Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၁၃

 1 ပသခါပွဲမခံမှီ၌ ယေရှုသည် ဤလောကမှခမည်းတော်ထံသို့ ပြောင်းရသောအချိန်ရောက်သည်ကို သိ တော်မူသည်ဖြစ်၍၊ ဤလောက၌ရှိသောမိမိလူတို့ကိုချစ်တော်မူသောကြောင့် အဆုံးတိုင်အောင်ချစ်တော်မူ၏။
² ကိုယ်တော်ကို အပ်နှံမည်အကြောင်း မာရ်နတ်သည် ရှိမုန်၏သားယုဒရှကာရုတ်၏ စိတ်နှလုံး၌ အကြံ ပေးသွင်းနှင့်သတည်း။ ထိုအခါ ညစာကိုစားကြစဉ်၊
³ ခမည်းတော်သည် အလုံးစုံတို့ကို သူ၏လက်သို့အပ်ပေးတော်မူသည်ကို၎င်း၊ သူသည်ဘုရားသခင့်ထံ တော်မှ ထွက်လာသည်ကို၎င်း၊ ဘုရားသခင့်ထံတော်သို့ ကြွသွားမည်ကို၎င်း ယေရှုသည်သိတော်မူသည်နှင့်၊
⁴ စားပွဲမှထ၍ ဝတ်လုံတော်ကိုချွတ်ပြီးလျှင်၊ ပဝါကိုယူ၍ ခါးကိုစည်းတော်မူ၏။
⁵ ထိုနောက်မှ ရေကိုအင်တုံ၌လောင်း၍ တပည့်တော်တို့၏ခြေကို ဆေးပြီးမှခါး၌စည်းထားသောပုဝါနှင့် သုတ်တော်မူ၏။
⁶ ရှိမုန်ပေတရုဆီသို့ရောက်တော်မူသောအခါ ထိုတပည့်တော်က၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်သည် အကျွန်ုပ်၏ ခြေကိုဆေးတော်မူမည်လောဟု မေးလျှောက်၏။
⁷ ယေရှုကလည်း၊ သင်သည် ငါပြုသောအမှုကို ယခုနားမလည်သေး။ နောက်မှသိလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော် မူ၏။
⁸ ပေတရုကလည်း၊ ကိုယ်တော်သည်အကျွန်ုပ်၏အခြေအနေကို အလျှင်းဆေးတော်မမူရဟု လျှောက်၏။ ယေရှုကလည်း၊ သင့်ကို ငါမဆေးရလျှင် အသင်သည် ငါနှင့်အဆက်ဆံရဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁹ ရှိမုန်ပေတရုကလည်း၊ အကျွန်ုပ်၏ခြေကိုသာ မဆေးပါနှင့်။ လက်ကို၎င်း၊ ဦးခေါင်းကို၎င်း ဆေးတော် မူပါဟု လျှောက်ပြန်၏။
¹⁰ ယေရှုကလည်း၊ ရေချိုးပြီးသောသူမည်သည်ကား၊ ခြေဆေးခြင်းမှတပါး ဆေးရသောအကြောင်းမရှိ၊ တကိုယ်လုံးစင်ကြယ်၏။ သင်တို့သည် စင်ကြယ်သော်လည်း အချို့မစင်ကြယ်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹¹ ကိုယ်တော်ကို အပ်နှံမည့်သူကို သိတော်မူသောကြောင့်၊ သင်တို့တွင် အချို့မစင်ကြယ်ဟု မိန့်တော်မူ သတည်း။
¹² ထိုသို့သူတို့၏ ခြေကိုဆေးတော်မူပြီးမှ တဖန်ဝတ်လုံကိုဝတ်၍ လျောင်းတော်မူလျက်၊ သင်တို့၌ ငါပြုခဲ့ သောအမှုကို နားလည်ကြသလော။
¹³ သင်တို့သည် ငါ့ကိုအရှင်ဘုရားဟူ၍၎င်း၊ သခင်ဟူ၍၎င်းခေါ်တတ်ကြ၏။ ထိုစကားသည်လည်း ဟုတ် မှန်သောစကားဖြစ်၏။ အကြောင်းမူကား၊ သင်တို့ကိုခေါ်ကြသည့်အတိုင်း ငါမှန်၏။
¹⁴ ငါသည် သခင်ဖြစ်လျက်၊ အရှင်ဘုရားလည်းဖြစ်လျက်နှင့် သင်တို့၏ခြေကိုဆေးလျှင် သင်တို့သည် အချင်းချင်းတို့၏ခြေကို ဆေးရကြမည်။
¹⁵ ငါသည် သင်တို့၌ပြုသကဲ့သို့ သင်တို့သည်ပြုစုစေခြင်းငှါ ပုံသက်သေကို ပြခဲ့ပြီ။
¹⁶ ငါအမှန်အကန်ဆိုသည်ကား၊ ကျွန်သည် သခင်ထက်သာ၍ ကြီးမြတ်သည်မဟုတ် တမန်သည်လည်း စေလွှတ်သောသူထက်သာ၍ ကြီးမြတ်သည်မဟုတ်။
¹⁷ ဤအရာများကို သင်တို့သိ၍ သိသည်အတိုင်းကျင့်လျှင် မင်္ဂလာရှိကြ၏။
¹⁸ သင်တို့ရှိသမျှကို ငါရည်မှတ်၍ပြောသည်မဟုတ်။ ငါရွေးကောက်သောသူတို့ကို ငါသိ၏။ ကျမ်းစာချက် ပြည့်စုံစေမည်အကြောင်း ငါနှင့်အတူစားသောသူသည် ငါ့ကိုခြေနှင့်ကျောက်သတည်း။
¹⁹ ထိုအမှုအရာရောက်သောအခါ ငါသည် ဤမည်သောသူဖြစ်သည်ကို သင်တို့သည် ယုံကြည်စေခြင်းငှါ၊ မရောက်မှီ ယခုပင် သင်တို့အားငါပြောနှင့်ပြီ။
²⁰ ငါအမှန်အကန်ဆိုသည်ကား၊ ငါစေလွှတ်သောသူကိုလက်ခံသောသူသည် ငါ့ကိုလက်ခံ၏။ ငါ့ကို လက်ခံသောသူသည် ငါ့ကိုစေလွှတ်တော်မူသောသူကို လက်ခံသည်ဟု မိန့်တော်၏။
²¹ ထိုသို့ယေရှုသည်မိန့်တော်မူပြီမှ စိတ်နှလုံးတော်ပူပန်ခြင်းရှိ၏။ ငါအမှန်အကန်ဆိုသည်ကား၊ သင်တို့ တွင် တစုံတယောက်သောသူသည် ငါ့ကိုအပ်နှံလိမ့်မည်ဟု သက်သေခံလျက်မိန့်တော်မူ၏။
²² အဘယ်သူကိုရည်ဆောင်၍ မိန့်တော်မူသည်ကိုတပည့်တော်တို့သည် တွေးတောခြင်းရှိသဖြင့်၊ အချင်း ချင်း တယောက်ကိုတယောက် ကြည့်ရှုကြ၏။
²³ ယေရှုချစ်တော်မူသောတပည့်တော်သည် ရင်ခွင်တော်နားမှာ လျောင်းသဖြင့်၊
²⁴ အဘယ်သူကိုရည်ဆောင်၍ မိန့်တော်မူသနည်းဟု မေးစေခြင်းငှါ၊ ရှိမုန်ပေတရုသည် ထိုတပည့်တော် ကို အမှတ်ပေး၏။
²⁵ ထိုတပည့်တော်သည် ယေရှု၏ရင်တော်ကိုမှီ၍ လျောင်းနေလျက် သခင်၊ အဘယ်သူနည်းဟု လျှောက်၏။
²⁶ ယေရှုကလည်း၊ ဤမုန့်တလုပ်စာကို ငါနှစ်၍ပေးသောသူဖြစ်၏ဟု မိန့်တော်မူပြီးလျှင်၊ မုန့်တလုပ်စာကို နှစ်ပြီးမှ ရှိမုန်၏သားယုဒရှကာရုတ်အား ပေးတော်မူ၏။
²⁷ ထိုသူသည် မုန့်တလုပ်စာကိုခံပြီးမှ၊ စာတန်သည် သူ့အထဲသို့ဝင်လေ၏။ ယေရှုကလည်း၊ သင်ပြု ရသောအမှုကို အလျင်အမြန်ပြုလော့ဟု ထိုသူအားမိန့်တော်မူ၏။
²⁸ အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့မိန့်တော်မူသည်ကို စားပွဲ၌လျောင်းသောသူတို့တွင် အဘယ်သူမျှမသိ။
²⁹ အချို့တို့က၊ ယုဒရှကာရုတ်သည် ငွေအိတ်ကိုဆောင်ကြသောကြောင့်၊ ဤပွဲ၌ ငါတို့သုံးစရာအဘိုးကို ဝယ်လော့ဟူ၍၎င်း၊ သို့မဟုတ် ဆင်းရဲသောသူတို့အား တစုံတခုကိုပေးလော့ဟူ၍၎င်း။ ယေရှုမိန့်တော်မူ သည်ဟု ထင်မှတ်ကြ၏။
³⁰ ယုဒရှကာရုတ်သည် မုန့်တလုပ်စာကိုခံပြီးမှ ချက်ခြင်းထွက်သွား၏။ ထိုအချိန်ကားညအချိန်ဖြစ်၏။
³¹ ထိုသူသွားသည်နောက်၊ ယေရှုက၊ ယခုတွင်လူသားသည် ဘုန်းထင်ရှားခြင်းရှိသည်ဖြစ်၍၊ ဘုရား သခင်သည်လည်း လူသားအားဖြင့် ဘုန်းတော်ထင်ရှားခြင်းရှိ၏။
³² ဘုရားသခင်သည် လူသားအားဖြင့် ဘုန်းတော်ထင်ရှားခြင်းရှိလျှင်၊ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်တိုင် အားဖြင့် သူ၏ဘုန်းကို ထင်ရှားစေတော်မူလိမ့်မည်။
³³ ချစ်သားတို့ ငါသည်သင်တို့နှင့်အတူ ခဏသာနေရ၏။ သင်တို့သည် ငါ့ကိုရှာကြလိမ့်မည်။ ငါသွားရာ အရပ်သို့ သင်တို့မရောက်နိုင်ကြဟု ယုဒတို့အား ငါပြောသကဲ့သို့ ယခုသင်တို့အား ငါပြော၏။
³⁴ သင်တို့သည် အချင်းချင်းတယောက်ကိုတယောက် ချစ်ကြလော့။ ငါသည်သင်တို့ကို ချစ်သည်နည်းတူ အချင်းချင်းချစ်ကြလော့ဟု ပညတ်သစ်ကို ငါပေး၏။
³⁵ သင်တို့သည် အချင်းချင်းချစ်ကြလျှင်၊ လူအပေါင်းတို့သည် ထိုမေတ္တာကိုထောက်၍ သင်တို့သည် ငါ၏ တပည့်ဖြစ်သည်ကို သိကြလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
³⁶ ရှိမုန်ပေတရုက၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်သည် အဘယ်အရပ်သို့ ကြွတော်မူမည်နည်းဟု မေးလျှောက်လျှင်၊ ယေရှုက၊ ငါသွားရာအရပ်သို့ သင်သည်ယခုမလိုက်နိုင်။ နောက်မှလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
³⁷ ပေတရုကလည်း၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တော်နှင့်အတူအဘယ်ကြောင့် ယခုမလိုက်နိုင်သနည်း။ ကိုယ်တော်အဘို့ အကျွန်ုပ်၏အသက်ကို စွန့်ပါမည်ဟုလျှောက်လျှင်၊
³⁸ ယေရှုက၊ ငါ့အဘို့သင့်အသက်ကိုစွန့်မည်လော။ ငါအမှန်အကန်ဆိုသည်ကား၊ ကြက်မတွန်မှီသင်သည် သုံးကြိမ်မြောက်အောင် ငါ့ကိုငြင်းပယ်လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

ယောဟန် ၁၃:၁–၃၈

အထက်ခန်းထဲ၌

 

 13:1–38

IN THE UPPER ROOM

ဖမ်းဆီးခံရခြင်းနှင့် တရားစစ်ဆေးခြင်းနှင့်ဆိုင်သော စကားအနည်းငယ်မှလွဲ၍ ယေရှုသည် လူထုကို ထပ်မံ၍ တိုက်ရိုက်မိန့်တော်မူတော့မ Coleပြီ။ နောက်ငါးချပ်တို့တွင် ယေရှုသည် တပည့်တော်ဆယ့်နှစ်ပါးအား နောက်ဆုံးညွှန်ကြားချက်များကိုသာ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ အထက်ခန်းထဲ၌ (အခန်း ၁၃–၁၄) မိန့်တော်မူပြီး ဂေတ်ရှေမန်ဥယျာဉ်သို့ လမ်းလျှောက်ရင်း (အခန်း ၁၅–၁၇) မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ယောဟန်သည် အထက်ခန်းကိုယ်တိုင်ကို (မာကု ၁၄:၁၅ နှိုင်းယှဉ်) သို့မဟုတ် ဥယျာဉ်နာမည်ကို (မာကု ၁၄:၃၂ နှိုင်းယှဉ်) ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မဖော်ပြထားပါ။

Except for a few statements in the context of His arrest and trial, Jesus would not again directly address the people. For the next five chapters, the Gospel is concerned only with Jesus’s final instructions to the Twelve. He spoke to them in the upper room (chaps. 13–14) and then on the way to Gethsemane (chaps. 15–17). John does not explicitly mention the upper room itself (cf. Mark 14:15) or the name of the garden (cf. Mark 14:32).

 

၁၃:၁–၃၀ ညစာစားပွဲ

တပည့်တော်များအား ယေရှု၏နောက်ဆုံးညွှန်ကြားချက်များမတိုင်မီ ညစာစားပွဲတစ်ခု (ယောဟန်တွင် အသေးစိတ်မဖော်ပြ)၊ ခြေဆေးခြင်းဓလေ့နှင့် သစ္စာဖောက်ခံရမည်ဟု ကြေညာခြင်းတို့ ရှိခဲ့သည်။

13:1–30

The Lord’s Supper

Jesus’s final instructions to the Twelve were proceeded by an evening meal (no details of which are given by John), the ordinance of foot washing, and the announcement of His betrayal.

 

၁၃:၁–၁၁ ခြေဆေးခြင်း

သခင်ယေရှု၏ညစာစားပွဲသည် ပသခါပွဲစားခြင်းဖြစ်သည်။ အချိန်ကိုးကားချက် (“ပသခါပွဲမတိုင်မီ” ယောဟန် ၁၃:၁) သည် အငြင်းပွားဖွယ်ဖြစ်နေဆဲပင် (မဿဲ ၂၆:၁၇၊ မာကု ၁၄:၁၂၊ လုကာ ၂၂:၇–၈ နှိုင်းယှဉ်)။ ထိုအချိန်ကိုးကားချက်သည် ယောဟန် ၁၃:၁ တွင်ဖော်ပြထားသော အဖြစ်အပျက်များသာ (အထူးသဖြင့် ယေရှုခံစားရမည့်အရာကို ကြိုသိတော်မူခြင်း) လား၊ သို့မဟုတ် ညစာစားပွဲပါပါသလား (အပိုဒ် ၂) ဆိုသည်ကို အငြင်းပွားနေဆဲဖြစ်သည်။

13:1–11. The Foot Washing. The Lord’s Supper was the Passover meal, the time reference which has been the subject of debate (before Passover, John 13:1) notwithstanding (cf. Matt. 26:17; Mark 14:12; Luke 22:7–8). Does the time reference refer only to the actions described in John 13:1, in particular to Jesus’s foreknowledge of what awaited Him, or does it also include the meal itself (v. 2)? The debate is ongoing.

 

ပသခါပွဲနှင့် တဆေးမဲ့မုန့်ပွဲတို့သည် ဣသရေလလူမျိုးတို့ အဲဂုတ္တပြည်၌ ကျွန်ခံရာမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို အမှတ်ရ ဂုဏ်ပြုခြင်းဖြစ်သည်။ ဣသရေလပထမဦးသားတို့ကို “ကျော်လွန်” ခဲ့ပြီး အဲဂုတ္တပထမဦးသားတို့သေဆုံးခဲ့ခြင်းကို အမှတ်ရ၍ ဣသရေလမိသားစုတို့သည် နိသန် ၁၄ ရက် နေဝင်ချိန်မတိုင်မီ သိုးသငယ်ကို ယဇ်ပူဇော်ကာ နိသန် ၁၅ ရက်ညနေ (နေဝင်ပြီးနောက်) ပသခါစားပွဲတွင် စားသုံးရန် ပြင်ဆင်ကြသည် (ထွက် ၁၂:၆၊ ဝတ် ၂၃:၄–၆)။ တဆေးမဲ့မုန့်ပွဲသည် တစ်ပတ်လုံးကြာမြင့်ပြီး ထိုနေ့နေဝင်ချိန်မှစတင်သည် (ထွက် ၁၂:၈၊ ၁၅၊ ၁၇–၂၀)။ ဘိုးဘေးတို့ အလျင်အမြန်ထွက်ခွာခဲ့ရသည်ကို အမှတ်ရ၍ ပွဲတော်ကာလအတွင်း တဆေးမုန့်ကို မစားရ၊ အိမ်ထဲတွင်ပင် မထားရ။ ဤပွဲနှစ်ပွဲသည် မူလက ကွဲပြားသော်လည်း ယေရှုခေတ်ရောက်လာသောအခါ တစ်ပတ်ကြာပွဲတော်တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျမ်းစာသစ်တွင် တစ်ပတ်လုံးကို “ပသခါပွဲ” ဟုခေါ်သည် (လုကာ ၂၂:၁)။

The Passover and the Feast of Unleavened Bread commemorated the deliverance of the children of Israel from their bondage in Egypt. In remembrance of how the firstborn of Israel had been “passed over,” while the firstborn of Egypt had died, Israelite families sacrificed a lamb on the afternoon of Nisan 14 (before sundown) and prepared it so that after sundown (the beginning of Nisan 15), it could be eaten at the Passover meal (Ex. 12:6; Lev. 23:4–6). The Feast of Unleavened Bread, which lasted an entire week, also began that day at sundown (Ex. 12:8, 15, 17–20). In remembrance of the haste in which their ancestors left Egypt, no leavened bread was to be eaten during the festival or even kept in the house. Although these two events were originally different festivals, they were so closely intertwined that by the time of Jesus they had essentially become a single festival celebrated for a week. It is for this reason that the entire celebration can be referred to in the NT as the Passover (Luke 22:1).

 

အချိန်နာရီရောက်ပြီဟု သိတော်မူလျက် (ယောဟန် ၁၃:၁၊ ၇:၃၀၊ ၈:၂၀၊ ၁၂:၂၃၊ ၂၇၊ ၁၇:၁ နှိုင်းယှဉ်) ယေရှုသည် တပည့်တော်ဆယ့်နှစ်ပါးကို ‌ေမရှိယအသိုင်းအဝိုင်းသစ်၏ ကိုယ်စားလှယ်များအဖြစ် အာရုံစိုက်တော်မူသည် (၁:၁၁–၁၃၊ ၁၀:၃–၄၊ ၁၆၊ ၂၆–၂၇၊ ၁၇:၆–၉၊ ၂၀–၂၁ နှိုင်းယှဉ်)။ “နောက်ဆုံးတိုင်အောင်” (eis telos) ဟူသောစကားသည် “အဆုံးထိ” နှင့် “အလွန်အကြီးအကျယ်” ဟူ၍ နှစ်မျိုးလုံးအဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ခြေဆေးခြင်းသည် တပည့်တော်များကို ယေရှု၏အပြင်းထန်ဆုံးချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ခြေဆေးခြင်းသည် စားပွဲမစမီ ကျွန်တစ်ဦး၏အလုပ်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင် မဆေးရသေးကြောင်း ကျမ်းချက်က ရှင်းရှင်းဖော်ပြထားသည်။ ထို့ကြောင့် ညစာစားပြီးမှ (၁၃:၂) ယေရှုသည် နှိမ့်ချခြင်း၏ နက်နဲသောသင်ခန်းစာကို သင်ကြားရန် အခွင့်အရေးယူတော်မူသည်။ ယေရှု၏တစ်သက်တာလုံးကို လူသားတို့အတွက် အမှုတော်ဆောင်ခြင်းအဖြစ် အနှစ်ချုပ်ထားပြီး လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် မထင်မှတ်ထားသော ပြည့်စုံမှုသို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်သည်။ သင်ကြားချက်ကျမ်းများတွင် တပည့်တော်များကြားတွင် မည်သူအကြီးဆုံးဟူ၍ အငြင်းပွားခဲ့ကြသည် (လုကာ ၂၂:၂၄)။ ထိုအခြေအနေတွင် နှိမ့်ချခြင်းနှင့် အမှုတော်ဆောင်ခြင်း၏ အရေးကြီးမှုကို ပြသသော ပြဇာတ်သင်ခန်းစာသည် သင့်လျော်ခဲ့သည်။ သို့သော် ပေတရုနှင့်ဆွေးနွေးရာတွင် ယေရှုသည် ခြေဆေးခြင်းသည် ဝိညာဉ်ရေးသန့်ရှင်းခြင်းနှင့်လည်း ဆိုင်ကြောင်း ရှင်းရှင်းဖော်ပြတော်မူသည်။ ထိုသန့်ရှင်းခြင်းမရှိလျှင် ယေရှုနှင့်အတူ စားပွဲဝိုင်းတွင် ဆက်ဆံရေးမရှိနိုင်ဟု မိန့်တော်မူသည် (ယောဟန် ၁၃:၈)။ ထိုရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ယေရှု၏လုပ်ရပ်သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်ကယ်တင်ခြင်းအမှုနှင့် အပြည့်အဝဆက်စပ်နေသည် (အပိုဒ် ၇ နှိုင်းယှဉ်)။ အဓိကကျမ်းချက်မှာ အပိုဒ် ၁၀ ဖြစ်ပြီး “ရေချိုးခြင်း” (louō) နှင့် “ဆေးကြောခြင်း” (niptō) ဟူသော ကြိယာနှစ်ခုကြား ကွာခြားချက်ကို ထင်ရှားစေသည်။ စာသားအတိုင်း ရေချိုးခြင်းသည် ပသခါပွဲအတွက် ယုဒလူတို့၏ ဓလေ့ရေချိုးခြင်းကို ရည်ညွှန်းနိုင်ပြီး ဆေးကြောခြင်းသည် အိမ်ရှင်က ဧည့်သည်တို့၏ခြေကို ဆေးပေးခြင်းဓလေ့ကို ရည်ညွှန်းသည်။ သို့သော် ယေရှုအသုံးပြုပုံအရ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် နှစ်ခြင်းခံခြင်းဖြင့် အသက်ကို အပ်နှံသူတို့သည် အပြစ်မှ သန့်ရှင်းခြင်းခံရကြောင်း ဆိုလိုသည် (၃:၅–၆၊ ၆:၆၃၊ ၁ယောဟန် ၁:၉ နှိုင်းယှဉ်)။ ထို့ကြောင့် ခြေဆေးခြင်းသည် ထိုအတွေ့အကြုံကို သတိရစေပြီး သန့်ရှင်းခြင်း၏ သင်္ကေတအဖြစ် အသစ်ပြန်လည်ပေးသည်။ တပည့်တော်အားလုံး သန့်ရှင်းသော်လည်း တစ်ဦးမှာ မသန့်ရှင်းကြောင်း (ယောဟန် ၁၃:၁၁) သည် ယေရှုကိုယ်တိုင်ပြုသော ဓလေ့ပင်ဖြစ်စေ ဝိညာဉ်ရေးသန့်ရှင်းခြင်းကို အာမခံနိုင်ခြင်းမရှိကြောင်း ပြသသည်။

Knowing that His hour had come (John 13:1; cf. 7:30; 8:20; 12:23, 27; 17:1), Jesus directed His attention to the Twelve as the representatives of the new messianic community (cf. 1:11–13; 10:3–4, 16, 26–27; 17:6–9, 20–21). The Greek behind the phrase “to the end” (eis telos) also means “to the utmost”—and both meanings might be present here. The foot washing ceremony should be understood within the context of Jesus’s most intense love for the disciples. Foot washing, always done before a meal, was customarily the work of a servant. Surprisingly, the text makes it clear that this had not been done. Thus, it was only after the meal (13:2) that Jesus used this as an opportunity to teach a profound lesson on humility. It summarized the whole life of Jesus as one of service to humanity; a service that would reach unanticipated expression on the cross. As recorded in the Synoptics, there was a dispute among the disciples as to which of them was the greatest. In this context an acted-out parable on the importance of humility and service was appropriate (Luke 22:24). However, in His dialogue with Peter, Jesus clearly demonstrated that foot washing also involved a spiritual cleansing without which no one could sit at the table to have fellowship with Him (John 13:8). From this perspective, the action of Jesus was fully related to His atoning work on the cross (cf. v. 7). The key text is v. 10, which brings out a significant contrast between the verbs “to bathe” (louō) and “to wash” (niptō). On a literal level, “to bathe” may relate to the ritual bathing performed by Jews in preparation for the Passover (cf. 11:55), while “to wash” certainly refers to the custom of the hosts arranging to have the feet of the guests washed on arriving at the house for a meal. But the way Jesus used both verbs implies that those who have surrendered their life to Him in faith and baptism have been cleansed from their sins (cf. 3:5–6; 6:63; 1 John 1:9). Consequently, the foot washing serves as a reminder of such an experience and as a symbolic renewal of the cleansing. That all the disciples were clean except one (John 13:11) shows that no rite by itself, even if performed by Jesus Himself, is enough to guarantee spiritual cleansing.

 

၁၃:၁၂–၂၀။ သာဓကအားဖြင့် သင်ကြားခြင်း။ တပည့်တို့အားလုံး၏ ခြေတို့ကို ဆေးကြောပြီးနောက် ယေရှုသည် စားပွဲ၌ ကိုယ်တိုင်နေရာပြန်ယူ၍ တပည့်တို့အား မိမိပြုခဲ့သမျှ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို စဉ်းစားရန် ဖိတ်ခေါ်တော်မူ၏။ တပည့်တို့သည် ကိုယ်တော်ကို “ဆရာ” နှင့် “သခင်” ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၁၃)။ ထိုသို့ ခေါ်ဝေါ်ခြင်းသည် မှန်ကန်ကြောင်း ကိုယ်တော်မိန့်တော်မူ၏။ “ဆရာ” ဆိုသည်မှာ “ရဗ္ဗိ” နှင့် အဓိပ္ပာယ်တူ၍ ဘာသာရေးဆရာကို လေးစားစွာ ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်၏။ ယခုအခြေအနေတွင် “သခင်” ဆိုသည်မှာ ယဉ်ကျေးစွာ ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်နိုင်သလို ဘုရားဖြစ်ခြင်းကို အသိအမှတ်ပြုခြင်း လည်း ဖြစ်နိုင်၏။ ကိုယ်တော်သည် ကလ်ဝါဟိုမာ (qal wahomer) နည်းဖြင့် အငြင်းအခုံလုပ်၍၊ မိမိသည် သခင်နှင့် ဆရာဖြစ်လျက် ခြေဆေးပေးနိုင်ခဲ့လျှင် သူတို့သည်လည်း အချင်းချင်း ခြေဆေးပေးရမည် များစွာထိုက်သည်ဟု ဆိုတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၁၄)။ ယေရှုသည် တပည့်တို့အား မိမိမျှော်လင့်တော်မူသည်ကို ပုံသက်သေပြတော်မူခြင်း ဖြစ်၏။ သူတို့သည် ဂုဏ်ကို မမြဲမကျန် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အခြားသူတို့အတွက် နှိမ့်ချစွာ ဝတ်ပြုရသမျှ အလုပ်ကို ရှောင်ကြဉ်နေရမည် မဟုတ် (အပိုဒ် ၁၆)။ ယေရှုသည် ဤအရာတို့ကို ပြုလျှင် သူတို့သည် မင်္ဂလာရှိမည်ဟု မိန့်တော်မူ၏ (အပိုဒ် ၁၇)။ ခြေဆေးခြင်းသည် ဥပမာတခုသာမက သခင်ဘုရား၏ ပညတ်တို့အနက် တခုဖြစ်ပြီး သခင်ဘုရားမျှ evening်နှင့်အတူ ပြုလုပ်ရမည့် ဓလေ့တခု ဖြစ်၏။

13:12–20. Object Lesson. Having washed the feet of all the disciples, Jesus resumed His place at the table and invited them to think about the significance of His act. They had referred to Him as “Teacher” and “Lord” (v. 13), which He said was correct. “Teacher,” the equivalent to “rabbi,” was the respectful way of addressing a religious instructor (e.g., 1:38, 49; 3:2, 10, 26; 6:25). In the present context, “Lord” could be either a title expressing politeness (e.g., 4:11, 15, 49; 5:7; 6:34) or a recognition of divine status (cf. 6:68; 20:28). Using a qal wahomer technique (see commentary on John 7:19–24), Jesus argued that if He, being Lord and Teacher (He changes the word order), was willing to wash their feet, so much more should they wash each other’s feet (13:14). Jesus was modeling for the disciples what He expected from them. They were not to cling to their dignity to the point of avoiding any possible humble task performed in service to others (v. 16; cf. 15:20; Matt. 10:24; Luke 6:40). “The only greatness is the greatness of humility. The only distinction is found in devotion to the service of others” (DA 650). The content of “these things” (John 13:17) is not immediately clear, but the use of the verb “to do” indicates that foot washing was not only an example but particularly an ordinance of the Lord to be always performed in preparation for the Lord’s Supper.

 

ထို့နောက် ဇာတ်ကြောင်းသည် တပည့်တို့အားလုံးမှ ရုတ်တရက် ယုဒကို ဦးတည်သွား၏။ ရွေးချယ်ခြင်း/ရွေးကောက်ခြင်း စကားလုံးသည် တစ်ဖက်သတ်၊ အလိုမရှိ ကြိုတင်သတ်မှတ်ခြင်းကို မဆိုလိုဘဲ ယေရှုသည် သစ္စာဖောက်မည့်သူကို ကြိုတင်သိရှိတော်မူခြင်းကိုသာ ဆိုလို၏။ ယခုအချိန်တွင် ထိုပရောဖက်ပြုချက်သည် ပြည့်စုံလာခဲ့၏။ ယုဒသည် သစ္စာဖောက်ပြီးမှသာ တပည့်တို့သည် ကိုယ်တော်၏ စကားတို့၏ အဓိပ္ပာယ်အပြည့်အစုံကို နားလည်ပြီး ကိုယ်တော်သည် “ငါသည် ငါဖြစ်၏” ဟု ယုံကြည်လာကြမည် (အပိုဒ် ၁၉)။

Then the narrative shifts rather abruptly from the disciples in general to Judas. The language of choosing/election implies not unilateral, unconditional predestination but simply the foreknowledge of Jesus concerning the one who would betray Him (cf. 6:64), which was previously announced through a prophecy that was to be fulfilled at this time (cf. Ps. 41:9). At this moment His words remained enigmatic to the disciples. It was only after Judas carried out the betrayal that they would understand the full meaning of His words and would believe that He was the “I am” (John 13:19). The expression almost certainly refers to Jesus’s divinity, as it implies that He was the One He claimed to be (cf. 8:28, 58).

 

၁၃:၂၁–၃၀။ သစ္စာဖောက်ခြင်းကို ကြိုဟောခြင်း။ ခြေဆေးခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းပြပြီးနောက် ယေရှုသည် ယုဒကို သစ္စာဖောက်သူအဖြစ် ထုတ်ဖော်တော်မူ၏။ ထိုအခါ ယေရှုသည် “နှလုံးနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်တွင် မငြိမ်မသက် ဖြစ်တော်မူ၏” (အပိုဒ် ၂၁)။ “မငြိမ်မသက်ဖြစ်ခြင်း” (tarassō) ဟူသော စကားသည် ယေရှု၏ လူ့သဘာဝကို ထပ်မံဖော်ပြပေး၏။ ယခုတွင် ကိုယ်တော်၏ စိတ်မငြိမ်မသက်ဖြစ်ရခြင်းမှာ လောကီအပြစ်အတွက် မိမိကိုယ်ကို ယဇ်ပူဇော်ရမည့် သေခြင်းနီးလာပြီဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။ သစ္စာဖောက်ခြင်းကို ယောဟန်ခရစ်ဝင်တွင် ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ထုတ်ဖော်ခြင်း မဟုတ်၊ ယခုမှသာ ယုဒသည် ယေရှုနှင့် ဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တောက်တော့မည့် အချိန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်၏။

13:21–30. The Betrayal Predicted. After explaining the meaning of foot washing, Jesus moved to the identification of Judas as the betrayer. As Jesus was doing this He was “troubled in spirit” (v. 21). The word “troubled” (tarassō), already used of Jesus in 11:33 and 12:27, offers another glimpse of His human nature, strongly attested in John’s Gospel (1:14; 4:6–7; 11:35; 19:1–2, 17–18, 28, 33–34; 20:20, 27). In the present passage, the inner turmoil of Jesus was caused by the awareness of His approaching sacrificial death for the sins of the world. This is not the first time the betrayal is announced in John’s Gospel (cf. 6:64, 70–71; 12:4; 13:2, 11, 18–19), but now the moment had come when Judas would sever his relations with Jesus.

 

တပည့်တို့သည် ယေရှုကို နားမလည်ကြဘဲ၊ ဤအခန်း၏အဆုံးထိ ဆိုင်းငံ့လျက်နေခဲ့ကြသည်။ ယေရှုချစ်တော်မူသော တပည့် ယောဟန် (၁၃:၂၃; နှိုင်းယှဉ် ၁၉:၂၆; ၂၀:၂; ၂၁:၇၊ ၂၀) သည် မကြာမီ သိရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။ ယေရှုအား သစ္စာဂတိသစ္စာဖောက်မည့်သူကို အမှတ်အသားပြုဖို့ ယေရှုအား မေးရန် ယောဟန်အား အချက်ပြခဲ့သူမှာ ပေတရုပင် ဖြစ်သည်။ အားလုံးသည် ဘယ်ဘက်လက်ကို မှီလျက် လျောင်းစားနေကြသဖြင့် (ညာလက်နှင့်သာ စားသုံးရန်) ခြေထောက်များသည် စားပွဲမှ ဝေးနေသည်။ စားပွဲကို တစ်ပိုင်းစက်ဝိုင်းပုံစံ စီထားပြီး ယေရှုသည် အလယ်တွင် ရှိသည်။ ယောဟန်သည် ယေရှုနှင့် ကပ်လျက်၊ ယေရှု၏ညာဘက်တွင် လျောင်းနေသဖြင့် ယေရှု၏ရင်အပေါ်သို့ ခေါင်းကို မှီလိုက်၍ တိုးတိုးပြောနိုင်သည် (ရောမပုံစံ စားပွဲခန်းအကြောင်း အသေးစိတ်ကို ယောဟန် ၁၂:၁-၈ ၏ အဋ္ဌကထာတွင် ကြည့်ပါ)။ ပေတရု၏နေရာကို ဖော်ပြထားခြင်း မရှိသော်လည်း၊ ယေရှု၏ဘယ်ဘက်တွင် မဟုတ်ပေ။ အကြောင်မူကား၊ ထိုနေရာတွင် ယေရှုလက်လှမ်းမီလွယ်ကူစေရန် ယုဒရှိနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (၁၃:၂၆)။ ထို့ကြောင့် ယုဒသည် ယေရှု၏နောက်ကျောဘက်တွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ စားပွဲတွင် အဂတိအတင့်ဆုံး နေရာဖြစ်သောကြောင့် တပည့်များသည် ယုဒကို သံသယ မဝင်ခဲ့ကြပေ။ ယုဒကို ဤသို့ ဂုဏ်ပြုခြင်းအားဖြင့် ယေရှုသည် ယုဒ သစ္စာဖောက်ရန် ထွက်ခွာမသွားမီ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် နှုတ်ဆွတ်ဆွဲရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ယုဒအား မုန့်ခဲတစ်ခဲ ပေးခြင်းဖြင့် ယောဟ်အား သစ္စာဖောက်မည့်သူကို အမှတ်အသားပြုခဲ့သည်။ ဤအရာကို အခြားတပည့်များ သတိမထားမိခဲ့သဖြင့်၊ ယေရှုသည် ယုဒ၏ရည်ရွယ်ချက် အပြည့်အဝမပြီးဆုံးမီ သူ့ကို ဖော်ထုတ်လိုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ယေရှုသည် ယုဒ၏နှလုံးသားအခြေအနေကို သိတော်မူသည်။ ယောဟ်က ဗျာဒိတ် ၂၇ တွင် စာတန်သည် ယုဒထဲသို့ ဝင်သွားသည်ဟု ဆိုသောအခါ၊ ဧဝံဂေလိဆရာသည် သစ္စာဖောက်ခြင်း၏ ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ ကြီးမားမှုကို ဖော်ပြလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ စာတန်သည် ယုဒ၏အစီအစဉ်၏ တကယ့်ဗိသုကာဖြစ်သော်လည်း၊ ယုဒ၏သဘောတူညီမှုနှင့် ပါဝင်မှု လိုအပ်သည် (နှိုင်းယှဉ် မာကု ၁၄:၂၁)။

The disciples did not understand Jesus and through the end of this section remained in suspense. John, the disciple “whom Jesus loved” (13:23; cf. 19:26; 20:2; 21:7, 20), would soon come to know. It was Peter who took the initiative by signaling John to ask Jesus to identify the traitor. All would have been reclining on their left sides (in order to use only their right hands to eat with) so their feet would have been away from the table set in semicircle, with Jesus at the center. John was reclining next to Jesus, to His right, so he could lean back with his head and rest on the chest of Jesus to speak to Him (for the description of a Roman-style dining room, see commentary on John 12:1–8). Peter’s position is not mentioned, but it was not to the left of Jesus because the one probably reclining there was Judas, who could be easily reached by Jesus (13:26). This put Judas at Jesus’s back—the most honored position at the table and thus likely why the disciples did not suspect him. By honoring Judas in this way, Jesus made one last attempt to win him over before he departed on his mission of betrayal. Jesus identified the traitor to John by giving Judas the piece of bread. This would go unnoticed by the other disciples, suggesting that Jesus did not want to expose Judas before he fully carried out his intent. But Jesus knew the disposition of Judas’s heart, and when John said that Satan entered into him (v. 27), the Evangelist wanted to reveal the cosmic magnitude of the betrayal. Satan was the real architect of the plan of Judas, though he needed Judas’s consent and participation (cf. Mark 14:21).

 

 

ယေရှု၏အမိန့်တော် (ယောဟန် ၁၃:၂၇ခ) သည် ကိုယ်တော်သည် အသိပညာမဲ့သော သားကောင်မဟုတ်ကြောင်း၊ အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားကြောင်း ပြသသည်။ ယေရှုသည် ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို အပြည့်အဝ သိရှိတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် အခြားသူများအတွက် ကိုယ်တိုင်အလိုရှိ၍ အသေခံခြင်းကို ပို၍ ထင်ရှားစေသည် (နှိုင်းယှဉ် ၁၀:၁၈)။ “ညအချိန်ဖြစ်၍” (၁၃:၃၀) ဟူသော မှတ်ချက်သည် ယုဒ၏ဘဝ အဆိုးဆုံးဘေးဒုက္ခကို အာရုံပြုစေသည်။ ထွက်ခွာခြင်းဖြင့် သူသည် လောကီအလင်းတော်နှင့် ခွဲခွာပြီး လုံးဝမှောင်မိုက်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

The command of Jesus (John 13:27b) shows that He was not an ignorant victim but that He was in charge of the whole situation; Jesus was in control. He was fully aware of what was happening, thus accentuating His willingness to die for others (cf. 10:18). The remark “it was night” (13:30) serves to call attention to the tragedy of the life of Judas. By leaving, he had separated himself from the light of the world and moved into deep darkness.

 

၁၃:၃၁–၃၈ နှုတ်ဆက်စကား၏ နိဒါန်း

ယုဒ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ယေရှု၏ဇာတ်လမ်းသည် နောက်ဆုံးအခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ယုဒ၏ထွက်ခွာခြင်း (၁၃:၃၀) နှင့် နှုတ်ဆက်စကားတော် (ပုံမှန်အားဖြင့် အခန်း ၁၄–၁၇ ဟု သတ်မှတ်သည်) ကြားတွင်၊ ယေရှုသည် တပည့်များအား ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် သစ္စာစောင့်သိမှုအကြောင်း ဟောပြောခဲ့သည်။

13:31–38

Prelude to the Farewell Discourse

With Judas’s departure, the story of Jesus advances to its final chapter. Between the departure of Judas (13:30) and the Farewell Discourse (typically designated as chaps. 14–17), Jesus spoke to the disciples about love and loyalty.

 

၁၃:၃၁–၃၅။ ပညတ်တော်သစ် အစပိုင်းတွင် ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏အသေခံခြင်းကို ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ရည်ညွှန်းခဲ့သည် (နှိုင်းယှဉ် ၁၂:၂၃)။ သို့သော် လူသာမန်မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့်၊ ကိုယ်တော်၏အသေခံခြင်းသည် ကိုယ်တော်နှင့် ခမည်းတော်အတွက် အရှက်ကွဲခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဘုန်းအသရေရရှိသော အချိန်ဖြစ်သည် (၁၃:၃၁-၃၂)။ ခမည်းတော်သည် ကိုယ်တော်၏တာဝန်ပေးခြင်း၏ အရင်းအမြစ်ပင် ဖြစ်တော်မူသည် (၃:၁၆-၁၇၊ ၆:၅၇၊၈:၄၂၊ ၁၂:၄၉၊ ၁၃:၂၀၊ ၁၇:၁၈၊၂၀:၂၁)။ ယေရှု၏အောင်မြင်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးများသည် အပြန်အလှန်ဖြစ်သည်။ ခမည်းတော်သည် ကိုယ်တော့်အားဖြင့် ဘုန်းရရှိတော်မူသောကြောင့်၊ ခမည်းတော်သည် မကြာမီ ကိုယ်တော်အား ဘုန်းပေးတော်မူမည် (၁၃၊၃၁၊ ၁၇:၁၊ ၄-၅၊ ၂၄)။

13:31–35. New Commandment. To begin, Jesus referenced His death as an accomplished fact (cf. 12:23). Yet, contrary to normal human expectations, His death was the moment of glory, not of shame, for Himself and for the Father (13:24–28), who was the very Source of His mission (3:16–17; 6:57; 8:42; 12:49; 13:20; 17:18; 20:21). The benefits of Jesus’s triumph were reciprocal: since the Father was glorified through Him, He would soon be glorified by the Father (13:31; 17:1, 4–5, 24).

 

ယေရှု၏ဘုန်းရရှိခြင်းသည် တပည့်များနှင့် ယာယီခွဲခွာခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ယေရှုသည် သူတို့ကို “ကလေးငယ်တို့” (teknia; ၁၃:၃၃၊ နှိုင်းယှဉ် ၇:၃၃-၃၄၊ ၈:၂၁၊ ၁၂:၃၅) ဟု ခေါ်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်မရှိစဉ် မည်သို့နေထိုင်ရမည်ကို ညွှန်ကြားရန်၊ ကိုယ်တော်သည် ပညတ်တော်သစ်တစ်ခုကို ကြေညာခဲ့သည်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်ကြလော့ (၁၃:၃၄)။ “သစ်” ဟူသော ဂရိစကား (kainos) သည် အချိန်ဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ် မရှိပေ (“neos” ကဲ့သို့ လတ်ဆတ်သော သို့မဟုတ် မကြာသေးမီက ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်)။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤပညတ်တော်သည် ယေရှုထံမှ ပထမဆုံးမိတ်ဆက်သည့် အရာသစ် မဟုတ်ပေ (ကြည့် ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၉:၁၈; နှိုင်းယှဉ် မဿဲ ၅:၄၃၊လု၆ ၁၀:၂၅-၂၇)။ သစ်လောင်းသောအရာမှာ ယေရှုထဲတွင် ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ တပည့်များသည် ယေရှုက သူတို့ကို ချစ်သကဲ့သို့ ချစ်ရမည် (နှိုင်းယှဉ် ယောဟန် ၁၃:၁၊ ၁၅:၁၃၊ ၁ယောဟန် ၃:၂၃၊ ၄:၇-၈၊ ၁၁-၁၂၊ ၁၉-၂၁)။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ဘုရားသခင်၏ မယ်ရှိယအသိုင်းအဝိုင်းသစ်၏ အဓိကထင်ရှားသော အမှတ်အသားဖြစ်ရမည်။

The glorification of Jesus would imply a temporary separation from the disciples, whom Jesus referred to as teknia (“children”; 13:33; cf. 7:33–34; 8:21; 12:35). In order to instruct them on how to live in His absence, He announced a new commandment: they should love one another (13:34). The Greek word for “new” (kainos) does not have a temporal connotation—as does neos, which means “new” in the sense of fresh or recent. This means that the commandment was not a novelty introduced by Jesus (see Lev. 19:18; cf. Matt. 5:43; Luke 10:25–27). What is new is the revelation of it in Jesus and not the commandment itself. The disciples were to love as Jesus loved them (cf. John 13:1; 15:13; 1 John 3:23; 4:7–8, 11–12, 19–21). Love was to be the supreme characteristic of God’s new messianic community.

 

၁၃:၃၆–၃၈။ ပေတရု၏ငြင်းပယ်ခြင်းကို ဟောကြားခြင်း ပေတရု ငြင်းပယ်မည်ဟု ယေရှုဟောကြားခြင်းကို ဧဝံဂေလိလေအုပ်စလုံးတွင် တွေ့ရပြီး အနည်းငယ်ကွဲပြားမှု ရှိသည် (နှိုင်းယှဉ် မဿဲ ၂၆:၃၃-၃၅; မာကု ၁၄:၂၉-၃၁; လု၆ ၂၂:၃၁-၃၄)။ ယေရှု ဘယ်သို့သွားမည်နည်းဟု ပေတရု၏မေးခွန်း (ယောဟန် ၁၃:၃၆) သည် ဗျာဒိတ် ၃၃ ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဆက်စပ်နေသည်။ ယေရှု၏တုံ့ပြန်မှုသည် ပေတရု၏နောက်မေးခွန်း (ဗျာ ၃၇) ကို ကြိုတင်ဟောကြားထားသည်။ ၎င်းသည် ပေတရုသည် ကိုယ်တော်၏ထွက်ခွာခြင်းကို နောက်မှသာ အပြည့်အဝနားလည်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအချိန်တွင် ကိုယ်တော်ကို ထပ်မံလိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်လာမည် (နှိုင်းယှဉ် ၂၁:၁၈-၁၉)။ ပေတရု၏ ကျော်ကြားသော အလိုလိုဖြစ်တတ်သည့်သဘောအတိုင်း၊ စောင့်ဆိုင်းရန် မလိုဘဲ၊ လိုအပ်ပါက ယေရှုအတွက် အသေခံမည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ဗျာဒိတ် ၃၈ တွင် ယေရှု၏မေးခွန်းသည် ပေတရု၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုကို စုံစမ်းသည်။ ၎င်းကို “တကယ်လား?” ဟူသော ဟာသဆန်ဆန် ဖတ်ရှုရမည်။ ထိုညနေ့တွင်ပင် သူ့သခင်ကို ဝန်ခံရန် အခွင့်ရှိသောအခါ ပေတရုသည် သုံးကြိမ်ငြင်းပယ်မည်ကို ကိုယ်တော်သိတော်မူသည် (နှိုင်းယှဉ် ၁၈:၁၇၊ ၂၅-၂၇)။ ကြက်တစ်ခါတွန်ခြင်းသည် ယေရှု၏ဟောကြားချက်ကို ပေတရုအား သတိတရစေမည်။

13:36–38. Peter’s Denial Foretold. Jesus’s prophecy of the denial of Peter appears in all four Gospels, with minor differences (cf. Matt. 26:33–35; Mark 14:29–31; Luke 22:31–34). Peter’s question of where Jesus was going (John 13:36) clearly picks up on v. 33. The enigmatic answer of Jesus anticipates the next question of Peter (v. 37). It also suggests that Peter would fully understand His departure only later, when he would be ready again to follow Him (cf. 21:18–19). In keeping with his well-known spontaneity, Peter stated his unwillingness to wait and that, if necessary, he would even die for Jesus. The question of Jesus in v. 38 probes Peter’s self-assured enthusiasm. It must be read as an ironic “Really?” He knew that later that same night, when given the opportunity to confess His Lord, Peter would three times deny Him (cf. 18:17, 25–27). A rooster crowing would remind Peter of Jesus’s prophecy.