အခန်း ၄၃— မောရှေ၏ ကွယ်လွန်ခြင်း

 

ဤအခန်းသည် တရားဟောရာကျမ်း ၃၁ မှ ၃၄ အထိကို အခြေခံထားပါသည်။

ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏လူမျိုးတော်နှင့် ဆက်ဆံတော်မူသမျှတို့တွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ကရုဏာတော်တို့နှင့်အတူ တရားမျှတမှု၏ ထင်ရှားပြတ်သားသော သက်သေအထောက်အထားများ ပါရှိလေသည်။ ဣသရေလလူတို့ကို ကောင်းမြတ်သောပြည်သို့ မောရှယ် ပို့ဆောင်ရမည်မဟုတ်ကြောင်း လူမျိုးတို့၏ အရှင်သခင် မိန့်ကြားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ၊ ဘုရားသခင်၏ထံမှ ခံရသော ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဘုရားသခင်၏ ကျွန်၏ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် တောင်းပန်ပန်ကြားမှုက ပြောင်းလဲစေနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ သို့သော်လည်း ကတိတော်ထားရာ အမွေဥစ္စာကို ဝင်စားရန် ပရိသတ်တို့အား သူသည် သစ္စာရှိစွာဖြင့် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်အရ မောရှယ်နှင့် ယောရှုတို့သည် တဲတော်သို့ သွားကြရာ၊ မေဃတိုင်သည်လည်း တဲတော်ဝါနားတွင် လာ၍ ရပ်တည်လေသည်။ ထိုနေရာတွင် လူစုလူဝေးတို့ကို ယောရှု၏ လက်ဝယ်သို့ တရားဝင် အပ်နှံခဲ့ကြသည်။ ဣသရေလလူတို့၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် မောရှယ်၏ တာဝန်ပြီးဆုံးသွားလေပြီ။

သို့သော် သူသည် မိမိလူမျိုးအပေါ် ထားရှိသည့် စေတနာကြောင့် မိမိကိုယ်ကို မေ့လျောက်နေခဲ့သည်။ လူအများရှေ့တွင် မောရှယ်သည် ဘုရားသခင်၏နာမတော်ကို အမှီပြု၍ မိမိ၏ဆက်ခံမည့်သူအား “အားယူ၍ ရဲရင့်ကြလော့။ ငါကျိန်ဆို၍ ဣသရေလလူတို့အား ပေးသောပြည်သို့ ဤသူသည် သွင်းရမည်။ ငါသည်လည်း သင်နှင့်အတူ ရှိလိမ့်မည်” ဟု သန့်ရှင်းသော အားပေးစကားကို ပြောကြားခဲ့သည်။ ထို့နောက် လူမျိုးတော်၏ အကြီးအကဲများနှင့် အုပ်ချုပ်သူများဘက်သို့ လှည့်၍ ဘုရားသခင်ထံမှ သူကြားသိစေခဲ့သော ညွှန်ကြားချက်များကို သစ္စာရှိစွာ နာခံကြရန် တရားဝင် မှာကြားခဲ့သည်။

မကြာမီ မိမိတို့ထံမှ ခွဲခွာရတော့မည့် ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုကို လူတို့သည် ငေးကြည့်ရင်း သူ၏ မိဘမေတ္တာကဲ့သို့သော ကြင်နာမှု၊ ပညာနှင့်ပြည့်စုံသော ဆုံးမဩဝါဒနှင့် မနှေးမနှေး ကြိုးစားအားထုတ်မှုများကို အမှတ်ရလာကြသည်။ မိမိတို့၏ ဆိုးသွမ်းပုန်ကန်မှုကြောင့် မောရှယ်သည် အပြစ်ကျူးလွန်ခဲ့ရပြီး ထိုအပြစ်ကြောင့် သူသေရမည်ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း နောင်တရစွာဖြင့် ပြန်ပြောင်းသတိရကြလေသည်။

မောရှယ်၏ဘဝကို ဒုက္ခပေးခဲ့ကြသကဲ့သို့ နောင်လာမည့် ခေါင်းဆောင်၏ဘဝကိုလည်း ထပ်မံဒုက္ခမပေးကြရန် ဘုရားသခင်သည် သူတို့အား သိမြင်ခံစားစေလိုတော်မူ၏။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏လူမျိုးတော်အား ပေးသနားတော်မူသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာများဖြင့် မိန့်ဆိုလေ့ရှိပြီး၊ ထိုကောင်းချီးများကို တန်ဖိုးမထားဘဲနေကြသောအခါ ရုပ်သိမ်းလိုက်သော ကောင်းချီးများဖြင့် မိန့်ဆိုတော်မူတတ်ပေသည်။

ထိုနေ့မှာပင် မောရှယ်ထံသို့ “သင်သည် ... නេ‌ဗោတောင်ပေါ်သို့ တက် ... ဣသရေလလူတို့အား ပိုင်ဆိုင်စရာဘို့ ငါပေးသော ခါနာန်ပြည်ကို ကြည့်ရှုလော့။ သင်တက်ရမည့် တောင်ပေါ်မှာပင် သေ၍ သင်၏အမျိုးနှင့် စုပေါင်းရမည်” ဟု မိန့်တော်မူသော အမိန့်တော် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ မောရှယ်သည် ယခုအခါ အထူးဆန်းဆုံးနှင့် လျှို့ဝှက်ချက်ဆန်သော ခရီးစဉ်တစ်ခုသို့ ထွက်ခွာရတော့မည် ဖြစ်သည်။ မိမိ၏အသက်ကို ဖန်ဆင်းရှင်၏လက်ဝယ်သို့ အပ်နှံရန် သူထွက်သွားရမည်။ သူသေဆုံးရမည့်အချိန်တွင် မည်သည့်လောကီမိတ်ဆွေမျှ လာရောက်ကူညီမည့်သူ မရှိကြောင်း၊ သူတစ်ပါးတည်း သေဆုံးရမည်ကို သူသိထားခဲ့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းတွင် သူ၏နှလုံးသား တုန်လှုပ်ရလောက်အောင် လျှို့ဝှက်နက်နဲမှုနှင့် ရိုသေလေးစားဖွယ်ရာများ ပါရှိနေ၏။ အပြင်းထပ်ဆုံးသော ဒုက္ခကား မိမိ၏တစ်သက်တာလုံးနှင့် နှီးနွှယ်နေခဲ့သော လူမျိုးတော်နှင့် ခွဲခွာရခြင်းပင်တည်း။ သို့သော် သူသည် မေးခွန်းထုတ်စရာမလိုသော ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုနှင့် မိမိ၏လူမျိုးတော်ကို ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ကရုဏာတော်ထံသို့ အပ်နှံခဲ့သည်။

မောရှယ်၏ နောက်ဆုံးကောင်းချီးမင်္ဂလာ

မောရှယ်သည် နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မိမိလူမျိုးတော်၏ စုဝေးရာအရပ်၌ ရပ်တည်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် သူ့အပေါ်သို့ တစ်ဖန်သက်ရောက်လာပြီး မြင့်မြတ်၍ ထိရှဖွယ်ကောင်းသော စကားများဖြင့် အနွယ်တစ်ခုချင်းစီအပေါ် ကောင်းချီးပေးခဲ့ကာ ၎င်းတို့အားလုံးအတွက် အောက်ပါအတိုင်း ဆုတောင်းမင်္ဂလာဖြင့် နိဂုံးချုပ်ခဲ့ပါသည်—

ထာဝရဘုရားသည် သင်၏ ကျက်သရေနေရာဖြစ်တော်မူ၏။

အောက်မှာလည်း နိစ္စထာဝရ လက်မောင်းတော် ရှိ၏။ ...

ဣသရေလ အမျိုးသားတို့သည် ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ နေရကြ၏။

ယာကူပ်၏ စမ်းရေတွင်းသည် တစ်ပါတည်း တည်၏။

စပါးနှင့် စပျစ်ရည်ရှိသော ပြည်၌ နေရကြ၏။

ကောင်းကင်သည်လည်း နှင်းကို ရွာချတတ်၏။

အို ဣသရေလ အမျိုး၊ သင်သည် မင်္ဂလာရှိ၏။

ထာဝရဘုရား ကယ်တင်တော်မူသော၊

မစတော်မူသော လွှားလည်းဖြစ်တော်မူသော လူမျိုးကဲ့သို့

မည်သူ ရှိသနည်း။

တရားဟောရာကျမ်း ၃၃:၂၇-၂၉

မောရှယ်သည် ပရိသတ်တို့ထံမှ လှည့်ထွက်ခဲ့ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ၊ တစ်ဦးတည်းဖြင့်ပင် “နេဗោတောင်ထိပ်၊ ပိဇဂေတောင်သို့” တက်သွားခဲ့သည်။ ထိုသီးသန့်တောင်ပေါ်တွင် သူရပ်လျက် မှုန်ဝါးခြင်းမရှိသော မျက်စိဖြင့် မိမိရှေ့တွင် ကျယ်ပြန့်စွာ တည်ရှိနေသော မြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။

အနောက်ဘက် အလှမ်းဝေးဝေးတွင် ကြီးစွာသောပင်လယ်၏ အပြာရောင်ရေပြင် တည်ရှိနေသည်။ မြောက်ဘက်တွင် ဟེርမုန်တောင်သည် ကောင်းကင်ယံကိုဆန့်၍ ထင်ရှားစွာ မတ်တတ်ရပ်နေ၏။ အရှေ့ဘက်တွင် မောဘပြားပြင် တည်ရှိသည်။ ထိုထက်လွန်သော် ဣသရေလတို့ အောင်မြင်ခဲ့ရာ ဗာရှန်ပြည် ရှိ၏။ တောင်ဘက်တွင်မူ သူတို့ရှည်လျားစွာ လှည့်လည်ခဲ့ကြသည့် သဲကန္တာရကြီး ကျယ်ပြန့်နေသည်။

အီဥဇစ်ပြည်ရှိ နန်းတွင်းဂုဏ်အသရေနှင့် နန်းစံမည့်ဘုရားကို စွန့်လွှတ်ကာ ဘုရားသခင်၏ ရွေးချယ်ခံလူမျိုးများနှင့်အတူ ကံကြမ္မာကို ခံယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ချိန်မှစ၍ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများပြည့်နှက်နေသည့် မိမိ၏ဘဝခရီးကို မောရှယ်သည် တစ်ဦးတည်းဆင်ခြင်သုံးသပ်ခဲ့သည်။ ယေသေရ၏ သိုးထိန်းဘဝဖြင့် သဲကန္တာရတွင် ကုန်လွန်ခဲ့ရသော ရှည်လျားသည့်နှစ်များ၊ ချုံပုတ်မီးလောင်ရာတွင် ကောင်းကင်တမန် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းခဲ့ပုံနှင့် ဣသရေလတို့ကို ကယ်တင်ရန် ခေါ်တော်မူခြင်းတို့ကို သူအမှတ်ရနေ၏။ ရွေးချယ်ခံလူမျိုးတော်အတွက် ဖော်ပြခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော် အံ့ဖွယ်အမှုများနှင့် ၎င်းတို့၏ လှည့်လည်ပုန်ကန်ခဲ့ကြသော နှစ်များတစ်လျှောက်တွင် သည်းခံခြင်းမေတ္တာ ပြသခဲ့ပုံတို့ကို သူသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ မြင်ယောင်နေမိသည်။ အီဥဇစ်ပြည်မှ ထွက်လာခဲ့ကြသော ကြီးမားသည့်စစ်တပ်ကြီးထဲမှ လူကြီးအားလုံးအနက် ကတိတော်ပြည်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် သစ္စာရှိခဲ့ကြသူမှာ နှစ်ဦးတည်းသာ ရှိခဲ့လေသည်။ သူ၏စမ်းသပ်မှုနှင့် စွန့်လွှတ်အضحုပ်ခံရမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် ဘဝခရီးသည် အလဟဿဖြစ်သွားရတော့မလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏မစ်ရှင်နှင့် လုပ်ငန်းတာဝန်သည် ဘုရားသခင်၏ ရည်မှန်းချက်တော်ဖြစ်ကြောင်း သူသိထားခဲ့သည်။ ဣသရေလတို့ကို ကျွန်ခံရာဘဝမှ ခေါ်ထုတ်ရန် ပထမဆုံးအကြိမ် ခေါ်တော်မူခံရစဉ်က သူသည် တာဝန်ကို တွန့်ဆုတ်ခဲ့သော်လည်း ထိုဝန်ကို လွှင့်ပစ်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ ထာဝရဘုရားက မိမိအား တာဝန်မှလွှတ်ပေးပြီး ပုန်ကန်တတ်သော ဣသရေလလူတို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် အကြံပြုခဲ့စဉ်ကပင် မောရှယ်သည် ခွင့်မပြုနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ဘုရားသခင်၏မျက်နှာသာပေးမှုကို အထူးခံစားခဲ့ရပြီး၊ တောတွင်း၌ ခိုလှုံနေစဉ်ကာလအတွင်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် အဖော်ပြုခြင်းအားဖြင့် ကြွယ်ဝသော အတွေ့အကြုံများကို ရရှိခဲ့ဖူးသည်။ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးတော်နှင့်အတူ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ခံစားရခြင်းကို ရွေးချယ်ခြင်းသည် ခဏတာမျှသာဖြစ်သော အပြစ်၏မွေ့လျော်မှုကို ခံစားခြင်းထက် ပညာရှိသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်ကြောင်း သူခံစားခဲ့ရသည်။

မိမိ၏အတိတ်အတွေ့အကြုံများကို ပြန်ပြောင်းကြည့်သောအခါ မှားယွင်းသည့် အပြုအမူတစ်ခုက မှတ်တမ်းကို အမည်းစက်ထင်စေခဲ့သည်ကို တွေ့ရသည်။ အကယ်၍သာ ထိုလွန်ကျူးမှုကို ပယ်ဖျက်နိုင်မည်ဆိုလျှင် သူသည် သေခြင်းကို မတွန့်ဆုတ်တော့ပြီဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ဘုရားသခင် တောင်းဆိုသမျှမှာ နောင်တရခြင်းနှင့် ကတိတော်ထားရာ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းအပေါ် ယုံကြည်ခြင်းတို့သာဖြစ်ကြောင်း သူအာမခံချက်ရရှိခဲ့ပြီး၊ မောရှယ်သည် မိမိ၏အပြစ်ကို တစ်ဖန်ဝန်ခံကာ ယေရှု၏နာမတော်ကို အမှီပြု၍ ခွင့်လွှတ်တော်မူရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ ကတိတော်ပြည်၏ မြင်ကွင်းကျယ်ကြီးတစ်ခုသည် သူ့ရှေ့တွင် ထင်ရှားလာခဲ့သည်— မရေမရာ ဝေဝါးနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ၏ နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသော မျက်စိအမြင်တွင် ရှင်းလင်းပြတ်သားလှပစွာ ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။ ဤမြင်ကွင်းတွင် ထိုစဉ်က ရှိနေသည့်အတိုင်း မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာဖြင့် ဖြစ်လာမည့်အတိုင်း ပြသခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထိုပြည်တွင် သစ်ဆိမ့်ပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်များ၊ သံလွင်သီးများဖြင့် မီးခိုးရောင်သမ်းကာ စပျစ်ပင်၏ မွှေးကြိုင်သောရနံ့များ သင်းပျံ့နေသော တောင်ကုန်းများ၊ ပန်းပွင့်များဖြင့် လင်းလက်၍ အသီးအနှံကြွယ်ဝသော ကျယ်ပြန့်စိမ်းလန်းသော လွင်ပြင်များ၊ စွန်ပလွံပင်များ၊ လေတိုက်၍လှုပ်ရှားနေသော ဂျုံနှင့်မုယောစပါးခင်းများ၊ ချောင်းရေသံနှင့် ငှက်သံတို့ဖြင့် သာယာနေသော နေရောင်ခြည်ကျရောက်သည့် ချိုင့်ဝှမ်းများ၊ လှပသောမြို့ကြီးများနှင့် ဥယျာဉ်များ၊ “ပင်လယ်၏ ကြွယ်ဝမှု” ဖြင့် ပြည့်စုံသော ရေကန်များ၊ တောင်ကုန်းများပေါ်တွင် စားကျက်ရှာနေကြသော သိုးစုများ၊ ကျောက်ဆောင်များကြားတွင်ပင် တောဘိန်းမွှားတို့ စုဆောင်းထားသည့် ရတနာများ ရှိနေကြပေသည်။ ဤသည်မှာ မောရှယ်သည် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် မှုတ်သွင်းခံရလျက် ဣသရေလလူတို့အား ဖွဲ့ဆိုဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း စင်စစ် ကောင်းမြတ်သောပြည်ပင်တည်း။

မောရှယ်သည် ဣသရေလတို့၏ သမိုင်းကြောင်းကို ကြိုတင်မြင်တွေ့ရခြင်း

မောရှယ်သည် ခါနာန်ပြည်ရှိ ရွေးချယ်ခံလူမျိုးတို့ကို အနွယ်တစ်စုစီ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအသီးသီးတို့၌ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူတို့၏ သမိုင်းကြောင်းဖြစ်သော ဘုရားသခင်ကို စွန့်ပယ်ခြင်းနှင့် ၎င်းအတွက် အပြစ်ဒဏ်ခံရခြင်းဆိုင်ရာ ရှည်လျား၍ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ ဇာတ်လမ်းကို သူမြင်ခဲ့ရသည်။ လူမျိုးတို့သည် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့တွင် ကွဲပြားပျံ့နှံ့နေကြပြီး၊ ဣသရေလတို့၏ ဘုန်းအသရေ ကွယ်ပျောက်သွားကာ၊ သူတို့၏ လှပသောမြို့တော်မှာ ပျက်စီးယိုယွင်းလျက်၊ လူမျိုးတို့သည် တိုင်းတစ်ပါးတွင် အကျဉ်းသားများ ဖြစ်နေကြသည်ကို သူမြင်ခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ ဘိုးဘေးများပိုင်ဆိုင်ရာ ပြည်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရောမအင်ပါယာ၏ အုပ်စိုးမှုအောက်သို့ ရောက်သွားကြသည်ကိုလည်း မြင်ခဲ့ရသည်။

ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင် ပထမအကြိမ် ကြွလာတော်မူခြင်းကို သူရှုမြင်ခွင့် ရခဲ့သည်။ ဗက်သလီဟမ်မြို့တွင် ကလေးငယ်အဖြစ် ရှိနေသော ယေရှုကို သူတွေ့ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းသည့် ဝမ်းမြောက်ဖွယ်သီချင်းနှင့် မြေကြီးပေါ်တွင် ငြိမ်းချမ်းရေးကို သီဆိုကြသော ကောင်းကင်တမန်အုပ်စုတို့၏ အသံများကို သူကြားခဲ့ရသည်။ အရှေ့အရပ်မှ ပညာရှိများကို ယေရှုထံသို့ လမ်းပြပို့ဆောင်ပေးသော ကြယ်တစ်စင်း ကောင်းကင်ယံ၌ ထင်ရှားနေသည်ကို သူမြင်ခဲ့ရပြီး၊ “ယာကူပ်အမျိုးမှ ကြယ်တစ်စင်း ပေါ်ထွန်းလိမ့်မည်။ ဣသရေလအမျိုးမှ တောင်ဝှေး ထမြောက်လိမ့်မည်” ဟု မိန့်ဆိုခဲ့သော ပရောဖက်ပြုချက်စကားများကို ပြန်ပြောင်းသတိရမိသောအခါ ကြီးမားသော အလင်းရောင်သည် သူ၏စိတ်နှလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။ ရေဇရက်မြို့ရှိ ခရစ်တော်၏ နှိမ့်ချသောဘဝ၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊ သနားကြင်နာမှုနှင့် ရောဂါငြိမ်းစေခြင်းဆိုင်ရာ သင်းအုပ်လုပ်ငန်းများကိုလည်းကောင်း၊ မာနထောင်လွှား၍ မယုံကြည်သော လူမျိုးတစ်စု၏ ပယ်ချခြင်းကို ခံရသည်များကိုလည်းကောင်း သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ တရားတော်ကို ပေးတော်မူသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာကာ ပယ်ချကြစဉ်၊ ဘုရားသခင်၏ တရားတော်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ကြွားဝါချီးမြှောက်နေကြခြင်းကို သူသည် အံ့သြစွာဖြင့် နားထောင်နေခဲ့သည်။ မိမိချစ်မြတ်နိုးရသော မြို့တော်ကို မျက်ရည်ကျလျက် နှုတ်ဆက်နေသည့် ယေရှုကို သံလွင်တောင်ပေါ်တွင် သူတွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။

မောရှယ်သည် မည်သူ့အတွက်ကြောင့် သူ၏ တစ်သက်တာလုံး အပင်ပန်းခံ ဆုတောင်းပေးဆပ်ခဲ့ရပြီး၊ မိမိ၏အနာမကိုပင် အသက်စာအုပ်မှ ပယ်ဖျက်ခံရရန် ဝန်ခံခဲ့ပါသော၊ ထိုလူမျိုးတော်၏ နောက်ဆုံးပယ်ချခြင်းခံရမှုကို ရှုမြင်ရသောအခါ၊ “ကြည့်ရှုလော့၊ သင်တို့အိမ်သည် ဆိတ်ညံလျက် စွန့်ပစ်ခြင်းသို့ ရောက်ရစ်လိမ့်မည်” (ရှင်မဿဲခရစ်ဝင် ၂၃:၃၈) ဟုသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စကားများကို ကြားရသောအခါ သူ၏နှလုံးသားသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုဖြင့် ညှိုးနွမ်းသွားခဲ့ရသည်။ ဘုရားသခင်၏သားတော်၏ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုနှင့် ထပ်တူထပ်မျှ ခံစားရသဖြင့် သူ၏မျက်စိမှ ခါးသီးသောမျက်ရည်များ ကျဆင်းခဲ့ရသည်။

မောရှယ်သည် ကားတိုင်တင်သတ်ခြင်းနှင့် မြေကြီးသစ်ကို မြင်တွေ့ရခြင်း

သူသည် ကယ်တင်ရှင်၏နောက်သို့ ጌသဇေမနေဥယျာဉ်သို့ လိုက်သွားခဲ့ပြီး၊ ဥယျာဉ်တော်တွင်း၌ ခံစားရသော ဝေဒနာဆင်းရဲခြင်း၊ သစ္စာဖောက်ခံရခြင်း၊ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်ခံရခြင်း၊ ကြိမ်ဒဏ်ခတ်ခံရခြင်းနှင့် လက်ဝါးကར္တိုင်တင်အသတ်ခံရခြင်းတို့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ မောရှယ်သည် တောကန္တာရတွင် မြွေကိုမြှောက်မြှင့်ခဲ့သကဲ့သို့ ဘုရားသခင်၏သားတော်ကိုလည်း မြှောက်မြှင့်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့ပြုခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်သူတိုင်းသည် “မပျက်စီးဘဲ ထာဝရအသက်ကို ရစေခြင်းငှာ” ဖြစ်သည် (ရှင်ယောဟန်ခရစ်ဝင် ၃:၁၅) ဆိုသည်ကို သဘောပေါက် နားလည်ခဲ့သည်။ ဂျူးလူမျိုးတို့၏ ကယ်တင်ရှင်အပေါ် ပြသခဲ့ကြသော လူယုဘဝနှင့် စာတန်၏မုန်းတီးမှုများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ မောရှယ်၏နှလုံးသားသည် ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်းနှင့် ရွံရှာခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

ခရစ်တော်၏ “အကျွန်ုပ်ဘုရား၊ အကျွန်ုပ်ဘုရား၊ အကျွန်ုပ်ကို အဘယ်ကြောင့် စွန့်ပစ်တော်မူသနည်း” ဟု အလွန်အမင်း ဝေဒနာပြင်းစွာဖြင့် အော်ဟစ်သံကို သူကြားခဲ့ရသည် (မာကုခရစ်ဝင် ၁၅:၃၄)။ ယောသပ်၏ သင်္ချိုင်းသစ်ထဲတွင် ကိုယ်တော်ကို သဂြိုဟ်ထားသည်ကို သူမြင်ခဲ့ရသည်။ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သော အမှောင်ထုသည် ဤလောကကြီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ ကြည့်လိုက်ရာ ကိုယ်တော်သည် ဘုန်းတန်ခိုးနှင့် အောင်မြင်သူအဖြစ်၊ ကိုယ်တော်ကို ကိုးကွယ်ကြသော ကောင်းကင်တမန်များ ခြံရံလျက်နှင့် အကျဉ်းသားအမြောက်အများကို ခေါင်းဆောင်လျက် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်ကြွသွားသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။

မောရှယ်သည် ယေရှု၏ တပည့်တော်များအနေဖြင့် ဧဝံဂေလိတရားကို ဤလောကသို့ ဆောင်သွားရန် ထွက်ခွာသွားကြသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဇာတိပကတိအတိုင်းသော ဣသရေလတို့သည် ဤလောက၏ အလင်းဖြစ်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ ရွေးချယ်ခံလူမျိုးအနေဖြင့် သူတို့၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကို ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟ္မ်၏အမျိုးအနွယ်ကို စွန့်ပစ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ခရစ်တော်အားဖြင့် ယုံကြည်သူသားသမီးများ ဖြစ်လာကြသူအသီးသီးတို့သည် အာဗြဟ္မ်၏အမျိုးအနွယ်၊ ပဋိညာဉ်ကတိတော်၏ အမွေခံများအဖြစ် ရတွက်ခြင်းကို ခံကြရမည်ဖြစ်သည်။ အာဗြဟ္မ်ကဲ့သို့ပင် သူတို့သည်လည်း ဘုရားသခင်၏ တရားတော်နှင့် သားတော်၏ ဧဝံဂေလိတရားတော်ကို ဤလောကသို့ သိရှိစေရန် ဖိတ်ကြားခြင်းကို ခံခဲ့ကြရသည်။ မောရှယ်သည် ယေရှု၏ တပည့်တော်များမှတစ်ဆင့် တောက်ပလာသော ဧဝံဂေလိအလင်းရောင်နှင့် တပါးအမျိုးသားပြည်များမှ လူထောင်ပေါင်းများစွာတို့သည် ထိုအလင်း၏ ထွန်းလင်းရာသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူသည် ဣသရေလတို့၏ တိုးပွားစည်ပင်မှုကို အလွန်ဝမ်းမြောက်ကျေနပ်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ နောက်ထပ်မြင်ကွင်းတစ်ခုသည် သူ၏ရှေ့မှ လွန်သွားခဲ့ပြန်သည်။ ဘုရားသခင်၏ တရားတော်ကို ရိုသေကိုးကွယ်ဟန်ဆောင်လျက် ယေရှုကို ပယ်ရှားရန် ဂျူးလူမျိုးများကို ဦးဆောင်လမ်းပြနေသည့် စာတန်၏လုပ်ရပ်ကို သူ့အား ပြသခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ ဘုရားသခင်၏တရားတော်ကို ပယ်ရှားကြပြီး၊ ခရစ်တော်ကို လက်ခံကြသည်ဟု ဟန်ဆောင်နေကြသော အလားတူ လှည့်စားမှုအောက်တွင် ရှိနေသည့် ဤလောကကြီးကို သူမြင်တွေ့နေရသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အကြီးအကဲများထံမှ “ထိုသူကို ဖယ်ရှားကြလော့!” “လက်ဝါးကར္တိုင်တင်၍ သတ်ကြလော့၊ လက်ဝါးကར္တိုင်တင်၍ သတ်ကြလော့!” ဟူသော ရူးသွပ်ဟစ်ကြွေးသံများကို သူကြားခဲ့ရဖူးသည်။ ယခုတွင်မူ ခရစ်တော်ကို ဝန်ခံကြသည်ဟု ဆိုကြသော ဆရာများထံမှ “တရားတော်ကို ဖယ်ရှားကြလော့!” ဟူသော အသံများကို သူကြားနေရသည်။

သမ္မာဥပုသ်နေ့ကို ခြေဖြင့်နင်းချေလျက်၊ ၎င်း၏နေရာတွင် အတုအယောင် အቋးအဆောက်အအုံတစ်ခုကို တည်ထောင်ထားကြသည်ကို သူမြင်ခဲ့ရသည်။ မောရှယ်သည် အလွန်အမင်း အံ့ဩထိတ်လန့်ကာ ရွံရှာခြင်း ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ကြသူများသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးပေါ်ရှိ ကိုယ်တော်၏ အစိုးရအုပ်ချုပ်မှု အခြေခံဖြစ်သော တရားတော်ကို မည်သို့ ဖယ်ရှားပစ်ဝံ့ကြပါသနည်း။ ဘုရားသခင်၏ တရားတော်သည် သစ္စာရှိသော လူနည်းစုတစ်စုတို့၏ ရိုသေချီးမြှောက်ခြင်းကို ခံနေရဆဲဖြစ်သည်ကို မောရှယ်သည် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဘုရားသခင်၏ တရားတော်ကို စောင့်ရှောက်ကြသူများကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် လောကီအာဏာစက်များ၏ နောက်ဆုံးသော ကြီးမားသည့် တိုက်ပွဲကို သူမြင်ခဲ့ရသည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ သန့်ရှင်းရာနေရာမှ မိမိ၏စကားသမှုကို ထုတ်ဖော်မိန့်ကြားတော်မူစဉ်၊ တရားတော်ကို စောင့်ရှောက်ခဲ့ကြသူများနှင့် ပြုတော်မူသော ငြိမ်းချမ်းရေး ပဋိညာဉ်စကားတော်ကို သူကြားခဲ့ရသည်။ ခရစ်တော်သည် ဘုန်းတန်ခိုးနှင့် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာတော်မူခြင်း၊ ဖြောင့်မတ်သော လူသေတို့သည် မသေနိုင်သော အသက်ရှင်ခြင်းသို့ ထမြောက်ကြခြင်း၊ အသက်ရှင်ဆဲ သန့်ရှင်းသူတို့သည် သေခြင်းကို မတွေ့ရဘဲ ပြောင်းလဲခြင်းခံရကာ ဝမ်းမြောက်သီချင်းများဖြင့် ဘုရားသခင်၏ မြို့တော်သို့ အတူတကွ တက်ကြွသွားကြခြင်းများကို သူမြင်ခဲ့ရသည်။

နောက်ထပ်မြင်ကွင်းတစ်ခုသည် သူ၏အမြင်အာရုံသို့ ပွင့်လင်းလာပြန်သည်— ဤကမ္ဘာမြေကြီးသည် ကျိန်ခြင်းအမင်္ဂလာမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီး၊ မိမိ၏ရှေ့တွင် မကြာသေးမီက ကျယ်ပြန့်နေခဲ့သော ကောင်းမြတ်သော ကတိတော်ပြည်ထက်ပင် ပိုမိုသာယာလှပနေပေသည်။ အပြစ်ဟူ၍ မရှိတော့ဘဲ၊ သေခြင်းတရားလည်း ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ဤမြင်ကွင်းကို မောရှယ်သည် အတိုင်းမသိ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာမှုဖြင့် ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်၊ ဤသည်မှာ သူ၏ အတောက်ပဆုံးသော မျှော်လင့်ချက်များထက်ပင် ပိုမိုမွန်မြတ်သော ကယ်တင်ခြင်းပင်တည်း။ သူတို့၏ လောကီဘဝ ခရီးရှည်ကြီးသည် ထာဝရ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ၊ ဘုရားသခင်၏ ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းမြတ်သောပြည်သို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ဖန် ထိုရူပါရုံသည် မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သူ၏မျက်လုံးများသည် အဝေးတွင်ရှိနေသော ခါနာန်ပြည်ပေါ်၌ ကျရောက်ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် မောနွမ်းနေသော စစ်သည်တော်တစ်ဦးကဲ့သို့ သူသည် အနားယူရန် လဲလျောင်းသွားခဲ့သည်။ “ထာဝရဘုရား၏ ကျွန်မောရှယ်သည် ထာဝရဘုရား၏ အမိန့်တော်အတိုင်း မောဘပြည်၌ သေလေ၏။ ဘေသာပုရရှေ့၊ မောဘပြည် တောင်ကြား၌ ကိုယ်တော်သည် သူ့ကို သဂြိုဟ်တော်မူ၏။ ယခုတိုင်အောင် မည်သူမျှ သူ၏သင်္ချိုင်းကို မသိကြ” ဟု ဖော်ပြထားသည်။ လူအများသည် သူ၏အလောင်းကို သိရှိခဲ့ကြမည်ဆိုလျှင် သူတို့၏ သေဆုံးသွားသော ရုပ်အလောင်းကို အကြောင်းပြု၍ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှု အပြစ်ပြုမိကြမည့် အန္တရာယ်ရှိနေပေသည်။ ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် သူ၏သင်္ချိုင်းကို လူတို့နှင့် ကွယ်ဝှက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်တို့သည် မိမိ၏ သစ္စာရှိသော ကျွန်၏ ရုပ်အလောင်းကို သဂြိုဟ်ခဲ့ကြပြီး ထိုသီးသန့်သင်္ချိုင်းကို စောင့်ရှောက်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သူသည် သင်္ချိုင်းထဲတွင် အချိန်အကြာကြီး နေရစ်မည် မဟုတ်ပေ။ မောရှယ်ကို သဂြိုဟ်ခဲ့ကြသော ကောင်းကင်တမန်များနှင့်အတူ ခရစ်တော်ကိုယ်တော်တိုင်သည် အိပ်ပျော်နေသော သန့်ရှင်းသူကို ခေါ်ထုတ်ရန် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ စာတန်သည် မောရှယ်ကို အပြစ်ကျူးလွန်စေရန် ပြုလုပ်ရာတွင် အောင်မြင်ခဲ့သဖြင့် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ခဲ့ရပြီး၊ ထိုသို့ပြုခြင်းအားဖြင့် သူသည် သေခြင်း၏ အုပ်စိုးမှုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဟု ယူဆခဲ့သည်။ “သင်သည် မြေမှုန့်ဖြစ်၏၊ မြေမှုန့်သို့ ပြန်ရမည်” ဟူသော ဘုရားသခင်၏ စီရင်ချက်သည် သေလွန်သူတို့အပေါ် မိမိ၏ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ကို ပေးထားသည်ဟု ကြီးမားသော ရန်သူက ကြွေးကြော်ခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၃:၁၉)။ သင်္ချိုင်း၏ တန်ခိုးသည် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ကျိုးပေါက်ပျက်စီးခဲ့ဖူးခြင်း မရှိသေးဘဲ၊ သင်္ချိုင်းထဲတွင် ရှိနေသူသမျှတို့သည် မည်သည့်အခါမျှ လွတ်မြောက်ခွင့်မရဘဲ မိမိ၏ အကျဉ်းသားများသာ ဖြစ်ကြသည်ဟု သူက တောင်းဆိုခဲ့သည်။

အသက်ရှင်ခြင်း၏ အရှင်သခင်နှင့် ထွန်းလင်းတောက်ပနေသူတို့သည် သင်္ချိုင်းသို့ ချဉ်းကပ်လာကြသောအခါ စာတန်သည် မိမိ၏ အကြီးအကဲဖြစ်မှုကို စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ပိုင်နက်နယ်မြေဟု တောင်းဆိုထားရာနေရာသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာမှုကို အငြင်းပွားရန် မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့သည်။ မောရှယ်ပင်လျှင် ဘုရားသခင်၏ တရားတော်ကို မစောင့်ထိန်းနိုင်ခဲ့ကြောင်း သူက ကြွေးကြော်ခဲ့သည်။ သူသည် ယဟိုဝါဘုရား ရထိုက်သော ဘုန်းအသရေကို မိမိအတွက် ယူခဲ့ပါသည်၊ ဤအပြစ်ကြောင့်ပင် စာတန်သည် ကောင်းကင်ဘုံမှ နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူသည်လည်း တရားလွန်ကျူးမှုကြောင့် စာတန်၏ အုပ်စိုးမှုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။ ထိုမဟာသစ္စာဖောက်ကြီးသည် ဘုရားသခင်သည် သူ့အပေါ် မတရားသဖြင့် ပြုမူခဲ့သည်ဟု ယခင်က သူထုတ်ဖော်ခဲ့ဖူးသော မူလစွပ်စွဲချက်များကိုပင် ထပ်တလဲလဲ ပြောဆိုခဲ့သည်။

ခရစ်တော်သည် ကောင်းကင်ဘုံတွင် သူ၏လှည့်စားမှုများကြောင့် မြို့သူမြို့သား အမြောက်အများ ပျက်စီးဆုံးရှုံးခဲ့ရခြင်းဟူသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် လုပ်ရပ်များကို သူ့အား ပြန်လည်စွပ်စွဲနိုင်ခဲ့ပေသည်။ ဧဒင်ဥယျာဉ်တွင် အာဒံကို အပြစ်ကျူးလွန်စေပြီး လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် သေခြင်းတရားကို ရောက်စေခဲ့သော မုသာစကားများကိုလည်း သူ လက်ညှိုးထိုးပြနိုင်ခဲ့ပေသည်။ ဣသရေလတို့ကို ညည်းတွားပုန်ကန်ရန် သွေးဆောင်ခဲ့သော သူ၏ကိုယ်ပိုင်လုပ်ရပ်သည် သူတို့၏ခေါင်းဆောင်၏ သည်းခံခြင်းကို ကုန်ခမ်းစေခဲ့ပြီး၊ သတိလစ်ဟင်းသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် မောရှယ်ကို သေခြင်းတရား၏ အပြစ်အောက်သို့ ကျရောက်စေခဲ့သည်ကိုလည်း စာတန်အား သတိပေးနိုင်ခဲ့ပေသည်။ သို့သော် ခရစ်တော်သည် အရာရာကို မိမိ၏ခမည်းတော်ထံသို့သာ အပ်နှံလျက် “ထာဝရဘုရားသည် သင်၏အပြစ်ကို ဆုံးမတော်မူပါစေသော” ဟု မိန့်ဆိုခဲ့သည် (ယုဒသြဝါဒစာ ၉)။ ကယ်တင်ရှင်သည် မိမိ၏ ရန်သူနှင့် အငြင်းပွားခြင်းကို မပြုဘဲ၊ ထိုနေရာ၊ ထိုအချိန်မှာပင် ကျဆုံးသွားသော ရန်သူ၏ တန်ခိုးကို ချိုးဖျက်၍ သေလွန်သူတို့ကို အသက်ရှင်စေခြင်း လုပ်ငန်းကို စတင်ခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ဘုရားသခင်၏ သားတော်၏ အမြင့်ဆုံး အစိုးရတန်ခိုးကို ထင်ရှားသော သက်သေအဖြစ် တွေ့ရပေသည်။ စာတန်သည် မိမိဖမ်းဆီးထားသော အကောင်အထည်ကို လုယူခံခဲ့ရပြီး၊ ဖြောင့်မတ်သော လူသေတို့သည် တစ်ဖန် အသက်ရှင်လာကြတော့မည် ဖြစ်သည်။ မောရှယ်သည် သင်္ချိုင်းထဲမှ ဘုန်းအသရေနှင့် ထွက်လာခဲ့ပြီး မိမိ၏ ကယ်တင်ရှင်နှင့်အတူ ဘုရားသခင်၏ မြို့တော်သို့ တက်ကြွသွားခဲ့သည်။

ဘုရားသခင်သည် တိကျသော နာခံမှုကို တောင်းဆိုတော်မူကြောင်းနှင့် လူတို့သည် မိမိတို့ကို ဖန်ဆင်းရှင် ပေးသပ်တော်မူသော ဘုန်းအသရေကို မိမိတို့အတွက် ယူခြင်းမှ သတိပြုရှောင်ကြဉ်သင့်ကြောင်းကို ဘယ်သောအခါမျှ မမေ့သင့်သော သင်ခန်းစာတစ်ခုကို ပေးရန်အတွက် မောရှယ်အား ခါနာန်ပြည်သို့ ဝင်ရောက်ခွင့်မပေးဘဲ ပိတ်ပင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဣသရေလတို့၏ အမွေဥစ္စာကို ခွဲဝေခံစားခွင့်ပေးရန် မောရှယ်၏ တောင်းပန်မှုကို ကိုယ်တော် မပေးခဲ့ရသော်လည်း၊ မိမိ၏ကျွန်ကို မေ့လျောက်ခြင်း သို့မဟုတ် စွန့်ပစ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ပိဇဂေတောင်ထိပ်တွင် ဘုရားသခင်သည် မောရှယ်အား လောကီခါနာန်ပြည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမွန်မြတ်လှပသော အမွေဥစ္စာကို ခေါ်ယူပေးသနားတော်မူခဲ့သည်။

အသွင်ပြောင်းတော်မူရာ တောင်ပေါ်တွင်၊ မောရှယ်သည် ကောင်းကင်သို့ ဆောင်ယူခြင်းခံခဲ့ရသော ဧလိယနှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် မောရှယ်၏ ဆုတောင်းချက်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြည့်စုံလာခဲ့သည်။ သူသည် မိမိလူမျိုး၏ အမွေအနှစ်အတွင်းရှိ “ကောင်းမြတ်သောတောင်ပေါ်တွင်” ရပ်တည်လျက်၊ ဣသရေလတို့အား ပေးထားသော ကတိတော်အပေါင်းတို့သည် မည်သူ့အပေါ်တွင် အခြေခံနေကြသည်ကို သက်သေခံလျက် ရှိနေခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားမှုကို ခံရသော ထိုလူသား၏ သမိုင်းကြောင်းတွင် လူ့မျက်စိအမြင်ဖြင့် နောက်ဆုံးမြင်တွေ့ရသော မြင်ကွင်းပင်တည်း။