အခန်း ၇၂—ဒါဝိဒ်၏သား အဗ္ဗရှလုံ ၏ ပုန်ကန်ခြင်း

 

ဤအခန်းသည် ဓမ္မရာဇဝင်ဒုတိယစောင် ၁၃ မှ ၁၉ အထိကို အခြေခံထားပါသည်။

 

"လေးဆယ်ပေးဆပ်ရမည်" ဟူသော စကားသည် ပရောဖက် နာသန်၏ ပုံဥပမာကို နားထောင်ရင်း ဒါဝိဒ်သည် မိမိကိုယ်ကို မသိလိုက်ဘဲ ချမှတ်ခဲ့သော ပြစ်ဒဏ်စီရင်ချက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ သားလေးဦးတို့သည် သေဆုံးကြရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သားတစ်ဦးစီ ဆုံးရှုံးရခြင်းသည် ဖခင်၏ အပြစ်ကြောင့် ဖြစ်လာမည့် ရလဒ် ဖြစ်ပေမည်။

 

သားဦးဖြစ်သူ အမ္မုန်၏ ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော ရာဇဝတ်မှုကို ဒါဝိဒ်သည် အပြစ်ပေးခြင်းမရှိဘဲ လွှတ်ပေးခဲ့သည်။ ပညတ်တရားအရ မေထုန်မှားသူသည် သေဒဏ်ထိုက်ပြီး၊ အမ္မုန်၏ သဘာဝလွန် ရာဇဝတ်မှုက သူ့ကို နှစ်ဆပို၍ အပြစ်ကြီးစေခဲ့သည်။ သို့သော် ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏ အပြစ်အတွက် ကိုယ်တိုင် ပြစ်ဒဏ်ထိုက်သူဖြစ်နေသဖြင့် အပြစ်လုပ်သူကို တရားမျှတမှုနှင့်အညီ အပြစ်မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ မတရားပြုကျင့်ခံရသော နှမ၏ သဘာဝ အကာအကွယ်ပေးသူဖြစ်သည့် အဗ္ဗရှလုံသည် နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် မိမိ၏ လက်တုံ့ပြန်မည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ပွဲလမ်းသဘင်တစ်ခုတွင် အရက်မူးနေသော အကျင့်ပျက် အမ္မုန်သည် သူ၏ မောင်ဖြစ်သူ၏ အမိန့်အရ ကွပ်မျက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

 

ရှင်ဘုရင်၏ သားများသည် စိုးရိမ်တုန်လှုပ်လျက် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ပြန်လာကြပြီး၊ အမ္မုန် အသတ်ခံခဲ့ရကြောင်း ဖခင်ဖြစ်သူအား ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ သို့ဖြစ်၍ ၎င်းတို့သည် "အသံကို မြှင့်၍ ငိုကြွေးကြ၏။ ရှင်ဘုရင်နှင့် သူ၏ ကျွန်အပေါင်းတို့သည်လည်း အလွန်တရာ ငိုကြွေးကြ၏။" သို့သော် အဗ္ဗရှလုံမူကား ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် အမ္မုန်ကို အပြစ်ပေးရမည့် တာဝန်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့ပြီး၊ ထာဝရဘုရားသည် ဖြစ်ရပ်များကို သဘာဝအတိုင်း ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်စေရန် ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ မိဘများ သို့မဟုတ် အုပ်စိုးသူများသည် မတရားမှုကို အပြစ်ပေးရမည့် တာဝန်ကို လျစ်လျူရှုကြသောအခါ၊ အပြစ်ကို အပြစ်ဖြင့် ပြန်လည်ဒဏ်ခတ်မည့် အခြေအနေများ ဆက်တိုက်ပေါ်ပေါက်လာမည် ဖြစ်သည်။

 

ဤနေရာတွင် အဗ္ဗရှလုံသည် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် သဘောကွဲလွဲကာ ဝေးကွာသွားခြင်း စတင်ခဲ့သည်။ အဗ္ဗရှလုံ၏ ရာဇဝတ်မှုသည် အပြစ်ပေးမှုကို ခံထိုက်သည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ဒါဝိဒ်သည် သူ့ကို ပြန်လာခွင့်ပြုရန် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ တိုင်းပြည်၏ ရေးရာများမှ နယ်နှင်ဒဏ်ခံရသဖြင့် ပယ်ထုတ်ခံခဲ့ရသော အဗ္ဗရှလုံသည် အန္တရာယ်ရှိသော ကြံစည်မှုများတွင်သာ ကိုယ်ကိုကိုယ် နှစ်မြှုပ်ခဲ့သည်။

 

နှစ်နှစ်ပြည့်မြောက်သောအခါ ယောဘသည် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် သားဖြစ်သူတို့အကြား မိတ်ဖွဲ့သင့်မြတ်စေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ပညာရှိသူတစ်ဦးအဖြစ် ကျော်ကြားသော တေကောမြို့မှ မိန်းမတစ်ဦး၏ အကူအညီကို ရယူခဲ့သည်။ ထိုမိန်းမသည် ဒါဝိဒ်ရှေ့တွင် မိမိကိုယ်ကို သားနှစ်ဦးသာလျှင် တစ်ခုတည်းသော အားကိုးရာနှင့် နှစ်သိမ့်ရာဖြစ်သည့် မုဆိုးမတစ်ဦးအဖြစ် ကိုယ်စားပြုတင်ပြခဲ့သည်။ ရန်ဖြစ်မှုတစ်ခုတွင် သားတစ်ဦးက အခြားတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ ဆွေမျိုးများက အသက်အတွက် လက်တုံ့ပြန်မည့်သူထံသို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူကို အပ်နှံရန် တောင်းဆိုနေကြသည်။ သို့ဖြစ်၍ မိခင်က "ကျွန်ုပ်ကျန်ရစ်သော မီးသွေးခဲကို ငြိမ်းသတ်ကြလိမ့်မည်။ မြေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ကျွန်ုပ်၏ ခင်ပွန်းအတွက် နာမတော်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ ကျန်ရစ်သော အရာကိုသော်လည်းကောင်း မထားခဲ့ကြပါ" ဟု လျှောက်တင်ခဲ့သည်။ ဓမ္မရာဇဝင်ဒုတိယစောင် ၁၄:၇။ ရှင်ဘုရင်၏ ခံစားချက်ကို ထိခိုက်စေခဲ့ပြီး သူ၏သားအတွက် တော်ဝင်အကာအကွယ်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ထိုမိန်းမအား အာမခံချက် ပေးခဲ့သည်။

 

သူမသည် ရှင်ဘုရင်အား သည်းခံပေးရန် တောင်းပန်ခဲ့ပြီး၊ နယ်နှင်ဒဏ်ခံရသူကို ပြန်လည်မခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြင့် သူသည် အမှားရှိသူကဲ့သို့ ပြောဆိုခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ "အကြောင်းမူကား၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် သေကြရမည်ဖြစ်ပြီး မြေပေါ်သို့သွန်းလောင်း၍ ပြန်လည်စုဆောင်းမရနိုင်သော ရေနှင့်တူကြ၏။ ဘုရားသခင်သည် မည်သူ့ကိုမျှ မျက်နှာလိုက်ခြင်းမရှိပါ။ သို့သော် ကိုယ်တော့်ထံမှ နယ်နှင်ဒဏ်ခံရသူသည် ကိုယ်တော့်ထံမှ မထုတ်ပယ်ခံရစေရန် နည်းလမ်းများကို စီမံတော်မူ၏" ဟု သူမက ဆိုခဲ့သည်။ အပြစ်သားအပေါ် ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာတော်ကို ဤကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ထိမိစွာ ဖော်ပြခြင်းသည် ရွေးနှုတ်ခြင်းဆိုင်ရာ ကြီးမားသော သမ္မာတရားများနှင့် ဣသရေလလူမျိုးတို့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေကြကြောင်း ထင်ရှားသော သက်သေတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ရှင်ဘုရင်သည် ဤတောင်းဆိုမှုကို မငြင်းဆန်နိုင်ခဲ့ပေ။ "သို့ဖြစ်၍ သွားလော့၊ လူငယ် အဗ္ဗရှလုံကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာလော့" ဟူသော အမိန့်တော်ကို ပေးခဲ့သည်။

ဒါဝိဒ်၏ အပြစ်ကြောင့် ဖြစ်လာသော ဝမ်းနည်းဖွယ် ရလဒ်များ

 

အဗ္ဗရှလုံသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ပြန်လာခွင့်ရခဲ့သော်လည်း နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ရန် သို့မဟုတ် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် တွေ့ဆုံရန် ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ ဤမျှ လှပပြီး အရည်အချင်းရှိသော သားကို မေတ္တာအလွန်ကြီးမားသော်လည်း၊ ထိုကဲ့သို့သော ရာဇဝတ်မှုအတွက် မုန်းတီးအတိုက်အခံပြုကြောင်း ပြသရန် လိုအပ်သည်ဟု ဒါဝိဒ် ခံစားခဲ့ရသည်။ အဗ္ဗရှလုံသည် နန်းတော်မှ နယ်နှင်ခံရလျက် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်တွင် နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ နှမ ရှိနေခြင်းက သူမ ခံစားခဲ့ရသော ပြုပြင်မရနိုင်သည့် မတရားမှုအပေါ် အမှတ်ရနေစေခဲ့သည်။ လူထု၏ ရှုမြင်သုံးသပ်ချက်တွင် မင်းသားသည် အပြစ်လုပ်သူတစ်ဦးထက် ဟီးရိုးသူရဲကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး၊ သူသည် လူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို သိမ်းပိုက်ရန် ကိုယ်တိုင် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။

 

သူ၏ ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်မှာ လူအပေါင်းတို့၏ အံ့သြချီးကျူးမှုကို ရရှိစေနိုင်သည့် ပုံစံရှိသည်။ "ဣသရေလပြည် တစ်ပြည်လုံးတွင် အဗ္ဗရှလုံကဲ့သို့ မိမိ၏ အလှအပကြောင့် အလွန်အမင်း ချီးမွမ်းခံရသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။ သူ၏ ခြေဖဝါးမှစ၍ ဦးခေါင်းထိပ်တိုင်အောင် အပြစ်အနာအဆာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိပေ။" အဗ္ဗရှလုံအား ယေရုရှလင်မြို့သို့ ပြန်လာခွင့်ပြုခဲ့သော်လည်း မိမိ၏ ရှေ့တော်သို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည့် ဒါဝိဒ်၏ လုပ်ရပ်သည် လူအထု၏ သနားကြင်နာမှုကို သူ၏ဘက်တွင် ပါဝင်လာစေခဲ့သည်။

 

ဒါဝိဒ်သည် သူ၏အပြစ် မကျူးလွန်မီက ရဲစွမ်းသတ္တိရှိပြီး ပြတ်သားသူဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အားနည်းပြီး တုံ့ဆိုင်းနေသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဤအချက်သည် သူ၏သား၏ ကြံစည်မှုများကို အားပေးရာရောက်ခဲ့သည်။

 

ယောဘ၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် အဗ္ဗရှလုံသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရှေ့တော်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခွင့် ရရှိခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ ကြံစည်မှုများကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး လူထု၏ ထောက်ခံမှုကို စေ့စပ်သေချာစွာ ရှာဖွေခဲ့ကာ၊ မကျေနပ်မှု ရှိသမျှ အကြောင်းအရာတိုင်းကို မိမိအတွက် အသာစီးရရှိအောင် ကျွမ်းကျင်စွာ လှည့်စားခဲ့သည်။ မြင့်မြတ်သော ရုပ်ဆင်းသွင်ပြင်ရှိသော ဤသူ့ကို မြို့တံခါးဝတွင် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တွေ့မြင်နိုင်ပြီး၊ ထိုနေရာတွင် တိုင်ကြားစာများကို တင်ပြရန် ဆုတောင်းသူ လူအုပ်ကြီးက စောင့်ဆိုင်းနေတတ်ကြသည်။ အဗ္ဗရှလုံသည် နားထောင်ပေးခဲ့ပြီး သူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများအတွက် စာနာကြောင်း ဖော်ပြကာ အစိုးရ၏ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိခြင်းအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ "အို၊ နိုင်ငံတော်တွင် ကျွန်ုပ်သာ တရားသူကြီး ဖြစ်ခဲ့ပါမူ၊ တရားစွဲဆိုစရာ သို့မဟုတ် အမှုကိစ္စရှိသမျှသော လူတိုင်းသည် ကျွန်ုပ်ထံသို့ လာနိုင်ကြလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် သူတို့အတွက် တရားမျှတမှုကို ဆောင်ရွက်ပေးမည် ဖြစ်ပေသည်တကား! မည်သူမဆို သူ့အား အရိုအသေပေးရန် ချဉ်းကပ်လာသောအခါ၊ သူသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ ထိုသူကို ဖက်တွယ်ကာ နမ်းရှုံ့လေ့ရှိ၏။"

လျှို့ဝှက်စွာ ကြီးထွားလာသော ပုန်ကန်မှု

 

မင်းသား၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် အစိုးရအပေါ် မကျေနပ်ချက်များသည် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။ အဗ္ဗရှလုံကို နိုင်ငံတော်၏ ထီးနန်းဆက်ခံသူအဖြစ် အများစုက ရှုမြင်ခဲ့ကြပြီး၊ သူသည် ရာဇပလ္လင်ကို သိမ်းပိုက်ရယူနိုင်ရန် ဆန္ဒများ တောက်လောင်လာခဲ့သည်။ "ဤသို့ဖြင့် အဗ္ဗရှလုံသည် ဣသရေလ လူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ခိုးယူခဲ့၏။" သို့သော် ရှင်ဘုရင်ကမူ မည်သည့်အရာကိုမျှ သံသယမဝင်ခဲ့ပေ။ အဗ္ဗရှလုံ ခင်းကျင်းပြသခဲ့သော မင်းပီသသည့် အနေအထားကို ဒါဝိဒ်က မိမိ၏ နန်းတော်အား ဂုဏ်ပြုလိုရင်း ဖြစ်သည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။

 

အဗ္ဗရှလုံသည် ပုန်ကန်မှုအတွက် အစီအမံများ ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်ရန် လူမျိုးအနွယ်တို့ထံသို့ ရွေးချယ်ထားသော လူများကို လျှို့ဝှက်စွာ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင် မိမိ၏ သစ္စာဖောက်မည့် ရည်ရွယ်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ဘာသာရေးကိုင်းရှိုင်းမှု အယောင်ဆောင်မှုကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ အဗ္ဗရှလုံသည် ရှင်ဘုရင်အား ဤသို့ လျှောက်တင်ခဲ့သည်— "အကျွန်ုပ်အား ခွင့်ပြုတော်မူပါ။ ဟေဗြွန်မြို့တွင် ထာဝရဘုရားအား အကျွန်ုပ် သစ္စာဆိုခဲ့သော သစ္စာပြုကတိကို သွားရောက်၍ ဖြေဆိုခွင့်ပြုပါ။ အကြောင်းမူကား၊ အကျွန်ုပ်သည် ဆီးရီးယားပြည် ဂေရှုမြို့တွင် နေထိုင်စဉ်က၊ အကယ်၍ ထာဝရဘုရားသည် အကျွန်ုပ်အား ယေရုရှလင်မြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေတော်မူပါက၊ ထာဝရဘုရားအား အကျွန်ုပ် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ပါမည်ဟု ကျွန်၏ကျေးဇူးတော်ကို ခံယူရင်း သစ္စာဆိုခဲ့ပါသည်တကား။"

 

မိမိ၏ သားတော်ထံမှ ဤကဲ့သို့သော ဘာသာတရားကိုင်းရှိုင်းသည့် လက္ခဏာကို တွေ့ရသဖြင့် နှစ်သိမ့်မှုရရှိခဲ့သော မေတ္တာကြီးမားသည့် ဖခင်ဖြစ်သူသည် သူ၏ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာဖြင့် စေလွှတ်လိုက်သည်။ အဗ္ဗရှလုံ၏ ဤကဲ့သို့သော အယောင်ဆောင်မှုအထွတ်အထိပ်သည် ရှင်ဘုရင်ကို မျက်စိကန်းစေရန်သာမက ပြည်သူလူထု၏ ယုံကြည်ကိုးစားမှုကို တည်ဆောက်ရန်နှင့် ထိုမှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင် ရွေးချယ်တော်မူသော ရှင်ဘုရင်ကို ဆန့်ကျင်၍ ပုန်ကန်ရန် လူတို့အား လမ်းပြရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

 

အဗ္ဗရှလုံသည် ဟေဗြွန်မြို့သို့ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး၊ သူနှင့်အတူ "ယေရုရှလင်မြို့မှ ဖိတ်ခေါ်ထားသော လူနှစ်ရာတို့သည် ရိုးသားဖြူစင်စွာဖြင့် ပါသွားကြပြီး၊ မည်သည့်အရာကိုမျှ မသိကြပေ။" ဤလူများသည် သားတော်အပေါ်ထားရှိသော သူတို့၏ မေတ္တာက ဖခင်ဖြစ်သူကို ဆန့်ကျင်သည့် ပုန်ကန်မှုထဲသို့ မိမိတို့အား ဦးဆောင်ခေါ်ဆောင်သွားနေကြောင်း မသိရှိဘဲ လိုက်ပါသွားခဲ့ကြသည်။ ဟေဗြွန်မြို့တွင် အဗ္ဗရှလုံသည် ပညာရှိသူတစ်ဦးအဖြစ် နာမည်ကျော်ကြားလှသော အဟိသေເဖလကို ခေါ်ယူခဲ့သည်။ အဟိသေဖလ၏ ထောက်ခံမှုက အဗ္ဗရှလုံ၏ အရေးကိစ္စ အောင်မြင်မည်မှာ သေချာသည်ဟု ထင်မှတ်စေခဲ့ပြီး၊ ထင်ရှားသော လူများစွာကို သူ၏ အလံတော်အောက်သို့ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ပုန်ကန်သည့် တံပိုးသံ မြည်ဟည်းလာသည်နှင့်အမျှ နိုင်ငံတစ်ဝန်းရှိ မင်းသား၏ ထောက်လှမ်းရေးများသည် အဗ္ဗရှလုံသည် ရှင်ဘုရင် ဖြစ်လာပြီဟူသော သတင်းကို ဖြန့်ဝေခဲ့ကြရာ၊ ပြည်သူလူထု အများအပြားသည် သူ့ထံသို့ စုဝေးရောက်ရှိလာကြသည်။

ဒါဝိဒ်မင်း နောက်ဆုံးတွင် သတိပြုလှုံ့ဆော်ခံရခြင်း

 

ဤအတောအတွင်းမှာပင် ထိတ်လန့်စရာ သတင်းသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် သူ၏ ရာဇပလ္လင်နှင့် အလွန်နီးကပ်သော နေရာတွင် ပုန်ကန်မှု ဖြစ်ပွားနေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိခဲ့သည်။ သူ၏ သားကိုယ်တိုင်က နာမတော်ကို လုယူရန်နှင့် သေချာပေါက် သူ၏ အသက်ကိုပါ နုတ်ယူရန် ကြံစည်နေခဲ့သည်။ ကြီးမားလှသော ဘေးအန္တရာယ်ကျရောက်ချိန်တွင် ဒါဝိဒ်သည် မိမိအပေါ် ကြာရှည်စွာ ဖိစီးနေခဲ့သော စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမှုကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ပြီး ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရေးပေါ်အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ အဗ္ဗရှလုံသည် မိုင်နှစ်ဆယ်သာ ကွာဝေးသော နေရာတွင် ရှိနေသည်။ ပုန်ကန်သူများသည် မကြာမီ ယေရုရှလင်မြို့ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

 

မိမိ၏ မြို့တော်ကို လူသတ်ပွဲနှင့် ပျက်စီးခြင်းထဲသို့ ကျရောက်စေရမည်ကို တွေးမိကာ ဒါဝိဒ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ ယေရုရှလင်မြို့ကို သွေးချောင်းစီးစေရန် သူ ခွင့်ပြုသင့်သလော။ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်ပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် ယေရုရှလင်မြို့မှ ထွက်ခွာသွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုမှတဆင့် မိမိ၏ လူမျိုးများကို စုံစမ်းစစ်ဆေးကာ သူတို့အား မိမိဘက်သို့ ပါဝင်လာရန် အခွင့်အရေး ပေးမည် ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံက သူ့အား အပ်နှင်းထားသော အာဏာစက်ကို ထိန်းသိမ်းရန်မှာ ဘုရားသခင်နှင့် သူ၏ လူမျိုးတော်အပေါ်တွင် တာဝန်ရှိပေသည်။

 

နှိမ့်ချခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းတို့ဖြင့် ဒါဝိဒ်သည် ယေရုရှလင်မြို့ တံခါးဝမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ပြည်သူလူထုများသည် ဈာပနပို့ဆောင်သည့် အသုဘအုပ်စုကဲ့သို့ ရှည်လျားပြီး ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းသော စီတန်းလှည့်လည်မှုဖြင့် လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။ ဣတ္တဲ၏ အမိန့်အောက်တွင် ရှိကြသော ခေရသိ၊ ပေလသိနှင့် ဂိတ္တိလူမျိုးများ ပါဝင်သည့် ဒါဝိဒ်၏ ကိုယ်ရံတော်တပ်သည် ရှင်ဘုရင်နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဒါဝိဒ်သည် သူ၏ ထူးခြားသော ကိုယ်ကျိုးမဖက်တတ်သည့် သဘောထားကြောင့် ဤနိုင်ငံခြားသားများ မိမိ၏ ဘေးဒုက္ခထဲသို့ ပါဝင်ပတ်သက်သွားခြင်းကို လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့နောက် ရှင်ဘုရင်က ဣတ္တဲအား ဤသို့ မိန့်ကြားခဲ့သည်— "သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ငါတို့နှင့်အတူ လိုက်သွားရသနည်း။ ... သင်သည် နိုင်ငံခြားသားဖြစ်ပြီး နယ်နှင်ဒဏ်ခံရသူလည်း ဖြစ်၏။ မနေ့ကမှ ရောက်လာသူဖြစ်လျက်နှင့်၊ ငါသွားရာအရပ်သို့ သွားရလေအောင် ယနေ့တွင် သင့်ကို ငါပြုလုပ်ရမည်လော။ သင်သည် သွားချင်ရာသို့ သွားရမည့်သူ ဖြစ်နေသဖြင့်၊ သင့်ညီအစ်ပါများကို ခေါ်၍ ပြန်သွားလော့။ ကျေးဇူးတော်နှင့် သစ္စာတရားသည် သင်နှင့်အတူ ရှိပါစေသတည်း။"

 

ဣတ္တဲက ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်— "ထာဝရဘုရား အသက်ရှင်တော်မူသည်နှင့်အမျှ၊ ကျွန်ုပ်၏ အရှင်မင်းကြီး အသက်ရှင်တော်မူသည်နှင့်အမျှ၊ ကျွန်ုပ်၏ အရှင်မင်းကြီး ရှိရာအရပ်တွင် သေခြင်း၌သော်လည်းကောင်း၊ အသက်ရှင်ခြင်း၌သော်လည်းကောင်း၊ ထိုအရပ်၌ပင် ကျွန်တော်မျိုး ရှိနေပါမည်။" ဤလူများသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းမှ ကာလနာ ပြောင်းလဲလာကြသူများ ဖြစ်ကြပြီး၊ ဘုရားသခင်နှင့် ရှင်ဘုရင်အပေါ် ထားရှိကြသော သူတို့၏ သစ္စာစောင့်သိမှုကို ယခုအခါ ဂုဏ်ယူဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် သက်သေပြခဲ့ကြသည်။ ဒါဝိဒ်သည် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပုံပေါ်သော သူ၏ အရေးကိစ္စအပေါ် သူတို့၏ သစ္စာစောင့်သိမှုကို လက်ခံခဲ့ပြီး၊ လူအပေါင်းတို့သည် ကေဒြုန်ချောင်းကို ဖြတ်၍ တောကန္တာရဘက်သို့ ကူးသွားခဲ့ကြသည်။

အကျပ်အတည်းကာလတွင် ဒါဝိဒ်မင်းအပေါ် သစ္စာစောင့်သိသူအချို့ ရှိခြင်း

 

ထိုအခိုက်တွင် စီတန်းလှည့်လည်မှုသည် နောက်တစ်ကြိမ် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ "ဇာဒုတ်သည်လည်းကောင်း၊ လေဝိအမျိုးသား အားလုံးတို့သည်လည်းကောင်း ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို ထမ်းလျက် သူနှင့်အတူ ရှိကြ၏။" ထိုသန့်ရှင်းသော အထိမ်းအမှတ် ရှိနေခြင်းသည် ဒါဝိဒ်၏ နောက်လိုက်များအတွက် ကယ်တင်ခြင်းနှင့် အောင်ပွဲခံခြင်း၏ ကတိတော်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ယေရုရှလင်မြို့တွင် မရှိတော့ခြင်းက အဗ္ဗရှလုံ၏ နောက်လိုက်များအပေါ် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်စေလိမ့်မည်။

 

ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ခဏတာမျှ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့က ဒါဝိဒ်၏ စိတ်နှလုံးကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် မကြာမီ အခြားသော အတွေးများ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ အမွေခံနယ်မြေအတွက် ခန့်အပ်ထားသော အုပ်စိုးသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းအသရေနှင့် သူ၏ လူမျိုးတော်၏ ကောင်းကျိုးကိုသာ စိတ်နှလုံးတွင် အဓိကထားရမည် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်က ယေရုရှလင်မြို့နှင့် ပတ်သက်၍ "ဤအရပ်ကား ငါ၏ နားနေစရာအရပ် ဖြစ်၏" (ဆာလံကျမ်း ၁၃၂:၁၄) ဟု မိန့်တော်မူခဲ့ပြီး၊ ယဇ်ပုရောဟိတ် သို့မဟုတ် ရှင်ဘုရင် မည်သူ့ကိုမျှ ကိုယ်တော်၏ မျက်မှောက်တော် အထိမ်းအမှတ်ကို ထိုနေရာမှ ဖယ်ရှားပိုင်ခွင့် မရှိပေ။ ထို့ပြင် ဒါဝိဒ်၏ ကြီးမားလှသော အပြစ်သည်လည်း သူ့ရှေ့တွင် အမြဲရှိနေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ဖော်ပြထားသော သန့်ရှင်းသည့် တရားဥပဒေများ၊ နိုင်ငံတော်၏ အခြေခံဥပဒေနှင့် နိုင်ငံတော်၏ စည်ပင်ဝပြောမှု၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သော ဤအရာများကို နိုင်ငံ၏ မြို့တော်မှ ဖယ်ရှားပစ်ရန်မှာ သူ၏ တာဝန်မဟုတ်ပေ။

 

သူက ဇာဒုတ်အား ဤသို့ အမိန့်ပေးခဲ့သည်— "ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို မြို့ထဲသို့ ပြန်လည်ယူသွားလော့။ အကယ်၍ ငါသည် ထာဝရဘုရား၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံရပါက၊ ကိုယ်တော်သည် ငါ့ကို ဤအရပ်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာမည်ဖြစ်ပြီး၊ သေတ္တာတော်နှင့် ကိုယ်တော်၏ ကျိန်းဝပ်ရာ နေရာကိုပါ ငါ့အား ပြသတော်မူလိမ့်မည်။ သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်က 'သင်၌ ငါမနှစ်မြို့ပါ' ဟု မိန့်ဆိုပါက၊ ဤတွင် ငါရှိ၏။ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်သည့်အတိုင်း ငါ့ကို ပြုတော်မူပါစေ။"

အရာရာမှောင်မိုက်နေချိန်တွင် ဒါဝိဒ် ဆုတောင်းခြင်း

 

ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ယေရုရှလင်မြို့ဘက်သို့ လှည့်၍ ပြန်သွားကြသောအခါ၊ ထွက်ခွာလာကြသော လူအုပ်ကြီးအပေါ်သို့ လေးလံမည်းမှောင်သော အရိပ်တစ်ခု ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ရှင်ဘုရင်သည် နယ်နှင်ဒဏ်ခံရသူ၊ လူတို့ကလည်း ဖယ်ထုတ်ခံရသူများ ဖြစ်လာကြပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကပင် စွန့်ပစ်ထားခြင်းခံရသဖြင့် အနာဂတ်ကာလသည် မှောင်မိုက်နေခဲ့သည်။ "ဒါဝိဒ်သည် သံလွင်တောင်အတက်လမ်းအတိုင်း တက်သွား၏။ တက်သွားစဉ်တွင် ငိုကြွေးလျက်၊ ဦးခေါင်းကို ဖုံးအုပ်လျက်၊ ခြေဗလာဖြင့် တက်သွား၏။ သူနှင့်အတူ ပါလာကြသော လူအလည်း အသီးသီး မိမိတို့၏ ဦးခေါင်းများကို ဖုံးအုပ်လျက် ငိုကြွေးလျက် တက်သွားကြ၏။ တစ်ဦးကလည်း ဒါဝိဒ်အား၊ အဟိသေဖလသည် အဗ္ဗရှလုံနှင့်အတူ ပုန်ကန်သူများထဲတွင် ပါဝင်နေပြီဟု လျှောက်တင်၏။" ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏ အပြစ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ရလဒ်များကို နောက်တစ်ကြိမ်တိုင်အောင် အသိအမှတ်ပြုရန် အတင်းအကျပ် ခံခဲ့ရပြန်သည်။ နိုင်ငံရေး ခေါင်းဆောင်များတွင် အတော်ဆုံးဖြစ်သော အဟိသေဖလ၏ ပုန်ကန်ဖောက်ပြန်မှုသည် သူ၏ မြေးမဖြစ်သူ ဗေသရှေဘအား ပြုခဲ့သော မတရားမှုအတွက် လက်တုံ့ပြန်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

 

"ဒါဝိဒ်ကလည်း၊ အို ထာဝရဘုရား၊ အဟိသေဖလ၏ အကြံအစည်ကို မိုက်မဲခြင်းသို့ ပြောင်းလဲပေးတော်မူပါဟု လျှောက်တင်၏။" တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ရှင်ဘုရင်သည် ဆုတောင်းလျက် ဦးညွှတ်ခဲ့ပြီး၊ မိမိ၏ စိတ်ဝိညာဉ်၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ဘုရားသခင်အပေါ်သို့ ပစ်ချကာ ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ကို နှိမ့်ချစွာ တောင်းခံခဲ့သည်။

 

ဒါဝိဒ်၏ သစ္စာရှိသော မိတ်ဆွေတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပညာရှိ၍ အရည်အချင်းရှိသော အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ် ဟုရှဲသည် ရာဇပလ္လင်စွန့်လွှတ်ရပြီး နယ်နှင်ဒဏ်ခံရသော ရှင်ဘုရင်နှင့်အတူ မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို ပူးပေါင်းရန် ယခုအခါ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤသူသည် မြို့တော်ရှိ အကြံပေးကောင်စီများတွင် ရှင်ဘုရင်၏ အကျိုးစီးပွားအတွက် ဆောင်ရွက်ရန် လိုအပ်သူဖြစ်ကြောင်း ဒါဝိဒ်သည် ဘုရားသခင်၏ ဉာဏ်အလင်းပေးမှုဖြင့် ရိပ်စားမိခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်၏ တောင်းဆိုချက်အရ ဟုရှဲသည် အဗ္ဗရှလုံထံသို့ မိမိ၏ အမှုတော်ကို ဆက်သရန်နှင့် အဟိသေဖလ၏ ပရိယာယ်ကြွယ်ဝသော အကြံအစည်ကို ဖျက်ဆီးရန် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

 

မှောင်မိုက်ခြင်းထဲတွင် ဤမျှလောက်သော အလင်းရောင်ခြည်နှင့်အတူ ရှင်ဘုရင်နှင့် သူ့နောက်လိုက်များသည် သံလွင်တောင်၏ အရှေ့ဘက် တောင်စောင်းအတိုင်း ကျောက်ဆောင်ထူထပ်ပြီး လူသူကင်းမဲ့သော ကန္တာရကို ဖြတ်၍ ယော်ဒန်မြစ်ဘက်သို့ ဆက်လက်ချီတက်ခဲ့ကြသည်။ "ရှင်ဘုရင် ဒါဝိဒ်သည် ဗာဟုရိမ်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ ထိုအရပ်မှ ရှောလု၏ အိမ်သူအိမ်သား ဆွေမျိုးစုဝင်ဖြစ်သော ဂေရ၏သား ရှေမိ ထွက်လာ၏။ ... သူသည် ဒါဝိဒ်ကိုလည်းကောင်း၊ ရှင်ဘုရင် ဒါဝိဒ်၏ ကျွန်အပေါင်းတို့ကိုလည်းကောင်း ကျောက်ခဲဖြင့် ပစ်၏။ ... ရှေမိသည် ကျိန်ဆဲလျက် ဤသို့ ဆို၏၊ သွေးထွက်သံယိုပြုသော လူဆိုး၊ ဘေလျာလလူထွက်၊ ထွက်သွားလော့၊ ထွက်သွားလော့။ သင်သည် ကိုယ်စားစိုးစံခဲ့သော ရှောလု၏ အိမ်သူအိမ်သားတို့၏ သွေးအားလုံးကို ထာဝရဘုရားသည် သင်၏ခေါင်းပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေတော်မူပြီ။ ထာဝရဘုရားသည်လည်း နိုင်ငံတော်ကို သင်၏သား အဗ္ဗရှလုံ၏ လက်သို့ အပ်နှံတော်မူပြီ။ ကြည့်ရှုလော့၊ သင်သည် သွေးထွက်သံယိုပြုသော လူဆိုးဖြစ်သောကြောင့်၊ သင်၏ မကောင်းမှုကြောင့် သင် ဖမ်းဆီးခံရပြီ။"

 

ဒါဝိဒ်၏ စည်ပင်ဝပြောသော ကာလများတွင် ရှေမိသည် သူသည် သစ္စာမရှိကြောင်း ပြသခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ရှိစဉ်က ဒါဝိဒ်ကို ဂုဏ်ပြုခဲ့သော်လည်း၊ နှိမ့်ချခံရချိန်တွင်မူ ကျိန်ဆဲခဲ့သည်။ စာတန်၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် သူသည် ဘုရားသခင် ဆုံးမခြင်းခံခဲ့ရသူအပေါ် မိမိ၏ မုန်းတီးမှုကို အငြိုးအတေးဖြင့် ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။

 

ဒါဝိဒ်သည် ရှောလု သို့မဟုတ် သူ၏အိမ်ထောင်စုအပေါ် မတရားမှု တစ်စုံတစ်ရာ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ ဘဝသက်တမ်း အများစုသည် အကြမ်းဖက်မှု အခင်းအဖြစ်များကြားတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ရသော်လည်း၊ ဤကဲ့သို့သော ဆင်းရဲဒုက္ခမျိုးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသူများအနက် ဒါဝိဒ်ကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်မာကျောစေပြီး ပျက်စီးယိုယွင်းစေသော သက်ရောက်မှု လုံးဝမဖြစ်သလောက် နည်းပါးသူများသာ ရှိပေသည်။

 

ဒါဝိဒ်၏ တူဖြစ်သူ အဘိရှဲသည် ရှေမိ၏ စော်ကားသော စကားများကို သည်းခံ၍ နားမထောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ "ဤသေကောင်ရှင်ကောင် ခွေးသည် ကျွန်ုပ်၏ အရှင်မင်းကြီးကို အဘယ်ကြောင့် ကျိန်ဆဲရသနည်း။ ကျွန်ုပ်ကို သွားခွင့်ပြုပါ။ သူ၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်ပါမည်ဟု" သူက အော်ဟစ်ပြောဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် ရှင်ဘုရင်က သူ့ကို တားမြစ်ခဲ့သည်။ "ကြည့်ရှုလော့၊ ကျွန်ုပ်၏ သားသည်ပင်လျှင် ကျွန်ုပ်၏ အသက်ကို ရှာနေ၏။ သို့ဖြစ်လျှင် ဤဗင်ယာမိန်လူမျိုးသည် အဘယ်မျှလောက် ပို၍ ပြုလုပ်နိုင်မည်နည်း။ သူ့ကို လွှတ်ထားလော့၊ ကျိန်ဆဲပါစေ။ အကြောင်းမူကား၊ ထာဝရဘုရားသည် သူ့ကို မိန့်မှာတော်မူပြီ။ ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်ုပ်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ကြည့်ရှုတော်မူမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယနေ့ သူကျိန်ဆဲခြင်းအတွက် ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်ုပ်အား ကောင်းမှုဖြင့် ပြန်လည်ဆပ်ပေးမည် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်ပေမည်" ဟု ရှင်ဘုရင်က မိန့်ကြားခဲ့သည်။

ဒါဝိဒ်သည် ဤဒုက္ခသည် မိမိ၏အပြစ်၏ အကျိုးဆက်ဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိခြင်း

 

သူ၏ သစ္စာရှိသော တိုင်းသူပြည်သားများသည် သူ၏ ကံကြမ္မာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခြင်းအပေါ် အံ့သြနေကြစဉ်တွင်၊ ရှင်ဘုရင်အတွက်မူ ၎င်းသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။ ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုး ရောက်ရှိလာမည်ကို သူ မကြာခဏ ကြိုတင်တွေးတော စိုးရိမ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဘုရားသခင်သည် သူ၏အပြစ်များကို ဤမျှရှည်လျားသော ကာလပတ်လုံး သည်းခံတော်မူခဲ့ခြင်းအတွက် သူ အံ့သြခဲ့ရသည်။ ယခုအခါတွင် သူ၏ အسرိုတစနှင့် ဝမ်းနည်းဖွယ် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေရစဉ်အတွင်း၊ သူသည် မိမိ၏ ချစ်လှစွာသော မြို့တော်၊ သို့မဟုတ် သူ၏အပြစ် ကျူးလွန်ခဲ့ရာ နေရာကို ပြန်လည်သတိရခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ စိတ်ရှည်သည်းခံတော်မူခြင်းကို သူအမှတ်ရသောအခါ၊ ထာဝရဘုရားသည် သူ့အား ကရုဏာတော်ဖြင့် ဆက်လက် ဆက်ဆံတော်မူမည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

 

ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏အပြစ်ကို ဝန်ခံခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိသော ကျွန်တစ်ဦးအနေဖြင့် မိမိ၏ တာဝန်ကို လုပ်ဆောင်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ နိုင်ငံတော် တည်ဆောက်ရေးအတွက် ကြိုးပမ်းအားထုတ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ အိမ်တော်ဆောက်လုပ်ရန်အတွက် ပစ္စည်းဥစ္စာများကို စုဆောင်းခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ သန့်ရှင်းစွာ ကြိုးပမ်းခဲ့ရသည့် ရလဒ်များသည် တာဝန်မဲ့ပြီး သစ္စာဖောက်သော သူ၏သား၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားရတော့မည်လော။

 

သူသည် မိမိ၏ ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို မိမိ၏အပြစ်ထဲတွင် တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထာဝရဘုရားသည် ဒါဝိဒ်ကို စွန့်ပစ်တော်မမူခဲ့ပေ။ ကြမ်းတမ်းသော မတရားမှုနှင့် စော်ကားမှုတို့အောက်တွင် သူသည် နှိမ့်ချခြင်း၊ ကိုယ်ကျိုးမဖက်ခြင်း၊ ရက်ရောခြင်းနှင့် နာခံတတ်ခြင်းတို့ကို ပြသခဲ့သည်။ ဣသရေလတို့၏ အုပ်စိုးသူသည် ဤကဲ့သို့ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော နှိမ့်ချခံရသည့် အချိန်နာရီထက် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ရှေ့မှောက်တွင် မည်သည့်အခါကမျှ ပို၍ တကယ်တမ်း ကြီးမြတ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

 

ဘုရားသခင်သည် ဒါဝိဒ်ကို ဖြတ်သန်းစေခဲ့သော အတွေ့အကြုံများမှတစ်ဆင့်၊ ကိုယ်တော်သည် အပြစ်ကို သည်းခံမည်မဟုတ်ကြောင်း သို့မဟုတ် ဆင်ခြေပေးမည် မဟုတ်ကြောင်း ပြသတော်မူသည်။ ဒါဝိဒ်၏ သမိုင်းကြောင်းက အမှောင်မိုက်ဆုံးသော တရားစီရင်မှုများကို တိုင်အောင်ပင် ကိုယ်တော်၏ ကရုဏာတော် ရည်ရွယ်ချက် အကောင်အထည်ပေါ်လာခြင်းကို ကျွန်ုပ်တို့အား ခြေရာခံနိုင်စေသည်။ ကိုယ်တော်သည် ဒါဝိဒ်ကို ကြိမ်လုံးဖြင့် ရိုက်နှက်ဆုံးမခဲ့သော်လည်း၊ သူ့ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ မီးဖိုသည် သန့်စင်စေရန်ဖြစ်ပြီး၊ လောင်ကျွမ်းစေရန် မဟုတ်ပေ။

ဘုရားသခင်သည် အဗ္ဗရှလုံအား ပညာဉာဏ်ကို ပေးတော်မမူခြင်း

 

ဒါဝိဒ်သည် ယေရုရှလင်မြို့မှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မကြာမီတွင် အဗ္ဗရှလုံနှင့် သူ၏စစ်တပ်သည် ဣသရေလနိုင်ငံ၏ ခံတပ်ကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ကြသည်။ ဟုရှဲသည် နန်းသစ်တက်သော မင်းကြီးကို ဦးစွာပထမ နှုတ်ဆက်ကြိုဆိုသူများထဲတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး၊ မင်းသားသည် မိမိ၏ဖခင်ဟောင်း၏ မိတ်ဆွေနှင့် အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ် ရောက်ရှိလာခြင်းအတွက် ဝမ်းမြောက်ကျေနပ်ခဲ့သည်။ အဗ္ဗရှလုံသည် အောင်မြင်မည်ဟု ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိခဲ့သည်။ နိုင်ငံတော်၏ ယုံကြည်ကိုးစားမှုကို ရယူလိုသည့် ဆန္ဒပြင်းပြနေသဖြင့် သူသည် ဟုရှဲကို မိမိ၏နန်းတော်တွင် ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံခဲ့သည်။

 

အဗ္ဗရှလုံကို အင်အားအလုံးအရင်းဖြင့် ဝန်းရံထားကြသော်လည်း ၎င်းတို့အများစုမှာ စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှု မရှိကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ အဟိသေဖလသည် နိုင်ငံ၏ ကြီးမားသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမှာ ဒါဝိဒ်အပေါ် ယခုတိုင် သစ္စာရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ဒါဝိဒ်ကို အရည်အချင်းရှိပြီး အတွေ့အကြုံရင့်ကျူးသော ဗိုလ်ချုပ်များက ဦးဆောင်ကြသည့် စစ်သည်တော် အစစ်အမှန်များက ဝန်းရံထားကြသည်။ ရှင်ဘုရင်သစ်ကို ထောက်ခံသည့် ပထမဆုံး စိတ်အားထက်သန်မှု လှိုင်းတံပုံပြီးနောက် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ပေါ်လာလိမ့်မည်ကို အဟိသေဖလ သိရှိထားသည်။ အကယ်၍ ပုန်ကန်မှု မအောင်မြင်ခဲ့ပါက အဗ္ဗရှလုံသည် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးကို ရယူနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဖြစ်လာပါက အဓိကအကြံပေးပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သော အဟိသေဖလသည် အပြစ်အကြီးဆုံးသူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏အပေါ်တွင် အပြစ်ဒဏ် အကြီးမားဆုံး ကျရောက်လာမည် ဖြစ်သည်။

 

အဗ္ဗရှလုံ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့အောင် တားဆီးရန်အတွက် အဟိသေဖလသည် သင့်မြတ်ရေးကို မဖြစ်နိုင်တော့အောင် ဖန်တီးမည့် လုပ်ရပ်တစ်ခုကို အကြံပေးခဲ့သည်။ ငရဲကဲ့သို့ လှည့်စားတတ်သော ဉာဏ်ဖြင့် ဤ নীতিမပါသော နိုင်ငံရေးသမားသည် ပုန်ကန်မှုအပြင် မေထုန်မှားသည့် အပြစ်ကိုပါ ထပ်လောင်းကျူးလွန်ရန် အဗ္ဗရှလုံအား တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ဣသရေလလူမျိုးအပေါင်းတို့ ရှေ့မှောက်တွင် သူသည် ဖခင်၏ မယားငယ်များကို သိမ်းပိုက်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဤနည်းဖြင့် သူသည် ဖခင်၏ ရာဇပလ္လင်ကို ဆက်ခံကြောင်း ကြေညာရမည်ဖြစ်သည်။ အဗ္ဗရှလုံလည်း ထိုယုတ်မာသော အကြံပေးချက်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် ပရောဖက်မှတစ်ဆင့် ဒါဝိဒ်အား မိန့်ကြားခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော် ပြည့်စုံလာခဲ့သည်— "ကြည့်ရှုလော့၊ သင့်အိမ်ထဲမှ သင့်ကို ဆန့်ကျင်မည့် မကောင်းမှုကို ငါပေါ်ထွန်းစေမည်။ သင်၏ မယားများကို သင့်မျက်စီးရှေ့တွင် ငါယူ၍ သင်၏ အိမ်နီးနားချင်းအား ပေးမည်။ ... သင်သည် ဤအရာကို လျှို့ဝှက်စွာ ပြုခဲ့၏။ သို့သော် ဤအရာကို ဣသရေလလူမျိုး အားလုံးရှေ့နှင့် နေရောင်ခြည်ရှေ့တွင် ငါပြုမည်။" ဓမ္မရာဇဝင်ဒုတိယစောင် ၁၂:၁၁၊ ၁၂။ ဘုရားသခင်သည် ဤလုပ်ရပ်များကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့ကို တားဆီးရန်အတွက် မိမိ၏ တန်ခိုးတော်ကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

 

အဟိသေဖလတွင် ဘုရားသခင်၏ ဉာဏ်အလင်းပေးမှု ကင်းမဲ့နေခဲ့သည်၊ မဟုတ်လျှင် သူသည် သစ္စာဖောက်ခြင်း၏ အောင်မြင်မှုကို မေထုန်မှားသည့် အပြစ်ပေါ်တွင် အခြေခံလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ စိတ်နှလုံး ညစ်ညမ်းနေသော လူများသည် မိမိတို့၏ ကြံစည်မှုများကို အောင်မြင်စေမည့် အုပ်စိုးသော ကြိုးကိုင်စောင့်ရှောက်မှု (Providence) တစ်စုံတစ်ရာ မရှိတော့သကဲ့သို့ မကောင်းမှုကို လျှို့ဝှက်ကြံစည်တတ်ကြသည်။

 

မိမိ၏ လုံခြုံမှုကို သေချာစေရန် အောင်မြင်ပြီးနောက် အဟိသေဖလက ဤသို့ တိုက်တွန်းခဲ့သည်— "ယခု ကျွန်ုပ်အား လူ တစ်သောင်းနှစ်ထောင်ကို ရွေးချယ်ခွင့်ပြုပါ။ ကျွန်ုပ် ထ எழு၍ ယနေ့ညတွင် ဒါဝိဒ်ကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်ပါမည်။ သူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး လက်အားနည်းနေချိန်တွင် ကျွန်ုပ် ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူ့ကို ကြောက်ရွံ့စေမည်။ သူနှင့်အတူ ပါလာကြသော လူအပေါင်းတို့သည် ထွက်ပြေးကြလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်သည် ရှင်ဘုရင်တစ်ပါးတည်းကိုသာ လုပ်ကြံမည်ဖြစ်ပြီး၊ လူအပေါင်းတို့ကို သင့်ထံသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာမည် ဖြစ်သည်။" အကယ်၍ ဤအစီအစဉ်အတိုင်း လိုက်နာခဲ့ပါက ဒါဝိဒ်သည် သေချာပေါက် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။ သို့သော် "ထာဝရဘုရားသည် အဗ္ဗရှလုံအပေါ်သို့ ဘေးဥပဒ် ရောက်စေရန် အလိုရှိတော်မူသဖြင့်၊ အဟိသေဖလ၏ ကောင်းမွန်သော အကြံအစည်ကို ဖျက်ဆီးရန် စီရင်တော်မူခဲ့သည်။"

 

ဟုရှဲသည် အကြံပေးကောင်စီသို့ ဖိတ်ခေါ်ခြင်း ခံရခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် လူစုခွဲပြီးနောက်တွင် ဖခင်၏ အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အလွန်လေးစားတန်ဖိုးထားသော အဗ္ဗရှလုံသည် အဟိသေဖလ၏ အစီအစဉ်ကို သူ့အား တင်ပြခဲ့သည်။

 

အကယ်၍ ဤအစီအစဉ်အတိုင်း လိုက်နာခဲ့ပါက ဒါဝိဒ် ဆုံးရှုံးသွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ဟုရှဲ မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ သူက ဤသို့ ဆိုခဲ့သည်— "အဟိသေဖလ ပေးခဲ့သော အကြံဉာဏ်သည် ယခုအခြေအနေအတွက် မကောင်းပေ။ အကြောင်းမူကား၊ ဟုရှဲက ဆက်လက်ပြောကြားသည်မှာ၊ သင်၏ဖခင်နှင့် သူ့လူများသည် တန်ခိုးနှင့်ပြည့်စုံသော သူများဖြစ်ကြပြီး၊ လယ်ကွင်းထဲတွင် သားငယ်များကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသော ဝက်ဝံမကဲ့သို့ စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်နေကြကြောင်း သင်သိပေ၏။ သင်၏ဖခင်သည် စစ်သည်တော်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ လူများနှင့်အတူ အိပ်စက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ကြည့်ရှုလော့၊ သူသည် ယခုအခါ ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုခုတွင်ဖြစ်စေ၊ အခြားနေရာတစ်ခုခုတွင်ဖြစ်စေ ပုန်းအောင်းနေလိမ့်မည်။" အကယ်၍ အဗ္ဗရှလုံ၏ တပ်ဖွဲ့များသည် ဒါဝိဒ်ကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခဲ့ပါက ရှင်ဘုရင်ကို ဖမ်းဆီးရမိမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ရာ ချွတ်ယွင်းမှု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပါက ၎င်းတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းသွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ အဗ္ဗရှလုံ၏ အရေးကိစ္စကို ကြီးစွာသော ထိခိုက်ပျက်စီးမှု ဖြစ်စေလိမ့်မည်။ "အကြောင်းမူကား၊ သင်၏ဖခင်သည် တန်ခိုးနှင့်ပြည့်စုံသော သူဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူနှင့်အတူ ရှိနေကြသူများသည်လည်း ရဲစွမ်းသတ္တိနှင့် ပြည့်စုံသော သူများဖြစ်ကြောင်း ဣသရေလလူမျိုး အားလုံး သိကြ၏" ဟု သူက ဆိုခဲ့သည်။

ဟုရှဲ အခြားရွေးချယ်စရာ အစီအစဉ်ကို အကြံပြုခြင်း

 

မာနကြီးပြီး ကိုယ်ကျိုးရှာတတ်သော သဘာဝကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် အစီအစဉ်တစ်ခုကို သူက ဤသို့ အကြံပြုခဲ့သည်— "ဒန်မြို့မှစ၍ ဗེርရှေဘတိုင်အောင် ပင်လယ်သဲလုံးကဲ့သို့ များပြားသော ဣသရေလလူမျိုး အားလုံးတို့သည် သင်၏ထံသို့ စုဝေးလာကြရန်၊ သင်ကိုယ်တိုင်လည်း စစ်တိုက်ရန် ထွက်သွားရန် ကျွန်ုပ် အကြံပြုပါသည်။ ထိုသို့ပြုလျှင် သူ ပုန်းအောင်းနေသည့်အရပ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ ရောက်ရှိသွားကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ နှင်းစက်သည် မြေပေါ်သို့ ကျဆင်းသကဲ့သို့ သူ၏အပေါ်သို့ ကျွန်ုပ်တို့ ကျရောက်သွားကြမည်။ သူနှင့်အတူ ပါလာကြသော လူအပေါင်းတို့တွင် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ကျန်ရစ်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် အကယ်၍ သူသည် မြို့တစ်မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပါက၊ ဣသရေလလူမျိုး အားလုံးတို့သည် ထိုမြို့သို့ ကေဘယ်ကြိုးများကို ယူဆောင်လာကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုမြို့ထဲတွင် ကျောက်ခဲသေးသေးတစ်လုံးမျှ မကျန်တော့သည်အထိ မြို့ကို မြစ်ထဲသို့ ဆွဲငင်ချပစ်ကြမည်။"

 

"အဗ္ဗရှလုံနှင့် ဣသရေလလူမျိုး အားလုံးတို့ကလည်း၊ အခိတ်လူမျိုး ဟုရှဲ၏ အကြံဉာဏ်သည် အဟိသေဖလ၏ အကြံဉာဏ်ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်ပေသည်ဟု ဆိုကြ၏။"

 

သို့သော် အဗ္ဗရှလုံ၏ ဤအသက်သေစေနိုင်သော အမှား၏ ရလဒ်ကို ရှင်းလင်းစွာ ကြိုတင်မြင်တွေ့ခဲ့သူ တစ်ဦး ရှိခဲ့သည်။ ပုန်ကန်သူများ၏ အရေးကိစ္စ ဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အဟိသေဖလ သိရှိခဲ့သည်။ ထို့ပြင် မင်းသား၏ ကံကြမ္မာ မည်သို့ပင် ဖြစ်စေကာမူ၊ သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော ရာဇဝတ်မှုများကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သော အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ်အတွက်မူ မျှော်လင့်ချက် လုံးဝမရှိတော့ကြောင်း သူ သိရှိခဲ့သည်။ အဟိသေဖလသည် အဗ္ဗရှလုံကို ပုန်ကန်မှုတွင် အားပေးခဲ့ပြီး၊ ဖခင်ဖြစ်သူကို မလေးစားစေမည့် အလွန်ဆိုးယုတ်ရွံရှာဖွယ်ရာ မကောင်းမှုများကို လုပ်ဆောင်ရန် အကြံပေးခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် အကြံပြုခဲ့ပြီး၊ ရှင်ဘုရင်နှင့် မိမိကိုယ်တိုင် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် နောက်ဆုံး အခွင့်အလမ်းကိုပင် ဖြတ်တောက်ခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင်မူ အဗ္ဗရှလုံက အခြားသူတစ်ဦးကို မိမိထက် ပို၍ ဦးစားပေးခဲ့သည်။ မနာလိုဝန်တိုခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်းနှင့် အစွန်းရောက် စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်နေသော အဟိသေဖလသည် "မိမိ၏အိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီး၊ ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြိုးဆွဲချကာ သေဆုံးသွားခဲ့၏။" ဘုရားသခင်ကို မိမိ၏ အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် မထားရှိခဲ့သူ၏ ပညာဉာဏ်မှ ရရှိလာသော ရလဒ်မှာ ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

 

ဟုရှဲသည် နှောင့်နှေးခြင်း မရှိဘဲ ယာဘုရ်မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်၍ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးရန် ဒါဝိဒ်အား ချက်ချင်း သတိပေးခဲ့သည်— "ယနေ့ညတွင် တောကန္တာရ ချိုင့်ဝှမ်းများ၌ မအိပ်စက်ကြနှင့်၊ ချက်ချင်း ကူးသွားကြလော့။ သို့မဟုတ်ပါက ရှင်ဘုရင်နှင့် သူနှင့်အတူ ပါလာကြသော လူအပေါင်းတို့သည် မြိုသိပ်ခြင်း ခံရလိမ့်မည်။"

 

ပထမဆုံး ထွက်ပြေးခဲ့ရသည့် နေ့တစ်နေ့၏ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတို့ကြောင့် အားအင်ကုန်ခမ်းနေခဲ့သော ဒါဝိဒ်သည် သူ၏သားက သူ့အသက်ကို ရှာဖွေနေသဖြင့် ယော်ဒန်မြစ်ကို ယခုညပင် ဖြတ်ကူးရမည်ဟူသော သတင်းစကားကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဘေးအန္တရာယ်ကျရောက်ချိန်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ရှင်ဘုရင်၏ ခံစားချက်များမှာ မည်သို့ရှိခဲ့ကြမည်နည်း။ အမှောင်မိုက်ဆုံးသော ဆင်းရဲဒုက္ခ အချိန်နာရီတွင် ဒါဝိဒ်၏ စိတ်နှလုံးသည် ဘုရားသခင်အပေါ်၌သာ ခိုလှုံတည်ကြည်နေခဲ့ပြီး ဤသို့ သီဆိုခဲ့သည်—

 

အို ထာဝရဘုရား၊ ကျွန်ုပ်ကို ဆင်းရဲဒုက္ခပေးကြသူတို့သည် မည်မျှ များပြားပါတကား။

ကျွန်ုပ်ကို ဆန့်ကျင်၍ ထကြွကြသူတို့လည်း များပြားလှပေ၏။

ကျွန်ုပ်၏ ဝိညာဉ်ကို ရည်ညွှန်းလျက်၊

ဘုရားသခင်ထံတွင် သူ့အတွက် ကယ်တင်ခြင်း မရှိတော့ပါဟု ဆိုကြသောသူတို့လည်း များပြားလှပေ၏။

သို့သော် အို ထာဝရဘုရား၊ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်အတွက် ကာကွယ်သော ဒိုင်းလွှား ဖြစ်တော်မူ၏။

ကျွန်ုပ်၏ ဘုန်းအသရေနှင့် ကျွန်ုပ်၏ ဦးခေါင်းကို မြှင့်တင်ပေးတော်မူသော အရှင် ဖြစ်တော်မူ၏။

ကျွန်ုပ်သည် အသံကို လွှင့်လျက် ထာဝရဘုရားအား အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းခဲ့၏။

ကိုယ်တော်သည်လည်း သန့်ရှင်းသော တောင်တော်ပေါ်မှနေ၍ ကျွန်ုပ်၏ အသံကို နားညောင်းတော်မူ၏။

ကျွန်ုပ်သည် လဲလျောင်း၍ အိပ်ပျော်ခဲ့၏။

နိုးထလာခဲ့၏။ အကြောင်းမူကား၊ ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်ုပ်ကို ထောက်ပံ့စောင့်မတော်မူ၏။

ကျွန်ုပ်ကို ပတ်လည်ဝိုင်းရံလျက် ဆန့်ကျင်နေကြသော လူသောင်းပေါင်းများစွာကို ကျွန်ုပ် မကြောက်ရွံ့ပါ။

ဆာလံကျမ်း ၃:၁-၆

 

ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏နောက်လိုက် အားလုံးတို့သည် ညဉ့်အမှောင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းပြီး လျင်မြန်စွာ စီးဆင်းနေသော မြစ်ကို ဖြတ်ကူးခဲ့ကြသည်။ "နံနက်ခင်း အလင်းရောင် ရောက်လာသောအခါ ယော်ဒန်မြစ်ကို မကူးဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။"

 

ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏ စစ်တပ်များသည် ရှောဗောရှေသ၏ နန်းစံရာမြို့ ဟာနုတ္တံ (မဟာနာယိမ်) သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။ ထိုမြို့သည် စစ်ပွဲဖြစ်ပွားလာပါက ဆုတ်ခွာရန် အဆင်ပြေသော တောင်ထူထပ်သည့် ဒေသဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး ခိုင်မာစွာ တည်ဆောက်ထားသော ခံတပ်မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်ပေသည်။ ထိုဒေသတွင် ရိက္ခာပေါများကြွယ်ဝပြီး ပြည်သူလူထုမှာလည်း ဒါဝိဒ်အပေါ် ခင်မင်ရင်းနှီးကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။

 

စွန့်စားဝံ့ပြီး စိတ်ကြီးဝင်တတ်သော မင်းသား အဗ္ဗရှလုံသည် ဖခင်ဖြစ်သူကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်ရန် မကြာမီ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူ၏ စစ်တပ်မှာ ကြီးမားသော်လည်း စည်းကမ်းမရှိကြဘဲ၊ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အတွေ့အကြုံရင့်ကျူးသော စစ်သည်တော်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် ကောင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိပေ။

 

ဒါဝိဒ်သည် သူ၏ စစ်တပ်များကို ယောဘ၊ အဘိရှဲနှင့် ဣတ္တဲတို့၏ အမိန့်အောက်တွင် တပ်ရင်းသုံးရင်း ခွဲခြားခဲ့သည်။

ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သော စစ်ပွဲ

 

မဟာနာယိမ်မြို့ရိုးပေါ်မှနေ၍ ပုန်ကန်သူတို့၏ စစ်တပ်ရှည်ကြီးကို အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည်။ ထီးနန်းလုယူသူနှင့်အတူ တပ်ဖွဲ့အကြီးအကျယ် လိုက်ပါလာပြီး၊ ၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဒါဝိဒ်၏ တပ်အင်အားမှာ လက်တစ်ဆုပ်စာမျှသာ ရှိသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။ စစ်တပ်သည် မြို့တံခါးဝမှ ထွက်ခွာလာစဉ် ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏ သစ္စာရှိ စစ်သည်တော်များကို အားပေးစကားပြောကြားခဲ့ပြီး၊ ဣသရေလဘုရားသခင်သည် အောင်ပွဲခံစေမည်ဟု ယုံကြည်လျက် ရှေ့သို့ ချီတက်ကြရန် မှာကြားခဲ့သည်။ သို့သော် တပ်ဦးမှ ဦးဆောင်ချီတက်လာသော ယောဘသည် ရှင်ဘုရင်ကို ဖြတ်ကျော်သွားချိန်တွင်၊ တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို အနိုင်ယူခဲ့ဖူးသူ ဤစစ်သူကြီးသည် ရှင်ဘုရင်၏ နောက်ဆုံးမှာကြားချက်ကို နားထောင်ရန်အတွက် သူ၏ မာန်မာနရှိသော ခေါင်းကို ကိုင်းညွတ်ခဲ့သည်— "ငါ့အတွက်ကြောင့် လူငယ်လေး၊ အဗ္ဗရှလုံကို သနားကြင်နာစွာ ဆက်ဆံကြပါဦး။" အဘိရှဲနှင့် ဣတ္တဲတို့သည်လည်း ဤကဲ့သို့သော မှာကြားချက်ကိုပင် လက်ခံရရှိခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ရှင်ဘုရင်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် မိမိ၏ ရာဇပလ္လင်အပေါ် သစ္စာရှိကြသော တိုင်းသူပြည်သားများထက် အဗ္ဗရှလုံကို ပိုမိုချစ်မြတ်နိုးကြောင်း ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ ရှိနေခြင်းက၊ သဘာဝလွန် သားဆိုးအပေါ် စစ်သည်တော်တို့၏ အမျက်ဒေါသကို ပိုမိုထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

 

စစ်ပွဲဖြစ်ပွားရာ နေရာမှာ ယော်ဒန်မြစ်အနီးရှိ တောအုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ တောအုပ်၏ ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းများနှင့် ရွှံ့နွံများကြားတွင် အဗ္ဗရှလုံ၏ စစ်တပ်မှ စည်းကမ်းမရှိသော တပ်သားအမြောက်အမြားမှာ ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ကိုင်တွယ်ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် "ဣသရေလလူတို့သည် ဒါဝိဒ်၏ ကျွန်တို့ရှေ့တွင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်း ခံခဲ့ကြရပြီး၊ ထိုနေ့တွင် လူ နှစ်သောင်းမျှ ကြီးမားစွာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် အသတ်ခံခဲ့ကြရသည်။"

 

စစ်ပွဲ ရှုံးနိမ့်တော့မည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော အဗ္ဗရှလုံသည် ထွက်ပြေးရန် လှည့်ထွက်ခဲ့စဉ် သူ၏ ဦးခေါင်းသည် ပျံ့နှံ့နေသော သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အကိုင်းအခက်များကြားတွင် ညပ်မိသွားခဲ့ပြီး၊ သူစီးလာသော လားသည် သူ့အောက်မှ ထွက်သွားသဖြင့် သူသည် လွတ်မြောက်နိုင်စရာ မရှိတော့ဘဲ လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေလျက် ရန်သူတို့၏ သားကောင်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ့ကို စစ်သည်တော်တစ်ဦးက တွေ့ရှိခဲ့ပြီး အဗ္ဗရှလုံကို အသက်ချမ်းသာပေးခဲ့သော်လည်း မိမိမြင်ခဲ့ရသည်များကို ယောဘထံသို့ သွားရောက် သတင်းပို့ခဲ့သည်။

 

ယောဘသည် မည်သည့် တွေဝေစိုးရိမ်မှုမျှ မရှိဘဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူသည် အဗ္ဗရှလုံအား ကူညီဖေးမခဲ့ဖူးသူဖြစ်ပြီး၊ ဒါဝိဒ်နှင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြန်လည်သင့်မြတ်စေခဲ့သော်လည်း ထိုယုံကြည်မှုကို ရှက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် သစ္စာဖောက်ဖျက်ခံခဲ့ရသည်။ ယောဘ၏ အကူအညီကြောင့် အဗ္ဗရှလုံ ရရှိခဲ့သော အသာစီးရမှုများသာ မရှိခဲ့ပါက ဤပုန်ကန်မှုသည် ဘယ်သောအခါမျှ ဖြစ်လာခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ "ထို့နောက် သူသည် လက်ထဲတွင် လှံတံသုံးချောင်းကို ယူ၍ အဗ္ဗရှလုံ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်ခဲ့၏။ ... သူတို့သည် အဗ္ဗရှလုံကို ယူ၍ တောအုပ်ထဲရှိ ကြီးမားသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခုထဲသို့ ပစ်ချခဲ့ကြပြီး၊ သူ၏အပေါ်တွင် ကျောက်ခဲပုံကြီးကိုပုံ၍ ဖုံးအုပ်ခဲ့ကြသည်။"

ပုန်ကန်မှုအပေါ် ဘုရားသခင်၏ စီရင်ဆုံးဖြတ်ခြင်း

 

ဤသို့ဖြင့် ဣသရေလပြည်ရှိ ပုန်ကန်မှုကို ဦးဆောင်သူများသည် ပျက်စီးဆုံးပါးသွားခဲ့ကြသည်။ အဟိသေဖလသည် မိမိကိုယ်တိုင် ကြိုးဆွဲချ သေဆုံးခဲ့သည်။ ဣသရေလတို့၏ ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်ခဲ့သော အလှအပနှင့် ပြည့်စုံသည့် မင်းသား အဗ္ဗရှလုံသည်လည်း ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး၊ သူ၏ ရုပ်အလောင်းကို ကျောက်ပုံကြီးဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ပစ်ချခံခဲ့ရကာ ထာဝရ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချခြင်းခံရသည့် အထိမ်းအမှတ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

 

ပုန်ကန်မှုကို ဦးဆောင်သူ သေဆုံးသွားသောအခါ မင်းကြီးထံသို့ သတင်းပို့ရန် သတင်းတမန် နှစ်ဦးကို ချက်ချင်း စေလွှတ်ခဲ့သည်။

 

ဒုတိယ သတင်းတမန် ရောက်ရှိလာပြီး၊ "အရှင်မင်းကြီး၏ အောင်ပွဲသတင်းပါ၊ ယနေ့တွင် ထာဝရဘုရားသည် အရှင်မင်းကြီးကို ဆန့်ကျင်၍ ထကြွကြသူ အားလုံးတို့၏ လက်မှ ကယ်တင်၍ တုံ့ပြန်ပေးတော်မူပြီ" ဟု ကြွေးကြော်ခဲ့သည်။ ရှင်ဘုရင်၏ နှုတ်ဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာသော မေးခွန်းမှာ "လူငယ်လေး အဗ္ဗရှလုံ ဘေးကင်းပါရဲ့လား" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ လေးလံသော သတင်းဆိုးကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့သဖြင့် သတင်းတမန်က "အရှင်မင်းကြီး၏ ရန်သူများ၊ အရှင်အား အနာတရဖြစ်စေရန် ဆန့်ကျင်ထကြွကြသူ အားလုံးတို့သည် ထိုလူငယ်လေးကဲ့သို့ ဖြစ်ကြပါစေ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် နောက်ထပ် ဆက်လက်မမေးမြန်းတော့ဘဲ၊ ဦးခေါင်းညွှတ်လျက် "တံခါးဝအထက်ရှိ အခန်းသို့ တက်သွားကာ ငိုကြွေးလေ၏။ သွားစဉ်အခါ၌လည်း၊ အို ကျွန်ုပ်၏သား အဗ္ဗရှလုံ၊ ကျွန်ုပ်၏သား၊ ကျွန်ုပ်၏သား အဗ္ဗရှလုံ၊ သင့်အတွက် ကျွန်ုပ် သေခဲ့လျှင် မကောင်းပေဘူးတကား၊ အို အဗ္ဗရှလုံ၊ ကျွန်ုပ်၏သား၊ ကျွန်ုပ်၏သားဟု ငိုကြွေးလေ၏။"

 

အောင်ပွဲခံ စစ်တပ်သည် မြို့တော်သို့ ချဉ်းကပ်လာကြပြီး၊ သူတို့၏ အောင်ပွဲခံ ကြွေးကြော်သံများသည် တောင်ကုန်းများတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မြို့တံခါးဝသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည့်အခါ ထိုကြွေးကြော်သံများ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး၊ သူတို့၏ အလံများလည်း လျှော့ကျသွားခဲ့ကြသည်၊ အကြောင်းမှာ ရှင်ဘုရင်သည် သူတို့အား ကြိုဆိုရန် စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ တံခါးဝအထက်ရှိ အခန်းမှနေ၍ "အို ကျွန်ုပ်၏သား အဗ္ဗရှလုံ၊ ကျွန်ုပ်၏သား၊ ကျွန်ုပ်၏သား အဗ္ဗရှလုံ၊ သင့်အတွက် ကျွန်ုပ် သေခဲ့လျှင် မကောင်းပေဘူးတကား၊ အို အဗ္ဗရှလုံ၊ ကျွန်ုပ်၏သား၊ ကျွန်ုပ်၏သား" ဟူသော ငိုကြွေးသံကို ကြားကြရလေသည်။

 

ယောဘသည် အမျက်ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အား ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းရန်နှင့် အောင်ပွဲခံရန် အကြောင်းရင်းကို ပေးသနားတော်မူခဲ့ပြီဖြစ်ကာ၊ ဣသရေလသမိုင်းတွင် အကြီးမားဆုံးသော ပုန်ကန်မှုကြီးမှာလည်း နှိမ်နင်းခံရပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရဲရင့်သော စစ်သည်တော်များစွာ၏ သွေးများကို ကုန်ကျစေခဲ့သည့် ရာဇဝတ်မှုကို ကျူးလွန်ခဲ့သူအတွက် ဤကြီးမြတ်လှသော အောင်ပွဲသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။ ကြမ်းတမ်းပြီး ပွင့်လင်းလွန်းသော စစ်သူကြီးသည် ရှင်ဘုရင်၏ ရှေ့တော်သို့ အတင်းတိုးဝင်သွားပြီး ရဲရင့်စွာ လျှောက်တင်ခဲ့သည်— "ယနေ့တွင် အရှင်မင်းကြီးသည် အရှင်၏အသက်ကိုလည်းကောင်း၊ အရှင်၏ သားသမီးတို့၏ အသက်ကိုလည်းကောင်း ကယ်တင်ခဲ့ကြသော ကျွန်တော်မျိုး အားလုံး၏ မျက်နှာကို အရှက်ကွဲစေတော်မူပြီ။ ... အရှင်သည် ရန်သူများကို ချစ်ပြီး မိတ်ဆွေများကို မုန်းတီးတော်မူ၏။ အကြောင်းမူကား၊ မင်းသားများကိုသော်လည်းကောင်း၊ ကျွန်များကိုသော်လည်းကောင်း အရှင် ဂရုစိုက်တော်မမူကြောင်း ယနေ့တွင် ကြေညာတော်မူပြီ။ အဗ္ဗရှလုံသာ အရှင်ထင်ရှားရှင်သန်နေခဲ့ပြီး ကျွန်တော်မျိုးတို့အားလုံးသာ ယနေ့ သေဆုံးခဲ့ကြရပါက အရှင် အလွန်နှစ်သက်တော်မူလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ယနေ့ ကျွန်ုပ် သဘောပေါက်မိပါပြီ။ သို့ဖြစ်၍ ယခု ထတော်မူပါ၊ အပြင်သို့ထွက်၍ အရှင်၏ ကျွန်တော်မျိုးများကို နှစ်သိမ့်သောစကား မိန့်ကြားတော်မူပါ။ အကြောင်းမူကား၊ အရှင် အပြင်သို့ မထွက်ပါက ယနေ့ညတွင် အရှင်နှင့်အတူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ တည်ရှိနေတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ထာဝရဘုရားကို တိုင်တည်၍ ကျိန်ဆိုပါသည်၊ ထိုသို့ဖြစ်လာပါက ငယ်စဉ်ကစ၍ ယနေ့တိုင် အရှင်ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှသော ဘေးဥပဒ်များထက် ပို၍ ဆိုးရွားလိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။"

 

ပြစ်တင်ဆုံးမမှုမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး ရက်စက်သော်လည်း ဒါဝိဒ်သည် စိတ်မဆိုးခဲ့ပေ။ မိမိ၏ စစ်သူကြီး၏ ပြောဆိုချက် မှန်ကန်ကြောင်း သတိပြုမိသဖြင့် သူသည် တံခါးဝသို့ ဆင်းသွားခဲ့ပြီး၊ သတ္တိရှိရှိဖြင့် ဖြတ်သန်းချီတက်လာကြသော ရဲရင့်သည့် စစ်သည်တော်များကို ချီးမွမ်းစကားများဖြင့် နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။