အခန်း ၂၅— ဣသရေလလူမျိုးများ အီဂျစ်ပြည်မှ ထွက်ခွာခြင်း

 

ဤအခန်းသည် ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၂:၃၄-၅၁၊ ၁၃ မှ ၁၅ ကို အခြေခံထားသည်။

မနက်မိုးမလင်းမီ ဣသရေလလူတို့သည် ခရီးနှင်ခဲ့ကြပြီ။ ဘေးဥပဒ်များ ကျရောက်နေစဉ်အတွင်း ဣသရေလလူတို့သည် ဂေါရှင်ပြည်တွင် တဖြည်းဖြည်း စုဝေးခဲ့ကြသည်။ ရွှေ့ပြောင်းသွားလာနေသော လူအုပ်ကြီးကို စနစ်တကျ ဖွဲ့စည်း၍ ထိန်းချုပ်ရန်အတွက် ခန့်အပ်ထားသော ခေါင်းဆောင်များ၏ အောက်တွင် အုပ်စုများခွဲ၍ လိုအပ်သော စီစဉ်မှုများကို ပြုလုပ်ပြီးဖြစ်ကြ၏။

ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် ထွက်သွားကြရာ၊ “ကလေးများကိုမရေတွက်ဘဲ ခြေကျင်လျှောက်သော အမျိုးသားခြောက်သိန်းခန့် ရှိ၏။ ရောနှောနေသော လူအုပ်ကြီးသည်လည်း သူတို့နှင့်အတူ လိုက်သွားကြ၏”— ဣသရေလလူတို့၏ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်သောကြောင့် လိုက်သွားကြသူများသာမက၊ ဘေးဥပဒ်များမှ လွတ်မြောက်လိုရုံသာ ဆန္ဒရှိကြသော လူဦးရေအများအပြားလည်း ပါဝင်ကြသည်။ ဤလူတန်းစားသည် ဣသရေလလူတို့အတွက် အမြဲတမ်း အတားအဆီးနှင့် ကြော့ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

လူတို့သည် “သိုးစုနှင့် နွားစုတည်းဟူသော များပြားလှစွာသော တိရစ္ဆာန်များကို” ယူဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။ အီဂျစ်ပြည်မှ မထွက်ခွာမီ လူတို့သည် မိမိတို့၏ အခကြေးငွေမရဘဲ လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသော လုပ်အားအတွက် လျော်ကြေးကို တောင်းခံခဲ့ကြပြီး၊ ထိုကျွန်တို့သည် မိမိတို့၏ ဖိနှိပ်သူတို့ထက် သိမ်းယူရရှိသော ပစ္စည်းဥစ္စာများကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးအဖြစ် တင်ဆောင်လျက် ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။

“ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလအမျိုးသားတို့ကို တပ်ဖွဲ့အလိုက် အီဂျစ်ပြည်မှ ထွက်စေတော်မူ၏” ဟု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ ဣသရေလလူတို့သည် ဂျိုးဇက်၏ အရိုးများကို ဆောင်သွားခဲ့ကြရာ၊ ၎င်းတို့သည် မှောင်မိုက်သော ကျွန်ဘဝ နှစ်များအတွင်း ဣသရေလလူတို့အတွက် ကယ်တင်မည်ဟု ကတိပြုထားခြင်းကို အမှတ်ရစေသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဖልတိလင်လူတို့၏ ပြည်ကိုဖြတ်၍ ခါနာန်ပြည်သို့ တိုက်ရိုက်သွားမည့် လမ်းကြောင်းကို လိုက်သွားမည့်အစား၊ ထာဝရဘုရားသည် ၎င်းတို့၏ ခရီးစဉ်ကို ပင်လယ်နီကမ်းခြေဘက်သို့ တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်စေတော်မူခဲ့သည်။ “အကြောင်းမူကား၊ လူတို့သည် စစ်တိုက်ခြင်းကိုမြင်လျှင် နောင်တရ၍ အီဂျစ်ပြည်သို့ ပြန်သွားကြမည်ကို ဘုရားသခင်စိုးရိမ်တော်မူသောကြောင့် ဖြစ်၏”။ ဖልတိလင်လူတို့သည် ၎င်းတို့အား သခင်ထံမှ ထွက်ပြေးလာသော ကျွန်များအဖြစ် ရှုမြင်ကြသဖြင့်၊ ၎င်းတို့အပေါ် စစ်တိုက်ရန် တွန့်ဆုတ်နေကြမည် မဟုတ်ပေ။ ဣသရေလလူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို သိကျွမ်းမှု အလွန်နည်းပါးကြပြီး၊ ယုံကြည်ခြင်းလည်း အလွန်နည်းပါးကြသဖြင့်၊ အလွန်တရာ ကြောက်ရွံ့၍ စိတ်ဓာတ်ကျသွားကြလိမ့်မည်။ ၎င်းတို့သည် လက်နက်မပါရှိကြဘဲ စစ်တိုက်ခြင်းနှင့်လည်း မရင်းနှီးကြပေ၊ ကြာရှည်သော ကျွန်ဘဝကြောင့် စိတ်ဓာတ်များ ကျဆင်းနေကြပြီး၊ မိန်းမများနှင့် ကလေးများ၊ သိုးစုနွားစုများဖြင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေကြသည်။ ၎င်းတို့ကို ပင်လယ်နီလမ်းဖြင့် ပို့ဆောင်ခြင်းအားဖြင့် ထာဝရဘုရားသည် ကရုဏာရှင် ဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူကြောင်းကို ကိုယ်တိုင် ထင်ရှားပြသတော်မူခဲ့သည်။

မိုးတိမ်တိုင်

“ထိုနောက် သူတို့သည် သုကုတ်မြို့မှ ထွက်သွား၍၊ တောစွန်း၊ ဧသမ်အရပ်၌ တပ်ချကြ၏။ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့သွားရမည့်လမ်းကို ပြသရန်၊ နေ့အချိန်၌ မိုးတိမ်တိုင်အားဖြင့်လည်းကောင်း၊ ညဉ့်အချိန်၌ မီးတိုင်အားဖြင့်လည်းကောင်း သူတို့၏ရှေ့မှ ကြွသွားတော်မူ၏။ နေ့ရောညဉ့်ပါ သွားကြ၏။ လူတို့ရှေ့မှ နေ့အချိန်၌ မိုးတိမ်တိုင်ကို၎င်း၊ ညဉ့်အချိန်၌ မီးတိုင်ကို၎င်း ရုပ်သိမ်းတော်မမူ” ဟု ဆိုထား၏။ ဆာလံဆရာကလည်း “အုပ်ဆောင်းစရာဘို့ မိုးတိမ်ကို ဖြန့်တော်မူ၏။ ညဥ့်အခါ အလင်းပေးဘို့ မီးကိုလည်းပေးတော်မူ၏” ဟု ဆိုထား၏ (ဆာလံကျမ်း ၁၀၅:၃၉၊ ၁ ကောရိန္သုကျမ်း ၁၀:၁၊ ၂ ကိုလည်း ကြည့်ပါ)။ ၎င်းသည် ပူပြင်းသည့် အပူဒဏ်မှ ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီး၊ ခြောက်သွေ့ရေငတ်သော တောကန္တာရတွင် အေးမြစိုစွတ်မှုဖြင့် နှစ်သိမ့်မှုကို ပေးစွမ်းခဲ့သည်။ ညအချိန်တွင် မီးတိုင်ဖြစ်လာကာ ၎င်းတို့၏ တပ်စခန်းကို အလင်းပေးလျက် ဘုရားသခင် ရှိနေတော်မူကြောင်းကို အမြဲတမ်း အာမခံချက် ပေးခဲ့သည်။

၎င်းတို့သည် မှိုင်းညို့ခြောက်သွေ့သော ကန္တာရဧရိယာကို ဖြတ်သန်းခရီးနှင်ခဲ့ကြသည်။ ပင်ပန်းလှသော ခရီးလမ်းကြောင့် ၎င်းတို့သည် ပင်ပန်းလာကြပြီး၊ အချို့သော စိတ်နှလုံးများတွင် အီဂျစ်လူတို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးမည်ကို စိုးရိမ်လာကြသည်။ သို့သော် မိုးတိမ်သည် ရှေ့သို့သွားသဖြင့် သူတို့သည် လိုက်သွားကြသည်။ ယခုအခါတွင် ထာဝရဘုရားသည် မိုးရှေအား ကျောက်ဆောင်ထူထပ်သော ချောက်ကမ်းပါးဘက်သို့ လှည့်၍ ပင်လယ်နားတွင် တပ်ချရန် ညွှန်ကြားတော်မူခဲ့သည်။ ဖာရောဘုရင်သည် ၎င်းတို့ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးမည်ဖြစ်သော်လည်း ဘုရားသခင်သည် ၎င်းတို့ကို ကယ်တင်ခြင်းအားဖြင့် ဘုန်းထင်ရှားလိမ့်မည်ဟု ကိုယ်တော်ထံ ဖော်ပြခဲ့သည်။

ဖာရောဘုရင်၏ အတိုင်ပင်ခံတို့က ကျွန်တို့သည် ဘယ်တော့မှ မပြန်လာတော့ဘဲ ထွက်ပြေးသွားကြပြီဟု ဘုရင်အား တင်ပြကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ထင်ရှားသော လူကြီးများသည် ကြောက်ရွံ့မှုမှ သက်သာလာကြပြီး၊ ဘေးဒဏ်များကို သဘာဝအကြောင်းတရားများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟု ယူဆကြသည်။ “ငါတို့သည် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ပြုကြသနည်း၊ ဣသရေလလူတို့သည် ငါတို့အား ဝတ်ပြုခြင်းမှ ထွက်သွားစေရန် အဘယ်ကြောင့် လွှတ်ခဲ့ကြသနည်း” ဟု ခါးသီးစွာ ငိုကြွေးကြ၏။

ဖာရောဘုရင်သည် “ရွေးချယ်ထားသော ရထားခြောက်ရာနှင့် အီဂျစ်ရထားရှိသမျှတို့ကို” မြင်းစီးသူရဲများ၊ တပ်မှူးများနှင့် ခြေလျင်တပ်သားများကို စုဝေးစေခဲ့သည်။ ဘုရင်ကိုယ်တိုင် တိုင်းနိုင်ငံ၏ အခေါင်အဖ လူကြီးများနှင့်အတူ တိုက်ခိုက်မည့် တပ်ကို ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ အီဂျစ်လူတို့သည် ဘုရားသခင်ထံ မလွှဲမရှောင်သာ ကျွန်ခံခဲ့ရခြင်းကြောင့် အခြားလူမျိုးများ၏ ကဲ့ရဲ့ပြက်ရယ်ပြုခြင်းကို ခံရမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ ယခုအခါတွင် ကြီးမားသော အာဏာပြသမှုဖြင့် ထွက်သွားကြပြီး ထွက်ပြေးသွားသူများကို ပြန်ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ပါက၊ ၎င်းတို့သည် ကျွန်များ၏ အလုပ်သမားများကို ပြန်လည်ရရှိရုံသာမက မိတို့၏ ဂုဏ်ကျက်သရေကိုလည်း ပြန်လည်ရယူနိုင်ကြလိမ့်မည်။

ဟီဘရူးလူတို့သည် ရှေ့တွင် မဖြတ်ကျော်နိုင်သော တံတိုင်းကြီးသဖွယ် ရှိသည့် ပင်လယ်နားတွင် တပ်ချနေကြစဉ်၊ တောင်ဘက်တွင် ကြမ်းတမ်းသော တောင်တန်းကြီးက ၎င်းတို့၏ ရှေ့ဆက်ခရီးကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ရုတ်တရက် ဝေးလံသောနေရာတွင် လက်နက်ရောင်များ တဖိတ်ဖိတ်တောက်လျက်၊ ရထားများ ရွေ့လျားလာသည်ကို တွေ့မြင်ကြရသည်။ ဣသရေလလူတို့၏ စိတ်နှလုံးတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းများ ပြည့်နှက်လာသည်။ လူအများစုသည် မိုးရှေထံ အပြေးအလွှားသွား၍ ညည်းညူကြသည်— “အီဂျစ်ပြည်မှာ သင်္ချိုင်းတွင်း မရှိ၍ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို တောမှာသေစေခြင်းငှာ ခေါ်ထုတ်လာသလော။ ... တောမှာသေရတာထက် အီဂျစ်လူတို့အား ကျွန်ခံရတာက ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပိုကောင်းပါလိမ့်မည်” ဟု ဆိုကြ၏။

မှန်ပေသည်၊ ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်၍ ကယ်တင်ပေးခြင်း မရှိလျှင် ကယ်တင်ခြင်းရရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါ။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အနေအထားသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ ဘုရားသခင်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို နာခံခြင်းကြောင့် ဖြစ်သောကြောင့်၊ မိုးရှေသည် အကျိုးဆက်များကို မကြောက်ရွံ့ဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။ လူတို့အား ငြိမ်သက်အာမခံချက်ပေးသော သူ၏စကားမှာ— “မကြောက်ကြနှင့်၊ ရပ်လျက်နေကြလော့၊ ယနေ့ ထာဝရဘုရား ပြုမည့် ကယ်တင်ခြင်းကို ကြည့်ကြလော့။ အကြောင်းမူကား သင်တို့ယနေ့မြင်ရသော အီဂျစ်လူများကို နောင်တစ်ဖန် အစဉ်အမြဲ မတွေ့ရတော့ပြီ။ ထာဝရဘုရားသည် သင်တို့အတွက် စစ်တိုက်တော်မူမည်၊ သင်တို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာနေကြလော့” ဟု တည်း။

စည်းကမ်းနှင့် ကိုယ်ကိုနှိမ်နင်းထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သော ဣသရေလလူအုပ်ကြီးသည် အကြမ်းတရားနှင့် ယုတ္တိမတန်သော အပြုအမူများကို ပြုလုပ်လာကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ငိုကြွေးမြည်တမ်းသံများနှင့် ညည်းညူသံများသည် ကျယ်လောင်နက်ရှိုင်းလှ၏။ အံ့ဖွယ်ကောင်းသော မိုးတိမ်တိုင်ကို ရှေ့သို့သွားရန် ဘုရားသခင်၏ အချက်ပြမှုအဖြစ် လိုက်နာခဲ့ကြသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင် ၎င်းသည် ၎င်းတို့ကို တောင်တန်း၏ မှားယွင်းသောဘက်သို့၊ မဖြတ်ကျော်နိုင်သော လမ်းကြောင်းထဲသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ပြီ မဟုတ်လော။ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်သည် ၎င်းတို့၏ မှားယွင်းသော စိတ်အာရုံတွင် ဘေးဥပဒ်၏ ရှေ့ပြေးနိမိတ်ကဲ့သို့ ထင်မှတ်စရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အီဂျစ်တပ်စခန်းက ၎င်းတို့ထံ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ မိုးတိမ်တိုင်သည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ခမ်းနားထည်ဝါစွာ မြင့်တက်လာပြီး၊ ဣသရေလလူတို့ပေါ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ၎င်းတို့နှင့် အီဂျစ်စစ်တပ်တို့၏ အကြားတွင် ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ အီဂျစ်လူတို့သည် ဟီဘရူးတို့၏ တပ်စခန်းကို ဆက်လက်မမြင်နိုင်တော့ဘဲ ရပ်တန့်သွားရန် တွန်းအားပေးခံကြရသည်။ သို့သော် ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ မိုးတိမ်တံတိုင်းသည် ဟီဘရူးလူတို့အတွက် ကြီးမားသော အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုအခါ ဣသရေလလူတို့၏ စိတ်နှလုံးတွင် မျှော်လင့်ချက် ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ “ထာဝရဘုရားကလည်း မိုးရှေအား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ ... ဣသရေလလူတို့အား ရှေ့သို့သွားကြရန် မိန့်ဆိုလော့။ သို့သော် သင်၏တောင်ဝှေးကို မြှောက်၍၊ ပင်လယ်ပေါ်သို့ လက်ကိုဆန့်ကာ ရေကိုခွဲလော့။ ဣသရေလလူတို့သည် ပင်လယ်အလယ် ခြောက်သွေ့သောမြေပေါ်၌ လျှောက်သွားကြလိမ့်မည်” ဟု တည်း။

မိုးရှေသည် မိမိ၏တောင်ဝှေးကို ဆန့်လိုက်သောအခါ ရေတို့သည် ကွဲသွားကြပြီး၊ ရေနံရံနှစ်ဖက်ကဲ့သို့ မတ်ရပ်နေကြစဉ် ဣသရေလလူတို့သည် ပင်လယ်အလယ် ခြောက်သွေ့သောမြေပေါ်သို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ မီးတိုင်မှ အလင်းရောင်သည် ရေပြင်ကို လယ်ထွန်ကြောင်းကဲ့သို့ ဖြတ်ောက်ထားသော လမ်းကို ထိန်လင်းစေခဲ့သည်။

ဖာရောဘုရင်၏ တပ်မတော် ပျက်စီးခြင်း

“အီဂျစ်လူတို့သည် လိုက်ကြ၏။ ဖာရောဘုရင်၏ မြင်းများ၊ ရထားများနှင့် မြင်းစီးသူရဲများ အားလုံးတို့သည် ပင်လယ်အလယ်သို့ လိုက်သွားကြ၏။ နံနက်စောင့်အချိန်၌ ထာဝရဘုရားသည် မီးတိုင်နှင့် မိုးတိမ်ထဲမှ အီဂျစ်လူတို့၏ တပ်ကိုကြည့်ရှုတော်မူ၍ အီဂျစ်တပ်ကို တုန်လှုပ်စေတော်မူ၏”။

မိုးကြိုးများ ပစ်၍ လျှပ်စီးများ လက်လာသည်။ အီဂျစ်လူတို့သည် ရှုပ်ထွေးမှင်သက်ခြင်းသို့ ရောက်ကြ၏။ ၎င်းတို့သည် ခြေရာကို ပြန်နင်းရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း၊ မိုးရှေသည် မိမိ၏တောင်ဝှေးကို ဆန့်လိုက်ရာ ပုံ့ထနေသော ရေတို့သည် ပြန်လည်စီးဝင်လာကြပြီး အီဂျစ်စစ်တပ်ကို ၎င်းတို့၏ နက်မှောင်သော ရေနက်ပိုင်းအတွင်းသို့ မျိုချလိုက်လေသည်။

မနက်မိုးလင်းလာသောအခါ ဣသရေလလူတို့အား မိတို့၏ အင်အားကြီးမားသော ရန်သူများ၏ ကျန်ရှိသမျှ အရာအားလုံးဖြစ်သော ကမ်းခြေပေါ်သို့ တင်လာခဲ့သည့် သံချပ်ကာဝတ် ကိုယ်ခန္ဓာများကို ဖော်ပြပေးခဲ့သည်။ အဆိုးရွားဆုံး ဘေးဥပဒ်အန္တရာယ်မှ ယေဟောဝါဘုရားသည် အပြည့်အဝ ကယ်တင်ခြင်းကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့၏ စိတ်နှလုံးများသည် ကျေးဇူးတင်ခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းတို့ဖြင့် ကိုယ်တော်ဘက်သို့ လှည့်သွားခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် မိုးရှေပေါ်တွင် ကျရောက်နေသဖြင့် သူသည် လူထုကို အစောဆုံးနှင့် လူသားတို့သိရှိသမျှထဲတွင် အမြတ်မြတ်ဆုံးသော အောင်ပွဲခံ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းသီချင်းဖြင့် ဦးဆောင်ခဲ့သည်။

၎င်းကို မိုးရှေ၏နှမ မိရိအံ ဦးဆောင်သော ဣသရေလ အမျိုးသမီးများက ခရုသင်းများနှင့် ကခုန်လျက် လိုက်ပါသီဆိုခဲ့ကြသည်။ ကန္တာရနှင့် ပင်လယ်ပြင်တစ်ခွင်လုံးတွင် ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်ဖွယ် တေးသံသာများ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး၊ တောင်တန်းများသည် “ထာဝရဘုရားကို သီဆိုကြလော့၊ အကြောင်းမူကား ကိုယ်တော်သည် ဘုန်းခမ်းနားစွာ အောင်မြင်တော်မူပြီ” ဟု ဂုဏ်ပြုသော စကားများကို ပဲ့တင်ထပ်ခဲ့ကြသည်။

ထိုသီချင်းသည် ယုဒလူမျိုးတို့အတွက်သာ သက်ဆိုင်သည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် righteousness ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ ရန်သူအားလုံး ဖျက်ဆီးခံရခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ ဣသရေလလူတို့၏ နောက်ဆုံး အောင်ပွဲကို ရှေ့ရေးထင်မြင်စေသည်။ ပတ်တမန်ကျွန်းမှ ပရောဖက်သည် “အောင်မြင်ခြင်းကို ရရှိကြပြီးဖြစ်သော” ဖြူစင်သောအဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားကြသော လူအုပ်ကြီးသည် “မီးနှင့် ရောနှောနေသော ဖန်ပင်လယ်” ပေါ်တွင် ရပ်နေကြကာ “ဘုရားသခင်၏ စောင်းများကို ကိုင်စွဲလျက် ရှိကြသည်ကို” မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ “ထိုသူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ကျွန်မိုးရှေ၏ သီချင်းနှင့် သိုးသငယ်၏ သီချင်းကို သီဆိုကြ၏” (ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၅:၂၊ ၃)။

ကျွန်ုပ်တို့၏ ဝိညာဉ်များကို အပြစ်၏ ကျွန်ဘဝမှ လွတ်မြောက်စေခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ပင်လယ်နီရှိ ဟီဘရူးလူတို့ထက် ကြီးမားသော ကယ်တင်ခြင်းကို ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ဟီဘရူးလူအုပ်ကြီးကဲ့သို့ပင်၊ လူသားတို့အပေါ် ပြုတော်မူသော ကိုယ်တော်၏ “အံ့ဖွယ်အမှုများ” အတွက် ကျွန်ုပ်တို့သည် စိတ်နှလုံး၊ ဝိညာဉ်နှင့် အသံတို့ဖြင့် ထာဝရဘုရားကို ချီးမွမ်းကြရမည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကိုယ်တော်နှင့် ဆက်သွယ်စေရန်၊ ကိုယ်တိုင်အတွက် ထူးခြားသော ဘဏ္ဍာတော်ဖြစ်စေရန်အတွက် မည်မျှကြီးမားသော ကရုဏာတော်၊ မည်မျှ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ပြသခဲ့ပါသနည်း။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရစေရန်အတွက် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင်သည် မည်မျှကြီးမားသော ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို ပြုလုပ်ခဲ့ပါသနည်း။

ကယ်တင်ခံရသူတို့သည် သီဆိုကြလိမ့်မည်

ဖန်ဆင်းရှင်က “ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းသောသူသည် ငါ့ကို ရိုသေခြင်းရှိ၏” ဟု မိန့်တော်မူ၏ (ဆာလံကျမ်း ၅၀:၂၃)။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်သူ အပေါင်းတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းခြင်း၌ စုစည်းကြ၏။ ကိုယ်တော်၏ ထွန်းတောက်သော စစ်သည်အဖွဲ့များနှင့် ပူးပေါင်းသည့်အခါ သီဆိုနိုင်ရန် ယခုပင် ကောင်းကင်တမန်တို့၏ သီချင်းကို လေ့လာကြပါစို့။

ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏တန်ခိုးတော်ကို ထင်ရှားစေရန်နှင့် ဖိနှိပ်သူတို့၏ မာန်မာနကို ထင်ရှားစွာ နှိမ့်ချရန်အတွက် ပင်လယ်မရောက်မီ ဣသရေလလူများကို တောင်ကြားခိုလှုံရာများသို့ ပို့ဆောင်တော်မူခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ၎င်းတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို စုံစမ်းရန်နှင့် ကိုယ်တော်အပေါ် ထားရှိသော ယုံကြည်ကိုးစားမှုကို ခိုင်မာစေရန် ဤနည်းလမ်းကို ရွေးချယ်တော်မူခဲ့သည်။ မိုးရှေက ရှေ့သို့သွားရန် မိန့်ကြားသောအခါ လူတို့သည် နောက်ဆုတ်နေခဲ့ကြပါက၊ ဘုရားသခင်သည် ၎င်းတို့အတွက် လမ်းကို ဘယ်သောအခါမျှ ဖွင့်ပေးတော်မူမည် မဟုတ်ပေ။ “ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဣသရေလလူတို့သည် ပင်လယ်နီကို ခြောက်သွေ့သောမြေကဲ့သို့ ကူးမြောက်ကြ၏” (ဟေဗြဲကျမ်း ၁၁:၂၉)။ ရေပြင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်ချီတက်သွားခြင်းအားဖြင့်၊ ၎င်းတို့သည် မိုးရှေအားဖြင့် မိန့်ကြားတော်မူသော ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ယုံကြည်ကြောင်း ပြသခဲ့ကြသည်။ ထိုအခါ ဣသရေလလူတို့၏ တန်ခိုးရှင်သည် ၎င်းတို့၏ ခြေဖဝါးအတွက် လမ်းဖန်တီးရန် ပင်လယ်ကို ခွဲပေးတော်မူခဲ့သည်။

မကြာခဏဆိုသလို ဘဝသည် အန္တရာယ်များဖြင့် ခြံရံလျက်ရှိပြီး၊ တာဝန်ဝတ္တရားများကို ထမ်းဆောင်ရသည်မှာလည်း ခက်ခဲသည်ဟု ထင်ရတတ်သည်။ စိတ်ကူးယဉ်ဆင်ခြင်မှုက ကျရောက်တော့မည့် ပျက်စီးခြင်းကို ပုံဖော်ပြသနေ၏။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ အသံတော်သည် “ရှေ့သို့သွားကြလော့” ဟု ရှင်းလင်းစွာ မိန့်မြွက်နေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ မျက်စိသည် မှောင်မိုက်မှုကို မထိုးဖောက်နိုင်ဘဲ ခြေဖဝါးအနီးရှိ အေးမြသော လှိုင်းတံပုံများကို ခံစားရလျှင်ပင် ဤအမိန့်တော်ကို ကျွန်ုပ်တို့ နာခံသင့်ပေသည်။ မသေချာမရေရာမှု အားလုံး ကင်းစင်သွားပြီး ကျရှုံးခြင်း သို့မဟုတ် ရှုံးနိမ့်ခြင်း အန္တရာယ် လုံးဝမရှိတော့သည့် အချိန်အထိ နာခံမှုကို ရွှေ့ဆိုင်းထားသူတိုင်းသည် ဘယ်သောအခါမျှ နာခံကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယုံကြည်ခြင်းကမူ ရဲစွမ်းသတ္တိဖြင့် ရှေ့သို့တိုးရန် တွန်းအားပေးနေ၏။ ဘုရားသခင် ပို့ဆောင်သော လမ်းသည် ကန္တာရ သို့မဟုတ် ပင်လယ်ကို ဖြတ်သွားနိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းသည် လုံခြုံစိတ်ချရသော လမ်းဖြစ်ပေသည်။