အခန်း ၂၀— ယောသပ်၏ အံ့သြဖွယ်ရာ ဖြစ်ရပ်မှန်

 

ဤအခန်းသည် ကမ္ဘာဦးကျမ်း အခန်းကြီး ၃၉ မှ ၄၁ ကို အခြေခံထားပါသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယောသပ်သည် သူ့ကိုဖမ်းဆီးသွားသူများနှင့်အတူ အီဂျစ်ပြည်သို့ ခရီးဆက်နေကြ၏။ ထိုယောသပ်သည် အဝေးမှ မိမိ၏ဖခင် တဲများရှိရာ တောင်ကုန်းများကို မြင်တွေ့နေရ၏။ မိမိ၏ အထီးကျန်ဆန်ပြီး ပူပန်သောကရောက်နေသော မေတ္တာရှင်ဖခင်ကို တွေးတောမိကာ သူသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငိုကြွေးလေ၏။ ဒေါသန်မြို့တွင် သူ၏ အလွန်အမင်း တောင်းပန်ဆုတောင်းမှုများကို တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသော စူးရှ၍ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော စကားများသည် သူ၏နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ တုန်လှုပ်နေသော နှလုံးသားဖြင့် သူသည် အနာဂတ်ကို မျှော်ကြည့်ခဲ့၏။ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်ပြီး မိတ်ဆွေကင်းမဲ့နေသော သူသည် သွားရောက်ရမည့် ထူးဆန်းသောပြည်တွင် မည်သည့်အရေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်နည်း။ ခဏတာမျှ ယောသပ်သည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့၏ လက်ထဲသို့ သူ့ကိုယ်သူ အပ်နှံခဲ့လေသည်။

သို့သော် ဤအတွေ့အကြုံသည်ပင်လျှင် သူ့အတွက် ကောင်းချီးမင်္ဂလာတစ်ခု ဖြစ်လာစေရန် ဖြစ်ပေသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် သင်ယူနိုင်မည်မဟုတ်သော အရာများကို သူသည် နာရီအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သင်ယူခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ဖခင်သည် မေတ္တာပိုခြင်းနှင့် အလိုလိုက်ခြင်းတို့ဖြင့် သူ့အပေါ် မတရားပြုခဲ့လေပြီ။ ဤအချက်သည် သူ၏အစ်ကိုများကို ဒေါသထွက်စေခဲ့ပြီး သူ့ကို မိသားစုမှ ကွဲကွာစေခဲ့သော ရက်စက်ကြမ်းကြածသည့် အပြုအမူကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားတွင် အားနည်းချက်များ တိုးပွားလာခဲ့သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီးလာပြီး တောင်းဆိုတတ်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တစ်ယောက်၏ ခါးသီး၍ ဂရုစိုက်ခံရခြင်းမရှိသော ဘဝတွင် သူရင်ဆိုင်ရမည့် အခက်အခဲများကို ရင်ဆိုင်ရန် သူသည် အသင့်မဖြစ်သေးကြောင်း သူခံစားခဲ့ရသည်။

ထို့နောက် သူ၏အသိစိတ်သည် သူ၏ဖခင်၏ ဘုရားသခင်ထံသို့ လှည့်သွားခဲ့သည်။ ယာကုပ်သည် မိမိ၏အိမ်မှ ဒုက္ခသည်နှင့် တိုင်းတစ်ပါးသားအဖြစ် ထွက်ပြေးစဉ်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ရူပါရုံအကြောင်းကို သူသည် မကြာခဏ ကြားဖူးခဲ့ပေသည်။ ယာကုပ်အား ဘုရားသခင် ပေးခဲ့သော ကတိတော်များအကြောင်းနှင့် လိုအပ်သည့်အချိန်နာရီတွင် ကောင်းကင်တမန်များသည် သူ့ကို လမ်းပြရန်၊ နှစ်သိမ့်ရန်နှင့် ကာကွယ်ရန် မည်သို့ကြွလာခဲ့ကြသည်ကို သူ့အား ပြောပြခဲ့ကြဖူးသည်။ ရွေးနှယ်ရှင်ကို ပြင်ဆင်ပေးတော်မူသော ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာတော်ကို သူသင်ယူခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် ဤအဖိုးတန်သော သင်ခန်းစာအားလုံးသည် သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။ ဘိုးဘေးတို့၏ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ဘုရားသခင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ယောသပ်သည် ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် ဘုရားသခင်ထံသို့ မိမိ၏ကိုယ်ကို အလုံးစုံအပ်နှံခဲ့ပြီး ဣသရေလလူတို့၏ အစောင့်အရှောက်သည် မိမိ၏ တိုင်းတစ်ပါးခရီးတွင် မိမိနှင့်အတူ ရှိနေစေရန် ဆုတောင်းခဲ့လေသည်။

ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိရန်၊ ကောင်းကင်ဘုရင်၏ လက်အောက်ခံတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူရန် မြင့်မားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် သူ၏ဝုန်စင်းနေသော ဝိညာဉ်သည် တုန်လှုပ်ခဲ့ရ၏။ သူ၏ ကံကြမ္မာဆိုးမှ အခက်အခဲများကို ရဲစွမ်းသတ္တိဖြင့် ရင်ဆိုင်မည်ဖြစ်ပြီး တာဝန်ဟူသမျှကို သစ္စာစောင့်သိမှုဖြင့် ထမ်းဆောင်မည် ဖြစ်သည်။ တစ်ရက်တာအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ဆိုးရွားလှသည့် ဘေးဥပဒ်ဆိုးကြီးသည် သူ့ကို အလိုလိုက်ခံရသော ကလေးငယ်တစ်ဦးမှသည် အတွေးအခေါ်နက်နဲပြီး ရဲစွမ်းသတ္တိရှိကာ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသော လူတစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးခဲ့လေသည်။

အီဂျစ်ပြည်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ယောသပ်ကို ဘုရင်၏ ကိုယ်ရံတော်တပ်မှူး ပေါတိဖာထံသို့ ရောင်းချခဲ့ကြသည်။ ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် သူသည် ထိုနေရာတွင် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုအလယ်၊ ဘုရင်မင်းမြတ်၏ တင့်တယ်ခမ်းနားမှု၊ ထိုစဉ်က အထွန်းကားဆုံး ယဉ်ကျေးမှုရှိသော လူမျိုး၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် ယဉ်ကျေးမှုတို့ဖြင့် ဝန်းရံလျက် ရှိနေစဉ် စုံစမ်းသွေးဆောင်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း ယောသပ်သည် ဘုရားသခင်အပေါ်ထားရှိသော သူ၏သစ္စာစောင့်သိမှုကို ထိန်းသိမ်းခဲ့သည်။ အကျင့်ပျက်ပြားမှု၏ မြင်ကွင်းများနှင့် အသံများသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အပြည့်ရှိနေသော်လည်း သူသည် မမြင်မကြားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ တားမြစ်ထားသော အကြောင်းအရာများပေါ်တွင် သူ့၏အသိစိတ်ကို ဆက်လက်တွေးတောခွင့် မပြုခဲ့ပေ။ အီဂျစ်လူမျိုးတို့၏ နှစ်သက်မှုကို ရရှိလိုသောဆန္ဒကြောင့် သူ၏အခြေခံမူများကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပါ။ သူသည် ယေဟောဝါဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်သူဖြစ်ကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ရန် မည်သည့်ကြိုးပမ်းမှုကိုမျှ မလုပ်ခဲ့ပေ။

“ထိုအခါ ထာဝရဘုရားသည် ယောသပ်နှင့်အတူ ရှိတော်မူသဖြင့်၊ သူသည် အလုပ်အကိုင် အောင်မြင်သောသူ ဖြစ်လေ၏။ ... သူ၏သခင်လည်း ထာဝရဘုရားသည် သူနှင့်အတူ ရှိတော်မူသည်ကို၎င်း၊ သူပြုသမျှတို့ကို ထာဝရဘုရားသည် သူ၏လက်၌ အောင်မြင်စေတော်မူသည်ကို၎င်း မြင်လေ၏။” ပေါတိဖာ၏ ယောသပ်အပေါ် ယုံကြည်ကိုးစားမှုသည် နေ့စဉ်တိုးပွားလာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို အိမ်တော်ထိန်းအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့ကာ ပိုင်ဆိုင်သမျှသော ပစ္စည်းဥစ္စာအဝဝကို အပြည့်အဝ အုပ်ချုပ်ခွင့် ပေးခဲ့လေသည်။ “ထို့ကြောင့် သူသည် မိမိတွင်ရှိသမျှသော ပစ္စည်းဥစ္စာတို့ကို ယောသပ်၏လက်၌ အပ်နှံလေ၏။ မိမိစားသော အစားအစာမှတစ်ပါး အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မသိပေ။”

ယောသပ်၏ လုံ့လဝီရိယ၊ ဂရုစိုက်မှုနှင့် စွမ်းအားတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာဖြင့် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ရုပ်တုကိုးကွယ်သော သခင်ကပင်လျှင် ဤအရာသည် သူ၏အောင်မြင်မှု၏ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်ကြောင်း လက်ခံခဲ့ရသည်။ ဘုရားသခင်၏ ကျေးကျွန်ထံမှ သစ္စာစောင့်သိမှုတွင် ဘုရားသခင်သည် ဘုန်းထင်ရှားစေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်သူသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်သူများနှင့် သိသာထင်ရှားစွာ ကွဲပြားနေစေရန်မှာ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သို့မှသာလျှင် လူမျိုးခြားတို့၏ အမှောင်ထုအလယ်တွင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကျေးဇူးတော်အလင်းသည် ထွန်းလင်းတောက်ပလာမည် ဖြစ်ပေသည်။

တပ်မှူးကြီးသည် ယောသပ်ကို ကျွန်တစ်ဦးထက် သားတစ်ဦးကဲ့သို့ သဘောထားလာခဲ့သည်။ ထိုလူငယ်သည် ရာထူးကြီးမားပြီး ပညာတတ်သော လူများနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံခွင့် ရရှိခဲ့ပြီး အီဂျစ်ပြည်၏ နောင်လာမည့် ဝန်ကြီးချုပ်အတွက် လိုအပ်သော ပညာရေးဖြစ်သည့် သိပ္ပံပညာ၊ ဘာသာစကားများနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ အသိပညာများကို သင်ယူဆည်းပူးနိုင်ခဲ့ပေသည်။

လွန်စွာအနိုင်ယူခဲလှသော စုံစမ်းသွေးဆောင်မှု

သို့သော် ပေါတိဖာ၏ဇနီးသည် ထိုလူငယ်လေးအား ဘုရားသခင်၏ပညတ်တရားကို လွန်ကျူးစေရန် သွေးဆောင်ဖျားယောင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့လေသည်။ သူသည် ထိုလူမျိုးခြားပြည်တွင် ပြည့်နှက်နေသော အကျင့်ပျက်ပြားမှုဒဏ်မှ ကင်းစင်လျက် ရှိနေခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက်ဆန်လှသော၊ ကြီးမားလှသော၊ ညှို့ယူဖျားယောင်းတတ်လှသော ဤစုံစမ်းသွေးဆောင်မှုကို မည်သို့ရင်ဆိုင်ရမည်နည်း။

ယောသပ်သည် ငြင်းဆန်ခြင်း၏ ဆိုးကျိုးများကို ကောင်းစွာသိရှိထား၏။ တစ်ဖက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားခြင်း၊ နှစ်သက်မှုနှင့် ဆုလာဘ်များ ရှိနေပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အရှက်ကွဲခြင်း၊ ထောင်ချခံရခြင်းနှင့် ဖြစ်နိုင်လျှင် သေဒဏ်အထိ ရောက်ရှိသွားနိုင်ခြင်းတို့ ရှိနေသည်။ သူ၏ အနာဂတ်ဘဝတစ်ခုလုံးသည် ထိုခဏတာ ဆုံးဖြတ်ချက်ပေါ်တွင် တည်မှီနေပေသည်။ ယောသပ်သည် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိမည်လော။ ကောင်းကင်တမန်များသည် မပြောပြနိုင်လောက်အောင် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းဖြင့် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေကြလေသည်။

ယောသပ်၏ အဖြေသည် ဘာသာရေးအခြေခံမူများ၏ စွမ်းအားကို ဖော်ပြနေပေသည်။ သူသည် မြေကြီးပေါ်ရှိ မိမိ၏သခင်ကို သစ္စာဖောက်မည်မဟုတ်ဘဲ အကျိုးဆက်များ မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ ကောင်းကင်ဘုံရှိ မိမိ၏သခင်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိမည် ဖြစ်သည်။ ယောသပ်၏ ပထမဆုံး စဉ်းစားမိသည်မှာ ဘုရားသခင်ပင် ဖြစ်သည်။ “ဤမျှလောက် မကောင်းဆိုးဝါးသော အမှုကို ငါပြု၍ ဘုရားသခင်ကို အဘယ်ကြောင့် ပြစ်မှားရမည်နည်း” ဟု သူက ဆိုခဲ့လေသည်။

လူငယ်များသည် မိမိတို့ရောက်ရှိရာနေရာတိုင်းနှင့် ပြုမူသမျှတို့တွင် ဘုရားသခင်၏ ရှေ့မှောက်၌ ရှိနေကြကြောင်း အမြဲတမ်း သတိရကြပါစေ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အကျင့်စာရိတ္တ မည်သည့်အရာမျှ အကဲခတ်ခြင်းမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြုအမူများကို အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသခင်ထံမှ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပါ။ အမှုတိုင်းတွင် မမြင်နိုင်သော သက်သေတစ်ဦး ရှိနေပေသည်။ လုပ်ရပ်တိုင်း၊ စကားတိုင်း၊ အတွေးတိုင်းသည် တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင် လူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေသကဲ့သို့ ထင်ရှားစွာ အမှတ်အသားပြုခြင်း ခံရလေသည်။

ယောသပ်သည် မိမိ၏ သမာဓိရှိမှုအတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခကို ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ့ကို စုံစမ်းသွေးဆောင်သူသည် သူ့ကို ထောင်ထဲသို့ ပစ်ချခံရစေခြင်းဖြင့် လက်စားချေခဲ့သည်။ ပေါတိဖာသာလျှင် ယောသပ်အပေါ် သူ၏ဇနီးစွပ်စွဲမှုကို ယုံကြည်ခဲ့ပါက ထိုဟီးဘရူးလူငယ်လေးသည် အသက်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏အပြုအမူတွင် ထင်ရှားခဲ့သော အရှက်တရားနှင့် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်မှုတို့သည် သူအပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သက်သေပြချက်များ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော်လည်း မိမိ၏သခင်အိမ်တော်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကယ်တင်ရန်အတွက် သူသည် အရှက်ကွဲခြင်းနှင့် ကျွန်ဘဝသို့ စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရသည်။

အစပိုင်းတွင် ယောသပ်သည် အကျဉ်းစောင့်များ၏ ပြင်းထန်သော ဆက်ဆံမှုကို ခံခဲ့ရသည်။ ဆာလံဆရာက “သူတို့သည် သူ၏ခြေထောက်များကို သံခြေကျင်းဖြင့် နာကျင်စေကြ၏။ သူသည် သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခြင်း ခံခဲ့ရ၏။ ထာဝရဘုရား၏ ပုဂ္ဂိုလ်တော်က ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်သည် သူ့ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးတော်မူသည့် အချိန်အထိတိုင်အောင် ဖြစ်၏” ဟု ဆိုထားပါသည်။ ဆာလံကျမ်း တစ်ရာငါးပါး၊ အခန်းငယ် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှင့် တစ်ဆယ့်ကိုး။

ထောင်ထဲတွင်ရှိသော ယောသပ်

သို့သော် ယောသပ်၏ စစ်မှန်သော ရုပ်သွင်စရိုက်သည် ထောင်အမှောင်ထဲတွင်ပင် ထွန်းလင်းတောက်ပနေခဲ့သည်။ သူ၏ သစ္စာရှိသော အမှုတော်ဆောင်ရွက်မှု နှစ်ပေါင်းများစွာအတွက် အလွန်တရာ ရက်စက်စွာဖြင့် အပြန်အလှန် တုံ့ပြန်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း ဤအရာက သူ့ကို စိတ်တိုဒေါသထွက်စေခြင်း သို့မဟုတ် သံသယဝင်စေခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ငြိမ်သက်ခြင်းရှိပြီး မိမိ၏ အမှုကိစ္စကို ဘုရားသခင်ထံတွင် အပ်နှံထားခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ မတရားခံရမှုများကိုသာ အမြဲတမ်း တွေးတောပူပန်နေခြင်း မရှိဘဲ အခြားသူများ၏ ပူဆွေးသောကများကို သက်သာစေရန် ကြိုးစားရင်းဖြင့် မိမိ၏ ဝမ်းနည်းမှုကို မေ့ပျောက်ခဲ့သည်။ သူသည် ထောင်ထဲတွင်ပင် လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ပူပန်ဆင်းရဲခြင်း ကျောင်းတော်တွင် ပိုမိုကြီးမားသော အသုံးဝင်မှုအတွက် သူ့ကို ပြင်ဆင်ပေးနေခြင်းဖြစ်ပြီး သူသည် လိုအပ်သော ဆုံးမပဲ့ပြင်မှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ဉာဏ်ပညာ၊ သနားကြင်နာမှုတို့ဖြင့် အာဏာကို ကျင့်သုံးနိုင်ရန် သူ့ကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည့် တရားမျှတမှု၊ ကိုယ်ချင်းစာတရားနှင့် ကရုဏာတရားဆိုင်ရာ သင်ခန်းစာများကို သင်ယူခဲ့သည်။

ယောသပ်သည် အကျဉ်းထောင်အစောင့်၏ ယုံကြည်ကိုးစားမှုကို တဖြည်းဖြည်း ရရှိလာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အကျဉ်းသားအားလုံးကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရန် တာဝန်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် သူလုပ်ဆောင်ခဲ့သော အချက်များ—သမာဓိရှိမှုနှင့် ဒုက္ခရောက်နေသူများ၊ စိတ်ဆင်းရဲနေသူများအပေါ် ကိုယ်ချင်းစာတတ်မှုတို့သည် သူ၏ အနာဂတ် သာယာဝပြောမှုနှင့် ဂုဏ်အသရေအတွက် လမ်းခင်းပေးခဲ့သည်။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသူများကို ပြောဆိုခဲ့သော ကြင်နာသည့်စကားတိုင်း၊ ဖိနှိပ်ခံရသူများကို သက်သာစေရန် ပြုလုပ်ခဲ့သော အပြုအမူတိုင်းနှင့် လိုအပ်နေသူများအား ပေးကပ်ခဲ့သော အလှူဒါနတိုင်းသည် မှန်ကန်သော စေတနာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာပါက ပေးလှူသူအတွက် ကောင်းချီးမင်္ဂလာများ ဖြစ်လာစေမည် ဖြစ်သည်။

ဘုရင်မင်းမြတ်၏ မုန့်ဖုတ်သမားချုပ်နှင့် ခွက်ကိုင်တော်အကြီးအကဲတို့သည် အပြစ်တစ်ခုခုကြောင့် ထောင်ထဲသို့ ပစ်ချခံခဲ့ရပြီး ယောသပ်၏ တာဝန်ယူမှုအောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ တစ်နေ့သော နံနက်ခင်းတွင် သူတို့သည် အလွန်ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေကြသည်ကို တွေ့ရှိရသဖြင့် သူသည် ကြင်နာစွာဖြင့် အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းခဲ့ရာ သူတို့တစ်ဦးစီတိုင်းတွင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော အိပ်မက်တစ်ခုစီ ရှိခဲ့ကြပြီး ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သိရှိလို၍ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြကြောင်း ပြန်လည်ပြောပြခဲ့ကြသည်။ “အနက်ဖော်ခြင်းအမှုသည် ဘုရားသခင်နှင့် ဆိုင်သည် မဟုတ်လော” ဟု ယောသပ်က ဆိုခဲ့ပြီး “ကျေးဇူးပြု၍ ငါ့အား ပြောပြကြပါ” ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။

သူတို့တစ်ဦးစီသည် မိမိတို့၏ အိပ်မက်များကို ပြောပြကြသောအခါ ယောသပ်သည် ၎င်းတို့၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ပြပေးခဲ့သည်။ သုံးရက်အတွင်းမှာ ခွက်ကိုင်တော်သည် မိမိ၏ ရာထူးကို ပြန်လည်ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး ဖာရောဘုရင်၏ လက်ထဲသို့ ရှေးနည်းတူ ဖလားကို ပေးအပ်ရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မုန့်ဖုတ်သမားချုပ်မှာမူ ဘုရင်မင်းမြတ်၏ အမိန့်ဖြင့် သေဒဏ်ပေးခြင်း ခံရမည် ဖြစ်သည်။ ဖြစ်ရပ်နှစ်ခုစတုံး ဟောကြားခဲ့သည့်အတိုင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့ကြသည်။

ဘုရင်မင်းမြတ်၏ ခွက်ကိုင်တော်သည် သူ၏အိပ်မက်အတွက် အားပေးနှစ်သိမ့်စေသော အနက်ဖော်ပေးမှုနှင့် ကြင်နာဂရုစိုက်မှု အများအပြားတို့အတွက် ယောသပ်ကို အလွန်ကျေးဇူးတင်ရှိကြောင်း ဖော်ပြခဲ့ဖူးသည်။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် ယောသပ်သည် မိမိ၏ မတရားဖမ်းဆီးခံရမှုကို ရည်ညွှန်းပြောဆိုရင်း သူ၏အမှုကိစ္စကို ဘုရင်မင်းမြတ်၏ ရှေ့မှောက်သို့ တင်ပြပေးရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။ “သင့်အတွက် အဆင်ပြေသည့်အခါ ကျေးဇူးပြု၍ ငါ့ကို သတိရပါ၊ ကျေးဇူးပြု၍ ငါ့ကို ကရုဏာပြုပါ၊ ဖာရောဘုရင်အား ငါ့အကြောင်းကို ပြောပြပေးပြီး ဤအိမ်ထဲမှ ထုတ်ပေးပါ။ အကြောင်းမူကား ငါသည် ဟီဘရူးလူမျိုးတို့၏ မြေမှ ခိုးယူခံခဲ့ရသည်ဖြစ်၍ ဤနေရာတွင်လည်း ထောင်ထဲသို့ ပစ်ချခံရလောက်အောင် မည်သည့်အမှုကိုမျှ မပြုခဲ့ပါ” ဟု သူက ဆိုခဲ့သည်။

ခွက်ကိုင်တော်အကြီးအကဲသည် ထိုအိပ်မက် အသေးစိတ်တိုင်း ပြည့်စုံလာသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသော်လည်း ဘုရင်မင်းမြတ်၏ နှစ်သက်မှုကို ပြန်လည်ရရှိသောအခါတွင် မိမိ၏ ကျေးဇူးရှင်ကို လုံးဝ မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။ နောက်ထပ် နှစ်နှစ်ကြာတိုင်အောင် ယောသပ်သည် အကျဉ်းသားတစ်ဦးအဖြစ် ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ သူ၏နှလုံးသားတွင် လင်းလက်လာခဲ့သော မျှော်လင့်ချက်သည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး အခြားသော ဆင်းရဲဒုက္ခများအားလုံးတွင် ကျေးဇူးကန်းခြင်း၏ ခါးသီးသော စူးရှမှုသည် ထပ်လောင်းရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သို့သော် ဘုရားသခင်၏ လက်တော်သည် အကျဉ်းထောင်တံခါးများကို ဖွင့်လှစ်ပေးတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အီဂျစ်ဘုရင်သည် တစ်ညတည်းပင် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုတည်းကိုသာ ညွှန်ပြနေသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး ကြီးမားသော ဘေးဥပဒ်ဆိုးကြီးတစ်ခုကို ကြိုတင်ဟောကြားနေသကဲ့သို့ ရှိသော အိပ်မက်နှစ်ခုကို မြင်မက်ခဲ့သည်။ ပညာရှိများနှင့် မှော်ဆရာများသည် မည်သည့်အနက်ကိုမျှ မဖော်ပြနိုင်ခဲ့ကြပေ။ ဘုရင်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် တိုးပွားလာခဲ့ပြီး ကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့သည် နန်းတော်တစ်ဝှမ်းလုံးတွင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ထိုသို့ အလုံးစုံ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြရခြင်းကြောင့် ခွက်ကိုင်တော်အကြီးအကဲသည် မိမိ၏ အိပ်မက်ကို ပြန်လည်သတိရလာခဲ့ပြီး ထိုနှင့်အတူ ယောသပ်ကို မေ့လျော့ခဲ့မိခြင်းအတွက် နောင်တရခြင်းနှင့်အတူ ယောသပ်ကိုပါ သတိရလာခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ အိပ်မက်နှင့် မုန့်ဖုတ်သမားချုပ်၏ အိပ်မက်တို့ကို ဟီဘရူး အကျဉ်းသားတစ်ဦးက မည်သို့ အနက်ဖော်ပြခဲ့ပုံနှင့် ဟောကိန်းသည် မည်သို့ ပြည့်စုံခဲ့ပုံတို့ကို ဘုရင်မင်းမြတ်ထံသို့ ချက်ချင်း တင်ပြခဲ့သည်။

ကျွန်တစ်ဦးနှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရခြင်းသည် ဖာရောဘုရင်အတွက် သိက္ခာကျစရာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ပူပန်နေမှုကို သက်သာရာရစေနိုင်မည်ဆိုလျှင် သူသည် အဆင်သင့် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ယောသပ်ကို ချက်ချင်းပင် ခေါ်ယူခဲ့ပြီး သူ၏ အကျဉ်းဝတ်စုံများကို ချွတ်ကာ ဘုရင်မင်းမြတ်ထံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

“ထိုအခါ ဖာရောဘုရင်က၊ ငါသည် အိပ်မက်တစ်ခုကို မြင်မက်၏။ ၎င်းကို အနက်ဖော်နိုင်သောသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပါ။ သို့သော် သင်သည် အိပ်မက်ကို နားလည်၍ အနက်ဖော်နိုင်သည်ဟု ငါကြားရ၏ဟု ယောသပ်အား မိန့်တော်မူ၏။ ယောသပ်ကလည်း ဖာရောဘုရင်အား၊ အကျွန်ုပ်၌ မဆိုင်ပါ။ ဘုရားသခင်သာလျှင် ဖာရောဘုရင်အား ချမ်းသာခြင်း အဖြေကို ပေးတော်မူမည်ဟု ပြန်ကြားလျှောက်ဆိုလေ၏။” ယောသပ်သည် မိမိကိုယ်တိုင်တွင် သာလွန်သော ဉာဏ်ပညာရှိသည်ဟူသော ဂုဏ်ကို နှိမ့်ချစွာဖြင့် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင် တစ်ပါးတည်းသာလျှင် ဤလျှို့ဝှက်ချက်များကို ရှင်းပြနိုင်ပေသည်။

ထို့နောက် ဖာရောဘုရင်သည် မိမိ၏ အိပ်မက်များကို ဆက်လက်ပြောပြခဲ့သည်မှာ— “မြစ်ထဲမှ အဆီထူ၍ အသွင်လှသော နွားမခုနစ်ကောင် တက်လာကြသည်ကို ငါမြင်၏။ ၎င်းတို့သည် မြက်ခင်းထဲတွင် စားကျက်ရှာစားကြ၏။ ထို့နောက်တွင် အခြားသော နွားမခုနစ်ကောင်သည် ၎င်းတို့၏နောက်မှ တက်လာကြပြန်၏။ ၎င်းတို့သည် ဆင်းရဲနွမ်းပါး၍ အသွင်အလွန်ဆိုးရွားကာ အဆီမရှိကြပေ။ အီဂျစ်ပြည်တစ်ဝှမ်းလုံးတွင် ဆိုးရွားခြင်း၌ ဤကဲ့သို့သော နွားမျိုးကို ငါ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖော်ပေ။ ထိုဆင်းရဲ၍ အသွင်ဆိုးရွားသော နွားများသည် ပထမ အဆီထူသော နွားမခုနစ်ကောင်ကို စားပစ်ကြ၏။ ၎င်းတို့သည် စားပြီးကြသော်လည်း စားခဲ့ကြသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြရပေ။ အကြောင်းမူကား ၎င်းတို့သည် အစကဲ့သို့ပင် အသွင်ဆိုးရွားလျက် ရှိနေကြဆဲ ဖြစ်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် ငါသည် နိုးလာခဲ့၏။ ထို့နောက်တွင် ငါ၏အိပ်မက်ထဲ၌ မြင်သည်ကား အခက်တစ်ခုတည်းတွင် အနှံပြည့်စုံ၍ ကောင်းမွန်သော အနှံခုနစ်ခု ပေါက်လာကြ၏။ ထို့နောက်တွင် ခြောက်သွေ့၍ ပါးလွှာကာ အရှေ့လေဖြင့် လောင်ကျွမ်းခံရသော အနှံခုနစ်ခုသည် ၎င်းတို့၏နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာကြပြန်၏။ ပါးလွှာသော အနှံများသည် ကောင်းမွန်သော အနှံခုနစ်ခုကို မျိုချပစ်ကြ၏။ ဤအကြောင်းအရာကို မှော်ဆရာတို့အား ငါပြောပြခဲ့သော်လည်း ငါ့အား ဖော်ပြနိုင်သောသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ပါ” ဟု ဆိုလေသည်။

ဖာရောဘုရင်၏ အိပ်မက်ကို အနက်ဖော်ခြင်း

ယောသပ်က “ဘုရားသခင်သည် မိမိပြုလုတ္တံ့သောအမှုကို ဖာရောဘုရင်အား ပြတော်မူပြီ” ဟု ဆိုလေ၏။ ကြီးစွာသော သာယာဝပြောသည့် နှစ်ပေါင်း ခုနစ်နှစ် ရှိလိမ့်မည်။ လယ်ကွင်းများနှင့် ဥယျာဉ်များသည် ရှေးကာလကထက် ပိုမိုပေါများစွာ သီးပွင့်ထွက်လာကြမည်။ ထိုကာလ၏နောက်တွင် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးသော နှစ်ပေါင်း ခုနစ်နှစ် ဆက်လက်ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။ “ထိုနောက်မှ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးခြင်း ဖြစ်လတ္တံ့သည်ဖြစ်၍, ရှေ့၌ဖြစ်သော ပေါများခြင်းကို ပြည်ထဲ၌ မမှတ်မိရ။ ထိုငတ်မွတ်ခေါင်းပါးခြင်းသည် အလွန်ဆိုးရွားလိမ့်မည်။ သို့ဖြစ်၍ ယခုအခါတွင် ဖာရောဘုရင်သည် ဉာဏ်ပညာနှင့် သတိတရားရှိသော လူတစ်ဦးကို ရှာဖွေပြီး အီဂျစ်ပြည်ကို အုပ်စိုးစေပါ။ ဖာရောဘုရင်သည် ဤသို့ပြု၍ ပြည်တော်တွင် အရာရှိများကို ခန့်အပ်ကာ ပေါများသော နှစ်ပေါင်း ခုနစ်နှစ်အတွင်း၌ အီဂျစ်ပြည်၏ ပဉ္စမပုံတစ်ပုံကို သိမ်းဆည်းထားပါစေ။ လာလတ္တံ့သော ထိုကောင်းမွန်သည့် နှစ်များအတွင်း အစားအစာအားလုံးကို စုဆောင်းသိမ်းဆည်းစေပြီး ဖာရောဘုရင်၏ လက်အောက်တွင် ကောက်နှံများကို သိုလှောင်ထားကာ မြို့များတွင် အစားအစာများကို ထိန်းသိမ်းထားပါစေ။ ထိုစားစရာများသည် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးသော နှစ်ပေါင်း ခုနစ်နှစ်အတွက် ပြည်တော်၏ သိုလှောင်စာ ဖြစ်စေရမည်” ဟု ဆက်လက်ပြောဆိုခဲ့သည်။

အနက်ဖော်ပေးမှုသည် သဘာဝကျပြီး တသမတ်တည်း ရှိနေသည်။ ၎င်းက အကြံပြုထားသော မူဝါဒမှာလည်း ခိုင်မာပြီး လိမ္မာပါးနပ်လှပေသည်။ သို့သော် ဤအစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် မည်သူ့အား အပ်နှံရမည်နည်း။ ဤရွေးချယ်မှု၏ ဉာဏ်ပညာအပေါ်တွင် နိုင်ငံတော်၏ တည်တံ့ခိုင်မြဲမှုသည် တည်မှီနေပေသည်။

ခဏတာမျှ ထိုရာထူးခန့်အပ်မည့် ကိစ္စကို စဉ်းစားဆင်ခြင်နေခဲ့ကြသည်။ ခွက်ကိုင်တော်အကြီးအကဲမှတစ်ဆင့် ဘုရင်မင်းမြတ်သည် အကျဉ်းထောင်ကို စီမံခန့်ခွဲရာတွင် ယောသပ်ပြသခဲ့သော ဉာဏ်ပညာနှင့် သတိတရားတို့ကို သိရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ စွမ်းဆောင်ရည်များကို ထူးကဲစွာ ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်းမှာ ထင်ရှားပေသည်။ နိုင်ငံတော်တစ်ဝှမ်းလုံးတွင် နိုင်ငံတော်ကို ခြိမ်းခြောက်နေသော အန္တရာယ်နှင့် ၎င်းကိုရင်ဆိုင်ရန် လိုအပ်သော ပြင်ဆင်မှုများကို ထောက်ပြနိုင်စွမ်းရှိသည့် ဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံသော တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ ယောသပ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော အကျပ်အတည်းမျိုးတွင် နိုင်ငံတော်၏ အရေးကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်ရန်အတွက် ဘုရင်၏ နိုင်ငံတော်အရာရှိများထဲတွင် အရည်အချင်း အပြည့်အဝရှိသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။ ဘုရင်က မိမိ၏ အတိုင်ပင်ခံပုဂ္ဂိုလ်များအား “ဤကဲ့သို့သောသူ၊ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်နှင့် ပြည့်စုံသောသူကို ငါတို့တွေ့နိုင်မည်လော” ဟု ဆိုခဲ့လေသည်။

အကျဉ်းသားမှသည် ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ်သို့

ယောသပ်ထံသို့ “ဘုရားသခင်သည် ဤအရာအားလုံးကို သင့်အား ဖော်ပြတော်မူခဲ့ပြီဖြစ်၍ သင်ကဲ့သို့ ဉာဏ်ပညာနှင့် သတိတရားရှိသောသူ မရှိပါ။ သင်သည် ငါ့အိမ်ကို အုပ်စိုးရမည်ဖြစ်ပြီး ငါ့လူမျိုးအားလုံးသည် သင့်စကားအတိုင်း အမိန့်နာခံကြလိမ့်မည်။ ပလ္လင်တော်ပေါ်တွင်သာလျှင် ငါသည် သင့်ထက် ကြီးမြတ်လိမ့်မည်” ဟု အံ့ဖွယ်သတင်းကို ကြေညာခဲ့သည်။ “ဖာရောဘုရင်သည် မိမိလက်မှ လက်စွပ်ကိုချွတ်၍ ယောသပ်၏လက်၌ စွပ်ပေးလေ၏။ ပိတ်ချောဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ပေးပြီး လည်ပတ်တွင် ရွှေဆွဲကြိုးကို ဆွဲပေးကာ မိမိပိုင်ဆိုင်သည့် ဒုတိယမြောက် ရထားပေါ်တွင် တင်၍စီးစေ၏။ သူတို့ကလည်း သူ၏ရှေ့မှ ‘ဒူးထောက်ကြလော့’ ဟု ကြွေးကြော်ခဲ့ကြသည်။”

အကျဉ်းထောင်မှနေ၍ ယောသပ်သည် အီဂျစ်ပြည်တစ်ဝှမ်းလုံးကို အုပ်စိုးသော အရှင်သခင်အဖြစ်သို့ မြှင့်တင်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီး ဤရာထူးသည် မြင့်မားသော ဂုဏ်အသရေရှိသော်လည်း အန္တရာယ်များနှင့် ဝန်းရံနေသော ရာထူးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ မည်သူမျှ အန္တရာယ်ကင်းကင်းဖြင့် မြင့်မားသော တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်တည်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ မုန်တိုင်းသည် တောင်ကြားရှိ ပုံမှန်ပန်းကလေးကို ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ ချန်ထားခဲ့သော်လည်း တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ ခမ်းနားသော သစ်ပင်ကြီးကိုမူ အမြစ်ပါမကျန် လှဲချပစ်တတ်ပေသည်။ ထို့အတူပင် နှိမ့်ချသောဘဝတွင် မိမိတို့၏ သမာဓိရှိမှုကို ထိန်းသိမ်းခဲ့ကြသောသူများသည် လောကီအောင်မြင်မှုနှင့် ဂုဏ်အသရေတို့၏ စုံစမ်းသွေးဆောင်မှုများကြောင့် အောက်သို့ ဆွဲချခံရနိုင်ကြပေသည်။ သို့သော် ယောသပ်၏ ရုပ်သွင်စရိုက်သည် ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် သာယာဝပြောမှု နှစ်ခုစလုံး၏ စာမေးပွဲကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။ သူသည် လူမျိုးခြားပြည်တွင် တိုင်းတစ်ပါးသား ဖြစ်နေပြီး ဆွေမျိုးသားချင်းများနှင့် ကွဲကွာနေခဲ့ရသော်လည်း ဘုရားသခင်၏ လက်တော်သည် မိမိ၏ခြေလှမ်းများကို လမ်းပြခဲ့ကြောင်း အပြည့်အဝ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်ကို အမြဲတမ်း မှီခိုအားထားလျက် သူသည် မိမိ၏ရာထူး တာဝန်များကို သစ္စာရှိစွာ ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ အီဂျစ်ဘုရင်နှင့် မင်းဧကရာဇ်တို့၏ အာရုံစိုက်မှုသည် စစ်မှန်သော ဘုရားသခင်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ယေဟောဝါကို ကိုးကွယ်သူတို့တွင် ထင်ရှားသော အခြေခံမူများကို သူတို့ လေးစားတတ်လာခဲ့ကြသည်။

ငယ်စဉ်အခါက ယောသပ်သည် ကိုယ်တိုင်နှစ်သက်ရာထက် တာဝန်ဝတ္တရားကိုသာ ပိုမိုဦးစားပေးခဲ့ပြီး ထိုလူငယ်လေး၏ သမာဓိရှိမှု၊ ရိုးရှင်းသော ယုံကြည်ကိုးစားမှုနှင့် မြင့်မြတ်သော သဘာဝတို့သည် လူကြီးဘဝ၏ လုပ်ရပ်များတွင် အသီးအပွင့်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျွန်ုပ်တို့ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ရင်ဆိုင်ကြုံတွေ့နေရသော အမျိုးမျိုးသော အခြေအနေများသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ သစ္စာရှိမှုကို စစ်ဆေးရန်နှင့် ပိုမိုကြီးမားသော တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်နိုင်ရန်အတွက် ကျွန်ုပ်တို့ကို အရည်အချင်းပြည့်မီစေရန် ရည်ရွယ်၍ ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အခြေခံမူများကို တင်းကျပ်စွာ လိုက်နာခြင်းအားဖြင့် စိတ်သည် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒတို့ထက် တာဝန်ဝတ္တရား၏ တောင်းဆိုချက်များကို ပိုမိုဦးစားပေးရန် အကျင့်ပါလာတတ်သည်။ ဤသို့ လေ့ကျင့်ပေးထားသော စိတ်များသည် လေတိုက်ရာပါသွားသည့် ကျူပင်ကဲ့သို့ မှန်ခြင်းနှင့် မှားခြင်းကြားတွင် တုန်ယင်ဝဲလည်နေခြင်း မရှိကြပေ။ အသေးအဖွဲကိစ္စများတွင် သစ္စာရှိခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် ပိုမိုကြီးမားသော ကိစ္စရပ်များတွင် သစ္စာရှိရန်အတွက် ခွန်အားကို ရရှိလာကြပေသည်။

ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သော ကိုယ်ကျင့်တရားသည် ኦဖိရ်ရွှေထက် ပိုမိုတန်ဖိုးကြီးမားပေသည်။ ၎င်းမရှိဘဲ မည်သူမျှ ဂုဏ်ပြုခံရသော အမြင့်ဆုံးနေရာသို့ တက်လှမ်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ မြင့်မြတ်သော ကိုယ်ကျင့်တရားကို တည်ဆောက်ခြင်းသည် တစ်သက်တာလုံး လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ဘုရားသခင်သည် အခွင့်အလမ်းများကို ပေးသော်လည်း အောင်မြင်မှုသည် ၎င်းတို့အား အသုံးပြုပုံပေါ်တွင်သာ မူတည်နေပေသည်။