“ထိုကြောင့် သင်တို့သည် ဆုတောင်းရမည်မှာ၊” (မဿဲ ၆:၉)။
သခင်ဘုရား၏ ဆုတောင်းချက်ကို ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင်သည် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပေးတော်မူခဲ့သည်။ ပထမအကြိမ်မှာ တောင်ပေါ်တရားတော်၌ လူအုပ်ကြီးအား ပေးခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအကြိမ်မှာ လအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် တပည့်တော်များအား သီးသန့်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ တပည့်တော်များသည် သူတို့၏ သခင်နှင့် ခဏတာ ကင်းကွာနေရာမှ ပြန်လာသောအခါ၊ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်သွယ်ခြင်း၌ နစ်မွန်းနေသည်ကို တွေ့ရှိကြသည်။ သူတို့ရှိနေသည်ကို မသိမှတ်သည့်အလား၊ ကိုယ်တော်သည် အသံထွက်၍ ဆုတောင်းခြင်းကို ဆက်လက် ပြုလုပ်နေသည်။ ကယ်တင်ရှင်၏ မျက်နှာတော်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ တောက်ပခြင်းဖြင့် လင်းလက်နေသည်။ ကိုယ်တော်သည် မမြင်နိုင်သော အရှင်၏ ရှေ့တော်၌ ရှိနေသည့်အလား ထင်ရပြီး၊ ဘုရားသခင်နှင့် စကားပြောနေသူတစ်ဦး၏ စကားများတွင် အသက်ရှင်သော တန်ခိုး ရှိနေသည်။
နားထောင်နေသော တပည့်တော်တို့၏ နှလုံးသားသည် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ ကိုယ်တော်သည် ခမည်းတော်နှင့် ဆက်သွယ်ရန်အတွက် တစ်ယောက်တည်း အချိန်ကြာမြင့်စွာ မည်မျှ မကြာခဏ သုံးစွဲသည်ကို သူတို့ သတိပြုမိကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ နေ့ရက်များသည် မိမိအပေါ်သို့ တိုးဝှေ့လာသော လူအုပ်ကြီးအား အမှုတော်ထမ်းခြင်းနှင့် ဆရာကြီးများ၏ လှည့်ဖြားတတ်သော အယူအဆများကို ဖော်ထုတ်ခြင်းတို့ဖြင့် ကုန်လွန်ခဲ့သည်။ ဤမရပ်မနားသော အလုပ်များသည် ကိုယ်တော်ကို အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေသဖြင့်၊ ကိုယ်တော်၏ မယ်တော်နှင့် ညီအစ်ကိုများ၊ တပည့်တော်များပင်လျှင် ကိုယ်တော်၏ အသက်တာ စတေးခံရမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ပင်ပန်းသော နေ့ရက်ကို အဆုံးသတ်စေသော ဆုတောင်းချိန်များမှ ပြန်လာသည့်အခါ၊ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာတော်ပေါ်ရှိ ငြိမ်းချမ်းသော အရိပ်အယောင်ကိုလည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ တည်ရှိခြင်းကို လွှမ်းခြုံထားသကဲ့သို့သော လန်းဆန်းခြင်း ခံစားချက်ကိုလည်းကောင်း သတိပြုမိကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် နံနက်တိုင်း ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလင်းကို လူသားတို့ထံ ယူဆောင်လာရန် ဘုရားသခင်နှင့် အချိန်ဖြုန်းခဲ့သည့် နေရာမှ ကြွလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တပည့်တော်များသည် ကိုယ်တော်၏ ဆုတောင်းချိန်များကို ကိုယ်တော်၏ စကားတော်နှင့် အလုပ်တို့၏ တန်ခိုးနှင့် ဆက်စပ်မိလာကြသည်။ ယခုတွင် ကိုယ်တော်၏ အသနားခံခြင်းကို နားထောင်သောအခါ သူတို့၏ နှလုံးသားသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် နှိမ့်ချခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ကိုယ်တော် ဆုတောင်းခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သောအခါ၊ သူတို့ကိုယ်တိုင်၏ နက်ရှိုင်းသော လိုအပ်ချက်ကို သိရှိသွားသဖြင့် “သခင်၊ အကျွန်ုပ်တို့အား ဆုတောင်းတတ်အောင် သွန်သင်ပေးတော်မူပါ” ဟု လျှောက်ထားကြသည်။ (လုကာ ၁၁:၁)။
ယေရှုသည် သူတို့အား ဆုတောင်းနည်း ပုံစံသစ်တစ်ခု မပေးပါ။ ကိုယ်တော်သည် ရှေ့တွင် သွန်သင်ပေးခဲ့ပြီးသောအရာကိုပင် ထပ်၍ မိန့်တော်မူသည်။ “ငါပေးပြီးသောအရာကို သင်တို့ နားလည်ရန် လိုအပ်သည်။ ၎င်း၌ သင်တို့ တိုင်းတာ၍ မရနိုင်သေးသော နက်ရှိုင်းသည့် အဓိပ္ပာယ် ရှိသေးသည်” ဟု ပြောချင်သည့်အလား ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကယ်တင်ရှင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဤစကားလုံး အတိအကျများကိုသာ အသုံးပြုရန် ကန့်သတ်မထားပါ။ လူသားနှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်တော်မူသော အရှင်သည် ဆုတောင်းခြင်း၏ ကိုယ်ပိုင် စံနမူနာကို တင်ပြသည်။ ၎င်းစကားလုံးများသည် ကလေးငယ်တစ်ဦးပင် အသုံးပြုနိုင်လောက်အောင် ရိုးရှင်းသော်လည်း၊ ၎င်းတို့၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ အကြီးမြတ်ဆုံးသော ဉာဏ်ပညာရှင်များပင် အပြည့်အဝ နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်လောက်အောင် ကျယ်ပြန့်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်ထံသို့ ကျေးဇူးတော် ချီးမွမ်းခြင်း ပူဇော်သက္ကာဖြင့် လာရန်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖော်ပြရန်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်များကို ဝန်ချတောင်းပန်ရန်နှင့် ကိုယ်တော်၏ ကတိတော်အတိုင်း ကိုယ်တော်၏ ကရုဏာတော်ကို တောင်းဆိုရန် သင်ကြားပေးခံရသည်။
No comments:
Post a Comment