အခန်း ၄—သင်သည် အချိန်မရွေး အိမ်ပြန်လာနိုင်သည်

 

အခန်း ၄—သင်သည် အချိန်မရွေး အိမ်သို့ပြန်လာနိုင်သည်

“ထိုမှတစ်ပါး၊ လူတစ်ယောက်၌ သားနှစ်ယောက်ရှိကြ၏။ အငယ်ကလည်း၊ အဘ၊ အမွေတော်ထဲက မိမိနှင့်ဆိုင်သောအပိုင်းကို ပေးပါဟု အဘကိုဆိုလေသော်၊ အဘသည် ဥစ္စာတော်ကို သားနှစ်ယောက်တို့အား ဝေငှပေးလေ၏။ မကြာမတင်သောကာလ၌ အငယ်သားသည် မိမိဥစ္စာရှိသမျှကို စုရုံးပြီးလျှင်၊ ဝေးသောပြည်သို့သွား၍၊ ဆိုးသွမ်းစွာနေထိုင်လျက် မိမိဥစ္စာကိုဖြုန်းတီးလေ၏။ ထိုပြည်၌ ဥစ္စာကုန်ပြီးမှ အစာခေါင်းပါးခြင်းကြီးစွာဖြစ်၍၊ ထိုသူသည် ငတ်မွတ်ခြင်းသို့ရောက်လေ၏။ ထိုပြည်သားတစ်ယောက်ထံသို့သွား၍ ခိုလှုံသဖြင့်၊ ထိုသူသည် ဝက်ကျောင်းစေခြင်းငှာ လယ်ပြင်သို့လွှတ်လိုက်လေ၏။ ဝက်စားသောအခွံဖြင့် မိမိဝမ်းကိုဖြည့်ရလျှင် ကောင်းမည်ဟု အလွန်အလိုရှိသော်လည်း၊ အဘယ်သူမျှ မပေးကြ။ သတိရသောအခါ၊ ငါ့အဘ၏ အခကြေးစားသူများတို့သည် မုန့်ကို အလျှံပယ်စားရကြသည်တကား။ ငါမူကား ဆာမွတ်၍ သေရတော့မည်တကား။ ငါထ၍ ငါ့အဘထံသို့သွားမည်။ အဘ၊ ဘုရားသခင်ကိုလည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်ကိုလည်းကောင်း ပြစ်မှားပါပြီ။ နောက်တစ်ဖန် သားဟူ၍ ခေါ်ဝေါ်ခြင်းကိုမခံထိုက်သူဖြစ်ပါ၏။ အကျွန်ုပ်ကို အခကြေးစားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခန့်ထားတော်မူပါဟု လျှောက်မည်ဟု အကြံရှိသည်နှင့် ထ၍ မိမိအဘထံသို့သွားလေ၏။ အဘသည် ဝေးစွာရှိစဉ်ကပင် မြင်၍ သနားသောစိတ်ရှိသည်နှင့် ပြေးသွား၍၊ သားကိုဖက်၍ နမ်းလေ၏။ သားကလည်း၊ အဘ၊ ဘုရားသခင်ကိုလည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်ကိုလည်းကောင်း ပြစ်မှားပါပြီ။ နောက်တစ်ဖန် သားဟူ၍ ခေါ်ဝေါ်ခြင်းကိုမခံထိုက်သူဖြစ်ပါ၏ဟု လျှောက်လေသော်၊ အဘသည် ကျွန်တို့အား၊ အကောင်းဆုံးသော ဝတ်လုံကိုယူ၍ ဤသူ၌ ဝတ်စေကြ။ လက်စွပ်ကို လက်၌စွပ်စေကြ။ ခြေနင်းကို ခြေ၌စီးစေကြ။ ဆူဖြိုးသော နွားငယ်ကိုယူ၍ သတ်ကြ။ စားသောက်၍ ပျော်မွေ့ကြကုန်အံ့။ အကြောင်းမူကား၊ ငါ၏သားသည် သေရာကပြန်၍ အသက်ရှင်ပြန်ပြီ။ ပျောက်ရာက ပြန်၍တွေ့ပြီဟု ဆိုသည်နှင့် သူတို့သည် ပျော်မွေ့ခြင်းကို ပြုကြလေ၏။” (လုကာ ၁၅:၁၁-၂၄။)

“လူတစ်ယောက်၌ သားနှစ်ယောက်ရှိကြ၏။ အငယ်ကလည်း၊ အဘ၊ အမွေတော်ထဲက မိမိနှင့်ဆိုင်သောအပိုင်းကို ပေးပါဟု အဘကိုဆိုလေသော်၊ အဘသည် ဥစ္စာတော်ကို သားနှစ်ယောက်တို့အား ဝေငှပေးလေ၏။ မကြာမတင်သောကာလ၌ အငယ်သားသည် မိမိဥစ္စာရှိသမျှကို စုရုံးပြီးလျှင်၊ ဝေးသောပြည်သို့သွားလေ၏။” ဤသားငယ်သည် မိမိအဘ၏အိမ်တွင် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းမှုများကို ငြီးငွေ့လာခဲ့သည်။

မိမိ၏အမွေကို ရရှိပြီးနောက် သူသည် အဘ၏အိမ်နှင့်ဝေးသော “ဝေးသောပြည်” သို့ သွားလေ၏။ ပစ္စည်းဥစ္စာကြွယ်ဝစွာဖြင့်၊ မိမိနှစ်သက်ရာကို ပြုလုပ်ခွင့်ရသဖြင့်၊ မိမိ၏နှလုံးသားအလိုပြည့်စုံပြီဟု ထင်မှတ်လေ၏။ “ဒါကို မလုပ်ပါနှင့်၊ သင့်အတွက် အကျိုးနည်းစေလိမ့်မည်” ဟု သတိပေးမည့်သူ သို့မဟုတ် “ဒါကို လုပ်ပါ၊ ဒါသည် မှန်ကန်သောကြောင့်ဖြစ်သည်” ဟု လမ်းပြမည့်သူ မရှိပေ။ မကောင်းသော အပေါင်းအသင်းတို့က သူ့ကို အပြစ်ထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နစ်မွန်းသွားစေရန် ကူညီပေးကြပြီး၊ သူသည် မိမိ၏ “ဥစ္စာကို ဆိုးသွမ်းစွာနေထိုင်လျက် ဖြုန်းတီး” လေ၏။...

ဘဝ၏ အဖိုးတန်သောနှစ်များ၊ ဉာဏ်ရည်၏ခွန်အား၊ ငယ်ရွယ်စဉ်ကတောက်ပသော အမြင်များ၊ ဝိညာဉ်ရေးရာဆန္ဒများ—တို့အားလုံးသည် တပ်မက်ခြင်းမီးထဲတွင် ပြာကျကုန်ဆုံးသွားကြသည်။

အစာခေါင်းပါးခြင်းကြီးစွာဖြစ်လာ၍ သူသည် ငတ်မွတ်ခြင်းသို့ရောက်လာပြီး၊ ထိုပြည်သားတစ်ယောက်ထံတွင် ခိုလှုံရာ၊ ထိုသူသည် သူ့အား ဝက်ကျောင်းစေခြင်းငှာ လယ်ပြင်သို့လွှတ်လိုက်လေ၏။ ယုဒလူတို့အတွက် ဤသည်မှာ အနိမ့်ကျဆုံးနှင့် အရှက်ရဖွယ်အကောင်းဆုံးသော အလုပ်ဖြစ်သည်။ မိမိ၏လွတ်လပ်မှုကို ကြွားဝါခဲ့သော လူငယ်သည် ယခုတွင် ကျွန်တစ်ယောက်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ သူသည် “မိမိ၏အပြစ်ကြိုးတို့ဖြင့် ချည်နှောင်ခြင်းခံရလျက်” အဆိုးရွားဆုံးသော ကျွန်ခံရခြင်းသို့ ရောက်နေ၏။ (သုတ္တံ ၅:၂၂။) သူ့ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သော တောက်ပမှုနှင့် တန်ဆာပလာတို့သည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သူ၏ချည်နှောင်မှု ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို သူခံစားနေရ၏။ ထိုဆိတ်သုဉ်းပြီး အစာခေါင်းပါးသောပြည်၌ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက်၊ တိရစ္ဆာန်တို့စားသော အခွံများဖြင့်သာ မိမိဝမ်းကိုဖြည့်ရန် အလွန်အလိုရှိနေ၏။

ဘုရားသခင်၏မေတ္တာတော်သည် မိမိထံမှ ခွဲခွာရန်ရွေးချယ်ခဲ့သောသူအပေါ်တွင် အမြဲတစေ တောင့်တလျက်ရှိပြီး၊ ထိုသူအား အဘ၏အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်ဆောင်ရန် နည်းလမ်းများကို သူပြင်ဆင်ပေးထား၏။ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသော သားပျောက်သည် “သတိရ” လာခဲ့သည်။ စာတန်က သူ့အပေါ်တွင် အသုံးပြုခဲ့သော လှည့်ဖြားသည့်စွမ်းအားသည် ပျက်ပြားသွား၏။ မိမိခံစားနေရသော ဒုက္ခသည် မိမိ၏မိုက်မဲမှုကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သူသိမြင်လာပြီး၊ “ငါ့အဘ၏ အခကြေးစားသူများတို့သည် မုန့်ကို အလျှံပယ်စားရကြသည်တကား။ ငါမူကား ဆာမွတ်၍ သေရတော့မည်တကား။ ငါထ၍ ငါ့အဘထံသို့သွားမည်” ဟု ဆိုလေ၏။ မည်မျှပင် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေပါစေ၊ သားပျောက်သည် အဘ၏မေတ္တာတော်အပေါ် ယုံကြည်စိတ်ချမှုတွင် မျှော်လင့်ချက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ သူ့အား အိမ်သို့ဆွဲခေါ်နေသည်မှာ ထိုမေတ္တာပင်ဖြစ်သည်။

မိမိ၏အပြစ်ကို ဝန်ခံရန် သားသည် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် အဘထံသို့သွား၍ “အဘ၊ ဘုရားသခင်ကိုလည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်ကိုလည်းကောင်း ပြစ်မှားပါပြီ။ နောက်တစ်ဖန် သားဟူ၍ ခေါ်ဝေါ်ခြင်းကိုမခံထိုက်သူဖြစ်ပါ၏” ဟု ဆိုလိမ့်မည်။ သို့သော် သူက ဆက်၍ “အကျွန်ုပ်ကို အခကြေးစားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခန့်ထားတော်မူပါ” ဟု ဆိုခြင်းဖြင့် အဘ၏မေတ္တာတော်ကို မည်မျှအကန့်အသတ်ရှိစွာ နားလည်ထားကြောင်း ပြသနေသည်။

ထိုလူငယ်သည် ဝက်အုပ်များနှင့် အခွံများကိုစွန့်ခွာ၍ အိမ်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားလေ၏။ အားအင်ကုန်ခမ်း၍ ငတ်မွတ်မှုကြောင့် မောပန်းနေသဖြင့်၊ သူသည် အိမ်သို့ အလျင်အမြန်သွား၏။ သူ့တွင် ကိုယ်အဝတ်အစားမရှိသော်လည်း၊ သူ့ဒုက္ခက သူ၏မာနကို အနိုင်ယူသွားပြီဖြစ်ပြီး၊ သူသည် တစ်ချိန်က ကလေးတစ်ယောက်အဖြစ် နေခဲ့ရာနေရာတွင် အစေခံတစ်ယောက်၏နေရာကို တောင်းဆိုရန် အလျင်အမြန်သွားနေ၏။

သူသည် အဘ၏တံခါးမှ ထွက်သွားသောအခါ၊ ထိုသူငယ်သည် အဘ၏နှလုံးသားတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော နာကျင်မှုနှင့် တောင့်တမှုကို အနည်းငယ်မျှပင် မသိခဲ့ပေ။ သူသည် သူ၏မိုက်မဲသော အပေါင်းအသင်းများနှင့် ပျော်မြူးနေစဉ်၊ သူ၏အိမ်တွင်ကျရောက်ခဲ့သော အရိပ်အကြောင်းကို သူ လုံးဝမတွေးခဲ့ပေ။ ယခုတွင် မောပန်းနွမ်းနယ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် အိမ်သို့ပြန်လာနေသော်လည်း၊ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူ့ပြန်လာမှုကို စောင့်မျှော်နေကြောင်း သူ မသိပေ။ သို့သော် သူသည် “အလွန်ဝေးစွာရှိစဉ်ကပင်” အဘသည် သူ့ပုံသဏ္ဌာန်ကို မြင်လေ၏။ မေတ္တာသည် အမြင်မြန်၏။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အပြစ်များကြောင့် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော်လည်း၊ သားဖြစ်သူကို အဘ၏မျက်စိမှ မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။ အဘသည် “သနားသောစိတ်ရှိသည်နှင့် ပြေးသွား၍၊ သားကိုဖက်၍” နူးညံ့စွာ ဖက်ထားလိုက်လေ၏။

သားဖြစ်သူ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ကဲ့ရဲ့သောမျက်လုံးဖြင့် ကြည့်ခြင်းကို အဘသည် ခွင့်မပြုပေ။ သူသည် မိမိ၏ပခုံးပေါ်မှ ကြီးမား၍ အဖိုးတန်သော ဝတ်လုံကိုယူ၍ သား၏ပျက်စီးနေသော ကိုယ်ခန္ဓာကို လွှမ်းခြုံပေးလိုက်ပြီး၊ လူငယ်သည် “အဘ၊ ဘုရားသခင်ကိုလည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်ကိုလည်းကောင်း ပြစ်မှားပါပြီ။ နောက်တစ်ဖန် သားဟူ၍ ခေါ်ဝေါ်ခြင်းကိုမခံထိုက်သူဖြစ်ပါ၏” ဟု ငိုယိုကာ နောင်တရလေသည်။

အဘသည် ကျွန်တို့အား၊ “အကောင်းဆုံးသော ဝတ်လုံကိုယူ၍ ဤသူ၌ ဝတ်စေကြ။ လက်စွပ်ကို လက်၌စွပ်စေကြ။ ခြေနင်းကို ခြေ၌စီးစေကြ။ ဆူဖြိုးသော နွားငယ်ကိုယူ၍ သတ်ကြ။ စားသောက်၍ ပျော်မွေ့ကြကုန်အံ့။ အကြောင်းမူကား၊ ငါ၏သားသည် သေရာကပြန်၍ အသက်ရှင်ပြန်ပြီ။ ပျောက်ရာက ပြန်၍တွေ့ပြီဟု ဆိုသည်နှင့် သူတို့သည် ပျော်မွေ့ခြင်းကို ပြုကြလေ၏။”

မငြိမ်မသက်သော လူငယ်ဘဝတွင် သားပျောက်သည် အဘအား ခက်ထန်ပြင်းထန်သူတစ်ယောက်ဟု မြင်ခဲ့သည်။ ယခုတွင်မူ သူ၏အမြင်သည် မည်မျှကွဲပြားခြားနားသွားပြီနည်း။ ထို့နည်းတူ စာတန်၏လှည့်ဖြားခြင်းကို ခံရသူတို့သည် ဘုရားသခင်အား ခက်ထန်၍ တောင်းဆိုချက်များသောသူဟု မြင်ကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် အပြစ်သားကို အပြစ်တင်ရန် စောင့်ကြည့်နေသူ၊ အပြစ်သားကို ကူညီရန် တရားဝင်အကြောင်းပြချက်မရှိသရွေ့ လက်ခံရန် ငြင်းဆန်နေသူဟု သူတို့ထင်မှတ်ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ပညတ်တရားကို လူတို့၏ပျော်ရွှင်မှုကို ကန့်သတ်ထားသော၊ လွတ်မြောက်လိုသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုအဖြစ် သူတို့မြင်ကြသည်။ သို့သော် ခရစ်တော်၏မေတ္တာတော်အားဖြင့် မျက်စိပွင့်လာသူတို့သည် ဘုရားသခင်အား သနားကြင်နာမှုနှင့် ပြည့်စုံသူအဖြစ် မြင်ရလိမ့်မည်။ သူသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော၊ အလျှော့ပေးခြင်းမရှိသော အရှင်မဟုတ်၊ နောင်တရသောသားကို ဖက်လှဲတကွပ် ကြိုဆိုရန် တောင့်တနေသော အဘတစ်ဦးဖြစ်ပေသည်။

သင့်ကိုယ်သင် ပိုကောင်းအောင် မလုပ်ဆောင်နိုင်မီ၊ ဘုရားသခင်နှင့် ထိုက်တန်သည်အထိ မကောင်းနိုင်မီ ခရစ်တော်ထံမှ ဝေးဝေးနေရန် စာတန်၏သွေးဆောင်မှုကို နားမထောင်ပါနှင့်။ အကယ်၍ သင်သည် ထိုအချိန်အထိ စောင့်နေပါက၊ သင် ဘယ်သောအခါမျှ ရောက်လာလိမ့်မည်မဟုတ်။...

သူသည် သင့်ကို မိမိ၏စားပွဲတော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိမ့်မည်၊ သင့်အပေါ်ထားရှိသော သူ၏အလံမှာ မေတ္တာဖြစ်လိမ့်မည်။ (ရှောလမုန်သီချင်း ၂:၄။) “သင်သည် ငါ့လမ်း၌ လျှောက်လျှင်၊ ငါ့ရှေ့၌ ရပ်သောသူတို့အကြားတွင် လျှောက်စရာအခွင့်ကို ငါပေးမည်” ဟု သူမိန့်တော်မူ၏၊ ထိုသူတို့မှာ သူ၏ပလ္လင်တော်ကို ဝန်းရံထားသော သန့်ရှင်းသောကောင်းကင်တမန်များ ဖြစ်ကြသည်။ (ဇာခရိ ၃:၇။)

“သတို့သားသည် သတို့သမီးနှင့် ဝမ်းမြောက်သကဲ့သို့၊ သင်၏ဘုရားသခင်သည် သင့်ကြောင့် ဝမ်းမြောက်လိမ့်မည်။” (ဟေရှာယ ၆၂:၅။) “ထာဝရဘုရားသည် သင့်အလယ်၌ရှိ၍၊ ကယ်တင်ခြင်းတန်ခိုးနှင့် ပြည့်စုံတော်မူ၏။ သင့်ကြောင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိ၍၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၌ ငြိမ်ဝပ်တော်မူမည်။ သီချင်းဆို၍ ဝမ်းမြောက်တော်မူမည်။” (ဇေဖနိ ၃:၁၇။) ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးသည် အဘ၏ဝမ်းမြောက်ခြင်းသီချင်းဖြင့် ပေါင်းစပ်ကြလိမ့်မည်။ “အကြောင်းမူကား၊ ငါ၏သားသည် သေရာကပြန်၍ အသက်ရှင်ပြန်ပြီ။ ပျောက်ရာက ပြန်၍တွေ့ပြီ။”