အခန်း ၂၆— ဣသရေလလူမျိုးများ အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်း

 

ဤအခန်းသည် ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၅:၂၂-၂၇၊ ၁၆ မှ ၁၈ ကို အခြေခံထားသည်။

ပင်လယ်နီမှစ၍ ဣသရေလလူအုပ်ကြီးသည် မိုးတိမ်တိုင်၏ လမ်းပြမှုအောက်တွင် မိတို့၏ခရီးကို တစ်ဖန် ပြန်လည်စတင်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် လွတ်မြောက်ခြင်းကို သိရှိခံစားရသဖြင့် ဝမ်းမြောက်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြပြီး၊ မကျေနပ်ချက်ဟူသမျှ အတွေးအားလုံးသည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သုံးရက်တိုင်တိုင် ခရီးနှင်ခဲ့ကြစဉ်တွင် ရေကို လုံးဝမတွေ့ခဲ့ကြပေ။ မိမိတို့နှင့်အတူ ယူဆောင်လာခဲ့သော ရေအသုံးအဆောင်များလည်း ကုန်ခန်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နေလောင်ထားသော မြေပြန့်လွင်ပြင်များကို ပင်ပန်းစွာ ဖြတ်သန်းလာကြစဉ်အတွင်း ၎င်းတို့၏ ပူလောင်သော ရေငတ်ခြင်းကို ငြိမ်းသတ်ပေးမည့် မည်သည့်အရာမျှ မရှိတော့ပေ။ ဤဒေသကို ကောင်းစွာသိကျွမ်းသော မိုးရှေသည် အခြားသူများ မသိကြသည့် အရာကို သိထားခဲ့သည်— ရေထွက်ပေါက်များကို တွေ့ရှိရသည့် မာရအရပ်တွင် ရေသည် အသုံးမပြုနိုင်အောင် ရှိနေပေသည်။ သူသည် စိတ်ပျက်အားငယ်သော နှလုံးသားဖြင့် “ရေ! ရေ!” ဟူသော ဝမ်းမြောက်သော အော်သံသည် တန်းစီလျက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်ကို ကြားခဲ့ရသည်။ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးငယ်များသည် ဝမ်းမြောက်စွာ အပြေးအလွှား ရေပူဖောင်းဆီသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသော်လည်း၊ ကြည့်ပါ။ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်သော အော်သံကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်— ရေသည် ခါးနေခဲ့လေပြီ။

သူတို့၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွင် ထိုဆန်းကြယ်သော မိုးတိမ်ထဲရှိ ဘုရားသခင်၏ တည်ရှိတော်မူခြင်းသည် သူတို့အားသာမက မိမိကိုပါ လမ်းပြနေခဲ့သည်ကို မေ့လျော့လျက် မိုးရှေကို အပြစ်တင်ကြ၏။ မိုးရှေသည် သူတို့ မေ့လျော့ခဲ့သည်ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်— သူသည် အကူအညီအတွက် ဘုရားသခင်ထံသို့ စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ “ထာဝရဘုရားသည် သူ့အား သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ပြသတော်မူ၏။ ရေထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သောအခါ ရေတို့သည် ချိုလာကြ၏။” ဤနေရာတွင် ဣသရေလလူတို့အား ဤကတိတော်ကို ပေးခဲ့သည်- “သင်သည် သင်၏ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား၏ စကားကို တိုက်တွန်းစွာ နားထောင်၍၊ ကိုယ်တော်ရှေ့၌ မှန်ကန်သော အမှုကိုပြုလျက်၊ ပညတ်တော်တို့ကို နားထောင်၍၊ စီရင်ချက် အားလုံးကို စောင့်ရှောက်ပါက၊ အီဂျစ်လူတို့အပေါ်သို့ ငါတင်ခဲ့သော ရောဂါဆိုးများကို သင့်အပေါ်သို့ တစ်စုံတစ်ရာ မတင်ဘဲနေမည်။ အကြောင်းမူကား၊ ငါသည် သင့်ကို ကုသပေးသော ထာဝရဘုရား ဖြစ်၏။”

မာရအရပ်မှနေ၍ လူတို့သည် “ရေတွင်း တစ်ဆယ့်နှစ်တွင်း” ကို တွေ့ရှိရသည့် ဧလင်အရပ်သို့ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာတွင် ၎င်းတို့သည် ရက်ပေါင်းများစွာ ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

အီဂျစ်ပြည်မှ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ တစ်လတိတိ ရှိပြီဖြစ်ရာ၊ ၎င်းတို့၏ စားနပ်ရိက္ခာ သိုလှောင်မှုမှာ ကုန်ခါနီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဤမျှများပြားလှသော လူအုပ်ကြီးအတွက် အစားအစာကို မည်သို့ ထောက်ပံ့ပေးမည်နည်း။ အထူးသဖြင့် လူတို့၏ အုပ်ချုပ်သူများနှင့် လူကြီးများသည်ပင်လျှင် ဘုရားသခင် ခန့်အပ်ထားသော ခေါင်းဆောင်များကို ညည်းညူရာတွင် ပါဝင်လာကြသည်- “ငါတို့သည် အီဂျစ်ပြည်တွင် အသားအိုးများနားမှာ ထိုင်၍ အမဝအောင် မုန့်ကို စားရစဉ်အခါက ထာဝရဘုရား၏ လက်ဖြင့် သေခဲ့ကြလျှင် သာ၍ကောင်းပေစွ။ အကြောင်းမူကား၊ ဤလူအုပ်ကြီး အားလုံးကို တောမှာသေစေရန် ဤကန္တာရထဲသို့ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့ပြီတကား။”

၎င်းတို့သည် ထိုအချိန်အထိ အငတ်ဘေးကို မခံစားရသေးပေ။ သို့သော် အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်နေကြသည်။ ၎င်းတို့၏ စိတ်ကူးထဲတွင် ကလေးငယ်များ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေကြသည်ကို မြင်ယောင်နေကြသည်။ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့၏ ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်တော်မူသော ကိုယ်တော်ထံသို့ စိတ်နှလုံးလှည့်လာစေရန်အတွက် အခက်အခဲများ ခြံရံလာစေရန်နှင့် စားနပ်ရိက္ခာ ထောက်ပံ့မှုများ ပြတ်တောက်သွားစေရန် ခွင့်ပြုတော်မူခဲ့သည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့၏ လိုအပ်ချက်တွင် ကိုယ်တော်ကို တောင်းခံကြမည်ဆိုလျှင်၊ ကိုယ်တော်သည် ၎င်းတို့အား မိမိ၏မေတ္တာနှင့် ဂရုစိုက်မှု လက္ခဏာများကို ဆက်လက် ပေးသနားတော်မူမည် ဖြစ်သည်။ မိမိတို့ဖြစ်စေ၊ မိမိတို့၏ ကလေးငယ်များဖြစ်စေ အငတ်ဘေးဖြင့် သေဆုံးရနိုင်သည်ဟု ကြိုတင်တွေးတောခြင်းသည် ၎င်းတို့ဘက်မှ အပြစ်ရှိသော မယုံကြည်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့အနေဖြင့် အခက်အခဲများကို ရင်ဆိုင်ကြုံတွေ့ရန်နှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို သည်းခံခံရပ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။ ဘုရားသခင်သည် ၎င်းတို့ကို ယုတ်ညံ့သော အနေအထားမှနေ၍ လူမျိုးတို့တွင် ဂုဏ်ပြုဖွယ်ရာ နေရာကို ရယူစေရန်နှင့် သန့်ရှင်းသော တာဝန်ဝတ္တရားများကို လက်ခံရရှိစေရန်အတွက် ခေါ်ဆောင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့အတွက် ကိုယ်တော် ပြုလုပ်ပေးခဲ့သမျှသော အမှုအရာ အားလုံးကို ထောက်ရှု၍ ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်း ရှိခဲ့ကြမည်ဆိုလျှင်၊ အဆင်မပြေမှုများ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခများနှင့် အမှန်တကယ် ခံစားရသည့် ဒုက္ခများကိုပင် ဝမ်းမြောက်စွာ သည်းခံခဲ့ကြလိမ့်မည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ကျွန်ဘဝမှ ကယ်တင်ခြင်းတွင် ထင်ရှားစေခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်နှင့် တန်ခိုးတော်ကို မေ့လျော့ခဲ့ကြသည်။ ဖျက်ဆီးသောကောင်းကင်တမန်သည် အီဂျစ်ပြည်၏ သားရင်ခွင်ရင်း အားလုံးကို ကွပ်မျက်သောအခါ ၎င်းတို့၏ ကလေးငယ်များ မည်သို့ ကယ်တင်ခံခဲ့ရသည်ကို မေ့လျော့ခဲ့ကြသည်။ ပင်လယ်နီ၌ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော် ကြီးမားစွာ ထင်ရှားခဲ့မှုကို မေ့လျော့ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့နောက်မှ လိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော ရန်သူများသည် ပင်လယ်ရေထဲတွင် နစ်မြုပ်ပျက်စီးခဲ့ရသည်ကို မေ့လျော့ခဲ့ကြသည်။

“ဘုရားသခင်သည် ငါတို့အတွက် ကြီးမြတ်သောအမှုတို့ကို ပြုတော်မူပြီ။ ငါတို့သည် ကျွန်များဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း ကိုယ်တော်သည် ငါတို့အား လူမျိုးကြီးတစ်မျိုး ဖြစ်စေတော်မူနေသည်” ဟု ပြောဆိုမည့်အစား၊ ၎င်းတို့သည် ခရီးလမ်း၏ ကြမ်းတမ်းမှုကို ပြောဆိုကြပြီး ပင်ပန်းလှသော ခရီးစဉ်သည် မည်သည့်အခါတွင် ပြီးဆုံးမည်ကို တွေးတော ညည်းညူခဲ့ကြသည်။

ဘုရားသခင်သည် ဤခေတ်ကာလရှိ မိမိ၏လူမျိုးတို့အား ရှေးခေတ် ဣသရေလလူတို့ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော စုံစမ်းနှောင့်ယှက်မှုများကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်စေလိုတော်မူသည်၊ သို့မှသာ ၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ ခါနာန်ပြည်အတွက် ပြင်ဆင်ရာတွင် ဆုံးမသွန်သင်ခြင်းကို ခံယူနိုင်ကြမည် ဖြစ်သည်။ လူအများစုသည် ဣသရေလလူတို့ကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုကြပြီး ၎င်းတို့၏ မယုံကြည်ခြင်းအတွက် အံ့ဩကြကာ၊ မိမိတို့ကိုယ်တိုင်မူ ဤမျှ ကျေးဇူးကန်းလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ခံစားရကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် အသေးအမွှား စုံစမ်းမှုများဖြင့်ပင် စစ်ဆေးခံရသည့်အခါ ရှေးခေတ် ဣသရေလလူတို့ထက် ပိုမိုသော ယုံကြည်ခြင်း သို့မဟုတ် သည်းခံခြင်းကို မပြသကြပေ။ ဘုရားသခင်သည် မိမိတို့ကို စင်ကြယ်စေရန် ရွေးချယ်တော်မူသော လုပ်ငန်းစဉ်အတွက် ၎င်းတို့သည် ညည်းညူတတ်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ လက်ရှိ လိုအပ်ချက်များ ပြည့်စုံနေသော်လည်း၊ များစွာသောသူတို့သည် ဆင်းရဲမွဲတေမှု ကျရောက်လာပြီး မိမိတို့၏ ကလေးငယ်များ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရမည်ကို စိုးရိမ်ပူပန်မှုဖြင့် အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။ အတားအဆီးများသည် ဘုရားသခင်ထံမှ အကူအညီကို ရှာဖွေစေမည့်အစား၊ မငြိမ်မသက်ခြင်းနှင့် ညည်းညူခြင်းတို့ကို နိုးထစေသောကြောင့် ၎င်းတို့ကို ကိုယ်တော်ထံမှ ကွာဝေးသွားစေသည်။

ကျွန်ုပ်တို့သည် အဘယ်ကြောင့် ကျေးဇူးကန်း၍ သံသယဝင်ကြရမည်နည်း။ ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ မိတ်ဆွေဖြစ်တော်မူ၏။ ကောင်းကင်ဘုံ တစ်ခုလုံးသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ သုခချမ်းသာအတွက် စိတ်ဝင်စားလျက် ရှိကြသည်။ စိုးရိမ်ခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို ဝမ်းနည်းစေတတ်၏။ မိမိ၏လူမျိုးတို့သည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် လေးလံစွာ ဖိစီးခံနေရခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော် မဟုတ်ပေ။

ကျွန်ုပ်တို့၏ အရှင်သခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ လမ်းခရီးတွင် အန္တရာယ် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဟု မိန့်တော်မူသည်မဟုတ်၊ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အား ဘယ်သောအခါမျှ မပျက်မယွင်းသော ခိုလှုံရာဆီသို့ ညွှန်ပြတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြင့် လေးလံသူများကို ဖိတ်ခေါ်တော်မူသည်— “ပင်ပန်း၍ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြင့် လေးလံသောသူ အပ်ပ်သမျှတို့၊ ငါ့ထံသို့ လာကြလော့။ ငါသည် သင်တို့ကို ချမ်းသာပေးမည်။” သင်သည် သင်၏လည်ပင်းပေါ်တွင် တင်ထားသော စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းနှင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး၏ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ဖယ်ရှားပစ်လော့၊ “ငါ၏ထမ်းဘိုးကို သင်တို့အပေါ်၌ တင်၍ ငါ့ထံမှ သင်ယူကြလော့။ အကြောင်းမူကား၊ ငါသည် စိတ်နှလုံး နူးညံ့သိမ်မွေ့၍ နှိမ့်ချသောသူ ဖြစ်၏။ သို့ပြုလျှင် သင်တို့၏ ဝိညာဉ်သည် ချမ်းသာကို တွေ့လိမ့်မည်” (မဿဲကျမ်း ၁၁:၂၈၊ ၂၉)။ ညည်းညူခြင်းနှင့် အပြစ်တင်ခြင်းတို့အစား၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်နှလုံး၏ စကားမှာ — “ငါ့ဝိညာဉ်၊ ထာဝရဘုရားကို ကောင်းကြီးပေးလော့၊ ကိုယ်တော် ပြုတော်မူသော ကျေးဇူးအပေါင်းတို့ကို မေ့လျော့ခြင်းမရှိနှင့်” ဟု ဖြစ်သင့်ပေသည် (ဆာလံကျမ်း ၁၀၃:၂)။

ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလလူတို့၏ လိုအပ်ချက်များကို သိမှတ်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် ၎င်းတို့၏ ခေါင်းဆောင်အား — “ငါသည် သင်တို့အတွက် ကောင်းကင်မှ မုန့်ကို မိုးရွာစေမည်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ နေ့စဉ်ရိက္ခာကို စုဆောင်းရန်၊ သို့သော် သန့်ရှင်းသော နေ့ဖြစ်သော ဥပုသ်နေ့ကို စောင့်ရှောက်နိုင်ရန်အတွက် ဆဋ္ဌမမြောက်နေ့တွင် နှစ်ဆ စုဆောင်းရန်အတွက် ညွှန်ကြားချက်များကို ပေးထားခဲ့သည်။

မိုးရှေသည် ပရိသတ်အား ၎င်းတို့၏ လိုအပ်ချက်များ ပြည့်စုံလိမ့်မည်ဟု အာမခံခဲ့သည်။ “ထာဝရဘုရားသည် ညဉ့်အချိန်၌ စားစရာအသားကိုလည်းကောင်း၊ နံနက်အချိန်၌ ဝစွာစားရမည့် မုန့်ကိုလည်းကောင်း ပေးတော်မူမည်” ဟု ဆို၏။ ထို့နောက် သူက ဤသို့ ထပ်လောင်းပြောကြားခဲ့သည်— “ငါတို့သည် အဘယ်သူနည်း။ သင်တို့ ညည်းညူခြင်းသည် ငါတို့ကို ဆန့်ကျင်ခြင်း မဟုတ်၊ ထာဝရဘုရားကို ဆန့်ကျင်ခြင်း ဖြစ်၏။” ၎င်းတို့သည် မိုးရှေသာမက၊ အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသခင်သည်သာလျှင် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ကြောင်းကို သင်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

ညနေပိုင်းတွင် တပ်စခန်းသည် တစ်ခုလုံးကို ထောက်ပံ့ရန် လုံလောက်သော များပြားလှသည့် ငုံးသိုက်ကြီးများဖြင့် ခြံရံခံခဲ့ရသည်။ မနက်ပိုင်းတွင် မြေပေါ်၌ — “ coriander ဇီယာစေ့ကဲ့သို့၊ ဖြူသော၊ အဝိုင်းသေးသေး အရာတစ်ခု” ကျရောက်နေခဲ့သည်။ လူတို့က ၎င်းကို “မန္နာ” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ကြသည်။ မိုးရှေက “ဤအရာသည် ထာဝရဘုရားသည် သင်တို့စားစေရန် ပေးတော်မူသော မုန့်ဖြစ်၏” ဟု ဆို၏။ လူတို့သည် အားလုံးအတွက် ပေါများကြွယ်ဝစွာ ရရှိကြသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် “ကြိတ်ဆုံဖြင့် ကြိတ်ကြ၏၊ သို့မဟုတ် ငရုတ်ကျည်ပွေ့ဖြင့် ထောင်းကြ၏၊ ဒယ်အိုးဖြင့် ဖုတ်ကြ၏၊ မုန့်လုံးများကို ပြုလုပ်ကြ၏။” “အရသာမှာ ပျားရည်နှင့် ပြုလုပ်ထားသော မုန့်ချိုချဉ်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏” (တောလည်ရာကျမ်း ၁၁:၈၊ ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၆:၃၁)။

လူတစ်ဦးချင်းစီအတွက် နေ့စဉ် ဩမေတစ်ယူနစ်စီ စုဆောင်းရန်နှင့် နံနက်အထိ မထားရရန် ညွှန်ကြားခဲ့ကြသည်။ တစ်နေ့တာအတွက် လိုအပ်သော အသုံးအဆောင်ကို နံနက်ပိုင်းတွင် စုဆောင်းရမည်၊ အကြောင်းမူကား မြေပေါ်တွင် ကျန်ရစ်သမျှသော အရာအားလုံးသည် နေရောင်ခြည်ကြောင့် အရည်ပျော်သွားသောကြောင့် ဖြစ်၏။ “အများကြီး စုဆောင်းသောသူ၌ ပိုလျှံခြင်းမရှိ၊ အနည်းငယ် စုဆောင်းသောသူ၌ ချို့တဲ့ခြင်းမရှိပေ။”

ဥပုသ်နေ့ကို မည်သို့ ရိုသေလေးစားခဲ့ကြသနည်း

ဆဋ္ဌမမြောက်နေ့တွင် လူတို့သည် တစ်ဦးချင်းစီအတွက် ဩမေနှစ်ယူနစ်စီကို စုဆောင်းခဲ့ကြသည်။ အုပ်ချုပ်သူများသည် ပြုလုပ်ခဲ့သမျှကို မိုးရှေအား အမြန်အကြောင်းကြားခဲ့ကြသည်။ သူ၏အဖြေမှာ- “ဤအရာကား ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသောအရာ ပေတည်း၊ နက်ဖြန်နေ့သည် ထာဝရဘုရား၏ သန့်ရှင်းသော ဥပုသ်နေ့၊ အနားယူသောနေ့ ဖြစ်၏။ ယနေ့ သင်တို့ ဖုတ်လိုသည်များကို ဖုတ်ကြလော့၊ ပြုတ်လိုသည်များကို ပြုတ်ကြလော့၊ ပိုလျှံသမျှကို နက်ဖြန်တိုင်အောင် သိမ်းဆည်းထားကြလော့” ဟု ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့သည် ထိုနည်းအတိုင်း ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး၊ ၎င်းသည် ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ တည်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ မိုးရှေကလည်း “ယနေ့ ၎င်းကို စားကြလော့၊ အကြောင်းမူကား ယနေ့သည် ထာဝရဘုရား၏ ဥပုသ်နေ့ဖြစ်၏။ ယနေ့ သင်တို့သည် ၎င်းကို လယ်ပြင်၌ တွေ့ရမည်မဟုတ်။ ခြောက်ရက်တိုင်တိုင် စုဆောင်းရမည်၊ သို့သော် သတ္တမမြောက်နေ့ဖြစ်သော ဥပုသ်နေ့၌မူ အဘယ်အရာမျှ ရှိမည်မဟုတ်” ဟု ဆို၏။

ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ သန့်ရှင်းသောနေ့ကို ဣသရေလလူတို့၏ အချိန်ကဲ့သို့ပင် ယခုအခါ၌လည်း တူညီသော သန့်ရှင်းခြင်းဖြင့် စောင့်ရှောက်ရန် တောင်းဆိုတော်မူ၏။ ဥပုသ်နေ့၏ အချိန်နာရီများအတွက် အရာရာတိုင်း အသင့်ဖြစ်နေစေရန်အလို့ငှာ ဥပုသ်နေ့၏ အကြိုနေ့ကို ပြင်ဆင်သည့်နေ့အဖြစ် ပြုလုပ်သင့်ပေသည်။ မည်သည့်အခြေအနေတွင်မဆို မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းများကို သန့်ရှင်းသော အချိန်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခွင့် မပြုသင့်ပေ။ လူနာများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ဘုရားသခင် ညွှန်ကြားထား၏၊ ၎င်းတို့ကို သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေရန် လိုအပ်သော အလုပ်သည် ကရုဏာအလုပ်ဖြစ်ပြီး ဥပုသ်နေ့ကို ချိုးဖောက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် မလိုအပ်သော အလုပ်ဟူသမျှကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ ဥပုသ်နေ့ စတင်သည်အထိ လစ်ဟင်းခဲ့သော အလုပ်သည် ဥပုသ်နေ့ ကုန်ဆုံးသည်အထိ မလုပ်ဘဲ ဆက်လက်ထားရှိရမည်။

ဣသရေလလူတို့သည် ဥပုသ်နေ့၏ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်မှုကို ၎င်းတို့၏ စိတ်နှလုံးတွင် စွဲထင်စေရန်အတွက် အံ့ဖွယ်အမှုသုံးပါးကို တွေ့ကြုံခဲ့ကြရသည်— ဆဋ္ဌမမြောက်နေ့တွင် မန္နာနှစ်ဆ ကျဆင်းခဲ့ပြီး၊ သတ္တမမြောက်နေ့တွင် လုံးဝမကျရောက်ခဲ့ဘဲ၊ ဥပုသ်နေ့အတွက် လိုအပ်သော အပိုင်းသည် စင်ကြယ်စွာ အလွန်မွှေးကြိုင်လျက် တည်ရှိနေခဲ့သည်။

စင်ိုင်းတောင်ပေါ်တွင် ပညတ်ချက်မပေးမီက ဥပုသ်နေ့

မန္နာကို ပေးသနားခြင်းအားဖြင့် ဥပုသ်နေ့သည် စင်ိုင်းတောင်ပေါ်တွင် ပညတ်တော်ကို ပေးချိန်၌ စတင်တည်ထောင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ကြောင်းကို အထင်အရှား သက်သေပြနေပေသည်။ ဣသရေလလူတို့ စင်ိုင်းတောင်သို့ မရောက်ရှိလာမီကပင် ဥပုသ်နေ့သည် ၎င်းတို့အပေါ်၌ တာဝန်ရှိကြောင်းကို နားလည်ထားပြီး ဖြစ်ကြသည်။ ဥပုသ်နေ့အတွက် ပြင်ဆင်ရန် အပတ်စဉ် သောကြာနေ့တိုင်းတွင် မန္နာကို နှစ်ဆ စုဆောင်းရန် တာဝန်ရှိခြင်းကြောင့်၊ အနားယူသည့်နေ့၏ သန့်ရှင်းသော သဘောသဘာဝကို ၎င်းတို့အား အမြဲတမ်း စွဲထင်စေခဲ့သည်။ သို့သော် အချို့သော လူတို့သည် ဥပုသ်နေ့တွင် မန္နာကို စုဆောင်းရန် ထွက်သွားကြသောအခါ၊ ထာဝရဘုရားက — “ငါ၏ပညတ်များနှင့် ငါ၏တရားများကို မည်သည့်ကာလပတ်လုံး ငြင်းဆန်ကြမည်နည်း” ဟု မိန့်မြွက်မေးမြန်းတော်မူခဲ့သည်။

“ဣသရေလလူတို့သည် ခါနာန်ပြည်၏ နယ်စပ်သို့ ရောက်သည်တိုင်အောင် ... လေးဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် မန္နာကို စားခဲ့ကြ၏။” လေးဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်၏ မပျက်မယွင်းသော စောင့်ရှောက်မှုနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မေတ္တာတော်ကို နေ့စဉ် အမှတ်ရစေခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် ၎င်းတို့အား “ကောင်းကင်မှ သီးနှံကို ပေးတော်မူ၏။ လူတို့သည် ကောင်းကင်တမန်တို့၏ အစားအစာကို စားခဲ့ကြ၏” (ဆာလံကျမ်း ၇၈:၂၄၊ ၂၅)— ဆိုလိုသည်မှာ ကောင်းကင်တမန်တို့က ၎င်းတို့အတွက် ထောက်ပံ့ပေးထားသော အစားအစာ ပေတည်း။ ၎င်းတို့သည် ခါနာန်ပြည်၏ မြေဩဇာကောင်းသော လွင်ပြင်များရှိ လှိုင်းပုတ်သကဲ့သို့ တလူလူလွင့်နေသော ကောက်ပဲခင်းကြီးများဖြင့် ခြံရံထားသကဲ့သို့ လိုအပ်မှုမှ လုံခြုံစိတ်ချရကြောင်းကို နေ့စဉ် သင်ကြားပို့ချပေးခြင်း ခံခဲ့ကြရသည်။

မန္နာသည် လောကီသားတို့အား အသက်ကိုပေးရန် ဘုရားသခင်ထံမှ ကြွလာတော်မူသော ကိုယ်တော်၏ ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယေရှုက “ငါသည် အသက်မုန့်ဖြစ်၏။ သင်တို့၏ ဘိုးဘေးများသည် တောကန္တာရတွင် မန္နာကို စားကြသော်လည်း သေဆုံးကြပြီ။ ဤမုန့်ကား ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသော မုန့်ဖြစ်၏...။ မည်သူမဆို ဤမုန့်ကို စားပါက ထာဝရအသက်ရှင်လိမ့်မည်။ ငါပေးမည့် မုန့်ကား လောကီသားတို့၏ အသက်အတွက် ငါပေးမည့် ငါ့အသားပင် ဖြစ်၏” ဟု မိန့်တော်မူ၏ (ယောဟန်ကျမ်း ၆:၄၈-၅၁)။

ရှင်၏ကန္တာရမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ဣသရေလလူတို့သည် ရေဖိဒိမ်အရပ်တွင် တပ်ချခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာတွင် ရေလုံးဝ မရှိသဖြင့် ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်၏ စောင့်ရှောက်မှုကို တစ်ဖန် သံသယဝင်လာကြပြန်သည်။ လူတို့သည် မိုးရှေထံသို့ လာရောက်ကာ — “ငါတို့သောက်စရာ ရေကိုပေးလော့” ဟု တောင်းဆိုကြ၏။ ၎င်းတို့သည် အမျက်ဒေါသဖြင့် — “အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ပြုသနည်း၊ သင်သည် ငါတို့နှင့် ငါတို့၏ ကလေးသူငယ်များ၊ တိရစ္ဆာန်များကို ရေငတ်၍ သေစေရန် အီဂျစ်ပြည်မှ ခေါ်ထုတ်လာသလော” ဟု အော်ဟစ်ကြ၏။ အစားအစာများကို အလွန်ကြွယ်ဝစွာ ပေးသပ်ခံရစဉ်အခါက ၎င်းတို့သည် မိတို့၏ မယုံကြည်ခြင်းကို ရှက်ရွံ့စွာ အမှတ်ရခဲ့ကြပြီး နောင်တွင် ထာဝရဘုရားကို ကိုးစားမည်ဟု ကတိပြုခဲ့ကြသော်လည်း၊ ယုံကြည်ခြင်း၏ ပထမဆုံး စုံစမ်းမှုတွင်ပင် ကျရှုံးသွားခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့ကို လမ်းပြနေသော မိုးတိမ်တိုင်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆန်းကြယ်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားသည်ဟု ထင်ရပေသည်။ ထို့ပြင် မိုးရှေဆိုသည်မှာ အဘယ်သူနည်း။ အီဂျစ်ပြည်မှ ခေါ်ထုတ်လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အဘယ်နည်း။ သံသယနှင့် မယုံကြည်မှုတို့သည် ၎င်းတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ပြည့်နှက်စေခဲ့ပြီး၊ ဒေါသထွက်ကြွမှုကြောင့် ၎င်းတို့သည် သူ့ကို ကျောက်ခဲဖြင့် ပစ်ပေါက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြလေပြီ။

ကျောက်ဆောင်မှ ရေထွက်ခြင်း

ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်စဉ်အခါ မိုးရှေသည် ထာဝရဘုရားကို — “ဤလူတို့အား ကျွန်ုပ် အဘယ်သို့ ပြုရမည်နည်း” ဟု အော်ဟစ်တောင်းပန်ခဲ့သည်။ သူသည် ဣသရေလလူတို့၏ အကြီးအကဲများနှင့် အီဂျစ်ပြည်တွင် အံ့ဖွယ်အမှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့သော တောင်ဝှေးကို ယူဆောင်၍ လူတို့၏ရှေ့သို့ သွားရန် ညွှန်ကြားခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ထာဝရဘုရားကလည်း သူ့အား — “ကြည့်လော့၊ ဟုရှေအရပ်ရှိ ကျောက်ဆောင်ပေါ်၌ ထိုနေရာတွင် သင့်ရှေ့၌ ငါရပ်နေမည်။ သင်သည် ကျောက်ဆောင်ကို ရိုက်ရမည်၊ သို့ပြုလျှင် လူတို့ သောက်သုံးရန် ရေသည် ထိုမှ ထွက်လာလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ သူသည် နာခံခဲ့ပြီး၊ ရေတို့သည် အသက်ရှင်သော ရေစီးကြောင်းအဖြစ် ပေါက်ထွက်လာကာ တပ်စခန်းကို ကြွယ်ဝစွာ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် မိမိ၏ ကရုဏာတော်အားဖြင့် တောင်ဝှေးကို ၎င်းတို့၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ဖန်တီးပေးသော ကိရိယာအဖြစ် အသုံးပြုတော်မူခဲ့သည်။

မိုးတိမ်တိုင်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်လျက်ရှိသော ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် မိုးရှေ၏အနားတွင် ရပ်တည်လျက် အသက်ရှင်စေသော ရေကို စီးဆင်းစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပရိသတ်အပေါင်းတို့သည် ထာဝရဘုရား၏ ဘုန်းတော်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသည်၊ သို့သော် မိုးတိမ်ကို ဖယ်ရှားခဲ့ပါက ထိုနေရာ၌ တည်နေတော်မူသော ကိုယ်တော်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တောက်ပမှုကြောင့် ၎င်းတို့သည် ကွပ်မျက်ခံရကြလိမ့်မည်။

ဖော်ပြခဲ့သော မယုံကြည်မှုသည် ရာဇဝတ်မှု မြောက်ပြီး၊ မိုးရှေသည် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်မှုသည် ၎င်းတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့၏ အပြစ်ကို အမှတ်ရစေရန်အတွက် ထိုအရပ်၏ အမည်ကို မာသ — “စုံစမ်းခြင်း” နှင့် မေရိဗ — “ဆဲရေးကဲ့ရဲ့ခြင်း” ဟု မှည့်ခေါ်ခဲ့သည်။

အမလက်လူတို့နှင့် စစ်ဖြစ်ခြင်း

ယခုအခါတွင် အန္တရာယ်အသစ်တစ်ခုက ၎င်းတို့အား ခြိမ်းခြောက်လာခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်ကို ဆန့်ကျင်၍ ညည်းညူခဲ့ကြသောကြောင့်၊ ထာဝရဘုရားသည် ၎င်းတို့၏ ရန်သူများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရစေရန် ခွင့်ပြုတော်မူခဲ့သည်။ အမလက်လူတို့သည် ၎င်းတို့အား တိုက်ခိုက်ရန် ထွက်လာကြပြီး၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ နောက်သို့ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသော သူများကို ဒဏ်ခတ်ခဲ့ကြသည်။ မိုးရှေသည် ယောရှုအား မတူညီသော လူမျိုးစုများထဲမှ စစ်သည်တော် အစုအဝေးတစ်ရပ်ကို ရွေးချယ်စေပြီး ရန်သူများကို တိုက်ခိုက်ရန် စေခိုင်းခဲ့ကာ၊ မိမိကိုယ်တိုင်မူ ဘုရားသခင်၏ တောင်ဝှေးကို လက်စွဲလျက် အနီးရှိ ကုန်းမြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် နက်ဖြန်နေ့တွင် ယောရှုနှင့် သူ၏ အဖွဲ့သည် ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ကြပြီး၊ မိုးရှေ၊ အာရုန်နှင့် ဟုရ်တို့သည် စစ်မြေပြင်ကို ရှုမြင်နိုင်သော တောင်ကုန်းပေါ်တွင် ရှိနေကြသည်။ လက်များကို ကောင်းကင်ဘုံသို့ ဆန့်တန်းလျက်၊ ဘုရားသခင်၏ တောင်ဝှေးကို လက်ယာလက်ဖြင့် ကိုင်စွဲလျက် မိုးရှေသည် ဣသရေလ စစ်တပ်များ အောင်မြင်ရန်အတွက် ဆုတောင်းပေးခဲ့သည်။ သူ၏လက်များကို အထက်သို့ ဆန့်တန်းထားသမျှ ကာလပတ်လုံး ဣသရေလလူတို့သည် အနိုင်ရကြပြီး၊ လက်များကို ချလိုက်သောအခါ ရန်သူတို့သည် အနိုင်ရကြသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ မိုးရှေ ပင်ပန်းလာသောအခါ အာရုန်နှင့် ဟုရ်တို့သည် နေဝင်သည်အထိ သူ၏လက်များကို ထောက်ပံ့ပေးထားခဲ့ကြရာ၊ ရန်သူတို့သည် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားကြရလေသည်။

မိုးရှေ၏ လုပ်ရပ်သည် ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို ကိုယ်တော်၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်စွဲထားကြောင်းကို ဖော်ပြပေးသော သိသာထင်ရှားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ကိုးစားရာအဖြစ် ပြုလုပ်သမျှ ကာလပတ်လုံး၊ ကိုယ်တော်သည် ၎င်းတို့အတွက် စစ်တိုက်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး ရန်သူများကို နှိမ်နင်းပေးလိမ့်မည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားခြင်းကို လွှတ်လိုက်ပြီး မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အာဏာကို ကိုးစားကြသည့်အခါ၊ ၎င်းတို့သည် အားနည်းသွားမည်ဖြစ်ပြီး ရန်သူများသည် ၎င်းတို့ကို အနိုင်ယူသွားကြလိမ့်မည်။

ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်သည် လူတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် ပေါင်းစပ်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဣသရေလလူတို့သည် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ငြိမ်နေကြစဉ် ဘုရားသခင်သည် ရန်သူများကို အနိုင်ယူလိမ့်မည်ဟု မိုးရှေ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ ကြီးမြတ်သော ခေါင်းဆောင်သည် ထာဝရဘုရားကို တောင်းပန်နေစဉ်၊ ယောရှုနှင့် သူ၏ ရဲရင့်သော နောက်လိုက်များသည် ဣသရေလနှင့် ဘုရားသခင်၏ ရန်သူများကို တွန်းလှန်ရန်အတွက် မိမိတို့၏ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားအားထုတ်နေကြသည်။

မိုးရှေသည် မသေဆုံးမီလေးတွင် မိမိ၏လူမျိုးတို့အား တရားသဖြင့် ဤသို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်— “အီဂျစ်ပြည်မှ သင်တို့ထွက်လာကြစဉ် လမ်းခရီးတွင် အမလက်လူတို့သည် သင်တို့အား မည်သို့ပြုခဲ့ကြသည်ကို အမှတ်ရကြလော့။ ၎င်းတို့သည် လမ်းခရီးတွင် သင်တို့နှင့် တွေ့ဆုံကြပြီး၊ သင်တို့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေချိန်တွင် နောက်သို့ကျန်ရစ်သူများ၊ ပင်ပန်း၍ အားနည်းနေသူ အားလုံးကို ဒဏ်ခတ်ခဲ့ကြ၏။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို မကြောက်ရွံ့ကြပေ...။ သင်တို့သည် ကောင်းကင်အောက်မှ အမလက်လူတို့၏ အမှတ်တရကို ပယ်ဖျက်ပစ်ရမည်။ ဤအရာကို မမေ့မလျော့ဘဲ နေရမည်” (တရားဟောရာကျမ်း ၂၅:၁၇-၁၉)။ ဤဆိုးညစ်သော လူမျိုးနှင့် ပတ်သက်၍ ထာဝရဘုရားက — “အမလက်လူတို့၏ လက်သည် ယေဟောဝါ၏ ပလ္လင်တော်ကို ဆန့်ကျင်၏” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၇:၁၆၊ အောက်ခြေမှတ်စု)။

အမလက်လူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပင်ကိုစရိုက်ကိုဖြစ်စေ၊ ကိုယ်တော်၏ အချုပ်အခြာအာဏာကိုဖြစ်စေ မသိကျွမ်းဘဲ နေကြသည် မဟုတ်ပေ၊ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးတော်ကို စိန်ခေါ်ရန် မိမိတို့ကိုယ်ကို သတ်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။ မိုးရှေသည် အီဂျစ်လူတို့ရှေ့တွင် ပြုလုပ်ခဲ့သော အံ့ဖွယ်အမှုများကို ကဲ့ရဲ့ပြက်ရယ်ပြုသည့် အကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဟီဘရူးလူတို့ကို ဖျက်ဆီးမည်ဟု မိမိတို့၏ ဘုရားများရှေ့တွင် သစ္စာဆိုခဲ့ကြပြီး၊ ဣသရေလ၏ ဘုရားသခင်သည် မိမိတို့ကို ခုခံရန် တန်ခိုးမရှိဟု ကြွားဝါခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဣသရေလလူတို့၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံခဲ့ရခြင်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုသည် အကြောင်းမဲ့ ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်ကို စိန်ခေါ်ကြောင်း ထင်ရှားစေရန်အတွက် ၎င်းတို့သည် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးများကို ဖျက်ဆီးရန် ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ အမလက်လူတို့သည် ကြာရှည်စွာ မာန်မာနကြီးသော အပြစ်သားများ ဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်သည် ၎င်းတို့အား နောင်တရရန် ဆက်လက်ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည်။ သို့သော် အမလက်လူတို့သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု မရှိသော ဣသရေလလူတို့၏ တန်းစီရာပေါ်သို့ ကျရောက်လာကြသည့်အခါ၊ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့လူမျိုး၏ ပျက်စီးခြင်းကို တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်ကို ချ사랑၍ ကြောက်ရွံ့သူ အားလုံးအပေါ်တွင် ဘုရားသခင်၏ လက်တော်သည် ဒိုင်းလွှားကဲ့သို့ ဆန့်တန်းလျက် ရှိ၏။ လူတို့သည် ထိုလက်တော်ကို မဒဏ်ခတ်မိစေရန် သတိထားကြပါလေ၊ အကြောင်းမူကား ၎င်းသည် တရားမျှတမှု၏ ဓားကို ကိုင်စွဲထားသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

မိုးရှေ၏ ယောက္ခမ ယေသရောသည် ယခုအခါ ဟီဘရူးလူတို့ထက် လည်ပတ်ရန်နှင့် မိုးရှေ၏ဇနီးနှင့် သားနှစ်ဦးကို မိုးရှေထံသို့ ပြန်လည်အပ်နှံရန် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ကြီးမြတ်သော ခေါင်းဆောင် မိုးရှေသည် ၎င်းတို့အား တွေ့ဆုံရန် ဝမ်းမြောက်စွာ ထွက်သွားခဲ့ပြီး မိမိ၏တဲထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ယေသရော၏ ပညာရှိသော အကြံဉာဏ်

ယေသရောသည် တပ်စခန်းတွင် ဆက်လက်နေထိုင်စဉ် မိုးရှေ၏ ပခုံးပေါ်တွင် မည်မျှလေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ ရှိနေသည်ကို မကြာမီ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ လူတို့၏ အထွေထွေ အကျိုးစီးပွားများနှင့် တာဝန်များသာမက၊ ၎င်းတို့ကြားတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော အငြင်းပွားမှုများကိုပါ သူ့ထံသို့ တင်ပြကြရသည်။ သူက — “ငါသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်များနှင့် ကိုယ်တော်၏ တရားများကို သူတို့အား သိစေ၏” ဟု ဆို၏။ သို့သော် ယေသရောက ဆန့်ကျင်ပြောဆိုလျက် — “ဤအရာသည် သင့်အတွက် အလွန်လေးလံလှပေ၏၊ သင်တစ်ဦးတည်းဖြင့် ဤအရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ”၊ “သင်သည် အမှန်ပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲ၍ ယိုယွင်းသွားလိမ့်မည်” ဟု ဆို၏။ သူသည် မိုးရှေအား ထောင်စုအုပ်ချုပ်သူများ၊ ရာစုအုပ်ချုပ်သူများနှင့် ဆယ်စုအုပ်ချုပ်သူများအဖြစ် သင့်လျော်သော သူများကို ခန့်အပ်ရန် အကြံပေးခဲ့သည်။ ဤသူများသည် အရေးပါမှု အနည်းငယ်ရှိသော ကိစ္စရပ်အားလုံးတွင် စီရင်ဆုံးဖြတ်ကြရမည်ဖြစ်ပြီး၊ အခက်ခဲဆုံးနှင့် အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စရပ်များကိုမူ မိုးရှေထံသို့ ဆက်လက် တင်ပြရမည် ဖြစ်သည်။ ဤအကြံဉာဏ်ကို လက်ခံခဲ့ကြပြီး၊ ၎င်းသည် မိုးရှေအတွက် သက်သာရာကို ရစေရုံသာမက၊ လူတို့ကြားတွင် ပိုမိုစနစ်ကျသော အစီအစဉ်ကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

အခြားသူများကို သွန်သင်ရန် ရွေးချယ်ခံခဲ့ရခြင်းကြောင့် မိုးရှေသည် မိမိကိုယ်တိုင် မည်သည့်သွန်သင်မှုကိုမျှ မလိုအပ်တော့ဟု ကောက်ချက်ချစေခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ဣသရေလလူတို့၏ ရွေးချယ်ခံ ခေါင်းဆောင်သည် မိဒျန်ယဇ်ပုရား၏ အကြံပြုချက်များကို ဝမ်းမြောက်စွာ နားထောင်ခဲ့ပြီး သူ၏ အစီအစဉ်ကို လက်ခံကျင့်သုံးခဲ့သည်။

ရေဖိဒိမ်အရပ်မှနေ၍ လူတို့သည် မိုးတိမ်တိုင်၏ ရွေ့လျားမှုကို လိုက်နာလျက် မိမိတို့၏ ခရီးကို ဆက်လက်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့၏ လမ်းကြောင်းသည် ခြောက်သွေ့သော မြေပြန့်လွင်ပြင်များကို ဖြတ်၍၊ မတ်စောက်သော တောင်ကုန်းများကို ကျော်ဖြတ်ကာ၊ ကျောက်ဆောင်ထူထပ်သော ချောက်ကမ်းပါးများကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင် ၎င်းတို့၏ ရှေ့မျက်မှောက်၌ ခမ်းနားထည်ဝါသော စင်ိုင်းတောင်ကြီးသည် ၎င်း၏ ကြီးမားသော မျက်နှာစာကို မြင့်မားစွာ မတ်ရပ်နေစေခဲ့သည်။ မိုးတိမ်တိုင်သည် ၎င်း၏ ထိပ်ဖျားပေါ်တွင် တည်နေပြီး၊ လူတို့သည် အောက်ဘက်ရှိ လွင်ပြင်ပေါ်တွင် မိမိတို့၏ တဲများကို ဆောက်လုပ်ခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာသည် ၎င်းတို့အတွက် တစ်နှစ်နီးပါးမျှ နေထိုင်ရာအိမ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ညအချိန်တွင် မီးတိုင်သည် ဘုရားသခင်၏ စောင့်ရှောက်မှုကို အာမခံချက် ပေးခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့သည် အိပ်ပျော်နေကြစဉ် ကောင်းကင်မှ မုန့်သည် တပ်စခန်းပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

ဤနေရာတွင် ဣသရေလလူတို့သည် ဘုရားသခင်သည် လူသားတို့အား ပြုလုပ်ပေးဖူးသမျှထဲတွင် အထွဋ်အမြတ်ဆုံးသော အံ့ဖွယ် ထင်ရှားပြသမှုကို ခံယူရမည် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ထာဝရဘုရားသည် ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ဖြင့် ကိုယ်တော်၏ သန့်ရှင်းသော ပညတ်တော်ကို ကြေညာခြင်းအားဖြင့် မိမိ၏ တောင်းဆိုချက်များ၏ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်မှုကို သူတို့၏ စိတ်နှလုံးတွင် စွဲထင်စေရန်အတွက် မိမိ၏ လူမျိုးများကို စုဝေးစေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့အတွင်း၌ အခြေခံကျသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာရမည် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား ကျွန်ဘဝနှင့် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း၏ ယုတ်ညံ့စေသော သက်ရောက်မှုများသည် ၎င်းတို့၏ အလေ့အထနှင့် စရိုက်လက္ခဏာများအပေါ်တွင် အမှတ်အသားများကို ချန်ရစ်ထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။ ဘုရားသခင်သည် မိမိကိုယ်ကို သိကျွမ်းခြင်းကို ပေးသနားခြင်းအားဖြင့် ၎င်းတို့ကို ပိုမိုမြင့်မားသော ကိုယ်ကျင့်တရား အဆင့်အတန်းသို့ မြှင့်တင်ပေးရန် လုပ်ဆောင်နေတော်မူခဲ့သည်။