အခန်း ၆၈— ဒါဝိဒ် ခံစားရသော ပြင်းထန်သည့် စုံစမ်းနှောင့်ယှက်မှု

 ဤအခန်းသည် ဓမ္မရာဇဝင်ပထမစောင်၊ အခန်း ၂၉၊ ၃၀ နှင့် ဓမ္မရာဇဝင်ဒုတိယစောင်၊ အခန်း ၁ ကို အခြေခံထားပါသည်။

ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏လူများသည် ဖልတိရှဲလူများနှင့် စစ်တိုက်ရာပါဝင်ရန် သွားရောက်ခဲ့ကြသော်လည်း ရှောလုနှင့် ဖልတိရှဲတို့ကြား ဖြစ်ပွားခဲ့သော စစ်ပွဲတွင် တိုက်ရိုက်ပါဝင်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။ စစ်တပ်နှစ်ခုသည် စစ်မျက်နှာပြင်တွင် ပေါင်းစပ်၍ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြစဉ် ယဲရှဲ၏သားသည် ကြီးမားသော စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ သူအား ကာကွယ်ပေးခဲ့သော အာခိရှမင်းကြီးအား ကျေးဇူးကန်းခြင်းနှင့် သစ္စာဖောက်ခြင်းတို့ဖြင့် မိမိအား ပေးအပ်ထားသော တာဝန်ဝတ္တရားကို စွန့်ခွာပြီး စစ်မျက်နှာပြင်မှ ထွက်ခွာသွားရမည်လော။ ဤကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်သည် သူ၏နာမည်ကို အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်းဖြစ်စေမည်ဖြစ်ပြီး၊ ရှောလုထက်ပင် ပိုမိုကြောက်ရွံ့ဖွယ်ကောင်းသော ရန်သူတို့၏ အမျက်ဒေါသကို ခံရစေမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ဣသရေလလူတို့ကို ဆန့်ကျင်၍ စစ်တိုက်ရန်နှင့် မိမိ၏နိုင်ငံတော်အတွက် သစ္စာဖောက်တစ်ဦး၊ ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏လူမျိုးတို့၏ ရန်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် လုံးဝ သဘောတူနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဤအရာသည် ဣသရေလနိုင်ငံ၏ ပလ္လင်တော်သို့ သွားမည့်လမ်းကြောင်းကို ထာဝရ ပိတ်ပင်သွားစေမည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် စစ်ပွဲအတွင်း ရှောလုသာ သတ်ဖြတ်ခံရမည်ဆိုပါက သူ၏သေဆုံးမှုအတွက် ဒါဝိဒ်သာလျှင် တာဝန်ရှိသည်ဟု စွပ်စွဲခြင်း ခံရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်၏ பக khaiသော ရန်သူများထံတွင် ခိုလှုံသည်ထက် တောင်တန်းများရှိ ဘုရားသခင်၏ ခိုင်မာသော ခိုလှုံရာခံတပ်တွင် ခိုလှုံခြင်းက အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထာဝရဘုရားသည် မိမိ၏ ကြီးမားသော ကရုဏာတော်အားဖြင့် မိမိ၏အစေခံအား သူ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုထဲတွင် စွန့်ပစ်ထားခြင်းဖြင့် အပြစ်မပေးခဲ့ပေ။ ဒါဝိဒ်သည် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကို ကိုယ်တိုင်လက်လွတ်ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး တရားမျှတမှုလမ်းစဉ်မှ ဖောက်ထွက်ခဲ့သော်လည်း ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိရန်မှာ သူ၏စိတ်နှလုံး၏ ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်ဆဲပင်တည်း။ ထာဝရဘုရား၏ ကောင်းကင်တမန်များသည် မကြာတော့မည့် စစ်ပွဲအတွင်း စစ်တပ်နှင့်အတူ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏တပ်ဖွဲ့များ ပါဝင်နေခြင်းကို ကန့်ကွက်ကြရန် ဖልတိရှဲမင်းသားများကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့ကြသည်။

ဖልတိရှဲမင်းကြီးများက အာခိရှအား ဝိုင်းရံလျက် “ဤဟီဘရူးလူမျိုးများသည် ဤနေရာတွင် အဘယ်သို့ ပြုလုပ်နေကြသနည်း” ဟု အော်ဟစ်မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။ အာခိရှက “ဤသူသည် ဣသရေလဘုရင် ရှောလု၏ကျွန် ဒါဝိဒ် မဟုတ်လော။ သူသည် ငါ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ ဤရက်များ၊ ဤနှစ်များအတွင်း ဖြစ်ပြီး၊ ယနေ့အထိ သူသည် ငါ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ချိန်မှစ၍ သူ၏အပြစ်ကို လုံးဝ မတွေ့ရှိရသေးပါ” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

ဒါဝိဒ်သည် ဇိကလဂ်မြို့သို့ ပြန်လည်စေလွှတ်ခံရခြင်း

သို့သော် မင်းသားများက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆက်လက်ဇွတ်အတင်း တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်— “ဤလူအား သူသတ်မှတ်ပေးထားခဲ့သော နေရာသို့ ပြန်သွားနိုင်ရန် လှည့်ပြန်စေလော့။ စစ်ပွဲအတွင်း သူသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ရန်သူ ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်ရသောကြောင့် သူသည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ စစ်ပွဲသို့ လိုက်မသွားစေနှင့်။ အကြောင်းမူကား သူသည် မိမိ၏သခင်နှင့် မည်သို့ ပြန်လည်သင့်မြတ်နိုင်မည်နည်း။ ဤလူတို့၏ ခေါင်းများဖြင့် မဟုတ်ပေဘူးလော။ ဤသူသည် ‘ရှောလုသည် အသောင်း၊ ဒါဝိဒ်သည် အကျေ ကို သတ်ကြ၏’ ဟု အကခုန်ရင်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သီဆိုခဲ့ကြသော ဒါဝိဒ် မဟုတ်လော။” ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏လူမျိုးကို ဆန့်ကျင်၍ တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ မယုံကြည်ခဲ့ကြပေ။ စစ်ပွဲ၏ အရှိန်အဟုန်ပြင်းထန်ချိန်တွင် သူသည် ရှောလု၏ စစ်တပ်တစ်ခုလုံးထက် ဖልတိရှဲလူတို့အပေါ် ပိုမိုကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်ကို သက်ရောက်စေနိုင်ပေသည်။

အာခိရှသည် ဒါဝိဒ်ကို ခေါ်၍ ဤသို့ ဆိုခဲ့သည်— “ထာဝရဘုရား အသက်ရှင်တော်မူသည်အတိုင်း၊ သင်သည် ဖြောင့်မတ်ခဲ့၏။ ... အကြောင်းမူကား သင်သည် ငါ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ချိန်မှစ၍ ယနေ့အထိ သင့်ထံတွင် အပြစ်တစ်စုံတစ်ရာကို ငါမတွေ့ရှိခဲ့ရပါ။ သို့သော်လည်း မင်းကြီးများက သင့်ကို မျက်နှာသာ မပေးကြပါ။ သို့ဖြစ်၍ ယခုအခါ ပြန်သွားလော့၊ ဖልတိရှဲမင်းကြီးများ၏ စိတ်ကို မနာကျင်စေဘဲ ငြိမ်သက်စွာ သွားလော့။” ဤသို့ဖြင့် ဒါဝိဒ် ညှိနှိုင်းမိခဲ့သော ကျော့ကွင်းသည် ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

သုံးရက်တိုင်တိုင် ခရီးသွားလာခဲ့ကြပြီးနောက် ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏လူ ခြောက်ရာတို့သည် ဖልတိရှဲတို့၏ နေအိမ်ဖြစ်သော ဇိကလဂ်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဆိတ်သုဉ်းပျက်စီးနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုက သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ အာမလက်လူတို့သည် မိမိတို့၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ သူဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းအတွက် လက်စားချေခဲ့ကြပြီး၊ အစောင့်အရှောက်ကင်းမဲ့နေချိန်တွင် မြို့ကို မမျှော်လင့်ဘဲ တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ကာ မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့ကြပြီး၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးငယ်များ အားလုံးကို အကျဉ်းသားများအဖြစ် သိမ်းဆည်းသွားကြကာ ပစ္စည်းဥစ္စာများစွာကိုလည်း ယူဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုနှင့် အံ့သြထိတ်လန့်မှုကြောင့် အသံမထွက်နိုင်ဘဲ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏လူများသည် မီးခိုးတငွေ့ငွေ့ ထွက်နေသော အပျက်အစီးများကို ငေးကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့၏ ပြင်းထန်သော ဆိတ်သုဉ်းပျက်စီးခြင်း အခြေအနေကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ စစ်ဒဏ်ကြောင့် အမာရွတ်ထင်နေသော ထိုစစ်သည်များသည် “အသံကို မြှောက်၍ ငိုကြွေးကြပြီး၊ နောက်ထပ် ငိုကြွေးရန် အားအင်မရှိတော့သည်အထိ ငိုကြွေးခဲ့ကြသည်။”

ဤနေရာတွင်လည်း ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏လူမျိုးတို့၏ ရန်သူများကြားတွင် မိမိကိုယ်ကို နေထိုင်စေခဲ့သည့် ယုံကြည်ခြင်း ကင်းမဲ့မှုအတွက် ဒါဝိဒ်သည် ဆုံးမပဲ့ပြင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ဒါဝိဒ်သည် အာမလက်လူများကို တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့၏ အမျက်ဒေါသကို နှိုးဆွခဲ့သည်။ သို့သော် ရန်သူများ၏ အလယ်တွင် လုံခြုံမှုရှိသည်ဟု အလွန်အမင်း ယုံကြည်စိတ်ချနေခဲ့သဖြင့် သူသည် မြို့ကို အစောင့်အရှောက်မထားခဲ့ဘဲ ထားခဲ့ခဲ့သည်။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် ဒေါသတို့ကြောင့် ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်နေကြသော သူ၏စစ်သည်များသည် သူတို့၏ခေါင်းဆောင်ကို ကျောက်ခဲဖြင့် ပစ်သတ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ကြသည်။

ဒါဝိဒ်၏ ကြီးမားသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှု စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်း

ဒါဝိဒ်သည် မြေကြီးပေါ်တွင် တန်ဖိုးထား မြတ်နိုးသမျှ အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ရှောလုသည် သူ့ကို မိမိ၏နိုင်ငံမှ နှင်ထုတ်ခဲ့ပြီ။ အာမလက်လူတို့သည် သူ၏မြို့ကို လုယက်ဖျက်ဆီးခဲ့ကြသည်။ သူ၏ဇနီးများနှင့် သားသမီးများကို အကျဉ်းသားများအဖြစ် ဖမ်းဆီးသွားခဲ့ကြပြီး၊ သူ၏ မိတ်ဆွေများသည်လည်း သူ့ကို သေဒဏ်ပေးမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ကြသည်။

ဤကဲ့သို့ အလွန်တရာ အကျပ်အတည်း ရောက်နေသည့် အချိန်အခါတွင် ဒါဝိဒ်သည် ဘုရားသခင်ထံမှ အကူအညီကို စူးစိုက်၍ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာသာပေးမှု အထောက်အထားများစွာကို ပြန်လည်အမှတ်ရလျက် “ထာဝရဘုရား၌ မိမိကိုယ်ကို အားပေးခဲ့သည်”။ “ငါသည် ကြောက်ရွံ့သောအခါ ကိုယ်တော်ကို ကိုးစားပါမည်” (ဆာလံကျမ်း ၅၆:၃) ဟူသော စကားသည် သူ၏စိတ်နှလုံးမှ ထွက်ပေါ်လာသော စကား ဖြစ်ပေသည်။ အခက်အခဲမှ လွတ်မြောက်မည့် လမ်းကြောင်းကို သူကိုယ်တိုင် မမြင်တွေ့နိုင်သော်လည်း ဘုရားသခင်သည် သူလုပ်ရမည့်အရာကို သင်ပြပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ပုရောဟိတ် အာဗျာသာကို ခေါ်စေပြီးလျှင် “ဒါဝိဒ်က၊ အကျွန်ုပ်သည် ဤတပ်စုကို လိုက်လံနှိမ်နင်းရပါမည်လော၊ သူတို့ကို မှီလိမ့်မည်လောဟု ထာဝရဘုရားအား မေးလျှောက်လေ၏။ ထာဝရဘုရားကလည်း၊ လိုက်လံကြလော့။ အမှန်တကယ် မှီလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ အရာရာကိုလည်း လုံးဝ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းရလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။”

ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏စစ်သည်များသည် ထွက်ပြေးသွားသော ရန်သူတို့ကို လိုက်လံနှိမ်နင်းရန် ချက်ချင်း ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ခရီးသွားလာမှု အလွန်တရာ လျင်မြန်လှသဖြင့် တပ်သားများအနက်မှ လူနှစ်ရာတို့သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် နောက်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြရသည်။ သို့သော် ကျန်ရှိနေသေးသော လူလေးရာနှင့်အတူ ဒါဝိဒ်သည် ရှေ့သို့ တိုးချီသွားခဲ့သည်။

ရှေ့သို့ တိုးသွားကြစဉ် သူတို့သည် ပင်ပန်းမှုနှင့် ဆာလံငတ်မွတ်မှုတို့ကြောင့် သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပုံရသော အီဂျစ်ကျွန်တစ်ဦးကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ အစားအသောက်နှင့် ရေကို ရရှိသောအခါ သူသည် အားပြည့်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော တပ်ဖွဲ့များက သေစေရန် စွန့်ပစ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့အား မသတ်ရန် သို့မဟုတ် သူ၏သခင်ထံသို့ မအပ်ရန် ကတိကဝတ်ပြုစေပြီးနောက်၊ သူသည် ဒါဝိဒ်အား သူတို့၏ရန်သူများ၏ တပ်စခန်းသို့ လမ်းပြရန် သဘောတူခဲ့သည်။

စခန်းရှိရာသို့ အမြင်အာရုံထဲသို့ ရောက်ရှိလာကြသောအခါ ပျော်ရွှင်မြူးထူးနေကြသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုက သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ အောင်ပွဲခံ တပ်ဖွဲ့များသည် “ဖልတိရှဲပြည်နှင့် ယုဒပြည်တို့မှ ယူဆောင်လာခဲ့ကြသော ကြီးမားသည့် ပစ္စည်းဥစ္စာအစုအဝေးများကြောင့် မြေပြင်အနှံ့တွင် စားသောက်လျက်၊ ကခုန်ပျော်ရွှင်လျက် ရှိနေကြ၏။” ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ အာမလက်လူများကို မမျှော်လင့်ဘဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသဖြင့် အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ကြသည်။ စစ်ပွဲသည် တပ်သားတစ်ဦးမျှမကျန် အလုံးစုံနီးပါး အသတ်ခံရသည်အထိ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ “အာမလက်လူတို့ ယူဆောင်သွားခဲ့ကြသမျှသော အရာများကို ဒါဝိဒ်သည် ပြန်လည်သိမ်းဆည်းခဲ့၏။ ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏ဇနီးနှစ်ဦးကိုလည်း ကယ်တင်ခဲ့၏။ သေးငယ်သည်ဖြစ်စေ၊ ကြီးမားသည်ဖြစ်စေ၊ သားများဖြစ်စေ၊ သမီးများဖြစ်စေ၊ လုယူသွားခဲ့သော ပစ္စည်းဥစ္စာများဖြစ်စေ၊ ယူဆောင်သွားခဲ့သမျှသော အရာတစ်ခုမျှ မပျောက်မကျန်ဘဲ — ဒါဝိဒ်သည် အရာရာကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းခဲ့၏။”

ဘုရားသခင်၏ တားဆီးထိန်းချုပ်တော်မူသော တန်ခိုးတော်သာ မရှိခဲ့ပါက အာမလက်လူများသည် ဇိကလဂ်မြို့သားများကို ဖျက်ဆီးပစ်ကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကျွန်များအဖြစ် ရောင်းချရန်အတွက် အကျဉ်းသားအများအပြားကို ခေါ်ဆောင်လာခြင်းဖြင့် အောင်ပွဲကို ပိုမိုကြီးမားစေလိုကြသဖြင့် အကျဉ်းသားများကို အသက်ချမ်းသာပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ဤနည်းအားဖြင့် သူတို့သည် မိမိတို့ မသိလိုက်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ကြပြီး၊ အကျဉ်းသားများကို ၎င်းတို့၏ ခင်ပွန်းများနှင့် ဖခင်များထံသို့ ပြန်လည်အပ်နှံနိုင်ရန် ထိန်းသိမ်းပေးထားခဲ့ကြသည်။

ဘုရားသခင်သည် မကောင်းမှုကို ဆန့်ကျင်ရန် အစဉ်အမြတ် လုပ်ဆောင်လျက်ရှိနေတော်မူသည်

အနိုင်ရရှိသူများသည် ကြီးမားသော ဝမ်းမြောက်ရွှင်လنابမှုဖြင့် အိမ်ပြန်ခရီးကို စတင်ခဲ့ကြသည်။ လူလေးရာအနက်မှ အတ္တကြီးပြီး စည်းကမ်းမရှိသော သူတို့က စစ်ပွဲတွင် မည်သည့်ပါဝင်မှုမျှ မရှိခဲ့ကြသူများသည် လုယူသိမ်းဆည်းရရှိထားသော ပစ္စည်းများကို ဝေစုမခံစားရသင့်ကြောင်း တိုက်တွန်းခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဒါဝိဒ်က ထိုကဲ့သို့သော စီစဉ်မှုကို လုံးဝ ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ “ငါ့ညီအစ်ကိုတို့၊ ထာဝရဘုရားသည် ငါတို့အား ပေးသ赐တော်မူသော ဤအရာနှင့်ပတ်သက်၍ သင်တို့သည် ထိုသို့ မပြုကြနှင့်။ ... စစ်ပွဲသို့ ဆင်းသွားသောသူ၏ ဝစုသည် မည်သို့ရှိသည်အတိုင်း၊ ပစ္စည်းများကို စောင့်ရှောက်ရန် ကျန်ရစ်နေခဲ့သောသူ၏ ဝစုလည်း ထိုအတူ ရှိရမည်။ ၎င်းတို့သည် အတူတူ ဝေစုခံစားရကြလိမ့်မည်” ဟု သူက ဆိုခဲ့သည်။

ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏တပ်သားများသည် အာမလက်လူပိုင်ဆိုင်ကြသော ကျယ်ပြန့်သည့် သိုးစုများနှင့် နွားစုများကို သိမ်းဆည်းရရှိခဲ့ကြသည်။ ဤအရာများကို “ဒါဝိဒ်၏ သိမ်းဆည်းရရှိသော ပစ္စည်းများ” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ကြပြီး၊ ဇိကလဂ်မြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ သူသည် ဤပစ္စည်းများမှတစ်ဆင့် မိမိ၏ကိုယ်ပိုင် ယုဒအမျိုးအနွယ်မှ အကြီးအကဲများထံ လက်ဆောင်များကို ပေးပို့ခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏အသက်အတွက် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရန် အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးခံရစဉ်က တောင်တန်းများ၏ ခိုင်မာသော ခိုလှုံရာနေရာများတွင် မိမိနှင့် မိမိ၏နောက်လိုက်များကို ကူညီဖေးမပေးခဲ့ကြသူ အားလုံးကို အမှတ်ရနေခဲ့သည်။

ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏စစ်သည်များသည် ပျက်စီးသွားခဲ့သော မိမိတို့၏အိမ်များကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် ကြိုးစားနေကြစဉ် ဣသရေလနှင့် ဖልတိရှဲတို့ကြား ဖြစ်ပွားခဲ့သော စစ်ပွဲ၏ သတင်းများကို စောင့်မျှော်နေခဲ့ကြသည်။ ရုတ်တရက် သတင်းတမန်တစ်ဦးသည် “အဝတ်တို့ကို ဆုတ်လျက်၊ ခေါင်းပေါ်တွင် မြေကြီးကို တင်လျက်” မြို့တွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ့အား ချက်ချင်းပင် ဒါဝိဒ်ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး၊ သူသည် မိမိနှစ်သက်သော အာဏာကြီးမားသည့် မင်းသားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဒါဝိဒ်၏ရှေ့တွင် ဦးညွှတ်ခဲ့သည်။ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်လာသူက ရှောလု၏ ရှုံးနိမ့်သေဆုံးမှုနှင့် ယောနသန်၏ သေဆုံးမှုကို သတင်းပို့ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် အချက်အလက်များကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောပြခြင်းထက် ပိုလွန်သွားခဲ့သည်။ ထိုစိမ်းေသာသူသည် ဘုရင်ကို သတ်ဖြတ်သူအဖြစ် မိမိကိုယ်ကို ဂုဏ်ထူးဆောင် ဂုဏ်ပြုမှုကို ရရှိရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ထိုသူက ဣသရေလမင်းကြီး ဒဏ်ရာရရှိနေသည်ကို မိမိတွေ့ရှိခဲ့ရကြောင်းနှင့် မင်းကြီး၏တောင်းဆိုချက်အရ မိမိကိုယ်တိုင်ပင် မင်းကြီးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြောင်း ကြွားဝါသော ဟန်ပန်ဖြင့် ပြောပြခဲ့သည်။ သူ၏ခေါင်းပေါ်မှ သရဖူနှင့် လက်မောင်းပေါ်မှ ရွှေလက်ကောက်များကို ဒါဝိဒ်ထံသို့ သူ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သူသည် မိမိပြုခဲ့သော အလုပ်အတွက် ကြွယ်ဝသော ဆုလာဘ်ကို ယုံကြည်စိတ်ချစွာဖြင့် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

ဒါဝိဒ်သည် ရှောလုအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်း

သို့သော် “ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏အဝတ်တို့ကို ဆွဲကိုင်၍ ဆုတ်ခဲ့၏။ သူနှင့်အတူ ရှိနေကြသော လူအပေါင်းတို့သည်လည်း ထိုနည်းတူ ပြုကြ၏။ ၎င်းတို့သည် ရှောလုအတွက်၊ သူ၏သားတော် ယောနသန်အတွက်၊ ထာဝရဘုရား၏ လူမျိုးများအတွက်၊ နှင့် ဣသရေလအိမ်တော်အတွက် — ၎င်းတို့သည် ဓားဖြင့် လဲကျကုန်ကြသောကြောင့် — ညနေအချိန်အထိ မြည်တမ်းငိုကြွေးလျက်၊ အစာရှောင်ခဲ့ကြ၏။”

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတင်း၏ ပထမဆုံးသော တုန်လှုပ်မှု ကျော်လွန်သွားပြီးနောက် ဒါဝိဒ်၏ အသိစိတ်သည် ထိုစိမ်းေသာ သတင်းတမန်နှင့် မိမိ၏ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုချက်အရ သူ guilty ဖြစ်နေသော ပြစ်မှုဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ “သင်သည် အဘယ်အရပ်မှ လာသနည်း” ဟု မေးမြန်းရာ၊ သူက “အကျွန်ုပ်သည် တပါးအမျိုးသား၊ အာမလက်လူတစ်ဦး၏ သား ဖြစ်ပါ၏” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်ကလည်း “ထာဝရဘုရား၏ ဘိသိက်ခံကို ဖျက်ဆီးရန် သင်သည် မိမိ၏လက်ကို ဆန့်ဝံ့ရဲခြင်းအတွက် အဘယ်ကြောင့် မကြောက်ရွံ့ခဲ့သနည်း” ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် ဣသရေလလူတို့ကို အုပ်စိုးရန် ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်ဖြင့် ဘိသိက်ပေးခြင်းခံခဲ့ရသူကို ဆန့်ကျင်၍ မိမိ၏လက်ကို မြှောက်ရန် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ငြင်းပယ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် အာမလက်လူသည်မူ သေဒဏ်ထိုက်တန်သော ပြစ်မှုအတွက် မိမိကိုယ်ကို စွပ်စွဲခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်က “သင်၏သွေးသည် သင်၏ခေါင်းပေါ်၌ ရှိစေလོས་။ အကြောင်းမူကား ထာဝရဘုရား၏ ဘိသိက်ခံကို အကျွန်ုပ် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပါပြီဟု သင်၏နှုတ်ကပင် သင်၏ဆန့်ကျင်ဘက်၌ သက်သေခံခဲ့ပြီ” ဟု ဆိုခဲ့သည်။

ရှောလု သေဆုံးခြင်းအတွက် ဒါဝိဒ်၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုမှာ စစ်မှန်ပြီး နက်ရှိုင်းခဲ့ကာ၊ မြင့်မြတ်သော သဘောသဘာဝ၏ ရက်ရောမှုကို ဖော်ပြနေပေသည်။ သူသည် မိမိ၏ရန်သူ ကျဆုံးခြင်းအတွက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ဣသရေလနန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ကို ပိတ်ပင်ထားခဲ့သော အတားအဆီးကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ဤအရာအတွက် ဝမ်းမြောက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ယခုအခါ ရှောလု၏ သမိုင်းကြောင်းတွင် မြင့်မြတ်ပြီး မင်းပီသသော အရာမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ ရှောလု၏ နာမည်သည် အလွန်တရာ စစ်မှန်ပြီး အတ္တကင်းမဲ့သော သူငယ်ချင်းဖြစ်ခဲ့သည့် ယောနသန်၏ နာမည်နှင့်အတူ ချိတ်ဆက်တွဲဖက်ခံခဲ့ရသည်။

ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏စိတ်နှလုံး၏ ခံစားချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့သည့် သီချင်းသည် နောက်ပိုင်း ခေတ်အဆက်ဆက်တွင် သူ၏နိုင်ငံအတွက်နှင့် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးများအတွက် အဖိုးတန်သော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဓမ္မရာဇဝင်ဒုတိယစောင် ၁:၁၉-၂၇ ကို ကြည့်ပါ။