သည် စကားတော်ကို သတိရ၍၊
⁹ သင်္ချိုင်းတော်က ပြန်လျှင် ထိုအကြောင်းအရာအလုံးစုံတို့ကို တကျိပ်တပါးသောသူမှစ၍ ကြွင်းသော တပည့်တော်အပေါင်းတို့အား ပြန်ကြားကြ၏။
¹⁰ ထိုအကြောင်းအရာကို တမန်တော်တို့အား ပြောသောသူကား၊ မာဂဒလမာရိ၊ သောဟန္န၊ ယာကုပ်၏ အမိဖြစ်သောမာရိမှစ၍ အခြားသောမိန်းမများဖြစ်သတည်း။
¹¹ သူတို့၏စကားကို ဒဏ္ဍာရီစကားကဲ့သို့ ထင်မှတ်၍ တမန်တော်တို့သည် မယုံကြ။
¹² သို့သော်လည်း ပေတရုသည်ထ၍ သင်္ချိုင်းတော်သို့ ပြေးလေ၏။ ရောက်သောအခါ ငုံ့ကြည့်၍ ပိတ် ပုဆိုးသာရှိရစ်သည်ကို မြင်လျှင်၊ ထိုအကြောင်းအရာကို အံ့ဩ၍ မိမိအိမ်သို့ ပြန်သွား၏။
¹³ ထိုမှတပါး၊ တပည့်တော်နှစ်ယောက်တို့သည် ယေရုရှလင်မြို့နှင့် ခရီးလေးတိုင်ကွာသောဧမောက် အမည်ရှိသောရွာသို့ ထိုနေ့၌ သွားကြစဉ်တွင်၊
¹⁴ ဖြစ်ခဲ့ပြီးသော အကြောင်းအရာအလုံးစုံတို့ကို အချင်းချင်း ဆွေးနွေးပြောဆိုကြ၏။
¹⁵ ထိုသို့ဆွေးနွေးပြောဆိုကြစဉ်တွင်၊ ယေရှုသည် ချဉ်းကပ်၍ သူတို့နှင့်အတူ ကြွတော်မူ၏။
¹⁶ ထိုသူတို့သည် မျက်စိချုပ်လျက်ရှိ၍၊ ကိုယ်တော်ဖြစ်သည်ကို မသိကြ။
¹⁷ ကိုယ်တော်ကလည်း၊ သင်တို့သည် ခရီးသွားလျက် အချင်းချင်းဆွေးနွေးသောစကားကား၊ အဘယ်သို့ သော စကားနည်း။ အဘယ်ကြောင့် မျက်နှာညှိုးငယ်ကြသနည်းဟု မေးတော်မူလျှင်၊
¹⁸ သူတို့တွင် ကလောဖအမည်ရှိသောသူက၊ သင်သည် ယေရုရှလင်မြို့၌ ဧည့်သည်ဖြစ်လျက်သာ ယခု အခါ ထိုမြို့၌ ဖြစ်ခဲ့ပြီးသော အကြောင်းအရာတို့ကို မသိသလောဟု ပြောဆို၏။
¹⁹ ကိုယ်တော်ကလည်း၊ အဘယ်အကြောင်းအရာနည်းဟု မေးတော်မူလျှင်၊ ထိုသူတို့က၊ နာဇရက်မြို့သား ယေရှု၏အကြောင်းအရာပေတည်း။ ထိုသူသည် ဘုရားသခင်ရှေ့၊ လူအပေါင်းတို့ရှေ့မှာ၊ နှုတ်သတ္တိ၊ လက်သတ္တိ နှင့် ပြည့်စုံသော ပရောဖက်ဖြစ်၏။
²⁰ ထိုသူကို ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးနှင့် ငါတို့ မင်းများသည် အသေသတ်ခြင်းကို ခံစေခြင်းငှါ အပ်နှံ၍ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကွပ်မျက်ကြပြီ။
²¹ ထိုသူသည် ဣသရေလအမျိုးကို ရွေးနှုတ်အံ့သောသူဖြစ်သည်ဟု ငါတို့သည် အထက်ကမြော်လင့်ကြ ပြီ။ ထိုမျှမက ဤအကြောင်းအရာဖြစ်၍ ယခုသုံးရက်ရှိပြီ။
²² ငါတို့၏အပေါင်းအဘော် မိန်းမအချို့တို့သည်လည်း သင်္ချိုင်းတော်သို့ စောစောသွား၍၊
²³ အလောင်းတော်ကို မတွေ့လျှင်၊ သခင်ယေရှုသည် အသက်ရှင်တော်မူသည်ဟု ပြောသောကောင်းကင် တမန်ထင်ရှားရာ ရူပါရုံကို မိမိတို့ မြင်ကြောင်းကို ပြန်လာ၍ ပြောဆိုသဖြင့်၊ ငါတို့သည် မိန်းမောတွေဝေခြင်း ရှိကြ၏။
²⁴ ထိုအခါ ငါတို့တွင် အချို့သောသူတို့သည် သင်္ချိုင်းတော်သို့သွား၍ မိန်းမတို့ပြောဆိုသည်အတိုင်း တွေ့ သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်ကို မမြင်ရဟု ပြောဆိုကြ၏။
²⁵ ကိုယ်တော်ကလည်း၊ ပရောဖက်ဟောပြောသောစကားများကို ယုံနိုင်အောင် ဉာဏ်မရှိ၊ စိတ်ခိုင်မာ သောသူတို့၊
²⁶ ခရစ်တော်သည် ဤသို့ပင် အသေခံ၍ မိမိဘုန်းစည်းစိမ်တော်ကို ဝင်စားရမည်မဟုတ်လောဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁷ ထိုအခါ မောရှေ၏ကျမ်းစာမှစ၍ ပရောဖက်တို့၏ ကျမ်းစာများ၌ ကိုယ်တော်ကိုရည်မှတ်၍ ရေးထား သမျှသော ကျမ်းစာချက်အနက်ကို ရှင်းလင်းစွာ ဘော်ပြတော်မူ၏။
²⁸ ထိုတပည့်တော်တို့သည် သွားသောရွာအနီးသို့ ရောက်သောအခါ၊ ကိုယ်တော်သည် ထိုရွာကို လွန်၍ သွားအံ့သော အခြင်းအရာကို ပြတော်မူလျှင်၊
²⁹ ထိုသူတို့က အကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူဝင်၍ နေပါ။ ညဦးယံအချိန်ရှိပြီ။ မိုဃ်းလည်းချုပ်ပါသည်ဟူ၍ ကိုယ် တော်ကို ကျပ်ကျပ်သွေးဆောင်ကြ၏။ ထိုကြောင့် သူတို့နှင့်အတူနေခြင်းငှါ ဝင်တော်မူ၏။
³⁰ စားပွဲ၌ သူတို့နှင့်အတူ လျောင်းတော်မူစဉ်၊ မုန့်ကိုယူ၍ ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းပြီးမှ မုန့်ကိုဖဲ့၍ သူတို့ အား ပေးတော်မူသည်တွင်၊
³¹ သူတို့သည် မျက်စိပွင့်လင်း၍ ကိုယ်တော်ဖြစ်သည်ကို သိကြ၏။ ထိုအခါ ကိုယ်တော်သည် ကွယ်တော် မူ၏။
³² တပည့်တော်တို့ကလည်း၊ လမ်းခရီး၌ ငါတို့နှင့်ဟောပြော၍ ကျမ်းစာအနက်ကို ဖွင့်ပြတော်မူသော အခါ၊ ငါတို့ စိတ်နှလုံးသည် ယိုဖိတ်မတတ်ဖြစ်သည်မဟုတ်လောဟု အချင်းချင်းပြောဆိုကြ၏။
³³ ထိုတပည့်တော်နှစ်ယောက်တို့သည် ချက်ခြင်းထ၍ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ပြန်ပြီးမှ၊ တကျိပ်တပါးသော သူတို့သည် အပေါင်းအဘော်တို့နှင့်အတူ စုဝေးလျက်ရှိသည်ကို တွေ့ကြ၏။
³⁴ စုဝေးသောသူတို့ကလည်း၊ သခင်ဘုရားသည် အမှန်ထမြောက်တော်မူပြီ။ ရှိမုန်အား ကိုယ်ကိုပြတော် မူပြီဟု ပြောဆိုလျှင်၊
³⁵ ထိုတပည့်တော်နှစ်ယောက်တို့သည် လမ်း၌ ဖြစ်သောအကြောင်းအရာကို၎င်း၊ မုန့်ကိုဖဲ့စဉ်တွင် ထင်ရှားတော်မူကြောင်းကို၎င်း၊ ပြန်ကြားကြ၏။
³⁶ ထိုသို့အချင်းချင်း ပြောဆိုသောအခါ၊ ယေရှုသည် သူတို့အလယ်၌ ရပ်တော်မူလျက်၊ သင်တို့အား ငြိမ် သက်ခြင်းဖြစ်စေသတည်းဟု မိန့်တော်မူ၏။
³⁷ တပည့်တော်တို့သည် တစ္ဆေကိုမြင်သည်ဟု စိတ်ထင်နှင့် ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းသို့ ရောက်ကြ၏။
³⁸ ကိုယ်တော်ကလည်း၊ အဘယ်ကြောင့် အထူးထူးအထွေထွေသော စိတ်ရှိကြသနည်း။
³⁹ ငါ့လက်ကို ကြည့်ကြလော့။ ငါ့ခြေကိုလည်း ကြည့်ကြလော့။ ငါ့ကိုယ်ပင်ဖြစ်၏။ ငါ့ကို ကြည့်ရှုစမ်းသပ် ကြလော့။ ငါသည် သင်တို့မြင်သည်အတိုင်း အရိုး အသားနှင့်ပြည့်စုံ၏။ တစ္ဆေမည်သည်ကား ဤကဲ့သို့ မပြည့်စုံဟု မိန့်တော်မူလျက်၊
⁴⁰ လက်တော်ခြေတော်တို့ကို တပည့်တော်တို့အား ပြတော်မူ၏။
⁴¹ ထိုသူတို့သည် အံ့ဩ၍ ဝမ်းမြောက်သောအားဖြင့် မယုံနိုင်ဘဲ နေသေးသောအခါ၊ သင်တို့၌ စားစရာ တစုံတခုရှိသလောဟု မေးတော်မူလျှင်၊
⁴² ငါးကင်တပိုင်းနှင့် ပျားလပို့ကို ကပ်ပေးကြ၏။
⁴³ ကိုယ်တော်သည် ယူ၍ သူတို့ရှေ့မှာ စားတော်မူ၏။
⁴⁴ တဖန် မိန့်တော်မူသည်ကား၊ မောရှေ၏ပညတ္တိကျမ်းစာ၌၎င်း၊ ပရောဖက်တို့၏ ကျမ်းစာ၌၎င်း၊ ဆာလံ ကျမ်းစာ၌၎င်း၊ ငါ့ကို ရည်မှတ်၍ ရေးထားသမျှသောအချက်တို့သည် ပြည့်စုံရမည်ဟု ငါသည် သင်တို့နှင့်အတူ ရှိစဉ်အခါ သင်တို့အားဟောပြောသောအကြောင်းအရာတို့ကား ဤအကြောင်းအရာပေတည်းဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴⁵ ထိုအခါ ကျမ်းစာကို နားလည်စေခြင်းငှါ တပည့်တော်တို့၏ ဉာဏ်ကို ဖွင့်တော်မူလျှင်၊
⁴⁶ ဤသို့ ကျမ်းစာလာ၏။ ဤသို့ ခရစ်တော်သည် အသေခံ၍ သုံးရက်မြောက်သောနေ့၌ သေခြင်းမှ ထမြောက်ရမည်။
⁴⁷ ခရစ်တော်၏ အခွင့်အားဖြင့် နောင်တတရားနှင့် အပြစ်လွှတ်ခြင်းတရားကို ယေရုရှလင်မြို့မှစသော လူမျိုးတကာတို့အား ဟောပြောရမည်။
⁴⁸ သင်တို့သည်လည်း ဤအကြောင်းအရာတို့၏ သက်သေဖြစ်ကြ၏။
⁴⁹ ငါ့ခမည်းတော်၏ ဂတိရှိသည်အတိုင်း သင်တို့၌ ငါပြုဦးမည်။ သို့ဖြစ်၍ သင်တို့သည် ကောင်းကင်က တန်ခိုးကို မခံမှီတိုင်အောင် ယေရုရှလင်မြို့၌ နေကြဦးလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁵⁰ ထိုနောက် တပည့်တော်တို့ကို ယေရုရှလင်မြို့ပြင်၊ ဗေသနိရွာတိုင်အောင် ဆောင်သွားတော်မူပြီးမှ၊ လက်တော်ကို ချီ၍ ကောင်းကြီးပေးတော်မူ၏။
⁵¹ ထိုသို့ ကောင်းကြီးပေးတော်မူစဉ်တွင်၊ တပည့်တော်တို့နှင့်ခွာ၍ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ဆောင်ယူခြင်းကို ခံတော်မူ၏။
⁵² တပည့်တော်တို့သည် ကိုယ်တော်ကို ပြပ်ဝပ်ကိုးကွယ်ပြီးမှ အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာခြင်းနှင့် ယေရု ရှလင်မြို့သို့ ပြန်သွားကြ၏။
⁵³ ဘုရားသခင်ကို အံ့ဩချီးမွန်းလျက် ဗိမာန်တော်သို့ ရောက်မြဲရောက်ကြ၏။

၂၄:၁-၅၁

ယေရှုရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် ကောင်းကင်သို့တက်ကြွခြင်း

တပည့်များ၏ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် မယုံကြည်ခြင်းသည် သေရာမှရှင်ပြန်ထမြောက်လာသော ယေရှုကို မြင်တွေ့ပြီး ကျမ်းစာမှ သူ၏ဆင်းရဲဒုက္ခခံခြင်း၊ သေခြင်း၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတို့သည် ပရောဖက်ပြုချက်ပြည့်စုံခြင်းဖြစ်ကြောင်း သွန်သင်ခံရသောအခါ ဝမ်းမြောက်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ယေရှုသည် ဂူရှိအမျိုးသမီးများထံ (အပိုဒ် ၁-၁၂)၊ ဧမောက်လမ်းခရီးတွင် တပည့်နှစ်ဦးထံ (အပိုဒ် ၁၃-၃၅)၊ ယေရုရှလင်မြို့ရှိ တပည့် ၁၁ ဦးထံ (အပိုဒ် ၃၆-၄၉) ပေါ်ထွန်းခဲ့သည်။ သူ၏ကောင်းကင်သို့တက်ကြွခြင်းကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် (အပိုဒ် ၅၀-၅၃) သူတို့သည် ယေရုရှလင်သို့ မျှော်လင့်ချက်သစ်နှင့် ပြန်လာကာ ဗိမာန်တော်၌ ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ကြသည်။

24:1–51

THE RESURRECTION AND ASCENSION OF JESUS

The sadness and unbelief of the disciples turned to joy as they witnessed Jesus risen from the dead and were taught by Him from the Scriptures that His sufferings, death, and resurrection fulfilled prophecy. Jesus appeared to the women at the tomb (vv. 1–12), two disciples on the way to Emmaus (vv. 13–35), and the eleven in Jerusalem (vv. 36–49). After witnessing His ascension (vv. 50–53), they returned to Jerusalem with new hope, worshiping and blessing God in the temple.

 

၂၄:၁-၁၂။ “ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီ”။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးခုလုံးသည် ယေရှုရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို အတည်ပြုချက်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်ထားသည်။ ဤလေးခုသော ဖော်ပြချက်များသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအတွက် အချင်းချင်း လွတ်လပ်သော သက်သေများအဖြစ် တန်ဖိုးရှိသည်။ ဤသည်မှာ အပတ်၏ပဌမနေ့ (အပိုဒ် ၁) ဆိုသည်မှာ တနင်္ဂနွေနေ့တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ ဂရိဘာသာတွင် “အပတ်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံးမှာ ဆဗ္ဗတုန် (sabbaton) ဖြစ်သည်။ ဂျူးလူမျိုးများတွင် ရက်များကို သတ္တမနေ့ဗိမာန်တိုင်ရာနေ့နှင့် ဆက်စပ်၍ ရေတွက်သည်။ နာမည်ပေးထားသော တစ်ခုတည်းသောနေ့မှာ ပြင်ဆင်ရက်နေ့ဖြစ်သည် (လုကာ ၂၃:၅၄၊ မာကု ၁၅:၄၂၊ ယောဟန် ၁၉:၁၄၊ ၃၁၊ ၄၂)။ ရောမလူမျိုးများ၏ နေ့များကို နေနတ်၊ လနတ်၊ ဂြိုဟ်ငါးခုနှင့် ဆက်စပ်၍ နာမည်ပေးသည့်ဓလေ့သည် ရာစုနှစ်များစွာကြာမှ အသင်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

24:1–12. “He Is Risen.” All four Gospels conclude with an affirmation of Jesus’s resurrection. The four accounts underscore their value as independent witnesses to the resurrection, which took place on the first day of the week (v. 1), that is, Sunday. In Greek the word translated “week” is sabbaton. Among Jews, the days of the week were counted in relation to the seventh-day Sabbath. The only other day of the week given a name was the Preparation Day (Luke 23:54; Mark 15:42; John 19:14, 31, 42). The Roman practice of naming days after their gods, corresponding to the sun, moon, and the five known planets, entered the church centuries later.

 

အမျိုးသမီးများသည် ယေရှု၏အလောင်းကို မွှေးကြိုင်ဆီလိမ်းရန် အလွန်နက်နဲစွာ (အမှောင်ရှိနေစဉ်၊ ယောဟန် ၂၀:၁) ဂူသို့သွားခဲ့ကြသည်။ ရောက်သောအခါ အလင်းရောင်စပြုလာပြီဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၈:၁)။ ကျောက်တုံးကို လှိမ့်ဖယ်ထားပြီး (လုကာ ၂၄:၂၊ မဿဲ ၂၈:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) ဂူထဲတွင် အလောင်းမရှိတော့ပေ (လုကာ ၂၄:၃)။ သူတို့သည် အလွန်အံ့ဩပွဲခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၄)။ ဗလာဂူသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို မဆိုလိုခဲ့ပေ။ အလင်းပြောင်တောက်ပသော အဝတ်အစားနှင့် လူနှစ်ယောက် (နောက်မှ ကောင်းကင်တမန်များဟု သိရှိရ၊ အပိုဒ် ၂၃၊ တမန်တော် ၁:၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) ကို မြင်သောအခါ ကြောက်ရွံ့၍ မျက်နှာကို မြေပြင်သို့ ငုံ့ကြသည် (လုကာ ၂၄:၅)။ ကောင်းကင်တမန်များ၏ မေးခွန်းနှင့် သူသည် အသက်ရှင်ပြီး သေရာမှ ထမြောက်ပြီဟူသော အတည်ပြုချက်ကို ယေရှုကိုယ်တိုင်၏ သစ္စာဖောက်ခံရခြင်း၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်ချခံရခြင်းနှင့် တတိယနေ့တွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်မည်ဟူသော စကားများဖြင့် အားဖြည့်ပေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၆-၇)။ “တတိယနေ့” ဟူသော စကားသည် ပရောဖက်ပြုချက်ပြည့်စုံခြင်းကို အလေးပေးသည် (လုကာ ၉:၁၈-၂၇ အပိုဒ်အပေါ် မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ၊ ၁၁:၃၀၊ ယောန ၁:၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

Although the women left for the tomb very early in the morning (while it was still dark; John 20:1) to anoint the body of Jesus, when they arrived it was already becoming light (Matt. 28:1). The stone had been rolled away (Luke 24:2; cf. Matt. 28:2) and the tomb was empty—there was no body (Luke 24:3)—and they were at a loss to understand this (v. 4). The empty tomb did not suggest to them the resurrection. Seeing two men in glowing, bright clothing, later identified as angels (v. 23; cf. Acts 1:10), the women were afraid and bowed their faces to the ground in awe (Luke 24:5). The angels’ question to the women and their affirmation that He was living, having risen from the dead, was reinforced by their use of Jesus’s own words predicting His betrayal and crucifixion and that He would rise again on the third day (vv. 6–7). Reference to “the third day” emphasizes the fulfillment of prophecy (see commentary on Luke 9:18–27; cf. 11:30; Jon. 1:17).

 

အမျိုးသမီးများသည် ဤအရာအားလုံးကို အရင်ဦးစွာ ကျန်ရှိသော တပည့် ၁၁ ဦးထံ၊ ထို့နောက် ယေရုရှလင်ရှိ ခရစ်တော်၏တပည့်အားလုံးထံ ပြောပြခဲ့ကြသည် (လုကာ ၂၄:၉)။ သူတို့သည် ခရစ်တော်ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ပထမဆုံး ကြေညာသူများဖြစ်လာခဲ့သည်။ မာရိမေဂဒလမာသည် ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးခုလုံးတွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ သက်သေအဖြစ် နာမည်ပေါ်သည် (အခန်းငယ် ၁၀)။ ယောဟန်အရ သူမသည် ယေရှုထံ အဦးဆုံးပေါ်ထွန်းခဲ့ပြီး တပည့်များထံ သီးခြားသွားပြောပြခဲ့သည် (ယောဟန် ၂၀:၁၄-၁၈)။ အမျိုးသမီးများသည် ဂူသို့ မတူညီသောလမ်းကြောင်းများမှ လာကြသဖြင့် တပြိုင်နက် မရောက်ခဲ့ကြပုံရသည်။ ယောဝန္န (လုကာ ၈:၃ ကို ကြည့်ပါ) နှင့် ယာကုပ်၏မိခင်မာရိ (မာကု ၁၅:၄၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) တို့သည် တမန်တော်များကို ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအကြောင်း ပြောပြခဲ့သော အမျိုးသမီးများထဲတွင် ပါဝင်သည်။ သို့သော် တပည့်များက သူမတို့ကို မယုံကြည်ခဲ့ပေ (လုကာ ၂၄:၁၁)။ အချို့က အမျိုးသမီးများကို ယုံကြည်မှုမရှိသော သက်သေများဟု ယူဆသည့်အတွက် သံသယဝင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း နက်ရှိုင်းသော စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းကလည်း အကြောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုဇာတ်လမ်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ လုကာ၏ဖော်ပြချက်သည် များသောအားဖြင့် အကျဉ်းချုံးဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် မာရိမေဂဒလမာ၏ သီးခြားသက်သေခံချက်ကို မဖော်ပြထားပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် ယေရှုသည် ပေတရုထံ သီးခြားပေါ်ထွန်းခဲ့သည်ကို ဖော်ပြမည် (အခန်းငယ် ၃၄၊ ၁ ကောရိန်သု ၁၅:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ပေတရုသည် ဂူသို့သွား၍ ပိတ်ထားသော အဝတ်မျှင်များကိုသာ တွေ့ခဲ့သည် (ယောဟန် ၂၀:၃-၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူသည် အံ့ဩပွဲ၍ ပြန်သွားခဲ့သည် (လုကာ ၂၄:၁၂)။

The women told all these things, first to the eleven remaining apostles and then to all the rest of Christ’s followers in Jerusalem (Luke 24:9). They became the first ones to proclaim to others the resurrection of Christ. Mary Magdalene (v. 10) is named as a witness of the resurrection in all four Gospels. According to John, Jesus appeared first to her and then she went separately to tell the disciples (John 20:14–18). Apparently, the women came to the tomb from different directions and so did not arrive at the same time. Joanna (see Luke 8:3) and Mary, the mother of James (cf. Mark 15:40), were among the women who told the apostles of the resurrection. However, the disciples did not believe them (Luke 24:11). Some attribute their skepticism to the prevailing attitude that women were unreliable witnesses, but the fog of their deep depression likely also contributed to it. The story seemed to be nonsense. Luke’s account often summarizes, as apparently here: it does not mention Mary Magdalene’s separate witness to the disciples. Further along in his account, he would mention Jesus’s separate appearance to Peter (v. 34; cf. 1 Cor. 15:5), who had gone to the tomb, finding only the linen cloths lying by themselves (cf. John 20:3–7). He went away wondering what all this could mean (Luke 24:12).

 

၂၄:၁၃-၃၅။ ဧမောက်လမ်းခရီးတွင်။ ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ပွဲခံပွဲမှ ပြန်လာသော တပည့်နှစ်ဦးသည် မိမိတို့ရွာဖြစ်သော ဧမောက်သို့ မိုင် ၇ မိုင် (ကီလိုမီတာ ၁၁ ကီလိုမီတာ) ခရီးသွားနေကြသည် (အပိုဒ် ၁၃)။ ဤနေရာ၏တိကျသောတည်နေရာကို ယနေ့တိုင် ယုံကြည်စိတ်ချစွာ မသိရသေးပေ။ သူတို့ဆိုးရွားသောဖြစ်ရပ်များကို ဆွေးနွေးနေစဉ် ယေရှုသည် သူတို့နှင့်အတူ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် မမှတ်မိအောင် တားမြစ်ခံရသည် (အပိုဒ် ၁၆၊ ယောဟန် ၂၀:၁၄၊ ၂၁:၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဘုရားသခင်၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်းသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအံ့ဖွယ်ကို အခြေခံမည်မဟုတ်ဘဲ ကျမ်းစာကို အခြေခံမည်ဖြစ်သည် (လုကာ ၁၆:၃၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုသည် သူတို့နှင့်စကားပြောနေသည်ကို မေးမြန်းသောအခါ အချို့မူရင်းစာမူအရ သူတို့သည် ရပ်တန့်၍ စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံပေါ်သည် (၂၄:၁၇)။ ဤဧည့်သည်သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို မသိဟု ထင်မှတ်နေသည်ကို အံ့ဩကြပြီး ကလေအိုပါးက အံ့ဩခြင်းကို ဖော်ပြသည် (အပိုဒ် ၁၈)။ ယေရှု၏သေခြင်းအကြောင်းသည် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် သိရှိပုံရသည်။ သူတို့သည် အချက်အလက်များစွာကို ပြောပြခဲ့ကြသည်။ ယေရှု၏ ပရောဖက်ပြုခြင်းအမှုတော်၊ အံ့ဖွယ်အမှုများ၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်ချခံရခြင်း (အပိုဒ် ၁၉-၂၀)၊ အမျိုးသမီးများ ဂူဗလာကိုတွေ့ပြီး ကောင်းကင်တမန်များ၏အဆိုအရ အသက်ရှင်သည်ဟု မြင်ခဲ့ခြင်း (အခန်းငယ် ၂၃)၊ အချို့သူများ ဂူသို့သွား၍ ဗလာဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့ခြင်း (အခန်းငယ် ၁၉-၂၄)။ သို့သော် ဤအချက်များသည် ယုံကြည်ခြင်းသို့ မရောက်ဘဲ သံသယသို့သာ ဦးတည်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယေရှုသည် ဣသရေလကို ရွေးနုတ်မည့်သူဖြစ်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည် (ယခုမျှော်လင့်ချက်ပျက်ပြယ်သွားပြီဟု ဆိုလိုသည်၊ အပိုဒ် ၂၁)။ သူတို့သည် တတိယနေ့ကို ပင်ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏မျှော်လင့်ချက်ပျက်ပြားရခြင်းမှာ ရောမအင်ပါယာမှ လွတ်မြောက်စေမည့် မယ်ရှိယကို မျှော်လင့်ခဲ့ကြခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် နောက်ထပ်တစ်ဦးသော မအောင်မြင်သော မယ်ရှိယအချည်းနှီးတစ်ဦးသာဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည် (တမန်တော် ၅:၃၆-၃၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

24:13–35. On the Road to Emmaus. That same afternoon two disciples, returning from the feast celebration, traveled the seven miles (11 km) to their home village of Emmaus (v. 13), a location that has not yet been confidently identified. As they discussed the tragic turn of events, Jesus joined them on the way, but they were prevented from recognizing Him (v. 16; cf. John 20:14; 21:4). The deeper divine purpose was that their faith should rest not on a miracle of resurrection but on the Scriptures (cf. Luke 16:31). As Jesus questioned them about their conversation, according to some manuscripts, they stopped walking and stood there looking downcast and discouraged (24:17). They seemed shocked that this stranger was oblivious to what had happened, and Cleopas voiced their surprise (v. 18). Awareness of Jesus’s death, it seems, was widespread. They recited many facts: about Jesus’s prophetic work, His mighty deeds, and crucifixion (vv. 19–20); of the women finding the tomb empty and seeing a vision of angels who said He was alive (v. 23); and even that some had gone to the tomb and confirmed that it was empty (vv. 19–24). But these facts led only to doubt with no hint of faith: they said that they had hoped that Jesus was the One who was going to redeem Israel (implying that this hope had been dashed; v. 21). They even mentioned the third day (see commentary on Luke 9:18–27). Their hopes were disappointed because they expected a messiah who would liberate them from Rome. But Jesus appeared to be just another failed messianic pretender (cf. Acts 5:36–37).

 

ယေရှုသည် သူတို့၏သံသယ၏အကြောင်းရင်းကို တိကျစွာညွှန်ပြပြီး သူတို့ကို အမိုနဲတို့ (စကားလုံးအတိုင်း “အတွေးမဲ့သူများ”၊ ဂလာတိ ၃:၁၊ ၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) ဟု ခေါ်ဆိုကာ ယုံကြည်ရန် “နှေးကွေးသည်” ဟုဆိုသည် (လုကာ ၂၄:၂၅)။ သူတို့သည် အမျိုးသမီးများ၏ပြောစကားကို သက်သေလိုချင်ကောင်းလိုချင်နိုင်သော်လည်း ပြဿနာမှာ “ပရောဖက်များပြောခဲ့သမျှကို အားလုံးကို ယုံကြည်ရန်” ငြင်းဆန်နေခြင်းဖြစ်သည် (အခန်း ၂၅)။ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရပြီး သေရသော မယ်ရှိယသည် သူတို့အတွက် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ဗျာဒိတ်ရှိသမျှကို အားလုံးမယုံကြည်ခဲ့ကြခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မောရှေ၏ကျမ်းများမှစ၍ ကျမ်းစာအားလုံးတွင် သူနှင့်ပတ်သက်သော အပိုဒ်များကို ရှင်းပြပေးခဲ့သည် ( အခန်းငယ် ၂၇)။ သူ၏ဆင်းရဲဒုက္ခခံရခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော အပိုဒ်များစွာ ဖော်ပြခဲ့ပေမည် (ဥပမာ၊ ကမ္ဘာဦး ၃:၁၅၊ ဆာလံ ၂၂:၁-၁၈၊ ဟေရှာယ ၅၃:၁-၁၀၊ ဒံယေလ ၉:၂၆၊ ဇာခရိ ၁၃:၇)။ မယ်ရှိယ၏ဘုန်းအသရေနှင့် ချီးမြှောက်ခြင်းကိုလည်း ဓမ္မဟောင်းတစ်လျှောက် တွေ့နိုင်သည် (ဥပမာ၊ တောလည်ကျမ်း ၂၄:၁၇၊ ဟေရှာယ ၅၂:၁၃၊ ၅၃:၁၁-၁၂၊ ဒံယေလ ၇:၁၃-၁၄)။ အရေးကြီးသည်မှာ ဧမောက်နီးလာသောအခါ ယေရှုသည် ဆက်လက်ခရီးဆက်မည်ဟု ပြသပုံရသည်။ တပည့်နှစ်ဦးသည် ဧည့်သည်ကို အိမ်၌နေရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တောင်းပန်ခဲ့ကြသည် (ဟေဗြဲ ၁၃:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ၊ ဤနေရာတွင်သုံးသော ဂရိစကားလုံး parabiazomai မှာ “ပြင်းပြင်းထန်ထန် တောင်းပန်ခြင်း” ဖြစ်ပြီး အချို့ဘာသာပြန်များတွင် “အတင်းအကျပ်ခိုင်းစေခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်သော်လည်း ဤနေရာတွင် ထိုအဓိပ္ပာယ်မဟုတ်ပေ)။ သူတို့မတောင်းပန်ခဲ့ပါက ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ သက်သေများ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဧည့်သည်သည် မုန့်ကို ယူ၍ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းပြီး ခွဲပေးသောအခါ (သူ၏လက်ပေါ်ဒဏ်ရာများကို မြင်ရ၍ ဖြစ်နိုင်သည်) သူတို့၏မျက်စိများ ပွင့်လာခဲ့သည်။ ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ယေရှုကို ရုတ်တရက် မှတ်မိလိုက်ကြသည်။ သို့သော် ထိုအခါ သူသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည် (လုကာ ၂၄:၃၀-၃၁)။

Jesus pinpointed the reason for their doubts, calling them anoētoi (lit. “thoughtless” or “foolish”; cf. Gal. 3:1, 3) for being “slow” to believe (Luke 24:25). They may have wanted proof of the claims made by the women, but the problem was their unwillingness to believe “all that the prophets have spoken” (v. 25). A suffering and dying messiah was unthinkable to them because they failed to believe all that had been revealed. Therefore, beginning with the books of Moses, Jesus explained to them in all the Scriptures passages pointing to Himself (v. 27). Numerous passages concerning His suffering might have been mentioned (e.g., Gen. 3:15; Ps. 22:1–18; Is. 53:1–10; Dan. 9:26; Zech. 13:7). The glory or exaltation of the Messiah is also found throughout the OT (e.g., Num. 24:17; Is. 52:13; 53:11–12; Dan. 7:13–14). Significantly, when they neared Emmaus, Jesus seemed to indicate that He would be going on further. The two disciples strongly entreated Him to stay (cf. Heb. 13:2; the Greek word used here is from the verb parabiazomai—“to strongly urge”—some translations have “constrained,” but this does not mean “to force” in this context). Had they not done so, they might not have been witnesses of the resurrection. As they recognized how their Guest took bread, blessed (or gave thanks for) it, and broke the bread, while apparently seeing the scars in His hands as He did so, their eyes were opened. Suddenly they recognized the risen Jesus; but then He vanished from their sight (Luke 24:30–31).

 

စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းမထားနိုင်တော့သဖြင့် စားပွဲပေါ်ရှိအစာကို မစားဘဲ ချက်ချင်းယေရုရှလင်သို့ ပြန်သွားကြသည်။ အဲဒီမှာ တပည့် ၁၁ ဦးနှင့် အတူရှိသူများကို တွေ့ကြသည် (အပိုဒ် ၃၃)။ လုကာသည် သောမတ်မပါသော်လည်း တပည့် ၁၂ ဦးဟု ခေါ်ဆိုသည် (ယောဟန် ၂၀:၂၄)။ ဤသည်မှာ တပည့် ၁၂ ဦးဆိုသော အမည်ကို ယာယီအသုံးပြုခြင်းဖြစ်ပြီး တပည့် ၁၂ ဦးမြောက်ခန့်အပ်ခံရသည်အထိဖြစ်သည် (တမန်တော် ၁:၂၆)။ အခြားရှိနေသူများမှာ ဂူဗလာအကြောင်းသတင်းပေးခဲ့သော အမျိုးသမီးများနှင့် ယေရှု၏မိခင်မာရိတို့ ဖြစ်နိုင်သည် (တမန်တော် ၁:၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုအချိန်တွင် အခန်းထဲရှိသူများသည် သခင်ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီဟု ဝန်ခံနိုင်ခဲ့ပြီး ယေရှုသည် ရှိမုန်ပေတရုထံ ပေါ်ထွန်းခဲ့သည်ဟု ထပ်မံသတင်းပေးနိုင်ခဲ့သည် (လုကာ ၂၄:၃၄)။ ပေတရုသည် အမျိုးသမီးများ၏သတင်းကြားပြီး ဂူသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူ၏နောက်ဆုံးအပြုအမူမှာ သုံးကြိမ်ငြင်းပယ်ပြီးနောက်ဖြစ်သောကြောင့် (၂၂:၆၁-၆၂) နောက်ဆုံးညစာစားပွဲတွင် ယေရှုပြောခဲ့သော မျှော်လင့်ချက်စကားကို သတိရပြီး ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းကို လိုချင်ခဲ့ပေမည်။ ယေရှုသည် ထိုဆန္ဒကို လေးစားကာ သူ့ထံ အထူးပေါ်ထွန်းပေးခဲ့သည်။

Unable to restrain their excitement, they left their meal untouched and immediately returned to Jerusalem, where they found the eleven apostles and others with them (v. 33). Luke refers to the twelve apostles even though Thomas was not present (John 20:24). Apparently this temporarily replaced “the Twelve” as a technical term for the group until a twelfth apostle was appointed (Acts 1:26). The others present probably included the women who reported on the empty tomb as well as Jesus’s mother, Mary (cf. Acts 1:14). By this time, those in the upper room could confess that the Lord had risen (Luke 24:34) and give the further report that Jesus had appeared to Simon Peter. Peter was eager to see the risen Jesus, having raced to the tomb after hearing the report of the women. Being that his last interaction with Him immediately followed his threefold denial (22:61–62), Peter may have recalled the hopeful words that Jesus had spoken to him at the Last Supper (22:32) and longed for forgiveness from and reconciliation with His Lord, and Jesus honored that desire by appearing specially to him.

 

၂၄:၃၆–၄၉။ ယေရှုသည် တပည့်တော်များထံသို့ ပေါ်ထွန်းတော်မူခြင်း။ ဧမောက်လမ်းမှ တပည့်နှစ်ဦးနှင့်အတူ အခန်းထဲသို့ ဝင်တော်မူသော သူသည် ယေရှုခရစ်တော်ပင်ဖြစ်တော်မူ၏။ ငြိမ်သက်ခြင်းကို နှုတ်ဆက်စကားဆိုတော်မူမှသာ ပေါ်ထွန်းလာတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၃၆)။ ဤသည်မှာ ယေရှုအမျိုးသားတို့၏ ပုံမှန်နှုတ်ဆက်စကားဖြစ်၏ (၁၀:၅)။ ထို့ပြင် သူတို့အား ကိုယ်တော်ကတိပေးထားသော ငြိမ်သက်ခြင်းကို သတိပေးတော်မူခြင်းလည်းဖြစ်၏ (ယောဟန် ၁၄:၂၇၊ ၂၀:၁၉)။ သို့ရာတွင် သူတို့သည် အံ့အားသင့်၍ ကြောက်ရွံ့ကြပြီး၊ သရဲတစ္ဆေကို မြင်နေရသည်ဟု ထင်မှတ်ကြသည် (လု၂၄:၃၇၊ တ။ မာ၆:၄၉)။ ယေရှုက သူသည် အသက်ရှင်နေကြောင်းနှင့်၊ ဂရိလူမျိုးတို့၏ နောက်ဘဝအယူအဆနှင့်မတူဘဲ၊ အသားနှင့်အရိုးရှိကြောင်း အာရုံငါပါးဖြင့် သက်သေပြတော်မူ၏ (လု၂၄:၃၉)။ လက်တော်နှင့် ခြေတော်များကိုလည်း ပြသတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၄၀)။ ထိုနေရာ၌ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှ သံထိပ်ရာဒဏ်ရာများ ရှိနေ၏ (တ။ ယောဟန် ၂၀:၂၅–၂၇)။ သို့ရာတွင် သူတို့သည် ဝမ်းမြောက်လွန်းသဖြင့် ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေဆဲဖြစ်သည် (လု၂၄:၄၁)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုက ကင်းမွန်ငါးကင်တစ်ချောင်းကို စားသုံးပြီး နောက်ထပ်သက်သေတစ်ခု ပေးတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၄၂–၄၃)။ (ပျားရည်ကင်မြစ်ကို အစောဆုံးလက်ရေးမူများတွင် မတွေ့ရသဖြင့် အချို့ဘာသာပြန်များတွင် မပါဝင်ပါ)။ ယေရူဆလင်မြို့သည် ငါးဖမ်းလှေလုပ်ငန်းရှိရာ နေရာနှင့် မနီးသော်လည်း၊ ပသခါပွဲတော်ကဲ့သို့ ပွဲတော်များအခါ ကုန်စည်များ အထူးသဖြင့် စီးဝင်လေ့ရှိသည် (နေဟမိ ၁၃:၁၆)။

24:36–49. Jesus Appears to His Disciples. Accompanying the two disciples from Emmaus and entering the upper room with them was Jesus Himself, unseen until He gave them a greeting of peace (v. 36), a typical Jewish greeting (10:5) but also a reminder of the peace that He promised to give them (John 14:27; 20:19). Nevertheless, they were shocked and frightened and thought they were seeing a spirit or ghost (Luke 24:37; cf. Mark 6:49). Jesus proceeded to prove by means of the senses (sight, sound, touch) that He not only was alive but, unlike Greek conceptions of the afterlife, had flesh and bones (Luke 24:39). He also showed them His hands and His feet (v. 40) with the scars where the nails of crucifixion had been (cf. John 20:25–27). Still, it was hard to believe their eyes, and they disbelieved (interestingly) because of their joy (Luke 24:41). So Jesus gave them another piece of evidence by eating a piece of broiled fish (vv. 42–43; honeycomb is not mentioned in the earliest manuscripts, and does not appear in some translations). Although Jerusalem, as the Jewish capital, was not near a fishing community, many goods flowed to it (Neh. 13:16), particularly during festivals like Passover.

 

သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် သံသယများကို ဖယ်ရှားပြီးနောက်၊ ယေရှုက အရင်က ကိုယ်တော်ခံစားရမည့်ဒုက္ခနှင့် အသေခံရမည်ကို ကြိုဟောထားခဲ့သည်များကို သတိပေးတော်မူ၏ (လု၁၈:၃၁ ကိုကြည့်)။ ကျမ်းစာများသည် ပြည့်စုံရမည်ဟု အလေးအနက်ထား၍ မိန့်တော်မူ၏ (အပိုဒ် ၄၄–၄၆)။ ဤနေရာတွင် သုံးသော ဂရိစကားလုံး (dei) သည် ဘုရားသခင်၏ မဖြစ်မနေ လိုအပ်ချက်ကို ဆိုလိုသည် (၂:၄၉ ကိုကြည့်)။ မောရှေပညတ်တရား၊ ပရောဖက်ကျမ်းများနှင့် ဆာလံကျမ်း (၂၄:၄၄) ဟူ၍ ဖော်ပြခြင်းသည် ဟေဗြဲကျမ်းစာ၏ အပိုင်းသုံးပိုင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဆာလံကျမ်းသည် ပညတ်တရားစာအုပ်များ (Writings) ၏ ပထမဆုံးနှင့် အကြီးဆုံးအပိုင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ကလေအိုပါနှင့် သူ့အဖော်တပည့်၏ မျက်စိများ ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ဖွင့်ပေးခံရသည်နှင့်အတူတူပင် (၂၄:၃၂)၊ ယခုအခါ ဤတပည့်တော်များလည်း ထိုအခွင့်အရေးကို ရရှိကြသည်။ ကျမ်းစာကို ရှင်းလင်းစွာ၊ မှန်ကန်စွာ နားလည်ခြင်းနှင့် ခရစ်တော်ကို ကျမ်းစာထဲ၌ မည်သို့ဖော်ပြထားသည်ကို သိရှိခြင်းသည် ဧဝံဂေလိတရားကို အခြားသူများအား ဝေမျှရာတွင် အလွန်မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။

Having relieved their fears and doubts, Jesus next reminded them of His prior predictions regarding His suffering and death (see Luke 18:31). He was quite emphatic that the Scriptures must be fulfilled (see 24:44–46). The Greek word used here (dei) refers to a divine necessity (see 2:49). The reference to the Law of Moses, the Prophets, and the Psalms (24:44) appears to designate the three divisions of the Hebrew canon, the Psalms representing the first and largest portion of the Writings, with which the canon ends. Just as the eyes of Cleopas and his fellow disciple were opened to the meaning of the OT (24:32), so now these disciples had the same privilege. A clear, correct understanding of the Scriptures and how Christ is revealed in them is indispensable to sharing the gospel with others.

 

ထို့နောက် ယေရှုက တပည့်တော်များ ဟောပြောရမည့် သတင်းစကားနှင့် တာဝန်ကို အနှစ်ချုပ်ပြောကြားတော်မူ၏။ ပထမဦးစွာ ခရစ်တော်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရခြင်း (အသေခံရခြင်းအပါအဝင်) နှင့် တတိယမြောက်နေ့တွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဟူ၍ ဧဝံဂေလိတရား၏ အနှစ်သာရကို ထပ်မံမိန့်တော်မူ၏ (အပိုဒ် ၄၆၊ ၉:၂၂ ကိုကြည့်)။ ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်းအားဖြင့် နောင်တရခြင်းနှင့် အပြစ်လွှတ်ခြင်းကို ခပ်သိမ်းသောလူမျိုးများအား ရရှိစေပြီး၊ ကိုယ်တော်၏နာမတော်အားဖြင့် “ခပ်သိမ်းသော လူမျိုးများထံ” ဟောပြောရမည် (၂၄:၄၇)။ ဤတာဝန်ကို တမန်တော်ဝတ္ထုတွင် သစ္စာရှိစွာ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည် (ဥပမာ၊ တမန် ၂:၃၈၊ ၃:၆၊ ၁၆၊ ၄:၁၀–၁၂)။ ဤတာဝန်သည် ခပ်သိမ်းသော လူမျိုးများပါဝင်သည် (တ။ မဿဲ ၂၈:၁၉၊ မာ ၁၆:၁၅)။ ကြီးမားသော ညွှန်ကြားချက်ကို ပထမဆုံးပေးတော်မူခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော်သည် တပည့်ငါးရာ့ကျော်နှင့် ဂါလိလဲပြည်တွင် တွေ့ဆုံစဉ်အပါအဝင် တပည့်အုပ်စုများစွာအား ထပ်ခါထပ်ခါ ပေးတော်မူခဲ့သည်မှာ သေချာသည် (၁ကော ၁၅:၆)။ ဤအမှုတော်ကို ယေရူဆလင်မြို့မှ စတင်ရမည်။ မကြာသေးမီက ပသခါပွဲအတွင်း အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်များကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့သူများမှာ ထိုမြို့၌ရှိကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဤအမှုတော်၏ တိုးတက်ပုံကို ပိုမိုအသေးစိတ် ညွှန်ကြားချက်ပေးမည် (တမန် ၁:၈)။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ တပည့်တော်များသည် သက်သေများဖြစ်ကြသည် (လု ၂၄:၄၈)။ သူတို့မြင်ခဲ့သမျှ၊ ကြားခဲ့သမျှကို ဝေမျှရမည် (၁:၂ နှင့် ၁၀:၂၃–၂၄ ကိုကြည့်)။ ဧဝံဂေလိတရားဟောရာတွင် အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိရန် “အထက်ကောင်းကင်မှ တန်ခိုးတော်” အားဖြင့်သာ ဖြစ်နိုင်သည် (၂၄:၄၉)။ ဆိုလိုသည်မှာ ခမည်းတော်ကတိပေးထားသော သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ဖြစ်ပြီး (တ။ ၁:၃၅၊ ဂလာ ၃:၁၄၊ ဧဖက် ၁:၁၃)၊ ယေရှုက စေလွှတ်ပေးမည့်သူဖြစ်တော်မူသည် (ယောဟန် ၁၅:၂၆၊ ၁၆:၇၊ တ။ ၁၄:၂၆)။

Next Jesus summarized the disciples’ message and mission, first by repeating the essence of the gospel in terms of Christ’s suffering (including His death) and His resurrection on the third day (v. 46; see 9:22). Through Christ’s death, repentance and remission/forgiveness of sins had been made available to all and were to be preached “to all nations” in His name (24:47)—a mission faithfully carried forward in Acts (e.g., 2:38; 3:6, 16; 4:10–12). This mission included all nations (cf. Matt. 28:19; Mark 16:15). This first instance of the giving of the Great Commission was no doubt repeated to various groups of disciples, including at His meeting in Galilee with more than five hundred disciples (1 Cor. 15:6). The work was to begin at Jerusalem, with those who had witnessed the startling events of the recent Passover. Later, the plan for the mission’s progress would be given in more detail (Acts 1:8). Most importantly, the disciples were witnesses (Luke 24:48). They were to share the things they had seen and heard (see 1:2 and 10:23–24). Their effectiveness in preaching the gospel could come only through “power from on high” (24:49), that is, the Holy Spirit, whom the Father had promised (cf. 1:35; Gal. 3:14; Eph. 1:13) and whom Jesus would send (John 15:26; 16:7; cf. 14:26).

 

၂၄:၅၀–၅၁။ ကောင်းကင်သို့ မွေ့လျော်တော်မူခြင်း။ ကောင်းကင်သို့ မွေ့လျော်ရာနေရာ အတွက် ယေရှုက သံလွင်တောင်ကို ရွေးချယ်တော်မူ၏။ ထိုနေရာသည် ဘုရားသခင်၏ တည်ရှိတော်မူခြင်းမှာ ယေရူဆလင်မြို့နှင့် ပထမနန်းတော်ကို ဗာဗုလုန်များသို့ စွန့်ပစ်မှီတွင် ခဏရပ်တန့်ခဲ့ရာ (ယေဇကျေလ ၁၁:၂၃) နှင့် လူအများ၏ အော်ဟစ်သံဖြင့် ကိုယ်တော်ကို ဘုရင်အဖြစ် ကြေညာခဲ့ရာနေရာဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် တပည့်တော်ဆယ့်တစ်ပါးကို (တ။ လု ၂၄:၃၃) တောင်ထိပ်ကို ဖြတ်၍ ဗေသနိတာဘက်သို့ ပို့ဆောင်တော်မူပြီး၊ လက်တော်များ မြှောက်ကာ နောက်ဆုံးကောင်းချီးပေးတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၅၀)။ ထို့နောက် ကောင်းကင်သို့ တက်ကြွတော်မူပြီး ကောင်းကင်ဘုံသို့ မွေ့လျော်သွားတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၅၁)။ လုကာသည် တမန်တော်ဝတ္ထုကို သူ၏ခရစ်ဝင်ကျမ်းဇာတ်လမ်း၏၏ နောက်ဆုံးဇာတ်ဝင်တိုင်းနှင့် ဆက်စပ်စေကာ စတင်ခဲ့သည် (တ။ တမန် ၁:၉–၁၁)။

24:50–51. The Ascension. For the site of His ascension, Jesus chose the Mount of Olives, where God’s presence had lingered before abandoning Jerusalem and the first temple to Babylonian destruction (Ezek. 11:23) and where the shouts of the multitude had proclaimed Him King. He led His eleven disciples (cf. Luke 24:33) across the summit toward Bethany and lifted up His hands to give them a parting blessing (v. 50). Then He began ascending and was lifted up into heaven (v. 51). Luke would begin the book of Acts by connecting it with this final scene of his Gospel narrative (cf. Acts 1:9–11).

 

၂၄:၅၂–၅၃။

 နိဂုံး

ယေရှုကောင်းကင်သို့ မွေ့လျော်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ တပည့်တော်များသည် ကိုယ်တော်ကို သခင်ဘုရားအဖြစ် ကိုးကွယ်ကြသည် (အပိုဒ် ၅၂)။ ကိုယ်တော်၏ ကတိတော်များကို ပြည့်စုံစေမည်ကို သူတို့သိကြ၏။ ကိုယ်တော်၏ ဘုရားသခင်ဆန်သော ရှိတော်မူခြင်းသည် အမြဲသူတို့နှင့်အတူ ရှိနေမည်ကို သိကြသည် (မဿဲ ၂၈:၂၀)။ သခင်ဘုရားပြန်ကြွလာမည့် မျှော်လင့်ချက်သည် သူတို့နှလုံးထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်ပြီး၊ ဘဝကို ဦးတည်ချက်ပေးကာ အဓိပ္ပါယ်ပြည့်ဝစေသည်။ ဤမျှော်လင့်ချက်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမှ လွတ်မြောက်ကာ၊ဂျေရုဆလင်မြို့သို့ ပြန်သွားကြပြီး ဗိမာန်တော်တွင် အချိန်တိုင်း ရှိနေတတ်ကြ၏ (ဤဧဝံဂေလိစာအုပ်စသည့်နေရာ၊ လု ၁:၈)။ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြရာတွင် (၂၄:၅၃)၊ ယေရှုကို ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်သို့ ကြိုဆိုသော ကောင်းကင်တမန်များ၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို တစ်စွန်းတစ်စ ထင်ဟပ်စေသည်။ ယခုအခါ ကိုယ်တော်သည် မြေကြီးပေါ်ရှိ ကိုယ်တော်ကို စောင့်မျှော်နေသော လူများအတွက် ဆုတောင်းပေးတော်မူသည် (ရော ၈:၃၄၊ ဟေဗြဲ ၄:၁၄–၁၆၊ ၉:၂၈)။

24:52–53

EPILOGUE

As they saw Jesus ascending to heaven, the disciples worshiped Him as Lord (v. 52). They knew that He would fulfill His promises and that His divine presence would be with them always (Matt. 28:20). Deep in their hearts the hope of the return of the Lord renewed, oriented, and filled their existence with meaning. Possessed by this hope and free from fear, they returned to Jerusalem and were continually in the temple (where this Gospel began; Luke 1:8). In their praising of God (24:53), the disciples reflected something of the joy in heaven as angels welcomed Jesus to the heavenly temple, where He now intercedes for His people on earth, who are eagerly waiting for Him (Rom. 8:34; Heb. 4:14–16; 9:28).