လုကာ ၁၉

 1 ယေရှုသည် ယေရိခေါမြို့သို့ ဝင်၍ ရှောက်သွားတော်မူ၏။

² ထိုအခါ ဇက္ခဲအမည်ရှိသော အခွန်ခေါင်းတယောက်ရှိ၏။ ထိုသူသည် ငွေရတတ်သောသူဖြစ်၏။
³ ယေရှုသည် အဘယ်သို့သောသူဖြစ်သည်ကို ထိုသူသည် ကြည့်လို၍၊ လူအစုအဝေးများသောကြောင့်၊ မိမိရပ်လည်း နိမ့်သည်ဖြစ်၍ မမြင်နိုင်။
⁴ ထို့ကြောင့် ကြွတော်မူမည့်လမ်းတွင် ရှေ့သို့ပြေး၍ ကိုယ်တော်ကို မြင်အံ့သောငှါ သဖန်းပင်တပင်ကို တက်လေ၏။
⁵ ထိုအရပ်သို့ ယေရှုသည် ရောက်တော်မူသောအခါ မျှော်ကြည့်၍ ထိုသူကို မြင်တော်မူလျှင်၊
⁶ ဇက္ခဲ၊ မြန်မြန်ဆင်းလော့။ သင်၏အိမ်၌ ယနေ့ငါတည်းနေမည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဇက္ခဲသည် အလျင် အမြန်ဆင်း၍ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် ကိုယ်တော်ကို မိမိအိမ်၌ ဧည့်ခံလေ၏။
⁷ ထိုအကြောင်း။ကို လူအပေါင်းတို့သည်မြင်လျှင်၊ ဆိုးသောလူ၏ အိမ်သို့ဝင်၍ လုပ်ကျွေးခြင်းကို ခံတော်မူပါသည်တကားဟု ကဲ့ရဲ့အပြစ်တင်ကြ၏။
⁸ ဇက္ခဲသည်လည်း ရပ်နေ၍၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်၏ ဥစ္စာတဝက်ကို ဆင်းရဲသောသူတို့အား ပေးပါ၏။ တစုံ တယောက်သောသူ၏ဥစ္စာအနည်းငယ်ကို အကျွန်ုပ်ယူမိလျှင်၊ လေးဆပြန်၍ပေးပါ၏ဟု သခင်ဘုရားကို လျှောက်ဆို၏။
⁹ ယေရှုကလည်း၊ ဤသူသည် အာဗြဟံ၏သားဖြစ်သည်နှင့်အလျောက်၊ ယနေ့ပင် ကယ်တင်တော်မူခြင်း ကျေးဇူးသည် ဤအိမ်အပေါ်မှာ သက်ရောက်လေ၏။
¹⁰ လူသားသည် ပျောက်သောသူတို့ကိုရှာ၍ ကယ်တင်အံ့သောငှါ ကြွလာသတည်းဟု ဇက္ခဲကို မိန့်တော် မူ၏။

၁၉:၁-၁၀။ ယေရှုသည် ဇက္ခဲယု၏အိမ်သို့ ကြွတော်မူသည်။ ယေရုရှလင်သို့ ခရီးနောက်ဆုံးအပိုင်းဖြစ်သော ယေရိခေါမြို့မှ ဖြတ်သွားစဉ် ဇက္ခဲယုအမည်ရှိ ချမ်းသာသူတစ်ဦးသည် ယေရှုကို မြင်လိုစိတ်ပြင်းပြသည်။ အခွန်ခံချုပ်ဖြစ်သောကြောင့် (အပိုဒ် ၂) ဧရိယာကျယ်ပြန့်ကို ကြီးကြပ်ပြီး လက်အောက်ငယ်သားများရှိသည်။ ရောမအတွက် အခွန်ကောက်ခြင်းသည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အမြတ်အစွန်းများသော်လည်း ယေရိခေါသည် အထူးချမ်းသာသည်။ မြေဩဇာကောင်းပြီး ဟေရဒ်နန်းတော်တစ်ခုလည်း နီးကပ်စွာရှိသည်။ ပဲရိယဒေသနှင့် ကပ်လျက်ဖြစ်သောကြောင့် ယေရုရှလင်သို့ သွားလာသော ကုန်သွယ်လမ်းတွင် အခွန်ကောက်ခံရသည်။ ထို့ကြောင့် ဇက္ခဲယုသည် အလွန်ချမ်းသာသူဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် လုကာရှိ အထက်ချမ်းသာသူဇာတ်လမ်းများ (၁၂:၁၆-၂၁၊ ၁၆:၁၉-၂၄၊ ၁၈:၁၈-၂၇) နှင့်မတူဘဲ ဤနောက်ဆုံးဇာတ်လမ်းသည် အပြုသဘောဆောင်သည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်က အခွန်ခံများကို ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း (၃:၁၂-၁၃) စိတ်နှလုံးထိခိုက်ပြီး မှားယွင်းမှုများအတွက် ပြန်ဆပ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။ အရပ်ပု၍ (ခြောက်ပေထက်နည်းသည်၊ အပေ ၁.၅ မီတာခန့်) လူအုပ်ကို မကြည့်နိုင်သလို သူ့ကို နေရာပေးလိုသူ မရှိသောကြောင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို စွန့်လွှတ်ကာ လူအုပ်ရှေ့တွင် သဖန်းပင်တွင် တက်သည် (အခန်းငယ် ၄)။ ပါလက်စတိုင်းသဖန်းပင်သည် တက်လွယ်ပြီး လမ်းဘေးတွင် များသည်။

19:1–10. Jesus Comes to Zacchaeus’s House. As Jesus passed through Jericho on the final leg of His journey to Jerusalem, a rich man named Zacchaeus was determined to see Him. As a chief tax collector (v. 2), he probably had jurisdiction over a wide area with subordinates working under him. Collecting taxes for Rome could be quite lucrative anywhere, but Jericho was particularly attractive: being situated in a highly fertile area made it among the wealthiest cities of Israel; one of Herod’s palaces was nearby; bordering Perea also meant that customs duties were collected along the trade route to and from Jerusalem. Thus Zacchaeus was a wealthy person. However, unlike the preceding rich man stories in Luke (12:16–21; 16:19–24; 18:18–27), this final one is positive. Zacchaeus, impressed with John the Baptist’s instructions (3:12–13), was convicted of his wrong and was determined to see Jesus and begin making restitution for the wrong. Because he was short (probably less than five feet [1.5 m] tall) and could not see over the crowd (Luke 19:3), nor was anyone inclined to make room for someone like him, he abandoned decorum and climbed into a sycamore or fig tree ahead of the procession in order to see Jesus (v. 4). The Palestinian sycamore is easy to climb and often found by the roadside.

 

ယေရှုသည် ဇက္ခဲယုကို အမြန်ဆင်းလာရန် အမိန့်ပေးတော်မူသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏အိမ်တွင် တည်းခိုရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၅)။ “ရမည်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံး (dei) သည် မဿီယအမှုတော်ကို ပြည့်စုံစေရန် ဘုရားသခင်၏ မဖြစ်မနေ လိုအပ်ချက်ကို ဖော်ပြသည် (လုကာ ၂:၄၁-၅၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဇက္ခဲယုသည် ချက်ချင်းနာခံပြီး ဝမ်းမြောက်စွာ ယေရှုကို ဧည့်ခံသည် (၁၉:၆)။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လူအုပ်ကြီးသည် ငြူစူစွာ ညည်းတွားကြသည်။ ဤနေရာတွင် သုံးထားသော ဂရိစကားလုံး (diagongyzō) သည် ယေရှု၏အမှုတော်ကို ဆန့်ကျင်သူများ၏ ငြူစူညည်းတွားခြင်းကို ဆိုလိုသည် (လုကာ ၅:၃၀၊ ၁၅:၂၊ ယောဟန် ၆:၄၁၊ ၄၃၊ ၆၁)။ သူ၏အလုပ်အကိုင်ကြောင့် ဇက္ခဲယုကို အပြစ်ရှိသူဟု လူများစွာက ရှုမြင်ကြပြီး လေးစားဖွယ်ဆရာတစ်ဦးသည် ထိုသူနှင့် အတူစားသောက်သင့်သူ မဟုတ်ပါ (လုကာ ၅:၃၀ ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူ၏အိမ်တွင် တည်းခိုခြင်းသည် အံ့သြဖွယ်ဖြစ်သည် (၁၉:၅၊ ၇)။

Jesus commanded Zacchaeus to hurry down from the tree because He had to (“must”) stay at his house (v. 5). The word translated “must” (dei) indicates that Jesus’s visit was a divine necessity in fulfillment of His messianic mission (see commentary on Luke 2:41–52). Zacchaeus instantly obeyed the command and received Jesus with joy (19:6). By contrast, all the people muttered complaints about this. The Greek word used here (diagongyzō) means to “grumble” or “murmur” and is used of those opposing Jesus’s ministry (Luke 5:30; 15:2; John 6:41, 43, 61). Due to his occupation, many saw Zacchaeus as a sinner (Luke 19:7) and certainly not someone a respectable teacher would eat with (see 5:30). So for Jesus to stay overnight as a guest in his house (19:5, 7) was shocking indeed.

 

ဇက္ခဲယုသည် သူ၏ဘဝပြောင်းလဲမှုကို အများရှေ့တွင် ကြေညာသည်။ ဤသည်မှာ နောင်တရခြင်းနှင့် ယေရှုလက်ခံခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်ခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၈)။ ဇက္ခဲယုသည် သူ၏စည်းစိမ်တဝက်ကို ဆင်းရဲသားများကို လှူဒါန်းသည်။ ဤသည်မှာ အပျော်ကြီးဆုံး ယုဒလူမျိုးပေးနိုင်သည်ထက် နှစ်ဆထက်မကဖြစ်သည်။ ပြန်ဆပ်ရန်အတွက် ပညတ်တော်အရ အဓိကပမာဏပေါ် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း ထပ်ပေးရသည် (ဝတ်ပြုရာဇဝင် ၆:၁-၅၊ တောလည်ရာ ၅:၇)။ တိရစ္ဆာန်ခိုးယူလျှင် လေးငါးဆ ပြန်ဆပ်ရသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၂:၁၊ ၂ဓမ္မရာဇဝင် ၁၂:၆)။ ဇက္ခဲယုသည် ပိုမိုပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ယေရှုကို တွေ့ဆုံခြင်းကြောင့် စစ်မှန်သော ပြောင်းလဲမှုကို ပြသသည်။ ပရိသတ်များကို သူသည် အာဗြဟံ၏သားတော်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးရန် လိုအပ်သည် (လုကာ ၁၉:၉)။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် အာဗြဟံ၏သားတော်ဖြစ်သည် (ဂလာတိ ၃:၇)။ ယေရှု၏ရှာဖွေကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်ကို ဤတွင် သရုပ်ဖော်ထားသည် (လုကာ ၁၉:၁၀၊ ယေဇကျေလ ၃၄:၁-၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Zacchaeus publicly announced his changed course, reflecting repentance and deep gratitude to Jesus for accepting him (v. 8). Zacchaeus gave fully half of his net worth as charity, which was more than double the amount that even the most pious Jew would give; for restitution, the law required repayment with an additional 20 percent (Lev. 6:1–5; Num. 5:7) and four or five times for stealing an animal (Ex. 22:1; 2 Sam. 12:6). Zacchaeus choose the more severe penalty, which shows his genuine change as a result of meeting Jesus. Onlookers needed reminding that he was a son of Abraham (Luke 19:9); from this point he was so based on faith (Gal. 3:7). Jesus’s mission to seek and to save the lost (Luke 19:10; cf. Ezek. 34:1–12) is illustrated frequently in His reaching out to sinners and healing the helpless and hopelessly ill.

 ¹¹ ထိုအခါ ယေရုရှလင်မြို့အနီးသို့ ရောက်တော်မူ၍၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် ချက်ခြင်း ပေါ်ထွန်းမည်ဟု လူများထင်မှတ်သောကြောင့်၊ ပရိတ်သတ်အလယ်၌ မိန့်တော်မူသော ဥပမာကား၊
¹² အမတ်တယောက်သည် မင်းကြီးအရာကို ခံလို၍ မိမိပြည်သို့ ပြန်လာမည်ဟု အကြံရှိလျက် ဝေးသော ပြည်သို့သွား၏။
¹³ မသွားမှီ မိမိငယ်သားတကျိပ်ကိုခေါ်၍၊ ငွေတပိဿာစီအပ်ပေးလျက် ငါပြန်၍ မလာမှီတိုင်အောင် ကုန်သွယ်ခြင်းအမှုကို ပြုကြလော့ဟု မှာထားလေ၏။
¹⁴ ပြည်သားအချို့သည် ထိုအမတ်ကို မနာလို၍၊ ထိုသူ၏ အအုပ်အချုပ်ကို ငါတို့မခံလိုပါဟု တမန်ကို သူ့နောက်သို့ စေလွှတ်ကြ၏။
¹⁵ ထိုအမတ်သည် မင်းကြီးအရာကိုခံ၍ ပြန်လာတော်မူသောအခါ၊ ငွေခံသော ငယ်သားတို့သည် အသီး အသီးအဘယ်မျှလောက် အမြတ်ရသည်ကို သိခြင်းငှါ သူတို့ကိုခေါ်ချေဟု အမိန့်တော်ရှိ၏။
¹⁶ ပဌမသူသည် လာ၍၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်ပေးသော ငွေတပိဿာအားဖြင့် အခွက်တဆယ် အမြတ်ရပါ ပြီဟု လျှောက်လျှင်၊
¹⁷ သခင်က၊ သာဓု၊ ငယ်သားကောင်း၊ သင်သည် အမှုငယ်၌ သစ္စာစောင့်လေပြီ။ မြို့ဆယ်မြို့ကို အုပ်စိုး လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹⁸ ဒုတိယသူသည် လာ၍၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်ပေးသော ငွေတပိဿာအားဖြင့် ငါးပိဿာအမြတ်ရပါပြီဟု လျှောက်လျှင်၊
¹⁹ သခင်က၊ သင်သည် မြို့ငါးမြို့ကိုအုပ်စိုးလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁰ အခြားသော သူသည်လာ၍၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်သည် ပဝါ၌ထုပ်ထားသော ကိုယ်တော်၏ ငွေတပိဿာ ရှိပါ၏။ ကိုယ်တော်သည် ခဲယဉ်းသောသူဖြစ်သည်နှင့်၊
²¹ ကိုယ်မသိုမထားသော ဥစ္စာကိုသိမ်းယူ၍၊ ကိုယ်မစိုက်မပျိုးသော လယ်၌ရိတ်တတ်သည်ကို အကျွန်ုပ် ထောက်၍ ကိုယ်တော်ကို ကြောက်ပါသည်ဟု လျှောက်လျှင်၊
²² သခင်က၊ ဆိုးညစ်သောငယ်သား၊ သင်၏ စကားကိုသာလိုက်၍ သင်၏အမှုကို ငါစီရင်မည်။ ငါသည် ခဲယဉ်းသောသူဖြစ်လျက် ကိုယ်မသိုမထားသောဥစ္စာကို သိမ်းယူ၍၊ ကိုယ်မစိုက်ပျိုးသော လယ်၌ရိတ်သည်ကို သင်သိသည်မှန်လျှင်၊
²³ ငါ့ငွေကို ပွဲစားလက်သို့ အဘယ်ကြောင့်မအပ်သနည်း။ ထိုသို့အပ်လျှင် ငါပြန်လာသောအခါ ငွေရင်း နှင့် အဘိုးကို ရနိုင်သည်ဟု မိန့်တော်မူပြီးသော်၊
²⁴ အခြွေအရံတို့အား၊ ငွေတပိဿာကို သူ့လက်မှ နှုတ်ကြ။ အခွက်တဆယ်ရှိသောသူအား ပေးကြဟု မိန့် တော်မူ၏။
²⁵ အခြွေအရံတို့ကလည်း၊ သခင်၊ ထိုသူ၌ အခွက်တဆယ်ရှိပါ၏ဟု လျှောက်ကြလျှင်၊
²⁶ ငါဆိုသည်ကား၊ အကြင်သူသည်ရတတ်၏။ ထိုသူအား ပေးဦးမည်။ အကြင်သူသည် ဆင်းရဲ၏။ ထိုသူ ၌ရှိသမျှကိုပင် နှုတ်လိမ့်မည်။
²⁷ ထိုမှတပါး ငါ၏အအုပ်အချုပ်ကို မခံလိုသော ငါ့ရန်သူတို့ကို ခေါ်ခဲ့ကြ။ ငါ့ရှေ့မှာ သတ်ကြဟု စီရင် တော်မူသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၁၁-၂၇။ မိနာဥပမာ။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်အနီးရောက်ပြီး “ကယ်တင်ခြင်း” ရောက်ပြီဟု ကြေညာပြီးနောက် ဘုရားနိုင်ငံတော်သည် ချက်ချင်းရောက်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာသည် (အခန်းငယ် ၁၁)။ ယုဒလူများစွာ၏ အတွေးတွင် ထိုအရာနှစ်ခုသည် တူညီသည်။ နိုင်ငံတော်သည် အချို့အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ရှိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း မမြင်နိုင်ဟုလည်း ယေရှုညွှန်ပြခဲ့သည် (လုကာ ၁၇:၂၁ ကြည့်ပါ)။ ဘုရားနိုင်ငံတော်ကို ယေရုရှလင်သို့ သူကိုယ်တိုင်ရောက်လာခြင်းနှင့် ခွဲခြားရန်အတွက် ယေရှုသည် လူတို့၏ပိုက်ဆံငွေဥပမာနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ကွဲပြားချက်များစွာရှိသော ဥပမာတစ်ခုကို ပြောပြတော်မူသည်။ ကွဲပြားချက်အချို့မှာ ကျွန်သုံးယောက်အစား ဆယ်ယောက်၊ လူတိုင်းကို စွမ်းရည်အလိုက် မပေးဘဲ တူညီစွာပေးခြင်း (မဿဲ ၂၅:၁၅)၊ ပေးသောပမာဏမှာ တစ်လန်၏ ဆယ့်ခြောက်တစ်ခုဖြစ်သော မိနာတစ်ပါးသာဖြစ်ပြီး ရက်ပေါင်းတစ်ရာခန့် လုပ်အားခနှုန်းဖြစ်သည်။ နောက်ထပ်အရေးကြီးသော ကွဲပြားချက်များလည်း ရှိသေးသည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းဥပမာများတွင် အချို့အစိတ်အပိုင်းများကို အဓိပ္ပာယ်မရေရာအောင် တမင်ထားသည်ကို  ရှိသည်။ ဥပမာ၊ ကျွန်များက သခင်ကို “သခင်” (kyrios) ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ဤသည်ကို ရိုးရိုးလေးစားမှုအနေဖြင့် “သခင်” ဟု ယူဆနိုင်သော်လည်း ယေရှုကို သခင်နှင့် လာမည့်ဘုရင်အဖြစ် ယုံကြည်ခြင်းကို အားဖြည့်ရန်နှင့် ရောမဧကရာဇ်ကို ပုန်ကန်မှုဟု စွပ်စွဲခံရမCole ကို ရှောင်ရှားရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

19:11–27. Parable of the Minas. Now that Jesus was near Jerusalem and had proclaimed the arrival of “salvation” (19:9), expectations began to soar that the kingdom of God would be ushered in parachrēma—“immediately” or “at once” (v. 11). In the minds of many Jews these were equivalent ideas. While the kingdom was present already in some sense, Jesus had also indicated that it was not visible (see 17:21). In order to distinguish God’s reign from His own imminent arrival to Jerusalem, Jesus told a parable similar to the parable of the talents but with too many differences for them to have arisen from a single story. Some of these differences include ten servants instead of three; everyone starting with the same amount rather than each servant being given talents according to his ability (Matt. 25:15); the amount given being far less, one mina, worth just one sixtieth of a talent—about a hundred days’ wages. Even more significant differences will be noted shortly. It should also be kept in mind that, as with many Gospel parables, some elements appear deliberately ambiguous. For example, the servants address their master as “Lord” (kyrios). This may be taken simply as a title of respect (“master”) but may also be designed to reinforce the disciples’ faith in Jesus as Lord and coming King while avoiding any overt claim to kingship that would enable His enemies to accuse Him of treason against Rome.

 

လူတို့၏ပိုက်ဆံငွေဥပမာနှင့်မတူဘဲ ဤနေရာတွင် မင်းသားတစ်ပါးသည် ဘုရင်ဖြစ်ရန် ခရီးထွက်ပြီး နောက်မှ ပြန်လာသည် (လုကာ ၁၉:၁၂)။ ဤသည်မှာ နိုင်ငံတော်သည် လူများစွာ မျှော်လင့်သလို ချက်ချင်းမတည်ထောင်ကြောင်း ပြသသည် (အခန်းငယ် ၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူများသည် ထိုမင်းသားကို မုန်းတီးပြီး သူ၏အာဏာကို ငြင်းပယ်ကြောင်း ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ပင့်သည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူရင်ဆိုင်ရတော့မည့် ငြင်းပယ်ခြင်းကို တပည့်တော်များကို ပြင်ဆင်စေတော်မူသည်။ သို့သော် မင်းသားသည် ဘုရင်အဖြစ် အာဏာအပြည့်နှင့် ပြန်လာသည်။

Unlike the parable of the talents, here a nobleman goes to be inaugurated as king and afterward return (Luke 19:12), showing that the kingdom would not be established as soon as many were hoping (cf. v. 11). The people hate the nobleman and even send a delegation to announce their rejection of his authority over them (v. 14). Thus, Jesus seeks to prepare His disciples for the rejection that He will soon face. But the nobleman returns as king with full authority.

 

ရောမဥပဒေအရ အခြားသူတစ်ဦးကိုယ်စား တရားဝင်လုပ်ဆောင်ရန် သင့်လျော်သော စာရွက်စာတမ်းများ လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တိုင်းကို ယုံကြည်ထိုက်သူဟု ယူဆခဲ့ရပြီး စစ်ဆေးခံရသော ပထမနှစ်ယောက်သည် ယုံကြည်ထိုက်သူများဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိနာအမြတ်အလိုက် မြို့ဆယ်မြို့နှင့် ငါးမြို့ကို အုပ်ချုပ်ခွင့်ရရှိသည် (လုကာ ၁၉:၁၇၊ ၁၉)။ ဤနှင့် အခြားကျမ်းချက်များ (ဥပမာ၊ မဿဲ ၁၉:၂၈၊ ၂ကိုရိန်သု ၅:၁၀) အရ ဘုရားနိုင်ငံတော်တွင် ဆုလာဘ်ကွဲပြားမှု ရှိကြောင်း အကြံပြုသော်လည်း ဖော်ပြမထားသောအရာကို ခန့်မှန်းရန် ရှောင်ရှားသင့်သည်။ စိတ်ဝင်စားဖွယ်မှာ ကောင်းသောကျွန်များသည် သူတို့၏အမြတ်သည် သခင်ပေးခဲ့သောအရာကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၉:၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

According to Roman law, appropriate documentation was required to act legally on behalf of another; therefore each servant must have been deemed trustworthy (cf. 1 Cor. 4:2), and the first two who were examined proved to be and were given authority over ten and five cities respectively, in accordance with the number of minas they had earned (Luke 19:17, 19). While this and other passages (e.g., Matt. 19:28; 2 Cor. 5:10) suggest differing rewards in God’s kingdom, we should avoid speculating about what has not been revealed. Interestingly, the good servants (Luke 19:17) recognized that their gain was possible only because of what their master had initially given them (cf. 1 Chr. 29:14).

 

ယေရှုသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာ၏ အန္တရာယ်ကို အထက်တွင် ပြောပြခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ကြီးစွာသောရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြင့် စည်းစိမ်စုဆောင်းရန် မတိုက်တွန်းပါ။ မိနာတိုးပွားခြင်းသည် လူများ၏လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်း၊ ယုံကြည်မှုရရှိအောင်လုပ်ခြင်း၊ ယေရှုကို လိုက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းကြောင့် ခရစ်တော်၏နောက်လိုက်များ တိုးပွားလာခြင်းကို သရုပ်ဖော်သည်။ ကောင်းကင်ဘဏ်တွင် အချိန်နှင့် အင်အားကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းသည် တစ်ခုတည်းသော တည်မြဲသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြစ်သည် (လုကာ ၁၂:၃၃-၃၄)။ နောက်ဆုံးကာလ ဘဏ္ဍာရေးပျက်စီးခြင်းမှ လုံခြုံပြီး ဘုရားနိုင်ငံတော်အစား မိမိနိုင်ငံကို တည်ထောင်သူများ ပျက်စီးကြမည် (ယာကုပ် ၅:၁-၆၊ ဗျာဒိတ် ၁၈:၁၁-၁၃)။

From what Jesus has already said about the dangers of wealth, He was not encouraging His followers to amass riches by making great investments. Multiplication of the mina illustrates how ministering to people’s needs, winning their confidence, and inviting them to follow Jesus results in the multiplication of Christ’s followers. Investing one’s time and energy in the bank of heaven will prove to be the only lasting investment (Luke 12:33–34), secure from the end-time financial ruin that strikes all who have chosen to advance their own “kingdoms” rather than God’s kingdom (James 5:1–6; Rev. 18:11–13).

 

ကျွန်ဆယ်ယောက်လုံး၏ အစီရင်ခံစာကို မကြားရသော်လည်း ဆုလာဘ်ပုံစံသည် ရှင်းလင်းသည်။ တစ်ယောက်သာ မိနာကို အကျိုးမဖြစ်ထွန်းအောင် မသုံးဘဲ ပုဝါထဲတွင် ထည့်ထားခဲ့သည် (လုကာ ၁၉:၂၀၊ မဿဲ ၂၅:၂၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်ကို ငွေထားရန် အလွန်မတာဝန်ယူမှုမရှိသော နေရာဟု အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ သူသည် သခင်မျှော်လင့်ချက်ကို သိသောကြောင့် အနည်းဆုံး ဘဏ်တွင်ထားပြီး အတိုးနှင့် ပြန်ရမည်ဖြစ်သည် (လုကာ ၁၉:၂၃)။

Although we do not hear reports from all ten servants, the pattern of reward is clear. One servant appears who not only failed to use his master’s mina profitably but kept it hidden in a cloth (Luke 19:20; cf. Matt. 25:25). This was recognized as a highly irresponsible and insecure place to keep money. That this judgment is just is shown by the fact that, since he knew what his master expected, at a minimum he should have deposited the mina safely in the bank so that it could be returned with interest (Luke 19:23).

 

ထိုကျွန်၏ သခင်သည် မတင်သောအရာကို နုတ်ယူသည်ဟု စွပ်စွဲခြင်းသည် လုံးဝမမှန်ပါ။ ကောင်းစွာရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသော ငွေသည် အလုပ်အကိုင်ဖန်တီးပေးသည်ကို သတိမမူခဲ့ပါ။ အနီးနားရှိသူများသည် မိနာကို ဆယ်မိနာရှိသူထံ ပေးရန် မတရားဟု ထင်မိကောင်းထင်မိနိုင်သည် (အပိုဒ် ၂၄-၂၅)။ သို့သော် အကျိုးအမြတ်အကောင်းဆုံးအသုံးချသူထံ ပိုမိုအပ်နှံခြင်းသည် ဘဏ္ဍာရေးအရ ကောင်းမွန်သည်။ ဥပမာသည် နှစ်ဖွဲ့၏ တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (ယောဟန် ၅:၂၄၊ ၂၈-၂၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) — ဘုရားနိုင်ငံတော်အတွက် အကျိုးရှိစွာ အသက်ရှင်သူများသည် ပိုမိုရရှိမည် (ထာဝရအသက်)၊ သခင်၏အမှုတော် သို့မဟုတ် အုပ်စိုးမှုကို ငြင်းပယ်သူများသည် အသေခံရမည် — သူတို့ပိုင်ဆိုင်သမျှ ဆုံးရှုံးရမည် (လုကာ ၁၉:၂၆-၂၇)။

The servant’s accusation that his master collected what he did not deposit, while patently false, overlooks the fact that money well invested creates employment. Likewise, those standing nearby apparently did not consider the master fair in commanding them to take the mina away from the wicked servant and give it to the one with ten minas (vv. 24–25). But it makes good financial sense to entrust more to the one who used means the most wisely. The parable concludes with the judgment of two groups (cf. John 5:24, 28–29): those who used their lives profitably for God’s kingdom and will be given more (i.e., eternal life), and those who refused the master’s service or reign and will receive death—that is, even what they had was taken away (Luke 19:26–27).

 

၁၉:၂၈–၂၁:၃၈

 ယေရှုရဲ့ ယေရုရှလင်မြို့ဆိုင်ရာ အစေခံခရီး

 ယေရှုသည် တိုင်းပြည်အနှံ့ လှည့်လည်သွားရင်း တပည့်တော်များကို လေ့ကျင့်ပြင်ဆင်ပေးခြင်း၊ ရှေ့တော်ဆောင်ခုတ်ယောက်တို့ကို စေလွှတ်ခြင်း၊ လူထုကို သွန်သင်ခြင်းများဖြင့် မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်မြို့၌ လူ့အာဏာကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည် (၁၉:၂၈–၂၀:၁၉)၊ အာဏာပိုင်များက မေးခွန်းထုတ်ခံရသည် (၂၀:၂၀–၃၈)၊ နောက်ဆုံးတွင် လူထုကို စိန်ခေါ်ခဲ့သည် (၂၀:၃၉–၂၁:၃၈)။

19:28–21:38

JESUS’S JERUSALEM MINISTRY

Expectations had been building as Jesus traveled far and wide through the countryside equipping disciples, sending out the seventy, and teaching the people. In Jerusalem He confronted human authority (19:28–20:19), He was questioned by the authorities (20:20–38), and He finally challenged the people (20:39–21:38).

 

 

²⁸ ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးမှ၊ တပည့်တော်တို့ ရှေ့၌ ကြွ၍ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ခရီးသွားတော်မူ၏။
²⁹ သံလွင်အမည်ရှိသော တောင်ခြေရင်း၌ ဗက်ဖာဂေရွာနှင့် ဗေသနိရွာအနီးသို့ ရောက်တော်မူ သော အခါ၊ တပည့်တော်နှစ်ယောက်တို့ကို စေလွှတ်၍၊
³⁰ သင်တို့ရှေ့၌ရှိသောရွာသို့သွားကြ။ ထိုရွာသို့ ရောက်လျှင် အဘယ်သူမျှ မစီးဘူးသောမြည်းကလည်း ချည်နှောင်လျက်ရှိသည်ကို သင်တို့သည် တွေ့လိမ့်မည်။ မြည်းကြိုးကိုဖြည်၍ ဆောင်ခဲ့ကြ။
³¹ သူတပါးက အဘယ်ကြောင့် မြည်းကြိုးကို ဖြည်သနည်းဟု သင်တို့ကိုဆိုလျှင်၊ သခင်အလိုရှိသည်ဟု ပြန်ပြောကြလော့ဟု မှာထားတော်မူ၏။
³² ထိုသို့ စေလွှတ်သောသူတို့သည် သွား၍ စကားတော်အတိုင်း တွေ့ကြ၏။
³³ မြည်းကြိုးကို ဖြည်စဉ်တွင် မြည်းရှင်တို့က၊ အဘယ်ကြောင့် မြည်းကြိုးကို ဖြည်သနည်းဟုဆိုလျှင်၊
³⁴ သခင်အလိုရှိသည်ဟု ပြန်ပြောကြ၏။ ယေရှုထံတော်သို့ မြည်းကလေးကို ဆောင်ခဲ့၍၊
³⁵ မြည်းကျောပေါ်မှာ မိမိတို့ အဝတ်ကို တင်ပြီးလျှင် ကိုယ်တော်ကို စီးစေကြ၏။
³⁶ ခရီးသွားတော်မူစဉ်တွင် လူများတို့သည် မိမိတို့ အဝတ်ကို လမ်း၌ ခင်းကြ၏။
³⁷ သံလွင်တောင်ပေါ်က ဆင်းရာအရပ်သို့ ရောက်တော်မူသောအခါ၊ တပည့်တော်များအပေါင်းတို့သည် မိမိတို့ မြင်ခဲ့ပြီးသောတန်ခိုးတော်များကိုထောက်၍ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် ဘုရားသခင်ကို ထောမနာပြု၍၊
³⁸ ထာဝရဘုရား၏ အခွင့်နှင့်ကြွလာတော်မူသော ရှင်ဘုရင်သည် မင်္ဂလာရှိစေသတည်း။ ကောင်းကင် ဘဝဂ်ဝယ် ဘုန်းကြီးပါစေသတည်းဟု ကြွေးကြော်ကြ၏။
³⁹ လူအစုအဝေး၌ပါသော ဖာရိရှဲအချို့တို့က၊ အရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်၏တပည့်တို့ကို ဆုံးမပါဟု လျှောက်ကြသော်၊
⁴⁰ ယေရှုကလည်း၊ ငါဆိုသည်ကား၊ ဤသူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာနေလျှင် ကျောက်ခဲတို့သည် ချက်ခြင်း ကြွေးကြော်ကြလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၂၈–၄၀။ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဘုရင်ဆန်စွာ ချဉ်းကပ်ခြင်း။ ယေရှုသည် ဗက်ဖဂျီနှင့် ဗက်တာနိအရပ်သို့ ရောက်လာသည် (အခန်းငယ် ၂၉)။ ထိုရွာနှစ်ရွာသည် ယေရုရှလင်မြို့အရှေ့ဘက် မိုင်နှစ်မိုင်ခန့် (ကီလိုမီတာ သုံးကီလိုမီတာခန့်) အကွာအဝေးတွင် ရှိသည်။ မဿဲနှင့် မာကုတို့ကလည်း ယေရှုသည် မြို့ထဲသို့ဝင်ပြီး ဗိမာန်တော်သို့ ရောက်သည်ကို ဖော်ပြထားသော်လည်း၊ လုကာမှာမူ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဘုရင်အဖြစ် ချဉ်းကပ်လာစဉ် လူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကိုသာ အာရုံစိုက်ဖော်ပြထားသည်။ ယေရှုသည် သားပေါက်လေးကို စီးလျက် ယေရုရှလင်မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းဖြင့် ပရောဖက်ပြုချက်ကို တမင်ပြည့်စုံစေရန် စီစဉ်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရှားသည်။ ထိုသို့ဖြင့် နှိမ့်ချစွာ လာရောက်၍ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ယူဆောင်လာသော မယ်ရှိယဘုရင်အဖြစ် ကိုယ်တော်၏အခန်းကဏ္ဍကို ကြေညာခဲ့သည် (ဇာခရိ ၉:၉–၁၀၊ မဿဲ ၂၁:၄၊၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ တပည့်နှစ်ယောက်အား ပေးခဲ့သော တိကျသောညွှန်ကြားချက်များသည် သားပေါက်လေးကို မည်သည့်နေရာ၌ မည်သို့ရှာရမည်၊ ဘာပြောကြမည်၊ မည်သို့ပြန်ဖြေရမည်ဆိုသည်ကို ပရောဖက်ပြုချက်အဖြစ် ထည့်သွင်းထားသည်။ လုကာသည် ထိုတပည့်နှစ်ယောက်ကို “စေလွှတ်ခြင်း” ခံရသူများဟု ဖော်ပြခြင်းဖြင့် သူတို့၏ တမန်တော်အခန်းကဏ္ဍကို သတိပေးထားသည်။ မာကုကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် ယေရှုမိန့်တော်မူသည်အတိုင်း တွေ့ခဲ့သည်ဟု ထပ်လောင်းဖော်ပြထားသည် (လုကာ ၁၉:၃၂)။ မဿဲ (မဿဲ ၂၁:၇) နှင့် ယောဟန် (ယောဟန် ၁၂:၁၄) တို့ကမူ ဓမ္မဟောင်းပရောဖက်ပြုချက်နှင့်အညီ မြင်းကျားမဟုတ်ဘဲ မြည်းသားပေါက်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ထိုမြည်းသားပေါက်သည် ဣသရေလဘုရင်များ စီးနင်းခဲ့ဖူးသော တိရစ္ဆာန်မျိုးဖြစ်သည်။ မာကုတွင်ပါဝင်သည့်အတိုင်း ထိုသားပေါက်သည် ယခင်က မည်သူမျှ မစီးဖူးသေးကြောင်း ထပ်လောင်းဖော်ပြထားခြင်းက ဤသန့်ရှင်းသောရည်ရွယ်ချက်အတွက် သင့်လျော်ကြောင်း (က ၁၉:၂၊ ၁ရာ ၆:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် မဿဲ ၂၁:၇ တွင် မိခင်နှင့် မခွဲရသေးရခြင်း အကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ သားပေါက်ပိုင်ရှင်များက တပည့်တို့၏လုပ်ရပ်ကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည် (လုကာ ၁၉:၃၃)။ ဤသည်မှာ ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ပြသသည်။ တပည့်တို့က ညွှန်ကြားခံရသည့်အတိုင်း “သခင်ဘုရားသည် လိုအပ်တော်မူသည်” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၁၊၃၄)။

19:28–40. Royal Approach to Jerusalem. Jesus neared Bethphage and Bethany (v. 29)—two villages situated about two miles (3 km) east of Jerusalem. While Matthew and Mark also describe Jesus entering the city and the temple, Luke focuses on reactions to Jesus during His approach to Jerusalem as King. It seems that Jesus deliberately set out to fulfill prophecy in arranging to ride into Jerusalem on a colt and to announce His role as the messianic King coming in humility to bring salvation and peace (Zech. 9:9–10; cf. Matt. 21:4, 5). The specific directions He gave to two of His disciples constitutes a prophecy of how and where to find the colt as well as what would be said to them and how to respond. Luke reminds us of the disciples’ apostolic role by describing the two as “sent” by Jesus. Like Mark, he also added that they found it just as He had described (Luke 19:32). Both Matthew (Matt. 21:7) and John (John 12:14) make clear, in accordance with the OT prophecy, that it was a donkey’s (not a horse’s) colt, the kind of animal that had been ridden by Israel’s kings. The additional detail that the colt had never been ridden (also in Mark) suggests its fitness for this holy purpose (cf. Num. 19:2; 1 Sam. 6:7) as well as why in Matthew 21:7 it had not been separated from its mother. Although the owners questioned the disciples’ actions (Luke 19:33), showing that this was not prearranged, the disciples responded as instructed—that the Lord needed it (vv. 31, 34).

 

တပည့်တို့သည် မိမိတို့အဝတ်ကို သားပေါက်ကျောပေါ်တင်၍ ယေရှုအတွက် ကုန်းနှီးတမျိုးပြင်ဆင်ပေးကြပြီး၊ ဘုရင်တစ်ပါးနှယ် ယေရှုကို ထိုပေါ်တွင် ထိုင်စေကြသည် (လုကာ ၁၉:၃၅၊ မဿဲ ၂၁:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူအများသည် ထိုစိတ်ဓာတ်ကို လိုက်လျက် ချဉ်းကပ်လာသော ဘုရင်ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းနှင့် လေးမြတ်ခြင်းအနေဖြင့် မိမိတို့အဝတ်ကို လမ်းပေါ်တွင် ခင်းကြ၏ (လုကာ ၁၉:၃၆၊ ၂ရာ ၉:၁၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤဖြစ်ရပ်များသည် တောင်ထိပ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထိုနောက် တပည့်တော်အားလုံးသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြသည်။ ခရီးတစ်လျှောက် လူအုပ်သည် ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ ယေရှုပြုခဲ့သော အံ့ဖွယ်တန်ခိုးတော်များကို ပြန်လည်သတိရသည် (လုကာ ၁၉:၃၇)။ ထိုသို့ ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ကြွေးကြော်ခြင်းက ယေရှုခံရမည့် ပယ်ရှားခြင်းနှင့် အသေခံရခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ တပည့်တို့၌ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ပျောက်ကွယ်စေခဲ့သည်။ လူအများသည် ဆာလံ ၁၁၈:၂၆ ကို ရွတ်ဆိုကြ၏ (လုကာ ၁၉:၃၈)။ ဤဆာလံသည် ဂျူးပွဲတော်ကြီးများတွင် ပုံမှန်သီချင်းဆိုလေ့ရှိပြီး ဘုရင်သည် ယေရုရှလင်သို့ ပြန်လာခြင်းနှင့် ဗိမာန်တော်ထဲ ဝတ်ပြုရန် ဝင်ရောက်ခြင်းကို ဂုဏ်ပြုခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ မဿဲနှင့် မာကုတို့တွင် မပါဝင်သော်လည်း လုကာနှင့် ယောဟန် (ယောဟန် ၁၂:၁၃) တို့၌မူ ဤဆာလံနှင့်ဆက်စပ်၍ ယေရှုကို ဘုရင်ဟု ကြွေးကြော်ထားသည်။ ယေရှုသည် ယခင်က မယ်ရှိယအဖြစ် ကိုယ်တော်၏အနာဂတ်အခန်းကဏ္ဍနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ဤဆာလံကို ကိုးကားခဲ့ဖူးသည် (လုကာ ၁၃:၃၅)။ ဤကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်စွာ ကြွေးကြော်ခြင်းက ဖာရိရှအချို့ကို အလွန်စိုးရိမ်စေခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၂:၁၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူတို့သည် လူအုပ်ကို ဖြတ်ကာ ယေရှုအား တပည့်တော်များကို ဆူပဲ့ရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (လုကာ ၁၉:၃၉)။ ဤကဲ့သို့ ဆန္ဒပြမှုက ရောမအင်ပါယာ၏ ဒေါသထွက်စေပြီး ပို၍ဖိနှိပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်ကြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ပရောဖက်ပြုချက်သည် ပြည့်စုံရမည်ဖြစ်သည် (၂၄:၄၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကျောက်ခဲများပင် အော်ဟစ်ရလျှင် အော်ဟစ်ရမည် (၁၉:၄၀၊ ဟဗက္ကုတ် ၂:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

The disciples prepared a kind of saddle for Jesus by throwing their own clothing over the back of the colt and then, fittingly for a king, they set Him on it (Luke 19:35; cf. Matt. 21:7). The crowds caught the spirit and spread their clothing on the road as a recognition of the approaching King and as an expression of homage (Luke 19:36; cf. 2 Kin. 9:13). These events took place at the crest of the mountain. Then all the disciples began to rejoice and praise God. As the procession progressed, the crowd became larger and larger. Recounted were the great miraculous acts Jesus had done (Luke 19:37). Such acclamation and praise dispelled the disciples’ fears that had been raised by Jesus’s sayings about His rejection and death. The multitude recited Psalm 118:26 (Luke 19:38), which was commonly sung at major Jewish festivals and may have celebrated the return of the king to Jerusalem and his entrance to the temple for worship. Unlike Matthew and Mark, both Luke and John (John 12:13) include the acclamation of Jesus as King in connection with this psalm, which Jesus had quoted before in connection with His future role as Messiah (Luke 13:35). So troubling was this widespread acclamation to some of the Pharisees (cf. John 12:19) that they pressed through the crowd and called on Jesus to rebuke His disciples (Luke 19:39). Perhaps they feared that such a demonstration would attract the ire of Rome and result in further repression. But prophecy must be fulfilled (cf. 24:44), even if the stones must speak (19:40; cf. Hab. 2:11).

 ⁴¹ ယေရုရှလင်မြို့အနီးသို့ ရောက်၍ ကြည့်မြင်လျက် ငိုကြွေးတော်မူ၍၊
⁴² အချင်းမြို့၊ သင်၏ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် စပ်ဆိုင်သောအရာတို့ကို သင်၏လက်ထက် ယခုကာလ၌ပင် သင်သည် သိရလျှင်မင်္ဂလာရှိ၏။ ယခုမူကား၊ ထိုအရာတို့ကို သင်၏မျက်စိရှေ့မှာ မထင်ရှားစေခြင်းငှါ ဝှက်ထား လျက် ရှိ၏။
⁴³ အကြောင်းမူကား၊ သင့်ကို ကြည့်ရှုပြုစုတော်မူသော ကျေးဇူးကို သင်သည် မသိမမှတ်သောကြောင့်၊ သင်၏ ရန်သူတို့သည် သင့်ပတ်လည်တွင် တပ်တည်၍ လေးမျက်နှာ၌ ဝိုင်းရံလျက် ချုပ်ထားပြီးလျှင်၊
⁴⁴ သင်၏ကိုယ်မှစ၍ သင်၏ သားသမီးတို့ကို မြေနှင့်တညီတည်း ညှိသဖြင့်၊ သင်၏ကျောက်တခုပေါ်မှာ တခုမျှ ထပ်ဆင့်၍ မကျန်ရစ်စေခြင်းငှါ ပြုကြသောအချိန်ကာလသည် ရောက်လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၄၁–၄၄။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့ကို ငိုကြွေးတော်မူသည်။ ယေရှုသည် မကြာမီ ကိုယ်တော်ကို ပယ်ရှားမည့်မြို့ကို ငိုကြွေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၄၁၊ ၂ရာ ၁၅:၃၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပရောဖက်များသည် ဣသရေလ၏ ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်ခြင်းနှင့် မြို့၏မကြာမီ ပျက်စီးခြင်းကို သင်္ကေတလုပ်ရပ်များနှင့် ပြင်းထန်သောပုံဖော်မှုများဖြင့် ဖော်ပြတတ်ကြသည် (ဥပမာ၊ ယေရမိ ၁၉:၁၀–၁၃၊ ယေဇကျေလ ၄:၁–၃)။ ထိုနည်းတူ ယေရှု၏ ငိုကြွေးခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းသောညည်းတွားခြင်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်ဖြစ်သည်။

19:41–44. Jesus Weeps over Jerusalem. Jesus wept over the city that would soon reject Him (v. 41; cf. 2 Sam. 15:30). Prophets sometimes used symbolic actions and vivid representations to dramatically portray Israel’s rebellion against God and the impending doom of the city (e.g., Jer. 19:10–13; Ezek. 4:1–3). Similarly, Jesus’s weeping and mournful lament were prophetic.

 

မြို့ကို လူတစ်ယောက်အဖြစ် လိပ်မှာကာ (“သင်” သို့မဟုတ် “သင်၏” ဟူ၍ နှစ်ကြိမ်တွင် ဆယ့်နှစ်ကြိမ် သုံးနှုန်း၍) ယေရှုသည် ဝမ်းနည်းခြင်း၏ အကြောင်းရင်းနှစ်ခုကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ပထမအကြောင်းမှာ ယေရုရှလင်လူမျိုးသည် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ခံစားရန် လိုအပ်သမျှကို မသိကြခြင်းဖြစ်သည်။ မြို့၏အမည်က “ငြိမ်သက်ခြင်းမြို့” သို့မဟုတ် “ငြိမ်သက်ခြင်း၏အခြေခံ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်သည်။ မယ်ရှိယရောက်ရှိလာခြင်းဖြင့် ကောင်းကင်၌ ငြိမ်သက်ခြင်း (လုကာ ၁၉:၃၈၊ ၂:၁၄) သည် ကိုယ်တော်ကို လက်ခံခြင်းဖြင့်သာ တည်မြဲသည်။ ယေရုရှလင်ကား အလင်းကို ပယ်ရှားခဲ့သဖြင့် မျက်ကန်းခြင်းသို့ ရောက်သည် (၈:၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မယ်ရှိယသည် သူတို့မျက်စိမှ ဖုံးကွယ်ခံရသည် (၁၉:၄၂)။ ထို့ကြောင့် ရန်သူများသည် မြို့ကို ဝိုင်းရံ၍ တပ်ကြပ်တည်ဆောက်ကာ မြို့ကို မြေသားနှင့် တန်းတူဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးမည့်နေ့ရက်များ ရောက်လာမည်ဟု ပရောဖက်ပြုတော်မူသည် (ဟေရှာယ ၃၉:၆၊ ယေရမိ ၇:၃၂–၃၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မြို့ထဲ၌ရှိသော သားသမီးများ (နေထိုင်သူများကို ရည်ညွှန်းသည်၊ ဟေရှာယ ၅၄:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ပါမကျန် ဖျက်ဆီးခံရမည်။ ပျက်စီးခြင်းသည် အလွန်ပြည့်စုံလျက် ကျောက်တစ်လုံးပင် ကျောက်တစ်လုံးပေါ်တွင် မကျန်ရစ်တော့မည် (လုကာ ၁၉:၄၄)။ နည်းနည်းကြာသောအခါ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ပျက်စီးခြင်းကို ဤနှုတ်ကပတ်တူညီသောစကားဖြင့် ထပ်မံဖော်ပြတော်မူမည် (၂၁:၆)။

Addressing the city as a person (with “you” or “your” twelve times in two verses), Jesus gave two reasons for His sadness. First, the people of Jerusalem did not know what they needed to enjoy peace, despite the fact that its name means “city of peace” or “foundation of peace.” The “peace in heaven” (Luke 19:38) that has come with the advent of the Messiah (2:14) can be realized only through accepting Him. Instead, Jerusalem rejected the light and blindness has come (cf. 8:10). The Messiah was hidden from them (19:42). Therefore, Jesus prophesied that days would come when enemies would lay siege to the city (cf. Is. 39:6; Jer. 7:32–34), building barricades all around it, and crush it to the ground, along with its children (referring to its inhabitants; cf. Is. 54:3). So complete will be the destruction that not one stone would be left on another (Luke 19:44). A little later, in almost the same words, Jesus would refer to the destruction of the temple (21:6).

 

ဒုတိယအကြောင်းမှာ ယေရုရှလင်သည် ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ကရုဏာဖြင့် သို့မဟုတ် တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် လာရောက်သည့်အချိန်ကို မသိကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဤဂရိစကားလုံး “ဧပီစကိုပဲ” (episkopē) နှင့် ၎င်း၏ကြိယာပုံစံ “ဧပီစကက်တိုမိုင်း” (episkeptomai) တို့သည် ဘုရားသခင်၏လုပ်ဆောင်မှုကို အပြုသဘောဆောင်သည်ဖြစ်စေ၊ အပျက်သဘောဆောင်သည်ဖြစ်စေ ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၁:၆၈၊၇၈၊ ကမ္ဘာဦး ၅၀:၂၄–၂၅၊ ထွက်မြောက်ရာ ၃:၁၆၊ ၃၂:၃၄၊ ၁ရာ ၂:၂၁၊ ဆာလံ ၅၈:၆၊ ဟေရှာယ ၁၀:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤနေရာ၌မူ ယေရုရှလင်သည် ခရစ်တော်အထဲတော်၌ ဘုရားသခင်၏ကရုဏာတော်ဖြင့် လာရောက်ခြင်းကို မသိကြခြင်း (လုကာ ၁:၆၈၊၇၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်ကို ပယ်ရှားခြင်းကြောင့် ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်း မကြာမီ ရောက်လာမည်ကို မသိကြခြင်းဟု ဆိုလိုနိုင်သည်။ အကြောင်းအရာအရ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏လူမျိုးထံ တရားစီရင်ရန် လာရောက်သည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သည်။ ပရောဖက်များသည် ယေရုရှလင်အတွက် ခမ်းနားသောဖြစ်နိုင်ခြေများကို ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း၊ မယ်ရှိယကို ပယ်ရှားခြင်းနှင့်အတူ ထိုမျှော်လင့်ချက်များ ပျက်ပြားသွားပြီး မြို့နှင့်ဗိမာန်တော်သည် ဖျက်ဆီးခံရမည်ဖြစ်သည်။

The second reason for Jesus’s sadness was that Jerusalem did not recognize the time of God’s coming to them in mercy or judgment. This Greek word episkopē, and its verbal form episkeptomai, can refer to God’s activity both positively and negatively (e.g., Luke 1:68, 78; Gen. 50:24–25; Ex. 3:16; 32:34; 1 Sam. 2:21; Ps. 58:6; Is. 10:3, LXX). Here it could mean either the fact that Jerusalem had not recognized God’s gracious visitation of mercy in Christ (cf. Luke 1:68, 78) or that they did not recognize God’s impending judgment because of their rejection of Him. The context suggests that the idea is of God coming to His people in judgment. The prophets had portrayed glorious possibilities for Jerusalem, but these hopes would be dashed with the rejection of the Messiah and the razing of the city and temple.

⁴⁵ ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်တော်မူပြီးလျှင်၊ ဗိမာန်တော်၌ ရောင်းဝယ်သောသူတို့ကို နှင်ထုတ်လျက်၊
⁴⁶ ငါ့အိမ်သည် ဆုတောင်းရာအိမ်ဖြစ်၏ဟု ကျမ်းစာ၌ လာသော်လည်း၊ သင်တို့သည် ထိုအိမ်ကို ထားပြ တွင်းဖြစ်စေကြပြီတကားဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴⁷ ကိုယ်တော်သည် နေ့တိုင်းဗိမာန်တော်၌ ဆုံးမဩဝါဒပေးတော်မူ၏။ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊ ကျမ်းပြု ဆရာ၊ လူတို့တွင် အကြီးအကဲဖြစ်သောသူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို သတ်ခြင်းငှါ ရှာကြသော်လည်း၊
⁴⁸ လူအပေါင်းတို့သည် ဒေသနာတော်ကို စေ့စေ့နားထောင်သောကြောင့် သတ်နိုင်သောအခွင့်ကို မတွေ့ မရကြ။

၁၉:၄၅–၄၈။ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ကို သန့်ရှင်းစေတော်မူသည်။ သင်္ကေတဆန်သော ငိုကြွေးခြင်းကို လိုက်၍ လုကာတွင် နောက်ထပ်သင်္ကေတလုပ်ရပ်တစ်ခု ချက်ချင်းပါဝင်လာသည်။ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်တော်မူပြီး ရောင်းသူဝယ်သူများကို နှင်ထုတ်တော်မူသည် (လုကာ ၁၉:၄၅၊ မာကု ၁၁:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ရာတွင် သုံးသောစကားလုံးတူကို ဤနေရာ၌လည်း သုံးထားသည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၉:၄၀၊၄၉၊ ၁၁:၁၄–၁၅၊ ၁၃:၃၂)။ အပြစ်ကင်းသော တိရစ္ဆာန်များနှင့် ငှက်များ၊ ယဇ်ပူဇော်ရန် စပျစ်ရည်၊ သံလွင်ဆီ၊ ဂျုံမှုန့်စသည်တို့ကို အဆင်ပြေစွာ ဝယ်ယူနိုင်ရန် ရည်ရွယ်၍ အထူးသဖြင့် ဝေးကွာရာမှ လာရောက်သော ဂျူးခရီးသွားများအတွက် စီစဉ်ပေးထားသည်။ ဗိမာန်တော်ဧရိယာတွင် နယ်နမိတ်ရှင်းလင်းစွာ ခွဲထားသော နေရာများရှိပြီး အကြီးဆုံးမှာ တပါးအမျိုးသားများ ဝတ်ပြုနိုင်သည့် တပါးအမျိုးသားခန်းမဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၌ပင် ဤကုန်သွယ်မှုများ ဆောင်ရွက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ လုကာ၏ဖော်ပြချက်သည် အတိုဆုံးဖြစ်ပြီး ဗိမာန်တော်၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဆုတောင်းရာနေရာ၊ သွန်သင်ရာနေရာဖြစ်ကြောင်း (၁၉:၄၆–၄၇) အာရုံစိုက်ထားသည်။ ယေရှု၏လုပ်ရပ်သည် ရည်ရွယ်ချက်နှစ်ခုကို ပြီးစီးစေသည်- ဗိမာန်တော်ကို မူလရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သော ဆုတောင်းရာအိမ်တော်အဖြစ် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း (အပိုဒ် ၄၆၊ ဟေရှာယ ၅၆:၇၊ ယေရမိ ၇:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် ဗိမာန်တော်အပေါ် ကိုယ်တော်၏အာဏာကို ပြသခြင်း (မကြာမီ မေးခွန်းထုတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်)။ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ ကျမ်းပြုဆရာများ၊ လူကြီးများသည် ယေရှုကို အသေသတ်ရန် ကြံစည်နေသော်လည်း (လုကာ ၉:၂၂၊ ၂၀:၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ လူထုအားလုံးသည် ကိုယ်တော်မိန့်ဆိုတော်မူသမျှကို နားထောင်ရန် တပ်မက်စွာ ချိတ်ဆွဲထားကြသဖြင့် (၁၉:၄၈) ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်၌ နေ့စဉ်သွန်သင်နေဆဲဖြစ်သည်။

19:45–48. Jesus Cleanses the Temple. The symbolic weeping is followed immediately in Luke by another symbolic action. Jesus went to the temple (cf. Mal. 3:1) and proceeded to drive out the buyers and sellers (Luke 19:45; cf. Mark 11:15). The same word is used for driving out demons (e.g., Luke 9:40, 49; 11:14–15; 13:32). Animals certified to be without blemish and birds, along with other goods for sacrifice (e.g., wine, oil, flour), were made available for convenient purchase, especially for Jewish pilgrims coming from long distances. The temple complex had several well-defined areas, the largest of which was the court of the Gentiles, where all this commerce was taking place. It was also the place where non-Jews could assemble for worship. Luke’s account is the most concise, focusing on the purpose of the temple as a place for prayer and teaching (19:46–47). Jesus’s act accomplished two purposes: it restored the temple to its original purpose, as a house of prayer (v. 46; Is. 56:7; cf. Jer. 7:11), and it demonstrated His authority over the temple, which would soon be questioned. Despite the religious leaders conspiring to put Him to death (cf. Luke 9:22; 20:1), they could not prevent Jesus from teaching daily in the temple because all the people were captivated by what they heard (19:48)—literally “were hanging on to what they were hearing from Him.”1 ယေရှုသည် ယေရိခေါမြို့သို့ ဝင်၍ ရှောက်သွားတော်မူ၏။

² ထိုအခါ ဇက္ခဲအမည်ရှိသော အခွန်ခေါင်းတယောက်ရှိ၏။ ထိုသူသည် ငွေရတတ်သောသူဖြစ်၏။
³ ယေရှုသည် အဘယ်သို့သောသူဖြစ်သည်ကို ထိုသူသည် ကြည့်လို၍၊ လူအစုအဝေးများသောကြောင့်၊ မိမိရပ်လည်း နိမ့်သည်ဖြစ်၍ မမြင်နိုင်။
⁴ ထို့ကြောင့် ကြွတော်မူမည့်လမ်းတွင် ရှေ့သို့ပြေး၍ ကိုယ်တော်ကို မြင်အံ့သောငှါ သဖန်းပင်တပင်ကို တက်လေ၏။
⁵ ထိုအရပ်သို့ ယေရှုသည် ရောက်တော်မူသောအခါ မျှော်ကြည့်၍ ထိုသူကို မြင်တော်မူလျှင်၊
⁶ ဇက္ခဲ၊ မြန်မြန်ဆင်းလော့။ သင်၏အိမ်၌ ယနေ့ငါတည်းနေမည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဇက္ခဲသည် အလျင် အမြန်ဆင်း၍ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် ကိုယ်တော်ကို မိမိအိမ်၌ ဧည့်ခံလေ၏။
⁷ ထိုအကြောင်း။ကို လူအပေါင်းတို့သည်မြင်လျှင်၊ ဆိုးသောလူ၏ အိမ်သို့ဝင်၍ လုပ်ကျွေးခြင်းကို ခံတော်မူပါသည်တကားဟု ကဲ့ရဲ့အပြစ်တင်ကြ၏။
⁸ ဇက္ခဲသည်လည်း ရပ်နေ၍၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်၏ ဥစ္စာတဝက်ကို ဆင်းရဲသောသူတို့အား ပေးပါ၏။ တစုံ တယောက်သောသူ၏ဥစ္စာအနည်းငယ်ကို အကျွန်ုပ်ယူမိလျှင်၊ လေးဆပြန်၍ပေးပါ၏ဟု သခင်ဘုရားကို လျှောက်ဆို၏။
⁹ ယေရှုကလည်း၊ ဤသူသည် အာဗြဟံ၏သားဖြစ်သည်နှင့်အလျောက်၊ ယနေ့ပင် ကယ်တင်တော်မူခြင်း ကျေးဇူးသည် ဤအိမ်အပေါ်မှာ သက်ရောက်လေ၏။
¹⁰ လူသားသည် ပျောက်သောသူတို့ကိုရှာ၍ ကယ်တင်အံ့သောငှါ ကြွလာသတည်းဟု ဇက္ခဲကို မိန့်တော် မူ၏။

၁၉:၁-၁၀။ ယေရှုသည် ဇက္ခဲယု၏အိမ်သို့ ကြွတော်မူသည်။ ယေရုရှလင်သို့ ခရီးနောက်ဆုံးအပိုင်းဖြစ်သော ယေရိခေါမြို့မှ ဖြတ်သွားစဉ် ဇက္ခဲယုအမည်ရှိ ချမ်းသာသူတစ်ဦးသည် ယေရှုကို မြင်လိုစိတ်ပြင်းပြသည်။ အခွန်ခံချုပ်ဖြစ်သောကြောင့် (အပိုဒ် ၂) ဧရိယာကျယ်ပြန့်ကို ကြီးကြပ်ပြီး လက်အောက်ငယ်သားများရှိသည်။ ရောမအတွက် အခွန်ကောက်ခြင်းသည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အမြတ်အစွန်းများသော်လည်း ယေရိခေါသည် အထူးချမ်းသာသည်။ မြေဩဇာကောင်းပြီး ဟေရဒ်နန်းတော်တစ်ခုလည်း နီးကပ်စွာရှိသည်။ ပဲရိယဒေသနှင့် ကပ်လျက်ဖြစ်သောကြောင့် ယေရုရှလင်သို့ သွားလာသော ကုန်သွယ်လမ်းတွင် အခွန်ကောက်ခံရသည်။ ထို့ကြောင့် ဇက္ခဲယုသည် အလွန်ချမ်းသာသူဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် လုကာရှိ အထက်ချမ်းသာသူဇာတ်လမ်းများ (၁၂:၁၆-၂၁၊ ၁၆:၁၉-၂၄၊ ၁၈:၁၈-၂၇) နှင့်မတူဘဲ ဤနောက်ဆုံးဇာတ်လမ်းသည် အပြုသဘောဆောင်သည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်က အခွန်ခံများကို ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း (၃:၁၂-၁၃) စိတ်နှလုံးထိခိုက်ပြီး မှားယွင်းမှုများအတွက် ပြန်ဆပ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။ အရပ်ပု၍ (ခြောက်ပေထက်နည်းသည်၊ အပေ ၁.၅ မီတာခန့်) လူအုပ်ကို မကြည့်နိုင်သလို သူ့ကို နေရာပေးလိုသူ မရှိသောကြောင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို စွန့်လွှတ်ကာ လူအုပ်ရှေ့တွင် သဖန်းပင်တွင် တက်သည် (အခန်းငယ် ၄)။ ပါလက်စတိုင်းသဖန်းပင်သည် တက်လွယ်ပြီး လမ်းဘေးတွင် များသည်။

19:1–10. Jesus Comes to Zacchaeus’s House. As Jesus passed through Jericho on the final leg of His journey to Jerusalem, a rich man named Zacchaeus was determined to see Him. As a chief tax collector (v. 2), he probably had jurisdiction over a wide area with subordinates working under him. Collecting taxes for Rome could be quite lucrative anywhere, but Jericho was particularly attractive: being situated in a highly fertile area made it among the wealthiest cities of Israel; one of Herod’s palaces was nearby; bordering Perea also meant that customs duties were collected along the trade route to and from Jerusalem. Thus Zacchaeus was a wealthy person. However, unlike the preceding rich man stories in Luke (12:16–21; 16:19–24; 18:18–27), this final one is positive. Zacchaeus, impressed with John the Baptist’s instructions (3:12–13), was convicted of his wrong and was determined to see Jesus and begin making restitution for the wrong. Because he was short (probably less than five feet [1.5 m] tall) and could not see over the crowd (Luke 19:3), nor was anyone inclined to make room for someone like him, he abandoned decorum and climbed into a sycamore or fig tree ahead of the procession in order to see Jesus (v. 4). The Palestinian sycamore is easy to climb and often found by the roadside.

 

ယေရှုသည် ဇက္ခဲယုကို အမြန်ဆင်းလာရန် အမိန့်ပေးတော်မူသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏အိမ်တွင် တည်းခိုရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၅)။ “ရမည်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံး (dei) သည် မဿီယအမှုတော်ကို ပြည့်စုံစေရန် ဘုရားသခင်၏ မဖြစ်မနေ လိုအပ်ချက်ကို ဖော်ပြသည် (လုကာ ၂:၄၁-၅၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဇက္ခဲယုသည် ချက်ချင်းနာခံပြီး ဝမ်းမြောက်စွာ ယေရှုကို ဧည့်ခံသည် (၁၉:၆)။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လူအုပ်ကြီးသည် ငြူစူစွာ ညည်းတွားကြသည်။ ဤနေရာတွင် သုံးထားသော ဂရိစကားလုံး (diagongyzō) သည် ယေရှု၏အမှုတော်ကို ဆန့်ကျင်သူများ၏ ငြူစူညည်းတွားခြင်းကို ဆိုလိုသည် (လုကာ ၅:၃၀၊ ၁၅:၂၊ ယောဟန် ၆:၄၁၊ ၄၃၊ ၆၁)။ သူ၏အလုပ်အကိုင်ကြောင့် ဇက္ခဲယုကို အပြစ်ရှိသူဟု လူများစွာက ရှုမြင်ကြပြီး လေးစားဖွယ်ဆရာတစ်ဦးသည် ထိုသူနှင့် အတူစားသောက်သင့်သူ မဟုတ်ပါ (လုကာ ၅:၃၀ ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူ၏အိမ်တွင် တည်းခိုခြင်းသည် အံ့သြဖွယ်ဖြစ်သည် (၁၉:၅၊ ၇)။

Jesus commanded Zacchaeus to hurry down from the tree because He had to (“must”) stay at his house (v. 5). The word translated “must” (dei) indicates that Jesus’s visit was a divine necessity in fulfillment of His messianic mission (see commentary on Luke 2:41–52). Zacchaeus instantly obeyed the command and received Jesus with joy (19:6). By contrast, all the people muttered complaints about this. The Greek word used here (diagongyzō) means to “grumble” or “murmur” and is used of those opposing Jesus’s ministry (Luke 5:30; 15:2; John 6:41, 43, 61). Due to his occupation, many saw Zacchaeus as a sinner (Luke 19:7) and certainly not someone a respectable teacher would eat with (see 5:30). So for Jesus to stay overnight as a guest in his house (19:5, 7) was shocking indeed.

 

ဇက္ခဲယုသည် သူ၏ဘဝပြောင်းလဲမှုကို အများရှေ့တွင် ကြေညာသည်။ ဤသည်မှာ နောင်တရခြင်းနှင့် ယေရှုလက်ခံခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်ခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၈)။ ဇက္ခဲယုသည် သူ၏စည်းစိမ်တဝက်ကို ဆင်းရဲသားများကို လှူဒါန်းသည်။ ဤသည်မှာ အပျော်ကြီးဆုံး ယုဒလူမျိုးပေးနိုင်သည်ထက် နှစ်ဆထက်မကဖြစ်သည်။ ပြန်ဆပ်ရန်အတွက် ပညတ်တော်အရ အဓိကပမာဏပေါ် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း ထပ်ပေးရသည် (ဝတ်ပြုရာဇဝင် ၆:၁-၅၊ တောလည်ရာ ၅:၇)။ တိရစ္ဆာန်ခိုးယူလျှင် လေးငါးဆ ပြန်ဆပ်ရသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၂:၁၊ ၂ဓမ္မရာဇဝင် ၁၂:၆)။ ဇက္ခဲယုသည် ပိုမိုပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ယေရှုကို တွေ့ဆုံခြင်းကြောင့် စစ်မှန်သော ပြောင်းလဲမှုကို ပြသသည်။ ပရိသတ်များကို သူသည် အာဗြဟံ၏သားတော်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးရန် လိုအပ်သည် (လုကာ ၁၉:၉)။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် အာဗြဟံ၏သားတော်ဖြစ်သည် (ဂလာတိ ၃:၇)။ ယေရှု၏ရှာဖွေကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်ကို ဤတွင် သရုပ်ဖော်ထားသည် (လုကာ ၁၉:၁၀၊ ယေဇကျေလ ၃၄:၁-၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Zacchaeus publicly announced his changed course, reflecting repentance and deep gratitude to Jesus for accepting him (v. 8). Zacchaeus gave fully half of his net worth as charity, which was more than double the amount that even the most pious Jew would give; for restitution, the law required repayment with an additional 20 percent (Lev. 6:1–5; Num. 5:7) and four or five times for stealing an animal (Ex. 22:1; 2 Sam. 12:6). Zacchaeus choose the more severe penalty, which shows his genuine change as a result of meeting Jesus. Onlookers needed reminding that he was a son of Abraham (Luke 19:9); from this point he was so based on faith (Gal. 3:7). Jesus’s mission to seek and to save the lost (Luke 19:10; cf. Ezek. 34:1–12) is illustrated frequently in His reaching out to sinners and healing the helpless and hopelessly ill.

 ¹¹ ထိုအခါ ယေရုရှလင်မြို့အနီးသို့ ရောက်တော်မူ၍၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် ချက်ခြင်း ပေါ်ထွန်းမည်ဟု လူများထင်မှတ်သောကြောင့်၊ ပရိတ်သတ်အလယ်၌ မိန့်တော်မူသော ဥပမာကား၊
¹² အမတ်တယောက်သည် မင်းကြီးအရာကို ခံလို၍ မိမိပြည်သို့ ပြန်လာမည်ဟု အကြံရှိလျက် ဝေးသော ပြည်သို့သွား၏။
¹³ မသွားမှီ မိမိငယ်သားတကျိပ်ကိုခေါ်၍၊ ငွေတပိဿာစီအပ်ပေးလျက် ငါပြန်၍ မလာမှီတိုင်အောင် ကုန်သွယ်ခြင်းအမှုကို ပြုကြလော့ဟု မှာထားလေ၏။
¹⁴ ပြည်သားအချို့သည် ထိုအမတ်ကို မနာလို၍၊ ထိုသူ၏ အအုပ်အချုပ်ကို ငါတို့မခံလိုပါဟု တမန်ကို သူ့နောက်သို့ စေလွှတ်ကြ၏။
¹⁵ ထိုအမတ်သည် မင်းကြီးအရာကိုခံ၍ ပြန်လာတော်မူသောအခါ၊ ငွေခံသော ငယ်သားတို့သည် အသီး အသီးအဘယ်မျှလောက် အမြတ်ရသည်ကို သိခြင်းငှါ သူတို့ကိုခေါ်ချေဟု အမိန့်တော်ရှိ၏။
¹⁶ ပဌမသူသည် လာ၍၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်ပေးသော ငွေတပိဿာအားဖြင့် အခွက်တဆယ် အမြတ်ရပါ ပြီဟု လျှောက်လျှင်၊
¹⁷ သခင်က၊ သာဓု၊ ငယ်သားကောင်း၊ သင်သည် အမှုငယ်၌ သစ္စာစောင့်လေပြီ။ မြို့ဆယ်မြို့ကို အုပ်စိုး လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹⁸ ဒုတိယသူသည် လာ၍၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်ပေးသော ငွေတပိဿာအားဖြင့် ငါးပိဿာအမြတ်ရပါပြီဟု လျှောက်လျှင်၊
¹⁹ သခင်က၊ သင်သည် မြို့ငါးမြို့ကိုအုပ်စိုးလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁰ အခြားသော သူသည်လာ၍၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်သည် ပဝါ၌ထုပ်ထားသော ကိုယ်တော်၏ ငွေတပိဿာ ရှိပါ၏။ ကိုယ်တော်သည် ခဲယဉ်းသောသူဖြစ်သည်နှင့်၊
²¹ ကိုယ်မသိုမထားသော ဥစ္စာကိုသိမ်းယူ၍၊ ကိုယ်မစိုက်မပျိုးသော လယ်၌ရိတ်တတ်သည်ကို အကျွန်ုပ် ထောက်၍ ကိုယ်တော်ကို ကြောက်ပါသည်ဟု လျှောက်လျှင်၊
²² သခင်က၊ ဆိုးညစ်သောငယ်သား၊ သင်၏ စကားကိုသာလိုက်၍ သင်၏အမှုကို ငါစီရင်မည်။ ငါသည် ခဲယဉ်းသောသူဖြစ်လျက် ကိုယ်မသိုမထားသောဥစ္စာကို သိမ်းယူ၍၊ ကိုယ်မစိုက်ပျိုးသော လယ်၌ရိတ်သည်ကို သင်သိသည်မှန်လျှင်၊
²³ ငါ့ငွေကို ပွဲစားလက်သို့ အဘယ်ကြောင့်မအပ်သနည်း။ ထိုသို့အပ်လျှင် ငါပြန်လာသောအခါ ငွေရင်း နှင့် အဘိုးကို ရနိုင်သည်ဟု မိန့်တော်မူပြီးသော်၊
²⁴ အခြွေအရံတို့အား၊ ငွေတပိဿာကို သူ့လက်မှ နှုတ်ကြ။ အခွက်တဆယ်ရှိသောသူအား ပေးကြဟု မိန့် တော်မူ၏။
²⁵ အခြွေအရံတို့ကလည်း၊ သခင်၊ ထိုသူ၌ အခွက်တဆယ်ရှိပါ၏ဟု လျှောက်ကြလျှင်၊
²⁶ ငါဆိုသည်ကား၊ အကြင်သူသည်ရတတ်၏။ ထိုသူအား ပေးဦးမည်။ အကြင်သူသည် ဆင်းရဲ၏။ ထိုသူ ၌ရှိသမျှကိုပင် နှုတ်လိမ့်မည်။
²⁷ ထိုမှတပါး ငါ၏အအုပ်အချုပ်ကို မခံလိုသော ငါ့ရန်သူတို့ကို ခေါ်ခဲ့ကြ။ ငါ့ရှေ့မှာ သတ်ကြဟု စီရင် တော်မူသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၁၁-၂၇။ မိနာဥပမာ။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်အနီးရောက်ပြီး “ကယ်တင်ခြင်း” ရောက်ပြီဟု ကြေညာပြီးနောက် ဘုရားနိုင်ငံတော်သည် ချက်ချင်းရောက်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာသည် (အခန်းငယ် ၁၁)။ ယုဒလူများစွာ၏ အတွေးတွင် ထိုအရာနှစ်ခုသည် တူညီသည်။ နိုင်ငံတော်သည် အချို့အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ရှိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း မမြင်နိုင်ဟုလည်း ယေရှုညွှန်ပြခဲ့သည် (လုကာ ၁၇:၂၁ ကြည့်ပါ)။ ဘုရားနိုင်ငံတော်ကို ယေရုရှလင်သို့ သူကိုယ်တိုင်ရောက်လာခြင်းနှင့် ခွဲခြားရန်အတွက် ယေရှုသည် လူတို့၏ပိုက်ဆံငွေဥပမာနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ကွဲပြားချက်များစွာရှိသော ဥပမာတစ်ခုကို ပြောပြတော်မူသည်။ ကွဲပြားချက်အချို့မှာ ကျွန်သုံးယောက်အစား ဆယ်ယောက်၊ လူတိုင်းကို စွမ်းရည်အလိုက် မပေးဘဲ တူညီစွာပေးခြင်း (မဿဲ ၂၅:၁၅)၊ ပေးသောပမာဏမှာ တစ်လန်၏ ဆယ့်ခြောက်တစ်ခုဖြစ်သော မိနာတစ်ပါးသာဖြစ်ပြီး ရက်ပေါင်းတစ်ရာခန့် လုပ်အားခနှုန်းဖြစ်သည်။ နောက်ထပ်အရေးကြီးသော ကွဲပြားချက်များလည်း ရှိသေးသည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းဥပမာများတွင် အချို့အစိတ်အပိုင်းများကို အဓိပ္ပာယ်မရေရာအောင် တမင်ထားသည်ကို  ရှိသည်။ ဥပမာ၊ ကျွန်များက သခင်ကို “သခင်” (kyrios) ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ဤသည်ကို ရိုးရိုးလေးစားမှုအနေဖြင့် “သခင်” ဟု ယူဆနိုင်သော်လည်း ယေရှုကို သခင်နှင့် လာမည့်ဘုရင်အဖြစ် ယုံကြည်ခြင်းကို အားဖြည့်ရန်နှင့် ရောမဧကရာဇ်ကို ပုန်ကန်မှုဟု စွပ်စွဲခံရမCole ကို ရှောင်ရှားရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

19:11–27. Parable of the Minas. Now that Jesus was near Jerusalem and had proclaimed the arrival of “salvation” (19:9), expectations began to soar that the kingdom of God would be ushered in parachrēma—“immediately” or “at once” (v. 11). In the minds of many Jews these were equivalent ideas. While the kingdom was present already in some sense, Jesus had also indicated that it was not visible (see 17:21). In order to distinguish God’s reign from His own imminent arrival to Jerusalem, Jesus told a parable similar to the parable of the talents but with too many differences for them to have arisen from a single story. Some of these differences include ten servants instead of three; everyone starting with the same amount rather than each servant being given talents according to his ability (Matt. 25:15); the amount given being far less, one mina, worth just one sixtieth of a talent—about a hundred days’ wages. Even more significant differences will be noted shortly. It should also be kept in mind that, as with many Gospel parables, some elements appear deliberately ambiguous. For example, the servants address their master as “Lord” (kyrios). This may be taken simply as a title of respect (“master”) but may also be designed to reinforce the disciples’ faith in Jesus as Lord and coming King while avoiding any overt claim to kingship that would enable His enemies to accuse Him of treason against Rome.

 

လူတို့၏ပိုက်ဆံငွေဥပမာနှင့်မတူဘဲ ဤနေရာတွင် မင်းသားတစ်ပါးသည် ဘုရင်ဖြစ်ရန် ခရီးထွက်ပြီး နောက်မှ ပြန်လာသည် (လုကာ ၁၉:၁၂)။ ဤသည်မှာ နိုင်ငံတော်သည် လူများစွာ မျှော်လင့်သလို ချက်ချင်းမတည်ထောင်ကြောင်း ပြသသည် (အခန်းငယ် ၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူများသည် ထိုမင်းသားကို မုန်းတီးပြီး သူ၏အာဏာကို ငြင်းပယ်ကြောင်း ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ပင့်သည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူရင်ဆိုင်ရတော့မည့် ငြင်းပယ်ခြင်းကို တပည့်တော်များကို ပြင်ဆင်စေတော်မူသည်။ သို့သော် မင်းသားသည် ဘုရင်အဖြစ် အာဏာအပြည့်နှင့် ပြန်လာသည်။

Unlike the parable of the talents, here a nobleman goes to be inaugurated as king and afterward return (Luke 19:12), showing that the kingdom would not be established as soon as many were hoping (cf. v. 11). The people hate the nobleman and even send a delegation to announce their rejection of his authority over them (v. 14). Thus, Jesus seeks to prepare His disciples for the rejection that He will soon face. But the nobleman returns as king with full authority.

 

ရောမဥပဒေအရ အခြားသူတစ်ဦးကိုယ်စား တရားဝင်လုပ်ဆောင်ရန် သင့်လျော်သော စာရွက်စာတမ်းများ လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တိုင်းကို ယုံကြည်ထိုက်သူဟု ယူဆခဲ့ရပြီး စစ်ဆေးခံရသော ပထမနှစ်ယောက်သည် ယုံကြည်ထိုက်သူများဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိနာအမြတ်အလိုက် မြို့ဆယ်မြို့နှင့် ငါးမြို့ကို အုပ်ချုပ်ခွင့်ရရှိသည် (လုကာ ၁၉:၁၇၊ ၁၉)။ ဤနှင့် အခြားကျမ်းချက်များ (ဥပမာ၊ မဿဲ ၁၉:၂၈၊ ၂ကိုရိန်သု ၅:၁၀) အရ ဘုရားနိုင်ငံတော်တွင် ဆုလာဘ်ကွဲပြားမှု ရှိကြောင်း အကြံပြုသော်လည်း ဖော်ပြမထားသောအရာကို ခန့်မှန်းရန် ရှောင်ရှားသင့်သည်။ စိတ်ဝင်စားဖွယ်မှာ ကောင်းသောကျွန်များသည် သူတို့၏အမြတ်သည် သခင်ပေးခဲ့သောအရာကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၉:၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

According to Roman law, appropriate documentation was required to act legally on behalf of another; therefore each servant must have been deemed trustworthy (cf. 1 Cor. 4:2), and the first two who were examined proved to be and were given authority over ten and five cities respectively, in accordance with the number of minas they had earned (Luke 19:17, 19). While this and other passages (e.g., Matt. 19:28; 2 Cor. 5:10) suggest differing rewards in God’s kingdom, we should avoid speculating about what has not been revealed. Interestingly, the good servants (Luke 19:17) recognized that their gain was possible only because of what their master had initially given them (cf. 1 Chr. 29:14).

 

ယေရှုသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာ၏ အန္တရာယ်ကို အထက်တွင် ပြောပြခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ကြီးစွာသောရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြင့် စည်းစိမ်စုဆောင်းရန် မတိုက်တွန်းပါ။ မိနာတိုးပွားခြင်းသည် လူများ၏လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်း၊ ယုံကြည်မှုရရှိအောင်လုပ်ခြင်း၊ ယေရှုကို လိုက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းကြောင့် ခရစ်တော်၏နောက်လိုက်များ တိုးပွားလာခြင်းကို သရုပ်ဖော်သည်။ ကောင်းကင်ဘဏ်တွင် အချိန်နှင့် အင်အားကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းသည် တစ်ခုတည်းသော တည်မြဲသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြစ်သည် (လုကာ ၁၂:၃၃-၃၄)။ နောက်ဆုံးကာလ ဘဏ္ဍာရေးပျက်စီးခြင်းမှ လုံခြုံပြီး ဘုရားနိုင်ငံတော်အစား မိမိနိုင်ငံကို တည်ထောင်သူများ ပျက်စီးကြမည် (ယာကုပ် ၅:၁-၆၊ ဗျာဒိတ် ၁၈:၁၁-၁၃)။

From what Jesus has already said about the dangers of wealth, He was not encouraging His followers to amass riches by making great investments. Multiplication of the mina illustrates how ministering to people’s needs, winning their confidence, and inviting them to follow Jesus results in the multiplication of Christ’s followers. Investing one’s time and energy in the bank of heaven will prove to be the only lasting investment (Luke 12:33–34), secure from the end-time financial ruin that strikes all who have chosen to advance their own “kingdoms” rather than God’s kingdom (James 5:1–6; Rev. 18:11–13).

 

ကျွန်ဆယ်ယောက်လုံး၏ အစီရင်ခံစာကို မကြားရသော်လည်း ဆုလာဘ်ပုံစံသည် ရှင်းလင်းသည်။ တစ်ယောက်သာ မိနာကို အကျိုးမဖြစ်ထွန်းအောင် မသုံးဘဲ ပုဝါထဲတွင် ထည့်ထားခဲ့သည် (လုကာ ၁၉:၂၀၊ မဿဲ ၂၅:၂၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်ကို ငွေထားရန် အလွန်မတာဝန်ယူမှုမရှိသော နေရာဟု အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ သူသည် သခင်မျှော်လင့်ချက်ကို သိသောကြောင့် အနည်းဆုံး ဘဏ်တွင်ထားပြီး အတိုးနှင့် ပြန်ရမည်ဖြစ်သည် (လုကာ ၁၉:၂၃)။

Although we do not hear reports from all ten servants, the pattern of reward is clear. One servant appears who not only failed to use his master’s mina profitably but kept it hidden in a cloth (Luke 19:20; cf. Matt. 25:25). This was recognized as a highly irresponsible and insecure place to keep money. That this judgment is just is shown by the fact that, since he knew what his master expected, at a minimum he should have deposited the mina safely in the bank so that it could be returned with interest (Luke 19:23).

 

ထိုကျွန်၏ သခင်သည် မတင်သောအရာကို နုတ်ယူသည်ဟု စွပ်စွဲခြင်းသည် လုံးဝမမှန်ပါ။ ကောင်းစွာရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသော ငွေသည် အလုပ်အကိုင်ဖန်တီးပေးသည်ကို သတိမမူခဲ့ပါ။ အနီးနားရှိသူများသည် မိနာကို ဆယ်မိနာရှိသူထံ ပေးရန် မတရားဟု ထင်မိကောင်းထင်မိနိုင်သည် (အပိုဒ် ၂၄-၂၅)။ သို့သော် အကျိုးအမြတ်အကောင်းဆုံးအသုံးချသူထံ ပိုမိုအပ်နှံခြင်းသည် ဘဏ္ဍာရေးအရ ကောင်းမွန်သည်။ ဥပမာသည် နှစ်ဖွဲ့၏ တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (ယောဟန် ၅:၂၄၊ ၂၈-၂၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) — ဘုရားနိုင်ငံတော်အတွက် အကျိုးရှိစွာ အသက်ရှင်သူများသည် ပိုမိုရရှိမည် (ထာဝရအသက်)၊ သခင်၏အမှုတော် သို့မဟုတ် အုပ်စိုးမှုကို ငြင်းပယ်သူများသည် အသေခံရမည် — သူတို့ပိုင်ဆိုင်သမျှ ဆုံးရှုံးရမည် (လုကာ ၁၉:၂၆-၂၇)။

The servant’s accusation that his master collected what he did not deposit, while patently false, overlooks the fact that money well invested creates employment. Likewise, those standing nearby apparently did not consider the master fair in commanding them to take the mina away from the wicked servant and give it to the one with ten minas (vv. 24–25). But it makes good financial sense to entrust more to the one who used means the most wisely. The parable concludes with the judgment of two groups (cf. John 5:24, 28–29): those who used their lives profitably for God’s kingdom and will be given more (i.e., eternal life), and those who refused the master’s service or reign and will receive death—that is, even what they had was taken away (Luke 19:26–27).

 

၁၉:၂၈–၂၁:၃၈

 ယေရှုရဲ့ ယေရုရှလင်မြို့ဆိုင်ရာ အစေခံခရီး

 ယေရှုသည် တိုင်းပြည်အနှံ့ လှည့်လည်သွားရင်း တပည့်တော်များကို လေ့ကျင့်ပြင်ဆင်ပေးခြင်း၊ ရှေ့တော်ဆောင်ခုတ်ယောက်တို့ကို စေလွှတ်ခြင်း၊ လူထုကို သွန်သင်ခြင်းများဖြင့် မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်မြို့၌ လူ့အာဏာကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည် (၁၉:၂၈–၂၀:၁၉)၊ အာဏာပိုင်များက မေးခွန်းထုတ်ခံရသည် (၂၀:၂၀–၃၈)၊ နောက်ဆုံးတွင် လူထုကို စိန်ခေါ်ခဲ့သည် (၂၀:၃၉–၂၁:၃၈)။

19:28–21:38

JESUS’S JERUSALEM MINISTRY

Expectations had been building as Jesus traveled far and wide through the countryside equipping disciples, sending out the seventy, and teaching the people. In Jerusalem He confronted human authority (19:28–20:19), He was questioned by the authorities (20:20–38), and He finally challenged the people (20:39–21:38).

 

 

²⁸ ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးမှ၊ တပည့်တော်တို့ ရှေ့၌ ကြွ၍ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ခရီးသွားတော်မူ၏။
²⁹ သံလွင်အမည်ရှိသော တောင်ခြေရင်း၌ ဗက်ဖာဂေရွာနှင့် ဗေသနိရွာအနီးသို့ ရောက်တော်မူ သော အခါ၊ တပည့်တော်နှစ်ယောက်တို့ကို စေလွှတ်၍၊
³⁰ သင်တို့ရှေ့၌ရှိသောရွာသို့သွားကြ။ ထိုရွာသို့ ရောက်လျှင် အဘယ်သူမျှ မစီးဘူးသောမြည်းကလည်း ချည်နှောင်လျက်ရှိသည်ကို သင်တို့သည် တွေ့လိမ့်မည်။ မြည်းကြိုးကိုဖြည်၍ ဆောင်ခဲ့ကြ။
³¹ သူတပါးက အဘယ်ကြောင့် မြည်းကြိုးကို ဖြည်သနည်းဟု သင်တို့ကိုဆိုလျှင်၊ သခင်အလိုရှိသည်ဟု ပြန်ပြောကြလော့ဟု မှာထားတော်မူ၏။
³² ထိုသို့ စေလွှတ်သောသူတို့သည် သွား၍ စကားတော်အတိုင်း တွေ့ကြ၏။
³³ မြည်းကြိုးကို ဖြည်စဉ်တွင် မြည်းရှင်တို့က၊ အဘယ်ကြောင့် မြည်းကြိုးကို ဖြည်သနည်းဟုဆိုလျှင်၊
³⁴ သခင်အလိုရှိသည်ဟု ပြန်ပြောကြ၏။ ယေရှုထံတော်သို့ မြည်းကလေးကို ဆောင်ခဲ့၍၊
³⁵ မြည်းကျောပေါ်မှာ မိမိတို့ အဝတ်ကို တင်ပြီးလျှင် ကိုယ်တော်ကို စီးစေကြ၏။
³⁶ ခရီးသွားတော်မူစဉ်တွင် လူများတို့သည် မိမိတို့ အဝတ်ကို လမ်း၌ ခင်းကြ၏။
³⁷ သံလွင်တောင်ပေါ်က ဆင်းရာအရပ်သို့ ရောက်တော်မူသောအခါ၊ တပည့်တော်များအပေါင်းတို့သည် မိမိတို့ မြင်ခဲ့ပြီးသောတန်ခိုးတော်များကိုထောက်၍ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် ဘုရားသခင်ကို ထောမနာပြု၍၊
³⁸ ထာဝရဘုရား၏ အခွင့်နှင့်ကြွလာတော်မူသော ရှင်ဘုရင်သည် မင်္ဂလာရှိစေသတည်း။ ကောင်းကင် ဘဝဂ်ဝယ် ဘုန်းကြီးပါစေသတည်းဟု ကြွေးကြော်ကြ၏။
³⁹ လူအစုအဝေး၌ပါသော ဖာရိရှဲအချို့တို့က၊ အရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်၏တပည့်တို့ကို ဆုံးမပါဟု လျှောက်ကြသော်၊
⁴⁰ ယေရှုကလည်း၊ ငါဆိုသည်ကား၊ ဤသူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာနေလျှင် ကျောက်ခဲတို့သည် ချက်ခြင်း ကြွေးကြော်ကြလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၂၈–၄၀။ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဘုရင်ဆန်စွာ ချဉ်းကပ်ခြင်း။ ယေရှုသည် ဗက်ဖဂျီနှင့် ဗက်တာနိအရပ်သို့ ရောက်လာသည် (အခန်းငယ် ၂၉)။ ထိုရွာနှစ်ရွာသည် ယေရုရှလင်မြို့အရှေ့ဘက် မိုင်နှစ်မိုင်ခန့် (ကီလိုမီတာ သုံးကီလိုမီတာခန့်) အကွာအဝေးတွင် ရှိသည်။ မဿဲနှင့် မာကုတို့ကလည်း ယေရှုသည် မြို့ထဲသို့ဝင်ပြီး ဗိမာန်တော်သို့ ရောက်သည်ကို ဖော်ပြထားသော်လည်း၊ လုကာမှာမူ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဘုရင်အဖြစ် ချဉ်းကပ်လာစဉ် လူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကိုသာ အာရုံစိုက်ဖော်ပြထားသည်။ ယေရှုသည် သားပေါက်လေးကို စီးလျက် ယေရုရှလင်မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းဖြင့် ပရောဖက်ပြုချက်ကို တမင်ပြည့်စုံစေရန် စီစဉ်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရှားသည်။ ထိုသို့ဖြင့် နှိမ့်ချစွာ လာရောက်၍ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ယူဆောင်လာသော မယ်ရှိယဘုရင်အဖြစ် ကိုယ်တော်၏အခန်းကဏ္ဍကို ကြေညာခဲ့သည် (ဇာခရိ ၉:၉–၁၀၊ မဿဲ ၂၁:၄၊၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ တပည့်နှစ်ယောက်အား ပေးခဲ့သော တိကျသောညွှန်ကြားချက်များသည် သားပေါက်လေးကို မည်သည့်နေရာ၌ မည်သို့ရှာရမည်၊ ဘာပြောကြမည်၊ မည်သို့ပြန်ဖြေရမည်ဆိုသည်ကို ပရောဖက်ပြုချက်အဖြစ် ထည့်သွင်းထားသည်။ လုကာသည် ထိုတပည့်နှစ်ယောက်ကို “စေလွှတ်ခြင်း” ခံရသူများဟု ဖော်ပြခြင်းဖြင့် သူတို့၏ တမန်တော်အခန်းကဏ္ဍကို သတိပေးထားသည်။ မာကုကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် ယေရှုမိန့်တော်မူသည်အတိုင်း တွေ့ခဲ့သည်ဟု ထပ်လောင်းဖော်ပြထားသည် (လုကာ ၁၉:၃၂)။ မဿဲ (မဿဲ ၂၁:၇) နှင့် ယောဟန် (ယောဟန် ၁၂:၁၄) တို့ကမူ ဓမ္မဟောင်းပရောဖက်ပြုချက်နှင့်အညီ မြင်းကျားမဟုတ်ဘဲ မြည်းသားပေါက်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ထိုမြည်းသားပေါက်သည် ဣသရေလဘုရင်များ စီးနင်းခဲ့ဖူးသော တိရစ္ဆာန်မျိုးဖြစ်သည်။ မာကုတွင်ပါဝင်သည့်အတိုင်း ထိုသားပေါက်သည် ယခင်က မည်သူမျှ မစီးဖူးသေးကြောင်း ထပ်လောင်းဖော်ပြထားခြင်းက ဤသန့်ရှင်းသောရည်ရွယ်ချက်အတွက် သင့်လျော်ကြောင်း (က ၁၉:၂၊ ၁ရာ ၆:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် မဿဲ ၂၁:၇ တွင် မိခင်နှင့် မခွဲရသေးရခြင်း အကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ သားပေါက်ပိုင်ရှင်များက တပည့်တို့၏လုပ်ရပ်ကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည် (လုကာ ၁၉:၃၃)။ ဤသည်မှာ ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ပြသသည်။ တပည့်တို့က ညွှန်ကြားခံရသည့်အတိုင်း “သခင်ဘုရားသည် လိုအပ်တော်မူသည်” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၁၊၃၄)။

19:28–40. Royal Approach to Jerusalem. Jesus neared Bethphage and Bethany (v. 29)—two villages situated about two miles (3 km) east of Jerusalem. While Matthew and Mark also describe Jesus entering the city and the temple, Luke focuses on reactions to Jesus during His approach to Jerusalem as King. It seems that Jesus deliberately set out to fulfill prophecy in arranging to ride into Jerusalem on a colt and to announce His role as the messianic King coming in humility to bring salvation and peace (Zech. 9:9–10; cf. Matt. 21:4, 5). The specific directions He gave to two of His disciples constitutes a prophecy of how and where to find the colt as well as what would be said to them and how to respond. Luke reminds us of the disciples’ apostolic role by describing the two as “sent” by Jesus. Like Mark, he also added that they found it just as He had described (Luke 19:32). Both Matthew (Matt. 21:7) and John (John 12:14) make clear, in accordance with the OT prophecy, that it was a donkey’s (not a horse’s) colt, the kind of animal that had been ridden by Israel’s kings. The additional detail that the colt had never been ridden (also in Mark) suggests its fitness for this holy purpose (cf. Num. 19:2; 1 Sam. 6:7) as well as why in Matthew 21:7 it had not been separated from its mother. Although the owners questioned the disciples’ actions (Luke 19:33), showing that this was not prearranged, the disciples responded as instructed—that the Lord needed it (vv. 31, 34).

 

တပည့်တို့သည် မိမိတို့အဝတ်ကို သားပေါက်ကျောပေါ်တင်၍ ယေရှုအတွက် ကုန်းနှီးတမျိုးပြင်ဆင်ပေးကြပြီး၊ ဘုရင်တစ်ပါးနှယ် ယေရှုကို ထိုပေါ်တွင် ထိုင်စေကြသည် (လုကာ ၁၉:၃၅၊ မဿဲ ၂၁:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူအများသည် ထိုစိတ်ဓာတ်ကို လိုက်လျက် ချဉ်းကပ်လာသော ဘုရင်ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းနှင့် လေးမြတ်ခြင်းအနေဖြင့် မိမိတို့အဝတ်ကို လမ်းပေါ်တွင် ခင်းကြ၏ (လုကာ ၁၉:၃၆၊ ၂ရာ ၉:၁၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤဖြစ်ရပ်များသည် တောင်ထိပ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထိုနောက် တပည့်တော်အားလုံးသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြသည်။ ခရီးတစ်လျှောက် လူအုပ်သည် ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ ယေရှုပြုခဲ့သော အံ့ဖွယ်တန်ခိုးတော်များကို ပြန်လည်သတိရသည် (လုကာ ၁၉:၃၇)။ ထိုသို့ ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ကြွေးကြော်ခြင်းက ယေရှုခံရမည့် ပယ်ရှားခြင်းနှင့် အသေခံရခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ တပည့်တို့၌ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ပျောက်ကွယ်စေခဲ့သည်။ လူအများသည် ဆာလံ ၁၁၈:၂၆ ကို ရွတ်ဆိုကြ၏ (လုကာ ၁၉:၃၈)။ ဤဆာလံသည် ဂျူးပွဲတော်ကြီးများတွင် ပုံမှန်သီချင်းဆိုလေ့ရှိပြီး ဘုရင်သည် ယေရုရှလင်သို့ ပြန်လာခြင်းနှင့် ဗိမာန်တော်ထဲ ဝတ်ပြုရန် ဝင်ရောက်ခြင်းကို ဂုဏ်ပြုခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ မဿဲနှင့် မာကုတို့တွင် မပါဝင်သော်လည်း လုကာနှင့် ယောဟန် (ယောဟန် ၁၂:၁၃) တို့၌မူ ဤဆာလံနှင့်ဆက်စပ်၍ ယေရှုကို ဘုရင်ဟု ကြွေးကြော်ထားသည်။ ယေရှုသည် ယခင်က မယ်ရှိယအဖြစ် ကိုယ်တော်၏အနာဂတ်အခန်းကဏ္ဍနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ဤဆာလံကို ကိုးကားခဲ့ဖူးသည် (လုကာ ၁၃:၃၅)။ ဤကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်စွာ ကြွေးကြော်ခြင်းက ဖာရိရှအချို့ကို အလွန်စိုးရိမ်စေခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၂:၁၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူတို့သည် လူအုပ်ကို ဖြတ်ကာ ယေရှုအား တပည့်တော်များကို ဆူပဲ့ရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (လုကာ ၁၉:၃၉)။ ဤကဲ့သို့ ဆန္ဒပြမှုက ရောမအင်ပါယာ၏ ဒေါသထွက်စေပြီး ပို၍ဖိနှိပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်ကြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ပရောဖက်ပြုချက်သည် ပြည့်စုံရမည်ဖြစ်သည် (၂၄:၄၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကျောက်ခဲများပင် အော်ဟစ်ရလျှင် အော်ဟစ်ရမည် (၁၉:၄၀၊ ဟဗက္ကုတ် ၂:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

The disciples prepared a kind of saddle for Jesus by throwing their own clothing over the back of the colt and then, fittingly for a king, they set Him on it (Luke 19:35; cf. Matt. 21:7). The crowds caught the spirit and spread their clothing on the road as a recognition of the approaching King and as an expression of homage (Luke 19:36; cf. 2 Kin. 9:13). These events took place at the crest of the mountain. Then all the disciples began to rejoice and praise God. As the procession progressed, the crowd became larger and larger. Recounted were the great miraculous acts Jesus had done (Luke 19:37). Such acclamation and praise dispelled the disciples’ fears that had been raised by Jesus’s sayings about His rejection and death. The multitude recited Psalm 118:26 (Luke 19:38), which was commonly sung at major Jewish festivals and may have celebrated the return of the king to Jerusalem and his entrance to the temple for worship. Unlike Matthew and Mark, both Luke and John (John 12:13) include the acclamation of Jesus as King in connection with this psalm, which Jesus had quoted before in connection with His future role as Messiah (Luke 13:35). So troubling was this widespread acclamation to some of the Pharisees (cf. John 12:19) that they pressed through the crowd and called on Jesus to rebuke His disciples (Luke 19:39). Perhaps they feared that such a demonstration would attract the ire of Rome and result in further repression. But prophecy must be fulfilled (cf. 24:44), even if the stones must speak (19:40; cf. Hab. 2:11).

 ⁴¹ ယေရုရှလင်မြို့အနီးသို့ ရောက်၍ ကြည့်မြင်လျက် ငိုကြွေးတော်မူ၍၊
⁴² အချင်းမြို့၊ သင်၏ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် စပ်ဆိုင်သောအရာတို့ကို သင်၏လက်ထက် ယခုကာလ၌ပင် သင်သည် သိရလျှင်မင်္ဂလာရှိ၏။ ယခုမူကား၊ ထိုအရာတို့ကို သင်၏မျက်စိရှေ့မှာ မထင်ရှားစေခြင်းငှါ ဝှက်ထား လျက် ရှိ၏။
⁴³ အကြောင်းမူကား၊ သင့်ကို ကြည့်ရှုပြုစုတော်မူသော ကျေးဇူးကို သင်သည် မသိမမှတ်သောကြောင့်၊ သင်၏ ရန်သူတို့သည် သင့်ပတ်လည်တွင် တပ်တည်၍ လေးမျက်နှာ၌ ဝိုင်းရံလျက် ချုပ်ထားပြီးလျှင်၊
⁴⁴ သင်၏ကိုယ်မှစ၍ သင်၏ သားသမီးတို့ကို မြေနှင့်တညီတည်း ညှိသဖြင့်၊ သင်၏ကျောက်တခုပေါ်မှာ တခုမျှ ထပ်ဆင့်၍ မကျန်ရစ်စေခြင်းငှါ ပြုကြသောအချိန်ကာလသည် ရောက်လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၄၁–၄၄။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့ကို ငိုကြွေးတော်မူသည်။ ယေရှုသည် မကြာမီ ကိုယ်တော်ကို ပယ်ရှားမည့်မြို့ကို ငိုကြွေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၄၁၊ ၂ရာ ၁၅:၃၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပရောဖက်များသည် ဣသရေလ၏ ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်ခြင်းနှင့် မြို့၏မကြာမီ ပျက်စီးခြင်းကို သင်္ကေတလုပ်ရပ်များနှင့် ပြင်းထန်သောပုံဖော်မှုများဖြင့် ဖော်ပြတတ်ကြသည် (ဥပမာ၊ ယေရမိ ၁၉:၁၀–၁၃၊ ယေဇကျေလ ၄:၁–၃)။ ထိုနည်းတူ ယေရှု၏ ငိုကြွေးခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းသောညည်းတွားခြင်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်ဖြစ်သည်။

19:41–44. Jesus Weeps over Jerusalem. Jesus wept over the city that would soon reject Him (v. 41; cf. 2 Sam. 15:30). Prophets sometimes used symbolic actions and vivid representations to dramatically portray Israel’s rebellion against God and the impending doom of the city (e.g., Jer. 19:10–13; Ezek. 4:1–3). Similarly, Jesus’s weeping and mournful lament were prophetic.

 

မြို့ကို လူတစ်ယောက်အဖြစ် လိပ်မှာကာ (“သင်” သို့မဟုတ် “သင်၏” ဟူ၍ နှစ်ကြိမ်တွင် ဆယ့်နှစ်ကြိမ် သုံးနှုန်း၍) ယေရှုသည် ဝမ်းနည်းခြင်း၏ အကြောင်းရင်းနှစ်ခုကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ပထမအကြောင်းမှာ ယေရုရှလင်လူမျိုးသည် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ခံစားရန် လိုအပ်သမျှကို မသိကြခြင်းဖြစ်သည်။ မြို့၏အမည်က “ငြိမ်သက်ခြင်းမြို့” သို့မဟုတ် “ငြိမ်သက်ခြင်း၏အခြေခံ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်သည်။ မယ်ရှိယရောက်ရှိလာခြင်းဖြင့် ကောင်းကင်၌ ငြိမ်သက်ခြင်း (လုကာ ၁၉:၃၈၊ ၂:၁၄) သည် ကိုယ်တော်ကို လက်ခံခြင်းဖြင့်သာ တည်မြဲသည်။ ယေရုရှလင်ကား အလင်းကို ပယ်ရှားခဲ့သဖြင့် မျက်ကန်းခြင်းသို့ ရောက်သည် (၈:၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မယ်ရှိယသည် သူတို့မျက်စိမှ ဖုံးကွယ်ခံရသည် (၁၉:၄၂)။ ထို့ကြောင့် ရန်သူများသည် မြို့ကို ဝိုင်းရံ၍ တပ်ကြပ်တည်ဆောက်ကာ မြို့ကို မြေသားနှင့် တန်းတူဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးမည့်နေ့ရက်များ ရောက်လာမည်ဟု ပရောဖက်ပြုတော်မူသည် (ဟေရှာယ ၃၉:၆၊ ယေရမိ ၇:၃၂–၃၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မြို့ထဲ၌ရှိသော သားသမီးများ (နေထိုင်သူများကို ရည်ညွှန်းသည်၊ ဟေရှာယ ၅၄:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ပါမကျန် ဖျက်ဆီးခံရမည်။ ပျက်စီးခြင်းသည် အလွန်ပြည့်စုံလျက် ကျောက်တစ်လုံးပင် ကျောက်တစ်လုံးပေါ်တွင် မကျန်ရစ်တော့မည် (လုကာ ၁၉:၄၄)။ နည်းနည်းကြာသောအခါ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ပျက်စီးခြင်းကို ဤနှုတ်ကပတ်တူညီသောစကားဖြင့် ထပ်မံဖော်ပြတော်မူမည် (၂၁:၆)။

Addressing the city as a person (with “you” or “your” twelve times in two verses), Jesus gave two reasons for His sadness. First, the people of Jerusalem did not know what they needed to enjoy peace, despite the fact that its name means “city of peace” or “foundation of peace.” The “peace in heaven” (Luke 19:38) that has come with the advent of the Messiah (2:14) can be realized only through accepting Him. Instead, Jerusalem rejected the light and blindness has come (cf. 8:10). The Messiah was hidden from them (19:42). Therefore, Jesus prophesied that days would come when enemies would lay siege to the city (cf. Is. 39:6; Jer. 7:32–34), building barricades all around it, and crush it to the ground, along with its children (referring to its inhabitants; cf. Is. 54:3). So complete will be the destruction that not one stone would be left on another (Luke 19:44). A little later, in almost the same words, Jesus would refer to the destruction of the temple (21:6).

 

ဒုတိယအကြောင်းမှာ ယေရုရှလင်သည် ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ကရုဏာဖြင့် သို့မဟုတ် တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် လာရောက်သည့်အချိန်ကို မသိကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဤဂရိစကားလုံး “ဧပီစကိုပဲ” (episkopē) နှင့် ၎င်း၏ကြိယာပုံစံ “ဧပီစကက်တိုမိုင်း” (episkeptomai) တို့သည် ဘုရားသခင်၏လုပ်ဆောင်မှုကို အပြုသဘောဆောင်သည်ဖြစ်စေ၊ အပျက်သဘောဆောင်သည်ဖြစ်စေ ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၁:၆၈၊၇၈၊ ကမ္ဘာဦး ၅၀:၂၄–၂၅၊ ထွက်မြောက်ရာ ၃:၁၆၊ ၃၂:၃၄၊ ၁ရာ ၂:၂၁၊ ဆာလံ ၅၈:၆၊ ဟေရှာယ ၁၀:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤနေရာ၌မူ ယေရုရှလင်သည် ခရစ်တော်အထဲတော်၌ ဘုရားသခင်၏ကရုဏာတော်ဖြင့် လာရောက်ခြင်းကို မသိကြခြင်း (လုကာ ၁:၆၈၊၇၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်ကို ပယ်ရှားခြင်းကြောင့် ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်း မကြာမီ ရောက်လာမည်ကို မသိကြခြင်းဟု ဆိုလိုနိုင်သည်။ အကြောင်းအရာအရ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏လူမျိုးထံ တရားစီရင်ရန် လာရောက်သည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သည်။ ပရောဖက်များသည် ယေရုရှလင်အတွက် ခမ်းနားသောဖြစ်နိုင်ခြေများကို ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း၊ မယ်ရှိယကို ပယ်ရှားခြင်းနှင့်အတူ ထိုမျှော်လင့်ချက်များ ပျက်ပြားသွားပြီး မြို့နှင့်ဗိမာန်တော်သည် ဖျက်ဆီးခံရမည်ဖြစ်သည်။

The second reason for Jesus’s sadness was that Jerusalem did not recognize the time of God’s coming to them in mercy or judgment. This Greek word episkopē, and its verbal form episkeptomai, can refer to God’s activity both positively and negatively (e.g., Luke 1:68, 78; Gen. 50:24–25; Ex. 3:16; 32:34; 1 Sam. 2:21; Ps. 58:6; Is. 10:3, LXX). Here it could mean either the fact that Jerusalem had not recognized God’s gracious visitation of mercy in Christ (cf. Luke 1:68, 78) or that they did not recognize God’s impending judgment because of their rejection of Him. The context suggests that the idea is of God coming to His people in judgment. The prophets had portrayed glorious possibilities for Jerusalem, but these hopes would be dashed with the rejection of the Messiah and the razing of the city and temple.

⁴⁵ ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်တော်မူပြီးလျှင်၊ ဗိမာန်တော်၌ ရောင်းဝယ်သောသူတို့ကို နှင်ထုတ်လျက်၊
⁴⁶ ငါ့အိမ်သည် ဆုတောင်းရာအိမ်ဖြစ်၏ဟု ကျမ်းစာ၌ လာသော်လည်း၊ သင်တို့သည် ထိုအိမ်ကို ထားပြ တွင်းဖြစ်စေကြပြီတကားဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴⁷ ကိုယ်တော်သည် နေ့တိုင်းဗိမာန်တော်၌ ဆုံးမဩဝါဒပေးတော်မူ၏။ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊ ကျမ်းပြု ဆရာ၊ လူတို့တွင် အကြီးအကဲဖြစ်သောသူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို သတ်ခြင်းငှါ ရှာကြသော်လည်း၊
⁴⁸ လူအပေါင်းတို့သည် ဒေသနာတော်ကို စေ့စေ့နားထောင်သောကြောင့် သတ်နိုင်သောအခွင့်ကို မတွေ့ မရကြ။

၁၉:၄၅–၄၈။ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ကို သန့်ရှင်းစေတော်မူသည်။ သင်္ကေတဆန်သော ငိုကြွေးခြင်းကို လိုက်၍ လုကာတွင် နောက်ထပ်သင်္ကေတလုပ်ရပ်တစ်ခု ချက်ချင်းပါဝင်လာသည်။ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်တော်မူပြီး ရောင်းသူဝယ်သူများကို နှင်ထုတ်တော်မူသည် (လုကာ ၁၉:၄၅၊ မာကု ၁၁:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ရာတွင် သုံးသောစကားလုံးတူကို ဤနေရာ၌လည်း သုံးထားသည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၉:၄၀၊၄၉၊ ၁၁:၁၄–၁၅၊ ၁၃:၃၂)။ အပြစ်ကင်းသော တိရစ္ဆာန်များနှင့် ငှက်များ၊ ယဇ်ပူဇော်ရန် စပျစ်ရည်၊ သံလွင်ဆီ၊ ဂျုံမှုန့်စသည်တို့ကို အဆင်ပြေစွာ ဝယ်ယူနိုင်ရန် ရည်ရွယ်၍ အထူးသဖြင့် ဝေးကွာရာမှ လာရောက်သော ဂျူးခရီးသွားများအတွက် စီစဉ်ပေးထားသည်။ ဗိမာန်တော်ဧရိယာတွင် နယ်နမိတ်ရှင်းလင်းစွာ ခွဲထားသော နေရာများရှိပြီး အကြီးဆုံးမှာ တပါးအမျိုးသားများ ဝတ်ပြုနိုင်သည့် တပါးအမျိုးသားခန်းမဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၌ပင် ဤကုန်သွယ်မှုများ ဆောင်ရွက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ လုကာ၏ဖော်ပြချက်သည် အတိုဆုံးဖြစ်ပြီး ဗိမာန်တော်၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဆုတောင်းရာနေရာ၊ သွန်သင်ရာနေရာဖြစ်ကြောင်း (၁၉:၄၆–၄၇) အာရုံစိုက်ထားသည်။ ယေရှု၏လုပ်ရပ်သည် ရည်ရွယ်ချက်နှစ်ခုကို ပြီးစီးစေသည်- ဗိမာန်တော်ကို မူလရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သော ဆုတောင်းရာအိမ်တော်အဖြစ် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း (အပိုဒ် ၄၆၊ ဟေရှာယ ၅၆:၇၊ ယေရမိ ၇:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် ဗိမာန်တော်အပေါ် ကိုယ်တော်၏အာဏာကို ပြသခြင်း (မကြာမီ မေးခွန်းထုတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်)။ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ ကျမ်းပြုဆရာများ၊ လူကြီးများသည် ယေရှုကို အသေသတ်ရန် ကြံစည်နေသော်လည်း (လုကာ ၉:၂၂၊ ၂၀:၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ လူထုအားလုံးသည် ကိုယ်တော်မိန့်ဆိုတော်မူသမျှကို နားထောင်ရန် တပ်မက်စွာ ချိတ်ဆွဲထားကြသဖြင့် (၁၉:၄၈) ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်၌ နေ့စဉ်သွန်သင်နေဆဲဖြစ်သည်။

19:45–48. Jesus Cleanses the Temple. The symbolic weeping is followed immediately in Luke by another symbolic action. Jesus went to the temple (cf. Mal. 3:1) and proceeded to drive out the buyers and sellers (Luke 19:45; cf. Mark 11:15). The same word is used for driving out demons (e.g., Luke 9:40, 49; 11:14–15; 13:32). Animals certified to be without blemish and birds, along with other goods for sacrifice (e.g., wine, oil, flour), were made available for convenient purchase, especially for Jewish pilgrims coming from long distances. The temple complex had several well-defined areas, the largest of which was the court of the Gentiles, where all this commerce was taking place. It was also the place where non-Jews could assemble for worship. Luke’s account is the most concise, focusing on the purpose of the temple as a place for prayer and teaching (19:46–47). Jesus’s act accomplished two purposes: it restored the temple to its original purpose, as a house of prayer (v. 46; Is. 56:7; cf. Jer. 7:11), and it demonstrated His authority over the temple, which would soon be questioned. Despite the religious leaders conspiring to put Him to death (cf. Luke 9:22; 20:1), they could not prevent Jesus from teaching daily in the temple because all the people were captivated by what they heard (19:48)—literally “were hanging on to what they were hearing from Him.”1 ယေရှုသည် ယေရိခေါမြို့သို့ ဝင်၍ ရှောက်သွားတော်မူ၏။

² ထိုအခါ ဇက္ခဲအမည်ရှိသော အခွန်ခေါင်းတယောက်ရှိ၏။ ထိုသူသည် ငွေရတတ်သောသူဖြစ်၏။
³ ယေရှုသည် အဘယ်သို့သောသူဖြစ်သည်ကို ထိုသူသည် ကြည့်လို၍၊ လူအစုအဝေးများသောကြောင့်၊ မိမိရပ်လည်း နိမ့်သည်ဖြစ်၍ မမြင်နိုင်။
⁴ ထို့ကြောင့် ကြွတော်မူမည့်လမ်းတွင် ရှေ့သို့ပြေး၍ ကိုယ်တော်ကို မြင်အံ့သောငှါ သဖန်းပင်တပင်ကို တက်လေ၏။
⁵ ထိုအရပ်သို့ ယေရှုသည် ရောက်တော်မူသောအခါ မျှော်ကြည့်၍ ထိုသူကို မြင်တော်မူလျှင်၊
⁶ ဇက္ခဲ၊ မြန်မြန်ဆင်းလော့။ သင်၏အိမ်၌ ယနေ့ငါတည်းနေမည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဇက္ခဲသည် အလျင် အမြန်ဆင်း၍ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် ကိုယ်တော်ကို မိမိအိမ်၌ ဧည့်ခံလေ၏။
⁷ ထိုအကြောင်း။ကို လူအပေါင်းတို့သည်မြင်လျှင်၊ ဆိုးသောလူ၏ အိမ်သို့ဝင်၍ လုပ်ကျွေးခြင်းကို ခံတော်မူပါသည်တကားဟု ကဲ့ရဲ့အပြစ်တင်ကြ၏။
⁸ ဇက္ခဲသည်လည်း ရပ်နေ၍၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်၏ ဥစ္စာတဝက်ကို ဆင်းရဲသောသူတို့အား ပေးပါ၏။ တစုံ တယောက်သောသူ၏ဥစ္စာအနည်းငယ်ကို အကျွန်ုပ်ယူမိလျှင်၊ လေးဆပြန်၍ပေးပါ၏ဟု သခင်ဘုရားကို လျှောက်ဆို၏။
⁹ ယေရှုကလည်း၊ ဤသူသည် အာဗြဟံ၏သားဖြစ်သည်နှင့်အလျောက်၊ ယနေ့ပင် ကယ်တင်တော်မူခြင်း ကျေးဇူးသည် ဤအိမ်အပေါ်မှာ သက်ရောက်လေ၏။
¹⁰ လူသားသည် ပျောက်သောသူတို့ကိုရှာ၍ ကယ်တင်အံ့သောငှါ ကြွလာသတည်းဟု ဇက္ခဲကို မိန့်တော် မူ၏။

၁၉:၁-၁၀။ ယေရှုသည် ဇက္ခဲယု၏အိမ်သို့ ကြွတော်မူသည်။ ယေရုရှလင်သို့ ခရီးနောက်ဆုံးအပိုင်းဖြစ်သော ယေရိခေါမြို့မှ ဖြတ်သွားစဉ် ဇက္ခဲယုအမည်ရှိ ချမ်းသာသူတစ်ဦးသည် ယေရှုကို မြင်လိုစိတ်ပြင်းပြသည်။ အခွန်ခံချုပ်ဖြစ်သောကြောင့် (အပိုဒ် ၂) ဧရိယာကျယ်ပြန့်ကို ကြီးကြပ်ပြီး လက်အောက်ငယ်သားများရှိသည်။ ရောမအတွက် အခွန်ကောက်ခြင်းသည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အမြတ်အစွန်းများသော်လည်း ယေရိခေါသည် အထူးချမ်းသာသည်။ မြေဩဇာကောင်းပြီး ဟေရဒ်နန်းတော်တစ်ခုလည်း နီးကပ်စွာရှိသည်။ ပဲရိယဒေသနှင့် ကပ်လျက်ဖြစ်သောကြောင့် ယေရုရှလင်သို့ သွားလာသော ကုန်သွယ်လမ်းတွင် အခွန်ကောက်ခံရသည်။ ထို့ကြောင့် ဇက္ခဲယုသည် အလွန်ချမ်းသာသူဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် လုကာရှိ အထက်ချမ်းသာသူဇာတ်လမ်းများ (၁၂:၁၆-၂၁၊ ၁၆:၁၉-၂၄၊ ၁၈:၁၈-၂၇) နှင့်မတူဘဲ ဤနောက်ဆုံးဇာတ်လမ်းသည် အပြုသဘောဆောင်သည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်က အခွန်ခံများကို ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း (၃:၁၂-၁၃) စိတ်နှလုံးထိခိုက်ပြီး မှားယွင်းမှုများအတွက် ပြန်ဆပ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။ အရပ်ပု၍ (ခြောက်ပေထက်နည်းသည်၊ အပေ ၁.၅ မီတာခန့်) လူအုပ်ကို မကြည့်နိုင်သလို သူ့ကို နေရာပေးလိုသူ မရှိသောကြောင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို စွန့်လွှတ်ကာ လူအုပ်ရှေ့တွင် သဖန်းပင်တွင် တက်သည် (အခန်းငယ် ၄)။ ပါလက်စတိုင်းသဖန်းပင်သည် တက်လွယ်ပြီး လမ်းဘေးတွင် များသည်။

19:1–10. Jesus Comes to Zacchaeus’s House. As Jesus passed through Jericho on the final leg of His journey to Jerusalem, a rich man named Zacchaeus was determined to see Him. As a chief tax collector (v. 2), he probably had jurisdiction over a wide area with subordinates working under him. Collecting taxes for Rome could be quite lucrative anywhere, but Jericho was particularly attractive: being situated in a highly fertile area made it among the wealthiest cities of Israel; one of Herod’s palaces was nearby; bordering Perea also meant that customs duties were collected along the trade route to and from Jerusalem. Thus Zacchaeus was a wealthy person. However, unlike the preceding rich man stories in Luke (12:16–21; 16:19–24; 18:18–27), this final one is positive. Zacchaeus, impressed with John the Baptist’s instructions (3:12–13), was convicted of his wrong and was determined to see Jesus and begin making restitution for the wrong. Because he was short (probably less than five feet [1.5 m] tall) and could not see over the crowd (Luke 19:3), nor was anyone inclined to make room for someone like him, he abandoned decorum and climbed into a sycamore or fig tree ahead of the procession in order to see Jesus (v. 4). The Palestinian sycamore is easy to climb and often found by the roadside.

 

ယေရှုသည် ဇက္ခဲယုကို အမြန်ဆင်းလာရန် အမိန့်ပေးတော်မူသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏အိမ်တွင် တည်းခိုရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၅)။ “ရမည်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံး (dei) သည် မဿီယအမှုတော်ကို ပြည့်စုံစေရန် ဘုရားသခင်၏ မဖြစ်မနေ လိုအပ်ချက်ကို ဖော်ပြသည် (လုကာ ၂:၄၁-၅၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဇက္ခဲယုသည် ချက်ချင်းနာခံပြီး ဝမ်းမြောက်စွာ ယေရှုကို ဧည့်ခံသည် (၁၉:၆)။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လူအုပ်ကြီးသည် ငြူစူစွာ ညည်းတွားကြသည်။ ဤနေရာတွင် သုံးထားသော ဂရိစကားလုံး (diagongyzō) သည် ယေရှု၏အမှုတော်ကို ဆန့်ကျင်သူများ၏ ငြူစူညည်းတွားခြင်းကို ဆိုလိုသည် (လုကာ ၅:၃၀၊ ၁၅:၂၊ ယောဟန် ၆:၄၁၊ ၄၃၊ ၆၁)။ သူ၏အလုပ်အကိုင်ကြောင့် ဇက္ခဲယုကို အပြစ်ရှိသူဟု လူများစွာက ရှုမြင်ကြပြီး လေးစားဖွယ်ဆရာတစ်ဦးသည် ထိုသူနှင့် အတူစားသောက်သင့်သူ မဟုတ်ပါ (လုကာ ၅:၃၀ ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူ၏အိမ်တွင် တည်းခိုခြင်းသည် အံ့သြဖွယ်ဖြစ်သည် (၁၉:၅၊ ၇)။

Jesus commanded Zacchaeus to hurry down from the tree because He had to (“must”) stay at his house (v. 5). The word translated “must” (dei) indicates that Jesus’s visit was a divine necessity in fulfillment of His messianic mission (see commentary on Luke 2:41–52). Zacchaeus instantly obeyed the command and received Jesus with joy (19:6). By contrast, all the people muttered complaints about this. The Greek word used here (diagongyzō) means to “grumble” or “murmur” and is used of those opposing Jesus’s ministry (Luke 5:30; 15:2; John 6:41, 43, 61). Due to his occupation, many saw Zacchaeus as a sinner (Luke 19:7) and certainly not someone a respectable teacher would eat with (see 5:30). So for Jesus to stay overnight as a guest in his house (19:5, 7) was shocking indeed.

 

ဇက္ခဲယုသည် သူ၏ဘဝပြောင်းလဲမှုကို အများရှေ့တွင် ကြေညာသည်။ ဤသည်မှာ နောင်တရခြင်းနှင့် ယေရှုလက်ခံခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်ခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၈)။ ဇက္ခဲယုသည် သူ၏စည်းစိမ်တဝက်ကို ဆင်းရဲသားများကို လှူဒါန်းသည်။ ဤသည်မှာ အပျော်ကြီးဆုံး ယုဒလူမျိုးပေးနိုင်သည်ထက် နှစ်ဆထက်မကဖြစ်သည်။ ပြန်ဆပ်ရန်အတွက် ပညတ်တော်အရ အဓိကပမာဏပေါ် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း ထပ်ပေးရသည် (ဝတ်ပြုရာဇဝင် ၆:၁-၅၊ တောလည်ရာ ၅:၇)။ တိရစ္ဆာန်ခိုးယူလျှင် လေးငါးဆ ပြန်ဆပ်ရသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၂:၁၊ ၂ဓမ္မရာဇဝင် ၁၂:၆)။ ဇက္ခဲယုသည် ပိုမိုပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ယေရှုကို တွေ့ဆုံခြင်းကြောင့် စစ်မှန်သော ပြောင်းလဲမှုကို ပြသသည်။ ပရိသတ်များကို သူသည် အာဗြဟံ၏သားတော်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးရန် လိုအပ်သည် (လုကာ ၁၉:၉)။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် အာဗြဟံ၏သားတော်ဖြစ်သည် (ဂလာတိ ၃:၇)။ ယေရှု၏ရှာဖွေကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်ကို ဤတွင် သရုပ်ဖော်ထားသည် (လုကာ ၁၉:၁၀၊ ယေဇကျေလ ၃၄:၁-၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Zacchaeus publicly announced his changed course, reflecting repentance and deep gratitude to Jesus for accepting him (v. 8). Zacchaeus gave fully half of his net worth as charity, which was more than double the amount that even the most pious Jew would give; for restitution, the law required repayment with an additional 20 percent (Lev. 6:1–5; Num. 5:7) and four or five times for stealing an animal (Ex. 22:1; 2 Sam. 12:6). Zacchaeus choose the more severe penalty, which shows his genuine change as a result of meeting Jesus. Onlookers needed reminding that he was a son of Abraham (Luke 19:9); from this point he was so based on faith (Gal. 3:7). Jesus’s mission to seek and to save the lost (Luke 19:10; cf. Ezek. 34:1–12) is illustrated frequently in His reaching out to sinners and healing the helpless and hopelessly ill.

 ¹¹ ထိုအခါ ယေရုရှလင်မြို့အနီးသို့ ရောက်တော်မူ၍၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် ချက်ခြင်း ပေါ်ထွန်းမည်ဟု လူများထင်မှတ်သောကြောင့်၊ ပရိတ်သတ်အလယ်၌ မိန့်တော်မူသော ဥပမာကား၊
¹² အမတ်တယောက်သည် မင်းကြီးအရာကို ခံလို၍ မိမိပြည်သို့ ပြန်လာမည်ဟု အကြံရှိလျက် ဝေးသော ပြည်သို့သွား၏။
¹³ မသွားမှီ မိမိငယ်သားတကျိပ်ကိုခေါ်၍၊ ငွေတပိဿာစီအပ်ပေးလျက် ငါပြန်၍ မလာမှီတိုင်အောင် ကုန်သွယ်ခြင်းအမှုကို ပြုကြလော့ဟု မှာထားလေ၏။
¹⁴ ပြည်သားအချို့သည် ထိုအမတ်ကို မနာလို၍၊ ထိုသူ၏ အအုပ်အချုပ်ကို ငါတို့မခံလိုပါဟု တမန်ကို သူ့နောက်သို့ စေလွှတ်ကြ၏။
¹⁵ ထိုအမတ်သည် မင်းကြီးအရာကိုခံ၍ ပြန်လာတော်မူသောအခါ၊ ငွေခံသော ငယ်သားတို့သည် အသီး အသီးအဘယ်မျှလောက် အမြတ်ရသည်ကို သိခြင်းငှါ သူတို့ကိုခေါ်ချေဟု အမိန့်တော်ရှိ၏။
¹⁶ ပဌမသူသည် လာ၍၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်ပေးသော ငွေတပိဿာအားဖြင့် အခွက်တဆယ် အမြတ်ရပါ ပြီဟု လျှောက်လျှင်၊
¹⁷ သခင်က၊ သာဓု၊ ငယ်သားကောင်း၊ သင်သည် အမှုငယ်၌ သစ္စာစောင့်လေပြီ။ မြို့ဆယ်မြို့ကို အုပ်စိုး လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹⁸ ဒုတိယသူသည် လာ၍၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်ပေးသော ငွေတပိဿာအားဖြင့် ငါးပိဿာအမြတ်ရပါပြီဟု လျှောက်လျှင်၊
¹⁹ သခင်က၊ သင်သည် မြို့ငါးမြို့ကိုအုပ်စိုးလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁰ အခြားသော သူသည်လာ၍၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်သည် ပဝါ၌ထုပ်ထားသော ကိုယ်တော်၏ ငွေတပိဿာ ရှိပါ၏။ ကိုယ်တော်သည် ခဲယဉ်းသောသူဖြစ်သည်နှင့်၊
²¹ ကိုယ်မသိုမထားသော ဥစ္စာကိုသိမ်းယူ၍၊ ကိုယ်မစိုက်မပျိုးသော လယ်၌ရိတ်တတ်သည်ကို အကျွန်ုပ် ထောက်၍ ကိုယ်တော်ကို ကြောက်ပါသည်ဟု လျှောက်လျှင်၊
²² သခင်က၊ ဆိုးညစ်သောငယ်သား၊ သင်၏ စကားကိုသာလိုက်၍ သင်၏အမှုကို ငါစီရင်မည်။ ငါသည် ခဲယဉ်းသောသူဖြစ်လျက် ကိုယ်မသိုမထားသောဥစ္စာကို သိမ်းယူ၍၊ ကိုယ်မစိုက်ပျိုးသော လယ်၌ရိတ်သည်ကို သင်သိသည်မှန်လျှင်၊
²³ ငါ့ငွေကို ပွဲစားလက်သို့ အဘယ်ကြောင့်မအပ်သနည်း။ ထိုသို့အပ်လျှင် ငါပြန်လာသောအခါ ငွေရင်း နှင့် အဘိုးကို ရနိုင်သည်ဟု မိန့်တော်မူပြီးသော်၊
²⁴ အခြွေအရံတို့အား၊ ငွေတပိဿာကို သူ့လက်မှ နှုတ်ကြ။ အခွက်တဆယ်ရှိသောသူအား ပေးကြဟု မိန့် တော်မူ၏။
²⁵ အခြွေအရံတို့ကလည်း၊ သခင်၊ ထိုသူ၌ အခွက်တဆယ်ရှိပါ၏ဟု လျှောက်ကြလျှင်၊
²⁶ ငါဆိုသည်ကား၊ အကြင်သူသည်ရတတ်၏။ ထိုသူအား ပေးဦးမည်။ အကြင်သူသည် ဆင်းရဲ၏။ ထိုသူ ၌ရှိသမျှကိုပင် နှုတ်လိမ့်မည်။
²⁷ ထိုမှတပါး ငါ၏အအုပ်အချုပ်ကို မခံလိုသော ငါ့ရန်သူတို့ကို ခေါ်ခဲ့ကြ။ ငါ့ရှေ့မှာ သတ်ကြဟု စီရင် တော်မူသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၁၁-၂၇။ မိနာဥပမာ။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်အနီးရောက်ပြီး “ကယ်တင်ခြင်း” ရောက်ပြီဟု ကြေညာပြီးနောက် ဘုရားနိုင်ငံတော်သည် ချက်ချင်းရောက်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာသည် (အခန်းငယ် ၁၁)။ ယုဒလူများစွာ၏ အတွေးတွင် ထိုအရာနှစ်ခုသည် တူညီသည်။ နိုင်ငံတော်သည် အချို့အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ရှိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း မမြင်နိုင်ဟုလည်း ယေရှုညွှန်ပြခဲ့သည် (လုကာ ၁၇:၂၁ ကြည့်ပါ)။ ဘုရားနိုင်ငံတော်ကို ယေရုရှလင်သို့ သူကိုယ်တိုင်ရောက်လာခြင်းနှင့် ခွဲခြားရန်အတွက် ယေရှုသည် လူတို့၏ပိုက်ဆံငွေဥပမာနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ကွဲပြားချက်များစွာရှိသော ဥပမာတစ်ခုကို ပြောပြတော်မူသည်။ ကွဲပြားချက်အချို့မှာ ကျွန်သုံးယောက်အစား ဆယ်ယောက်၊ လူတိုင်းကို စွမ်းရည်အလိုက် မပေးဘဲ တူညီစွာပေးခြင်း (မဿဲ ၂၅:၁၅)၊ ပေးသောပမာဏမှာ တစ်လန်၏ ဆယ့်ခြောက်တစ်ခုဖြစ်သော မိနာတစ်ပါးသာဖြစ်ပြီး ရက်ပေါင်းတစ်ရာခန့် လုပ်အားခနှုန်းဖြစ်သည်။ နောက်ထပ်အရေးကြီးသော ကွဲပြားချက်များလည်း ရှိသေးသည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းဥပမာများတွင် အချို့အစိတ်အပိုင်းများကို အဓိပ္ပာယ်မရေရာအောင် တမင်ထားသည်ကို  ရှိသည်။ ဥပမာ၊ ကျွန်များက သခင်ကို “သခင်” (kyrios) ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ဤသည်ကို ရိုးရိုးလေးစားမှုအနေဖြင့် “သခင်” ဟု ယူဆနိုင်သော်လည်း ယေရှုကို သခင်နှင့် လာမည့်ဘုရင်အဖြစ် ယုံကြည်ခြင်းကို အားဖြည့်ရန်နှင့် ရောမဧကရာဇ်ကို ပုန်ကန်မှုဟု စွပ်စွဲခံရမCole ကို ရှောင်ရှားရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

19:11–27. Parable of the Minas. Now that Jesus was near Jerusalem and had proclaimed the arrival of “salvation” (19:9), expectations began to soar that the kingdom of God would be ushered in parachrēma—“immediately” or “at once” (v. 11). In the minds of many Jews these were equivalent ideas. While the kingdom was present already in some sense, Jesus had also indicated that it was not visible (see 17:21). In order to distinguish God’s reign from His own imminent arrival to Jerusalem, Jesus told a parable similar to the parable of the talents but with too many differences for them to have arisen from a single story. Some of these differences include ten servants instead of three; everyone starting with the same amount rather than each servant being given talents according to his ability (Matt. 25:15); the amount given being far less, one mina, worth just one sixtieth of a talent—about a hundred days’ wages. Even more significant differences will be noted shortly. It should also be kept in mind that, as with many Gospel parables, some elements appear deliberately ambiguous. For example, the servants address their master as “Lord” (kyrios). This may be taken simply as a title of respect (“master”) but may also be designed to reinforce the disciples’ faith in Jesus as Lord and coming King while avoiding any overt claim to kingship that would enable His enemies to accuse Him of treason against Rome.

 

လူတို့၏ပိုက်ဆံငွေဥပမာနှင့်မတူဘဲ ဤနေရာတွင် မင်းသားတစ်ပါးသည် ဘုရင်ဖြစ်ရန် ခရီးထွက်ပြီး နောက်မှ ပြန်လာသည် (လုကာ ၁၉:၁၂)။ ဤသည်မှာ နိုင်ငံတော်သည် လူများစွာ မျှော်လင့်သလို ချက်ချင်းမတည်ထောင်ကြောင်း ပြသသည် (အခန်းငယ် ၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူများသည် ထိုမင်းသားကို မုန်းတီးပြီး သူ၏အာဏာကို ငြင်းပယ်ကြောင်း ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ပင့်သည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူရင်ဆိုင်ရတော့မည့် ငြင်းပယ်ခြင်းကို တပည့်တော်များကို ပြင်ဆင်စေတော်မူသည်။ သို့သော် မင်းသားသည် ဘုရင်အဖြစ် အာဏာအပြည့်နှင့် ပြန်လာသည်။

Unlike the parable of the talents, here a nobleman goes to be inaugurated as king and afterward return (Luke 19:12), showing that the kingdom would not be established as soon as many were hoping (cf. v. 11). The people hate the nobleman and even send a delegation to announce their rejection of his authority over them (v. 14). Thus, Jesus seeks to prepare His disciples for the rejection that He will soon face. But the nobleman returns as king with full authority.

 

ရောမဥပဒေအရ အခြားသူတစ်ဦးကိုယ်စား တရားဝင်လုပ်ဆောင်ရန် သင့်လျော်သော စာရွက်စာတမ်းများ လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တိုင်းကို ယုံကြည်ထိုက်သူဟု ယူဆခဲ့ရပြီး စစ်ဆေးခံရသော ပထမနှစ်ယောက်သည် ယုံကြည်ထိုက်သူများဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိနာအမြတ်အလိုက် မြို့ဆယ်မြို့နှင့် ငါးမြို့ကို အုပ်ချုပ်ခွင့်ရရှိသည် (လုကာ ၁၉:၁၇၊ ၁၉)။ ဤနှင့် အခြားကျမ်းချက်များ (ဥပမာ၊ မဿဲ ၁၉:၂၈၊ ၂ကိုရိန်သု ၅:၁၀) အရ ဘုရားနိုင်ငံတော်တွင် ဆုလာဘ်ကွဲပြားမှု ရှိကြောင်း အကြံပြုသော်လည်း ဖော်ပြမထားသောအရာကို ခန့်မှန်းရန် ရှောင်ရှားသင့်သည်။ စိတ်ဝင်စားဖွယ်မှာ ကောင်းသောကျွန်များသည် သူတို့၏အမြတ်သည် သခင်ပေးခဲ့သောအရာကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၉:၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

According to Roman law, appropriate documentation was required to act legally on behalf of another; therefore each servant must have been deemed trustworthy (cf. 1 Cor. 4:2), and the first two who were examined proved to be and were given authority over ten and five cities respectively, in accordance with the number of minas they had earned (Luke 19:17, 19). While this and other passages (e.g., Matt. 19:28; 2 Cor. 5:10) suggest differing rewards in God’s kingdom, we should avoid speculating about what has not been revealed. Interestingly, the good servants (Luke 19:17) recognized that their gain was possible only because of what their master had initially given them (cf. 1 Chr. 29:14).

 

ယေရှုသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာ၏ အန္တရာယ်ကို အထက်တွင် ပြောပြခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ကြီးစွာသောရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြင့် စည်းစိမ်စုဆောင်းရန် မတိုက်တွန်းပါ။ မိနာတိုးပွားခြင်းသည် လူများ၏လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်း၊ ယုံကြည်မှုရရှိအောင်လုပ်ခြင်း၊ ယေရှုကို လိုက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းကြောင့် ခရစ်တော်၏နောက်လိုက်များ တိုးပွားလာခြင်းကို သရုပ်ဖော်သည်။ ကောင်းကင်ဘဏ်တွင် အချိန်နှင့် အင်အားကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းသည် တစ်ခုတည်းသော တည်မြဲသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြစ်သည် (လုကာ ၁၂:၃၃-၃၄)။ နောက်ဆုံးကာလ ဘဏ္ဍာရေးပျက်စီးခြင်းမှ လုံခြုံပြီး ဘုရားနိုင်ငံတော်အစား မိမိနိုင်ငံကို တည်ထောင်သူများ ပျက်စီးကြမည် (ယာကုပ် ၅:၁-၆၊ ဗျာဒိတ် ၁၈:၁၁-၁၃)။

From what Jesus has already said about the dangers of wealth, He was not encouraging His followers to amass riches by making great investments. Multiplication of the mina illustrates how ministering to people’s needs, winning their confidence, and inviting them to follow Jesus results in the multiplication of Christ’s followers. Investing one’s time and energy in the bank of heaven will prove to be the only lasting investment (Luke 12:33–34), secure from the end-time financial ruin that strikes all who have chosen to advance their own “kingdoms” rather than God’s kingdom (James 5:1–6; Rev. 18:11–13).

 

ကျွန်ဆယ်ယောက်လုံး၏ အစီရင်ခံစာကို မကြားရသော်လည်း ဆုလာဘ်ပုံစံသည် ရှင်းလင်းသည်။ တစ်ယောက်သာ မိနာကို အကျိုးမဖြစ်ထွန်းအောင် မသုံးဘဲ ပုဝါထဲတွင် ထည့်ထားခဲ့သည် (လုကာ ၁၉:၂၀၊ မဿဲ ၂၅:၂၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်ကို ငွေထားရန် အလွန်မတာဝန်ယူမှုမရှိသော နေရာဟု အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ သူသည် သခင်မျှော်လင့်ချက်ကို သိသောကြောင့် အနည်းဆုံး ဘဏ်တွင်ထားပြီး အတိုးနှင့် ပြန်ရမည်ဖြစ်သည် (လုကာ ၁၉:၂၃)။

Although we do not hear reports from all ten servants, the pattern of reward is clear. One servant appears who not only failed to use his master’s mina profitably but kept it hidden in a cloth (Luke 19:20; cf. Matt. 25:25). This was recognized as a highly irresponsible and insecure place to keep money. That this judgment is just is shown by the fact that, since he knew what his master expected, at a minimum he should have deposited the mina safely in the bank so that it could be returned with interest (Luke 19:23).

 

ထိုကျွန်၏ သခင်သည် မတင်သောအရာကို နုတ်ယူသည်ဟု စွပ်စွဲခြင်းသည် လုံးဝမမှန်ပါ။ ကောင်းစွာရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသော ငွေသည် အလုပ်အကိုင်ဖန်တီးပေးသည်ကို သတိမမူခဲ့ပါ။ အနီးနားရှိသူများသည် မိနာကို ဆယ်မိနာရှိသူထံ ပေးရန် မတရားဟု ထင်မိကောင်းထင်မိနိုင်သည် (အပိုဒ် ၂၄-၂၅)။ သို့သော် အကျိုးအမြတ်အကောင်းဆုံးအသုံးချသူထံ ပိုမိုအပ်နှံခြင်းသည် ဘဏ္ဍာရေးအရ ကောင်းမွန်သည်။ ဥပမာသည် နှစ်ဖွဲ့၏ တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (ယောဟန် ၅:၂၄၊ ၂၈-၂၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) — ဘုရားနိုင်ငံတော်အတွက် အကျိုးရှိစွာ အသက်ရှင်သူများသည် ပိုမိုရရှိမည် (ထာဝရအသက်)၊ သခင်၏အမှုတော် သို့မဟုတ် အုပ်စိုးမှုကို ငြင်းပယ်သူများသည် အသေခံရမည် — သူတို့ပိုင်ဆိုင်သမျှ ဆုံးရှုံးရမည် (လုကာ ၁၉:၂၆-၂၇)။

The servant’s accusation that his master collected what he did not deposit, while patently false, overlooks the fact that money well invested creates employment. Likewise, those standing nearby apparently did not consider the master fair in commanding them to take the mina away from the wicked servant and give it to the one with ten minas (vv. 24–25). But it makes good financial sense to entrust more to the one who used means the most wisely. The parable concludes with the judgment of two groups (cf. John 5:24, 28–29): those who used their lives profitably for God’s kingdom and will be given more (i.e., eternal life), and those who refused the master’s service or reign and will receive death—that is, even what they had was taken away (Luke 19:26–27).

 

၁၉:၂၈–၂၁:၃၈

 ယေရှုရဲ့ ယေရုရှလင်မြို့ဆိုင်ရာ အစေခံခရီး

 ယေရှုသည် တိုင်းပြည်အနှံ့ လှည့်လည်သွားရင်း တပည့်တော်များကို လေ့ကျင့်ပြင်ဆင်ပေးခြင်း၊ ရှေ့တော်ဆောင်ခုတ်ယောက်တို့ကို စေလွှတ်ခြင်း၊ လူထုကို သွန်သင်ခြင်းများဖြင့် မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်မြို့၌ လူ့အာဏာကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည် (၁၉:၂၈–၂၀:၁၉)၊ အာဏာပိုင်များက မေးခွန်းထုတ်ခံရသည် (၂၀:၂၀–၃၈)၊ နောက်ဆုံးတွင် လူထုကို စိန်ခေါ်ခဲ့သည် (၂၀:၃၉–၂၁:၃၈)။

19:28–21:38

JESUS’S JERUSALEM MINISTRY

Expectations had been building as Jesus traveled far and wide through the countryside equipping disciples, sending out the seventy, and teaching the people. In Jerusalem He confronted human authority (19:28–20:19), He was questioned by the authorities (20:20–38), and He finally challenged the people (20:39–21:38).

 

 

²⁸ ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးမှ၊ တပည့်တော်တို့ ရှေ့၌ ကြွ၍ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ခရီးသွားတော်မူ၏။
²⁹ သံလွင်အမည်ရှိသော တောင်ခြေရင်း၌ ဗက်ဖာဂေရွာနှင့် ဗေသနိရွာအနီးသို့ ရောက်တော်မူ သော အခါ၊ တပည့်တော်နှစ်ယောက်တို့ကို စေလွှတ်၍၊
³⁰ သင်တို့ရှေ့၌ရှိသောရွာသို့သွားကြ။ ထိုရွာသို့ ရောက်လျှင် အဘယ်သူမျှ မစီးဘူးသောမြည်းကလည်း ချည်နှောင်လျက်ရှိသည်ကို သင်တို့သည် တွေ့လိမ့်မည်။ မြည်းကြိုးကိုဖြည်၍ ဆောင်ခဲ့ကြ။
³¹ သူတပါးက အဘယ်ကြောင့် မြည်းကြိုးကို ဖြည်သနည်းဟု သင်တို့ကိုဆိုလျှင်၊ သခင်အလိုရှိသည်ဟု ပြန်ပြောကြလော့ဟု မှာထားတော်မူ၏။
³² ထိုသို့ စေလွှတ်သောသူတို့သည် သွား၍ စကားတော်အတိုင်း တွေ့ကြ၏။
³³ မြည်းကြိုးကို ဖြည်စဉ်တွင် မြည်းရှင်တို့က၊ အဘယ်ကြောင့် မြည်းကြိုးကို ဖြည်သနည်းဟုဆိုလျှင်၊
³⁴ သခင်အလိုရှိသည်ဟု ပြန်ပြောကြ၏။ ယေရှုထံတော်သို့ မြည်းကလေးကို ဆောင်ခဲ့၍၊
³⁵ မြည်းကျောပေါ်မှာ မိမိတို့ အဝတ်ကို တင်ပြီးလျှင် ကိုယ်တော်ကို စီးစေကြ၏။
³⁶ ခရီးသွားတော်မူစဉ်တွင် လူများတို့သည် မိမိတို့ အဝတ်ကို လမ်း၌ ခင်းကြ၏။
³⁷ သံလွင်တောင်ပေါ်က ဆင်းရာအရပ်သို့ ရောက်တော်မူသောအခါ၊ တပည့်တော်များအပေါင်းတို့သည် မိမိတို့ မြင်ခဲ့ပြီးသောတန်ခိုးတော်များကိုထောက်၍ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် ဘုရားသခင်ကို ထောမနာပြု၍၊
³⁸ ထာဝရဘုရား၏ အခွင့်နှင့်ကြွလာတော်မူသော ရှင်ဘုရင်သည် မင်္ဂလာရှိစေသတည်း။ ကောင်းကင် ဘဝဂ်ဝယ် ဘုန်းကြီးပါစေသတည်းဟု ကြွေးကြော်ကြ၏။
³⁹ လူအစုအဝေး၌ပါသော ဖာရိရှဲအချို့တို့က၊ အရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်၏တပည့်တို့ကို ဆုံးမပါဟု လျှောက်ကြသော်၊
⁴⁰ ယေရှုကလည်း၊ ငါဆိုသည်ကား၊ ဤသူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာနေလျှင် ကျောက်ခဲတို့သည် ချက်ခြင်း ကြွေးကြော်ကြလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၂၈–၄၀။ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဘုရင်ဆန်စွာ ချဉ်းကပ်ခြင်း။ ယေရှုသည် ဗက်ဖဂျီနှင့် ဗက်တာနိအရပ်သို့ ရောက်လာသည် (အခန်းငယ် ၂၉)။ ထိုရွာနှစ်ရွာသည် ယေရုရှလင်မြို့အရှေ့ဘက် မိုင်နှစ်မိုင်ခန့် (ကီလိုမီတာ သုံးကီလိုမီတာခန့်) အကွာအဝေးတွင် ရှိသည်။ မဿဲနှင့် မာကုတို့ကလည်း ယေရှုသည် မြို့ထဲသို့ဝင်ပြီး ဗိမာန်တော်သို့ ရောက်သည်ကို ဖော်ပြထားသော်လည်း၊ လုကာမှာမူ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဘုရင်အဖြစ် ချဉ်းကပ်လာစဉ် လူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကိုသာ အာရုံစိုက်ဖော်ပြထားသည်။ ယေရှုသည် သားပေါက်လေးကို စီးလျက် ယေရုရှလင်မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းဖြင့် ပရောဖက်ပြုချက်ကို တမင်ပြည့်စုံစေရန် စီစဉ်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရှားသည်။ ထိုသို့ဖြင့် နှိမ့်ချစွာ လာရောက်၍ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ယူဆောင်လာသော မယ်ရှိယဘုရင်အဖြစ် ကိုယ်တော်၏အခန်းကဏ္ဍကို ကြေညာခဲ့သည် (ဇာခရိ ၉:၉–၁၀၊ မဿဲ ၂၁:၄၊၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ တပည့်နှစ်ယောက်အား ပေးခဲ့သော တိကျသောညွှန်ကြားချက်များသည် သားပေါက်လေးကို မည်သည့်နေရာ၌ မည်သို့ရှာရမည်၊ ဘာပြောကြမည်၊ မည်သို့ပြန်ဖြေရမည်ဆိုသည်ကို ပရောဖက်ပြုချက်အဖြစ် ထည့်သွင်းထားသည်။ လုကာသည် ထိုတပည့်နှစ်ယောက်ကို “စေလွှတ်ခြင်း” ခံရသူများဟု ဖော်ပြခြင်းဖြင့် သူတို့၏ တမန်တော်အခန်းကဏ္ဍကို သတိပေးထားသည်။ မာကုကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် ယေရှုမိန့်တော်မူသည်အတိုင်း တွေ့ခဲ့သည်ဟု ထပ်လောင်းဖော်ပြထားသည် (လုကာ ၁၉:၃၂)။ မဿဲ (မဿဲ ၂၁:၇) နှင့် ယောဟန် (ယောဟန် ၁၂:၁၄) တို့ကမူ ဓမ္မဟောင်းပရောဖက်ပြုချက်နှင့်အညီ မြင်းကျားမဟုတ်ဘဲ မြည်းသားပေါက်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ထိုမြည်းသားပေါက်သည် ဣသရေလဘုရင်များ စီးနင်းခဲ့ဖူးသော တိရစ္ဆာန်မျိုးဖြစ်သည်။ မာကုတွင်ပါဝင်သည့်အတိုင်း ထိုသားပေါက်သည် ယခင်က မည်သူမျှ မစီးဖူးသေးကြောင်း ထပ်လောင်းဖော်ပြထားခြင်းက ဤသန့်ရှင်းသောရည်ရွယ်ချက်အတွက် သင့်လျော်ကြောင်း (က ၁၉:၂၊ ၁ရာ ၆:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် မဿဲ ၂၁:၇ တွင် မိခင်နှင့် မခွဲရသေးရခြင်း အကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ သားပေါက်ပိုင်ရှင်များက တပည့်တို့၏လုပ်ရပ်ကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည် (လုကာ ၁၉:၃၃)။ ဤသည်မှာ ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ပြသသည်။ တပည့်တို့က ညွှန်ကြားခံရသည့်အတိုင်း “သခင်ဘုရားသည် လိုအပ်တော်မူသည်” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၁၊၃၄)။

19:28–40. Royal Approach to Jerusalem. Jesus neared Bethphage and Bethany (v. 29)—two villages situated about two miles (3 km) east of Jerusalem. While Matthew and Mark also describe Jesus entering the city and the temple, Luke focuses on reactions to Jesus during His approach to Jerusalem as King. It seems that Jesus deliberately set out to fulfill prophecy in arranging to ride into Jerusalem on a colt and to announce His role as the messianic King coming in humility to bring salvation and peace (Zech. 9:9–10; cf. Matt. 21:4, 5). The specific directions He gave to two of His disciples constitutes a prophecy of how and where to find the colt as well as what would be said to them and how to respond. Luke reminds us of the disciples’ apostolic role by describing the two as “sent” by Jesus. Like Mark, he also added that they found it just as He had described (Luke 19:32). Both Matthew (Matt. 21:7) and John (John 12:14) make clear, in accordance with the OT prophecy, that it was a donkey’s (not a horse’s) colt, the kind of animal that had been ridden by Israel’s kings. The additional detail that the colt had never been ridden (also in Mark) suggests its fitness for this holy purpose (cf. Num. 19:2; 1 Sam. 6:7) as well as why in Matthew 21:7 it had not been separated from its mother. Although the owners questioned the disciples’ actions (Luke 19:33), showing that this was not prearranged, the disciples responded as instructed—that the Lord needed it (vv. 31, 34).

 

တပည့်တို့သည် မိမိတို့အဝတ်ကို သားပေါက်ကျောပေါ်တင်၍ ယေရှုအတွက် ကုန်းနှီးတမျိုးပြင်ဆင်ပေးကြပြီး၊ ဘုရင်တစ်ပါးနှယ် ယေရှုကို ထိုပေါ်တွင် ထိုင်စေကြသည် (လုကာ ၁၉:၃၅၊ မဿဲ ၂၁:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူအများသည် ထိုစိတ်ဓာတ်ကို လိုက်လျက် ချဉ်းကပ်လာသော ဘုရင်ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းနှင့် လေးမြတ်ခြင်းအနေဖြင့် မိမိတို့အဝတ်ကို လမ်းပေါ်တွင် ခင်းကြ၏ (လုကာ ၁၉:၃၆၊ ၂ရာ ၉:၁၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤဖြစ်ရပ်များသည် တောင်ထိပ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထိုနောက် တပည့်တော်အားလုံးသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြသည်။ ခရီးတစ်လျှောက် လူအုပ်သည် ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ ယေရှုပြုခဲ့သော အံ့ဖွယ်တန်ခိုးတော်များကို ပြန်လည်သတိရသည် (လုကာ ၁၉:၃၇)။ ထိုသို့ ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ကြွေးကြော်ခြင်းက ယေရှုခံရမည့် ပယ်ရှားခြင်းနှင့် အသေခံရခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ တပည့်တို့၌ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ပျောက်ကွယ်စေခဲ့သည်။ လူအများသည် ဆာလံ ၁၁၈:၂၆ ကို ရွတ်ဆိုကြ၏ (လုကာ ၁၉:၃၈)။ ဤဆာလံသည် ဂျူးပွဲတော်ကြီးများတွင် ပုံမှန်သီချင်းဆိုလေ့ရှိပြီး ဘုရင်သည် ယေရုရှလင်သို့ ပြန်လာခြင်းနှင့် ဗိမာန်တော်ထဲ ဝတ်ပြုရန် ဝင်ရောက်ခြင်းကို ဂုဏ်ပြုခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ မဿဲနှင့် မာကုတို့တွင် မပါဝင်သော်လည်း လုကာနှင့် ယောဟန် (ယောဟန် ၁၂:၁၃) တို့၌မူ ဤဆာလံနှင့်ဆက်စပ်၍ ယေရှုကို ဘုရင်ဟု ကြွေးကြော်ထားသည်။ ယေရှုသည် ယခင်က မယ်ရှိယအဖြစ် ကိုယ်တော်၏အနာဂတ်အခန်းကဏ္ဍနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ဤဆာလံကို ကိုးကားခဲ့ဖူးသည် (လုကာ ၁၃:၃၅)။ ဤကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်စွာ ကြွေးကြော်ခြင်းက ဖာရိရှအချို့ကို အလွန်စိုးရိမ်စေခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၂:၁၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူတို့သည် လူအုပ်ကို ဖြတ်ကာ ယေရှုအား တပည့်တော်များကို ဆူပဲ့ရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (လုကာ ၁၉:၃၉)။ ဤကဲ့သို့ ဆန္ဒပြမှုက ရောမအင်ပါယာ၏ ဒေါသထွက်စေပြီး ပို၍ဖိနှိပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်ကြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ပရောဖက်ပြုချက်သည် ပြည့်စုံရမည်ဖြစ်သည် (၂၄:၄၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကျောက်ခဲများပင် အော်ဟစ်ရလျှင် အော်ဟစ်ရမည် (၁၉:၄၀၊ ဟဗက္ကုတ် ၂:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

The disciples prepared a kind of saddle for Jesus by throwing their own clothing over the back of the colt and then, fittingly for a king, they set Him on it (Luke 19:35; cf. Matt. 21:7). The crowds caught the spirit and spread their clothing on the road as a recognition of the approaching King and as an expression of homage (Luke 19:36; cf. 2 Kin. 9:13). These events took place at the crest of the mountain. Then all the disciples began to rejoice and praise God. As the procession progressed, the crowd became larger and larger. Recounted were the great miraculous acts Jesus had done (Luke 19:37). Such acclamation and praise dispelled the disciples’ fears that had been raised by Jesus’s sayings about His rejection and death. The multitude recited Psalm 118:26 (Luke 19:38), which was commonly sung at major Jewish festivals and may have celebrated the return of the king to Jerusalem and his entrance to the temple for worship. Unlike Matthew and Mark, both Luke and John (John 12:13) include the acclamation of Jesus as King in connection with this psalm, which Jesus had quoted before in connection with His future role as Messiah (Luke 13:35). So troubling was this widespread acclamation to some of the Pharisees (cf. John 12:19) that they pressed through the crowd and called on Jesus to rebuke His disciples (Luke 19:39). Perhaps they feared that such a demonstration would attract the ire of Rome and result in further repression. But prophecy must be fulfilled (cf. 24:44), even if the stones must speak (19:40; cf. Hab. 2:11).

 ⁴¹ ယေရုရှလင်မြို့အနီးသို့ ရောက်၍ ကြည့်မြင်လျက် ငိုကြွေးတော်မူ၍၊
⁴² အချင်းမြို့၊ သင်၏ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် စပ်ဆိုင်သောအရာတို့ကို သင်၏လက်ထက် ယခုကာလ၌ပင် သင်သည် သိရလျှင်မင်္ဂလာရှိ၏။ ယခုမူကား၊ ထိုအရာတို့ကို သင်၏မျက်စိရှေ့မှာ မထင်ရှားစေခြင်းငှါ ဝှက်ထား လျက် ရှိ၏။
⁴³ အကြောင်းမူကား၊ သင့်ကို ကြည့်ရှုပြုစုတော်မူသော ကျေးဇူးကို သင်သည် မသိမမှတ်သောကြောင့်၊ သင်၏ ရန်သူတို့သည် သင့်ပတ်လည်တွင် တပ်တည်၍ လေးမျက်နှာ၌ ဝိုင်းရံလျက် ချုပ်ထားပြီးလျှင်၊
⁴⁴ သင်၏ကိုယ်မှစ၍ သင်၏ သားသမီးတို့ကို မြေနှင့်တညီတည်း ညှိသဖြင့်၊ သင်၏ကျောက်တခုပေါ်မှာ တခုမျှ ထပ်ဆင့်၍ မကျန်ရစ်စေခြင်းငှါ ပြုကြသောအချိန်ကာလသည် ရောက်လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၄၁–၄၄။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့ကို ငိုကြွေးတော်မူသည်။ ယေရှုသည် မကြာမီ ကိုယ်တော်ကို ပယ်ရှားမည့်မြို့ကို ငိုကြွေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၄၁၊ ၂ရာ ၁၅:၃၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပရောဖက်များသည် ဣသရေလ၏ ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်ခြင်းနှင့် မြို့၏မကြာမီ ပျက်စီးခြင်းကို သင်္ကေတလုပ်ရပ်များနှင့် ပြင်းထန်သောပုံဖော်မှုများဖြင့် ဖော်ပြတတ်ကြသည် (ဥပမာ၊ ယေရမိ ၁၉:၁၀–၁၃၊ ယေဇကျေလ ၄:၁–၃)။ ထိုနည်းတူ ယေရှု၏ ငိုကြွေးခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းသောညည်းတွားခြင်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်ဖြစ်သည်။

19:41–44. Jesus Weeps over Jerusalem. Jesus wept over the city that would soon reject Him (v. 41; cf. 2 Sam. 15:30). Prophets sometimes used symbolic actions and vivid representations to dramatically portray Israel’s rebellion against God and the impending doom of the city (e.g., Jer. 19:10–13; Ezek. 4:1–3). Similarly, Jesus’s weeping and mournful lament were prophetic.

 

မြို့ကို လူတစ်ယောက်အဖြစ် လိပ်မှာကာ (“သင်” သို့မဟုတ် “သင်၏” ဟူ၍ နှစ်ကြိမ်တွင် ဆယ့်နှစ်ကြိမ် သုံးနှုန်း၍) ယေရှုသည် ဝမ်းနည်းခြင်း၏ အကြောင်းရင်းနှစ်ခုကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ပထမအကြောင်းမှာ ယေရုရှလင်လူမျိုးသည် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ခံစားရန် လိုအပ်သမျှကို မသိကြခြင်းဖြစ်သည်။ မြို့၏အမည်က “ငြိမ်သက်ခြင်းမြို့” သို့မဟုတ် “ငြိမ်သက်ခြင်း၏အခြေခံ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်သည်။ မယ်ရှိယရောက်ရှိလာခြင်းဖြင့် ကောင်းကင်၌ ငြိမ်သက်ခြင်း (လုကာ ၁၉:၃၈၊ ၂:၁၄) သည် ကိုယ်တော်ကို လက်ခံခြင်းဖြင့်သာ တည်မြဲသည်။ ယေရုရှလင်ကား အလင်းကို ပယ်ရှားခဲ့သဖြင့် မျက်ကန်းခြင်းသို့ ရောက်သည် (၈:၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မယ်ရှိယသည် သူတို့မျက်စိမှ ဖုံးကွယ်ခံရသည် (၁၉:၄၂)။ ထို့ကြောင့် ရန်သူများသည် မြို့ကို ဝိုင်းရံ၍ တပ်ကြပ်တည်ဆောက်ကာ မြို့ကို မြေသားနှင့် တန်းတူဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးမည့်နေ့ရက်များ ရောက်လာမည်ဟု ပရောဖက်ပြုတော်မူသည် (ဟေရှာယ ၃၉:၆၊ ယေရမိ ၇:၃၂–၃၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မြို့ထဲ၌ရှိသော သားသမီးများ (နေထိုင်သူများကို ရည်ညွှန်းသည်၊ ဟေရှာယ ၅၄:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ပါမကျန် ဖျက်ဆီးခံရမည်။ ပျက်စီးခြင်းသည် အလွန်ပြည့်စုံလျက် ကျောက်တစ်လုံးပင် ကျောက်တစ်လုံးပေါ်တွင် မကျန်ရစ်တော့မည် (လုကာ ၁၉:၄၄)။ နည်းနည်းကြာသောအခါ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ပျက်စီးခြင်းကို ဤနှုတ်ကပတ်တူညီသောစကားဖြင့် ထပ်မံဖော်ပြတော်မူမည် (၂၁:၆)။

Addressing the city as a person (with “you” or “your” twelve times in two verses), Jesus gave two reasons for His sadness. First, the people of Jerusalem did not know what they needed to enjoy peace, despite the fact that its name means “city of peace” or “foundation of peace.” The “peace in heaven” (Luke 19:38) that has come with the advent of the Messiah (2:14) can be realized only through accepting Him. Instead, Jerusalem rejected the light and blindness has come (cf. 8:10). The Messiah was hidden from them (19:42). Therefore, Jesus prophesied that days would come when enemies would lay siege to the city (cf. Is. 39:6; Jer. 7:32–34), building barricades all around it, and crush it to the ground, along with its children (referring to its inhabitants; cf. Is. 54:3). So complete will be the destruction that not one stone would be left on another (Luke 19:44). A little later, in almost the same words, Jesus would refer to the destruction of the temple (21:6).

 

ဒုတိယအကြောင်းမှာ ယေရုရှလင်သည် ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ကရုဏာဖြင့် သို့မဟုတ် တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် လာရောက်သည့်အချိန်ကို မသိကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဤဂရိစကားလုံး “ဧပီစကိုပဲ” (episkopē) နှင့် ၎င်း၏ကြိယာပုံစံ “ဧပီစကက်တိုမိုင်း” (episkeptomai) တို့သည် ဘုရားသခင်၏လုပ်ဆောင်မှုကို အပြုသဘောဆောင်သည်ဖြစ်စေ၊ အပျက်သဘောဆောင်သည်ဖြစ်စေ ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၁:၆၈၊၇၈၊ ကမ္ဘာဦး ၅၀:၂၄–၂၅၊ ထွက်မြောက်ရာ ၃:၁၆၊ ၃၂:၃၄၊ ၁ရာ ၂:၂၁၊ ဆာလံ ၅၈:၆၊ ဟေရှာယ ၁၀:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤနေရာ၌မူ ယေရုရှလင်သည် ခရစ်တော်အထဲတော်၌ ဘုရားသခင်၏ကရုဏာတော်ဖြင့် လာရောက်ခြင်းကို မသိကြခြင်း (လုကာ ၁:၆၈၊၇၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်ကို ပယ်ရှားခြင်းကြောင့် ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်း မကြာမီ ရောက်လာမည်ကို မသိကြခြင်းဟု ဆိုလိုနိုင်သည်။ အကြောင်းအရာအရ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏လူမျိုးထံ တရားစီရင်ရန် လာရောက်သည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သည်။ ပရောဖက်များသည် ယေရုရှလင်အတွက် ခမ်းနားသောဖြစ်နိုင်ခြေများကို ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း၊ မယ်ရှိယကို ပယ်ရှားခြင်းနှင့်အတူ ထိုမျှော်လင့်ချက်များ ပျက်ပြားသွားပြီး မြို့နှင့်ဗိမာန်တော်သည် ဖျက်ဆီးခံရမည်ဖြစ်သည်။

The second reason for Jesus’s sadness was that Jerusalem did not recognize the time of God’s coming to them in mercy or judgment. This Greek word episkopē, and its verbal form episkeptomai, can refer to God’s activity both positively and negatively (e.g., Luke 1:68, 78; Gen. 50:24–25; Ex. 3:16; 32:34; 1 Sam. 2:21; Ps. 58:6; Is. 10:3, LXX). Here it could mean either the fact that Jerusalem had not recognized God’s gracious visitation of mercy in Christ (cf. Luke 1:68, 78) or that they did not recognize God’s impending judgment because of their rejection of Him. The context suggests that the idea is of God coming to His people in judgment. The prophets had portrayed glorious possibilities for Jerusalem, but these hopes would be dashed with the rejection of the Messiah and the razing of the city and temple.

⁴⁵ ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်တော်မူပြီးလျှင်၊ ဗိမာန်တော်၌ ရောင်းဝယ်သောသူတို့ကို နှင်ထုတ်လျက်၊
⁴⁶ ငါ့အိမ်သည် ဆုတောင်းရာအိမ်ဖြစ်၏ဟု ကျမ်းစာ၌ လာသော်လည်း၊ သင်တို့သည် ထိုအိမ်ကို ထားပြ တွင်းဖြစ်စေကြပြီတကားဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴⁷ ကိုယ်တော်သည် နေ့တိုင်းဗိမာန်တော်၌ ဆုံးမဩဝါဒပေးတော်မူ၏။ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊ ကျမ်းပြု ဆရာ၊ လူတို့တွင် အကြီးအကဲဖြစ်သောသူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို သတ်ခြင်းငှါ ရှာကြသော်လည်း၊
⁴⁸ လူအပေါင်းတို့သည် ဒေသနာတော်ကို စေ့စေ့နားထောင်သောကြောင့် သတ်နိုင်သောအခွင့်ကို မတွေ့ မရကြ။

၁၉:၄၅–၄၈။ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ကို သန့်ရှင်းစေတော်မူသည်။ သင်္ကေတဆန်သော ငိုကြွေးခြင်းကို လိုက်၍ လုကာတွင် နောက်ထပ်သင်္ကေတလုပ်ရပ်တစ်ခု ချက်ချင်းပါဝင်လာသည်။ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်တော်မူပြီး ရောင်းသူဝယ်သူများကို နှင်ထုတ်တော်မူသည် (လုကာ ၁၉:၄၅၊ မာကု ၁၁:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ရာတွင် သုံးသောစကားလုံးတူကို ဤနေရာ၌လည်း သုံးထားသည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၉:၄၀၊၄၉၊ ၁၁:၁၄–၁၅၊ ၁၃:၃၂)။ အပြစ်ကင်းသော တိရစ္ဆာန်များနှင့် ငှက်များ၊ ယဇ်ပူဇော်ရန် စပျစ်ရည်၊ သံလွင်ဆီ၊ ဂျုံမှုန့်စသည်တို့ကို အဆင်ပြေစွာ ဝယ်ယူနိုင်ရန် ရည်ရွယ်၍ အထူးသဖြင့် ဝေးကွာရာမှ လာရောက်သော ဂျူးခရီးသွားများအတွက် စီစဉ်ပေးထားသည်။ ဗိမာန်တော်ဧရိယာတွင် နယ်နမိတ်ရှင်းလင်းစွာ ခွဲထားသော နေရာများရှိပြီး အကြီးဆုံးမှာ တပါးအမျိုးသားများ ဝတ်ပြုနိုင်သည့် တပါးအမျိုးသားခန်းမဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၌ပင် ဤကုန်သွယ်မှုများ ဆောင်ရွက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ လုကာ၏ဖော်ပြချက်သည် အတိုဆုံးဖြစ်ပြီး ဗိမာန်တော်၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဆုတောင်းရာနေရာ၊ သွန်သင်ရာနေရာဖြစ်ကြောင်း (၁၉:၄၆–၄၇) အာရုံစိုက်ထားသည်။ ယေရှု၏လုပ်ရပ်သည် ရည်ရွယ်ချက်နှစ်ခုကို ပြီးစီးစေသည်- ဗိမာန်တော်ကို မူလရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သော ဆုတောင်းရာအိမ်တော်အဖြစ် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း (အပိုဒ် ၄၆၊ ဟေရှာယ ၅၆:၇၊ ယေရမိ ၇:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် ဗိမာန်တော်အပေါ် ကိုယ်တော်၏အာဏာကို ပြသခြင်း (မကြာမီ မေးခွန်းထုတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်)။ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ ကျမ်းပြုဆရာများ၊ လူကြီးများသည် ယေရှုကို အသေသတ်ရန် ကြံစည်နေသော်လည်း (လုကာ ၉:၂၂၊ ၂၀:၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ လူထုအားလုံးသည် ကိုယ်တော်မိန့်ဆိုတော်မူသမျှကို နားထောင်ရန် တပ်မက်စွာ ချိတ်ဆွဲထားကြသဖြင့် (၁၉:၄၈) ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်၌ နေ့စဉ်သွန်သင်နေဆဲဖြစ်သည်။

19:45–48. Jesus Cleanses the Temple. The symbolic weeping is followed immediately in Luke by another symbolic action. Jesus went to the temple (cf. Mal. 3:1) and proceeded to drive out the buyers and sellers (Luke 19:45; cf. Mark 11:15). The same word is used for driving out demons (e.g., Luke 9:40, 49; 11:14–15; 13:32). Animals certified to be without blemish and birds, along with other goods for sacrifice (e.g., wine, oil, flour), were made available for convenient purchase, especially for Jewish pilgrims coming from long distances. The temple complex had several well-defined areas, the largest of which was the court of the Gentiles, where all this commerce was taking place. It was also the place where non-Jews could assemble for worship. Luke’s account is the most concise, focusing on the purpose of the temple as a place for prayer and teaching (19:46–47). Jesus’s act accomplished two purposes: it restored the temple to its original purpose, as a house of prayer (v. 46; Is. 56:7; cf. Jer. 7:11), and it demonstrated His authority over the temple, which would soon be questioned. Despite the religious leaders conspiring to put Him to death (cf. Luke 9:22; 20:1), they could not prevent Jesus from teaching daily in the temple because all the people were captivated by what they heard (19:48)—literally “were hanging on to what they were hearing from Him.”1 ယေရှုသည် ယေရိခေါမြို့သို့ ဝင်၍ ရှောက်သွားတော်မူ၏။

² ထိုအခါ ဇက္ခဲအမည်ရှိသော အခွန်ခေါင်းတယောက်ရှိ၏။ ထိုသူသည် ငွေရတတ်သောသူဖြစ်၏။
³ ယေရှုသည် အဘယ်သို့သောသူဖြစ်သည်ကို ထိုသူသည် ကြည့်လို၍၊ လူအစုအဝေးများသောကြောင့်၊ မိမိရပ်လည်း နိမ့်သည်ဖြစ်၍ မမြင်နိုင်။
⁴ ထို့ကြောင့် ကြွတော်မူမည့်လမ်းတွင် ရှေ့သို့ပြေး၍ ကိုယ်တော်ကို မြင်အံ့သောငှါ သဖန်းပင်တပင်ကို တက်လေ၏။
⁵ ထိုအရပ်သို့ ယေရှုသည် ရောက်တော်မူသောအခါ မျှော်ကြည့်၍ ထိုသူကို မြင်တော်မူလျှင်၊
⁶ ဇက္ခဲ၊ မြန်မြန်ဆင်းလော့။ သင်၏အိမ်၌ ယနေ့ငါတည်းနေမည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဇက္ခဲသည် အလျင် အမြန်ဆင်း၍ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် ကိုယ်တော်ကို မိမိအိမ်၌ ဧည့်ခံလေ၏။
⁷ ထိုအကြောင်း။ကို လူအပေါင်းတို့သည်မြင်လျှင်၊ ဆိုးသောလူ၏ အိမ်သို့ဝင်၍ လုပ်ကျွေးခြင်းကို ခံတော်မူပါသည်တကားဟု ကဲ့ရဲ့အပြစ်တင်ကြ၏။
⁸ ဇက္ခဲသည်လည်း ရပ်နေ၍၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်၏ ဥစ္စာတဝက်ကို ဆင်းရဲသောသူတို့အား ပေးပါ၏။ တစုံ တယောက်သောသူ၏ဥစ္စာအနည်းငယ်ကို အကျွန်ုပ်ယူမိလျှင်၊ လေးဆပြန်၍ပေးပါ၏ဟု သခင်ဘုရားကို လျှောက်ဆို၏။
⁹ ယေရှုကလည်း၊ ဤသူသည် အာဗြဟံ၏သားဖြစ်သည်နှင့်အလျောက်၊ ယနေ့ပင် ကယ်တင်တော်မူခြင်း ကျေးဇူးသည် ဤအိမ်အပေါ်မှာ သက်ရောက်လေ၏။
¹⁰ လူသားသည် ပျောက်သောသူတို့ကိုရှာ၍ ကယ်တင်အံ့သောငှါ ကြွလာသတည်းဟု ဇက္ခဲကို မိန့်တော် မူ၏။

၁၉:၁-၁၀။ ယေရှုသည် ဇက္ခဲယု၏အိမ်သို့ ကြွတော်မူသည်။ ယေရုရှလင်သို့ ခရီးနောက်ဆုံးအပိုင်းဖြစ်သော ယေရိခေါမြို့မှ ဖြတ်သွားစဉ် ဇက္ခဲယုအမည်ရှိ ချမ်းသာသူတစ်ဦးသည် ယေရှုကို မြင်လိုစိတ်ပြင်းပြသည်။ အခွန်ခံချုပ်ဖြစ်သောကြောင့် (အပိုဒ် ၂) ဧရိယာကျယ်ပြန့်ကို ကြီးကြပ်ပြီး လက်အောက်ငယ်သားများရှိသည်။ ရောမအတွက် အခွန်ကောက်ခြင်းသည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အမြတ်အစွန်းများသော်လည်း ယေရိခေါသည် အထူးချမ်းသာသည်။ မြေဩဇာကောင်းပြီး ဟေရဒ်နန်းတော်တစ်ခုလည်း နီးကပ်စွာရှိသည်။ ပဲရိယဒေသနှင့် ကပ်လျက်ဖြစ်သောကြောင့် ယေရုရှလင်သို့ သွားလာသော ကုန်သွယ်လမ်းတွင် အခွန်ကောက်ခံရသည်။ ထို့ကြောင့် ဇက္ခဲယုသည် အလွန်ချမ်းသာသူဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် လုကာရှိ အထက်ချမ်းသာသူဇာတ်လမ်းများ (၁၂:၁၆-၂၁၊ ၁၆:၁၉-၂၄၊ ၁၈:၁၈-၂၇) နှင့်မတူဘဲ ဤနောက်ဆုံးဇာတ်လမ်းသည် အပြုသဘောဆောင်သည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်က အခွန်ခံများကို ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း (၃:၁၂-၁၃) စိတ်နှလုံးထိခိုက်ပြီး မှားယွင်းမှုများအတွက် ပြန်ဆပ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။ အရပ်ပု၍ (ခြောက်ပေထက်နည်းသည်၊ အပေ ၁.၅ မီတာခန့်) လူအုပ်ကို မကြည့်နိုင်သလို သူ့ကို နေရာပေးလိုသူ မရှိသောကြောင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို စွန့်လွှတ်ကာ လူအုပ်ရှေ့တွင် သဖန်းပင်တွင် တက်သည် (အခန်းငယ် ၄)။ ပါလက်စတိုင်းသဖန်းပင်သည် တက်လွယ်ပြီး လမ်းဘေးတွင် များသည်။

19:1–10. Jesus Comes to Zacchaeus’s House. As Jesus passed through Jericho on the final leg of His journey to Jerusalem, a rich man named Zacchaeus was determined to see Him. As a chief tax collector (v. 2), he probably had jurisdiction over a wide area with subordinates working under him. Collecting taxes for Rome could be quite lucrative anywhere, but Jericho was particularly attractive: being situated in a highly fertile area made it among the wealthiest cities of Israel; one of Herod’s palaces was nearby; bordering Perea also meant that customs duties were collected along the trade route to and from Jerusalem. Thus Zacchaeus was a wealthy person. However, unlike the preceding rich man stories in Luke (12:16–21; 16:19–24; 18:18–27), this final one is positive. Zacchaeus, impressed with John the Baptist’s instructions (3:12–13), was convicted of his wrong and was determined to see Jesus and begin making restitution for the wrong. Because he was short (probably less than five feet [1.5 m] tall) and could not see over the crowd (Luke 19:3), nor was anyone inclined to make room for someone like him, he abandoned decorum and climbed into a sycamore or fig tree ahead of the procession in order to see Jesus (v. 4). The Palestinian sycamore is easy to climb and often found by the roadside.

 

ယေရှုသည် ဇက္ခဲယုကို အမြန်ဆင်းလာရန် အမိန့်ပေးတော်မူသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏အိမ်တွင် တည်းခိုရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၅)။ “ရမည်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံး (dei) သည် မဿီယအမှုတော်ကို ပြည့်စုံစေရန် ဘုရားသခင်၏ မဖြစ်မနေ လိုအပ်ချက်ကို ဖော်ပြသည် (လုကာ ၂:၄၁-၅၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဇက္ခဲယုသည် ချက်ချင်းနာခံပြီး ဝမ်းမြောက်စွာ ယေရှုကို ဧည့်ခံသည် (၁၉:၆)။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လူအုပ်ကြီးသည် ငြူစူစွာ ညည်းတွားကြသည်။ ဤနေရာတွင် သုံးထားသော ဂရိစကားလုံး (diagongyzō) သည် ယေရှု၏အမှုတော်ကို ဆန့်ကျင်သူများ၏ ငြူစူညည်းတွားခြင်းကို ဆိုလိုသည် (လုကာ ၅:၃၀၊ ၁၅:၂၊ ယောဟန် ၆:၄၁၊ ၄၃၊ ၆၁)။ သူ၏အလုပ်အကိုင်ကြောင့် ဇက္ခဲယုကို အပြစ်ရှိသူဟု လူများစွာက ရှုမြင်ကြပြီး လေးစားဖွယ်ဆရာတစ်ဦးသည် ထိုသူနှင့် အတူစားသောက်သင့်သူ မဟုတ်ပါ (လုကာ ၅:၃၀ ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူ၏အိမ်တွင် တည်းခိုခြင်းသည် အံ့သြဖွယ်ဖြစ်သည် (၁၉:၅၊ ၇)။

Jesus commanded Zacchaeus to hurry down from the tree because He had to (“must”) stay at his house (v. 5). The word translated “must” (dei) indicates that Jesus’s visit was a divine necessity in fulfillment of His messianic mission (see commentary on Luke 2:41–52). Zacchaeus instantly obeyed the command and received Jesus with joy (19:6). By contrast, all the people muttered complaints about this. The Greek word used here (diagongyzō) means to “grumble” or “murmur” and is used of those opposing Jesus’s ministry (Luke 5:30; 15:2; John 6:41, 43, 61). Due to his occupation, many saw Zacchaeus as a sinner (Luke 19:7) and certainly not someone a respectable teacher would eat with (see 5:30). So for Jesus to stay overnight as a guest in his house (19:5, 7) was shocking indeed.

 

ဇက္ခဲယုသည် သူ၏ဘဝပြောင်းလဲမှုကို အများရှေ့တွင် ကြေညာသည်။ ဤသည်မှာ နောင်တရခြင်းနှင့် ယေရှုလက်ခံခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်ခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၈)။ ဇက္ခဲယုသည် သူ၏စည်းစိမ်တဝက်ကို ဆင်းရဲသားများကို လှူဒါန်းသည်။ ဤသည်မှာ အပျော်ကြီးဆုံး ယုဒလူမျိုးပေးနိုင်သည်ထက် နှစ်ဆထက်မကဖြစ်သည်။ ပြန်ဆပ်ရန်အတွက် ပညတ်တော်အရ အဓိကပမာဏပေါ် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း ထပ်ပေးရသည် (ဝတ်ပြုရာဇဝင် ၆:၁-၅၊ တောလည်ရာ ၅:၇)။ တိရစ္ဆာန်ခိုးယူလျှင် လေးငါးဆ ပြန်ဆပ်ရသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၂:၁၊ ၂ဓမ္မရာဇဝင် ၁၂:၆)။ ဇက္ခဲယုသည် ပိုမိုပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ယေရှုကို တွေ့ဆုံခြင်းကြောင့် စစ်မှန်သော ပြောင်းလဲမှုကို ပြသသည်။ ပရိသတ်များကို သူသည် အာဗြဟံ၏သားတော်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးရန် လိုအပ်သည် (လုကာ ၁၉:၉)။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် အာဗြဟံ၏သားတော်ဖြစ်သည် (ဂလာတိ ၃:၇)။ ယေရှု၏ရှာဖွေကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်ကို ဤတွင် သရုပ်ဖော်ထားသည် (လုကာ ၁၉:၁၀၊ ယေဇကျေလ ၃၄:၁-၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Zacchaeus publicly announced his changed course, reflecting repentance and deep gratitude to Jesus for accepting him (v. 8). Zacchaeus gave fully half of his net worth as charity, which was more than double the amount that even the most pious Jew would give; for restitution, the law required repayment with an additional 20 percent (Lev. 6:1–5; Num. 5:7) and four or five times for stealing an animal (Ex. 22:1; 2 Sam. 12:6). Zacchaeus choose the more severe penalty, which shows his genuine change as a result of meeting Jesus. Onlookers needed reminding that he was a son of Abraham (Luke 19:9); from this point he was so based on faith (Gal. 3:7). Jesus’s mission to seek and to save the lost (Luke 19:10; cf. Ezek. 34:1–12) is illustrated frequently in His reaching out to sinners and healing the helpless and hopelessly ill.

 ¹¹ ထိုအခါ ယေရုရှလင်မြို့အနီးသို့ ရောက်တော်မူ၍၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် ချက်ခြင်း ပေါ်ထွန်းမည်ဟု လူများထင်မှတ်သောကြောင့်၊ ပရိတ်သတ်အလယ်၌ မိန့်တော်မူသော ဥပမာကား၊
¹² အမတ်တယောက်သည် မင်းကြီးအရာကို ခံလို၍ မိမိပြည်သို့ ပြန်လာမည်ဟု အကြံရှိလျက် ဝေးသော ပြည်သို့သွား၏။
¹³ မသွားမှီ မိမိငယ်သားတကျိပ်ကိုခေါ်၍၊ ငွေတပိဿာစီအပ်ပေးလျက် ငါပြန်၍ မလာမှီတိုင်အောင် ကုန်သွယ်ခြင်းအမှုကို ပြုကြလော့ဟု မှာထားလေ၏။
¹⁴ ပြည်သားအချို့သည် ထိုအမတ်ကို မနာလို၍၊ ထိုသူ၏ အအုပ်အချုပ်ကို ငါတို့မခံလိုပါဟု တမန်ကို သူ့နောက်သို့ စေလွှတ်ကြ၏။
¹⁵ ထိုအမတ်သည် မင်းကြီးအရာကိုခံ၍ ပြန်လာတော်မူသောအခါ၊ ငွေခံသော ငယ်သားတို့သည် အသီး အသီးအဘယ်မျှလောက် အမြတ်ရသည်ကို သိခြင်းငှါ သူတို့ကိုခေါ်ချေဟု အမိန့်တော်ရှိ၏။
¹⁶ ပဌမသူသည် လာ၍၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်ပေးသော ငွေတပိဿာအားဖြင့် အခွက်တဆယ် အမြတ်ရပါ ပြီဟု လျှောက်လျှင်၊
¹⁷ သခင်က၊ သာဓု၊ ငယ်သားကောင်း၊ သင်သည် အမှုငယ်၌ သစ္စာစောင့်လေပြီ။ မြို့ဆယ်မြို့ကို အုပ်စိုး လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹⁸ ဒုတိယသူသည် လာ၍၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်ပေးသော ငွေတပိဿာအားဖြင့် ငါးပိဿာအမြတ်ရပါပြီဟု လျှောက်လျှင်၊
¹⁹ သခင်က၊ သင်သည် မြို့ငါးမြို့ကိုအုပ်စိုးလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁰ အခြားသော သူသည်လာ၍၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်သည် ပဝါ၌ထုပ်ထားသော ကိုယ်တော်၏ ငွေတပိဿာ ရှိပါ၏။ ကိုယ်တော်သည် ခဲယဉ်းသောသူဖြစ်သည်နှင့်၊
²¹ ကိုယ်မသိုမထားသော ဥစ္စာကိုသိမ်းယူ၍၊ ကိုယ်မစိုက်မပျိုးသော လယ်၌ရိတ်တတ်သည်ကို အကျွန်ုပ် ထောက်၍ ကိုယ်တော်ကို ကြောက်ပါသည်ဟု လျှောက်လျှင်၊
²² သခင်က၊ ဆိုးညစ်သောငယ်သား၊ သင်၏ စကားကိုသာလိုက်၍ သင်၏အမှုကို ငါစီရင်မည်။ ငါသည် ခဲယဉ်းသောသူဖြစ်လျက် ကိုယ်မသိုမထားသောဥစ္စာကို သိမ်းယူ၍၊ ကိုယ်မစိုက်ပျိုးသော လယ်၌ရိတ်သည်ကို သင်သိသည်မှန်လျှင်၊
²³ ငါ့ငွေကို ပွဲစားလက်သို့ အဘယ်ကြောင့်မအပ်သနည်း။ ထိုသို့အပ်လျှင် ငါပြန်လာသောအခါ ငွေရင်း နှင့် အဘိုးကို ရနိုင်သည်ဟု မိန့်တော်မူပြီးသော်၊
²⁴ အခြွေအရံတို့အား၊ ငွေတပိဿာကို သူ့လက်မှ နှုတ်ကြ။ အခွက်တဆယ်ရှိသောသူအား ပေးကြဟု မိန့် တော်မူ၏။
²⁵ အခြွေအရံတို့ကလည်း၊ သခင်၊ ထိုသူ၌ အခွက်တဆယ်ရှိပါ၏ဟု လျှောက်ကြလျှင်၊
²⁶ ငါဆိုသည်ကား၊ အကြင်သူသည်ရတတ်၏။ ထိုသူအား ပေးဦးမည်။ အကြင်သူသည် ဆင်းရဲ၏။ ထိုသူ ၌ရှိသမျှကိုပင် နှုတ်လိမ့်မည်။
²⁷ ထိုမှတပါး ငါ၏အအုပ်အချုပ်ကို မခံလိုသော ငါ့ရန်သူတို့ကို ခေါ်ခဲ့ကြ။ ငါ့ရှေ့မှာ သတ်ကြဟု စီရင် တော်မူသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၁၁-၂၇။ မိနာဥပမာ။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်အနီးရောက်ပြီး “ကယ်တင်ခြင်း” ရောက်ပြီဟု ကြေညာပြီးနောက် ဘုရားနိုင်ငံတော်သည် ချက်ချင်းရောက်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာသည် (အခန်းငယ် ၁၁)။ ယုဒလူများစွာ၏ အတွေးတွင် ထိုအရာနှစ်ခုသည် တူညီသည်။ နိုင်ငံတော်သည် အချို့အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ရှိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း မမြင်နိုင်ဟုလည်း ယေရှုညွှန်ပြခဲ့သည် (လုကာ ၁၇:၂၁ ကြည့်ပါ)။ ဘုရားနိုင်ငံတော်ကို ယေရုရှလင်သို့ သူကိုယ်တိုင်ရောက်လာခြင်းနှင့် ခွဲခြားရန်အတွက် ယေရှုသည် လူတို့၏ပိုက်ဆံငွေဥပမာနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ကွဲပြားချက်များစွာရှိသော ဥပမာတစ်ခုကို ပြောပြတော်မူသည်။ ကွဲပြားချက်အချို့မှာ ကျွန်သုံးယောက်အစား ဆယ်ယောက်၊ လူတိုင်းကို စွမ်းရည်အလိုက် မပေးဘဲ တူညီစွာပေးခြင်း (မဿဲ ၂၅:၁၅)၊ ပေးသောပမာဏမှာ တစ်လန်၏ ဆယ့်ခြောက်တစ်ခုဖြစ်သော မိနာတစ်ပါးသာဖြစ်ပြီး ရက်ပေါင်းတစ်ရာခန့် လုပ်အားခနှုန်းဖြစ်သည်။ နောက်ထပ်အရေးကြီးသော ကွဲပြားချက်များလည်း ရှိသေးသည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းဥပမာများတွင် အချို့အစိတ်အပိုင်းများကို အဓိပ္ပာယ်မရေရာအောင် တမင်ထားသည်ကို  ရှိသည်။ ဥပမာ၊ ကျွန်များက သခင်ကို “သခင်” (kyrios) ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ဤသည်ကို ရိုးရိုးလေးစားမှုအနေဖြင့် “သခင်” ဟု ယူဆနိုင်သော်လည်း ယေရှုကို သခင်နှင့် လာမည့်ဘုရင်အဖြစ် ယုံကြည်ခြင်းကို အားဖြည့်ရန်နှင့် ရောမဧကရာဇ်ကို ပုန်ကန်မှုဟု စွပ်စွဲခံရမCole ကို ရှောင်ရှားရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

19:11–27. Parable of the Minas. Now that Jesus was near Jerusalem and had proclaimed the arrival of “salvation” (19:9), expectations began to soar that the kingdom of God would be ushered in parachrēma—“immediately” or “at once” (v. 11). In the minds of many Jews these were equivalent ideas. While the kingdom was present already in some sense, Jesus had also indicated that it was not visible (see 17:21). In order to distinguish God’s reign from His own imminent arrival to Jerusalem, Jesus told a parable similar to the parable of the talents but with too many differences for them to have arisen from a single story. Some of these differences include ten servants instead of three; everyone starting with the same amount rather than each servant being given talents according to his ability (Matt. 25:15); the amount given being far less, one mina, worth just one sixtieth of a talent—about a hundred days’ wages. Even more significant differences will be noted shortly. It should also be kept in mind that, as with many Gospel parables, some elements appear deliberately ambiguous. For example, the servants address their master as “Lord” (kyrios). This may be taken simply as a title of respect (“master”) but may also be designed to reinforce the disciples’ faith in Jesus as Lord and coming King while avoiding any overt claim to kingship that would enable His enemies to accuse Him of treason against Rome.

 

လူတို့၏ပိုက်ဆံငွေဥပမာနှင့်မတူဘဲ ဤနေရာတွင် မင်းသားတစ်ပါးသည် ဘုရင်ဖြစ်ရန် ခရီးထွက်ပြီး နောက်မှ ပြန်လာသည် (လုကာ ၁၉:၁၂)။ ဤသည်မှာ နိုင်ငံတော်သည် လူများစွာ မျှော်လင့်သလို ချက်ချင်းမတည်ထောင်ကြောင်း ပြသသည် (အခန်းငယ် ၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူများသည် ထိုမင်းသားကို မုန်းတီးပြီး သူ၏အာဏာကို ငြင်းပယ်ကြောင်း ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ပင့်သည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူရင်ဆိုင်ရတော့မည့် ငြင်းပယ်ခြင်းကို တပည့်တော်များကို ပြင်ဆင်စေတော်မူသည်။ သို့သော် မင်းသားသည် ဘုရင်အဖြစ် အာဏာအပြည့်နှင့် ပြန်လာသည်။

Unlike the parable of the talents, here a nobleman goes to be inaugurated as king and afterward return (Luke 19:12), showing that the kingdom would not be established as soon as many were hoping (cf. v. 11). The people hate the nobleman and even send a delegation to announce their rejection of his authority over them (v. 14). Thus, Jesus seeks to prepare His disciples for the rejection that He will soon face. But the nobleman returns as king with full authority.

 

ရောမဥပဒေအရ အခြားသူတစ်ဦးကိုယ်စား တရားဝင်လုပ်ဆောင်ရန် သင့်လျော်သော စာရွက်စာတမ်းများ လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တိုင်းကို ယုံကြည်ထိုက်သူဟု ယူဆခဲ့ရပြီး စစ်ဆေးခံရသော ပထမနှစ်ယောက်သည် ယုံကြည်ထိုက်သူများဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိနာအမြတ်အလိုက် မြို့ဆယ်မြို့နှင့် ငါးမြို့ကို အုပ်ချုပ်ခွင့်ရရှိသည် (လုကာ ၁၉:၁၇၊ ၁၉)။ ဤနှင့် အခြားကျမ်းချက်များ (ဥပမာ၊ မဿဲ ၁၉:၂၈၊ ၂ကိုရိန်သု ၅:၁၀) အရ ဘုရားနိုင်ငံတော်တွင် ဆုလာဘ်ကွဲပြားမှု ရှိကြောင်း အကြံပြုသော်လည်း ဖော်ပြမထားသောအရာကို ခန့်မှန်းရန် ရှောင်ရှားသင့်သည်။ စိတ်ဝင်စားဖွယ်မှာ ကောင်းသောကျွန်များသည် သူတို့၏အမြတ်သည် သခင်ပေးခဲ့သောအရာကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၉:၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

According to Roman law, appropriate documentation was required to act legally on behalf of another; therefore each servant must have been deemed trustworthy (cf. 1 Cor. 4:2), and the first two who were examined proved to be and were given authority over ten and five cities respectively, in accordance with the number of minas they had earned (Luke 19:17, 19). While this and other passages (e.g., Matt. 19:28; 2 Cor. 5:10) suggest differing rewards in God’s kingdom, we should avoid speculating about what has not been revealed. Interestingly, the good servants (Luke 19:17) recognized that their gain was possible only because of what their master had initially given them (cf. 1 Chr. 29:14).

 

ယေရှုသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာ၏ အန္တရာယ်ကို အထက်တွင် ပြောပြခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ကြီးစွာသောရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြင့် စည်းစိမ်စုဆောင်းရန် မတိုက်တွန်းပါ။ မိနာတိုးပွားခြင်းသည် လူများ၏လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်း၊ ယုံကြည်မှုရရှိအောင်လုပ်ခြင်း၊ ယေရှုကို လိုက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းကြောင့် ခရစ်တော်၏နောက်လိုက်များ တိုးပွားလာခြင်းကို သရုပ်ဖော်သည်။ ကောင်းကင်ဘဏ်တွင် အချိန်နှင့် အင်အားကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းသည် တစ်ခုတည်းသော တည်မြဲသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြစ်သည် (လုကာ ၁၂:၃၃-၃၄)။ နောက်ဆုံးကာလ ဘဏ္ဍာရေးပျက်စီးခြင်းမှ လုံခြုံပြီး ဘုရားနိုင်ငံတော်အစား မိမိနိုင်ငံကို တည်ထောင်သူများ ပျက်စီးကြမည် (ယာကုပ် ၅:၁-၆၊ ဗျာဒိတ် ၁၈:၁၁-၁၃)။

From what Jesus has already said about the dangers of wealth, He was not encouraging His followers to amass riches by making great investments. Multiplication of the mina illustrates how ministering to people’s needs, winning their confidence, and inviting them to follow Jesus results in the multiplication of Christ’s followers. Investing one’s time and energy in the bank of heaven will prove to be the only lasting investment (Luke 12:33–34), secure from the end-time financial ruin that strikes all who have chosen to advance their own “kingdoms” rather than God’s kingdom (James 5:1–6; Rev. 18:11–13).

 

ကျွန်ဆယ်ယောက်လုံး၏ အစီရင်ခံစာကို မကြားရသော်လည်း ဆုလာဘ်ပုံစံသည် ရှင်းလင်းသည်။ တစ်ယောက်သာ မိနာကို အကျိုးမဖြစ်ထွန်းအောင် မသုံးဘဲ ပုဝါထဲတွင် ထည့်ထားခဲ့သည် (လုကာ ၁၉:၂၀၊ မဿဲ ၂၅:၂၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်ကို ငွေထားရန် အလွန်မတာဝန်ယူမှုမရှိသော နေရာဟု အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ သူသည် သခင်မျှော်လင့်ချက်ကို သိသောကြောင့် အနည်းဆုံး ဘဏ်တွင်ထားပြီး အတိုးနှင့် ပြန်ရမည်ဖြစ်သည် (လုကာ ၁၉:၂၃)။

Although we do not hear reports from all ten servants, the pattern of reward is clear. One servant appears who not only failed to use his master’s mina profitably but kept it hidden in a cloth (Luke 19:20; cf. Matt. 25:25). This was recognized as a highly irresponsible and insecure place to keep money. That this judgment is just is shown by the fact that, since he knew what his master expected, at a minimum he should have deposited the mina safely in the bank so that it could be returned with interest (Luke 19:23).

 

ထိုကျွန်၏ သခင်သည် မတင်သောအရာကို နုတ်ယူသည်ဟု စွပ်စွဲခြင်းသည် လုံးဝမမှန်ပါ။ ကောင်းစွာရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသော ငွေသည် အလုပ်အကိုင်ဖန်တီးပေးသည်ကို သတိမမူခဲ့ပါ။ အနီးနားရှိသူများသည် မိနာကို ဆယ်မိနာရှိသူထံ ပေးရန် မတရားဟု ထင်မိကောင်းထင်မိနိုင်သည် (အပိုဒ် ၂၄-၂၅)။ သို့သော် အကျိုးအမြတ်အကောင်းဆုံးအသုံးချသူထံ ပိုမိုအပ်နှံခြင်းသည် ဘဏ္ဍာရေးအရ ကောင်းမွန်သည်။ ဥပမာသည် နှစ်ဖွဲ့၏ တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (ယောဟန် ၅:၂၄၊ ၂၈-၂၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) — ဘုရားနိုင်ငံတော်အတွက် အကျိုးရှိစွာ အသက်ရှင်သူများသည် ပိုမိုရရှိမည် (ထာဝရအသက်)၊ သခင်၏အမှုတော် သို့မဟုတ် အုပ်စိုးမှုကို ငြင်းပယ်သူများသည် အသေခံရမည် — သူတို့ပိုင်ဆိုင်သမျှ ဆုံးရှုံးရမည် (လုကာ ၁၉:၂၆-၂၇)။

The servant’s accusation that his master collected what he did not deposit, while patently false, overlooks the fact that money well invested creates employment. Likewise, those standing nearby apparently did not consider the master fair in commanding them to take the mina away from the wicked servant and give it to the one with ten minas (vv. 24–25). But it makes good financial sense to entrust more to the one who used means the most wisely. The parable concludes with the judgment of two groups (cf. John 5:24, 28–29): those who used their lives profitably for God’s kingdom and will be given more (i.e., eternal life), and those who refused the master’s service or reign and will receive death—that is, even what they had was taken away (Luke 19:26–27).

 

၁၉:၂၈–၂၁:၃၈

 ယေရှုရဲ့ ယေရုရှလင်မြို့ဆိုင်ရာ အစေခံခရီး

 ယေရှုသည် တိုင်းပြည်အနှံ့ လှည့်လည်သွားရင်း တပည့်တော်များကို လေ့ကျင့်ပြင်ဆင်ပေးခြင်း၊ ရှေ့တော်ဆောင်ခုတ်ယောက်တို့ကို စေလွှတ်ခြင်း၊ လူထုကို သွန်သင်ခြင်းများဖြင့် မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်မြို့၌ လူ့အာဏာကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည် (၁၉:၂၈–၂၀:၁၉)၊ အာဏာပိုင်များက မေးခွန်းထုတ်ခံရသည် (၂၀:၂၀–၃၈)၊ နောက်ဆုံးတွင် လူထုကို စိန်ခေါ်ခဲ့သည် (၂၀:၃၉–၂၁:၃၈)။

19:28–21:38

JESUS’S JERUSALEM MINISTRY

Expectations had been building as Jesus traveled far and wide through the countryside equipping disciples, sending out the seventy, and teaching the people. In Jerusalem He confronted human authority (19:28–20:19), He was questioned by the authorities (20:20–38), and He finally challenged the people (20:39–21:38).

 

 

²⁸ ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးမှ၊ တပည့်တော်တို့ ရှေ့၌ ကြွ၍ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ခရီးသွားတော်မူ၏။
²⁹ သံလွင်အမည်ရှိသော တောင်ခြေရင်း၌ ဗက်ဖာဂေရွာနှင့် ဗေသနိရွာအနီးသို့ ရောက်တော်မူ သော အခါ၊ တပည့်တော်နှစ်ယောက်တို့ကို စေလွှတ်၍၊
³⁰ သင်တို့ရှေ့၌ရှိသောရွာသို့သွားကြ။ ထိုရွာသို့ ရောက်လျှင် အဘယ်သူမျှ မစီးဘူးသောမြည်းကလည်း ချည်နှောင်လျက်ရှိသည်ကို သင်တို့သည် တွေ့လိမ့်မည်။ မြည်းကြိုးကိုဖြည်၍ ဆောင်ခဲ့ကြ။
³¹ သူတပါးက အဘယ်ကြောင့် မြည်းကြိုးကို ဖြည်သနည်းဟု သင်တို့ကိုဆိုလျှင်၊ သခင်အလိုရှိသည်ဟု ပြန်ပြောကြလော့ဟု မှာထားတော်မူ၏။
³² ထိုသို့ စေလွှတ်သောသူတို့သည် သွား၍ စကားတော်အတိုင်း တွေ့ကြ၏။
³³ မြည်းကြိုးကို ဖြည်စဉ်တွင် မြည်းရှင်တို့က၊ အဘယ်ကြောင့် မြည်းကြိုးကို ဖြည်သနည်းဟုဆိုလျှင်၊
³⁴ သခင်အလိုရှိသည်ဟု ပြန်ပြောကြ၏။ ယေရှုထံတော်သို့ မြည်းကလေးကို ဆောင်ခဲ့၍၊
³⁵ မြည်းကျောပေါ်မှာ မိမိတို့ အဝတ်ကို တင်ပြီးလျှင် ကိုယ်တော်ကို စီးစေကြ၏။
³⁶ ခရီးသွားတော်မူစဉ်တွင် လူများတို့သည် မိမိတို့ အဝတ်ကို လမ်း၌ ခင်းကြ၏။
³⁷ သံလွင်တောင်ပေါ်က ဆင်းရာအရပ်သို့ ရောက်တော်မူသောအခါ၊ တပည့်တော်များအပေါင်းတို့သည် မိမိတို့ မြင်ခဲ့ပြီးသောတန်ခိုးတော်များကိုထောက်၍ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် ဘုရားသခင်ကို ထောမနာပြု၍၊
³⁸ ထာဝရဘုရား၏ အခွင့်နှင့်ကြွလာတော်မူသော ရှင်ဘုရင်သည် မင်္ဂလာရှိစေသတည်း။ ကောင်းကင် ဘဝဂ်ဝယ် ဘုန်းကြီးပါစေသတည်းဟု ကြွေးကြော်ကြ၏။
³⁹ လူအစုအဝေး၌ပါသော ဖာရိရှဲအချို့တို့က၊ အရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်၏တပည့်တို့ကို ဆုံးမပါဟု လျှောက်ကြသော်၊
⁴⁰ ယေရှုကလည်း၊ ငါဆိုသည်ကား၊ ဤသူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာနေလျှင် ကျောက်ခဲတို့သည် ချက်ခြင်း ကြွေးကြော်ကြလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၂၈–၄၀။ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဘုရင်ဆန်စွာ ချဉ်းကပ်ခြင်း။ ယေရှုသည် ဗက်ဖဂျီနှင့် ဗက်တာနိအရပ်သို့ ရောက်လာသည် (အခန်းငယ် ၂၉)။ ထိုရွာနှစ်ရွာသည် ယေရုရှလင်မြို့အရှေ့ဘက် မိုင်နှစ်မိုင်ခန့် (ကီလိုမီတာ သုံးကီလိုမီတာခန့်) အကွာအဝေးတွင် ရှိသည်။ မဿဲနှင့် မာကုတို့ကလည်း ယေရှုသည် မြို့ထဲသို့ဝင်ပြီး ဗိမာန်တော်သို့ ရောက်သည်ကို ဖော်ပြထားသော်လည်း၊ လုကာမှာမူ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဘုရင်အဖြစ် ချဉ်းကပ်လာစဉ် လူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကိုသာ အာရုံစိုက်ဖော်ပြထားသည်။ ယေရှုသည် သားပေါက်လေးကို စီးလျက် ယေရုရှလင်မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းဖြင့် ပရောဖက်ပြုချက်ကို တမင်ပြည့်စုံစေရန် စီစဉ်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရှားသည်။ ထိုသို့ဖြင့် နှိမ့်ချစွာ လာရောက်၍ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ယူဆောင်လာသော မယ်ရှိယဘုရင်အဖြစ် ကိုယ်တော်၏အခန်းကဏ္ဍကို ကြေညာခဲ့သည် (ဇာခရိ ၉:၉–၁၀၊ မဿဲ ၂၁:၄၊၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ တပည့်နှစ်ယောက်အား ပေးခဲ့သော တိကျသောညွှန်ကြားချက်များသည် သားပေါက်လေးကို မည်သည့်နေရာ၌ မည်သို့ရှာရမည်၊ ဘာပြောကြမည်၊ မည်သို့ပြန်ဖြေရမည်ဆိုသည်ကို ပရောဖက်ပြုချက်အဖြစ် ထည့်သွင်းထားသည်။ လုကာသည် ထိုတပည့်နှစ်ယောက်ကို “စေလွှတ်ခြင်း” ခံရသူများဟု ဖော်ပြခြင်းဖြင့် သူတို့၏ တမန်တော်အခန်းကဏ္ဍကို သတိပေးထားသည်။ မာကုကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် ယေရှုမိန့်တော်မူသည်အတိုင်း တွေ့ခဲ့သည်ဟု ထပ်လောင်းဖော်ပြထားသည် (လုကာ ၁၉:၃၂)။ မဿဲ (မဿဲ ၂၁:၇) နှင့် ယောဟန် (ယောဟန် ၁၂:၁၄) တို့ကမူ ဓမ္မဟောင်းပရောဖက်ပြုချက်နှင့်အညီ မြင်းကျားမဟုတ်ဘဲ မြည်းသားပေါက်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ထိုမြည်းသားပေါက်သည် ဣသရေလဘုရင်များ စီးနင်းခဲ့ဖူးသော တိရစ္ဆာန်မျိုးဖြစ်သည်။ မာကုတွင်ပါဝင်သည့်အတိုင်း ထိုသားပေါက်သည် ယခင်က မည်သူမျှ မစီးဖူးသေးကြောင်း ထပ်လောင်းဖော်ပြထားခြင်းက ဤသန့်ရှင်းသောရည်ရွယ်ချက်အတွက် သင့်လျော်ကြောင်း (က ၁၉:၂၊ ၁ရာ ၆:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် မဿဲ ၂၁:၇ တွင် မိခင်နှင့် မခွဲရသေးရခြင်း အကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ သားပေါက်ပိုင်ရှင်များက တပည့်တို့၏လုပ်ရပ်ကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည် (လုကာ ၁၉:၃၃)။ ဤသည်မှာ ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ပြသသည်။ တပည့်တို့က ညွှန်ကြားခံရသည့်အတိုင်း “သခင်ဘုရားသည် လိုအပ်တော်မူသည်” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၁၊၃၄)။

19:28–40. Royal Approach to Jerusalem. Jesus neared Bethphage and Bethany (v. 29)—two villages situated about two miles (3 km) east of Jerusalem. While Matthew and Mark also describe Jesus entering the city and the temple, Luke focuses on reactions to Jesus during His approach to Jerusalem as King. It seems that Jesus deliberately set out to fulfill prophecy in arranging to ride into Jerusalem on a colt and to announce His role as the messianic King coming in humility to bring salvation and peace (Zech. 9:9–10; cf. Matt. 21:4, 5). The specific directions He gave to two of His disciples constitutes a prophecy of how and where to find the colt as well as what would be said to them and how to respond. Luke reminds us of the disciples’ apostolic role by describing the two as “sent” by Jesus. Like Mark, he also added that they found it just as He had described (Luke 19:32). Both Matthew (Matt. 21:7) and John (John 12:14) make clear, in accordance with the OT prophecy, that it was a donkey’s (not a horse’s) colt, the kind of animal that had been ridden by Israel’s kings. The additional detail that the colt had never been ridden (also in Mark) suggests its fitness for this holy purpose (cf. Num. 19:2; 1 Sam. 6:7) as well as why in Matthew 21:7 it had not been separated from its mother. Although the owners questioned the disciples’ actions (Luke 19:33), showing that this was not prearranged, the disciples responded as instructed—that the Lord needed it (vv. 31, 34).

 

တပည့်တို့သည် မိမိတို့အဝတ်ကို သားပေါက်ကျောပေါ်တင်၍ ယေရှုအတွက် ကုန်းနှီးတမျိုးပြင်ဆင်ပေးကြပြီး၊ ဘုရင်တစ်ပါးနှယ် ယေရှုကို ထိုပေါ်တွင် ထိုင်စေကြသည် (လုကာ ၁၉:၃၅၊ မဿဲ ၂၁:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူအများသည် ထိုစိတ်ဓာတ်ကို လိုက်လျက် ချဉ်းကပ်လာသော ဘုရင်ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းနှင့် လေးမြတ်ခြင်းအနေဖြင့် မိမိတို့အဝတ်ကို လမ်းပေါ်တွင် ခင်းကြ၏ (လုကာ ၁၉:၃၆၊ ၂ရာ ၉:၁၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤဖြစ်ရပ်များသည် တောင်ထိပ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထိုနောက် တပည့်တော်အားလုံးသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြသည်။ ခရီးတစ်လျှောက် လူအုပ်သည် ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ ယေရှုပြုခဲ့သော အံ့ဖွယ်တန်ခိုးတော်များကို ပြန်လည်သတိရသည် (လုကာ ၁၉:၃၇)။ ထိုသို့ ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ကြွေးကြော်ခြင်းက ယေရှုခံရမည့် ပယ်ရှားခြင်းနှင့် အသေခံရခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ တပည့်တို့၌ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ပျောက်ကွယ်စေခဲ့သည်။ လူအများသည် ဆာလံ ၁၁၈:၂၆ ကို ရွတ်ဆိုကြ၏ (လုကာ ၁၉:၃၈)။ ဤဆာလံသည် ဂျူးပွဲတော်ကြီးများတွင် ပုံမှန်သီချင်းဆိုလေ့ရှိပြီး ဘုရင်သည် ယေရုရှလင်သို့ ပြန်လာခြင်းနှင့် ဗိမာန်တော်ထဲ ဝတ်ပြုရန် ဝင်ရောက်ခြင်းကို ဂုဏ်ပြုခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ မဿဲနှင့် မာကုတို့တွင် မပါဝင်သော်လည်း လုကာနှင့် ယောဟန် (ယောဟန် ၁၂:၁၃) တို့၌မူ ဤဆာလံနှင့်ဆက်စပ်၍ ယေရှုကို ဘုရင်ဟု ကြွေးကြော်ထားသည်။ ယေရှုသည် ယခင်က မယ်ရှိယအဖြစ် ကိုယ်တော်၏အနာဂတ်အခန်းကဏ္ဍနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ဤဆာလံကို ကိုးကားခဲ့ဖူးသည် (လုကာ ၁၃:၃၅)။ ဤကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်စွာ ကြွေးကြော်ခြင်းက ဖာရိရှအချို့ကို အလွန်စိုးရိမ်စေခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၂:၁၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူတို့သည် လူအုပ်ကို ဖြတ်ကာ ယေရှုအား တပည့်တော်များကို ဆူပဲ့ရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (လုကာ ၁၉:၃၉)။ ဤကဲ့သို့ ဆန္ဒပြမှုက ရောမအင်ပါယာ၏ ဒေါသထွက်စေပြီး ပို၍ဖိနှိပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်ကြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ပရောဖက်ပြုချက်သည် ပြည့်စုံရမည်ဖြစ်သည် (၂၄:၄၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကျောက်ခဲများပင် အော်ဟစ်ရလျှင် အော်ဟစ်ရမည် (၁၉:၄၀၊ ဟဗက္ကုတ် ၂:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

The disciples prepared a kind of saddle for Jesus by throwing their own clothing over the back of the colt and then, fittingly for a king, they set Him on it (Luke 19:35; cf. Matt. 21:7). The crowds caught the spirit and spread their clothing on the road as a recognition of the approaching King and as an expression of homage (Luke 19:36; cf. 2 Kin. 9:13). These events took place at the crest of the mountain. Then all the disciples began to rejoice and praise God. As the procession progressed, the crowd became larger and larger. Recounted were the great miraculous acts Jesus had done (Luke 19:37). Such acclamation and praise dispelled the disciples’ fears that had been raised by Jesus’s sayings about His rejection and death. The multitude recited Psalm 118:26 (Luke 19:38), which was commonly sung at major Jewish festivals and may have celebrated the return of the king to Jerusalem and his entrance to the temple for worship. Unlike Matthew and Mark, both Luke and John (John 12:13) include the acclamation of Jesus as King in connection with this psalm, which Jesus had quoted before in connection with His future role as Messiah (Luke 13:35). So troubling was this widespread acclamation to some of the Pharisees (cf. John 12:19) that they pressed through the crowd and called on Jesus to rebuke His disciples (Luke 19:39). Perhaps they feared that such a demonstration would attract the ire of Rome and result in further repression. But prophecy must be fulfilled (cf. 24:44), even if the stones must speak (19:40; cf. Hab. 2:11).

 ⁴¹ ယေရုရှလင်မြို့အနီးသို့ ရောက်၍ ကြည့်မြင်လျက် ငိုကြွေးတော်မူ၍၊
⁴² အချင်းမြို့၊ သင်၏ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် စပ်ဆိုင်သောအရာတို့ကို သင်၏လက်ထက် ယခုကာလ၌ပင် သင်သည် သိရလျှင်မင်္ဂလာရှိ၏။ ယခုမူကား၊ ထိုအရာတို့ကို သင်၏မျက်စိရှေ့မှာ မထင်ရှားစေခြင်းငှါ ဝှက်ထား လျက် ရှိ၏။
⁴³ အကြောင်းမူကား၊ သင့်ကို ကြည့်ရှုပြုစုတော်မူသော ကျေးဇူးကို သင်သည် မသိမမှတ်သောကြောင့်၊ သင်၏ ရန်သူတို့သည် သင့်ပတ်လည်တွင် တပ်တည်၍ လေးမျက်နှာ၌ ဝိုင်းရံလျက် ချုပ်ထားပြီးလျှင်၊
⁴⁴ သင်၏ကိုယ်မှစ၍ သင်၏ သားသမီးတို့ကို မြေနှင့်တညီတည်း ညှိသဖြင့်၊ သင်၏ကျောက်တခုပေါ်မှာ တခုမျှ ထပ်ဆင့်၍ မကျန်ရစ်စေခြင်းငှါ ပြုကြသောအချိန်ကာလသည် ရောက်လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၄၁–၄၄။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့ကို ငိုကြွေးတော်မူသည်။ ယေရှုသည် မကြာမီ ကိုယ်တော်ကို ပယ်ရှားမည့်မြို့ကို ငိုကြွေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၄၁၊ ၂ရာ ၁၅:၃၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပရောဖက်များသည် ဣသရေလ၏ ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်ခြင်းနှင့် မြို့၏မကြာမီ ပျက်စီးခြင်းကို သင်္ကေတလုပ်ရပ်များနှင့် ပြင်းထန်သောပုံဖော်မှုများဖြင့် ဖော်ပြတတ်ကြသည် (ဥပမာ၊ ယေရမိ ၁၉:၁၀–၁၃၊ ယေဇကျေလ ၄:၁–၃)။ ထိုနည်းတူ ယေရှု၏ ငိုကြွေးခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းသောညည်းတွားခြင်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်ဖြစ်သည်။

19:41–44. Jesus Weeps over Jerusalem. Jesus wept over the city that would soon reject Him (v. 41; cf. 2 Sam. 15:30). Prophets sometimes used symbolic actions and vivid representations to dramatically portray Israel’s rebellion against God and the impending doom of the city (e.g., Jer. 19:10–13; Ezek. 4:1–3). Similarly, Jesus’s weeping and mournful lament were prophetic.

 

မြို့ကို လူတစ်ယောက်အဖြစ် လိပ်မှာကာ (“သင်” သို့မဟုတ် “သင်၏” ဟူ၍ နှစ်ကြိမ်တွင် ဆယ့်နှစ်ကြိမ် သုံးနှုန်း၍) ယေရှုသည် ဝမ်းနည်းခြင်း၏ အကြောင်းရင်းနှစ်ခုကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ပထမအကြောင်းမှာ ယေရုရှလင်လူမျိုးသည် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ခံစားရန် လိုအပ်သမျှကို မသိကြခြင်းဖြစ်သည်။ မြို့၏အမည်က “ငြိမ်သက်ခြင်းမြို့” သို့မဟုတ် “ငြိမ်သက်ခြင်း၏အခြေခံ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်သည်။ မယ်ရှိယရောက်ရှိလာခြင်းဖြင့် ကောင်းကင်၌ ငြိမ်သက်ခြင်း (လုကာ ၁၉:၃၈၊ ၂:၁၄) သည် ကိုယ်တော်ကို လက်ခံခြင်းဖြင့်သာ တည်မြဲသည်။ ယေရုရှလင်ကား အလင်းကို ပယ်ရှားခဲ့သဖြင့် မျက်ကန်းခြင်းသို့ ရောက်သည် (၈:၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မယ်ရှိယသည် သူတို့မျက်စိမှ ဖုံးကွယ်ခံရသည် (၁၉:၄၂)။ ထို့ကြောင့် ရန်သူများသည် မြို့ကို ဝိုင်းရံ၍ တပ်ကြပ်တည်ဆောက်ကာ မြို့ကို မြေသားနှင့် တန်းတူဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးမည့်နေ့ရက်များ ရောက်လာမည်ဟု ပရောဖက်ပြုတော်မူသည် (ဟေရှာယ ၃၉:၆၊ ယေရမိ ၇:၃၂–၃၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မြို့ထဲ၌ရှိသော သားသမီးများ (နေထိုင်သူများကို ရည်ညွှန်းသည်၊ ဟေရှာယ ၅၄:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ပါမကျန် ဖျက်ဆီးခံရမည်။ ပျက်စီးခြင်းသည် အလွန်ပြည့်စုံလျက် ကျောက်တစ်လုံးပင် ကျောက်တစ်လုံးပေါ်တွင် မကျန်ရစ်တော့မည် (လုကာ ၁၉:၄၄)။ နည်းနည်းကြာသောအခါ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ပျက်စီးခြင်းကို ဤနှုတ်ကပတ်တူညီသောစကားဖြင့် ထပ်မံဖော်ပြတော်မူမည် (၂၁:၆)။

Addressing the city as a person (with “you” or “your” twelve times in two verses), Jesus gave two reasons for His sadness. First, the people of Jerusalem did not know what they needed to enjoy peace, despite the fact that its name means “city of peace” or “foundation of peace.” The “peace in heaven” (Luke 19:38) that has come with the advent of the Messiah (2:14) can be realized only through accepting Him. Instead, Jerusalem rejected the light and blindness has come (cf. 8:10). The Messiah was hidden from them (19:42). Therefore, Jesus prophesied that days would come when enemies would lay siege to the city (cf. Is. 39:6; Jer. 7:32–34), building barricades all around it, and crush it to the ground, along with its children (referring to its inhabitants; cf. Is. 54:3). So complete will be the destruction that not one stone would be left on another (Luke 19:44). A little later, in almost the same words, Jesus would refer to the destruction of the temple (21:6).

 

ဒုတိယအကြောင်းမှာ ယေရုရှလင်သည် ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ကရုဏာဖြင့် သို့မဟုတ် တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် လာရောက်သည့်အချိန်ကို မသိကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဤဂရိစကားလုံး “ဧပီစကိုပဲ” (episkopē) နှင့် ၎င်း၏ကြိယာပုံစံ “ဧပီစကက်တိုမိုင်း” (episkeptomai) တို့သည် ဘုရားသခင်၏လုပ်ဆောင်မှုကို အပြုသဘောဆောင်သည်ဖြစ်စေ၊ အပျက်သဘောဆောင်သည်ဖြစ်စေ ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၁:၆၈၊၇၈၊ ကမ္ဘာဦး ၅၀:၂၄–၂၅၊ ထွက်မြောက်ရာ ၃:၁၆၊ ၃၂:၃၄၊ ၁ရာ ၂:၂၁၊ ဆာလံ ၅၈:၆၊ ဟေရှာယ ၁၀:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤနေရာ၌မူ ယေရုရှလင်သည် ခရစ်တော်အထဲတော်၌ ဘုရားသခင်၏ကရုဏာတော်ဖြင့် လာရောက်ခြင်းကို မသိကြခြင်း (လုကာ ၁:၆၈၊၇၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်ကို ပယ်ရှားခြင်းကြောင့် ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်း မကြာမီ ရောက်လာမည်ကို မသိကြခြင်းဟု ဆိုလိုနိုင်သည်။ အကြောင်းအရာအရ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏လူမျိုးထံ တရားစီရင်ရန် လာရောက်သည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သည်။ ပရောဖက်များသည် ယေရုရှလင်အတွက် ခမ်းနားသောဖြစ်နိုင်ခြေများကို ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း၊ မယ်ရှိယကို ပယ်ရှားခြင်းနှင့်အတူ ထိုမျှော်လင့်ချက်များ ပျက်ပြားသွားပြီး မြို့နှင့်ဗိမာန်တော်သည် ဖျက်ဆီးခံရမည်ဖြစ်သည်။

The second reason for Jesus’s sadness was that Jerusalem did not recognize the time of God’s coming to them in mercy or judgment. This Greek word episkopē, and its verbal form episkeptomai, can refer to God’s activity both positively and negatively (e.g., Luke 1:68, 78; Gen. 50:24–25; Ex. 3:16; 32:34; 1 Sam. 2:21; Ps. 58:6; Is. 10:3, LXX). Here it could mean either the fact that Jerusalem had not recognized God’s gracious visitation of mercy in Christ (cf. Luke 1:68, 78) or that they did not recognize God’s impending judgment because of their rejection of Him. The context suggests that the idea is of God coming to His people in judgment. The prophets had portrayed glorious possibilities for Jerusalem, but these hopes would be dashed with the rejection of the Messiah and the razing of the city and temple.

⁴⁵ ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်တော်မူပြီးလျှင်၊ ဗိမာန်တော်၌ ရောင်းဝယ်သောသူတို့ကို နှင်ထုတ်လျက်၊
⁴⁶ ငါ့အိမ်သည် ဆုတောင်းရာအိမ်ဖြစ်၏ဟု ကျမ်းစာ၌ လာသော်လည်း၊ သင်တို့သည် ထိုအိမ်ကို ထားပြ တွင်းဖြစ်စေကြပြီတကားဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴⁷ ကိုယ်တော်သည် နေ့တိုင်းဗိမာန်တော်၌ ဆုံးမဩဝါဒပေးတော်မူ၏။ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊ ကျမ်းပြု ဆရာ၊ လူတို့တွင် အကြီးအကဲဖြစ်သောသူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို သတ်ခြင်းငှါ ရှာကြသော်လည်း၊
⁴⁸ လူအပေါင်းတို့သည် ဒေသနာတော်ကို စေ့စေ့နားထောင်သောကြောင့် သတ်နိုင်သောအခွင့်ကို မတွေ့ မရကြ။

၁၉:၄၅–၄၈။ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ကို သန့်ရှင်းစေတော်မူသည်။ သင်္ကေတဆန်သော ငိုကြွေးခြင်းကို လိုက်၍ လုကာတွင် နောက်ထပ်သင်္ကေတလုပ်ရပ်တစ်ခု ချက်ချင်းပါဝင်လာသည်။ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်တော်မူပြီး ရောင်းသူဝယ်သူများကို နှင်ထုတ်တော်မူသည် (လုကာ ၁၉:၄၅၊ မာကု ၁၁:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ရာတွင် သုံးသောစကားလုံးတူကို ဤနေရာ၌လည်း သုံးထားသည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၉:၄၀၊၄၉၊ ၁၁:၁၄–၁၅၊ ၁၃:၃၂)။ အပြစ်ကင်းသော တိရစ္ဆာန်များနှင့် ငှက်များ၊ ယဇ်ပူဇော်ရန် စပျစ်ရည်၊ သံလွင်ဆီ၊ ဂျုံမှုန့်စသည်တို့ကို အဆင်ပြေစွာ ဝယ်ယူနိုင်ရန် ရည်ရွယ်၍ အထူးသဖြင့် ဝေးကွာရာမှ လာရောက်သော ဂျူးခရီးသွားများအတွက် စီစဉ်ပေးထားသည်။ ဗိမာန်တော်ဧရိယာတွင် နယ်နမိတ်ရှင်းလင်းစွာ ခွဲထားသော နေရာများရှိပြီး အကြီးဆုံးမှာ တပါးအမျိုးသားများ ဝတ်ပြုနိုင်သည့် တပါးအမျိုးသားခန်းမဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၌ပင် ဤကုန်သွယ်မှုများ ဆောင်ရွက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ လုကာ၏ဖော်ပြချက်သည် အတိုဆုံးဖြစ်ပြီး ဗိမာန်တော်၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဆုတောင်းရာနေရာ၊ သွန်သင်ရာနေရာဖြစ်ကြောင်း (၁၉:၄၆–၄၇) အာရုံစိုက်ထားသည်။ ယေရှု၏လုပ်ရပ်သည် ရည်ရွယ်ချက်နှစ်ခုကို ပြီးစီးစေသည်- ဗိမာန်တော်ကို မူလရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သော ဆုတောင်းရာအိမ်တော်အဖြစ် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း (အပိုဒ် ၄၆၊ ဟေရှာယ ၅၆:၇၊ ယေရမိ ၇:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် ဗိမာန်တော်အပေါ် ကိုယ်တော်၏အာဏာကို ပြသခြင်း (မကြာမီ မေးခွန်းထုတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်)။ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ ကျမ်းပြုဆရာများ၊ လူကြီးများသည် ယေရှုကို အသေသတ်ရန် ကြံစည်နေသော်လည်း (လုကာ ၉:၂၂၊ ၂၀:၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ လူထုအားလုံးသည် ကိုယ်တော်မိန့်ဆိုတော်မူသမျှကို နားထောင်ရန် တပ်မက်စွာ ချိတ်ဆွဲထားကြသဖြင့် (၁၉:၄၈) ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်၌ နေ့စဉ်သွန်သင်နေဆဲဖြစ်သည်။

19:45–48. Jesus Cleanses the Temple. The symbolic weeping is followed immediately in Luke by another symbolic action. Jesus went to the temple (cf. Mal. 3:1) and proceeded to drive out the buyers and sellers (Luke 19:45; cf. Mark 11:15). The same word is used for driving out demons (e.g., Luke 9:40, 49; 11:14–15; 13:32). Animals certified to be without blemish and birds, along with other goods for sacrifice (e.g., wine, oil, flour), were made available for convenient purchase, especially for Jewish pilgrims coming from long distances. The temple complex had several well-defined areas, the largest of which was the court of the Gentiles, where all this commerce was taking place. It was also the place where non-Jews could assemble for worship. Luke’s account is the most concise, focusing on the purpose of the temple as a place for prayer and teaching (19:46–47). Jesus’s act accomplished two purposes: it restored the temple to its original purpose, as a house of prayer (v. 46; Is. 56:7; cf. Jer. 7:11), and it demonstrated His authority over the temple, which would soon be questioned. Despite the religious leaders conspiring to put Him to death (cf. Luke 9:22; 20:1), they could not prevent Jesus from teaching daily in the temple because all the people were captivated by what they heard (19:48)—literally “were hanging on to what they were hearing from Him.”1 ယေရှုသည် ယေရိခေါမြို့သို့ ဝင်၍ ရှောက်သွားတော်မူ၏။

² ထိုအခါ ဇက္ခဲအမည်ရှိသော အခွန်ခေါင်းတယောက်ရှိ၏။ ထိုသူသည် ငွေရတတ်သောသူဖြစ်၏။
³ ယေရှုသည် အဘယ်သို့သောသူဖြစ်သည်ကို ထိုသူသည် ကြည့်လို၍၊ လူအစုအဝေးများသောကြောင့်၊ မိမိရပ်လည်း နိမ့်သည်ဖြစ်၍ မမြင်နိုင်။
⁴ ထို့ကြောင့် ကြွတော်မူမည့်လမ်းတွင် ရှေ့သို့ပြေး၍ ကိုယ်တော်ကို မြင်အံ့သောငှါ သဖန်းပင်တပင်ကို တက်လေ၏။
⁵ ထိုအရပ်သို့ ယေရှုသည် ရောက်တော်မူသောအခါ မျှော်ကြည့်၍ ထိုသူကို မြင်တော်မူလျှင်၊
⁶ ဇက္ခဲ၊ မြန်မြန်ဆင်းလော့။ သင်၏အိမ်၌ ယနေ့ငါတည်းနေမည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဇက္ခဲသည် အလျင် အမြန်ဆင်း၍ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် ကိုယ်တော်ကို မိမိအိမ်၌ ဧည့်ခံလေ၏။
⁷ ထိုအကြောင်း။ကို လူအပေါင်းတို့သည်မြင်လျှင်၊ ဆိုးသောလူ၏ အိမ်သို့ဝင်၍ လုပ်ကျွေးခြင်းကို ခံတော်မူပါသည်တကားဟု ကဲ့ရဲ့အပြစ်တင်ကြ၏။
⁸ ဇက္ခဲသည်လည်း ရပ်နေ၍၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်၏ ဥစ္စာတဝက်ကို ဆင်းရဲသောသူတို့အား ပေးပါ၏။ တစုံ တယောက်သောသူ၏ဥစ္စာအနည်းငယ်ကို အကျွန်ုပ်ယူမိလျှင်၊ လေးဆပြန်၍ပေးပါ၏ဟု သခင်ဘုရားကို လျှောက်ဆို၏။
⁹ ယေရှုကလည်း၊ ဤသူသည် အာဗြဟံ၏သားဖြစ်သည်နှင့်အလျောက်၊ ယနေ့ပင် ကယ်တင်တော်မူခြင်း ကျေးဇူးသည် ဤအိမ်အပေါ်မှာ သက်ရောက်လေ၏။
¹⁰ လူသားသည် ပျောက်သောသူတို့ကိုရှာ၍ ကယ်တင်အံ့သောငှါ ကြွလာသတည်းဟု ဇက္ခဲကို မိန့်တော် မူ၏။

၁၉:၁-၁၀။ ယေရှုသည် ဇက္ခဲယု၏အိမ်သို့ ကြွတော်မူသည်။ ယေရုရှလင်သို့ ခရီးနောက်ဆုံးအပိုင်းဖြစ်သော ယေရိခေါမြို့မှ ဖြတ်သွားစဉ် ဇက္ခဲယုအမည်ရှိ ချမ်းသာသူတစ်ဦးသည် ယေရှုကို မြင်လိုစိတ်ပြင်းပြသည်။ အခွန်ခံချုပ်ဖြစ်သောကြောင့် (အပိုဒ် ၂) ဧရိယာကျယ်ပြန့်ကို ကြီးကြပ်ပြီး လက်အောက်ငယ်သားများရှိသည်။ ရောမအတွက် အခွန်ကောက်ခြင်းသည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အမြတ်အစွန်းများသော်လည်း ယေရိခေါသည် အထူးချမ်းသာသည်။ မြေဩဇာကောင်းပြီး ဟေရဒ်နန်းတော်တစ်ခုလည်း နီးကပ်စွာရှိသည်။ ပဲရိယဒေသနှင့် ကပ်လျက်ဖြစ်သောကြောင့် ယေရုရှလင်သို့ သွားလာသော ကုန်သွယ်လမ်းတွင် အခွန်ကောက်ခံရသည်။ ထို့ကြောင့် ဇက္ခဲယုသည် အလွန်ချမ်းသာသူဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် လုကာရှိ အထက်ချမ်းသာသူဇာတ်လမ်းများ (၁၂:၁၆-၂၁၊ ၁၆:၁၉-၂၄၊ ၁၈:၁၈-၂၇) နှင့်မတူဘဲ ဤနောက်ဆုံးဇာတ်လမ်းသည် အပြုသဘောဆောင်သည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်က အခွန်ခံများကို ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း (၃:၁၂-၁၃) စိတ်နှလုံးထိခိုက်ပြီး မှားယွင်းမှုများအတွက် ပြန်ဆပ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။ အရပ်ပု၍ (ခြောက်ပေထက်နည်းသည်၊ အပေ ၁.၅ မီတာခန့်) လူအုပ်ကို မကြည့်နိုင်သလို သူ့ကို နေရာပေးလိုသူ မရှိသောကြောင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို စွန့်လွှတ်ကာ လူအုပ်ရှေ့တွင် သဖန်းပင်တွင် တက်သည် (အခန်းငယ် ၄)။ ပါလက်စတိုင်းသဖန်းပင်သည် တက်လွယ်ပြီး လမ်းဘေးတွင် များသည်။

19:1–10. Jesus Comes to Zacchaeus’s House. As Jesus passed through Jericho on the final leg of His journey to Jerusalem, a rich man named Zacchaeus was determined to see Him. As a chief tax collector (v. 2), he probably had jurisdiction over a wide area with subordinates working under him. Collecting taxes for Rome could be quite lucrative anywhere, but Jericho was particularly attractive: being situated in a highly fertile area made it among the wealthiest cities of Israel; one of Herod’s palaces was nearby; bordering Perea also meant that customs duties were collected along the trade route to and from Jerusalem. Thus Zacchaeus was a wealthy person. However, unlike the preceding rich man stories in Luke (12:16–21; 16:19–24; 18:18–27), this final one is positive. Zacchaeus, impressed with John the Baptist’s instructions (3:12–13), was convicted of his wrong and was determined to see Jesus and begin making restitution for the wrong. Because he was short (probably less than five feet [1.5 m] tall) and could not see over the crowd (Luke 19:3), nor was anyone inclined to make room for someone like him, he abandoned decorum and climbed into a sycamore or fig tree ahead of the procession in order to see Jesus (v. 4). The Palestinian sycamore is easy to climb and often found by the roadside.

 

ယေရှုသည် ဇက္ခဲယုကို အမြန်ဆင်းလာရန် အမိန့်ပေးတော်မူသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏အိမ်တွင် တည်းခိုရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၅)။ “ရမည်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံး (dei) သည် မဿီယအမှုတော်ကို ပြည့်စုံစေရန် ဘုရားသခင်၏ မဖြစ်မနေ လိုအပ်ချက်ကို ဖော်ပြသည် (လုကာ ၂:၄၁-၅၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဇက္ခဲယုသည် ချက်ချင်းနာခံပြီး ဝမ်းမြောက်စွာ ယေရှုကို ဧည့်ခံသည် (၁၉:၆)။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လူအုပ်ကြီးသည် ငြူစူစွာ ညည်းတွားကြသည်။ ဤနေရာတွင် သုံးထားသော ဂရိစကားလုံး (diagongyzō) သည် ယေရှု၏အမှုတော်ကို ဆန့်ကျင်သူများ၏ ငြူစူညည်းတွားခြင်းကို ဆိုလိုသည် (လုကာ ၅:၃၀၊ ၁၅:၂၊ ယောဟန် ၆:၄၁၊ ၄၃၊ ၆၁)။ သူ၏အလုပ်အကိုင်ကြောင့် ဇက္ခဲယုကို အပြစ်ရှိသူဟု လူများစွာက ရှုမြင်ကြပြီး လေးစားဖွယ်ဆရာတစ်ဦးသည် ထိုသူနှင့် အတူစားသောက်သင့်သူ မဟုတ်ပါ (လုကာ ၅:၃၀ ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူ၏အိမ်တွင် တည်းခိုခြင်းသည် အံ့သြဖွယ်ဖြစ်သည် (၁၉:၅၊ ၇)။

Jesus commanded Zacchaeus to hurry down from the tree because He had to (“must”) stay at his house (v. 5). The word translated “must” (dei) indicates that Jesus’s visit was a divine necessity in fulfillment of His messianic mission (see commentary on Luke 2:41–52). Zacchaeus instantly obeyed the command and received Jesus with joy (19:6). By contrast, all the people muttered complaints about this. The Greek word used here (diagongyzō) means to “grumble” or “murmur” and is used of those opposing Jesus’s ministry (Luke 5:30; 15:2; John 6:41, 43, 61). Due to his occupation, many saw Zacchaeus as a sinner (Luke 19:7) and certainly not someone a respectable teacher would eat with (see 5:30). So for Jesus to stay overnight as a guest in his house (19:5, 7) was shocking indeed.

 

ဇက္ခဲယုသည် သူ၏ဘဝပြောင်းလဲမှုကို အများရှေ့တွင် ကြေညာသည်။ ဤသည်မှာ နောင်တရခြင်းနှင့် ယေရှုလက်ခံခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်ခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၈)။ ဇက္ခဲယုသည် သူ၏စည်းစိမ်တဝက်ကို ဆင်းရဲသားများကို လှူဒါန်းသည်။ ဤသည်မှာ အပျော်ကြီးဆုံး ယုဒလူမျိုးပေးနိုင်သည်ထက် နှစ်ဆထက်မကဖြစ်သည်။ ပြန်ဆပ်ရန်အတွက် ပညတ်တော်အရ အဓိကပမာဏပေါ် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း ထပ်ပေးရသည် (ဝတ်ပြုရာဇဝင် ၆:၁-၅၊ တောလည်ရာ ၅:၇)။ တိရစ္ဆာန်ခိုးယူလျှင် လေးငါးဆ ပြန်ဆပ်ရသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၂:၁၊ ၂ဓမ္မရာဇဝင် ၁၂:၆)။ ဇက္ခဲယုသည် ပိုမိုပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ယေရှုကို တွေ့ဆုံခြင်းကြောင့် စစ်မှန်သော ပြောင်းလဲမှုကို ပြသသည်။ ပရိသတ်များကို သူသည် အာဗြဟံ၏သားတော်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးရန် လိုအပ်သည် (လုကာ ၁၉:၉)။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် အာဗြဟံ၏သားတော်ဖြစ်သည် (ဂလာတိ ၃:၇)။ ယေရှု၏ရှာဖွေကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်ကို ဤတွင် သရုပ်ဖော်ထားသည် (လုကာ ၁၉:၁၀၊ ယေဇကျေလ ၃၄:၁-၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Zacchaeus publicly announced his changed course, reflecting repentance and deep gratitude to Jesus for accepting him (v. 8). Zacchaeus gave fully half of his net worth as charity, which was more than double the amount that even the most pious Jew would give; for restitution, the law required repayment with an additional 20 percent (Lev. 6:1–5; Num. 5:7) and four or five times for stealing an animal (Ex. 22:1; 2 Sam. 12:6). Zacchaeus choose the more severe penalty, which shows his genuine change as a result of meeting Jesus. Onlookers needed reminding that he was a son of Abraham (Luke 19:9); from this point he was so based on faith (Gal. 3:7). Jesus’s mission to seek and to save the lost (Luke 19:10; cf. Ezek. 34:1–12) is illustrated frequently in His reaching out to sinners and healing the helpless and hopelessly ill.

 ¹¹ ထိုအခါ ယေရုရှလင်မြို့အနီးသို့ ရောက်တော်မူ၍၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် ချက်ခြင်း ပေါ်ထွန်းမည်ဟု လူများထင်မှတ်သောကြောင့်၊ ပရိတ်သတ်အလယ်၌ မိန့်တော်မူသော ဥပမာကား၊
¹² အမတ်တယောက်သည် မင်းကြီးအရာကို ခံလို၍ မိမိပြည်သို့ ပြန်လာမည်ဟု အကြံရှိလျက် ဝေးသော ပြည်သို့သွား၏။
¹³ မသွားမှီ မိမိငယ်သားတကျိပ်ကိုခေါ်၍၊ ငွေတပိဿာစီအပ်ပေးလျက် ငါပြန်၍ မလာမှီတိုင်အောင် ကုန်သွယ်ခြင်းအမှုကို ပြုကြလော့ဟု မှာထားလေ၏။
¹⁴ ပြည်သားအချို့သည် ထိုအမတ်ကို မနာလို၍၊ ထိုသူ၏ အအုပ်အချုပ်ကို ငါတို့မခံလိုပါဟု တမန်ကို သူ့နောက်သို့ စေလွှတ်ကြ၏။
¹⁵ ထိုအမတ်သည် မင်းကြီးအရာကိုခံ၍ ပြန်လာတော်မူသောအခါ၊ ငွေခံသော ငယ်သားတို့သည် အသီး အသီးအဘယ်မျှလောက် အမြတ်ရသည်ကို သိခြင်းငှါ သူတို့ကိုခေါ်ချေဟု အမိန့်တော်ရှိ၏။
¹⁶ ပဌမသူသည် လာ၍၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်ပေးသော ငွေတပိဿာအားဖြင့် အခွက်တဆယ် အမြတ်ရပါ ပြီဟု လျှောက်လျှင်၊
¹⁷ သခင်က၊ သာဓု၊ ငယ်သားကောင်း၊ သင်သည် အမှုငယ်၌ သစ္စာစောင့်လေပြီ။ မြို့ဆယ်မြို့ကို အုပ်စိုး လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹⁸ ဒုတိယသူသည် လာ၍၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်ပေးသော ငွေတပိဿာအားဖြင့် ငါးပိဿာအမြတ်ရပါပြီဟု လျှောက်လျှင်၊
¹⁹ သခင်က၊ သင်သည် မြို့ငါးမြို့ကိုအုပ်စိုးလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁰ အခြားသော သူသည်လာ၍၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်သည် ပဝါ၌ထုပ်ထားသော ကိုယ်တော်၏ ငွေတပိဿာ ရှိပါ၏။ ကိုယ်တော်သည် ခဲယဉ်းသောသူဖြစ်သည်နှင့်၊
²¹ ကိုယ်မသိုမထားသော ဥစ္စာကိုသိမ်းယူ၍၊ ကိုယ်မစိုက်မပျိုးသော လယ်၌ရိတ်တတ်သည်ကို အကျွန်ုပ် ထောက်၍ ကိုယ်တော်ကို ကြောက်ပါသည်ဟု လျှောက်လျှင်၊
²² သခင်က၊ ဆိုးညစ်သောငယ်သား၊ သင်၏ စကားကိုသာလိုက်၍ သင်၏အမှုကို ငါစီရင်မည်။ ငါသည် ခဲယဉ်းသောသူဖြစ်လျက် ကိုယ်မသိုမထားသောဥစ္စာကို သိမ်းယူ၍၊ ကိုယ်မစိုက်ပျိုးသော လယ်၌ရိတ်သည်ကို သင်သိသည်မှန်လျှင်၊
²³ ငါ့ငွေကို ပွဲစားလက်သို့ အဘယ်ကြောင့်မအပ်သနည်း။ ထိုသို့အပ်လျှင် ငါပြန်လာသောအခါ ငွေရင်း နှင့် အဘိုးကို ရနိုင်သည်ဟု မိန့်တော်မူပြီးသော်၊
²⁴ အခြွေအရံတို့အား၊ ငွေတပိဿာကို သူ့လက်မှ နှုတ်ကြ။ အခွက်တဆယ်ရှိသောသူအား ပေးကြဟု မိန့် တော်မူ၏။
²⁵ အခြွေအရံတို့ကလည်း၊ သခင်၊ ထိုသူ၌ အခွက်တဆယ်ရှိပါ၏ဟု လျှောက်ကြလျှင်၊
²⁶ ငါဆိုသည်ကား၊ အကြင်သူသည်ရတတ်၏။ ထိုသူအား ပေးဦးမည်။ အကြင်သူသည် ဆင်းရဲ၏။ ထိုသူ ၌ရှိသမျှကိုပင် နှုတ်လိမ့်မည်။
²⁷ ထိုမှတပါး ငါ၏အအုပ်အချုပ်ကို မခံလိုသော ငါ့ရန်သူတို့ကို ခေါ်ခဲ့ကြ။ ငါ့ရှေ့မှာ သတ်ကြဟု စီရင် တော်မူသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၁၁-၂၇။ မိနာဥပမာ။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်အနီးရောက်ပြီး “ကယ်တင်ခြင်း” ရောက်ပြီဟု ကြေညာပြီးနောက် ဘုရားနိုင်ငံတော်သည် ချက်ချင်းရောက်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာသည် (အခန်းငယ် ၁၁)။ ယုဒလူများစွာ၏ အတွေးတွင် ထိုအရာနှစ်ခုသည် တူညီသည်။ နိုင်ငံတော်သည် အချို့အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ရှိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း မမြင်နိုင်ဟုလည်း ယေရှုညွှန်ပြခဲ့သည် (လုကာ ၁၇:၂၁ ကြည့်ပါ)။ ဘုရားနိုင်ငံတော်ကို ယေရုရှလင်သို့ သူကိုယ်တိုင်ရောက်လာခြင်းနှင့် ခွဲခြားရန်အတွက် ယေရှုသည် လူတို့၏ပိုက်ဆံငွေဥပမာနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ကွဲပြားချက်များစွာရှိသော ဥပမာတစ်ခုကို ပြောပြတော်မူသည်။ ကွဲပြားချက်အချို့မှာ ကျွန်သုံးယောက်အစား ဆယ်ယောက်၊ လူတိုင်းကို စွမ်းရည်အလိုက် မပေးဘဲ တူညီစွာပေးခြင်း (မဿဲ ၂၅:၁၅)၊ ပေးသောပမာဏမှာ တစ်လန်၏ ဆယ့်ခြောက်တစ်ခုဖြစ်သော မိနာတစ်ပါးသာဖြစ်ပြီး ရက်ပေါင်းတစ်ရာခန့် လုပ်အားခနှုန်းဖြစ်သည်။ နောက်ထပ်အရေးကြီးသော ကွဲပြားချက်များလည်း ရှိသေးသည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းဥပမာများတွင် အချို့အစိတ်အပိုင်းများကို အဓိပ္ပာယ်မရေရာအောင် တမင်ထားသည်ကို  ရှိသည်။ ဥပမာ၊ ကျွန်များက သခင်ကို “သခင်” (kyrios) ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ဤသည်ကို ရိုးရိုးလေးစားမှုအနေဖြင့် “သခင်” ဟု ယူဆနိုင်သော်လည်း ယေရှုကို သခင်နှင့် လာမည့်ဘုရင်အဖြစ် ယုံကြည်ခြင်းကို အားဖြည့်ရန်နှင့် ရောမဧကရာဇ်ကို ပုန်ကန်မှုဟု စွပ်စွဲခံရမCole ကို ရှောင်ရှားရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

19:11–27. Parable of the Minas. Now that Jesus was near Jerusalem and had proclaimed the arrival of “salvation” (19:9), expectations began to soar that the kingdom of God would be ushered in parachrēma—“immediately” or “at once” (v. 11). In the minds of many Jews these were equivalent ideas. While the kingdom was present already in some sense, Jesus had also indicated that it was not visible (see 17:21). In order to distinguish God’s reign from His own imminent arrival to Jerusalem, Jesus told a parable similar to the parable of the talents but with too many differences for them to have arisen from a single story. Some of these differences include ten servants instead of three; everyone starting with the same amount rather than each servant being given talents according to his ability (Matt. 25:15); the amount given being far less, one mina, worth just one sixtieth of a talent—about a hundred days’ wages. Even more significant differences will be noted shortly. It should also be kept in mind that, as with many Gospel parables, some elements appear deliberately ambiguous. For example, the servants address their master as “Lord” (kyrios). This may be taken simply as a title of respect (“master”) but may also be designed to reinforce the disciples’ faith in Jesus as Lord and coming King while avoiding any overt claim to kingship that would enable His enemies to accuse Him of treason against Rome.

 

လူတို့၏ပိုက်ဆံငွေဥပမာနှင့်မတူဘဲ ဤနေရာတွင် မင်းသားတစ်ပါးသည် ဘုရင်ဖြစ်ရန် ခရီးထွက်ပြီး နောက်မှ ပြန်လာသည် (လုကာ ၁၉:၁၂)။ ဤသည်မှာ နိုင်ငံတော်သည် လူများစွာ မျှော်လင့်သလို ချက်ချင်းမတည်ထောင်ကြောင်း ပြသသည် (အခန်းငယ် ၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူများသည် ထိုမင်းသားကို မုန်းတီးပြီး သူ၏အာဏာကို ငြင်းပယ်ကြောင်း ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ပင့်သည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူရင်ဆိုင်ရတော့မည့် ငြင်းပယ်ခြင်းကို တပည့်တော်များကို ပြင်ဆင်စေတော်မူသည်။ သို့သော် မင်းသားသည် ဘုရင်အဖြစ် အာဏာအပြည့်နှင့် ပြန်လာသည်။

Unlike the parable of the talents, here a nobleman goes to be inaugurated as king and afterward return (Luke 19:12), showing that the kingdom would not be established as soon as many were hoping (cf. v. 11). The people hate the nobleman and even send a delegation to announce their rejection of his authority over them (v. 14). Thus, Jesus seeks to prepare His disciples for the rejection that He will soon face. But the nobleman returns as king with full authority.

 

ရောမဥပဒေအရ အခြားသူတစ်ဦးကိုယ်စား တရားဝင်လုပ်ဆောင်ရန် သင့်လျော်သော စာရွက်စာတမ်းများ လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တိုင်းကို ယုံကြည်ထိုက်သူဟု ယူဆခဲ့ရပြီး စစ်ဆေးခံရသော ပထမနှစ်ယောက်သည် ယုံကြည်ထိုက်သူများဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိနာအမြတ်အလိုက် မြို့ဆယ်မြို့နှင့် ငါးမြို့ကို အုပ်ချုပ်ခွင့်ရရှိသည် (လုကာ ၁၉:၁၇၊ ၁၉)။ ဤနှင့် အခြားကျမ်းချက်များ (ဥပမာ၊ မဿဲ ၁၉:၂၈၊ ၂ကိုရိန်သု ၅:၁၀) အရ ဘုရားနိုင်ငံတော်တွင် ဆုလာဘ်ကွဲပြားမှု ရှိကြောင်း အကြံပြုသော်လည်း ဖော်ပြမထားသောအရာကို ခန့်မှန်းရန် ရှောင်ရှားသင့်သည်။ စိတ်ဝင်စားဖွယ်မှာ ကောင်းသောကျွန်များသည် သူတို့၏အမြတ်သည် သခင်ပေးခဲ့သောအရာကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၉:၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

According to Roman law, appropriate documentation was required to act legally on behalf of another; therefore each servant must have been deemed trustworthy (cf. 1 Cor. 4:2), and the first two who were examined proved to be and were given authority over ten and five cities respectively, in accordance with the number of minas they had earned (Luke 19:17, 19). While this and other passages (e.g., Matt. 19:28; 2 Cor. 5:10) suggest differing rewards in God’s kingdom, we should avoid speculating about what has not been revealed. Interestingly, the good servants (Luke 19:17) recognized that their gain was possible only because of what their master had initially given them (cf. 1 Chr. 29:14).

 

ယေရှုသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာ၏ အန္တရာယ်ကို အထက်တွင် ပြောပြခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ကြီးစွာသောရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြင့် စည်းစိမ်စုဆောင်းရန် မတိုက်တွန်းပါ။ မိနာတိုးပွားခြင်းသည် လူများ၏လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်း၊ ယုံကြည်မှုရရှိအောင်လုပ်ခြင်း၊ ယေရှုကို လိုက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းကြောင့် ခရစ်တော်၏နောက်လိုက်များ တိုးပွားလာခြင်းကို သရုပ်ဖော်သည်။ ကောင်းကင်ဘဏ်တွင် အချိန်နှင့် အင်အားကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းသည် တစ်ခုတည်းသော တည်မြဲသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြစ်သည် (လုကာ ၁၂:၃၃-၃၄)။ နောက်ဆုံးကာလ ဘဏ္ဍာရေးပျက်စီးခြင်းမှ လုံခြုံပြီး ဘုရားနိုင်ငံတော်အစား မိမိနိုင်ငံကို တည်ထောင်သူများ ပျက်စီးကြမည် (ယာကုပ် ၅:၁-၆၊ ဗျာဒိတ် ၁၈:၁၁-၁၃)။

From what Jesus has already said about the dangers of wealth, He was not encouraging His followers to amass riches by making great investments. Multiplication of the mina illustrates how ministering to people’s needs, winning their confidence, and inviting them to follow Jesus results in the multiplication of Christ’s followers. Investing one’s time and energy in the bank of heaven will prove to be the only lasting investment (Luke 12:33–34), secure from the end-time financial ruin that strikes all who have chosen to advance their own “kingdoms” rather than God’s kingdom (James 5:1–6; Rev. 18:11–13).

 

ကျွန်ဆယ်ယောက်လုံး၏ အစီရင်ခံစာကို မကြားရသော်လည်း ဆုလာဘ်ပုံစံသည် ရှင်းလင်းသည်။ တစ်ယောက်သာ မိနာကို အကျိုးမဖြစ်ထွန်းအောင် မသုံးဘဲ ပုဝါထဲတွင် ထည့်ထားခဲ့သည် (လုကာ ၁၉:၂၀၊ မဿဲ ၂၅:၂၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်ကို ငွေထားရန် အလွန်မတာဝန်ယူမှုမရှိသော နေရာဟု အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ သူသည် သခင်မျှော်လင့်ချက်ကို သိသောကြောင့် အနည်းဆုံး ဘဏ်တွင်ထားပြီး အတိုးနှင့် ပြန်ရမည်ဖြစ်သည် (လုကာ ၁၉:၂၃)။

Although we do not hear reports from all ten servants, the pattern of reward is clear. One servant appears who not only failed to use his master’s mina profitably but kept it hidden in a cloth (Luke 19:20; cf. Matt. 25:25). This was recognized as a highly irresponsible and insecure place to keep money. That this judgment is just is shown by the fact that, since he knew what his master expected, at a minimum he should have deposited the mina safely in the bank so that it could be returned with interest (Luke 19:23).

 

ထိုကျွန်၏ သခင်သည် မတင်သောအရာကို နုတ်ယူသည်ဟု စွပ်စွဲခြင်းသည် လုံးဝမမှန်ပါ။ ကောင်းစွာရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသော ငွေသည် အလုပ်အကိုင်ဖန်တီးပေးသည်ကို သတိမမူခဲ့ပါ။ အနီးနားရှိသူများသည် မိနာကို ဆယ်မိနာရှိသူထံ ပေးရန် မတရားဟု ထင်မိကောင်းထင်မိနိုင်သည် (အပိုဒ် ၂၄-၂၅)။ သို့သော် အကျိုးအမြတ်အကောင်းဆုံးအသုံးချသူထံ ပိုမိုအပ်နှံခြင်းသည် ဘဏ္ဍာရေးအရ ကောင်းမွန်သည်။ ဥပမာသည် နှစ်ဖွဲ့၏ တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (ယောဟန် ၅:၂၄၊ ၂၈-၂၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) — ဘုရားနိုင်ငံတော်အတွက် အကျိုးရှိစွာ အသက်ရှင်သူများသည် ပိုမိုရရှိမည် (ထာဝရအသက်)၊ သခင်၏အမှုတော် သို့မဟုတ် အုပ်စိုးမှုကို ငြင်းပယ်သူများသည် အသေခံရမည် — သူတို့ပိုင်ဆိုင်သမျှ ဆုံးရှုံးရမည် (လုကာ ၁၉:၂၆-၂၇)။

The servant’s accusation that his master collected what he did not deposit, while patently false, overlooks the fact that money well invested creates employment. Likewise, those standing nearby apparently did not consider the master fair in commanding them to take the mina away from the wicked servant and give it to the one with ten minas (vv. 24–25). But it makes good financial sense to entrust more to the one who used means the most wisely. The parable concludes with the judgment of two groups (cf. John 5:24, 28–29): those who used their lives profitably for God’s kingdom and will be given more (i.e., eternal life), and those who refused the master’s service or reign and will receive death—that is, even what they had was taken away (Luke 19:26–27).

 

၁၉:၂၈–၂၁:၃၈

 ယေရှုရဲ့ ယေရုရှလင်မြို့ဆိုင်ရာ အစေခံခရီး

 ယေရှုသည် တိုင်းပြည်အနှံ့ လှည့်လည်သွားရင်း တပည့်တော်များကို လေ့ကျင့်ပြင်ဆင်ပေးခြင်း၊ ရှေ့တော်ဆောင်ခုတ်ယောက်တို့ကို စေလွှတ်ခြင်း၊ လူထုကို သွန်သင်ခြင်းများဖြင့် မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်မြို့၌ လူ့အာဏာကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည် (၁၉:၂၈–၂၀:၁၉)၊ အာဏာပိုင်များက မေးခွန်းထုတ်ခံရသည် (၂၀:၂၀–၃၈)၊ နောက်ဆုံးတွင် လူထုကို စိန်ခေါ်ခဲ့သည် (၂၀:၃၉–၂၁:၃၈)။

19:28–21:38

JESUS’S JERUSALEM MINISTRY

Expectations had been building as Jesus traveled far and wide through the countryside equipping disciples, sending out the seventy, and teaching the people. In Jerusalem He confronted human authority (19:28–20:19), He was questioned by the authorities (20:20–38), and He finally challenged the people (20:39–21:38).

 

 

²⁸ ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးမှ၊ တပည့်တော်တို့ ရှေ့၌ ကြွ၍ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ခရီးသွားတော်မူ၏။
²⁹ သံလွင်အမည်ရှိသော တောင်ခြေရင်း၌ ဗက်ဖာဂေရွာနှင့် ဗေသနိရွာအနီးသို့ ရောက်တော်မူ သော အခါ၊ တပည့်တော်နှစ်ယောက်တို့ကို စေလွှတ်၍၊
³⁰ သင်တို့ရှေ့၌ရှိသောရွာသို့သွားကြ။ ထိုရွာသို့ ရောက်လျှင် အဘယ်သူမျှ မစီးဘူးသောမြည်းကလည်း ချည်နှောင်လျက်ရှိသည်ကို သင်တို့သည် တွေ့လိမ့်မည်။ မြည်းကြိုးကိုဖြည်၍ ဆောင်ခဲ့ကြ။
³¹ သူတပါးက အဘယ်ကြောင့် မြည်းကြိုးကို ဖြည်သနည်းဟု သင်တို့ကိုဆိုလျှင်၊ သခင်အလိုရှိသည်ဟု ပြန်ပြောကြလော့ဟု မှာထားတော်မူ၏။
³² ထိုသို့ စေလွှတ်သောသူတို့သည် သွား၍ စကားတော်အတိုင်း တွေ့ကြ၏။
³³ မြည်းကြိုးကို ဖြည်စဉ်တွင် မြည်းရှင်တို့က၊ အဘယ်ကြောင့် မြည်းကြိုးကို ဖြည်သနည်းဟုဆိုလျှင်၊
³⁴ သခင်အလိုရှိသည်ဟု ပြန်ပြောကြ၏။ ယေရှုထံတော်သို့ မြည်းကလေးကို ဆောင်ခဲ့၍၊
³⁵ မြည်းကျောပေါ်မှာ မိမိတို့ အဝတ်ကို တင်ပြီးလျှင် ကိုယ်တော်ကို စီးစေကြ၏။
³⁶ ခရီးသွားတော်မူစဉ်တွင် လူများတို့သည် မိမိတို့ အဝတ်ကို လမ်း၌ ခင်းကြ၏။
³⁷ သံလွင်တောင်ပေါ်က ဆင်းရာအရပ်သို့ ရောက်တော်မူသောအခါ၊ တပည့်တော်များအပေါင်းတို့သည် မိမိတို့ မြင်ခဲ့ပြီးသောတန်ခိုးတော်များကိုထောက်၍ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် ဘုရားသခင်ကို ထောမနာပြု၍၊
³⁸ ထာဝရဘုရား၏ အခွင့်နှင့်ကြွလာတော်မူသော ရှင်ဘုရင်သည် မင်္ဂလာရှိစေသတည်း။ ကောင်းကင် ဘဝဂ်ဝယ် ဘုန်းကြီးပါစေသတည်းဟု ကြွေးကြော်ကြ၏။
³⁹ လူအစုအဝေး၌ပါသော ဖာရိရှဲအချို့တို့က၊ အရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်၏တပည့်တို့ကို ဆုံးမပါဟု လျှောက်ကြသော်၊
⁴⁰ ယေရှုကလည်း၊ ငါဆိုသည်ကား၊ ဤသူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာနေလျှင် ကျောက်ခဲတို့သည် ချက်ခြင်း ကြွေးကြော်ကြလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၂၈–၄၀။ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဘုရင်ဆန်စွာ ချဉ်းကပ်ခြင်း။ ယေရှုသည် ဗက်ဖဂျီနှင့် ဗက်တာနိအရပ်သို့ ရောက်လာသည် (အခန်းငယ် ၂၉)။ ထိုရွာနှစ်ရွာသည် ယေရုရှလင်မြို့အရှေ့ဘက် မိုင်နှစ်မိုင်ခန့် (ကီလိုမီတာ သုံးကီလိုမီတာခန့်) အကွာအဝေးတွင် ရှိသည်။ မဿဲနှင့် မာကုတို့ကလည်း ယေရှုသည် မြို့ထဲသို့ဝင်ပြီး ဗိမာန်တော်သို့ ရောက်သည်ကို ဖော်ပြထားသော်လည်း၊ လုကာမှာမူ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဘုရင်အဖြစ် ချဉ်းကပ်လာစဉ် လူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကိုသာ အာရုံစိုက်ဖော်ပြထားသည်။ ယေရှုသည် သားပေါက်လေးကို စီးလျက် ယေရုရှလင်မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းဖြင့် ပရောဖက်ပြုချက်ကို တမင်ပြည့်စုံစေရန် စီစဉ်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရှားသည်။ ထိုသို့ဖြင့် နှိမ့်ချစွာ လာရောက်၍ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ယူဆောင်လာသော မယ်ရှိယဘုရင်အဖြစ် ကိုယ်တော်၏အခန်းကဏ္ဍကို ကြေညာခဲ့သည် (ဇာခရိ ၉:၉–၁၀၊ မဿဲ ၂၁:၄၊၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ တပည့်နှစ်ယောက်အား ပေးခဲ့သော တိကျသောညွှန်ကြားချက်များသည် သားပေါက်လေးကို မည်သည့်နေရာ၌ မည်သို့ရှာရမည်၊ ဘာပြောကြမည်၊ မည်သို့ပြန်ဖြေရမည်ဆိုသည်ကို ပရောဖက်ပြုချက်အဖြစ် ထည့်သွင်းထားသည်။ လုကာသည် ထိုတပည့်နှစ်ယောက်ကို “စေလွှတ်ခြင်း” ခံရသူများဟု ဖော်ပြခြင်းဖြင့် သူတို့၏ တမန်တော်အခန်းကဏ္ဍကို သတိပေးထားသည်။ မာကုကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် ယေရှုမိန့်တော်မူသည်အတိုင်း တွေ့ခဲ့သည်ဟု ထပ်လောင်းဖော်ပြထားသည် (လုကာ ၁၉:၃၂)။ မဿဲ (မဿဲ ၂၁:၇) နှင့် ယောဟန် (ယောဟန် ၁၂:၁၄) တို့ကမူ ဓမ္မဟောင်းပရောဖက်ပြုချက်နှင့်အညီ မြင်းကျားမဟုတ်ဘဲ မြည်းသားပေါက်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ထိုမြည်းသားပေါက်သည် ဣသရေလဘုရင်များ စီးနင်းခဲ့ဖူးသော တိရစ္ဆာန်မျိုးဖြစ်သည်။ မာကုတွင်ပါဝင်သည့်အတိုင်း ထိုသားပေါက်သည် ယခင်က မည်သူမျှ မစီးဖူးသေးကြောင်း ထပ်လောင်းဖော်ပြထားခြင်းက ဤသန့်ရှင်းသောရည်ရွယ်ချက်အတွက် သင့်လျော်ကြောင်း (က ၁၉:၂၊ ၁ရာ ၆:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် မဿဲ ၂၁:၇ တွင် မိခင်နှင့် မခွဲရသေးရခြင်း အကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ သားပေါက်ပိုင်ရှင်များက တပည့်တို့၏လုပ်ရပ်ကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည် (လုကာ ၁၉:၃၃)။ ဤသည်မှာ ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ပြသသည်။ တပည့်တို့က ညွှန်ကြားခံရသည့်အတိုင်း “သခင်ဘုရားသည် လိုအပ်တော်မူသည်” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၁၊၃၄)။

19:28–40. Royal Approach to Jerusalem. Jesus neared Bethphage and Bethany (v. 29)—two villages situated about two miles (3 km) east of Jerusalem. While Matthew and Mark also describe Jesus entering the city and the temple, Luke focuses on reactions to Jesus during His approach to Jerusalem as King. It seems that Jesus deliberately set out to fulfill prophecy in arranging to ride into Jerusalem on a colt and to announce His role as the messianic King coming in humility to bring salvation and peace (Zech. 9:9–10; cf. Matt. 21:4, 5). The specific directions He gave to two of His disciples constitutes a prophecy of how and where to find the colt as well as what would be said to them and how to respond. Luke reminds us of the disciples’ apostolic role by describing the two as “sent” by Jesus. Like Mark, he also added that they found it just as He had described (Luke 19:32). Both Matthew (Matt. 21:7) and John (John 12:14) make clear, in accordance with the OT prophecy, that it was a donkey’s (not a horse’s) colt, the kind of animal that had been ridden by Israel’s kings. The additional detail that the colt had never been ridden (also in Mark) suggests its fitness for this holy purpose (cf. Num. 19:2; 1 Sam. 6:7) as well as why in Matthew 21:7 it had not been separated from its mother. Although the owners questioned the disciples’ actions (Luke 19:33), showing that this was not prearranged, the disciples responded as instructed—that the Lord needed it (vv. 31, 34).

 

တပည့်တို့သည် မိမိတို့အဝတ်ကို သားပေါက်ကျောပေါ်တင်၍ ယေရှုအတွက် ကုန်းနှီးတမျိုးပြင်ဆင်ပေးကြပြီး၊ ဘုရင်တစ်ပါးနှယ် ယေရှုကို ထိုပေါ်တွင် ထိုင်စေကြသည် (လုကာ ၁၉:၃၅၊ မဿဲ ၂၁:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူအများသည် ထိုစိတ်ဓာတ်ကို လိုက်လျက် ချဉ်းကပ်လာသော ဘုရင်ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းနှင့် လေးမြတ်ခြင်းအနေဖြင့် မိမိတို့အဝတ်ကို လမ်းပေါ်တွင် ခင်းကြ၏ (လုကာ ၁၉:၃၆၊ ၂ရာ ၉:၁၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤဖြစ်ရပ်များသည် တောင်ထိပ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထိုနောက် တပည့်တော်အားလုံးသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြသည်။ ခရီးတစ်လျှောက် လူအုပ်သည် ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ ယေရှုပြုခဲ့သော အံ့ဖွယ်တန်ခိုးတော်များကို ပြန်လည်သတိရသည် (လုကာ ၁၉:၃၇)။ ထိုသို့ ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ကြွေးကြော်ခြင်းက ယေရှုခံရမည့် ပယ်ရှားခြင်းနှင့် အသေခံရခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ တပည့်တို့၌ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ပျောက်ကွယ်စေခဲ့သည်။ လူအများသည် ဆာလံ ၁၁၈:၂၆ ကို ရွတ်ဆိုကြ၏ (လုကာ ၁၉:၃၈)။ ဤဆာလံသည် ဂျူးပွဲတော်ကြီးများတွင် ပုံမှန်သီချင်းဆိုလေ့ရှိပြီး ဘုရင်သည် ယေရုရှလင်သို့ ပြန်လာခြင်းနှင့် ဗိမာန်တော်ထဲ ဝတ်ပြုရန် ဝင်ရောက်ခြင်းကို ဂုဏ်ပြုခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ မဿဲနှင့် မာကုတို့တွင် မပါဝင်သော်လည်း လုကာနှင့် ယောဟန် (ယောဟန် ၁၂:၁၃) တို့၌မူ ဤဆာလံနှင့်ဆက်စပ်၍ ယေရှုကို ဘုရင်ဟု ကြွေးကြော်ထားသည်။ ယေရှုသည် ယခင်က မယ်ရှိယအဖြစ် ကိုယ်တော်၏အနာဂတ်အခန်းကဏ္ဍနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ဤဆာလံကို ကိုးကားခဲ့ဖူးသည် (လုကာ ၁၃:၃၅)။ ဤကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်စွာ ကြွေးကြော်ခြင်းက ဖာရိရှအချို့ကို အလွန်စိုးရိမ်စေခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၂:၁၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူတို့သည် လူအုပ်ကို ဖြတ်ကာ ယေရှုအား တပည့်တော်များကို ဆူပဲ့ရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (လုကာ ၁၉:၃၉)။ ဤကဲ့သို့ ဆန္ဒပြမှုက ရောမအင်ပါယာ၏ ဒေါသထွက်စေပြီး ပို၍ဖိနှိပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်ကြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ပရောဖက်ပြုချက်သည် ပြည့်စုံရမည်ဖြစ်သည် (၂၄:၄၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကျောက်ခဲများပင် အော်ဟစ်ရလျှင် အော်ဟစ်ရမည် (၁၉:၄၀၊ ဟဗက္ကုတ် ၂:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

The disciples prepared a kind of saddle for Jesus by throwing their own clothing over the back of the colt and then, fittingly for a king, they set Him on it (Luke 19:35; cf. Matt. 21:7). The crowds caught the spirit and spread their clothing on the road as a recognition of the approaching King and as an expression of homage (Luke 19:36; cf. 2 Kin. 9:13). These events took place at the crest of the mountain. Then all the disciples began to rejoice and praise God. As the procession progressed, the crowd became larger and larger. Recounted were the great miraculous acts Jesus had done (Luke 19:37). Such acclamation and praise dispelled the disciples’ fears that had been raised by Jesus’s sayings about His rejection and death. The multitude recited Psalm 118:26 (Luke 19:38), which was commonly sung at major Jewish festivals and may have celebrated the return of the king to Jerusalem and his entrance to the temple for worship. Unlike Matthew and Mark, both Luke and John (John 12:13) include the acclamation of Jesus as King in connection with this psalm, which Jesus had quoted before in connection with His future role as Messiah (Luke 13:35). So troubling was this widespread acclamation to some of the Pharisees (cf. John 12:19) that they pressed through the crowd and called on Jesus to rebuke His disciples (Luke 19:39). Perhaps they feared that such a demonstration would attract the ire of Rome and result in further repression. But prophecy must be fulfilled (cf. 24:44), even if the stones must speak (19:40; cf. Hab. 2:11).

 ⁴¹ ယေရုရှလင်မြို့အနီးသို့ ရောက်၍ ကြည့်မြင်လျက် ငိုကြွေးတော်မူ၍၊
⁴² အချင်းမြို့၊ သင်၏ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် စပ်ဆိုင်သောအရာတို့ကို သင်၏လက်ထက် ယခုကာလ၌ပင် သင်သည် သိရလျှင်မင်္ဂလာရှိ၏။ ယခုမူကား၊ ထိုအရာတို့ကို သင်၏မျက်စိရှေ့မှာ မထင်ရှားစေခြင်းငှါ ဝှက်ထား လျက် ရှိ၏။
⁴³ အကြောင်းမူကား၊ သင့်ကို ကြည့်ရှုပြုစုတော်မူသော ကျေးဇူးကို သင်သည် မသိမမှတ်သောကြောင့်၊ သင်၏ ရန်သူတို့သည် သင့်ပတ်လည်တွင် တပ်တည်၍ လေးမျက်နှာ၌ ဝိုင်းရံလျက် ချုပ်ထားပြီးလျှင်၊
⁴⁴ သင်၏ကိုယ်မှစ၍ သင်၏ သားသမီးတို့ကို မြေနှင့်တညီတည်း ညှိသဖြင့်၊ သင်၏ကျောက်တခုပေါ်မှာ တခုမျှ ထပ်ဆင့်၍ မကျန်ရစ်စေခြင်းငှါ ပြုကြသောအချိန်ကာလသည် ရောက်လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၄၁–၄၄။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့ကို ငိုကြွေးတော်မူသည်။ ယေရှုသည် မကြာမီ ကိုယ်တော်ကို ပယ်ရှားမည့်မြို့ကို ငိုကြွေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၄၁၊ ၂ရာ ၁၅:၃၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပရောဖက်များသည် ဣသရေလ၏ ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်ခြင်းနှင့် မြို့၏မကြာမီ ပျက်စီးခြင်းကို သင်္ကေတလုပ်ရပ်များနှင့် ပြင်းထန်သောပုံဖော်မှုများဖြင့် ဖော်ပြတတ်ကြသည် (ဥပမာ၊ ယေရမိ ၁၉:၁၀–၁၃၊ ယေဇကျေလ ၄:၁–၃)။ ထိုနည်းတူ ယေရှု၏ ငိုကြွေးခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းသောညည်းတွားခြင်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်ဖြစ်သည်။

19:41–44. Jesus Weeps over Jerusalem. Jesus wept over the city that would soon reject Him (v. 41; cf. 2 Sam. 15:30). Prophets sometimes used symbolic actions and vivid representations to dramatically portray Israel’s rebellion against God and the impending doom of the city (e.g., Jer. 19:10–13; Ezek. 4:1–3). Similarly, Jesus’s weeping and mournful lament were prophetic.

 

မြို့ကို လူတစ်ယောက်အဖြစ် လိပ်မှာကာ (“သင်” သို့မဟုတ် “သင်၏” ဟူ၍ နှစ်ကြိမ်တွင် ဆယ့်နှစ်ကြိမ် သုံးနှုန်း၍) ယေရှုသည် ဝမ်းနည်းခြင်း၏ အကြောင်းရင်းနှစ်ခုကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ပထမအကြောင်းမှာ ယေရုရှလင်လူမျိုးသည် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ခံစားရန် လိုအပ်သမျှကို မသိကြခြင်းဖြစ်သည်။ မြို့၏အမည်က “ငြိမ်သက်ခြင်းမြို့” သို့မဟုတ် “ငြိမ်သက်ခြင်း၏အခြေခံ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်သည်။ မယ်ရှိယရောက်ရှိလာခြင်းဖြင့် ကောင်းကင်၌ ငြိမ်သက်ခြင်း (လုကာ ၁၉:၃၈၊ ၂:၁၄) သည် ကိုယ်တော်ကို လက်ခံခြင်းဖြင့်သာ တည်မြဲသည်။ ယေရုရှလင်ကား အလင်းကို ပယ်ရှားခဲ့သဖြင့် မျက်ကန်းခြင်းသို့ ရောက်သည် (၈:၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မယ်ရှိယသည် သူတို့မျက်စိမှ ဖုံးကွယ်ခံရသည် (၁၉:၄၂)။ ထို့ကြောင့် ရန်သူများသည် မြို့ကို ဝိုင်းရံ၍ တပ်ကြပ်တည်ဆောက်ကာ မြို့ကို မြေသားနှင့် တန်းတူဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးမည့်နေ့ရက်များ ရောက်လာမည်ဟု ပရောဖက်ပြုတော်မူသည် (ဟေရှာယ ၃၉:၆၊ ယေရမိ ၇:၃၂–၃၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မြို့ထဲ၌ရှိသော သားသမီးများ (နေထိုင်သူများကို ရည်ညွှန်းသည်၊ ဟေရှာယ ၅၄:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ပါမကျန် ဖျက်ဆီးခံရမည်။ ပျက်စီးခြင်းသည် အလွန်ပြည့်စုံလျက် ကျောက်တစ်လုံးပင် ကျောက်တစ်လုံးပေါ်တွင် မကျန်ရစ်တော့မည် (လုကာ ၁၉:၄၄)။ နည်းနည်းကြာသောအခါ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ပျက်စီးခြင်းကို ဤနှုတ်ကပတ်တူညီသောစကားဖြင့် ထပ်မံဖော်ပြတော်မူမည် (၂၁:၆)။

Addressing the city as a person (with “you” or “your” twelve times in two verses), Jesus gave two reasons for His sadness. First, the people of Jerusalem did not know what they needed to enjoy peace, despite the fact that its name means “city of peace” or “foundation of peace.” The “peace in heaven” (Luke 19:38) that has come with the advent of the Messiah (2:14) can be realized only through accepting Him. Instead, Jerusalem rejected the light and blindness has come (cf. 8:10). The Messiah was hidden from them (19:42). Therefore, Jesus prophesied that days would come when enemies would lay siege to the city (cf. Is. 39:6; Jer. 7:32–34), building barricades all around it, and crush it to the ground, along with its children (referring to its inhabitants; cf. Is. 54:3). So complete will be the destruction that not one stone would be left on another (Luke 19:44). A little later, in almost the same words, Jesus would refer to the destruction of the temple (21:6).

 

ဒုတိယအကြောင်းမှာ ယေရုရှလင်သည် ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ကရုဏာဖြင့် သို့မဟုတ် တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် လာရောက်သည့်အချိန်ကို မသိကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဤဂရိစကားလုံး “ဧပီစကိုပဲ” (episkopē) နှင့် ၎င်း၏ကြိယာပုံစံ “ဧပီစကက်တိုမိုင်း” (episkeptomai) တို့သည် ဘုရားသခင်၏လုပ်ဆောင်မှုကို အပြုသဘောဆောင်သည်ဖြစ်စေ၊ အပျက်သဘောဆောင်သည်ဖြစ်စေ ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၁:၆၈၊၇၈၊ ကမ္ဘာဦး ၅၀:၂၄–၂၅၊ ထွက်မြောက်ရာ ၃:၁၆၊ ၃၂:၃၄၊ ၁ရာ ၂:၂၁၊ ဆာလံ ၅၈:၆၊ ဟေရှာယ ၁၀:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤနေရာ၌မူ ယေရုရှလင်သည် ခရစ်တော်အထဲတော်၌ ဘုရားသခင်၏ကရုဏာတော်ဖြင့် လာရောက်ခြင်းကို မသိကြခြင်း (လုကာ ၁:၆၈၊၇၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်ကို ပယ်ရှားခြင်းကြောင့် ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်း မကြာမီ ရောက်လာမည်ကို မသိကြခြင်းဟု ဆိုလိုနိုင်သည်။ အကြောင်းအရာအရ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏လူမျိုးထံ တရားစီရင်ရန် လာရောက်သည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သည်။ ပရောဖက်များသည် ယေရုရှလင်အတွက် ခမ်းနားသောဖြစ်နိုင်ခြေများကို ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း၊ မယ်ရှိယကို ပယ်ရှားခြင်းနှင့်အတူ ထိုမျှော်လင့်ချက်များ ပျက်ပြားသွားပြီး မြို့နှင့်ဗိမာန်တော်သည် ဖျက်ဆီးခံရမည်ဖြစ်သည်။

The second reason for Jesus’s sadness was that Jerusalem did not recognize the time of God’s coming to them in mercy or judgment. This Greek word episkopē, and its verbal form episkeptomai, can refer to God’s activity both positively and negatively (e.g., Luke 1:68, 78; Gen. 50:24–25; Ex. 3:16; 32:34; 1 Sam. 2:21; Ps. 58:6; Is. 10:3, LXX). Here it could mean either the fact that Jerusalem had not recognized God’s gracious visitation of mercy in Christ (cf. Luke 1:68, 78) or that they did not recognize God’s impending judgment because of their rejection of Him. The context suggests that the idea is of God coming to His people in judgment. The prophets had portrayed glorious possibilities for Jerusalem, but these hopes would be dashed with the rejection of the Messiah and the razing of the city and temple.

⁴⁵ ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်တော်မူပြီးလျှင်၊ ဗိမာန်တော်၌ ရောင်းဝယ်သောသူတို့ကို နှင်ထုတ်လျက်၊
⁴⁶ ငါ့အိမ်သည် ဆုတောင်းရာအိမ်ဖြစ်၏ဟု ကျမ်းစာ၌ လာသော်လည်း၊ သင်တို့သည် ထိုအိမ်ကို ထားပြ တွင်းဖြစ်စေကြပြီတကားဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴⁷ ကိုယ်တော်သည် နေ့တိုင်းဗိမာန်တော်၌ ဆုံးမဩဝါဒပေးတော်မူ၏။ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊ ကျမ်းပြု ဆရာ၊ လူတို့တွင် အကြီးအကဲဖြစ်သောသူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို သတ်ခြင်းငှါ ရှာကြသော်လည်း၊
⁴⁸ လူအပေါင်းတို့သည် ဒေသနာတော်ကို စေ့စေ့နားထောင်သောကြောင့် သတ်နိုင်သောအခွင့်ကို မတွေ့ မရကြ။

၁၉:၄၅–၄၈။ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ကို သန့်ရှင်းစေတော်မူသည်။ သင်္ကေတဆန်သော ငိုကြွေးခြင်းကို လိုက်၍ လုကာတွင် နောက်ထပ်သင်္ကေတလုပ်ရပ်တစ်ခု ချက်ချင်းပါဝင်လာသည်။ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်တော်မူပြီး ရောင်းသူဝယ်သူများကို နှင်ထုတ်တော်မူသည် (လုကာ ၁၉:၄၅၊ မာကု ၁၁:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ရာတွင် သုံးသောစကားလုံးတူကို ဤနေရာ၌လည်း သုံးထားသည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၉:၄၀၊၄၉၊ ၁၁:၁၄–၁၅၊ ၁၃:၃၂)။ အပြစ်ကင်းသော တိရစ္ဆာန်များနှင့် ငှက်များ၊ ယဇ်ပူဇော်ရန် စပျစ်ရည်၊ သံလွင်ဆီ၊ ဂျုံမှုန့်စသည်တို့ကို အဆင်ပြေစွာ ဝယ်ယူနိုင်ရန် ရည်ရွယ်၍ အထူးသဖြင့် ဝေးကွာရာမှ လာရောက်သော ဂျူးခရီးသွားများအတွက် စီစဉ်ပေးထားသည်။ ဗိမာန်တော်ဧရိယာတွင် နယ်နမိတ်ရှင်းလင်းစွာ ခွဲထားသော နေရာများရှိပြီး အကြီးဆုံးမှာ တပါးအမျိုးသားများ ဝတ်ပြုနိုင်သည့် တပါးအမျိုးသားခန်းမဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၌ပင် ဤကုန်သွယ်မှုများ ဆောင်ရွက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ လုကာ၏ဖော်ပြချက်သည် အတိုဆုံးဖြစ်ပြီး ဗိမာန်တော်၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဆုတောင်းရာနေရာ၊ သွန်သင်ရာနေရာဖြစ်ကြောင်း (၁၉:၄၆–၄၇) အာရုံစိုက်ထားသည်။ ယေရှု၏လုပ်ရပ်သည် ရည်ရွယ်ချက်နှစ်ခုကို ပြီးစီးစေသည်- ဗိမာန်တော်ကို မူလရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သော ဆုတောင်းရာအိမ်တော်အဖြစ် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း (အပိုဒ် ၄၆၊ ဟေရှာယ ၅၆:၇၊ ယေရမိ ၇:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် ဗိမာန်တော်အပေါ် ကိုယ်တော်၏အာဏာကို ပြသခြင်း (မကြာမီ မေးခွန်းထုတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်)။ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ ကျမ်းပြုဆရာများ၊ လူကြီးများသည် ယေရှုကို အသေသတ်ရန် ကြံစည်နေသော်လည်း (လုကာ ၉:၂၂၊ ၂၀:၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ လူထုအားလုံးသည် ကိုယ်တော်မိန့်ဆိုတော်မူသမျှကို နားထောင်ရန် တပ်မက်စွာ ချိတ်ဆွဲထားကြသဖြင့် (၁၉:၄၈) ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်၌ နေ့စဉ်သွန်သင်နေဆဲဖြစ်သည်။

19:45–48. Jesus Cleanses the Temple. The symbolic weeping is followed immediately in Luke by another symbolic action. Jesus went to the temple (cf. Mal. 3:1) and proceeded to drive out the buyers and sellers (Luke 19:45; cf. Mark 11:15). The same word is used for driving out demons (e.g., Luke 9:40, 49; 11:14–15; 13:32). Animals certified to be without blemish and birds, along with other goods for sacrifice (e.g., wine, oil, flour), were made available for convenient purchase, especially for Jewish pilgrims coming from long distances. The temple complex had several well-defined areas, the largest of which was the court of the Gentiles, where all this commerce was taking place. It was also the place where non-Jews could assemble for worship. Luke’s account is the most concise, focusing on the purpose of the temple as a place for prayer and teaching (19:46–47). Jesus’s act accomplished two purposes: it restored the temple to its original purpose, as a house of prayer (v. 46; Is. 56:7; cf. Jer. 7:11), and it demonstrated His authority over the temple, which would soon be questioned. Despite the religious leaders conspiring to put Him to death (cf. Luke 9:22; 20:1), they could not prevent Jesus from teaching daily in the temple because all the people were captivated by what they heard (19:48)—literally “were hanging on to what they were hearing from Him.”1 ယေရှုသည် ယေရိခေါမြို့သို့ ဝင်၍ ရှောက်သွားတော်မူ၏။

² ထိုအခါ ဇက္ခဲအမည်ရှိသော အခွန်ခေါင်းတယောက်ရှိ၏။ ထိုသူသည် ငွေရတတ်သောသူဖြစ်၏။
³ ယေရှုသည် အဘယ်သို့သောသူဖြစ်သည်ကို ထိုသူသည် ကြည့်လို၍၊ လူအစုအဝေးများသောကြောင့်၊ မိမိရပ်လည်း နိမ့်သည်ဖြစ်၍ မမြင်နိုင်။
⁴ ထို့ကြောင့် ကြွတော်မူမည့်လမ်းတွင် ရှေ့သို့ပြေး၍ ကိုယ်တော်ကို မြင်အံ့သောငှါ သဖန်းပင်တပင်ကို တက်လေ၏။
⁵ ထိုအရပ်သို့ ယေရှုသည် ရောက်တော်မူသောအခါ မျှော်ကြည့်၍ ထိုသူကို မြင်တော်မူလျှင်၊
⁶ ဇက္ခဲ၊ မြန်မြန်ဆင်းလော့။ သင်၏အိမ်၌ ယနေ့ငါတည်းနေမည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဇက္ခဲသည် အလျင် အမြန်ဆင်း၍ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် ကိုယ်တော်ကို မိမိအိမ်၌ ဧည့်ခံလေ၏။
⁷ ထိုအကြောင်း။ကို လူအပေါင်းတို့သည်မြင်လျှင်၊ ဆိုးသောလူ၏ အိမ်သို့ဝင်၍ လုပ်ကျွေးခြင်းကို ခံတော်မူပါသည်တကားဟု ကဲ့ရဲ့အပြစ်တင်ကြ၏။
⁸ ဇက္ခဲသည်လည်း ရပ်နေ၍၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်၏ ဥစ္စာတဝက်ကို ဆင်းရဲသောသူတို့အား ပေးပါ၏။ တစုံ တယောက်သောသူ၏ဥစ္စာအနည်းငယ်ကို အကျွန်ုပ်ယူမိလျှင်၊ လေးဆပြန်၍ပေးပါ၏ဟု သခင်ဘုရားကို လျှောက်ဆို၏။
⁹ ယေရှုကလည်း၊ ဤသူသည် အာဗြဟံ၏သားဖြစ်သည်နှင့်အလျောက်၊ ယနေ့ပင် ကယ်တင်တော်မူခြင်း ကျေးဇူးသည် ဤအိမ်အပေါ်မှာ သက်ရောက်လေ၏။
¹⁰ လူသားသည် ပျောက်သောသူတို့ကိုရှာ၍ ကယ်တင်အံ့သောငှါ ကြွလာသတည်းဟု ဇက္ခဲကို မိန့်တော် မူ၏။

၁၉:၁-၁၀။ ယေရှုသည် ဇက္ခဲယု၏အိမ်သို့ ကြွတော်မူသည်။ ယေရုရှလင်သို့ ခရီးနောက်ဆုံးအပိုင်းဖြစ်သော ယေရိခေါမြို့မှ ဖြတ်သွားစဉ် ဇက္ခဲယုအမည်ရှိ ချမ်းသာသူတစ်ဦးသည် ယေရှုကို မြင်လိုစိတ်ပြင်းပြသည်။ အခွန်ခံချုပ်ဖြစ်သောကြောင့် (အပိုဒ် ၂) ဧရိယာကျယ်ပြန့်ကို ကြီးကြပ်ပြီး လက်အောက်ငယ်သားများရှိသည်။ ရောမအတွက် အခွန်ကောက်ခြင်းသည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အမြတ်အစွန်းများသော်လည်း ယေရိခေါသည် အထူးချမ်းသာသည်။ မြေဩဇာကောင်းပြီး ဟေရဒ်နန်းတော်တစ်ခုလည်း နီးကပ်စွာရှိသည်။ ပဲရိယဒေသနှင့် ကပ်လျက်ဖြစ်သောကြောင့် ယေရုရှလင်သို့ သွားလာသော ကုန်သွယ်လမ်းတွင် အခွန်ကောက်ခံရသည်။ ထို့ကြောင့် ဇက္ခဲယုသည် အလွန်ချမ်းသာသူဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် လုကာရှိ အထက်ချမ်းသာသူဇာတ်လမ်းများ (၁၂:၁၆-၂၁၊ ၁၆:၁၉-၂၄၊ ၁၈:၁၈-၂၇) နှင့်မတူဘဲ ဤနောက်ဆုံးဇာတ်လမ်းသည် အပြုသဘောဆောင်သည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်က အခွန်ခံများကို ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း (၃:၁၂-၁၃) စိတ်နှလုံးထိခိုက်ပြီး မှားယွင်းမှုများအတွက် ပြန်ဆပ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။ အရပ်ပု၍ (ခြောက်ပေထက်နည်းသည်၊ အပေ ၁.၅ မီတာခန့်) လူအုပ်ကို မကြည့်နိုင်သလို သူ့ကို နေရာပေးလိုသူ မရှိသောကြောင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို စွန့်လွှတ်ကာ လူအုပ်ရှေ့တွင် သဖန်းပင်တွင် တက်သည် (အခန်းငယ် ၄)။ ပါလက်စတိုင်းသဖန်းပင်သည် တက်လွယ်ပြီး လမ်းဘေးတွင် များသည်။

19:1–10. Jesus Comes to Zacchaeus’s House. As Jesus passed through Jericho on the final leg of His journey to Jerusalem, a rich man named Zacchaeus was determined to see Him. As a chief tax collector (v. 2), he probably had jurisdiction over a wide area with subordinates working under him. Collecting taxes for Rome could be quite lucrative anywhere, but Jericho was particularly attractive: being situated in a highly fertile area made it among the wealthiest cities of Israel; one of Herod’s palaces was nearby; bordering Perea also meant that customs duties were collected along the trade route to and from Jerusalem. Thus Zacchaeus was a wealthy person. However, unlike the preceding rich man stories in Luke (12:16–21; 16:19–24; 18:18–27), this final one is positive. Zacchaeus, impressed with John the Baptist’s instructions (3:12–13), was convicted of his wrong and was determined to see Jesus and begin making restitution for the wrong. Because he was short (probably less than five feet [1.5 m] tall) and could not see over the crowd (Luke 19:3), nor was anyone inclined to make room for someone like him, he abandoned decorum and climbed into a sycamore or fig tree ahead of the procession in order to see Jesus (v. 4). The Palestinian sycamore is easy to climb and often found by the roadside.

 

ယေရှုသည် ဇက္ခဲယုကို အမြန်ဆင်းလာရန် အမိန့်ပေးတော်မူသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏အိမ်တွင် တည်းခိုရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၅)။ “ရမည်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံး (dei) သည် မဿီယအမှုတော်ကို ပြည့်စုံစေရန် ဘုရားသခင်၏ မဖြစ်မနေ လိုအပ်ချက်ကို ဖော်ပြသည် (လုကာ ၂:၄၁-၅၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဇက္ခဲယုသည် ချက်ချင်းနာခံပြီး ဝမ်းမြောက်စွာ ယေရှုကို ဧည့်ခံသည် (၁၉:၆)။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လူအုပ်ကြီးသည် ငြူစူစွာ ညည်းတွားကြသည်။ ဤနေရာတွင် သုံးထားသော ဂရိစကားလုံး (diagongyzō) သည် ယေရှု၏အမှုတော်ကို ဆန့်ကျင်သူများ၏ ငြူစူညည်းတွားခြင်းကို ဆိုလိုသည် (လုကာ ၅:၃၀၊ ၁၅:၂၊ ယောဟန် ၆:၄၁၊ ၄၃၊ ၆၁)။ သူ၏အလုပ်အကိုင်ကြောင့် ဇက္ခဲယုကို အပြစ်ရှိသူဟု လူများစွာက ရှုမြင်ကြပြီး လေးစားဖွယ်ဆရာတစ်ဦးသည် ထိုသူနှင့် အတူစားသောက်သင့်သူ မဟုတ်ပါ (လုကာ ၅:၃၀ ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူ၏အိမ်တွင် တည်းခိုခြင်းသည် အံ့သြဖွယ်ဖြစ်သည် (၁၉:၅၊ ၇)။

Jesus commanded Zacchaeus to hurry down from the tree because He had to (“must”) stay at his house (v. 5). The word translated “must” (dei) indicates that Jesus’s visit was a divine necessity in fulfillment of His messianic mission (see commentary on Luke 2:41–52). Zacchaeus instantly obeyed the command and received Jesus with joy (19:6). By contrast, all the people muttered complaints about this. The Greek word used here (diagongyzō) means to “grumble” or “murmur” and is used of those opposing Jesus’s ministry (Luke 5:30; 15:2; John 6:41, 43, 61). Due to his occupation, many saw Zacchaeus as a sinner (Luke 19:7) and certainly not someone a respectable teacher would eat with (see 5:30). So for Jesus to stay overnight as a guest in his house (19:5, 7) was shocking indeed.

 

ဇက္ခဲယုသည် သူ၏ဘဝပြောင်းလဲမှုကို အများရှေ့တွင် ကြေညာသည်။ ဤသည်မှာ နောင်တရခြင်းနှင့် ယေရှုလက်ခံခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်ခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၈)။ ဇက္ခဲယုသည် သူ၏စည်းစိမ်တဝက်ကို ဆင်းရဲသားများကို လှူဒါန်းသည်။ ဤသည်မှာ အပျော်ကြီးဆုံး ယုဒလူမျိုးပေးနိုင်သည်ထက် နှစ်ဆထက်မကဖြစ်သည်။ ပြန်ဆပ်ရန်အတွက် ပညတ်တော်အရ အဓိကပမာဏပေါ် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း ထပ်ပေးရသည် (ဝတ်ပြုရာဇဝင် ၆:၁-၅၊ တောလည်ရာ ၅:၇)။ တိရစ္ဆာန်ခိုးယူလျှင် လေးငါးဆ ပြန်ဆပ်ရသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၂:၁၊ ၂ဓမ္မရာဇဝင် ၁၂:၆)။ ဇက္ခဲယုသည် ပိုမိုပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ယေရှုကို တွေ့ဆုံခြင်းကြောင့် စစ်မှန်သော ပြောင်းလဲမှုကို ပြသသည်။ ပရိသတ်များကို သူသည် အာဗြဟံ၏သားတော်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးရန် လိုအပ်သည် (လုကာ ၁၉:၉)။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် အာဗြဟံ၏သားတော်ဖြစ်သည် (ဂလာတိ ၃:၇)။ ယေရှု၏ရှာဖွေကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်ကို ဤတွင် သရုပ်ဖော်ထားသည် (လုကာ ၁၉:၁၀၊ ယေဇကျေလ ၃၄:၁-၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Zacchaeus publicly announced his changed course, reflecting repentance and deep gratitude to Jesus for accepting him (v. 8). Zacchaeus gave fully half of his net worth as charity, which was more than double the amount that even the most pious Jew would give; for restitution, the law required repayment with an additional 20 percent (Lev. 6:1–5; Num. 5:7) and four or five times for stealing an animal (Ex. 22:1; 2 Sam. 12:6). Zacchaeus choose the more severe penalty, which shows his genuine change as a result of meeting Jesus. Onlookers needed reminding that he was a son of Abraham (Luke 19:9); from this point he was so based on faith (Gal. 3:7). Jesus’s mission to seek and to save the lost (Luke 19:10; cf. Ezek. 34:1–12) is illustrated frequently in His reaching out to sinners and healing the helpless and hopelessly ill.

 ¹¹ ထိုအခါ ယေရုရှလင်မြို့အနီးသို့ ရောက်တော်မူ၍၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် ချက်ခြင်း ပေါ်ထွန်းမည်ဟု လူများထင်မှတ်သောကြောင့်၊ ပရိတ်သတ်အလယ်၌ မိန့်တော်မူသော ဥပမာကား၊
¹² အမတ်တယောက်သည် မင်းကြီးအရာကို ခံလို၍ မိမိပြည်သို့ ပြန်လာမည်ဟု အကြံရှိလျက် ဝေးသော ပြည်သို့သွား၏။
¹³ မသွားမှီ မိမိငယ်သားတကျိပ်ကိုခေါ်၍၊ ငွေတပိဿာစီအပ်ပေးလျက် ငါပြန်၍ မလာမှီတိုင်အောင် ကုန်သွယ်ခြင်းအမှုကို ပြုကြလော့ဟု မှာထားလေ၏။
¹⁴ ပြည်သားအချို့သည် ထိုအမတ်ကို မနာလို၍၊ ထိုသူ၏ အအုပ်အချုပ်ကို ငါတို့မခံလိုပါဟု တမန်ကို သူ့နောက်သို့ စေလွှတ်ကြ၏။
¹⁵ ထိုအမတ်သည် မင်းကြီးအရာကိုခံ၍ ပြန်လာတော်မူသောအခါ၊ ငွေခံသော ငယ်သားတို့သည် အသီး အသီးအဘယ်မျှလောက် အမြတ်ရသည်ကို သိခြင်းငှါ သူတို့ကိုခေါ်ချေဟု အမိန့်တော်ရှိ၏။
¹⁶ ပဌမသူသည် လာ၍၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်ပေးသော ငွေတပိဿာအားဖြင့် အခွက်တဆယ် အမြတ်ရပါ ပြီဟု လျှောက်လျှင်၊
¹⁷ သခင်က၊ သာဓု၊ ငယ်သားကောင်း၊ သင်သည် အမှုငယ်၌ သစ္စာစောင့်လေပြီ။ မြို့ဆယ်မြို့ကို အုပ်စိုး လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹⁸ ဒုတိယသူသည် လာ၍၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်ပေးသော ငွေတပိဿာအားဖြင့် ငါးပိဿာအမြတ်ရပါပြီဟု လျှောက်လျှင်၊
¹⁹ သခင်က၊ သင်သည် မြို့ငါးမြို့ကိုအုပ်စိုးလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁰ အခြားသော သူသည်လာ၍၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်သည် ပဝါ၌ထုပ်ထားသော ကိုယ်တော်၏ ငွေတပိဿာ ရှိပါ၏။ ကိုယ်တော်သည် ခဲယဉ်းသောသူဖြစ်သည်နှင့်၊
²¹ ကိုယ်မသိုမထားသော ဥစ္စာကိုသိမ်းယူ၍၊ ကိုယ်မစိုက်မပျိုးသော လယ်၌ရိတ်တတ်သည်ကို အကျွန်ုပ် ထောက်၍ ကိုယ်တော်ကို ကြောက်ပါသည်ဟု လျှောက်လျှင်၊
²² သခင်က၊ ဆိုးညစ်သောငယ်သား၊ သင်၏ စကားကိုသာလိုက်၍ သင်၏အမှုကို ငါစီရင်မည်။ ငါသည် ခဲယဉ်းသောသူဖြစ်လျက် ကိုယ်မသိုမထားသောဥစ္စာကို သိမ်းယူ၍၊ ကိုယ်မစိုက်ပျိုးသော လယ်၌ရိတ်သည်ကို သင်သိသည်မှန်လျှင်၊
²³ ငါ့ငွေကို ပွဲစားလက်သို့ အဘယ်ကြောင့်မအပ်သနည်း။ ထိုသို့အပ်လျှင် ငါပြန်လာသောအခါ ငွေရင်း နှင့် အဘိုးကို ရနိုင်သည်ဟု မိန့်တော်မူပြီးသော်၊
²⁴ အခြွေအရံတို့အား၊ ငွေတပိဿာကို သူ့လက်မှ နှုတ်ကြ။ အခွက်တဆယ်ရှိသောသူအား ပေးကြဟု မိန့် တော်မူ၏။
²⁵ အခြွေအရံတို့ကလည်း၊ သခင်၊ ထိုသူ၌ အခွက်တဆယ်ရှိပါ၏ဟု လျှောက်ကြလျှင်၊
²⁶ ငါဆိုသည်ကား၊ အကြင်သူသည်ရတတ်၏။ ထိုသူအား ပေးဦးမည်။ အကြင်သူသည် ဆင်းရဲ၏။ ထိုသူ ၌ရှိသမျှကိုပင် နှုတ်လိမ့်မည်။
²⁷ ထိုမှတပါး ငါ၏အအုပ်အချုပ်ကို မခံလိုသော ငါ့ရန်သူတို့ကို ခေါ်ခဲ့ကြ။ ငါ့ရှေ့မှာ သတ်ကြဟု စီရင် တော်မူသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၁၁-၂၇။ မိနာဥပမာ။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်အနီးရောက်ပြီး “ကယ်တင်ခြင်း” ရောက်ပြီဟု ကြေညာပြီးနောက် ဘုရားနိုင်ငံတော်သည် ချက်ချင်းရောက်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာသည် (အခန်းငယ် ၁၁)။ ယုဒလူများစွာ၏ အတွေးတွင် ထိုအရာနှစ်ခုသည် တူညီသည်။ နိုင်ငံတော်သည် အချို့အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ရှိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း မမြင်နိုင်ဟုလည်း ယေရှုညွှန်ပြခဲ့သည် (လုကာ ၁၇:၂၁ ကြည့်ပါ)။ ဘုရားနိုင်ငံတော်ကို ယေရုရှလင်သို့ သူကိုယ်တိုင်ရောက်လာခြင်းနှင့် ခွဲခြားရန်အတွက် ယေရှုသည် လူတို့၏ပိုက်ဆံငွေဥပမာနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ကွဲပြားချက်များစွာရှိသော ဥပမာတစ်ခုကို ပြောပြတော်မူသည်။ ကွဲပြားချက်အချို့မှာ ကျွန်သုံးယောက်အစား ဆယ်ယောက်၊ လူတိုင်းကို စွမ်းရည်အလိုက် မပေးဘဲ တူညီစွာပေးခြင်း (မဿဲ ၂၅:၁၅)၊ ပေးသောပမာဏမှာ တစ်လန်၏ ဆယ့်ခြောက်တစ်ခုဖြစ်သော မိနာတစ်ပါးသာဖြစ်ပြီး ရက်ပေါင်းတစ်ရာခန့် လုပ်အားခနှုန်းဖြစ်သည်။ နောက်ထပ်အရေးကြီးသော ကွဲပြားချက်များလည်း ရှိသေးသည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းဥပမာများတွင် အချို့အစိတ်အပိုင်းများကို အဓိပ္ပာယ်မရေရာအောင် တမင်ထားသည်ကို  ရှိသည်။ ဥပမာ၊ ကျွန်များက သခင်ကို “သခင်” (kyrios) ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ဤသည်ကို ရိုးရိုးလေးစားမှုအနေဖြင့် “သခင်” ဟု ယူဆနိုင်သော်လည်း ယေရှုကို သခင်နှင့် လာမည့်ဘုရင်အဖြစ် ယုံကြည်ခြင်းကို အားဖြည့်ရန်နှင့် ရောမဧကရာဇ်ကို ပုန်ကန်မှုဟု စွပ်စွဲခံရမCole ကို ရှောင်ရှားရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

19:11–27. Parable of the Minas. Now that Jesus was near Jerusalem and had proclaimed the arrival of “salvation” (19:9), expectations began to soar that the kingdom of God would be ushered in parachrēma—“immediately” or “at once” (v. 11). In the minds of many Jews these were equivalent ideas. While the kingdom was present already in some sense, Jesus had also indicated that it was not visible (see 17:21). In order to distinguish God’s reign from His own imminent arrival to Jerusalem, Jesus told a parable similar to the parable of the talents but with too many differences for them to have arisen from a single story. Some of these differences include ten servants instead of three; everyone starting with the same amount rather than each servant being given talents according to his ability (Matt. 25:15); the amount given being far less, one mina, worth just one sixtieth of a talent—about a hundred days’ wages. Even more significant differences will be noted shortly. It should also be kept in mind that, as with many Gospel parables, some elements appear deliberately ambiguous. For example, the servants address their master as “Lord” (kyrios). This may be taken simply as a title of respect (“master”) but may also be designed to reinforce the disciples’ faith in Jesus as Lord and coming King while avoiding any overt claim to kingship that would enable His enemies to accuse Him of treason against Rome.

 

လူတို့၏ပိုက်ဆံငွေဥပမာနှင့်မတူဘဲ ဤနေရာတွင် မင်းသားတစ်ပါးသည် ဘုရင်ဖြစ်ရန် ခရီးထွက်ပြီး နောက်မှ ပြန်လာသည် (လုကာ ၁၉:၁၂)။ ဤသည်မှာ နိုင်ငံတော်သည် လူများစွာ မျှော်လင့်သလို ချက်ချင်းမတည်ထောင်ကြောင်း ပြသသည် (အခန်းငယ် ၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူများသည် ထိုမင်းသားကို မုန်းတီးပြီး သူ၏အာဏာကို ငြင်းပယ်ကြောင်း ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ပင့်သည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူရင်ဆိုင်ရတော့မည့် ငြင်းပယ်ခြင်းကို တပည့်တော်များကို ပြင်ဆင်စေတော်မူသည်။ သို့သော် မင်းသားသည် ဘုရင်အဖြစ် အာဏာအပြည့်နှင့် ပြန်လာသည်။

Unlike the parable of the talents, here a nobleman goes to be inaugurated as king and afterward return (Luke 19:12), showing that the kingdom would not be established as soon as many were hoping (cf. v. 11). The people hate the nobleman and even send a delegation to announce their rejection of his authority over them (v. 14). Thus, Jesus seeks to prepare His disciples for the rejection that He will soon face. But the nobleman returns as king with full authority.

 

ရောမဥပဒေအရ အခြားသူတစ်ဦးကိုယ်စား တရားဝင်လုပ်ဆောင်ရန် သင့်လျော်သော စာရွက်စာတမ်းများ လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တိုင်းကို ယုံကြည်ထိုက်သူဟု ယူဆခဲ့ရပြီး စစ်ဆေးခံရသော ပထမနှစ်ယောက်သည် ယုံကြည်ထိုက်သူများဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိနာအမြတ်အလိုက် မြို့ဆယ်မြို့နှင့် ငါးမြို့ကို အုပ်ချုပ်ခွင့်ရရှိသည် (လုကာ ၁၉:၁၇၊ ၁၉)။ ဤနှင့် အခြားကျမ်းချက်များ (ဥပမာ၊ မဿဲ ၁၉:၂၈၊ ၂ကိုရိန်သု ၅:၁၀) အရ ဘုရားနိုင်ငံတော်တွင် ဆုလာဘ်ကွဲပြားမှု ရှိကြောင်း အကြံပြုသော်လည်း ဖော်ပြမထားသောအရာကို ခန့်မှန်းရန် ရှောင်ရှားသင့်သည်။ စိတ်ဝင်စားဖွယ်မှာ ကောင်းသောကျွန်များသည် သူတို့၏အမြတ်သည် သခင်ပေးခဲ့သောအရာကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၉:၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

According to Roman law, appropriate documentation was required to act legally on behalf of another; therefore each servant must have been deemed trustworthy (cf. 1 Cor. 4:2), and the first two who were examined proved to be and were given authority over ten and five cities respectively, in accordance with the number of minas they had earned (Luke 19:17, 19). While this and other passages (e.g., Matt. 19:28; 2 Cor. 5:10) suggest differing rewards in God’s kingdom, we should avoid speculating about what has not been revealed. Interestingly, the good servants (Luke 19:17) recognized that their gain was possible only because of what their master had initially given them (cf. 1 Chr. 29:14).

 

ယေရှုသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာ၏ အန္တရာယ်ကို အထက်တွင် ပြောပြခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ကြီးစွာသောရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြင့် စည်းစိမ်စုဆောင်းရန် မတိုက်တွန်းပါ။ မိနာတိုးပွားခြင်းသည် လူများ၏လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်း၊ ယုံကြည်မှုရရှိအောင်လုပ်ခြင်း၊ ယေရှုကို လိုက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းကြောင့် ခရစ်တော်၏နောက်လိုက်များ တိုးပွားလာခြင်းကို သရုပ်ဖော်သည်။ ကောင်းကင်ဘဏ်တွင် အချိန်နှင့် အင်အားကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းသည် တစ်ခုတည်းသော တည်မြဲသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြစ်သည် (လုကာ ၁၂:၃၃-၃၄)။ နောက်ဆုံးကာလ ဘဏ္ဍာရေးပျက်စီးခြင်းမှ လုံခြုံပြီး ဘုရားနိုင်ငံတော်အစား မိမိနိုင်ငံကို တည်ထောင်သူများ ပျက်စီးကြမည် (ယာကုပ် ၅:၁-၆၊ ဗျာဒိတ် ၁၈:၁၁-၁၃)။

From what Jesus has already said about the dangers of wealth, He was not encouraging His followers to amass riches by making great investments. Multiplication of the mina illustrates how ministering to people’s needs, winning their confidence, and inviting them to follow Jesus results in the multiplication of Christ’s followers. Investing one’s time and energy in the bank of heaven will prove to be the only lasting investment (Luke 12:33–34), secure from the end-time financial ruin that strikes all who have chosen to advance their own “kingdoms” rather than God’s kingdom (James 5:1–6; Rev. 18:11–13).

 

ကျွန်ဆယ်ယောက်လုံး၏ အစီရင်ခံစာကို မကြားရသော်လည်း ဆုလာဘ်ပုံစံသည် ရှင်းလင်းသည်။ တစ်ယောက်သာ မိနာကို အကျိုးမဖြစ်ထွန်းအောင် မသုံးဘဲ ပုဝါထဲတွင် ထည့်ထားခဲ့သည် (လုကာ ၁၉:၂၀၊ မဿဲ ၂၅:၂၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်ကို ငွေထားရန် အလွန်မတာဝန်ယူမှုမရှိသော နေရာဟု အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ သူသည် သခင်မျှော်လင့်ချက်ကို သိသောကြောင့် အနည်းဆုံး ဘဏ်တွင်ထားပြီး အတိုးနှင့် ပြန်ရမည်ဖြစ်သည် (လုကာ ၁၉:၂၃)။

Although we do not hear reports from all ten servants, the pattern of reward is clear. One servant appears who not only failed to use his master’s mina profitably but kept it hidden in a cloth (Luke 19:20; cf. Matt. 25:25). This was recognized as a highly irresponsible and insecure place to keep money. That this judgment is just is shown by the fact that, since he knew what his master expected, at a minimum he should have deposited the mina safely in the bank so that it could be returned with interest (Luke 19:23).

 

ထိုကျွန်၏ သခင်သည် မတင်သောအရာကို နုတ်ယူသည်ဟု စွပ်စွဲခြင်းသည် လုံးဝမမှန်ပါ။ ကောင်းစွာရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသော ငွေသည် အလုပ်အကိုင်ဖန်တီးပေးသည်ကို သတိမမူခဲ့ပါ။ အနီးနားရှိသူများသည် မိနာကို ဆယ်မိနာရှိသူထံ ပေးရန် မတရားဟု ထင်မိကောင်းထင်မိနိုင်သည် (အပိုဒ် ၂၄-၂၅)။ သို့သော် အကျိုးအမြတ်အကောင်းဆုံးအသုံးချသူထံ ပိုမိုအပ်နှံခြင်းသည် ဘဏ္ဍာရေးအရ ကောင်းမွန်သည်။ ဥပမာသည် နှစ်ဖွဲ့၏ တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (ယောဟန် ၅:၂၄၊ ၂၈-၂၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) — ဘုရားနိုင်ငံတော်အတွက် အကျိုးရှိစွာ အသက်ရှင်သူများသည် ပိုမိုရရှိမည် (ထာဝရအသက်)၊ သခင်၏အမှုတော် သို့မဟုတ် အုပ်စိုးမှုကို ငြင်းပယ်သူများသည် အသေခံရမည် — သူတို့ပိုင်ဆိုင်သမျှ ဆုံးရှုံးရမည် (လုကာ ၁၉:၂၆-၂၇)။

The servant’s accusation that his master collected what he did not deposit, while patently false, overlooks the fact that money well invested creates employment. Likewise, those standing nearby apparently did not consider the master fair in commanding them to take the mina away from the wicked servant and give it to the one with ten minas (vv. 24–25). But it makes good financial sense to entrust more to the one who used means the most wisely. The parable concludes with the judgment of two groups (cf. John 5:24, 28–29): those who used their lives profitably for God’s kingdom and will be given more (i.e., eternal life), and those who refused the master’s service or reign and will receive death—that is, even what they had was taken away (Luke 19:26–27).

 

၁၉:၂၈–၂၁:၃၈

 ယေရှုရဲ့ ယေရုရှလင်မြို့ဆိုင်ရာ အစေခံခရီး

 ယေရှုသည် တိုင်းပြည်အနှံ့ လှည့်လည်သွားရင်း တပည့်တော်များကို လေ့ကျင့်ပြင်ဆင်ပေးခြင်း၊ ရှေ့တော်ဆောင်ခုတ်ယောက်တို့ကို စေလွှတ်ခြင်း၊ လူထုကို သွန်သင်ခြင်းများဖြင့် မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်မြို့၌ လူ့အာဏာကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည် (၁၉:၂၈–၂၀:၁၉)၊ အာဏာပိုင်များက မေးခွန်းထုတ်ခံရသည် (၂၀:၂၀–၃၈)၊ နောက်ဆုံးတွင် လူထုကို စိန်ခေါ်ခဲ့သည် (၂၀:၃၉–၂၁:၃၈)။

19:28–21:38

JESUS’S JERUSALEM MINISTRY

Expectations had been building as Jesus traveled far and wide through the countryside equipping disciples, sending out the seventy, and teaching the people. In Jerusalem He confronted human authority (19:28–20:19), He was questioned by the authorities (20:20–38), and He finally challenged the people (20:39–21:38).

 

 

²⁸ ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးမှ၊ တပည့်တော်တို့ ရှေ့၌ ကြွ၍ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ခရီးသွားတော်မူ၏။
²⁹ သံလွင်အမည်ရှိသော တောင်ခြေရင်း၌ ဗက်ဖာဂေရွာနှင့် ဗေသနိရွာအနီးသို့ ရောက်တော်မူ သော အခါ၊ တပည့်တော်နှစ်ယောက်တို့ကို စေလွှတ်၍၊
³⁰ သင်တို့ရှေ့၌ရှိသောရွာသို့သွားကြ။ ထိုရွာသို့ ရောက်လျှင် အဘယ်သူမျှ မစီးဘူးသောမြည်းကလည်း ချည်နှောင်လျက်ရှိသည်ကို သင်တို့သည် တွေ့လိမ့်မည်။ မြည်းကြိုးကိုဖြည်၍ ဆောင်ခဲ့ကြ။
³¹ သူတပါးက အဘယ်ကြောင့် မြည်းကြိုးကို ဖြည်သနည်းဟု သင်တို့ကိုဆိုလျှင်၊ သခင်အလိုရှိသည်ဟု ပြန်ပြောကြလော့ဟု မှာထားတော်မူ၏။
³² ထိုသို့ စေလွှတ်သောသူတို့သည် သွား၍ စကားတော်အတိုင်း တွေ့ကြ၏။
³³ မြည်းကြိုးကို ဖြည်စဉ်တွင် မြည်းရှင်တို့က၊ အဘယ်ကြောင့် မြည်းကြိုးကို ဖြည်သနည်းဟုဆိုလျှင်၊
³⁴ သခင်အလိုရှိသည်ဟု ပြန်ပြောကြ၏။ ယေရှုထံတော်သို့ မြည်းကလေးကို ဆောင်ခဲ့၍၊
³⁵ မြည်းကျောပေါ်မှာ မိမိတို့ အဝတ်ကို တင်ပြီးလျှင် ကိုယ်တော်ကို စီးစေကြ၏။
³⁶ ခရီးသွားတော်မူစဉ်တွင် လူများတို့သည် မိမိတို့ အဝတ်ကို လမ်း၌ ခင်းကြ၏။
³⁷ သံလွင်တောင်ပေါ်က ဆင်းရာအရပ်သို့ ရောက်တော်မူသောအခါ၊ တပည့်တော်များအပေါင်းတို့သည် မိမိတို့ မြင်ခဲ့ပြီးသောတန်ခိုးတော်များကိုထောက်၍ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် ဘုရားသခင်ကို ထောမနာပြု၍၊
³⁸ ထာဝရဘုရား၏ အခွင့်နှင့်ကြွလာတော်မူသော ရှင်ဘုရင်သည် မင်္ဂလာရှိစေသတည်း။ ကောင်းကင် ဘဝဂ်ဝယ် ဘုန်းကြီးပါစေသတည်းဟု ကြွေးကြော်ကြ၏။
³⁹ လူအစုအဝေး၌ပါသော ဖာရိရှဲအချို့တို့က၊ အရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်၏တပည့်တို့ကို ဆုံးမပါဟု လျှောက်ကြသော်၊
⁴⁰ ယေရှုကလည်း၊ ငါဆိုသည်ကား၊ ဤသူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာနေလျှင် ကျောက်ခဲတို့သည် ချက်ခြင်း ကြွေးကြော်ကြလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၂၈–၄၀။ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဘုရင်ဆန်စွာ ချဉ်းကပ်ခြင်း။ ယေရှုသည် ဗက်ဖဂျီနှင့် ဗက်တာနိအရပ်သို့ ရောက်လာသည် (အခန်းငယ် ၂၉)။ ထိုရွာနှစ်ရွာသည် ယေရုရှလင်မြို့အရှေ့ဘက် မိုင်နှစ်မိုင်ခန့် (ကီလိုမီတာ သုံးကီလိုမီတာခန့်) အကွာအဝေးတွင် ရှိသည်။ မဿဲနှင့် မာကုတို့ကလည်း ယေရှုသည် မြို့ထဲသို့ဝင်ပြီး ဗိမာန်တော်သို့ ရောက်သည်ကို ဖော်ပြထားသော်လည်း၊ လုကာမှာမူ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဘုရင်အဖြစ် ချဉ်းကပ်လာစဉ် လူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကိုသာ အာရုံစိုက်ဖော်ပြထားသည်။ ယေရှုသည် သားပေါက်လေးကို စီးလျက် ယေရုရှလင်မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းဖြင့် ပရောဖက်ပြုချက်ကို တမင်ပြည့်စုံစေရန် စီစဉ်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရှားသည်။ ထိုသို့ဖြင့် နှိမ့်ချစွာ လာရောက်၍ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ယူဆောင်လာသော မယ်ရှိယဘုရင်အဖြစ် ကိုယ်တော်၏အခန်းကဏ္ဍကို ကြေညာခဲ့သည် (ဇာခရိ ၉:၉–၁၀၊ မဿဲ ၂၁:၄၊၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ တပည့်နှစ်ယောက်အား ပေးခဲ့သော တိကျသောညွှန်ကြားချက်များသည် သားပေါက်လေးကို မည်သည့်နေရာ၌ မည်သို့ရှာရမည်၊ ဘာပြောကြမည်၊ မည်သို့ပြန်ဖြေရမည်ဆိုသည်ကို ပရောဖက်ပြုချက်အဖြစ် ထည့်သွင်းထားသည်။ လုကာသည် ထိုတပည့်နှစ်ယောက်ကို “စေလွှတ်ခြင်း” ခံရသူများဟု ဖော်ပြခြင်းဖြင့် သူတို့၏ တမန်တော်အခန်းကဏ္ဍကို သတိပေးထားသည်။ မာကုကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် ယေရှုမိန့်တော်မူသည်အတိုင်း တွေ့ခဲ့သည်ဟု ထပ်လောင်းဖော်ပြထားသည် (လုကာ ၁၉:၃၂)။ မဿဲ (မဿဲ ၂၁:၇) နှင့် ယောဟန် (ယောဟန် ၁၂:၁၄) တို့ကမူ ဓမ္မဟောင်းပရောဖက်ပြုချက်နှင့်အညီ မြင်းကျားမဟုတ်ဘဲ မြည်းသားပေါက်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ထိုမြည်းသားပေါက်သည် ဣသရေလဘုရင်များ စီးနင်းခဲ့ဖူးသော တိရစ္ဆာန်မျိုးဖြစ်သည်။ မာကုတွင်ပါဝင်သည့်အတိုင်း ထိုသားပေါက်သည် ယခင်က မည်သူမျှ မစီးဖူးသေးကြောင်း ထပ်လောင်းဖော်ပြထားခြင်းက ဤသန့်ရှင်းသောရည်ရွယ်ချက်အတွက် သင့်လျော်ကြောင်း (က ၁၉:၂၊ ၁ရာ ၆:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် မဿဲ ၂၁:၇ တွင် မိခင်နှင့် မခွဲရသေးရခြင်း အကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ သားပေါက်ပိုင်ရှင်များက တပည့်တို့၏လုပ်ရပ်ကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည် (လုကာ ၁၉:၃၃)။ ဤသည်မှာ ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ပြသသည်။ တပည့်တို့က ညွှန်ကြားခံရသည့်အတိုင်း “သခင်ဘုရားသည် လိုအပ်တော်မူသည်” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၁၊၃၄)။

19:28–40. Royal Approach to Jerusalem. Jesus neared Bethphage and Bethany (v. 29)—two villages situated about two miles (3 km) east of Jerusalem. While Matthew and Mark also describe Jesus entering the city and the temple, Luke focuses on reactions to Jesus during His approach to Jerusalem as King. It seems that Jesus deliberately set out to fulfill prophecy in arranging to ride into Jerusalem on a colt and to announce His role as the messianic King coming in humility to bring salvation and peace (Zech. 9:9–10; cf. Matt. 21:4, 5). The specific directions He gave to two of His disciples constitutes a prophecy of how and where to find the colt as well as what would be said to them and how to respond. Luke reminds us of the disciples’ apostolic role by describing the two as “sent” by Jesus. Like Mark, he also added that they found it just as He had described (Luke 19:32). Both Matthew (Matt. 21:7) and John (John 12:14) make clear, in accordance with the OT prophecy, that it was a donkey’s (not a horse’s) colt, the kind of animal that had been ridden by Israel’s kings. The additional detail that the colt had never been ridden (also in Mark) suggests its fitness for this holy purpose (cf. Num. 19:2; 1 Sam. 6:7) as well as why in Matthew 21:7 it had not been separated from its mother. Although the owners questioned the disciples’ actions (Luke 19:33), showing that this was not prearranged, the disciples responded as instructed—that the Lord needed it (vv. 31, 34).

 

တပည့်တို့သည် မိမိတို့အဝတ်ကို သားပေါက်ကျောပေါ်တင်၍ ယေရှုအတွက် ကုန်းနှီးတမျိုးပြင်ဆင်ပေးကြပြီး၊ ဘုရင်တစ်ပါးနှယ် ယေရှုကို ထိုပေါ်တွင် ထိုင်စေကြသည် (လုကာ ၁၉:၃၅၊ မဿဲ ၂၁:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူအများသည် ထိုစိတ်ဓာတ်ကို လိုက်လျက် ချဉ်းကပ်လာသော ဘုရင်ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းနှင့် လေးမြတ်ခြင်းအနေဖြင့် မိမိတို့အဝတ်ကို လမ်းပေါ်တွင် ခင်းကြ၏ (လုကာ ၁၉:၃၆၊ ၂ရာ ၉:၁၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤဖြစ်ရပ်များသည် တောင်ထိပ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထိုနောက် တပည့်တော်အားလုံးသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြသည်။ ခရီးတစ်လျှောက် လူအုပ်သည် ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ ယေရှုပြုခဲ့သော အံ့ဖွယ်တန်ခိုးတော်များကို ပြန်လည်သတိရသည် (လုကာ ၁၉:၃၇)။ ထိုသို့ ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ကြွေးကြော်ခြင်းက ယေရှုခံရမည့် ပယ်ရှားခြင်းနှင့် အသေခံရခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ တပည့်တို့၌ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ပျောက်ကွယ်စေခဲ့သည်။ လူအများသည် ဆာလံ ၁၁၈:၂၆ ကို ရွတ်ဆိုကြ၏ (လုကာ ၁၉:၃၈)။ ဤဆာလံသည် ဂျူးပွဲတော်ကြီးများတွင် ပုံမှန်သီချင်းဆိုလေ့ရှိပြီး ဘုရင်သည် ယေရုရှလင်သို့ ပြန်လာခြင်းနှင့် ဗိမာန်တော်ထဲ ဝတ်ပြုရန် ဝင်ရောက်ခြင်းကို ဂုဏ်ပြုခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ မဿဲနှင့် မာကုတို့တွင် မပါဝင်သော်လည်း လုကာနှင့် ယောဟန် (ယောဟန် ၁၂:၁၃) တို့၌မူ ဤဆာလံနှင့်ဆက်စပ်၍ ယေရှုကို ဘုရင်ဟု ကြွေးကြော်ထားသည်။ ယေရှုသည် ယခင်က မယ်ရှိယအဖြစ် ကိုယ်တော်၏အနာဂတ်အခန်းကဏ္ဍနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ဤဆာလံကို ကိုးကားခဲ့ဖူးသည် (လုကာ ၁၃:၃၅)။ ဤကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်စွာ ကြွေးကြော်ခြင်းက ဖာရိရှအချို့ကို အလွန်စိုးရိမ်စေခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၂:၁၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူတို့သည် လူအုပ်ကို ဖြတ်ကာ ယေရှုအား တပည့်တော်များကို ဆူပဲ့ရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (လုကာ ၁၉:၃၉)။ ဤကဲ့သို့ ဆန္ဒပြမှုက ရောမအင်ပါယာ၏ ဒေါသထွက်စေပြီး ပို၍ဖိနှိပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်ကြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ပရောဖက်ပြုချက်သည် ပြည့်စုံရမည်ဖြစ်သည် (၂၄:၄၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကျောက်ခဲများပင် အော်ဟစ်ရလျှင် အော်ဟစ်ရမည် (၁၉:၄၀၊ ဟဗက္ကုတ် ၂:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

The disciples prepared a kind of saddle for Jesus by throwing their own clothing over the back of the colt and then, fittingly for a king, they set Him on it (Luke 19:35; cf. Matt. 21:7). The crowds caught the spirit and spread their clothing on the road as a recognition of the approaching King and as an expression of homage (Luke 19:36; cf. 2 Kin. 9:13). These events took place at the crest of the mountain. Then all the disciples began to rejoice and praise God. As the procession progressed, the crowd became larger and larger. Recounted were the great miraculous acts Jesus had done (Luke 19:37). Such acclamation and praise dispelled the disciples’ fears that had been raised by Jesus’s sayings about His rejection and death. The multitude recited Psalm 118:26 (Luke 19:38), which was commonly sung at major Jewish festivals and may have celebrated the return of the king to Jerusalem and his entrance to the temple for worship. Unlike Matthew and Mark, both Luke and John (John 12:13) include the acclamation of Jesus as King in connection with this psalm, which Jesus had quoted before in connection with His future role as Messiah (Luke 13:35). So troubling was this widespread acclamation to some of the Pharisees (cf. John 12:19) that they pressed through the crowd and called on Jesus to rebuke His disciples (Luke 19:39). Perhaps they feared that such a demonstration would attract the ire of Rome and result in further repression. But prophecy must be fulfilled (cf. 24:44), even if the stones must speak (19:40; cf. Hab. 2:11).

 ⁴¹ ယေရုရှလင်မြို့အနီးသို့ ရောက်၍ ကြည့်မြင်လျက် ငိုကြွေးတော်မူ၍၊
⁴² အချင်းမြို့၊ သင်၏ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် စပ်ဆိုင်သောအရာတို့ကို သင်၏လက်ထက် ယခုကာလ၌ပင် သင်သည် သိရလျှင်မင်္ဂလာရှိ၏။ ယခုမူကား၊ ထိုအရာတို့ကို သင်၏မျက်စိရှေ့မှာ မထင်ရှားစေခြင်းငှါ ဝှက်ထား လျက် ရှိ၏။
⁴³ အကြောင်းမူကား၊ သင့်ကို ကြည့်ရှုပြုစုတော်မူသော ကျေးဇူးကို သင်သည် မသိမမှတ်သောကြောင့်၊ သင်၏ ရန်သူတို့သည် သင့်ပတ်လည်တွင် တပ်တည်၍ လေးမျက်နှာ၌ ဝိုင်းရံလျက် ချုပ်ထားပြီးလျှင်၊
⁴⁴ သင်၏ကိုယ်မှစ၍ သင်၏ သားသမီးတို့ကို မြေနှင့်တညီတည်း ညှိသဖြင့်၊ သင်၏ကျောက်တခုပေါ်မှာ တခုမျှ ထပ်ဆင့်၍ မကျန်ရစ်စေခြင်းငှါ ပြုကြသောအချိန်ကာလသည် ရောက်လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၄၁–၄၄။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့ကို ငိုကြွေးတော်မူသည်။ ယေရှုသည် မကြာမီ ကိုယ်တော်ကို ပယ်ရှားမည့်မြို့ကို ငိုကြွေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၄၁၊ ၂ရာ ၁၅:၃၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပရောဖက်များသည် ဣသရေလ၏ ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်ခြင်းနှင့် မြို့၏မကြာမီ ပျက်စီးခြင်းကို သင်္ကေတလုပ်ရပ်များနှင့် ပြင်းထန်သောပုံဖော်မှုများဖြင့် ဖော်ပြတတ်ကြသည် (ဥပမာ၊ ယေရမိ ၁၉:၁၀–၁၃၊ ယေဇကျေလ ၄:၁–၃)။ ထိုနည်းတူ ယေရှု၏ ငိုကြွေးခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းသောညည်းတွားခြင်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်ဖြစ်သည်။

19:41–44. Jesus Weeps over Jerusalem. Jesus wept over the city that would soon reject Him (v. 41; cf. 2 Sam. 15:30). Prophets sometimes used symbolic actions and vivid representations to dramatically portray Israel’s rebellion against God and the impending doom of the city (e.g., Jer. 19:10–13; Ezek. 4:1–3). Similarly, Jesus’s weeping and mournful lament were prophetic.

 

မြို့ကို လူတစ်ယောက်အဖြစ် လိပ်မှာကာ (“သင်” သို့မဟုတ် “သင်၏” ဟူ၍ နှစ်ကြိမ်တွင် ဆယ့်နှစ်ကြိမ် သုံးနှုန်း၍) ယေရှုသည် ဝမ်းနည်းခြင်း၏ အကြောင်းရင်းနှစ်ခုကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ပထမအကြောင်းမှာ ယေရုရှလင်လူမျိုးသည် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ခံစားရန် လိုအပ်သမျှကို မသိကြခြင်းဖြစ်သည်။ မြို့၏အမည်က “ငြိမ်သက်ခြင်းမြို့” သို့မဟုတ် “ငြိမ်သက်ခြင်း၏အခြေခံ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်သည်။ မယ်ရှိယရောက်ရှိလာခြင်းဖြင့် ကောင်းကင်၌ ငြိမ်သက်ခြင်း (လုကာ ၁၉:၃၈၊ ၂:၁၄) သည် ကိုယ်တော်ကို လက်ခံခြင်းဖြင့်သာ တည်မြဲသည်။ ယေရုရှလင်ကား အလင်းကို ပယ်ရှားခဲ့သဖြင့် မျက်ကန်းခြင်းသို့ ရောက်သည် (၈:၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မယ်ရှိယသည် သူတို့မျက်စိမှ ဖုံးကွယ်ခံရသည် (၁၉:၄၂)။ ထို့ကြောင့် ရန်သူများသည် မြို့ကို ဝိုင်းရံ၍ တပ်ကြပ်တည်ဆောက်ကာ မြို့ကို မြေသားနှင့် တန်းတူဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးမည့်နေ့ရက်များ ရောက်လာမည်ဟု ပရောဖက်ပြုတော်မူသည် (ဟေရှာယ ၃၉:၆၊ ယေရမိ ၇:၃၂–၃၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မြို့ထဲ၌ရှိသော သားသမီးများ (နေထိုင်သူများကို ရည်ညွှန်းသည်၊ ဟေရှာယ ၅၄:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ပါမကျန် ဖျက်ဆီးခံရမည်။ ပျက်စီးခြင်းသည် အလွန်ပြည့်စုံလျက် ကျောက်တစ်လုံးပင် ကျောက်တစ်လုံးပေါ်တွင် မကျန်ရစ်တော့မည် (လုကာ ၁၉:၄၄)။ နည်းနည်းကြာသောအခါ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ပျက်စီးခြင်းကို ဤနှုတ်ကပတ်တူညီသောစကားဖြင့် ထပ်မံဖော်ပြတော်မူမည် (၂၁:၆)။

Addressing the city as a person (with “you” or “your” twelve times in two verses), Jesus gave two reasons for His sadness. First, the people of Jerusalem did not know what they needed to enjoy peace, despite the fact that its name means “city of peace” or “foundation of peace.” The “peace in heaven” (Luke 19:38) that has come with the advent of the Messiah (2:14) can be realized only through accepting Him. Instead, Jerusalem rejected the light and blindness has come (cf. 8:10). The Messiah was hidden from them (19:42). Therefore, Jesus prophesied that days would come when enemies would lay siege to the city (cf. Is. 39:6; Jer. 7:32–34), building barricades all around it, and crush it to the ground, along with its children (referring to its inhabitants; cf. Is. 54:3). So complete will be the destruction that not one stone would be left on another (Luke 19:44). A little later, in almost the same words, Jesus would refer to the destruction of the temple (21:6).

 

ဒုတိယအကြောင်းမှာ ယေရုရှလင်သည် ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ကရုဏာဖြင့် သို့မဟုတ် တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် လာရောက်သည့်အချိန်ကို မသိကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဤဂရိစကားလုံး “ဧပီစကိုပဲ” (episkopē) နှင့် ၎င်း၏ကြိယာပုံစံ “ဧပီစကက်တိုမိုင်း” (episkeptomai) တို့သည် ဘုရားသခင်၏လုပ်ဆောင်မှုကို အပြုသဘောဆောင်သည်ဖြစ်စေ၊ အပျက်သဘောဆောင်သည်ဖြစ်စေ ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၁:၆၈၊၇၈၊ ကမ္ဘာဦး ၅၀:၂၄–၂၅၊ ထွက်မြောက်ရာ ၃:၁၆၊ ၃၂:၃၄၊ ၁ရာ ၂:၂၁၊ ဆာလံ ၅၈:၆၊ ဟေရှာယ ၁၀:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤနေရာ၌မူ ယေရုရှလင်သည် ခရစ်တော်အထဲတော်၌ ဘုရားသခင်၏ကရုဏာတော်ဖြင့် လာရောက်ခြင်းကို မသိကြခြင်း (လုကာ ၁:၆၈၊၇၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်ကို ပယ်ရှားခြင်းကြောင့် ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်း မကြာမီ ရောက်လာမည်ကို မသိကြခြင်းဟု ဆိုလိုနိုင်သည်။ အကြောင်းအရာအရ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏လူမျိုးထံ တရားစီရင်ရန် လာရောက်သည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သည်။ ပရောဖက်များသည် ယေရုရှလင်အတွက် ခမ်းနားသောဖြစ်နိုင်ခြေများကို ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း၊ မယ်ရှိယကို ပယ်ရှားခြင်းနှင့်အတူ ထိုမျှော်လင့်ချက်များ ပျက်ပြားသွားပြီး မြို့နှင့်ဗိမာန်တော်သည် ဖျက်ဆီးခံရမည်ဖြစ်သည်။

The second reason for Jesus’s sadness was that Jerusalem did not recognize the time of God’s coming to them in mercy or judgment. This Greek word episkopē, and its verbal form episkeptomai, can refer to God’s activity both positively and negatively (e.g., Luke 1:68, 78; Gen. 50:24–25; Ex. 3:16; 32:34; 1 Sam. 2:21; Ps. 58:6; Is. 10:3, LXX). Here it could mean either the fact that Jerusalem had not recognized God’s gracious visitation of mercy in Christ (cf. Luke 1:68, 78) or that they did not recognize God’s impending judgment because of their rejection of Him. The context suggests that the idea is of God coming to His people in judgment. The prophets had portrayed glorious possibilities for Jerusalem, but these hopes would be dashed with the rejection of the Messiah and the razing of the city and temple.

⁴⁵ ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်တော်မူပြီးလျှင်၊ ဗိမာန်တော်၌ ရောင်းဝယ်သောသူတို့ကို နှင်ထုတ်လျက်၊
⁴⁶ ငါ့အိမ်သည် ဆုတောင်းရာအိမ်ဖြစ်၏ဟု ကျမ်းစာ၌ လာသော်လည်း၊ သင်တို့သည် ထိုအိမ်ကို ထားပြ တွင်းဖြစ်စေကြပြီတကားဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴⁷ ကိုယ်တော်သည် နေ့တိုင်းဗိမာန်တော်၌ ဆုံးမဩဝါဒပေးတော်မူ၏။ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊ ကျမ်းပြု ဆရာ၊ လူတို့တွင် အကြီးအကဲဖြစ်သောသူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို သတ်ခြင်းငှါ ရှာကြသော်လည်း၊
⁴⁸ လူအပေါင်းတို့သည် ဒေသနာတော်ကို စေ့စေ့နားထောင်သောကြောင့် သတ်နိုင်သောအခွင့်ကို မတွေ့ မရကြ။

၁၉:၄၅–၄၈။ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ကို သန့်ရှင်းစေတော်မူသည်။ သင်္ကေတဆန်သော ငိုကြွေးခြင်းကို လိုက်၍ လုကာတွင် နောက်ထပ်သင်္ကေတလုပ်ရပ်တစ်ခု ချက်ချင်းပါဝင်လာသည်။ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်တော်မူပြီး ရောင်းသူဝယ်သူများကို နှင်ထုတ်တော်မူသည် (လုကာ ၁၉:၄၅၊ မာကု ၁၁:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ရာတွင် သုံးသောစကားလုံးတူကို ဤနေရာ၌လည်း သုံးထားသည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၉:၄၀၊၄၉၊ ၁၁:၁၄–၁၅၊ ၁၃:၃၂)။ အပြစ်ကင်းသော တိရစ္ဆာန်များနှင့် ငှက်များ၊ ယဇ်ပူဇော်ရန် စပျစ်ရည်၊ သံလွင်ဆီ၊ ဂျုံမှုန့်စသည်တို့ကို အဆင်ပြေစွာ ဝယ်ယူနိုင်ရန် ရည်ရွယ်၍ အထူးသဖြင့် ဝေးကွာရာမှ လာရောက်သော ဂျူးခရီးသွားများအတွက် စီစဉ်ပေးထားသည်။ ဗိမာန်တော်ဧရိယာတွင် နယ်နမိတ်ရှင်းလင်းစွာ ခွဲထားသော နေရာများရှိပြီး အကြီးဆုံးမှာ တပါးအမျိုးသားများ ဝတ်ပြုနိုင်သည့် တပါးအမျိုးသားခန်းမဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၌ပင် ဤကုန်သွယ်မှုများ ဆောင်ရွက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ လုကာ၏ဖော်ပြချက်သည် အတိုဆုံးဖြစ်ပြီး ဗိမာန်တော်၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဆုတောင်းရာနေရာ၊ သွန်သင်ရာနေရာဖြစ်ကြောင်း (၁၉:၄၆–၄၇) အာရုံစိုက်ထားသည်။ ယေရှု၏လုပ်ရပ်သည် ရည်ရွယ်ချက်နှစ်ခုကို ပြီးစီးစေသည်- ဗိမာန်တော်ကို မူလရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သော ဆုတောင်းရာအိမ်တော်အဖြစ် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း (အပိုဒ် ၄၆၊ ဟေရှာယ ၅၆:၇၊ ယေရမိ ၇:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် ဗိမာန်တော်အပေါ် ကိုယ်တော်၏အာဏာကို ပြသခြင်း (မကြာမီ မေးခွန်းထုတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်)။ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ ကျမ်းပြုဆရာများ၊ လူကြီးများသည် ယေရှုကို အသေသတ်ရန် ကြံစည်နေသော်လည်း (လုကာ ၉:၂၂၊ ၂၀:၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ လူထုအားလုံးသည် ကိုယ်တော်မိန့်ဆိုတော်မူသမျှကို နားထောင်ရန် တပ်မက်စွာ ချိတ်ဆွဲထားကြသဖြင့် (၁၉:၄၈) ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်၌ နေ့စဉ်သွန်သင်နေဆဲဖြစ်သည်။

19:45–48. Jesus Cleanses the Temple. The symbolic weeping is followed immediately in Luke by another symbolic action. Jesus went to the temple (cf. Mal. 3:1) and proceeded to drive out the buyers and sellers (Luke 19:45; cf. Mark 11:15). The same word is used for driving out demons (e.g., Luke 9:40, 49; 11:14–15; 13:32). Animals certified to be without blemish and birds, along with other goods for sacrifice (e.g., wine, oil, flour), were made available for convenient purchase, especially for Jewish pilgrims coming from long distances. The temple complex had several well-defined areas, the largest of which was the court of the Gentiles, where all this commerce was taking place. It was also the place where non-Jews could assemble for worship. Luke’s account is the most concise, focusing on the purpose of the temple as a place for prayer and teaching (19:46–47). Jesus’s act accomplished two purposes: it restored the temple to its original purpose, as a house of prayer (v. 46; Is. 56:7; cf. Jer. 7:11), and it demonstrated His authority over the temple, which would soon be questioned. Despite the religious leaders conspiring to put Him to death (cf. Luke 9:22; 20:1), they could not prevent Jesus from teaching daily in the temple because all the people were captivated by what they heard (19:48)—literally “were hanging on to what they were hearing from Him.”1 ယေရှုသည် ယေရိခေါမြို့သို့ ဝင်၍ ရှောက်သွားတော်မူ၏။

² ထိုအခါ ဇက္ခဲအမည်ရှိသော အခွန်ခေါင်းတယောက်ရှိ၏။ ထိုသူသည် ငွေရတတ်သောသူဖြစ်၏။
³ ယေရှုသည် အဘယ်သို့သောသူဖြစ်သည်ကို ထိုသူသည် ကြည့်လို၍၊ လူအစုအဝေးများသောကြောင့်၊ မိမိရပ်လည်း နိမ့်သည်ဖြစ်၍ မမြင်နိုင်။
⁴ ထို့ကြောင့် ကြွတော်မူမည့်လမ်းတွင် ရှေ့သို့ပြေး၍ ကိုယ်တော်ကို မြင်အံ့သောငှါ သဖန်းပင်တပင်ကို တက်လေ၏။
⁵ ထိုအရပ်သို့ ယေရှုသည် ရောက်တော်မူသောအခါ မျှော်ကြည့်၍ ထိုသူကို မြင်တော်မူလျှင်၊
⁶ ဇက္ခဲ၊ မြန်မြန်ဆင်းလော့။ သင်၏အိမ်၌ ယနေ့ငါတည်းနေမည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဇက္ခဲသည် အလျင် အမြန်ဆင်း၍ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် ကိုယ်တော်ကို မိမိအိမ်၌ ဧည့်ခံလေ၏။
⁷ ထိုအကြောင်း။ကို လူအပေါင်းတို့သည်မြင်လျှင်၊ ဆိုးသောလူ၏ အိမ်သို့ဝင်၍ လုပ်ကျွေးခြင်းကို ခံတော်မူပါသည်တကားဟု ကဲ့ရဲ့အပြစ်တင်ကြ၏။
⁸ ဇက္ခဲသည်လည်း ရပ်နေ၍၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်၏ ဥစ္စာတဝက်ကို ဆင်းရဲသောသူတို့အား ပေးပါ၏။ တစုံ တယောက်သောသူ၏ဥစ္စာအနည်းငယ်ကို အကျွန်ုပ်ယူမိလျှင်၊ လေးဆပြန်၍ပေးပါ၏ဟု သခင်ဘုရားကို လျှောက်ဆို၏။
⁹ ယေရှုကလည်း၊ ဤသူသည် အာဗြဟံ၏သားဖြစ်သည်နှင့်အလျောက်၊ ယနေ့ပင် ကယ်တင်တော်မူခြင်း ကျေးဇူးသည် ဤအိမ်အပေါ်မှာ သက်ရောက်လေ၏။
¹⁰ လူသားသည် ပျောက်သောသူတို့ကိုရှာ၍ ကယ်တင်အံ့သောငှါ ကြွလာသတည်းဟု ဇက္ခဲကို မိန့်တော် မူ၏။

၁၉:၁-၁၀။ ယေရှုသည် ဇက္ခဲယု၏အိမ်သို့ ကြွတော်မူသည်။ ယေရုရှလင်သို့ ခရီးနောက်ဆုံးအပိုင်းဖြစ်သော ယေရိခေါမြို့မှ ဖြတ်သွားစဉ် ဇက္ခဲယုအမည်ရှိ ချမ်းသာသူတစ်ဦးသည် ယေရှုကို မြင်လိုစိတ်ပြင်းပြသည်။ အခွန်ခံချုပ်ဖြစ်သောကြောင့် (အပိုဒ် ၂) ဧရိယာကျယ်ပြန့်ကို ကြီးကြပ်ပြီး လက်အောက်ငယ်သားများရှိသည်။ ရောမအတွက် အခွန်ကောက်ခြင်းသည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အမြတ်အစွန်းများသော်လည်း ယေရိခေါသည် အထူးချမ်းသာသည်။ မြေဩဇာကောင်းပြီး ဟေရဒ်နန်းတော်တစ်ခုလည်း နီးကပ်စွာရှိသည်။ ပဲရိယဒေသနှင့် ကပ်လျက်ဖြစ်သောကြောင့် ယေရုရှလင်သို့ သွားလာသော ကုန်သွယ်လမ်းတွင် အခွန်ကောက်ခံရသည်။ ထို့ကြောင့် ဇက္ခဲယုသည် အလွန်ချမ်းသာသူဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် လုကာရှိ အထက်ချမ်းသာသူဇာတ်လမ်းများ (၁၂:၁၆-၂၁၊ ၁၆:၁၉-၂၄၊ ၁၈:၁၈-၂၇) နှင့်မတူဘဲ ဤနောက်ဆုံးဇာတ်လမ်းသည် အပြုသဘောဆောင်သည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်က အခွန်ခံများကို ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း (၃:၁၂-၁၃) စိတ်နှလုံးထိခိုက်ပြီး မှားယွင်းမှုများအတွက် ပြန်ဆပ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။ အရပ်ပု၍ (ခြောက်ပေထက်နည်းသည်၊ အပေ ၁.၅ မီတာခန့်) လူအုပ်ကို မကြည့်နိုင်သလို သူ့ကို နေရာပေးလိုသူ မရှိသောကြောင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို စွန့်လွှတ်ကာ လူအုပ်ရှေ့တွင် သဖန်းပင်တွင် တက်သည် (အခန်းငယ် ၄)။ ပါလက်စတိုင်းသဖန်းပင်သည် တက်လွယ်ပြီး လမ်းဘေးတွင် များသည်။

19:1–10. Jesus Comes to Zacchaeus’s House. As Jesus passed through Jericho on the final leg of His journey to Jerusalem, a rich man named Zacchaeus was determined to see Him. As a chief tax collector (v. 2), he probably had jurisdiction over a wide area with subordinates working under him. Collecting taxes for Rome could be quite lucrative anywhere, but Jericho was particularly attractive: being situated in a highly fertile area made it among the wealthiest cities of Israel; one of Herod’s palaces was nearby; bordering Perea also meant that customs duties were collected along the trade route to and from Jerusalem. Thus Zacchaeus was a wealthy person. However, unlike the preceding rich man stories in Luke (12:16–21; 16:19–24; 18:18–27), this final one is positive. Zacchaeus, impressed with John the Baptist’s instructions (3:12–13), was convicted of his wrong and was determined to see Jesus and begin making restitution for the wrong. Because he was short (probably less than five feet [1.5 m] tall) and could not see over the crowd (Luke 19:3), nor was anyone inclined to make room for someone like him, he abandoned decorum and climbed into a sycamore or fig tree ahead of the procession in order to see Jesus (v. 4). The Palestinian sycamore is easy to climb and often found by the roadside.

 

ယေရှုသည် ဇက္ခဲယုကို အမြန်ဆင်းလာရန် အမိန့်ပေးတော်မူသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏အိမ်တွင် တည်းခိုရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၅)။ “ရမည်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံး (dei) သည် မဿီယအမှုတော်ကို ပြည့်စုံစေရန် ဘုရားသခင်၏ မဖြစ်မနေ လိုအပ်ချက်ကို ဖော်ပြသည် (လုကာ ၂:၄၁-၅၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဇက္ခဲယုသည် ချက်ချင်းနာခံပြီး ဝမ်းမြောက်စွာ ယေရှုကို ဧည့်ခံသည် (၁၉:၆)။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လူအုပ်ကြီးသည် ငြူစူစွာ ညည်းတွားကြသည်။ ဤနေရာတွင် သုံးထားသော ဂရိစကားလုံး (diagongyzō) သည် ယေရှု၏အမှုတော်ကို ဆန့်ကျင်သူများ၏ ငြူစူညည်းတွားခြင်းကို ဆိုလိုသည် (လုကာ ၅:၃၀၊ ၁၅:၂၊ ယောဟန် ၆:၄၁၊ ၄၃၊ ၆၁)။ သူ၏အလုပ်အကိုင်ကြောင့် ဇက္ခဲယုကို အပြစ်ရှိသူဟု လူများစွာက ရှုမြင်ကြပြီး လေးစားဖွယ်ဆရာတစ်ဦးသည် ထိုသူနှင့် အတူစားသောက်သင့်သူ မဟုတ်ပါ (လုကာ ၅:၃၀ ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူ၏အိမ်တွင် တည်းခိုခြင်းသည် အံ့သြဖွယ်ဖြစ်သည် (၁၉:၅၊ ၇)။

Jesus commanded Zacchaeus to hurry down from the tree because He had to (“must”) stay at his house (v. 5). The word translated “must” (dei) indicates that Jesus’s visit was a divine necessity in fulfillment of His messianic mission (see commentary on Luke 2:41–52). Zacchaeus instantly obeyed the command and received Jesus with joy (19:6). By contrast, all the people muttered complaints about this. The Greek word used here (diagongyzō) means to “grumble” or “murmur” and is used of those opposing Jesus’s ministry (Luke 5:30; 15:2; John 6:41, 43, 61). Due to his occupation, many saw Zacchaeus as a sinner (Luke 19:7) and certainly not someone a respectable teacher would eat with (see 5:30). So for Jesus to stay overnight as a guest in his house (19:5, 7) was shocking indeed.

 

ဇက္ခဲယုသည် သူ၏ဘဝပြောင်းလဲမှုကို အများရှေ့တွင် ကြေညာသည်။ ဤသည်မှာ နောင်တရခြင်းနှင့် ယေရှုလက်ခံခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်ခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၈)။ ဇက္ခဲယုသည် သူ၏စည်းစိမ်တဝက်ကို ဆင်းရဲသားများကို လှူဒါန်းသည်။ ဤသည်မှာ အပျော်ကြီးဆုံး ယုဒလူမျိုးပေးနိုင်သည်ထက် နှစ်ဆထက်မကဖြစ်သည်။ ပြန်ဆပ်ရန်အတွက် ပညတ်တော်အရ အဓိကပမာဏပေါ် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း ထပ်ပေးရသည် (ဝတ်ပြုရာဇဝင် ၆:၁-၅၊ တောလည်ရာ ၅:၇)။ တိရစ္ဆာန်ခိုးယူလျှင် လေးငါးဆ ပြန်ဆပ်ရသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၂:၁၊ ၂ဓမ္မရာဇဝင် ၁၂:၆)။ ဇက္ခဲယုသည် ပိုမိုပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ယေရှုကို တွေ့ဆုံခြင်းကြောင့် စစ်မှန်သော ပြောင်းလဲမှုကို ပြသသည်။ ပရိသတ်များကို သူသည် အာဗြဟံ၏သားတော်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးရန် လိုအပ်သည် (လုကာ ၁၉:၉)။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် အာဗြဟံ၏သားတော်ဖြစ်သည် (ဂလာတိ ၃:၇)။ ယေရှု၏ရှာဖွေကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်ကို ဤတွင် သရုပ်ဖော်ထားသည် (လုကာ ၁၉:၁၀၊ ယေဇကျေလ ၃၄:၁-၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Zacchaeus publicly announced his changed course, reflecting repentance and deep gratitude to Jesus for accepting him (v. 8). Zacchaeus gave fully half of his net worth as charity, which was more than double the amount that even the most pious Jew would give; for restitution, the law required repayment with an additional 20 percent (Lev. 6:1–5; Num. 5:7) and four or five times for stealing an animal (Ex. 22:1; 2 Sam. 12:6). Zacchaeus choose the more severe penalty, which shows his genuine change as a result of meeting Jesus. Onlookers needed reminding that he was a son of Abraham (Luke 19:9); from this point he was so based on faith (Gal. 3:7). Jesus’s mission to seek and to save the lost (Luke 19:10; cf. Ezek. 34:1–12) is illustrated frequently in His reaching out to sinners and healing the helpless and hopelessly ill.

 ¹¹ ထိုအခါ ယေရုရှလင်မြို့အနီးသို့ ရောက်တော်မူ၍၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် ချက်ခြင်း ပေါ်ထွန်းမည်ဟု လူများထင်မှတ်သောကြောင့်၊ ပရိတ်သတ်အလယ်၌ မိန့်တော်မူသော ဥပမာကား၊
¹² အမတ်တယောက်သည် မင်းကြီးအရာကို ခံလို၍ မိမိပြည်သို့ ပြန်လာမည်ဟု အကြံရှိလျက် ဝေးသော ပြည်သို့သွား၏။
¹³ မသွားမှီ မိမိငယ်သားတကျိပ်ကိုခေါ်၍၊ ငွေတပိဿာစီအပ်ပေးလျက် ငါပြန်၍ မလာမှီတိုင်အောင် ကုန်သွယ်ခြင်းအမှုကို ပြုကြလော့ဟု မှာထားလေ၏။
¹⁴ ပြည်သားအချို့သည် ထိုအမတ်ကို မနာလို၍၊ ထိုသူ၏ အအုပ်အချုပ်ကို ငါတို့မခံလိုပါဟု တမန်ကို သူ့နောက်သို့ စေလွှတ်ကြ၏။
¹⁵ ထိုအမတ်သည် မင်းကြီးအရာကိုခံ၍ ပြန်လာတော်မူသောအခါ၊ ငွေခံသော ငယ်သားတို့သည် အသီး အသီးအဘယ်မျှလောက် အမြတ်ရသည်ကို သိခြင်းငှါ သူတို့ကိုခေါ်ချေဟု အမိန့်တော်ရှိ၏။
¹⁶ ပဌမသူသည် လာ၍၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်ပေးသော ငွေတပိဿာအားဖြင့် အခွက်တဆယ် အမြတ်ရပါ ပြီဟု လျှောက်လျှင်၊
¹⁷ သခင်က၊ သာဓု၊ ငယ်သားကောင်း၊ သင်သည် အမှုငယ်၌ သစ္စာစောင့်လေပြီ။ မြို့ဆယ်မြို့ကို အုပ်စိုး လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹⁸ ဒုတိယသူသည် လာ၍၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်ပေးသော ငွေတပိဿာအားဖြင့် ငါးပိဿာအမြတ်ရပါပြီဟု လျှောက်လျှင်၊
¹⁹ သခင်က၊ သင်သည် မြို့ငါးမြို့ကိုအုပ်စိုးလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁰ အခြားသော သူသည်လာ၍၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်သည် ပဝါ၌ထုပ်ထားသော ကိုယ်တော်၏ ငွေတပိဿာ ရှိပါ၏။ ကိုယ်တော်သည် ခဲယဉ်းသောသူဖြစ်သည်နှင့်၊
²¹ ကိုယ်မသိုမထားသော ဥစ္စာကိုသိမ်းယူ၍၊ ကိုယ်မစိုက်မပျိုးသော လယ်၌ရိတ်တတ်သည်ကို အကျွန်ုပ် ထောက်၍ ကိုယ်တော်ကို ကြောက်ပါသည်ဟု လျှောက်လျှင်၊
²² သခင်က၊ ဆိုးညစ်သောငယ်သား၊ သင်၏ စကားကိုသာလိုက်၍ သင်၏အမှုကို ငါစီရင်မည်။ ငါသည် ခဲယဉ်းသောသူဖြစ်လျက် ကိုယ်မသိုမထားသောဥစ္စာကို သိမ်းယူ၍၊ ကိုယ်မစိုက်ပျိုးသော လယ်၌ရိတ်သည်ကို သင်သိသည်မှန်လျှင်၊
²³ ငါ့ငွေကို ပွဲစားလက်သို့ အဘယ်ကြောင့်မအပ်သနည်း။ ထိုသို့အပ်လျှင် ငါပြန်လာသောအခါ ငွေရင်း နှင့် အဘိုးကို ရနိုင်သည်ဟု မိန့်တော်မူပြီးသော်၊
²⁴ အခြွေအရံတို့အား၊ ငွေတပိဿာကို သူ့လက်မှ နှုတ်ကြ။ အခွက်တဆယ်ရှိသောသူအား ပေးကြဟု မိန့် တော်မူ၏။
²⁵ အခြွေအရံတို့ကလည်း၊ သခင်၊ ထိုသူ၌ အခွက်တဆယ်ရှိပါ၏ဟု လျှောက်ကြလျှင်၊
²⁶ ငါဆိုသည်ကား၊ အကြင်သူသည်ရတတ်၏။ ထိုသူအား ပေးဦးမည်။ အကြင်သူသည် ဆင်းရဲ၏။ ထိုသူ ၌ရှိသမျှကိုပင် နှုတ်လိမ့်မည်။
²⁷ ထိုမှတပါး ငါ၏အအုပ်အချုပ်ကို မခံလိုသော ငါ့ရန်သူတို့ကို ခေါ်ခဲ့ကြ။ ငါ့ရှေ့မှာ သတ်ကြဟု စီရင် တော်မူသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၁၁-၂၇။ မိနာဥပမာ။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်အနီးရောက်ပြီး “ကယ်တင်ခြင်း” ရောက်ပြီဟု ကြေညာပြီးနောက် ဘုရားနိုင်ငံတော်သည် ချက်ချင်းရောက်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာသည် (အခန်းငယ် ၁၁)။ ယုဒလူများစွာ၏ အတွေးတွင် ထိုအရာနှစ်ခုသည် တူညီသည်။ နိုင်ငံတော်သည် အချို့အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ရှိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း မမြင်နိုင်ဟုလည်း ယေရှုညွှန်ပြခဲ့သည် (လုကာ ၁၇:၂၁ ကြည့်ပါ)။ ဘုရားနိုင်ငံတော်ကို ယေရုရှလင်သို့ သူကိုယ်တိုင်ရောက်လာခြင်းနှင့် ခွဲခြားရန်အတွက် ယေရှုသည် လူတို့၏ပိုက်ဆံငွေဥပမာနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ကွဲပြားချက်များစွာရှိသော ဥပမာတစ်ခုကို ပြောပြတော်မူသည်။ ကွဲပြားချက်အချို့မှာ ကျွန်သုံးယောက်အစား ဆယ်ယောက်၊ လူတိုင်းကို စွမ်းရည်အလိုက် မပေးဘဲ တူညီစွာပေးခြင်း (မဿဲ ၂၅:၁၅)၊ ပေးသောပမာဏမှာ တစ်လန်၏ ဆယ့်ခြောက်တစ်ခုဖြစ်သော မိနာတစ်ပါးသာဖြစ်ပြီး ရက်ပေါင်းတစ်ရာခန့် လုပ်အားခနှုန်းဖြစ်သည်။ နောက်ထပ်အရေးကြီးသော ကွဲပြားချက်များလည်း ရှိသေးသည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းဥပမာများတွင် အချို့အစိတ်အပိုင်းများကို အဓိပ္ပာယ်မရေရာအောင် တမင်ထားသည်ကို  ရှိသည်။ ဥပမာ၊ ကျွန်များက သခင်ကို “သခင်” (kyrios) ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ဤသည်ကို ရိုးရိုးလေးစားမှုအနေဖြင့် “သခင်” ဟု ယူဆနိုင်သော်လည်း ယေရှုကို သခင်နှင့် လာမည့်ဘုရင်အဖြစ် ယုံကြည်ခြင်းကို အားဖြည့်ရန်နှင့် ရောမဧကရာဇ်ကို ပုန်ကန်မှုဟု စွပ်စွဲခံရမCole ကို ရှောင်ရှားရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

19:11–27. Parable of the Minas. Now that Jesus was near Jerusalem and had proclaimed the arrival of “salvation” (19:9), expectations began to soar that the kingdom of God would be ushered in parachrēma—“immediately” or “at once” (v. 11). In the minds of many Jews these were equivalent ideas. While the kingdom was present already in some sense, Jesus had also indicated that it was not visible (see 17:21). In order to distinguish God’s reign from His own imminent arrival to Jerusalem, Jesus told a parable similar to the parable of the talents but with too many differences for them to have arisen from a single story. Some of these differences include ten servants instead of three; everyone starting with the same amount rather than each servant being given talents according to his ability (Matt. 25:15); the amount given being far less, one mina, worth just one sixtieth of a talent—about a hundred days’ wages. Even more significant differences will be noted shortly. It should also be kept in mind that, as with many Gospel parables, some elements appear deliberately ambiguous. For example, the servants address their master as “Lord” (kyrios). This may be taken simply as a title of respect (“master”) but may also be designed to reinforce the disciples’ faith in Jesus as Lord and coming King while avoiding any overt claim to kingship that would enable His enemies to accuse Him of treason against Rome.

 

လူတို့၏ပိုက်ဆံငွေဥပမာနှင့်မတူဘဲ ဤနေရာတွင် မင်းသားတစ်ပါးသည် ဘုရင်ဖြစ်ရန် ခရီးထွက်ပြီး နောက်မှ ပြန်လာသည် (လုကာ ၁၉:၁၂)။ ဤသည်မှာ နိုင်ငံတော်သည် လူများစွာ မျှော်လင့်သလို ချက်ချင်းမတည်ထောင်ကြောင်း ပြသသည် (အခန်းငယ် ၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူများသည် ထိုမင်းသားကို မုန်းတီးပြီး သူ၏အာဏာကို ငြင်းပယ်ကြောင်း ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ပင့်သည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူရင်ဆိုင်ရတော့မည့် ငြင်းပယ်ခြင်းကို တပည့်တော်များကို ပြင်ဆင်စေတော်မူသည်။ သို့သော် မင်းသားသည် ဘုရင်အဖြစ် အာဏာအပြည့်နှင့် ပြန်လာသည်။

Unlike the parable of the talents, here a nobleman goes to be inaugurated as king and afterward return (Luke 19:12), showing that the kingdom would not be established as soon as many were hoping (cf. v. 11). The people hate the nobleman and even send a delegation to announce their rejection of his authority over them (v. 14). Thus, Jesus seeks to prepare His disciples for the rejection that He will soon face. But the nobleman returns as king with full authority.

 

ရောမဥပဒေအရ အခြားသူတစ်ဦးကိုယ်စား တရားဝင်လုပ်ဆောင်ရန် သင့်လျော်သော စာရွက်စာတမ်းများ လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တိုင်းကို ယုံကြည်ထိုက်သူဟု ယူဆခဲ့ရပြီး စစ်ဆေးခံရသော ပထမနှစ်ယောက်သည် ယုံကြည်ထိုက်သူများဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိနာအမြတ်အလိုက် မြို့ဆယ်မြို့နှင့် ငါးမြို့ကို အုပ်ချုပ်ခွင့်ရရှိသည် (လုကာ ၁၉:၁၇၊ ၁၉)။ ဤနှင့် အခြားကျမ်းချက်များ (ဥပမာ၊ မဿဲ ၁၉:၂၈၊ ၂ကိုရိန်သု ၅:၁၀) အရ ဘုရားနိုင်ငံတော်တွင် ဆုလာဘ်ကွဲပြားမှု ရှိကြောင်း အကြံပြုသော်လည်း ဖော်ပြမထားသောအရာကို ခန့်မှန်းရန် ရှောင်ရှားသင့်သည်။ စိတ်ဝင်စားဖွယ်မှာ ကောင်းသောကျွန်များသည် သူတို့၏အမြတ်သည် သခင်ပေးခဲ့သောအရာကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၉:၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

According to Roman law, appropriate documentation was required to act legally on behalf of another; therefore each servant must have been deemed trustworthy (cf. 1 Cor. 4:2), and the first two who were examined proved to be and were given authority over ten and five cities respectively, in accordance with the number of minas they had earned (Luke 19:17, 19). While this and other passages (e.g., Matt. 19:28; 2 Cor. 5:10) suggest differing rewards in God’s kingdom, we should avoid speculating about what has not been revealed. Interestingly, the good servants (Luke 19:17) recognized that their gain was possible only because of what their master had initially given them (cf. 1 Chr. 29:14).

 

ယေရှုသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာ၏ အန္တရာယ်ကို အထက်တွင် ပြောပြခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ကြီးစွာသောရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြင့် စည်းစိမ်စုဆောင်းရန် မတိုက်တွန်းပါ။ မိနာတိုးပွားခြင်းသည် လူများ၏လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်း၊ ယုံကြည်မှုရရှိအောင်လုပ်ခြင်း၊ ယေရှုကို လိုက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းကြောင့် ခရစ်တော်၏နောက်လိုက်များ တိုးပွားလာခြင်းကို သရုပ်ဖော်သည်။ ကောင်းကင်ဘဏ်တွင် အချိန်နှင့် အင်အားကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းသည် တစ်ခုတည်းသော တည်မြဲသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြစ်သည် (လုကာ ၁၂:၃၃-၃၄)။ နောက်ဆုံးကာလ ဘဏ္ဍာရေးပျက်စီးခြင်းမှ လုံခြုံပြီး ဘုရားနိုင်ငံတော်အစား မိမိနိုင်ငံကို တည်ထောင်သူများ ပျက်စီးကြမည် (ယာကုပ် ၅:၁-၆၊ ဗျာဒိတ် ၁၈:၁၁-၁၃)။

From what Jesus has already said about the dangers of wealth, He was not encouraging His followers to amass riches by making great investments. Multiplication of the mina illustrates how ministering to people’s needs, winning their confidence, and inviting them to follow Jesus results in the multiplication of Christ’s followers. Investing one’s time and energy in the bank of heaven will prove to be the only lasting investment (Luke 12:33–34), secure from the end-time financial ruin that strikes all who have chosen to advance their own “kingdoms” rather than God’s kingdom (James 5:1–6; Rev. 18:11–13).

 

ကျွန်ဆယ်ယောက်လုံး၏ အစီရင်ခံစာကို မကြားရသော်လည်း ဆုလာဘ်ပုံစံသည် ရှင်းလင်းသည်။ တစ်ယောက်သာ မိနာကို အကျိုးမဖြစ်ထွန်းအောင် မသုံးဘဲ ပုဝါထဲတွင် ထည့်ထားခဲ့သည် (လုကာ ၁၉:၂၀၊ မဿဲ ၂၅:၂၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်ကို ငွေထားရန် အလွန်မတာဝန်ယူမှုမရှိသော နေရာဟု အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ သူသည် သခင်မျှော်လင့်ချက်ကို သိသောကြောင့် အနည်းဆုံး ဘဏ်တွင်ထားပြီး အတိုးနှင့် ပြန်ရမည်ဖြစ်သည် (လုကာ ၁၉:၂၃)။

Although we do not hear reports from all ten servants, the pattern of reward is clear. One servant appears who not only failed to use his master’s mina profitably but kept it hidden in a cloth (Luke 19:20; cf. Matt. 25:25). This was recognized as a highly irresponsible and insecure place to keep money. That this judgment is just is shown by the fact that, since he knew what his master expected, at a minimum he should have deposited the mina safely in the bank so that it could be returned with interest (Luke 19:23).

 

ထိုကျွန်၏ သခင်သည် မတင်သောအရာကို နုတ်ယူသည်ဟု စွပ်စွဲခြင်းသည် လုံးဝမမှန်ပါ။ ကောင်းစွာရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသော ငွေသည် အလုပ်အကိုင်ဖန်တီးပေးသည်ကို သတိမမူခဲ့ပါ။ အနီးနားရှိသူများသည် မိနာကို ဆယ်မိနာရှိသူထံ ပေးရန် မတရားဟု ထင်မိကောင်းထင်မိနိုင်သည် (အပိုဒ် ၂၄-၂၅)။ သို့သော် အကျိုးအမြတ်အကောင်းဆုံးအသုံးချသူထံ ပိုမိုအပ်နှံခြင်းသည် ဘဏ္ဍာရေးအရ ကောင်းမွန်သည်။ ဥပမာသည် နှစ်ဖွဲ့၏ တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (ယောဟန် ၅:၂၄၊ ၂၈-၂၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) — ဘုရားနိုင်ငံတော်အတွက် အကျိုးရှိစွာ အသက်ရှင်သူများသည် ပိုမိုရရှိမည် (ထာဝရအသက်)၊ သခင်၏အမှုတော် သို့မဟုတ် အုပ်စိုးမှုကို ငြင်းပယ်သူများသည် အသေခံရမည် — သူတို့ပိုင်ဆိုင်သမျှ ဆုံးရှုံးရမည် (လုကာ ၁၉:၂၆-၂၇)။

The servant’s accusation that his master collected what he did not deposit, while patently false, overlooks the fact that money well invested creates employment. Likewise, those standing nearby apparently did not consider the master fair in commanding them to take the mina away from the wicked servant and give it to the one with ten minas (vv. 24–25). But it makes good financial sense to entrust more to the one who used means the most wisely. The parable concludes with the judgment of two groups (cf. John 5:24, 28–29): those who used their lives profitably for God’s kingdom and will be given more (i.e., eternal life), and those who refused the master’s service or reign and will receive death—that is, even what they had was taken away (Luke 19:26–27).

 

၁၉:၂၈–၂၁:၃၈

 ယေရှုရဲ့ ယေရုရှလင်မြို့ဆိုင်ရာ အစေခံခရီး

 ယေရှုသည် တိုင်းပြည်အနှံ့ လှည့်လည်သွားရင်း တပည့်တော်များကို လေ့ကျင့်ပြင်ဆင်ပေးခြင်း၊ ရှေ့တော်ဆောင်ခုတ်ယောက်တို့ကို စေလွှတ်ခြင်း၊ လူထုကို သွန်သင်ခြင်းများဖြင့် မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်မြို့၌ လူ့အာဏာကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည် (၁၉:၂၈–၂၀:၁၉)၊ အာဏာပိုင်များက မေးခွန်းထုတ်ခံရသည် (၂၀:၂၀–၃၈)၊ နောက်ဆုံးတွင် လူထုကို စိန်ခေါ်ခဲ့သည် (၂၀:၃၉–၂၁:၃၈)။

19:28–21:38

JESUS’S JERUSALEM MINISTRY

Expectations had been building as Jesus traveled far and wide through the countryside equipping disciples, sending out the seventy, and teaching the people. In Jerusalem He confronted human authority (19:28–20:19), He was questioned by the authorities (20:20–38), and He finally challenged the people (20:39–21:38).

 

 

²⁸ ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးမှ၊ တပည့်တော်တို့ ရှေ့၌ ကြွ၍ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ခရီးသွားတော်မူ၏။
²⁹ သံလွင်အမည်ရှိသော တောင်ခြေရင်း၌ ဗက်ဖာဂေရွာနှင့် ဗေသနိရွာအနီးသို့ ရောက်တော်မူ သော အခါ၊ တပည့်တော်နှစ်ယောက်တို့ကို စေလွှတ်၍၊
³⁰ သင်တို့ရှေ့၌ရှိသောရွာသို့သွားကြ။ ထိုရွာသို့ ရောက်လျှင် အဘယ်သူမျှ မစီးဘူးသောမြည်းကလည်း ချည်နှောင်လျက်ရှိသည်ကို သင်တို့သည် တွေ့လိမ့်မည်။ မြည်းကြိုးကိုဖြည်၍ ဆောင်ခဲ့ကြ။
³¹ သူတပါးက အဘယ်ကြောင့် မြည်းကြိုးကို ဖြည်သနည်းဟု သင်တို့ကိုဆိုလျှင်၊ သခင်အလိုရှိသည်ဟု ပြန်ပြောကြလော့ဟု မှာထားတော်မူ၏။
³² ထိုသို့ စေလွှတ်သောသူတို့သည် သွား၍ စကားတော်အတိုင်း တွေ့ကြ၏။
³³ မြည်းကြိုးကို ဖြည်စဉ်တွင် မြည်းရှင်တို့က၊ အဘယ်ကြောင့် မြည်းကြိုးကို ဖြည်သနည်းဟုဆိုလျှင်၊
³⁴ သခင်အလိုရှိသည်ဟု ပြန်ပြောကြ၏။ ယေရှုထံတော်သို့ မြည်းကလေးကို ဆောင်ခဲ့၍၊
³⁵ မြည်းကျောပေါ်မှာ မိမိတို့ အဝတ်ကို တင်ပြီးလျှင် ကိုယ်တော်ကို စီးစေကြ၏။
³⁶ ခရီးသွားတော်မူစဉ်တွင် လူများတို့သည် မိမိတို့ အဝတ်ကို လမ်း၌ ခင်းကြ၏။
³⁷ သံလွင်တောင်ပေါ်က ဆင်းရာအရပ်သို့ ရောက်တော်မူသောအခါ၊ တပည့်တော်များအပေါင်းတို့သည် မိမိတို့ မြင်ခဲ့ပြီးသောတန်ခိုးတော်များကိုထောက်၍ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် ဘုရားသခင်ကို ထောမနာပြု၍၊
³⁸ ထာဝရဘုရား၏ အခွင့်နှင့်ကြွလာတော်မူသော ရှင်ဘုရင်သည် မင်္ဂလာရှိစေသတည်း။ ကောင်းကင် ဘဝဂ်ဝယ် ဘုန်းကြီးပါစေသတည်းဟု ကြွေးကြော်ကြ၏။
³⁹ လူအစုအဝေး၌ပါသော ဖာရိရှဲအချို့တို့က၊ အရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်၏တပည့်တို့ကို ဆုံးမပါဟု လျှောက်ကြသော်၊
⁴⁰ ယေရှုကလည်း၊ ငါဆိုသည်ကား၊ ဤသူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာနေလျှင် ကျောက်ခဲတို့သည် ချက်ခြင်း ကြွေးကြော်ကြလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၂၈–၄၀။ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဘုရင်ဆန်စွာ ချဉ်းကပ်ခြင်း။ ယေရှုသည် ဗက်ဖဂျီနှင့် ဗက်တာနိအရပ်သို့ ရောက်လာသည် (အခန်းငယ် ၂၉)။ ထိုရွာနှစ်ရွာသည် ယေရုရှလင်မြို့အရှေ့ဘက် မိုင်နှစ်မိုင်ခန့် (ကီလိုမီတာ သုံးကီလိုမီတာခန့်) အကွာအဝေးတွင် ရှိသည်။ မဿဲနှင့် မာကုတို့ကလည်း ယေရှုသည် မြို့ထဲသို့ဝင်ပြီး ဗိမာန်တော်သို့ ရောက်သည်ကို ဖော်ပြထားသော်လည်း၊ လုကာမှာမူ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဘုရင်အဖြစ် ချဉ်းကပ်လာစဉ် လူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကိုသာ အာရုံစိုက်ဖော်ပြထားသည်။ ယေရှုသည် သားပေါက်လေးကို စီးလျက် ယေရုရှလင်မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းဖြင့် ပရောဖက်ပြုချက်ကို တမင်ပြည့်စုံစေရန် စီစဉ်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရှားသည်။ ထိုသို့ဖြင့် နှိမ့်ချစွာ လာရောက်၍ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ယူဆောင်လာသော မယ်ရှိယဘုရင်အဖြစ် ကိုယ်တော်၏အခန်းကဏ္ဍကို ကြေညာခဲ့သည် (ဇာခရိ ၉:၉–၁၀၊ မဿဲ ၂၁:၄၊၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ တပည့်နှစ်ယောက်အား ပေးခဲ့သော တိကျသောညွှန်ကြားချက်များသည် သားပေါက်လေးကို မည်သည့်နေရာ၌ မည်သို့ရှာရမည်၊ ဘာပြောကြမည်၊ မည်သို့ပြန်ဖြေရမည်ဆိုသည်ကို ပရောဖက်ပြုချက်အဖြစ် ထည့်သွင်းထားသည်။ လုကာသည် ထိုတပည့်နှစ်ယောက်ကို “စေလွှတ်ခြင်း” ခံရသူများဟု ဖော်ပြခြင်းဖြင့် သူတို့၏ တမန်တော်အခန်းကဏ္ဍကို သတိပေးထားသည်။ မာကုကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် ယေရှုမိန့်တော်မူသည်အတိုင်း တွေ့ခဲ့သည်ဟု ထပ်လောင်းဖော်ပြထားသည် (လုကာ ၁၉:၃၂)။ မဿဲ (မဿဲ ၂၁:၇) နှင့် ယောဟန် (ယောဟန် ၁၂:၁၄) တို့ကမူ ဓမ္မဟောင်းပရောဖက်ပြုချက်နှင့်အညီ မြင်းကျားမဟုတ်ဘဲ မြည်းသားပေါက်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ထိုမြည်းသားပေါက်သည် ဣသရေလဘုရင်များ စီးနင်းခဲ့ဖူးသော တိရစ္ဆာန်မျိုးဖြစ်သည်။ မာကုတွင်ပါဝင်သည့်အတိုင်း ထိုသားပေါက်သည် ယခင်က မည်သူမျှ မစီးဖူးသေးကြောင်း ထပ်လောင်းဖော်ပြထားခြင်းက ဤသန့်ရှင်းသောရည်ရွယ်ချက်အတွက် သင့်လျော်ကြောင်း (က ၁၉:၂၊ ၁ရာ ၆:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် မဿဲ ၂၁:၇ တွင် မိခင်နှင့် မခွဲရသေးရခြင်း အကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ သားပေါက်ပိုင်ရှင်များက တပည့်တို့၏လုပ်ရပ်ကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည် (လုကာ ၁၉:၃၃)။ ဤသည်မှာ ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ပြသသည်။ တပည့်တို့က ညွှန်ကြားခံရသည့်အတိုင်း “သခင်ဘုရားသည် လိုအပ်တော်မူသည်” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၁၊၃၄)။

19:28–40. Royal Approach to Jerusalem. Jesus neared Bethphage and Bethany (v. 29)—two villages situated about two miles (3 km) east of Jerusalem. While Matthew and Mark also describe Jesus entering the city and the temple, Luke focuses on reactions to Jesus during His approach to Jerusalem as King. It seems that Jesus deliberately set out to fulfill prophecy in arranging to ride into Jerusalem on a colt and to announce His role as the messianic King coming in humility to bring salvation and peace (Zech. 9:9–10; cf. Matt. 21:4, 5). The specific directions He gave to two of His disciples constitutes a prophecy of how and where to find the colt as well as what would be said to them and how to respond. Luke reminds us of the disciples’ apostolic role by describing the two as “sent” by Jesus. Like Mark, he also added that they found it just as He had described (Luke 19:32). Both Matthew (Matt. 21:7) and John (John 12:14) make clear, in accordance with the OT prophecy, that it was a donkey’s (not a horse’s) colt, the kind of animal that had been ridden by Israel’s kings. The additional detail that the colt had never been ridden (also in Mark) suggests its fitness for this holy purpose (cf. Num. 19:2; 1 Sam. 6:7) as well as why in Matthew 21:7 it had not been separated from its mother. Although the owners questioned the disciples’ actions (Luke 19:33), showing that this was not prearranged, the disciples responded as instructed—that the Lord needed it (vv. 31, 34).

 

တပည့်တို့သည် မိမိတို့အဝတ်ကို သားပေါက်ကျောပေါ်တင်၍ ယေရှုအတွက် ကုန်းနှီးတမျိုးပြင်ဆင်ပေးကြပြီး၊ ဘုရင်တစ်ပါးနှယ် ယေရှုကို ထိုပေါ်တွင် ထိုင်စေကြသည် (လုကာ ၁၉:၃၅၊ မဿဲ ၂၁:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူအများသည် ထိုစိတ်ဓာတ်ကို လိုက်လျက် ချဉ်းကပ်လာသော ဘုရင်ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းနှင့် လေးမြတ်ခြင်းအနေဖြင့် မိမိတို့အဝတ်ကို လမ်းပေါ်တွင် ခင်းကြ၏ (လုကာ ၁၉:၃၆၊ ၂ရာ ၉:၁၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤဖြစ်ရပ်များသည် တောင်ထိပ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထိုနောက် တပည့်တော်အားလုံးသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြသည်။ ခရီးတစ်လျှောက် လူအုပ်သည် ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ ယေရှုပြုခဲ့သော အံ့ဖွယ်တန်ခိုးတော်များကို ပြန်လည်သတိရသည် (လုကာ ၁၉:၃၇)။ ထိုသို့ ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ကြွေးကြော်ခြင်းက ယေရှုခံရမည့် ပယ်ရှားခြင်းနှင့် အသေခံရခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ တပည့်တို့၌ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ပျောက်ကွယ်စေခဲ့သည်။ လူအများသည် ဆာလံ ၁၁၈:၂၆ ကို ရွတ်ဆိုကြ၏ (လုကာ ၁၉:၃၈)။ ဤဆာလံသည် ဂျူးပွဲတော်ကြီးများတွင် ပုံမှန်သီချင်းဆိုလေ့ရှိပြီး ဘုရင်သည် ယေရုရှလင်သို့ ပြန်လာခြင်းနှင့် ဗိမာန်တော်ထဲ ဝတ်ပြုရန် ဝင်ရောက်ခြင်းကို ဂုဏ်ပြုခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ မဿဲနှင့် မာကုတို့တွင် မပါဝင်သော်လည်း လုကာနှင့် ယောဟန် (ယောဟန် ၁၂:၁၃) တို့၌မူ ဤဆာလံနှင့်ဆက်စပ်၍ ယေရှုကို ဘုရင်ဟု ကြွေးကြော်ထားသည်။ ယေရှုသည် ယခင်က မယ်ရှိယအဖြစ် ကိုယ်တော်၏အနာဂတ်အခန်းကဏ္ဍနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ဤဆာလံကို ကိုးကားခဲ့ဖူးသည် (လုကာ ၁၃:၃၅)။ ဤကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်စွာ ကြွေးကြော်ခြင်းက ဖာရိရှအချို့ကို အလွန်စိုးရိမ်စေခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၂:၁၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူတို့သည် လူအုပ်ကို ဖြတ်ကာ ယေရှုအား တပည့်တော်များကို ဆူပဲ့ရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (လုကာ ၁၉:၃၉)။ ဤကဲ့သို့ ဆန္ဒပြမှုက ရောမအင်ပါယာ၏ ဒေါသထွက်စေပြီး ပို၍ဖိနှိပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်ကြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ပရောဖက်ပြုချက်သည် ပြည့်စုံရမည်ဖြစ်သည် (၂၄:၄၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကျောက်ခဲများပင် အော်ဟစ်ရလျှင် အော်ဟစ်ရမည် (၁၉:၄၀၊ ဟဗက္ကုတ် ၂:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

The disciples prepared a kind of saddle for Jesus by throwing their own clothing over the back of the colt and then, fittingly for a king, they set Him on it (Luke 19:35; cf. Matt. 21:7). The crowds caught the spirit and spread their clothing on the road as a recognition of the approaching King and as an expression of homage (Luke 19:36; cf. 2 Kin. 9:13). These events took place at the crest of the mountain. Then all the disciples began to rejoice and praise God. As the procession progressed, the crowd became larger and larger. Recounted were the great miraculous acts Jesus had done (Luke 19:37). Such acclamation and praise dispelled the disciples’ fears that had been raised by Jesus’s sayings about His rejection and death. The multitude recited Psalm 118:26 (Luke 19:38), which was commonly sung at major Jewish festivals and may have celebrated the return of the king to Jerusalem and his entrance to the temple for worship. Unlike Matthew and Mark, both Luke and John (John 12:13) include the acclamation of Jesus as King in connection with this psalm, which Jesus had quoted before in connection with His future role as Messiah (Luke 13:35). So troubling was this widespread acclamation to some of the Pharisees (cf. John 12:19) that they pressed through the crowd and called on Jesus to rebuke His disciples (Luke 19:39). Perhaps they feared that such a demonstration would attract the ire of Rome and result in further repression. But prophecy must be fulfilled (cf. 24:44), even if the stones must speak (19:40; cf. Hab. 2:11).

 ⁴¹ ယေရုရှလင်မြို့အနီးသို့ ရောက်၍ ကြည့်မြင်လျက် ငိုကြွေးတော်မူ၍၊
⁴² အချင်းမြို့၊ သင်၏ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် စပ်ဆိုင်သောအရာတို့ကို သင်၏လက်ထက် ယခုကာလ၌ပင် သင်သည် သိရလျှင်မင်္ဂလာရှိ၏။ ယခုမူကား၊ ထိုအရာတို့ကို သင်၏မျက်စိရှေ့မှာ မထင်ရှားစေခြင်းငှါ ဝှက်ထား လျက် ရှိ၏။
⁴³ အကြောင်းမူကား၊ သင့်ကို ကြည့်ရှုပြုစုတော်မူသော ကျေးဇူးကို သင်သည် မသိမမှတ်သောကြောင့်၊ သင်၏ ရန်သူတို့သည် သင့်ပတ်လည်တွင် တပ်တည်၍ လေးမျက်နှာ၌ ဝိုင်းရံလျက် ချုပ်ထားပြီးလျှင်၊
⁴⁴ သင်၏ကိုယ်မှစ၍ သင်၏ သားသမီးတို့ကို မြေနှင့်တညီတည်း ညှိသဖြင့်၊ သင်၏ကျောက်တခုပေါ်မှာ တခုမျှ ထပ်ဆင့်၍ မကျန်ရစ်စေခြင်းငှါ ပြုကြသောအချိန်ကာလသည် ရောက်လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၄၁–၄၄။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့ကို ငိုကြွေးတော်မူသည်။ ယေရှုသည် မကြာမီ ကိုယ်တော်ကို ပယ်ရှားမည့်မြို့ကို ငိုကြွေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၄၁၊ ၂ရာ ၁၅:၃၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပရောဖက်များသည် ဣသရေလ၏ ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်ခြင်းနှင့် မြို့၏မကြာမီ ပျက်စီးခြင်းကို သင်္ကေတလုပ်ရပ်များနှင့် ပြင်းထန်သောပုံဖော်မှုများဖြင့် ဖော်ပြတတ်ကြသည် (ဥပမာ၊ ယေရမိ ၁၉:၁၀–၁၃၊ ယေဇကျေလ ၄:၁–၃)။ ထိုနည်းတူ ယေရှု၏ ငိုကြွေးခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းသောညည်းတွားခြင်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်ဖြစ်သည်။

19:41–44. Jesus Weeps over Jerusalem. Jesus wept over the city that would soon reject Him (v. 41; cf. 2 Sam. 15:30). Prophets sometimes used symbolic actions and vivid representations to dramatically portray Israel’s rebellion against God and the impending doom of the city (e.g., Jer. 19:10–13; Ezek. 4:1–3). Similarly, Jesus’s weeping and mournful lament were prophetic.

 

မြို့ကို လူတစ်ယောက်အဖြစ် လိပ်မှာကာ (“သင်” သို့မဟုတ် “သင်၏” ဟူ၍ နှစ်ကြိမ်တွင် ဆယ့်နှစ်ကြိမ် သုံးနှုန်း၍) ယေရှုသည် ဝမ်းနည်းခြင်း၏ အကြောင်းရင်းနှစ်ခုကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ပထမအကြောင်းမှာ ယေရုရှလင်လူမျိုးသည် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ခံစားရန် လိုအပ်သမျှကို မသိကြခြင်းဖြစ်သည်။ မြို့၏အမည်က “ငြိမ်သက်ခြင်းမြို့” သို့မဟုတ် “ငြိမ်သက်ခြင်း၏အခြေခံ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်သည်။ မယ်ရှိယရောက်ရှိလာခြင်းဖြင့် ကောင်းကင်၌ ငြိမ်သက်ခြင်း (လုကာ ၁၉:၃၈၊ ၂:၁၄) သည် ကိုယ်တော်ကို လက်ခံခြင်းဖြင့်သာ တည်မြဲသည်။ ယေရုရှလင်ကား အလင်းကို ပယ်ရှားခဲ့သဖြင့် မျက်ကန်းခြင်းသို့ ရောက်သည် (၈:၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မယ်ရှိယသည် သူတို့မျက်စိမှ ဖုံးကွယ်ခံရသည် (၁၉:၄၂)။ ထို့ကြောင့် ရန်သူများသည် မြို့ကို ဝိုင်းရံ၍ တပ်ကြပ်တည်ဆောက်ကာ မြို့ကို မြေသားနှင့် တန်းတူဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးမည့်နေ့ရက်များ ရောက်လာမည်ဟု ပရောဖက်ပြုတော်မူသည် (ဟေရှာယ ၃၉:၆၊ ယေရမိ ၇:၃၂–၃၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မြို့ထဲ၌ရှိသော သားသမီးများ (နေထိုင်သူများကို ရည်ညွှန်းသည်၊ ဟေရှာယ ၅၄:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ပါမကျန် ဖျက်ဆီးခံရမည်။ ပျက်စီးခြင်းသည် အလွန်ပြည့်စုံလျက် ကျောက်တစ်လုံးပင် ကျောက်တစ်လုံးပေါ်တွင် မကျန်ရစ်တော့မည် (လုကာ ၁၉:၄၄)။ နည်းနည်းကြာသောအခါ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ပျက်စီးခြင်းကို ဤနှုတ်ကပတ်တူညီသောစကားဖြင့် ထပ်မံဖော်ပြတော်မူမည် (၂၁:၆)။

Addressing the city as a person (with “you” or “your” twelve times in two verses), Jesus gave two reasons for His sadness. First, the people of Jerusalem did not know what they needed to enjoy peace, despite the fact that its name means “city of peace” or “foundation of peace.” The “peace in heaven” (Luke 19:38) that has come with the advent of the Messiah (2:14) can be realized only through accepting Him. Instead, Jerusalem rejected the light and blindness has come (cf. 8:10). The Messiah was hidden from them (19:42). Therefore, Jesus prophesied that days would come when enemies would lay siege to the city (cf. Is. 39:6; Jer. 7:32–34), building barricades all around it, and crush it to the ground, along with its children (referring to its inhabitants; cf. Is. 54:3). So complete will be the destruction that not one stone would be left on another (Luke 19:44). A little later, in almost the same words, Jesus would refer to the destruction of the temple (21:6).

 

ဒုတိယအကြောင်းမှာ ယေရုရှလင်သည် ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ကရုဏာဖြင့် သို့မဟုတ် တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် လာရောက်သည့်အချိန်ကို မသိကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဤဂရိစကားလုံး “ဧပီစကိုပဲ” (episkopē) နှင့် ၎င်း၏ကြိယာပုံစံ “ဧပီစကက်တိုမိုင်း” (episkeptomai) တို့သည် ဘုရားသခင်၏လုပ်ဆောင်မှုကို အပြုသဘောဆောင်သည်ဖြစ်စေ၊ အပျက်သဘောဆောင်သည်ဖြစ်စေ ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၁:၆၈၊၇၈၊ ကမ္ဘာဦး ၅၀:၂၄–၂၅၊ ထွက်မြောက်ရာ ၃:၁၆၊ ၃၂:၃၄၊ ၁ရာ ၂:၂၁၊ ဆာလံ ၅၈:၆၊ ဟေရှာယ ၁၀:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤနေရာ၌မူ ယေရုရှလင်သည် ခရစ်တော်အထဲတော်၌ ဘုရားသခင်၏ကရုဏာတော်ဖြင့် လာရောက်ခြင်းကို မသိကြခြင်း (လုကာ ၁:၆၈၊၇၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်ကို ပယ်ရှားခြင်းကြောင့် ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်း မကြာမီ ရောက်လာမည်ကို မသိကြခြင်းဟု ဆိုလိုနိုင်သည်။ အကြောင်းအရာအရ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏လူမျိုးထံ တရားစီရင်ရန် လာရောက်သည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သည်။ ပရောဖက်များသည် ယေရုရှလင်အတွက် ခမ်းနားသောဖြစ်နိုင်ခြေများကို ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း၊ မယ်ရှိယကို ပယ်ရှားခြင်းနှင့်အတူ ထိုမျှော်လင့်ချက်များ ပျက်ပြားသွားပြီး မြို့နှင့်ဗိမာန်တော်သည် ဖျက်ဆီးခံရမည်ဖြစ်သည်။

The second reason for Jesus’s sadness was that Jerusalem did not recognize the time of God’s coming to them in mercy or judgment. This Greek word episkopē, and its verbal form episkeptomai, can refer to God’s activity both positively and negatively (e.g., Luke 1:68, 78; Gen. 50:24–25; Ex. 3:16; 32:34; 1 Sam. 2:21; Ps. 58:6; Is. 10:3, LXX). Here it could mean either the fact that Jerusalem had not recognized God’s gracious visitation of mercy in Christ (cf. Luke 1:68, 78) or that they did not recognize God’s impending judgment because of their rejection of Him. The context suggests that the idea is of God coming to His people in judgment. The prophets had portrayed glorious possibilities for Jerusalem, but these hopes would be dashed with the rejection of the Messiah and the razing of the city and temple.

⁴⁵ ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်တော်မူပြီးလျှင်၊ ဗိမာန်တော်၌ ရောင်းဝယ်သောသူတို့ကို နှင်ထုတ်လျက်၊
⁴⁶ ငါ့အိမ်သည် ဆုတောင်းရာအိမ်ဖြစ်၏ဟု ကျမ်းစာ၌ လာသော်လည်း၊ သင်တို့သည် ထိုအိမ်ကို ထားပြ တွင်းဖြစ်စေကြပြီတကားဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴⁷ ကိုယ်တော်သည် နေ့တိုင်းဗိမာန်တော်၌ ဆုံးမဩဝါဒပေးတော်မူ၏။ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊ ကျမ်းပြု ဆရာ၊ လူတို့တွင် အကြီးအကဲဖြစ်သောသူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို သတ်ခြင်းငှါ ရှာကြသော်လည်း၊
⁴⁸ လူအပေါင်းတို့သည် ဒေသနာတော်ကို စေ့စေ့နားထောင်သောကြောင့် သတ်နိုင်သောအခွင့်ကို မတွေ့ မရကြ။

၁၉:၄၅–၄၈။ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ကို သန့်ရှင်းစေတော်မူသည်။ သင်္ကေတဆန်သော ငိုကြွေးခြင်းကို လိုက်၍ လုကာတွင် နောက်ထပ်သင်္ကေတလုပ်ရပ်တစ်ခု ချက်ချင်းပါဝင်လာသည်။ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်တော်မူပြီး ရောင်းသူဝယ်သူများကို နှင်ထုတ်တော်မူသည် (လုကာ ၁၉:၄၅၊ မာကု ၁၁:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ရာတွင် သုံးသောစကားလုံးတူကို ဤနေရာ၌လည်း သုံးထားသည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၉:၄၀၊၄၉၊ ၁၁:၁၄–၁၅၊ ၁၃:၃၂)။ အပြစ်ကင်းသော တိရစ္ဆာန်များနှင့် ငှက်များ၊ ယဇ်ပူဇော်ရန် စပျစ်ရည်၊ သံလွင်ဆီ၊ ဂျုံမှုန့်စသည်တို့ကို အဆင်ပြေစွာ ဝယ်ယူနိုင်ရန် ရည်ရွယ်၍ အထူးသဖြင့် ဝေးကွာရာမှ လာရောက်သော ဂျူးခရီးသွားများအတွက် စီစဉ်ပေးထားသည်။ ဗိမာန်တော်ဧရိယာတွင် နယ်နမိတ်ရှင်းလင်းစွာ ခွဲထားသော နေရာများရှိပြီး အကြီးဆုံးမှာ တပါးအမျိုးသားများ ဝတ်ပြုနိုင်သည့် တပါးအမျိုးသားခန်းမဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၌ပင် ဤကုန်သွယ်မှုများ ဆောင်ရွက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ လုကာ၏ဖော်ပြချက်သည် အတိုဆုံးဖြစ်ပြီး ဗိမာန်တော်၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဆုတောင်းရာနေရာ၊ သွန်သင်ရာနေရာဖြစ်ကြောင်း (၁၉:၄၆–၄၇) အာရုံစိုက်ထားသည်။ ယေရှု၏လုပ်ရပ်သည် ရည်ရွယ်ချက်နှစ်ခုကို ပြီးစီးစေသည်- ဗိမာန်တော်ကို မူလရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သော ဆုတောင်းရာအိမ်တော်အဖြစ် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း (အပိုဒ် ၄၆၊ ဟေရှာယ ၅၆:၇၊ ယေရမိ ၇:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် ဗိမာန်တော်အပေါ် ကိုယ်တော်၏အာဏာကို ပြသခြင်း (မကြာမီ မေးခွန်းထုတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်)။ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ ကျမ်းပြုဆရာများ၊ လူကြီးများသည် ယေရှုကို အသေသတ်ရန် ကြံစည်နေသော်လည်း (လုကာ ၉:၂၂၊ ၂၀:၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ လူထုအားလုံးသည် ကိုယ်တော်မိန့်ဆိုတော်မူသမျှကို နားထောင်ရန် တပ်မက်စွာ ချိတ်ဆွဲထားကြသဖြင့် (၁၉:၄၈) ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်၌ နေ့စဉ်သွန်သင်နေဆဲဖြစ်သည်။

19:45–48. Jesus Cleanses the Temple. The symbolic weeping is followed immediately in Luke by another symbolic action. Jesus went to the temple (cf. Mal. 3:1) and proceeded to drive out the buyers and sellers (Luke 19:45; cf. Mark 11:15). The same word is used for driving out demons (e.g., Luke 9:40, 49; 11:14–15; 13:32). Animals certified to be without blemish and birds, along with other goods for sacrifice (e.g., wine, oil, flour), were made available for convenient purchase, especially for Jewish pilgrims coming from long distances. The temple complex had several well-defined areas, the largest of which was the court of the Gentiles, where all this commerce was taking place. It was also the place where non-Jews could assemble for worship. Luke’s account is the most concise, focusing on the purpose of the temple as a place for prayer and teaching (19:46–47). Jesus’s act accomplished two purposes: it restored the temple to its original purpose, as a house of prayer (v. 46; Is. 56:7; cf. Jer. 7:11), and it demonstrated His authority over the temple, which would soon be questioned. Despite the religious leaders conspiring to put Him to death (cf. Luke 9:22; 20:1), they could not prevent Jesus from teaching daily in the temple because all the people were captivated by what they heard (19:48)—literally “were hanging on to what they were hearing from Him.”1 ယေရှုသည် ယေရိခေါမြို့သို့ ဝင်၍ ရှောက်သွားတော်မူ၏။

² ထိုအခါ ဇက္ခဲအမည်ရှိသော အခွန်ခေါင်းတယောက်ရှိ၏။ ထိုသူသည် ငွေရတတ်သောသူဖြစ်၏။
³ ယေရှုသည် အဘယ်သို့သောသူဖြစ်သည်ကို ထိုသူသည် ကြည့်လို၍၊ လူအစုအဝေးများသောကြောင့်၊ မိမိရပ်လည်း နိမ့်သည်ဖြစ်၍ မမြင်နိုင်။
⁴ ထို့ကြောင့် ကြွတော်မူမည့်လမ်းတွင် ရှေ့သို့ပြေး၍ ကိုယ်တော်ကို မြင်အံ့သောငှါ သဖန်းပင်တပင်ကို တက်လေ၏။
⁵ ထိုအရပ်သို့ ယေရှုသည် ရောက်တော်မူသောအခါ မျှော်ကြည့်၍ ထိုသူကို မြင်တော်မူလျှင်၊
⁶ ဇက္ခဲ၊ မြန်မြန်ဆင်းလော့။ သင်၏အိမ်၌ ယနေ့ငါတည်းနေမည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဇက္ခဲသည် အလျင် အမြန်ဆင်း၍ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် ကိုယ်တော်ကို မိမိအိမ်၌ ဧည့်ခံလေ၏။
⁷ ထိုအကြောင်း။ကို လူအပေါင်းတို့သည်မြင်လျှင်၊ ဆိုးသောလူ၏ အိမ်သို့ဝင်၍ လုပ်ကျွေးခြင်းကို ခံတော်မူပါသည်တကားဟု ကဲ့ရဲ့အပြစ်တင်ကြ၏။
⁸ ဇက္ခဲသည်လည်း ရပ်နေ၍၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်၏ ဥစ္စာတဝက်ကို ဆင်းရဲသောသူတို့အား ပေးပါ၏။ တစုံ တယောက်သောသူ၏ဥစ္စာအနည်းငယ်ကို အကျွန်ုပ်ယူမိလျှင်၊ လေးဆပြန်၍ပေးပါ၏ဟု သခင်ဘုရားကို လျှောက်ဆို၏။
⁹ ယေရှုကလည်း၊ ဤသူသည် အာဗြဟံ၏သားဖြစ်သည်နှင့်အလျောက်၊ ယနေ့ပင် ကယ်တင်တော်မူခြင်း ကျေးဇူးသည် ဤအိမ်အပေါ်မှာ သက်ရောက်လေ၏။
¹⁰ လူသားသည် ပျောက်သောသူတို့ကိုရှာ၍ ကယ်တင်အံ့သောငှါ ကြွလာသတည်းဟု ဇက္ခဲကို မိန့်တော် မူ၏။

၁၉:၁-၁၀။ ယေရှုသည် ဇက္ခဲယု၏အိမ်သို့ ကြွတော်မူသည်။ ယေရုရှလင်သို့ ခရီးနောက်ဆုံးအပိုင်းဖြစ်သော ယေရိခေါမြို့မှ ဖြတ်သွားစဉ် ဇက္ခဲယုအမည်ရှိ ချမ်းသာသူတစ်ဦးသည် ယေရှုကို မြင်လိုစိတ်ပြင်းပြသည်။ အခွန်ခံချုပ်ဖြစ်သောကြောင့် (အပိုဒ် ၂) ဧရိယာကျယ်ပြန့်ကို ကြီးကြပ်ပြီး လက်အောက်ငယ်သားများရှိသည်။ ရောမအတွက် အခွန်ကောက်ခြင်းသည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အမြတ်အစွန်းများသော်လည်း ယေရိခေါသည် အထူးချမ်းသာသည်။ မြေဩဇာကောင်းပြီး ဟေရဒ်နန်းတော်တစ်ခုလည်း နီးကပ်စွာရှိသည်။ ပဲရိယဒေသနှင့် ကပ်လျက်ဖြစ်သောကြောင့် ယေရုရှလင်သို့ သွားလာသော ကုန်သွယ်လမ်းတွင် အခွန်ကောက်ခံရသည်။ ထို့ကြောင့် ဇက္ခဲယုသည် အလွန်ချမ်းသာသူဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် လုကာရှိ အထက်ချမ်းသာသူဇာတ်လမ်းများ (၁၂:၁၆-၂၁၊ ၁၆:၁၉-၂၄၊ ၁၈:၁၈-၂၇) နှင့်မတူဘဲ ဤနောက်ဆုံးဇာတ်လမ်းသည် အပြုသဘောဆောင်သည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်က အခွန်ခံများကို ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း (၃:၁၂-၁၃) စိတ်နှလုံးထိခိုက်ပြီး မှားယွင်းမှုများအတွက် ပြန်ဆပ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။ အရပ်ပု၍ (ခြောက်ပေထက်နည်းသည်၊ အပေ ၁.၅ မီတာခန့်) လူအုပ်ကို မကြည့်နိုင်သလို သူ့ကို နေရာပေးလိုသူ မရှိသောကြောင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို စွန့်လွှတ်ကာ လူအုပ်ရှေ့တွင် သဖန်းပင်တွင် တက်သည် (အခန်းငယ် ၄)။ ပါလက်စတိုင်းသဖန်းပင်သည် တက်လွယ်ပြီး လမ်းဘေးတွင် များသည်။

19:1–10. Jesus Comes to Zacchaeus’s House. As Jesus passed through Jericho on the final leg of His journey to Jerusalem, a rich man named Zacchaeus was determined to see Him. As a chief tax collector (v. 2), he probably had jurisdiction over a wide area with subordinates working under him. Collecting taxes for Rome could be quite lucrative anywhere, but Jericho was particularly attractive: being situated in a highly fertile area made it among the wealthiest cities of Israel; one of Herod’s palaces was nearby; bordering Perea also meant that customs duties were collected along the trade route to and from Jerusalem. Thus Zacchaeus was a wealthy person. However, unlike the preceding rich man stories in Luke (12:16–21; 16:19–24; 18:18–27), this final one is positive. Zacchaeus, impressed with John the Baptist’s instructions (3:12–13), was convicted of his wrong and was determined to see Jesus and begin making restitution for the wrong. Because he was short (probably less than five feet [1.5 m] tall) and could not see over the crowd (Luke 19:3), nor was anyone inclined to make room for someone like him, he abandoned decorum and climbed into a sycamore or fig tree ahead of the procession in order to see Jesus (v. 4). The Palestinian sycamore is easy to climb and often found by the roadside.

 

ယေရှုသည် ဇက္ခဲယုကို အမြန်ဆင်းလာရန် အမိန့်ပေးတော်မူသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏အိမ်တွင် တည်းခိုရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၅)။ “ရမည်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံး (dei) သည် မဿီယအမှုတော်ကို ပြည့်စုံစေရန် ဘုရားသခင်၏ မဖြစ်မနေ လိုအပ်ချက်ကို ဖော်ပြသည် (လုကာ ၂:၄၁-၅၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဇက္ခဲယုသည် ချက်ချင်းနာခံပြီး ဝမ်းမြောက်စွာ ယေရှုကို ဧည့်ခံသည် (၁၉:၆)။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လူအုပ်ကြီးသည် ငြူစူစွာ ညည်းတွားကြသည်။ ဤနေရာတွင် သုံးထားသော ဂရိစကားလုံး (diagongyzō) သည် ယေရှု၏အမှုတော်ကို ဆန့်ကျင်သူများ၏ ငြူစူညည်းတွားခြင်းကို ဆိုလိုသည် (လုကာ ၅:၃၀၊ ၁၅:၂၊ ယောဟန် ၆:၄၁၊ ၄၃၊ ၆၁)။ သူ၏အလုပ်အကိုင်ကြောင့် ဇက္ခဲယုကို အပြစ်ရှိသူဟု လူများစွာက ရှုမြင်ကြပြီး လေးစားဖွယ်ဆရာတစ်ဦးသည် ထိုသူနှင့် အတူစားသောက်သင့်သူ မဟုတ်ပါ (လုကာ ၅:၃၀ ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူ၏အိမ်တွင် တည်းခိုခြင်းသည် အံ့သြဖွယ်ဖြစ်သည် (၁၉:၅၊ ၇)။

Jesus commanded Zacchaeus to hurry down from the tree because He had to (“must”) stay at his house (v. 5). The word translated “must” (dei) indicates that Jesus’s visit was a divine necessity in fulfillment of His messianic mission (see commentary on Luke 2:41–52). Zacchaeus instantly obeyed the command and received Jesus with joy (19:6). By contrast, all the people muttered complaints about this. The Greek word used here (diagongyzō) means to “grumble” or “murmur” and is used of those opposing Jesus’s ministry (Luke 5:30; 15:2; John 6:41, 43, 61). Due to his occupation, many saw Zacchaeus as a sinner (Luke 19:7) and certainly not someone a respectable teacher would eat with (see 5:30). So for Jesus to stay overnight as a guest in his house (19:5, 7) was shocking indeed.

 

ဇက္ခဲယုသည် သူ၏ဘဝပြောင်းလဲမှုကို အများရှေ့တွင် ကြေညာသည်။ ဤသည်မှာ နောင်တရခြင်းနှင့် ယေရှုလက်ခံခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်ခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၈)။ ဇက္ခဲယုသည် သူ၏စည်းစိမ်တဝက်ကို ဆင်းရဲသားများကို လှူဒါန်းသည်။ ဤသည်မှာ အပျော်ကြီးဆုံး ယုဒလူမျိုးပေးနိုင်သည်ထက် နှစ်ဆထက်မကဖြစ်သည်။ ပြန်ဆပ်ရန်အတွက် ပညတ်တော်အရ အဓိကပမာဏပေါ် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း ထပ်ပေးရသည် (ဝတ်ပြုရာဇဝင် ၆:၁-၅၊ တောလည်ရာ ၅:၇)။ တိရစ္ဆာန်ခိုးယူလျှင် လေးငါးဆ ပြန်ဆပ်ရသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၂:၁၊ ၂ဓမ္မရာဇဝင် ၁၂:၆)။ ဇက္ခဲယုသည် ပိုမိုပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ယေရှုကို တွေ့ဆုံခြင်းကြောင့် စစ်မှန်သော ပြောင်းလဲမှုကို ပြသသည်။ ပရိသတ်များကို သူသည် အာဗြဟံ၏သားတော်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးရန် လိုအပ်သည် (လုကာ ၁၉:၉)။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် အာဗြဟံ၏သားတော်ဖြစ်သည် (ဂလာတိ ၃:၇)။ ယေရှု၏ရှာဖွေကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်ကို ဤတွင် သရုပ်ဖော်ထားသည် (လုကာ ၁၉:၁၀၊ ယေဇကျေလ ၃၄:၁-၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Zacchaeus publicly announced his changed course, reflecting repentance and deep gratitude to Jesus for accepting him (v. 8). Zacchaeus gave fully half of his net worth as charity, which was more than double the amount that even the most pious Jew would give; for restitution, the law required repayment with an additional 20 percent (Lev. 6:1–5; Num. 5:7) and four or five times for stealing an animal (Ex. 22:1; 2 Sam. 12:6). Zacchaeus choose the more severe penalty, which shows his genuine change as a result of meeting Jesus. Onlookers needed reminding that he was a son of Abraham (Luke 19:9); from this point he was so based on faith (Gal. 3:7). Jesus’s mission to seek and to save the lost (Luke 19:10; cf. Ezek. 34:1–12) is illustrated frequently in His reaching out to sinners and healing the helpless and hopelessly ill.

 ¹¹ ထိုအခါ ယေရုရှလင်မြို့အနီးသို့ ရောက်တော်မူ၍၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် ချက်ခြင်း ပေါ်ထွန်းမည်ဟု လူများထင်မှတ်သောကြောင့်၊ ပရိတ်သတ်အလယ်၌ မိန့်တော်မူသော ဥပမာကား၊
¹² အမတ်တယောက်သည် မင်းကြီးအရာကို ခံလို၍ မိမိပြည်သို့ ပြန်လာမည်ဟု အကြံရှိလျက် ဝေးသော ပြည်သို့သွား၏။
¹³ မသွားမှီ မိမိငယ်သားတကျိပ်ကိုခေါ်၍၊ ငွေတပိဿာစီအပ်ပေးလျက် ငါပြန်၍ မလာမှီတိုင်အောင် ကုန်သွယ်ခြင်းအမှုကို ပြုကြလော့ဟု မှာထားလေ၏။
¹⁴ ပြည်သားအချို့သည် ထိုအမတ်ကို မနာလို၍၊ ထိုသူ၏ အအုပ်အချုပ်ကို ငါတို့မခံလိုပါဟု တမန်ကို သူ့နောက်သို့ စေလွှတ်ကြ၏။
¹⁵ ထိုအမတ်သည် မင်းကြီးအရာကိုခံ၍ ပြန်လာတော်မူသောအခါ၊ ငွေခံသော ငယ်သားတို့သည် အသီး အသီးအဘယ်မျှလောက် အမြတ်ရသည်ကို သိခြင်းငှါ သူတို့ကိုခေါ်ချေဟု အမိန့်တော်ရှိ၏။
¹⁶ ပဌမသူသည် လာ၍၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်ပေးသော ငွေတပိဿာအားဖြင့် အခွက်တဆယ် အမြတ်ရပါ ပြီဟု လျှောက်လျှင်၊
¹⁷ သခင်က၊ သာဓု၊ ငယ်သားကောင်း၊ သင်သည် အမှုငယ်၌ သစ္စာစောင့်လေပြီ။ မြို့ဆယ်မြို့ကို အုပ်စိုး လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹⁸ ဒုတိယသူသည် လာ၍၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်ပေးသော ငွေတပိဿာအားဖြင့် ငါးပိဿာအမြတ်ရပါပြီဟု လျှောက်လျှင်၊
¹⁹ သခင်က၊ သင်သည် မြို့ငါးမြို့ကိုအုပ်စိုးလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁰ အခြားသော သူသည်လာ၍၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်သည် ပဝါ၌ထုပ်ထားသော ကိုယ်တော်၏ ငွေတပိဿာ ရှိပါ၏။ ကိုယ်တော်သည် ခဲယဉ်းသောသူဖြစ်သည်နှင့်၊
²¹ ကိုယ်မသိုမထားသော ဥစ္စာကိုသိမ်းယူ၍၊ ကိုယ်မစိုက်မပျိုးသော လယ်၌ရိတ်တတ်သည်ကို အကျွန်ုပ် ထောက်၍ ကိုယ်တော်ကို ကြောက်ပါသည်ဟု လျှောက်လျှင်၊
²² သခင်က၊ ဆိုးညစ်သောငယ်သား၊ သင်၏ စကားကိုသာလိုက်၍ သင်၏အမှုကို ငါစီရင်မည်။ ငါသည် ခဲယဉ်းသောသူဖြစ်လျက် ကိုယ်မသိုမထားသောဥစ္စာကို သိမ်းယူ၍၊ ကိုယ်မစိုက်ပျိုးသော လယ်၌ရိတ်သည်ကို သင်သိသည်မှန်လျှင်၊
²³ ငါ့ငွေကို ပွဲစားလက်သို့ အဘယ်ကြောင့်မအပ်သနည်း။ ထိုသို့အပ်လျှင် ငါပြန်လာသောအခါ ငွေရင်း နှင့် အဘိုးကို ရနိုင်သည်ဟု မိန့်တော်မူပြီးသော်၊
²⁴ အခြွေအရံတို့အား၊ ငွေတပိဿာကို သူ့လက်မှ နှုတ်ကြ။ အခွက်တဆယ်ရှိသောသူအား ပေးကြဟု မိန့် တော်မူ၏။
²⁵ အခြွေအရံတို့ကလည်း၊ သခင်၊ ထိုသူ၌ အခွက်တဆယ်ရှိပါ၏ဟု လျှောက်ကြလျှင်၊
²⁶ ငါဆိုသည်ကား၊ အကြင်သူသည်ရတတ်၏။ ထိုသူအား ပေးဦးမည်။ အကြင်သူသည် ဆင်းရဲ၏။ ထိုသူ ၌ရှိသမျှကိုပင် နှုတ်လိမ့်မည်။
²⁷ ထိုမှတပါး ငါ၏အအုပ်အချုပ်ကို မခံလိုသော ငါ့ရန်သူတို့ကို ခေါ်ခဲ့ကြ။ ငါ့ရှေ့မှာ သတ်ကြဟု စီရင် တော်မူသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၁၁-၂၇။ မိနာဥပမာ။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်အနီးရောက်ပြီး “ကယ်တင်ခြင်း” ရောက်ပြီဟု ကြေညာပြီးနောက် ဘုရားနိုင်ငံတော်သည် ချက်ချင်းရောက်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာသည် (အခန်းငယ် ၁၁)။ ယုဒလူများစွာ၏ အတွေးတွင် ထိုအရာနှစ်ခုသည် တူညီသည်။ နိုင်ငံတော်သည် အချို့အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ရှိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း မမြင်နိုင်ဟုလည်း ယေရှုညွှန်ပြခဲ့သည် (လုကာ ၁၇:၂၁ ကြည့်ပါ)။ ဘုရားနိုင်ငံတော်ကို ယေရုရှလင်သို့ သူကိုယ်တိုင်ရောက်လာခြင်းနှင့် ခွဲခြားရန်အတွက် ယေရှုသည် လူတို့၏ပိုက်ဆံငွေဥပမာနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ကွဲပြားချက်များစွာရှိသော ဥပမာတစ်ခုကို ပြောပြတော်မူသည်။ ကွဲပြားချက်အချို့မှာ ကျွန်သုံးယောက်အစား ဆယ်ယောက်၊ လူတိုင်းကို စွမ်းရည်အလိုက် မပေးဘဲ တူညီစွာပေးခြင်း (မဿဲ ၂၅:၁၅)၊ ပေးသောပမာဏမှာ တစ်လန်၏ ဆယ့်ခြောက်တစ်ခုဖြစ်သော မိနာတစ်ပါးသာဖြစ်ပြီး ရက်ပေါင်းတစ်ရာခန့် လုပ်အားခနှုန်းဖြစ်သည်။ နောက်ထပ်အရေးကြီးသော ကွဲပြားချက်များလည်း ရှိသေးသည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းဥပမာများတွင် အချို့အစိတ်အပိုင်းများကို အဓိပ္ပာယ်မရေရာအောင် တမင်ထားသည်ကို  ရှိသည်။ ဥပမာ၊ ကျွန်များက သခင်ကို “သခင်” (kyrios) ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ဤသည်ကို ရိုးရိုးလေးစားမှုအနေဖြင့် “သခင်” ဟု ယူဆနိုင်သော်လည်း ယေရှုကို သခင်နှင့် လာမည့်ဘုရင်အဖြစ် ယုံကြည်ခြင်းကို အားဖြည့်ရန်နှင့် ရောမဧကရာဇ်ကို ပုန်ကန်မှုဟု စွပ်စွဲခံရမCole ကို ရှောင်ရှားရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

19:11–27. Parable of the Minas. Now that Jesus was near Jerusalem and had proclaimed the arrival of “salvation” (19:9), expectations began to soar that the kingdom of God would be ushered in parachrēma—“immediately” or “at once” (v. 11). In the minds of many Jews these were equivalent ideas. While the kingdom was present already in some sense, Jesus had also indicated that it was not visible (see 17:21). In order to distinguish God’s reign from His own imminent arrival to Jerusalem, Jesus told a parable similar to the parable of the talents but with too many differences for them to have arisen from a single story. Some of these differences include ten servants instead of three; everyone starting with the same amount rather than each servant being given talents according to his ability (Matt. 25:15); the amount given being far less, one mina, worth just one sixtieth of a talent—about a hundred days’ wages. Even more significant differences will be noted shortly. It should also be kept in mind that, as with many Gospel parables, some elements appear deliberately ambiguous. For example, the servants address their master as “Lord” (kyrios). This may be taken simply as a title of respect (“master”) but may also be designed to reinforce the disciples’ faith in Jesus as Lord and coming King while avoiding any overt claim to kingship that would enable His enemies to accuse Him of treason against Rome.

 

လူတို့၏ပိုက်ဆံငွေဥပမာနှင့်မတူဘဲ ဤနေရာတွင် မင်းသားတစ်ပါးသည် ဘုရင်ဖြစ်ရန် ခရီးထွက်ပြီး နောက်မှ ပြန်လာသည် (လုကာ ၁၉:၁၂)။ ဤသည်မှာ နိုင်ငံတော်သည် လူများစွာ မျှော်လင့်သလို ချက်ချင်းမတည်ထောင်ကြောင်း ပြသသည် (အခန်းငယ် ၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူများသည် ထိုမင်းသားကို မုန်းတီးပြီး သူ၏အာဏာကို ငြင်းပယ်ကြောင်း ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ပင့်သည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူရင်ဆိုင်ရတော့မည့် ငြင်းပယ်ခြင်းကို တပည့်တော်များကို ပြင်ဆင်စေတော်မူသည်။ သို့သော် မင်းသားသည် ဘုရင်အဖြစ် အာဏာအပြည့်နှင့် ပြန်လာသည်။

Unlike the parable of the talents, here a nobleman goes to be inaugurated as king and afterward return (Luke 19:12), showing that the kingdom would not be established as soon as many were hoping (cf. v. 11). The people hate the nobleman and even send a delegation to announce their rejection of his authority over them (v. 14). Thus, Jesus seeks to prepare His disciples for the rejection that He will soon face. But the nobleman returns as king with full authority.

 

ရောမဥပဒေအရ အခြားသူတစ်ဦးကိုယ်စား တရားဝင်လုပ်ဆောင်ရန် သင့်လျော်သော စာရွက်စာတမ်းများ လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တိုင်းကို ယုံကြည်ထိုက်သူဟု ယူဆခဲ့ရပြီး စစ်ဆေးခံရသော ပထမနှစ်ယောက်သည် ယုံကြည်ထိုက်သူများဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိနာအမြတ်အလိုက် မြို့ဆယ်မြို့နှင့် ငါးမြို့ကို အုပ်ချုပ်ခွင့်ရရှိသည် (လုကာ ၁၉:၁၇၊ ၁၉)။ ဤနှင့် အခြားကျမ်းချက်များ (ဥပမာ၊ မဿဲ ၁၉:၂၈၊ ၂ကိုရိန်သု ၅:၁၀) အရ ဘုရားနိုင်ငံတော်တွင် ဆုလာဘ်ကွဲပြားမှု ရှိကြောင်း အကြံပြုသော်လည်း ဖော်ပြမထားသောအရာကို ခန့်မှန်းရန် ရှောင်ရှားသင့်သည်။ စိတ်ဝင်စားဖွယ်မှာ ကောင်းသောကျွန်များသည် သူတို့၏အမြတ်သည် သခင်ပေးခဲ့သောအရာကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၉:၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

According to Roman law, appropriate documentation was required to act legally on behalf of another; therefore each servant must have been deemed trustworthy (cf. 1 Cor. 4:2), and the first two who were examined proved to be and were given authority over ten and five cities respectively, in accordance with the number of minas they had earned (Luke 19:17, 19). While this and other passages (e.g., Matt. 19:28; 2 Cor. 5:10) suggest differing rewards in God’s kingdom, we should avoid speculating about what has not been revealed. Interestingly, the good servants (Luke 19:17) recognized that their gain was possible only because of what their master had initially given them (cf. 1 Chr. 29:14).

 

ယေရှုသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာ၏ အန္တရာယ်ကို အထက်တွင် ပြောပြခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ကြီးစွာသောရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြင့် စည်းစိမ်စုဆောင်းရန် မတိုက်တွန်းပါ။ မိနာတိုးပွားခြင်းသည် လူများ၏လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်း၊ ယုံကြည်မှုရရှိအောင်လုပ်ခြင်း၊ ယေရှုကို လိုက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းကြောင့် ခရစ်တော်၏နောက်လိုက်များ တိုးပွားလာခြင်းကို သရုပ်ဖော်သည်။ ကောင်းကင်ဘဏ်တွင် အချိန်နှင့် အင်အားကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းသည် တစ်ခုတည်းသော တည်မြဲသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြစ်သည် (လုကာ ၁၂:၃၃-၃၄)။ နောက်ဆုံးကာလ ဘဏ္ဍာရေးပျက်စီးခြင်းမှ လုံခြုံပြီး ဘုရားနိုင်ငံတော်အစား မိမိနိုင်ငံကို တည်ထောင်သူများ ပျက်စီးကြမည် (ယာကုပ် ၅:၁-၆၊ ဗျာဒိတ် ၁၈:၁၁-၁၃)။

From what Jesus has already said about the dangers of wealth, He was not encouraging His followers to amass riches by making great investments. Multiplication of the mina illustrates how ministering to people’s needs, winning their confidence, and inviting them to follow Jesus results in the multiplication of Christ’s followers. Investing one’s time and energy in the bank of heaven will prove to be the only lasting investment (Luke 12:33–34), secure from the end-time financial ruin that strikes all who have chosen to advance their own “kingdoms” rather than God’s kingdom (James 5:1–6; Rev. 18:11–13).

 

ကျွန်ဆယ်ယောက်လုံး၏ အစီရင်ခံစာကို မကြားရသော်လည်း ဆုလာဘ်ပုံစံသည် ရှင်းလင်းသည်။ တစ်ယောက်သာ မိနာကို အကျိုးမဖြစ်ထွန်းအောင် မသုံးဘဲ ပုဝါထဲတွင် ထည့်ထားခဲ့သည် (လုကာ ၁၉:၂၀၊ မဿဲ ၂၅:၂၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်ကို ငွေထားရန် အလွန်မတာဝန်ယူမှုမရှိသော နေရာဟု အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ သူသည် သခင်မျှော်လင့်ချက်ကို သိသောကြောင့် အနည်းဆုံး ဘဏ်တွင်ထားပြီး အတိုးနှင့် ပြန်ရမည်ဖြစ်သည် (လုကာ ၁၉:၂၃)။

Although we do not hear reports from all ten servants, the pattern of reward is clear. One servant appears who not only failed to use his master’s mina profitably but kept it hidden in a cloth (Luke 19:20; cf. Matt. 25:25). This was recognized as a highly irresponsible and insecure place to keep money. That this judgment is just is shown by the fact that, since he knew what his master expected, at a minimum he should have deposited the mina safely in the bank so that it could be returned with interest (Luke 19:23).

 

ထိုကျွန်၏ သခင်သည် မတင်သောအရာကို နုတ်ယူသည်ဟု စွပ်စွဲခြင်းသည် လုံးဝမမှန်ပါ။ ကောင်းစွာရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသော ငွေသည် အလုပ်အကိုင်ဖန်တီးပေးသည်ကို သတိမမူခဲ့ပါ။ အနီးနားရှိသူများသည် မိနာကို ဆယ်မိနာရှိသူထံ ပေးရန် မတရားဟု ထင်မိကောင်းထင်မိနိုင်သည် (အပိုဒ် ၂၄-၂၅)။ သို့သော် အကျိုးအမြတ်အကောင်းဆုံးအသုံးချသူထံ ပိုမိုအပ်နှံခြင်းသည် ဘဏ္ဍာရေးအရ ကောင်းမွန်သည်။ ဥပမာသည် နှစ်ဖွဲ့၏ တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (ယောဟန် ၅:၂၄၊ ၂၈-၂၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) — ဘုရားနိုင်ငံတော်အတွက် အကျိုးရှိစွာ အသက်ရှင်သူများသည် ပိုမိုရရှိမည် (ထာဝရအသက်)၊ သခင်၏အမှုတော် သို့မဟုတ် အုပ်စိုးမှုကို ငြင်းပယ်သူများသည် အသေခံရမည် — သူတို့ပိုင်ဆိုင်သမျှ ဆုံးရှုံးရမည် (လုကာ ၁၉:၂၆-၂၇)။

The servant’s accusation that his master collected what he did not deposit, while patently false, overlooks the fact that money well invested creates employment. Likewise, those standing nearby apparently did not consider the master fair in commanding them to take the mina away from the wicked servant and give it to the one with ten minas (vv. 24–25). But it makes good financial sense to entrust more to the one who used means the most wisely. The parable concludes with the judgment of two groups (cf. John 5:24, 28–29): those who used their lives profitably for God’s kingdom and will be given more (i.e., eternal life), and those who refused the master’s service or reign and will receive death—that is, even what they had was taken away (Luke 19:26–27).

 

၁၉:၂၈–၂၁:၃၈

 ယေရှုရဲ့ ယေရုရှလင်မြို့ဆိုင်ရာ အစေခံခရီး

 ယေရှုသည် တိုင်းပြည်အနှံ့ လှည့်လည်သွားရင်း တပည့်တော်များကို လေ့ကျင့်ပြင်ဆင်ပေးခြင်း၊ ရှေ့တော်ဆောင်ခုတ်ယောက်တို့ကို စေလွှတ်ခြင်း၊ လူထုကို သွန်သင်ခြင်းများဖြင့် မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်မြို့၌ လူ့အာဏာကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည် (၁၉:၂၈–၂၀:၁၉)၊ အာဏာပိုင်များက မေးခွန်းထုတ်ခံရသည် (၂၀:၂၀–၃၈)၊ နောက်ဆုံးတွင် လူထုကို စိန်ခေါ်ခဲ့သည် (၂၀:၃၉–၂၁:၃၈)။

19:28–21:38

JESUS’S JERUSALEM MINISTRY

Expectations had been building as Jesus traveled far and wide through the countryside equipping disciples, sending out the seventy, and teaching the people. In Jerusalem He confronted human authority (19:28–20:19), He was questioned by the authorities (20:20–38), and He finally challenged the people (20:39–21:38).

 

 

²⁸ ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးမှ၊ တပည့်တော်တို့ ရှေ့၌ ကြွ၍ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ခရီးသွားတော်မူ၏။
²⁹ သံလွင်အမည်ရှိသော တောင်ခြေရင်း၌ ဗက်ဖာဂေရွာနှင့် ဗေသနိရွာအနီးသို့ ရောက်တော်မူ သော အခါ၊ တပည့်တော်နှစ်ယောက်တို့ကို စေလွှတ်၍၊
³⁰ သင်တို့ရှေ့၌ရှိသောရွာသို့သွားကြ။ ထိုရွာသို့ ရောက်လျှင် အဘယ်သူမျှ မစီးဘူးသောမြည်းကလည်း ချည်နှောင်လျက်ရှိသည်ကို သင်တို့သည် တွေ့လိမ့်မည်။ မြည်းကြိုးကိုဖြည်၍ ဆောင်ခဲ့ကြ။
³¹ သူတပါးက အဘယ်ကြောင့် မြည်းကြိုးကို ဖြည်သနည်းဟု သင်တို့ကိုဆိုလျှင်၊ သခင်အလိုရှိသည်ဟု ပြန်ပြောကြလော့ဟု မှာထားတော်မူ၏။
³² ထိုသို့ စေလွှတ်သောသူတို့သည် သွား၍ စကားတော်အတိုင်း တွေ့ကြ၏။
³³ မြည်းကြိုးကို ဖြည်စဉ်တွင် မြည်းရှင်တို့က၊ အဘယ်ကြောင့် မြည်းကြိုးကို ဖြည်သနည်းဟုဆိုလျှင်၊
³⁴ သခင်အလိုရှိသည်ဟု ပြန်ပြောကြ၏။ ယေရှုထံတော်သို့ မြည်းကလေးကို ဆောင်ခဲ့၍၊
³⁵ မြည်းကျောပေါ်မှာ မိမိတို့ အဝတ်ကို တင်ပြီးလျှင် ကိုယ်တော်ကို စီးစေကြ၏။
³⁶ ခရီးသွားတော်မူစဉ်တွင် လူများတို့သည် မိမိတို့ အဝတ်ကို လမ်း၌ ခင်းကြ၏။
³⁷ သံလွင်တောင်ပေါ်က ဆင်းရာအရပ်သို့ ရောက်တော်မူသောအခါ၊ တပည့်တော်များအပေါင်းတို့သည် မိမိတို့ မြင်ခဲ့ပြီးသောတန်ခိုးတော်များကိုထောက်၍ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် ဘုရားသခင်ကို ထောမနာပြု၍၊
³⁸ ထာဝရဘုရား၏ အခွင့်နှင့်ကြွလာတော်မူသော ရှင်ဘုရင်သည် မင်္ဂလာရှိစေသတည်း။ ကောင်းကင် ဘဝဂ်ဝယ် ဘုန်းကြီးပါစေသတည်းဟု ကြွေးကြော်ကြ၏။
³⁹ လူအစုအဝေး၌ပါသော ဖာရိရှဲအချို့တို့က၊ အရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်၏တပည့်တို့ကို ဆုံးမပါဟု လျှောက်ကြသော်၊
⁴⁰ ယေရှုကလည်း၊ ငါဆိုသည်ကား၊ ဤသူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာနေလျှင် ကျောက်ခဲတို့သည် ချက်ခြင်း ကြွေးကြော်ကြလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၂၈–၄၀။ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဘုရင်ဆန်စွာ ချဉ်းကပ်ခြင်း။ ယေရှုသည် ဗက်ဖဂျီနှင့် ဗက်တာနိအရပ်သို့ ရောက်လာသည် (အခန်းငယ် ၂၉)။ ထိုရွာနှစ်ရွာသည် ယေရုရှလင်မြို့အရှေ့ဘက် မိုင်နှစ်မိုင်ခန့် (ကီလိုမီတာ သုံးကီလိုမီတာခန့်) အကွာအဝေးတွင် ရှိသည်။ မဿဲနှင့် မာကုတို့ကလည်း ယေရှုသည် မြို့ထဲသို့ဝင်ပြီး ဗိမာန်တော်သို့ ရောက်သည်ကို ဖော်ပြထားသော်လည်း၊ လုကာမှာမူ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဘုရင်အဖြစ် ချဉ်းကပ်လာစဉ် လူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကိုသာ အာရုံစိုက်ဖော်ပြထားသည်။ ယေရှုသည် သားပေါက်လေးကို စီးလျက် ယေရုရှလင်မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းဖြင့် ပရောဖက်ပြုချက်ကို တမင်ပြည့်စုံစေရန် စီစဉ်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရှားသည်။ ထိုသို့ဖြင့် နှိမ့်ချစွာ လာရောက်၍ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ယူဆောင်လာသော မယ်ရှိယဘုရင်အဖြစ် ကိုယ်တော်၏အခန်းကဏ္ဍကို ကြေညာခဲ့သည် (ဇာခရိ ၉:၉–၁၀၊ မဿဲ ၂၁:၄၊၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ တပည့်နှစ်ယောက်အား ပေးခဲ့သော တိကျသောညွှန်ကြားချက်များသည် သားပေါက်လေးကို မည်သည့်နေရာ၌ မည်သို့ရှာရမည်၊ ဘာပြောကြမည်၊ မည်သို့ပြန်ဖြေရမည်ဆိုသည်ကို ပရောဖက်ပြုချက်အဖြစ် ထည့်သွင်းထားသည်။ လုကာသည် ထိုတပည့်နှစ်ယောက်ကို “စေလွှတ်ခြင်း” ခံရသူများဟု ဖော်ပြခြင်းဖြင့် သူတို့၏ တမန်တော်အခန်းကဏ္ဍကို သတိပေးထားသည်။ မာကုကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် ယေရှုမိန့်တော်မူသည်အတိုင်း တွေ့ခဲ့သည်ဟု ထပ်လောင်းဖော်ပြထားသည် (လုကာ ၁၉:၃၂)။ မဿဲ (မဿဲ ၂၁:၇) နှင့် ယောဟန် (ယောဟန် ၁၂:၁၄) တို့ကမူ ဓမ္မဟောင်းပရောဖက်ပြုချက်နှင့်အညီ မြင်းကျားမဟုတ်ဘဲ မြည်းသားပေါက်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ထိုမြည်းသားပေါက်သည် ဣသရေလဘုရင်များ စီးနင်းခဲ့ဖူးသော တိရစ္ဆာန်မျိုးဖြစ်သည်။ မာကုတွင်ပါဝင်သည့်အတိုင်း ထိုသားပေါက်သည် ယခင်က မည်သူမျှ မစီးဖူးသေးကြောင်း ထပ်လောင်းဖော်ပြထားခြင်းက ဤသန့်ရှင်းသောရည်ရွယ်ချက်အတွက် သင့်လျော်ကြောင်း (က ၁၉:၂၊ ၁ရာ ၆:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် မဿဲ ၂၁:၇ တွင် မိခင်နှင့် မခွဲရသေးရခြင်း အကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ သားပေါက်ပိုင်ရှင်များက တပည့်တို့၏လုပ်ရပ်ကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည် (လုကာ ၁၉:၃၃)။ ဤသည်မှာ ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ပြသသည်။ တပည့်တို့က ညွှန်ကြားခံရသည့်အတိုင်း “သခင်ဘုရားသည် လိုအပ်တော်မူသည်” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၁၊၃၄)။

19:28–40. Royal Approach to Jerusalem. Jesus neared Bethphage and Bethany (v. 29)—two villages situated about two miles (3 km) east of Jerusalem. While Matthew and Mark also describe Jesus entering the city and the temple, Luke focuses on reactions to Jesus during His approach to Jerusalem as King. It seems that Jesus deliberately set out to fulfill prophecy in arranging to ride into Jerusalem on a colt and to announce His role as the messianic King coming in humility to bring salvation and peace (Zech. 9:9–10; cf. Matt. 21:4, 5). The specific directions He gave to two of His disciples constitutes a prophecy of how and where to find the colt as well as what would be said to them and how to respond. Luke reminds us of the disciples’ apostolic role by describing the two as “sent” by Jesus. Like Mark, he also added that they found it just as He had described (Luke 19:32). Both Matthew (Matt. 21:7) and John (John 12:14) make clear, in accordance with the OT prophecy, that it was a donkey’s (not a horse’s) colt, the kind of animal that had been ridden by Israel’s kings. The additional detail that the colt had never been ridden (also in Mark) suggests its fitness for this holy purpose (cf. Num. 19:2; 1 Sam. 6:7) as well as why in Matthew 21:7 it had not been separated from its mother. Although the owners questioned the disciples’ actions (Luke 19:33), showing that this was not prearranged, the disciples responded as instructed—that the Lord needed it (vv. 31, 34).

 

တပည့်တို့သည် မိမိတို့အဝတ်ကို သားပေါက်ကျောပေါ်တင်၍ ယေရှုအတွက် ကုန်းနှီးတမျိုးပြင်ဆင်ပေးကြပြီး၊ ဘုရင်တစ်ပါးနှယ် ယေရှုကို ထိုပေါ်တွင် ထိုင်စေကြသည် (လုကာ ၁၉:၃၅၊ မဿဲ ၂၁:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူအများသည် ထိုစိတ်ဓာတ်ကို လိုက်လျက် ချဉ်းကပ်လာသော ဘုရင်ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းနှင့် လေးမြတ်ခြင်းအနေဖြင့် မိမိတို့အဝတ်ကို လမ်းပေါ်တွင် ခင်းကြ၏ (လုကာ ၁၉:၃၆၊ ၂ရာ ၉:၁၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤဖြစ်ရပ်များသည် တောင်ထိပ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထိုနောက် တပည့်တော်အားလုံးသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြသည်။ ခရီးတစ်လျှောက် လူအုပ်သည် ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ ယေရှုပြုခဲ့သော အံ့ဖွယ်တန်ခိုးတော်များကို ပြန်လည်သတိရသည် (လုကာ ၁၉:၃၇)။ ထိုသို့ ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ကြွေးကြော်ခြင်းက ယေရှုခံရမည့် ပယ်ရှားခြင်းနှင့် အသေခံရခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ တပည့်တို့၌ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ပျောက်ကွယ်စေခဲ့သည်။ လူအများသည် ဆာလံ ၁၁၈:၂၆ ကို ရွတ်ဆိုကြ၏ (လုကာ ၁၉:၃၈)။ ဤဆာလံသည် ဂျူးပွဲတော်ကြီးများတွင် ပုံမှန်သီချင်းဆိုလေ့ရှိပြီး ဘုရင်သည် ယေရုရှလင်သို့ ပြန်လာခြင်းနှင့် ဗိမာန်တော်ထဲ ဝတ်ပြုရန် ဝင်ရောက်ခြင်းကို ဂုဏ်ပြုခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ မဿဲနှင့် မာကုတို့တွင် မပါဝင်သော်လည်း လုကာနှင့် ယောဟန် (ယောဟန် ၁၂:၁၃) တို့၌မူ ဤဆာလံနှင့်ဆက်စပ်၍ ယေရှုကို ဘုရင်ဟု ကြွေးကြော်ထားသည်။ ယေရှုသည် ယခင်က မယ်ရှိယအဖြစ် ကိုယ်တော်၏အနာဂတ်အခန်းကဏ္ဍနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ဤဆာလံကို ကိုးကားခဲ့ဖူးသည် (လုကာ ၁၃:၃၅)။ ဤကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်စွာ ကြွေးကြော်ခြင်းက ဖာရိရှအချို့ကို အလွန်စိုးရိမ်စေခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၂:၁၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူတို့သည် လူအုပ်ကို ဖြတ်ကာ ယေရှုအား တပည့်တော်များကို ဆူပဲ့ရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (လုကာ ၁၉:၃၉)။ ဤကဲ့သို့ ဆန္ဒပြမှုက ရောမအင်ပါယာ၏ ဒေါသထွက်စေပြီး ပို၍ဖိနှိပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်ကြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ပရောဖက်ပြုချက်သည် ပြည့်စုံရမည်ဖြစ်သည် (၂၄:၄၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကျောက်ခဲများပင် အော်ဟစ်ရလျှင် အော်ဟစ်ရမည် (၁၉:၄၀၊ ဟဗက္ကုတ် ၂:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

The disciples prepared a kind of saddle for Jesus by throwing their own clothing over the back of the colt and then, fittingly for a king, they set Him on it (Luke 19:35; cf. Matt. 21:7). The crowds caught the spirit and spread their clothing on the road as a recognition of the approaching King and as an expression of homage (Luke 19:36; cf. 2 Kin. 9:13). These events took place at the crest of the mountain. Then all the disciples began to rejoice and praise God. As the procession progressed, the crowd became larger and larger. Recounted were the great miraculous acts Jesus had done (Luke 19:37). Such acclamation and praise dispelled the disciples’ fears that had been raised by Jesus’s sayings about His rejection and death. The multitude recited Psalm 118:26 (Luke 19:38), which was commonly sung at major Jewish festivals and may have celebrated the return of the king to Jerusalem and his entrance to the temple for worship. Unlike Matthew and Mark, both Luke and John (John 12:13) include the acclamation of Jesus as King in connection with this psalm, which Jesus had quoted before in connection with His future role as Messiah (Luke 13:35). So troubling was this widespread acclamation to some of the Pharisees (cf. John 12:19) that they pressed through the crowd and called on Jesus to rebuke His disciples (Luke 19:39). Perhaps they feared that such a demonstration would attract the ire of Rome and result in further repression. But prophecy must be fulfilled (cf. 24:44), even if the stones must speak (19:40; cf. Hab. 2:11).

 ⁴¹ ယေရုရှလင်မြို့အနီးသို့ ရောက်၍ ကြည့်မြင်လျက် ငိုကြွေးတော်မူ၍၊
⁴² အချင်းမြို့၊ သင်၏ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် စပ်ဆိုင်သောအရာတို့ကို သင်၏လက်ထက် ယခုကာလ၌ပင် သင်သည် သိရလျှင်မင်္ဂလာရှိ၏။ ယခုမူကား၊ ထိုအရာတို့ကို သင်၏မျက်စိရှေ့မှာ မထင်ရှားစေခြင်းငှါ ဝှက်ထား လျက် ရှိ၏။
⁴³ အကြောင်းမူကား၊ သင့်ကို ကြည့်ရှုပြုစုတော်မူသော ကျေးဇူးကို သင်သည် မသိမမှတ်သောကြောင့်၊ သင်၏ ရန်သူတို့သည် သင့်ပတ်လည်တွင် တပ်တည်၍ လေးမျက်နှာ၌ ဝိုင်းရံလျက် ချုပ်ထားပြီးလျှင်၊
⁴⁴ သင်၏ကိုယ်မှစ၍ သင်၏ သားသမီးတို့ကို မြေနှင့်တညီတည်း ညှိသဖြင့်၊ သင်၏ကျောက်တခုပေါ်မှာ တခုမျှ ထပ်ဆင့်၍ မကျန်ရစ်စေခြင်းငှါ ပြုကြသောအချိန်ကာလသည် ရောက်လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၄၁–၄၄။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့ကို ငိုကြွေးတော်မူသည်။ ယေရှုသည် မကြာမီ ကိုယ်တော်ကို ပယ်ရှားမည့်မြို့ကို ငိုကြွေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၄၁၊ ၂ရာ ၁၅:၃၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပရောဖက်များသည် ဣသရေလ၏ ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်ခြင်းနှင့် မြို့၏မကြာမီ ပျက်စီးခြင်းကို သင်္ကေတလုပ်ရပ်များနှင့် ပြင်းထန်သောပုံဖော်မှုများဖြင့် ဖော်ပြတတ်ကြသည် (ဥပမာ၊ ယေရမိ ၁၉:၁၀–၁၃၊ ယေဇကျေလ ၄:၁–၃)။ ထိုနည်းတူ ယေရှု၏ ငိုကြွေးခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းသောညည်းတွားခြင်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်ဖြစ်သည်။

19:41–44. Jesus Weeps over Jerusalem. Jesus wept over the city that would soon reject Him (v. 41; cf. 2 Sam. 15:30). Prophets sometimes used symbolic actions and vivid representations to dramatically portray Israel’s rebellion against God and the impending doom of the city (e.g., Jer. 19:10–13; Ezek. 4:1–3). Similarly, Jesus’s weeping and mournful lament were prophetic.

 

မြို့ကို လူတစ်ယောက်အဖြစ် လိပ်မှာကာ (“သင်” သို့မဟုတ် “သင်၏” ဟူ၍ နှစ်ကြိမ်တွင် ဆယ့်နှစ်ကြိမ် သုံးနှုန်း၍) ယေရှုသည် ဝမ်းနည်းခြင်း၏ အကြောင်းရင်းနှစ်ခုကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ပထမအကြောင်းမှာ ယေရုရှလင်လူမျိုးသည် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ခံစားရန် လိုအပ်သမျှကို မသိကြခြင်းဖြစ်သည်။ မြို့၏အမည်က “ငြိမ်သက်ခြင်းမြို့” သို့မဟုတ် “ငြိမ်သက်ခြင်း၏အခြေခံ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်သည်။ မယ်ရှိယရောက်ရှိလာခြင်းဖြင့် ကောင်းကင်၌ ငြိမ်သက်ခြင်း (လုကာ ၁၉:၃၈၊ ၂:၁၄) သည် ကိုယ်တော်ကို လက်ခံခြင်းဖြင့်သာ တည်မြဲသည်။ ယေရုရှလင်ကား အလင်းကို ပယ်ရှားခဲ့သဖြင့် မျက်ကန်းခြင်းသို့ ရောက်သည် (၈:၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မယ်ရှိယသည် သူတို့မျက်စိမှ ဖုံးကွယ်ခံရသည် (၁၉:၄၂)။ ထို့ကြောင့် ရန်သူများသည် မြို့ကို ဝိုင်းရံ၍ တပ်ကြပ်တည်ဆောက်ကာ မြို့ကို မြေသားနှင့် တန်းတူဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးမည့်နေ့ရက်များ ရောက်လာမည်ဟု ပရောဖက်ပြုတော်မူသည် (ဟေရှာယ ၃၉:၆၊ ယေရမိ ၇:၃၂–၃၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မြို့ထဲ၌ရှိသော သားသမီးများ (နေထိုင်သူများကို ရည်ညွှန်းသည်၊ ဟေရှာယ ၅၄:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ပါမကျန် ဖျက်ဆီးခံရမည်။ ပျက်စီးခြင်းသည် အလွန်ပြည့်စုံလျက် ကျောက်တစ်လုံးပင် ကျောက်တစ်လုံးပေါ်တွင် မကျန်ရစ်တော့မည် (လုကာ ၁၉:၄၄)။ နည်းနည်းကြာသောအခါ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ပျက်စီးခြင်းကို ဤနှုတ်ကပတ်တူညီသောစကားဖြင့် ထပ်မံဖော်ပြတော်မူမည် (၂၁:၆)။

Addressing the city as a person (with “you” or “your” twelve times in two verses), Jesus gave two reasons for His sadness. First, the people of Jerusalem did not know what they needed to enjoy peace, despite the fact that its name means “city of peace” or “foundation of peace.” The “peace in heaven” (Luke 19:38) that has come with the advent of the Messiah (2:14) can be realized only through accepting Him. Instead, Jerusalem rejected the light and blindness has come (cf. 8:10). The Messiah was hidden from them (19:42). Therefore, Jesus prophesied that days would come when enemies would lay siege to the city (cf. Is. 39:6; Jer. 7:32–34), building barricades all around it, and crush it to the ground, along with its children (referring to its inhabitants; cf. Is. 54:3). So complete will be the destruction that not one stone would be left on another (Luke 19:44). A little later, in almost the same words, Jesus would refer to the destruction of the temple (21:6).

 

ဒုတိယအကြောင်းမှာ ယေရုရှလင်သည် ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ကရုဏာဖြင့် သို့မဟုတ် တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် လာရောက်သည့်အချိန်ကို မသိကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဤဂရိစကားလုံး “ဧပီစကိုပဲ” (episkopē) နှင့် ၎င်း၏ကြိယာပုံစံ “ဧပီစကက်တိုမိုင်း” (episkeptomai) တို့သည် ဘုရားသခင်၏လုပ်ဆောင်မှုကို အပြုသဘောဆောင်သည်ဖြစ်စေ၊ အပျက်သဘောဆောင်သည်ဖြစ်စေ ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၁:၆၈၊၇၈၊ ကမ္ဘာဦး ၅၀:၂၄–၂၅၊ ထွက်မြောက်ရာ ၃:၁၆၊ ၃၂:၃၄၊ ၁ရာ ၂:၂၁၊ ဆာလံ ၅၈:၆၊ ဟေရှာယ ၁၀:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤနေရာ၌မူ ယေရုရှလင်သည် ခရစ်တော်အထဲတော်၌ ဘုရားသခင်၏ကရုဏာတော်ဖြင့် လာရောက်ခြင်းကို မသိကြခြင်း (လုကာ ၁:၆၈၊၇၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်ကို ပယ်ရှားခြင်းကြောင့် ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်း မကြာမီ ရောက်လာမည်ကို မသိကြခြင်းဟု ဆိုလိုနိုင်သည်။ အကြောင်းအရာအရ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏လူမျိုးထံ တရားစီရင်ရန် လာရောက်သည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သည်။ ပရောဖက်များသည် ယေရုရှလင်အတွက် ခမ်းနားသောဖြစ်နိုင်ခြေများကို ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း၊ မယ်ရှိယကို ပယ်ရှားခြင်းနှင့်အတူ ထိုမျှော်လင့်ချက်များ ပျက်ပြားသွားပြီး မြို့နှင့်ဗိမာန်တော်သည် ဖျက်ဆီးခံရမည်ဖြစ်သည်။

The second reason for Jesus’s sadness was that Jerusalem did not recognize the time of God’s coming to them in mercy or judgment. This Greek word episkopē, and its verbal form episkeptomai, can refer to God’s activity both positively and negatively (e.g., Luke 1:68, 78; Gen. 50:24–25; Ex. 3:16; 32:34; 1 Sam. 2:21; Ps. 58:6; Is. 10:3, LXX). Here it could mean either the fact that Jerusalem had not recognized God’s gracious visitation of mercy in Christ (cf. Luke 1:68, 78) or that they did not recognize God’s impending judgment because of their rejection of Him. The context suggests that the idea is of God coming to His people in judgment. The prophets had portrayed glorious possibilities for Jerusalem, but these hopes would be dashed with the rejection of the Messiah and the razing of the city and temple.

⁴⁵ ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်တော်မူပြီးလျှင်၊ ဗိမာန်တော်၌ ရောင်းဝယ်သောသူတို့ကို နှင်ထုတ်လျက်၊
⁴⁶ ငါ့အိမ်သည် ဆုတောင်းရာအိမ်ဖြစ်၏ဟု ကျမ်းစာ၌ လာသော်လည်း၊ သင်တို့သည် ထိုအိမ်ကို ထားပြ တွင်းဖြစ်စေကြပြီတကားဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴⁷ ကိုယ်တော်သည် နေ့တိုင်းဗိမာန်တော်၌ ဆုံးမဩဝါဒပေးတော်မူ၏။ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊ ကျမ်းပြု ဆရာ၊ လူတို့တွင် အကြီးအကဲဖြစ်သောသူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို သတ်ခြင်းငှါ ရှာကြသော်လည်း၊
⁴⁸ လူအပေါင်းတို့သည် ဒေသနာတော်ကို စေ့စေ့နားထောင်သောကြောင့် သတ်နိုင်သောအခွင့်ကို မတွေ့ မရကြ။

၁၉:၄၅–၄၈။ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ကို သန့်ရှင်းစေတော်မူသည်။ သင်္ကေတဆန်သော ငိုကြွေးခြင်းကို လိုက်၍ လုကာတွင် နောက်ထပ်သင်္ကေတလုပ်ရပ်တစ်ခု ချက်ချင်းပါဝင်လာသည်။ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်တော်မူပြီး ရောင်းသူဝယ်သူများကို နှင်ထုတ်တော်မူသည် (လုကာ ၁၉:၄၅၊ မာကု ၁၁:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ရာတွင် သုံးသောစကားလုံးတူကို ဤနေရာ၌လည်း သုံးထားသည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၉:၄၀၊၄၉၊ ၁၁:၁၄–၁၅၊ ၁၃:၃၂)။ အပြစ်ကင်းသော တိရစ္ဆာန်များနှင့် ငှက်များ၊ ယဇ်ပူဇော်ရန် စပျစ်ရည်၊ သံလွင်ဆီ၊ ဂျုံမှုန့်စသည်တို့ကို အဆင်ပြေစွာ ဝယ်ယူနိုင်ရန် ရည်ရွယ်၍ အထူးသဖြင့် ဝေးကွာရာမှ လာရောက်သော ဂျူးခရီးသွားများအတွက် စီစဉ်ပေးထားသည်။ ဗိမာန်တော်ဧရိယာတွင် နယ်နမိတ်ရှင်းလင်းစွာ ခွဲထားသော နေရာများရှိပြီး အကြီးဆုံးမှာ တပါးအမျိုးသားများ ဝတ်ပြုနိုင်သည့် တပါးအမျိုးသားခန်းမဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၌ပင် ဤကုန်သွယ်မှုများ ဆောင်ရွက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ လုကာ၏ဖော်ပြချက်သည် အတိုဆုံးဖြစ်ပြီး ဗိမာန်တော်၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဆုတောင်းရာနေရာ၊ သွန်သင်ရာနေရာဖြစ်ကြောင်း (၁၉:၄၆–၄၇) အာရုံစိုက်ထားသည်။ ယေရှု၏လုပ်ရပ်သည် ရည်ရွယ်ချက်နှစ်ခုကို ပြီးစီးစေသည်- ဗိမာန်တော်ကို မူလရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သော ဆုတောင်းရာအိမ်တော်အဖြစ် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း (အပိုဒ် ၄၆၊ ဟေရှာယ ၅၆:၇၊ ယေရမိ ၇:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် ဗိမာန်တော်အပေါ် ကိုယ်တော်၏အာဏာကို ပြသခြင်း (မကြာမီ မေးခွန်းထုတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်)။ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ ကျမ်းပြုဆရာများ၊ လူကြီးများသည် ယေရှုကို အသေသတ်ရန် ကြံစည်နေသော်လည်း (လုကာ ၉:၂၂၊ ၂၀:၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ လူထုအားလုံးသည် ကိုယ်တော်မိန့်ဆိုတော်မူသမျှကို နားထောင်ရန် တပ်မက်စွာ ချိတ်ဆွဲထားကြသဖြင့် (၁၉:၄၈) ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်၌ နေ့စဉ်သွန်သင်နေဆဲဖြစ်သည်။

19:45–48. Jesus Cleanses the Temple. The symbolic weeping is followed immediately in Luke by another symbolic action. Jesus went to the temple (cf. Mal. 3:1) and proceeded to drive out the buyers and sellers (Luke 19:45; cf. Mark 11:15). The same word is used for driving out demons (e.g., Luke 9:40, 49; 11:14–15; 13:32). Animals certified to be without blemish and birds, along with other goods for sacrifice (e.g., wine, oil, flour), were made available for convenient purchase, especially for Jewish pilgrims coming from long distances. The temple complex had several well-defined areas, the largest of which was the court of the Gentiles, where all this commerce was taking place. It was also the place where non-Jews could assemble for worship. Luke’s account is the most concise, focusing on the purpose of the temple as a place for prayer and teaching (19:46–47). Jesus’s act accomplished two purposes: it restored the temple to its original purpose, as a house of prayer (v. 46; Is. 56:7; cf. Jer. 7:11), and it demonstrated His authority over the temple, which would soon be questioned. Despite the religious leaders conspiring to put Him to death (cf. Luke 9:22; 20:1), they could not prevent Jesus from teaching daily in the temple because all the people were captivated by what they heard (19:48)—literally “were hanging on to what they were hearing from Him.”1 ယေရှုသည် ယေရိခေါမြို့သို့ ဝင်၍ ရှောက်သွားတော်မူ၏။

² ထိုအခါ ဇက္ခဲအမည်ရှိသော အခွန်ခေါင်းတယောက်ရှိ၏။ ထိုသူသည် ငွေရတတ်သောသူဖြစ်၏။
³ ယေရှုသည် အဘယ်သို့သောသူဖြစ်သည်ကို ထိုသူသည် ကြည့်လို၍၊ လူအစုအဝေးများသောကြောင့်၊ မိမိရပ်လည်း နိမ့်သည်ဖြစ်၍ မမြင်နိုင်။
⁴ ထို့ကြောင့် ကြွတော်မူမည့်လမ်းတွင် ရှေ့သို့ပြေး၍ ကိုယ်တော်ကို မြင်အံ့သောငှါ သဖန်းပင်တပင်ကို တက်လေ၏။
⁵ ထိုအရပ်သို့ ယေရှုသည် ရောက်တော်မူသောအခါ မျှော်ကြည့်၍ ထိုသူကို မြင်တော်မူလျှင်၊
⁶ ဇက္ခဲ၊ မြန်မြန်ဆင်းလော့။ သင်၏အိမ်၌ ယနေ့ငါတည်းနေမည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဇက္ခဲသည် အလျင် အမြန်ဆင်း၍ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် ကိုယ်တော်ကို မိမိအိမ်၌ ဧည့်ခံလေ၏။
⁷ ထိုအကြောင်း။ကို လူအပေါင်းတို့သည်မြင်လျှင်၊ ဆိုးသောလူ၏ အိမ်သို့ဝင်၍ လုပ်ကျွေးခြင်းကို ခံတော်မူပါသည်တကားဟု ကဲ့ရဲ့အပြစ်တင်ကြ၏။
⁸ ဇက္ခဲသည်လည်း ရပ်နေ၍၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်၏ ဥစ္စာတဝက်ကို ဆင်းရဲသောသူတို့အား ပေးပါ၏။ တစုံ တယောက်သောသူ၏ဥစ္စာအနည်းငယ်ကို အကျွန်ုပ်ယူမိလျှင်၊ လေးဆပြန်၍ပေးပါ၏ဟု သခင်ဘုရားကို လျှောက်ဆို၏။
⁹ ယေရှုကလည်း၊ ဤသူသည် အာဗြဟံ၏သားဖြစ်သည်နှင့်အလျောက်၊ ယနေ့ပင် ကယ်တင်တော်မူခြင်း ကျေးဇူးသည် ဤအိမ်အပေါ်မှာ သက်ရောက်လေ၏။
¹⁰ လူသားသည် ပျောက်သောသူတို့ကိုရှာ၍ ကယ်တင်အံ့သောငှါ ကြွလာသတည်းဟု ဇက္ခဲကို မိန့်တော် မူ၏။

၁၉:၁-၁၀။ ယေရှုသည် ဇက္ခဲယု၏အိမ်သို့ ကြွတော်မူသည်။ ယေရုရှလင်သို့ ခရီးနောက်ဆုံးအပိုင်းဖြစ်သော ယေရိခေါမြို့မှ ဖြတ်သွားစဉ် ဇက္ခဲယုအမည်ရှိ ချမ်းသာသူတစ်ဦးသည် ယေရှုကို မြင်လိုစိတ်ပြင်းပြသည်။ အခွန်ခံချုပ်ဖြစ်သောကြောင့် (အပိုဒ် ၂) ဧရိယာကျယ်ပြန့်ကို ကြီးကြပ်ပြီး လက်အောက်ငယ်သားများရှိသည်။ ရောမအတွက် အခွန်ကောက်ခြင်းသည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အမြတ်အစွန်းများသော်လည်း ယေရိခေါသည် အထူးချမ်းသာသည်။ မြေဩဇာကောင်းပြီး ဟေရဒ်နန်းတော်တစ်ခုလည်း နီးကပ်စွာရှိသည်။ ပဲရိယဒေသနှင့် ကပ်လျက်ဖြစ်သောကြောင့် ယေရုရှလင်သို့ သွားလာသော ကုန်သွယ်လမ်းတွင် အခွန်ကောက်ခံရသည်။ ထို့ကြောင့် ဇက္ခဲယုသည် အလွန်ချမ်းသာသူဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် လုကာရှိ အထက်ချမ်းသာသူဇာတ်လမ်းများ (၁၂:၁၆-၂၁၊ ၁၆:၁၉-၂၄၊ ၁၈:၁၈-၂၇) နှင့်မတူဘဲ ဤနောက်ဆုံးဇာတ်လမ်းသည် အပြုသဘောဆောင်သည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်က အခွန်ခံများကို ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း (၃:၁၂-၁၃) စိတ်နှလုံးထိခိုက်ပြီး မှားယွင်းမှုများအတွက် ပြန်ဆပ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။ အရပ်ပု၍ (ခြောက်ပေထက်နည်းသည်၊ အပေ ၁.၅ မီတာခန့်) လူအုပ်ကို မကြည့်နိုင်သလို သူ့ကို နေရာပေးလိုသူ မရှိသောကြောင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို စွန့်လွှတ်ကာ လူအုပ်ရှေ့တွင် သဖန်းပင်တွင် တက်သည် (အခန်းငယ် ၄)။ ပါလက်စတိုင်းသဖန်းပင်သည် တက်လွယ်ပြီး လမ်းဘေးတွင် များသည်။

19:1–10. Jesus Comes to Zacchaeus’s House. As Jesus passed through Jericho on the final leg of His journey to Jerusalem, a rich man named Zacchaeus was determined to see Him. As a chief tax collector (v. 2), he probably had jurisdiction over a wide area with subordinates working under him. Collecting taxes for Rome could be quite lucrative anywhere, but Jericho was particularly attractive: being situated in a highly fertile area made it among the wealthiest cities of Israel; one of Herod’s palaces was nearby; bordering Perea also meant that customs duties were collected along the trade route to and from Jerusalem. Thus Zacchaeus was a wealthy person. However, unlike the preceding rich man stories in Luke (12:16–21; 16:19–24; 18:18–27), this final one is positive. Zacchaeus, impressed with John the Baptist’s instructions (3:12–13), was convicted of his wrong and was determined to see Jesus and begin making restitution for the wrong. Because he was short (probably less than five feet [1.5 m] tall) and could not see over the crowd (Luke 19:3), nor was anyone inclined to make room for someone like him, he abandoned decorum and climbed into a sycamore or fig tree ahead of the procession in order to see Jesus (v. 4). The Palestinian sycamore is easy to climb and often found by the roadside.

 

ယေရှုသည် ဇက္ခဲယုကို အမြန်ဆင်းလာရန် အမိန့်ပေးတော်မူသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏အိမ်တွင် တည်းခိုရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၅)။ “ရမည်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံး (dei) သည် မဿီယအမှုတော်ကို ပြည့်စုံစေရန် ဘုရားသခင်၏ မဖြစ်မနေ လိုအပ်ချက်ကို ဖော်ပြသည် (လုကာ ၂:၄၁-၅၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဇက္ခဲယုသည် ချက်ချင်းနာခံပြီး ဝမ်းမြောက်စွာ ယေရှုကို ဧည့်ခံသည် (၁၉:၆)။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လူအုပ်ကြီးသည် ငြူစူစွာ ညည်းတွားကြသည်။ ဤနေရာတွင် သုံးထားသော ဂရိစကားလုံး (diagongyzō) သည် ယေရှု၏အမှုတော်ကို ဆန့်ကျင်သူများ၏ ငြူစူညည်းတွားခြင်းကို ဆိုလိုသည် (လုကာ ၅:၃၀၊ ၁၅:၂၊ ယောဟန် ၆:၄၁၊ ၄၃၊ ၆၁)။ သူ၏အလုပ်အကိုင်ကြောင့် ဇက္ခဲယုကို အပြစ်ရှိသူဟု လူများစွာက ရှုမြင်ကြပြီး လေးစားဖွယ်ဆရာတစ်ဦးသည် ထိုသူနှင့် အတူစားသောက်သင့်သူ မဟုတ်ပါ (လုကာ ၅:၃၀ ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူ၏အိမ်တွင် တည်းခိုခြင်းသည် အံ့သြဖွယ်ဖြစ်သည် (၁၉:၅၊ ၇)။

Jesus commanded Zacchaeus to hurry down from the tree because He had to (“must”) stay at his house (v. 5). The word translated “must” (dei) indicates that Jesus’s visit was a divine necessity in fulfillment of His messianic mission (see commentary on Luke 2:41–52). Zacchaeus instantly obeyed the command and received Jesus with joy (19:6). By contrast, all the people muttered complaints about this. The Greek word used here (diagongyzō) means to “grumble” or “murmur” and is used of those opposing Jesus’s ministry (Luke 5:30; 15:2; John 6:41, 43, 61). Due to his occupation, many saw Zacchaeus as a sinner (Luke 19:7) and certainly not someone a respectable teacher would eat with (see 5:30). So for Jesus to stay overnight as a guest in his house (19:5, 7) was shocking indeed.

 

ဇက္ခဲယုသည် သူ၏ဘဝပြောင်းလဲမှုကို အများရှေ့တွင် ကြေညာသည်။ ဤသည်မှာ နောင်တရခြင်းနှင့် ယေရှုလက်ခံခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်ခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၈)။ ဇက္ခဲယုသည် သူ၏စည်းစိမ်တဝက်ကို ဆင်းရဲသားများကို လှူဒါန်းသည်။ ဤသည်မှာ အပျော်ကြီးဆုံး ယုဒလူမျိုးပေးနိုင်သည်ထက် နှစ်ဆထက်မကဖြစ်သည်။ ပြန်ဆပ်ရန်အတွက် ပညတ်တော်အရ အဓိကပမာဏပေါ် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း ထပ်ပေးရသည် (ဝတ်ပြုရာဇဝင် ၆:၁-၅၊ တောလည်ရာ ၅:၇)။ တိရစ္ဆာန်ခိုးယူလျှင် လေးငါးဆ ပြန်ဆပ်ရသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၂:၁၊ ၂ဓမ္မရာဇဝင် ၁၂:၆)။ ဇက္ခဲယုသည် ပိုမိုပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ယေရှုကို တွေ့ဆုံခြင်းကြောင့် စစ်မှန်သော ပြောင်းလဲမှုကို ပြသသည်။ ပရိသတ်များကို သူသည် အာဗြဟံ၏သားတော်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးရန် လိုအပ်သည် (လုကာ ၁၉:၉)။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် အာဗြဟံ၏သားတော်ဖြစ်သည် (ဂလာတိ ၃:၇)။ ယေရှု၏ရှာဖွေကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်ကို ဤတွင် သရုပ်ဖော်ထားသည် (လုကာ ၁၉:၁၀၊ ယေဇကျေလ ၃၄:၁-၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Zacchaeus publicly announced his changed course, reflecting repentance and deep gratitude to Jesus for accepting him (v. 8). Zacchaeus gave fully half of his net worth as charity, which was more than double the amount that even the most pious Jew would give; for restitution, the law required repayment with an additional 20 percent (Lev. 6:1–5; Num. 5:7) and four or five times for stealing an animal (Ex. 22:1; 2 Sam. 12:6). Zacchaeus choose the more severe penalty, which shows his genuine change as a result of meeting Jesus. Onlookers needed reminding that he was a son of Abraham (Luke 19:9); from this point he was so based on faith (Gal. 3:7). Jesus’s mission to seek and to save the lost (Luke 19:10; cf. Ezek. 34:1–12) is illustrated frequently in His reaching out to sinners and healing the helpless and hopelessly ill.

 ¹¹ ထိုအခါ ယေရုရှလင်မြို့အနီးသို့ ရောက်တော်မူ၍၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် ချက်ခြင်း ပေါ်ထွန်းမည်ဟု လူများထင်မှတ်သောကြောင့်၊ ပရိတ်သတ်အလယ်၌ မိန့်တော်မူသော ဥပမာကား၊
¹² အမတ်တယောက်သည် မင်းကြီးအရာကို ခံလို၍ မိမိပြည်သို့ ပြန်လာမည်ဟု အကြံရှိလျက် ဝေးသော ပြည်သို့သွား၏။
¹³ မသွားမှီ မိမိငယ်သားတကျိပ်ကိုခေါ်၍၊ ငွေတပိဿာစီအပ်ပေးလျက် ငါပြန်၍ မလာမှီတိုင်အောင် ကုန်သွယ်ခြင်းအမှုကို ပြုကြလော့ဟု မှာထားလေ၏။
¹⁴ ပြည်သားအချို့သည် ထိုအမတ်ကို မနာလို၍၊ ထိုသူ၏ အအုပ်အချုပ်ကို ငါတို့မခံလိုပါဟု တမန်ကို သူ့နောက်သို့ စေလွှတ်ကြ၏။
¹⁵ ထိုအမတ်သည် မင်းကြီးအရာကိုခံ၍ ပြန်လာတော်မူသောအခါ၊ ငွေခံသော ငယ်သားတို့သည် အသီး အသီးအဘယ်မျှလောက် အမြတ်ရသည်ကို သိခြင်းငှါ သူတို့ကိုခေါ်ချေဟု အမိန့်တော်ရှိ၏။
¹⁶ ပဌမသူသည် လာ၍၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်ပေးသော ငွေတပိဿာအားဖြင့် အခွက်တဆယ် အမြတ်ရပါ ပြီဟု လျှောက်လျှင်၊
¹⁷ သခင်က၊ သာဓု၊ ငယ်သားကောင်း၊ သင်သည် အမှုငယ်၌ သစ္စာစောင့်လေပြီ။ မြို့ဆယ်မြို့ကို အုပ်စိုး လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹⁸ ဒုတိယသူသည် လာ၍၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်ပေးသော ငွေတပိဿာအားဖြင့် ငါးပိဿာအမြတ်ရပါပြီဟု လျှောက်လျှင်၊
¹⁹ သခင်က၊ သင်သည် မြို့ငါးမြို့ကိုအုပ်စိုးလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁰ အခြားသော သူသည်လာ၍၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်သည် ပဝါ၌ထုပ်ထားသော ကိုယ်တော်၏ ငွေတပိဿာ ရှိပါ၏။ ကိုယ်တော်သည် ခဲယဉ်းသောသူဖြစ်သည်နှင့်၊
²¹ ကိုယ်မသိုမထားသော ဥစ္စာကိုသိမ်းယူ၍၊ ကိုယ်မစိုက်မပျိုးသော လယ်၌ရိတ်တတ်သည်ကို အကျွန်ုပ် ထောက်၍ ကိုယ်တော်ကို ကြောက်ပါသည်ဟု လျှောက်လျှင်၊
²² သခင်က၊ ဆိုးညစ်သောငယ်သား၊ သင်၏ စကားကိုသာလိုက်၍ သင်၏အမှုကို ငါစီရင်မည်။ ငါသည် ခဲယဉ်းသောသူဖြစ်လျက် ကိုယ်မသိုမထားသောဥစ္စာကို သိမ်းယူ၍၊ ကိုယ်မစိုက်ပျိုးသော လယ်၌ရိတ်သည်ကို သင်သိသည်မှန်လျှင်၊
²³ ငါ့ငွေကို ပွဲစားလက်သို့ အဘယ်ကြောင့်မအပ်သနည်း။ ထိုသို့အပ်လျှင် ငါပြန်လာသောအခါ ငွေရင်း နှင့် အဘိုးကို ရနိုင်သည်ဟု မိန့်တော်မူပြီးသော်၊
²⁴ အခြွေအရံတို့အား၊ ငွေတပိဿာကို သူ့လက်မှ နှုတ်ကြ။ အခွက်တဆယ်ရှိသောသူအား ပေးကြဟု မိန့် တော်မူ၏။
²⁵ အခြွေအရံတို့ကလည်း၊ သခင်၊ ထိုသူ၌ အခွက်တဆယ်ရှိပါ၏ဟု လျှောက်ကြလျှင်၊
²⁶ ငါဆိုသည်ကား၊ အကြင်သူသည်ရတတ်၏။ ထိုသူအား ပေးဦးမည်။ အကြင်သူသည် ဆင်းရဲ၏။ ထိုသူ ၌ရှိသမျှကိုပင် နှုတ်လိမ့်မည်။
²⁷ ထိုမှတပါး ငါ၏အအုပ်အချုပ်ကို မခံလိုသော ငါ့ရန်သူတို့ကို ခေါ်ခဲ့ကြ။ ငါ့ရှေ့မှာ သတ်ကြဟု စီရင် တော်မူသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၁၁-၂၇။ မိနာဥပမာ။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်အနီးရောက်ပြီး “ကယ်တင်ခြင်း” ရောက်ပြီဟု ကြေညာပြီးနောက် ဘုရားနိုင်ငံတော်သည် ချက်ချင်းရောက်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာသည် (အခန်းငယ် ၁၁)။ ယုဒလူများစွာ၏ အတွေးတွင် ထိုအရာနှစ်ခုသည် တူညီသည်။ နိုင်ငံတော်သည် အချို့အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ရှိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း မမြင်နိုင်ဟုလည်း ယေရှုညွှန်ပြခဲ့သည် (လုကာ ၁၇:၂၁ ကြည့်ပါ)။ ဘုရားနိုင်ငံတော်ကို ယေရုရှလင်သို့ သူကိုယ်တိုင်ရောက်လာခြင်းနှင့် ခွဲခြားရန်အတွက် ယေရှုသည် လူတို့၏ပိုက်ဆံငွေဥပမာနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ကွဲပြားချက်များစွာရှိသော ဥပမာတစ်ခုကို ပြောပြတော်မူသည်။ ကွဲပြားချက်အချို့မှာ ကျွန်သုံးယောက်အစား ဆယ်ယောက်၊ လူတိုင်းကို စွမ်းရည်အလိုက် မပေးဘဲ တူညီစွာပေးခြင်း (မဿဲ ၂၅:၁၅)၊ ပေးသောပမာဏမှာ တစ်လန်၏ ဆယ့်ခြောက်တစ်ခုဖြစ်သော မိနာတစ်ပါးသာဖြစ်ပြီး ရက်ပေါင်းတစ်ရာခန့် လုပ်အားခနှုန်းဖြစ်သည်။ နောက်ထပ်အရေးကြီးသော ကွဲပြားချက်များလည်း ရှိသေးသည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းဥပမာများတွင် အချို့အစိတ်အပိုင်းများကို အဓိပ္ပာယ်မရေရာအောင် တမင်ထားသည်ကို  ရှိသည်။ ဥပမာ၊ ကျွန်များက သခင်ကို “သခင်” (kyrios) ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ဤသည်ကို ရိုးရိုးလေးစားမှုအနေဖြင့် “သခင်” ဟု ယူဆနိုင်သော်လည်း ယေရှုကို သခင်နှင့် လာမည့်ဘုရင်အဖြစ် ယုံကြည်ခြင်းကို အားဖြည့်ရန်နှင့် ရောမဧကရာဇ်ကို ပုန်ကန်မှုဟု စွပ်စွဲခံရမCole ကို ရှောင်ရှားရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

19:11–27. Parable of the Minas. Now that Jesus was near Jerusalem and had proclaimed the arrival of “salvation” (19:9), expectations began to soar that the kingdom of God would be ushered in parachrēma—“immediately” or “at once” (v. 11). In the minds of many Jews these were equivalent ideas. While the kingdom was present already in some sense, Jesus had also indicated that it was not visible (see 17:21). In order to distinguish God’s reign from His own imminent arrival to Jerusalem, Jesus told a parable similar to the parable of the talents but with too many differences for them to have arisen from a single story. Some of these differences include ten servants instead of three; everyone starting with the same amount rather than each servant being given talents according to his ability (Matt. 25:15); the amount given being far less, one mina, worth just one sixtieth of a talent—about a hundred days’ wages. Even more significant differences will be noted shortly. It should also be kept in mind that, as with many Gospel parables, some elements appear deliberately ambiguous. For example, the servants address their master as “Lord” (kyrios). This may be taken simply as a title of respect (“master”) but may also be designed to reinforce the disciples’ faith in Jesus as Lord and coming King while avoiding any overt claim to kingship that would enable His enemies to accuse Him of treason against Rome.

 

လူတို့၏ပိုက်ဆံငွေဥပမာနှင့်မတူဘဲ ဤနေရာတွင် မင်းသားတစ်ပါးသည် ဘုရင်ဖြစ်ရန် ခရီးထွက်ပြီး နောက်မှ ပြန်လာသည် (လုကာ ၁၉:၁၂)။ ဤသည်မှာ နိုင်ငံတော်သည် လူများစွာ မျှော်လင့်သလို ချက်ချင်းမတည်ထောင်ကြောင်း ပြသသည် (အခန်းငယ် ၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူများသည် ထိုမင်းသားကို မုန်းတီးပြီး သူ၏အာဏာကို ငြင်းပယ်ကြောင်း ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ပင့်သည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူရင်ဆိုင်ရတော့မည့် ငြင်းပယ်ခြင်းကို တပည့်တော်များကို ပြင်ဆင်စေတော်မူသည်။ သို့သော် မင်းသားသည် ဘုရင်အဖြစ် အာဏာအပြည့်နှင့် ပြန်လာသည်။

Unlike the parable of the talents, here a nobleman goes to be inaugurated as king and afterward return (Luke 19:12), showing that the kingdom would not be established as soon as many were hoping (cf. v. 11). The people hate the nobleman and even send a delegation to announce their rejection of his authority over them (v. 14). Thus, Jesus seeks to prepare His disciples for the rejection that He will soon face. But the nobleman returns as king with full authority.

 

ရောမဥပဒေအရ အခြားသူတစ်ဦးကိုယ်စား တရားဝင်လုပ်ဆောင်ရန် သင့်လျော်သော စာရွက်စာတမ်းများ လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တိုင်းကို ယုံကြည်ထိုက်သူဟု ယူဆခဲ့ရပြီး စစ်ဆေးခံရသော ပထမနှစ်ယောက်သည် ယုံကြည်ထိုက်သူများဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိနာအမြတ်အလိုက် မြို့ဆယ်မြို့နှင့် ငါးမြို့ကို အုပ်ချုပ်ခွင့်ရရှိသည် (လုကာ ၁၉:၁၇၊ ၁၉)။ ဤနှင့် အခြားကျမ်းချက်များ (ဥပမာ၊ မဿဲ ၁၉:၂၈၊ ၂ကိုရိန်သု ၅:၁၀) အရ ဘုရားနိုင်ငံတော်တွင် ဆုလာဘ်ကွဲပြားမှု ရှိကြောင်း အကြံပြုသော်လည်း ဖော်ပြမထားသောအရာကို ခန့်မှန်းရန် ရှောင်ရှားသင့်သည်။ စိတ်ဝင်စားဖွယ်မှာ ကောင်းသောကျွန်များသည် သူတို့၏အမြတ်သည် သခင်ပေးခဲ့သောအရာကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၉:၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

According to Roman law, appropriate documentation was required to act legally on behalf of another; therefore each servant must have been deemed trustworthy (cf. 1 Cor. 4:2), and the first two who were examined proved to be and were given authority over ten and five cities respectively, in accordance with the number of minas they had earned (Luke 19:17, 19). While this and other passages (e.g., Matt. 19:28; 2 Cor. 5:10) suggest differing rewards in God’s kingdom, we should avoid speculating about what has not been revealed. Interestingly, the good servants (Luke 19:17) recognized that their gain was possible only because of what their master had initially given them (cf. 1 Chr. 29:14).

 

ယေရှုသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာ၏ အန္တရာယ်ကို အထက်တွင် ပြောပြခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ကြီးစွာသောရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြင့် စည်းစိမ်စုဆောင်းရန် မတိုက်တွန်းပါ။ မိနာတိုးပွားခြင်းသည် လူများ၏လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်း၊ ယုံကြည်မှုရရှိအောင်လုပ်ခြင်း၊ ယေရှုကို လိုက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းကြောင့် ခရစ်တော်၏နောက်လိုက်များ တိုးပွားလာခြင်းကို သရုပ်ဖော်သည်။ ကောင်းကင်ဘဏ်တွင် အချိန်နှင့် အင်အားကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းသည် တစ်ခုတည်းသော တည်မြဲသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြစ်သည် (လုကာ ၁၂:၃၃-၃၄)။ နောက်ဆုံးကာလ ဘဏ္ဍာရေးပျက်စီးခြင်းမှ လုံခြုံပြီး ဘုရားနိုင်ငံတော်အစား မိမိနိုင်ငံကို တည်ထောင်သူများ ပျက်စီးကြမည် (ယာကုပ် ၅:၁-၆၊ ဗျာဒိတ် ၁၈:၁၁-၁၃)။

From what Jesus has already said about the dangers of wealth, He was not encouraging His followers to amass riches by making great investments. Multiplication of the mina illustrates how ministering to people’s needs, winning their confidence, and inviting them to follow Jesus results in the multiplication of Christ’s followers. Investing one’s time and energy in the bank of heaven will prove to be the only lasting investment (Luke 12:33–34), secure from the end-time financial ruin that strikes all who have chosen to advance their own “kingdoms” rather than God’s kingdom (James 5:1–6; Rev. 18:11–13).

 

ကျွန်ဆယ်ယောက်လုံး၏ အစီရင်ခံစာကို မကြားရသော်လည်း ဆုလာဘ်ပုံစံသည် ရှင်းလင်းသည်။ တစ်ယောက်သာ မိနာကို အကျိုးမဖြစ်ထွန်းအောင် မသုံးဘဲ ပုဝါထဲတွင် ထည့်ထားခဲ့သည် (လုကာ ၁၉:၂၀၊ မဿဲ ၂၅:၂၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်ကို ငွေထားရန် အလွန်မတာဝန်ယူမှုမရှိသော နေရာဟု အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ သူသည် သခင်မျှော်လင့်ချက်ကို သိသောကြောင့် အနည်းဆုံး ဘဏ်တွင်ထားပြီး အတိုးနှင့် ပြန်ရမည်ဖြစ်သည် (လုကာ ၁၉:၂၃)။

Although we do not hear reports from all ten servants, the pattern of reward is clear. One servant appears who not only failed to use his master’s mina profitably but kept it hidden in a cloth (Luke 19:20; cf. Matt. 25:25). This was recognized as a highly irresponsible and insecure place to keep money. That this judgment is just is shown by the fact that, since he knew what his master expected, at a minimum he should have deposited the mina safely in the bank so that it could be returned with interest (Luke 19:23).

 

ထိုကျွန်၏ သခင်သည် မတင်သောအရာကို နုတ်ယူသည်ဟု စွပ်စွဲခြင်းသည် လုံးဝမမှန်ပါ။ ကောင်းစွာရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသော ငွေသည် အလုပ်အကိုင်ဖန်တီးပေးသည်ကို သတိမမူခဲ့ပါ။ အနီးနားရှိသူများသည် မိနာကို ဆယ်မိနာရှိသူထံ ပေးရန် မတရားဟု ထင်မိကောင်းထင်မိနိုင်သည် (အပိုဒ် ၂၄-၂၅)။ သို့သော် အကျိုးအမြတ်အကောင်းဆုံးအသုံးချသူထံ ပိုမိုအပ်နှံခြင်းသည် ဘဏ္ဍာရေးအရ ကောင်းမွန်သည်။ ဥပမာသည် နှစ်ဖွဲ့၏ တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (ယောဟန် ၅:၂၄၊ ၂၈-၂၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) — ဘုရားနိုင်ငံတော်အတွက် အကျိုးရှိစွာ အသက်ရှင်သူများသည် ပိုမိုရရှိမည် (ထာဝရအသက်)၊ သခင်၏အမှုတော် သို့မဟုတ် အုပ်စိုးမှုကို ငြင်းပယ်သူများသည် အသေခံရမည် — သူတို့ပိုင်ဆိုင်သမျှ ဆုံးရှုံးရမည် (လုကာ ၁၉:၂၆-၂၇)။

The servant’s accusation that his master collected what he did not deposit, while patently false, overlooks the fact that money well invested creates employment. Likewise, those standing nearby apparently did not consider the master fair in commanding them to take the mina away from the wicked servant and give it to the one with ten minas (vv. 24–25). But it makes good financial sense to entrust more to the one who used means the most wisely. The parable concludes with the judgment of two groups (cf. John 5:24, 28–29): those who used their lives profitably for God’s kingdom and will be given more (i.e., eternal life), and those who refused the master’s service or reign and will receive death—that is, even what they had was taken away (Luke 19:26–27).

 

၁၉:၂၈–၂၁:၃၈

 ယေရှုရဲ့ ယေရုရှလင်မြို့ဆိုင်ရာ အစေခံခရီး

 ယေရှုသည် တိုင်းပြည်အနှံ့ လှည့်လည်သွားရင်း တပည့်တော်များကို လေ့ကျင့်ပြင်ဆင်ပေးခြင်း၊ ရှေ့တော်ဆောင်ခုတ်ယောက်တို့ကို စေလွှတ်ခြင်း၊ လူထုကို သွန်သင်ခြင်းများဖြင့် မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်မြို့၌ လူ့အာဏာကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည် (၁၉:၂၈–၂၀:၁၉)၊ အာဏာပိုင်များက မေးခွန်းထုတ်ခံရသည် (၂၀:၂၀–၃၈)၊ နောက်ဆုံးတွင် လူထုကို စိန်ခေါ်ခဲ့သည် (၂၀:၃၉–၂၁:၃၈)။

19:28–21:38

JESUS’S JERUSALEM MINISTRY

Expectations had been building as Jesus traveled far and wide through the countryside equipping disciples, sending out the seventy, and teaching the people. In Jerusalem He confronted human authority (19:28–20:19), He was questioned by the authorities (20:20–38), and He finally challenged the people (20:39–21:38).

 

 

²⁸ ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးမှ၊ တပည့်တော်တို့ ရှေ့၌ ကြွ၍ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ခရီးသွားတော်မူ၏။
²⁹ သံလွင်အမည်ရှိသော တောင်ခြေရင်း၌ ဗက်ဖာဂေရွာနှင့် ဗေသနိရွာအနီးသို့ ရောက်တော်မူ သော အခါ၊ တပည့်တော်နှစ်ယောက်တို့ကို စေလွှတ်၍၊
³⁰ သင်တို့ရှေ့၌ရှိသောရွာသို့သွားကြ။ ထိုရွာသို့ ရောက်လျှင် အဘယ်သူမျှ မစီးဘူးသောမြည်းကလည်း ချည်နှောင်လျက်ရှိသည်ကို သင်တို့သည် တွေ့လိမ့်မည်။ မြည်းကြိုးကိုဖြည်၍ ဆောင်ခဲ့ကြ။
³¹ သူတပါးက အဘယ်ကြောင့် မြည်းကြိုးကို ဖြည်သနည်းဟု သင်တို့ကိုဆိုလျှင်၊ သခင်အလိုရှိသည်ဟု ပြန်ပြောကြလော့ဟု မှာထားတော်မူ၏။
³² ထိုသို့ စေလွှတ်သောသူတို့သည် သွား၍ စကားတော်အတိုင်း တွေ့ကြ၏။
³³ မြည်းကြိုးကို ဖြည်စဉ်တွင် မြည်းရှင်တို့က၊ အဘယ်ကြောင့် မြည်းကြိုးကို ဖြည်သနည်းဟုဆိုလျှင်၊
³⁴ သခင်အလိုရှိသည်ဟု ပြန်ပြောကြ၏။ ယေရှုထံတော်သို့ မြည်းကလေးကို ဆောင်ခဲ့၍၊
³⁵ မြည်းကျောပေါ်မှာ မိမိတို့ အဝတ်ကို တင်ပြီးလျှင် ကိုယ်တော်ကို စီးစေကြ၏။
³⁶ ခရီးသွားတော်မူစဉ်တွင် လူများတို့သည် မိမိတို့ အဝတ်ကို လမ်း၌ ခင်းကြ၏။
³⁷ သံလွင်တောင်ပေါ်က ဆင်းရာအရပ်သို့ ရောက်တော်မူသောအခါ၊ တပည့်တော်များအပေါင်းတို့သည် မိမိတို့ မြင်ခဲ့ပြီးသောတန်ခိုးတော်များကိုထောက်၍ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် ဘုရားသခင်ကို ထောမနာပြု၍၊
³⁸ ထာဝရဘုရား၏ အခွင့်နှင့်ကြွလာတော်မူသော ရှင်ဘုရင်သည် မင်္ဂလာရှိစေသတည်း။ ကောင်းကင် ဘဝဂ်ဝယ် ဘုန်းကြီးပါစေသတည်းဟု ကြွေးကြော်ကြ၏။
³⁹ လူအစုအဝေး၌ပါသော ဖာရိရှဲအချို့တို့က၊ အရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်၏တပည့်တို့ကို ဆုံးမပါဟု လျှောက်ကြသော်၊
⁴⁰ ယေရှုကလည်း၊ ငါဆိုသည်ကား၊ ဤသူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာနေလျှင် ကျောက်ခဲတို့သည် ချက်ခြင်း ကြွေးကြော်ကြလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၂၈–၄၀။ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဘုရင်ဆန်စွာ ချဉ်းကပ်ခြင်း။ ယေရှုသည် ဗက်ဖဂျီနှင့် ဗက်တာနိအရပ်သို့ ရောက်လာသည် (အခန်းငယ် ၂၉)။ ထိုရွာနှစ်ရွာသည် ယေရုရှလင်မြို့အရှေ့ဘက် မိုင်နှစ်မိုင်ခန့် (ကီလိုမီတာ သုံးကီလိုမီတာခန့်) အကွာအဝေးတွင် ရှိသည်။ မဿဲနှင့် မာကုတို့ကလည်း ယေရှုသည် မြို့ထဲသို့ဝင်ပြီး ဗိမာန်တော်သို့ ရောက်သည်ကို ဖော်ပြထားသော်လည်း၊ လုကာမှာမူ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဘုရင်အဖြစ် ချဉ်းကပ်လာစဉ် လူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကိုသာ အာရုံစိုက်ဖော်ပြထားသည်။ ယေရှုသည် သားပေါက်လေးကို စီးလျက် ယေရုရှလင်မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းဖြင့် ပရောဖက်ပြုချက်ကို တမင်ပြည့်စုံစေရန် စီစဉ်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရှားသည်။ ထိုသို့ဖြင့် နှိမ့်ချစွာ လာရောက်၍ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ယူဆောင်လာသော မယ်ရှိယဘုရင်အဖြစ် ကိုယ်တော်၏အခန်းကဏ္ဍကို ကြေညာခဲ့သည် (ဇာခရိ ၉:၉–၁၀၊ မဿဲ ၂၁:၄၊၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ တပည့်နှစ်ယောက်အား ပေးခဲ့သော တိကျသောညွှန်ကြားချက်များသည် သားပေါက်လေးကို မည်သည့်နေရာ၌ မည်သို့ရှာရမည်၊ ဘာပြောကြမည်၊ မည်သို့ပြန်ဖြေရမည်ဆိုသည်ကို ပရောဖက်ပြုချက်အဖြစ် ထည့်သွင်းထားသည်။ လုကာသည် ထိုတပည့်နှစ်ယောက်ကို “စေလွှတ်ခြင်း” ခံရသူများဟု ဖော်ပြခြင်းဖြင့် သူတို့၏ တမန်တော်အခန်းကဏ္ဍကို သတိပေးထားသည်။ မာကုကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် ယေရှုမိန့်တော်မူသည်အတိုင်း တွေ့ခဲ့သည်ဟု ထပ်လောင်းဖော်ပြထားသည် (လုကာ ၁၉:၃၂)။ မဿဲ (မဿဲ ၂၁:၇) နှင့် ယောဟန် (ယောဟန် ၁၂:၁၄) တို့ကမူ ဓမ္မဟောင်းပရောဖက်ပြုချက်နှင့်အညီ မြင်းကျားမဟုတ်ဘဲ မြည်းသားပေါက်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ထိုမြည်းသားပေါက်သည် ဣသရေလဘုရင်များ စီးနင်းခဲ့ဖူးသော တိရစ္ဆာန်မျိုးဖြစ်သည်။ မာကုတွင်ပါဝင်သည့်အတိုင်း ထိုသားပေါက်သည် ယခင်က မည်သူမျှ မစီးဖူးသေးကြောင်း ထပ်လောင်းဖော်ပြထားခြင်းက ဤသန့်ရှင်းသောရည်ရွယ်ချက်အတွက် သင့်လျော်ကြောင်း (က ၁၉:၂၊ ၁ရာ ၆:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် မဿဲ ၂၁:၇ တွင် မိခင်နှင့် မခွဲရသေးရခြင်း အကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ သားပေါက်ပိုင်ရှင်များက တပည့်တို့၏လုပ်ရပ်ကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည် (လုကာ ၁၉:၃၃)။ ဤသည်မှာ ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ပြသသည်။ တပည့်တို့က ညွှန်ကြားခံရသည့်အတိုင်း “သခင်ဘုရားသည် လိုအပ်တော်မူသည်” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၁၊၃၄)။

19:28–40. Royal Approach to Jerusalem. Jesus neared Bethphage and Bethany (v. 29)—two villages situated about two miles (3 km) east of Jerusalem. While Matthew and Mark also describe Jesus entering the city and the temple, Luke focuses on reactions to Jesus during His approach to Jerusalem as King. It seems that Jesus deliberately set out to fulfill prophecy in arranging to ride into Jerusalem on a colt and to announce His role as the messianic King coming in humility to bring salvation and peace (Zech. 9:9–10; cf. Matt. 21:4, 5). The specific directions He gave to two of His disciples constitutes a prophecy of how and where to find the colt as well as what would be said to them and how to respond. Luke reminds us of the disciples’ apostolic role by describing the two as “sent” by Jesus. Like Mark, he also added that they found it just as He had described (Luke 19:32). Both Matthew (Matt. 21:7) and John (John 12:14) make clear, in accordance with the OT prophecy, that it was a donkey’s (not a horse’s) colt, the kind of animal that had been ridden by Israel’s kings. The additional detail that the colt had never been ridden (also in Mark) suggests its fitness for this holy purpose (cf. Num. 19:2; 1 Sam. 6:7) as well as why in Matthew 21:7 it had not been separated from its mother. Although the owners questioned the disciples’ actions (Luke 19:33), showing that this was not prearranged, the disciples responded as instructed—that the Lord needed it (vv. 31, 34).

 

တပည့်တို့သည် မိမိတို့အဝတ်ကို သားပေါက်ကျောပေါ်တင်၍ ယေရှုအတွက် ကုန်းနှီးတမျိုးပြင်ဆင်ပေးကြပြီး၊ ဘုရင်တစ်ပါးနှယ် ယေရှုကို ထိုပေါ်တွင် ထိုင်စေကြသည် (လုကာ ၁၉:၃၅၊ မဿဲ ၂၁:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူအများသည် ထိုစိတ်ဓာတ်ကို လိုက်လျက် ချဉ်းကပ်လာသော ဘုရင်ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းနှင့် လေးမြတ်ခြင်းအနေဖြင့် မိမိတို့အဝတ်ကို လမ်းပေါ်တွင် ခင်းကြ၏ (လုကာ ၁၉:၃၆၊ ၂ရာ ၉:၁၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤဖြစ်ရပ်များသည် တောင်ထိပ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထိုနောက် တပည့်တော်အားလုံးသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြသည်။ ခရီးတစ်လျှောက် လူအုပ်သည် ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ ယေရှုပြုခဲ့သော အံ့ဖွယ်တန်ခိုးတော်များကို ပြန်လည်သတိရသည် (လုကာ ၁၉:၃၇)။ ထိုသို့ ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ကြွေးကြော်ခြင်းက ယေရှုခံရမည့် ပယ်ရှားခြင်းနှင့် အသေခံရခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ တပည့်တို့၌ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ပျောက်ကွယ်စေခဲ့သည်။ လူအများသည် ဆာလံ ၁၁၈:၂၆ ကို ရွတ်ဆိုကြ၏ (လုကာ ၁၉:၃၈)။ ဤဆာလံသည် ဂျူးပွဲတော်ကြီးများတွင် ပုံမှန်သီချင်းဆိုလေ့ရှိပြီး ဘုရင်သည် ယေရုရှလင်သို့ ပြန်လာခြင်းနှင့် ဗိမာန်တော်ထဲ ဝတ်ပြုရန် ဝင်ရောက်ခြင်းကို ဂုဏ်ပြုခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ မဿဲနှင့် မာကုတို့တွင် မပါဝင်သော်လည်း လုကာနှင့် ယောဟန် (ယောဟန် ၁၂:၁၃) တို့၌မူ ဤဆာလံနှင့်ဆက်စပ်၍ ယေရှုကို ဘုရင်ဟု ကြွေးကြော်ထားသည်။ ယေရှုသည် ယခင်က မယ်ရှိယအဖြစ် ကိုယ်တော်၏အနာဂတ်အခန်းကဏ္ဍနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ဤဆာလံကို ကိုးကားခဲ့ဖူးသည် (လုကာ ၁၃:၃၅)။ ဤကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်စွာ ကြွေးကြော်ခြင်းက ဖာရိရှအချို့ကို အလွန်စိုးရိမ်စေခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၂:၁၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူတို့သည် လူအုပ်ကို ဖြတ်ကာ ယေရှုအား တပည့်တော်များကို ဆူပဲ့ရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (လုကာ ၁၉:၃၉)။ ဤကဲ့သို့ ဆန္ဒပြမှုက ရောမအင်ပါယာ၏ ဒေါသထွက်စေပြီး ပို၍ဖိနှိပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်ကြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ပရောဖက်ပြုချက်သည် ပြည့်စုံရမည်ဖြစ်သည် (၂၄:၄၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကျောက်ခဲများပင် အော်ဟစ်ရလျှင် အော်ဟစ်ရမည် (၁၉:၄၀၊ ဟဗက္ကုတ် ၂:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

The disciples prepared a kind of saddle for Jesus by throwing their own clothing over the back of the colt and then, fittingly for a king, they set Him on it (Luke 19:35; cf. Matt. 21:7). The crowds caught the spirit and spread their clothing on the road as a recognition of the approaching King and as an expression of homage (Luke 19:36; cf. 2 Kin. 9:13). These events took place at the crest of the mountain. Then all the disciples began to rejoice and praise God. As the procession progressed, the crowd became larger and larger. Recounted were the great miraculous acts Jesus had done (Luke 19:37). Such acclamation and praise dispelled the disciples’ fears that had been raised by Jesus’s sayings about His rejection and death. The multitude recited Psalm 118:26 (Luke 19:38), which was commonly sung at major Jewish festivals and may have celebrated the return of the king to Jerusalem and his entrance to the temple for worship. Unlike Matthew and Mark, both Luke and John (John 12:13) include the acclamation of Jesus as King in connection with this psalm, which Jesus had quoted before in connection with His future role as Messiah (Luke 13:35). So troubling was this widespread acclamation to some of the Pharisees (cf. John 12:19) that they pressed through the crowd and called on Jesus to rebuke His disciples (Luke 19:39). Perhaps they feared that such a demonstration would attract the ire of Rome and result in further repression. But prophecy must be fulfilled (cf. 24:44), even if the stones must speak (19:40; cf. Hab. 2:11).

 ⁴¹ ယေရုရှလင်မြို့အနီးသို့ ရောက်၍ ကြည့်မြင်လျက် ငိုကြွေးတော်မူ၍၊
⁴² အချင်းမြို့၊ သင်၏ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် စပ်ဆိုင်သောအရာတို့ကို သင်၏လက်ထက် ယခုကာလ၌ပင် သင်သည် သိရလျှင်မင်္ဂလာရှိ၏။ ယခုမူကား၊ ထိုအရာတို့ကို သင်၏မျက်စိရှေ့မှာ မထင်ရှားစေခြင်းငှါ ဝှက်ထား လျက် ရှိ၏။
⁴³ အကြောင်းမူကား၊ သင့်ကို ကြည့်ရှုပြုစုတော်မူသော ကျေးဇူးကို သင်သည် မသိမမှတ်သောကြောင့်၊ သင်၏ ရန်သူတို့သည် သင့်ပတ်လည်တွင် တပ်တည်၍ လေးမျက်နှာ၌ ဝိုင်းရံလျက် ချုပ်ထားပြီးလျှင်၊
⁴⁴ သင်၏ကိုယ်မှစ၍ သင်၏ သားသမီးတို့ကို မြေနှင့်တညီတည်း ညှိသဖြင့်၊ သင်၏ကျောက်တခုပေါ်မှာ တခုမျှ ထပ်ဆင့်၍ မကျန်ရစ်စေခြင်းငှါ ပြုကြသောအချိန်ကာလသည် ရောက်လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၄၁–၄၄။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့ကို ငိုကြွေးတော်မူသည်။ ယေရှုသည် မကြာမီ ကိုယ်တော်ကို ပယ်ရှားမည့်မြို့ကို ငိုကြွေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၄၁၊ ၂ရာ ၁၅:၃၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပရောဖက်များသည် ဣသရေလ၏ ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်ခြင်းနှင့် မြို့၏မကြာမီ ပျက်စီးခြင်းကို သင်္ကေတလုပ်ရပ်များနှင့် ပြင်းထန်သောပုံဖော်မှုများဖြင့် ဖော်ပြတတ်ကြသည် (ဥပမာ၊ ယေရမိ ၁၉:၁၀–၁၃၊ ယေဇကျေလ ၄:၁–၃)။ ထိုနည်းတူ ယေရှု၏ ငိုကြွေးခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းသောညည်းတွားခြင်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်ဖြစ်သည်။

19:41–44. Jesus Weeps over Jerusalem. Jesus wept over the city that would soon reject Him (v. 41; cf. 2 Sam. 15:30). Prophets sometimes used symbolic actions and vivid representations to dramatically portray Israel’s rebellion against God and the impending doom of the city (e.g., Jer. 19:10–13; Ezek. 4:1–3). Similarly, Jesus’s weeping and mournful lament were prophetic.

 

မြို့ကို လူတစ်ယောက်အဖြစ် လိပ်မှာကာ (“သင်” သို့မဟုတ် “သင်၏” ဟူ၍ နှစ်ကြိမ်တွင် ဆယ့်နှစ်ကြိမ် သုံးနှုန်း၍) ယေရှုသည် ဝမ်းနည်းခြင်း၏ အကြောင်းရင်းနှစ်ခုကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ပထမအကြောင်းမှာ ယေရုရှလင်လူမျိုးသည် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ခံစားရန် လိုအပ်သမျှကို မသိကြခြင်းဖြစ်သည်။ မြို့၏အမည်က “ငြိမ်သက်ခြင်းမြို့” သို့မဟုတ် “ငြိမ်သက်ခြင်း၏အခြေခံ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်သည်။ မယ်ရှိယရောက်ရှိလာခြင်းဖြင့် ကောင်းကင်၌ ငြိမ်သက်ခြင်း (လုကာ ၁၉:၃၈၊ ၂:၁၄) သည် ကိုယ်တော်ကို လက်ခံခြင်းဖြင့်သာ တည်မြဲသည်။ ယေရုရှလင်ကား အလင်းကို ပယ်ရှားခဲ့သဖြင့် မျက်ကန်းခြင်းသို့ ရောက်သည် (၈:၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မယ်ရှိယသည် သူတို့မျက်စိမှ ဖုံးကွယ်ခံရသည် (၁၉:၄၂)။ ထို့ကြောင့် ရန်သူများသည် မြို့ကို ဝိုင်းရံ၍ တပ်ကြပ်တည်ဆောက်ကာ မြို့ကို မြေသားနှင့် တန်းတူဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးမည့်နေ့ရက်များ ရောက်လာမည်ဟု ပရောဖက်ပြုတော်မူသည် (ဟေရှာယ ၃၉:၆၊ ယေရမိ ၇:၃၂–၃၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မြို့ထဲ၌ရှိသော သားသမီးများ (နေထိုင်သူများကို ရည်ညွှန်းသည်၊ ဟေရှာယ ၅၄:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ပါမကျန် ဖျက်ဆီးခံရမည်။ ပျက်စီးခြင်းသည် အလွန်ပြည့်စုံလျက် ကျောက်တစ်လုံးပင် ကျောက်တစ်လုံးပေါ်တွင် မကျန်ရစ်တော့မည် (လုကာ ၁၉:၄၄)။ နည်းနည်းကြာသောအခါ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ပျက်စီးခြင်းကို ဤနှုတ်ကပတ်တူညီသောစကားဖြင့် ထပ်မံဖော်ပြတော်မူမည် (၂၁:၆)။

Addressing the city as a person (with “you” or “your” twelve times in two verses), Jesus gave two reasons for His sadness. First, the people of Jerusalem did not know what they needed to enjoy peace, despite the fact that its name means “city of peace” or “foundation of peace.” The “peace in heaven” (Luke 19:38) that has come with the advent of the Messiah (2:14) can be realized only through accepting Him. Instead, Jerusalem rejected the light and blindness has come (cf. 8:10). The Messiah was hidden from them (19:42). Therefore, Jesus prophesied that days would come when enemies would lay siege to the city (cf. Is. 39:6; Jer. 7:32–34), building barricades all around it, and crush it to the ground, along with its children (referring to its inhabitants; cf. Is. 54:3). So complete will be the destruction that not one stone would be left on another (Luke 19:44). A little later, in almost the same words, Jesus would refer to the destruction of the temple (21:6).

 

ဒုတိယအကြောင်းမှာ ယေရုရှလင်သည် ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ကရုဏာဖြင့် သို့မဟုတ် တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် လာရောက်သည့်အချိန်ကို မသိကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဤဂရိစကားလုံး “ဧပီစကိုပဲ” (episkopē) နှင့် ၎င်း၏ကြိယာပုံစံ “ဧပီစကက်တိုမိုင်း” (episkeptomai) တို့သည် ဘုရားသခင်၏လုပ်ဆောင်မှုကို အပြုသဘောဆောင်သည်ဖြစ်စေ၊ အပျက်သဘောဆောင်သည်ဖြစ်စေ ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၁:၆၈၊၇၈၊ ကမ္ဘာဦး ၅၀:၂၄–၂၅၊ ထွက်မြောက်ရာ ၃:၁၆၊ ၃၂:၃၄၊ ၁ရာ ၂:၂၁၊ ဆာလံ ၅၈:၆၊ ဟေရှာယ ၁၀:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤနေရာ၌မူ ယေရုရှလင်သည် ခရစ်တော်အထဲတော်၌ ဘုရားသခင်၏ကရုဏာတော်ဖြင့် လာရောက်ခြင်းကို မသိကြခြင်း (လုကာ ၁:၆၈၊၇၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်ကို ပယ်ရှားခြင်းကြောင့် ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်း မကြာမီ ရောက်လာမည်ကို မသိကြခြင်းဟု ဆိုလိုနိုင်သည်။ အကြောင်းအရာအရ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏လူမျိုးထံ တရားစီရင်ရန် လာရောက်သည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သည်။ ပရောဖက်များသည် ယေရုရှလင်အတွက် ခမ်းနားသောဖြစ်နိုင်ခြေများကို ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း၊ မယ်ရှိယကို ပယ်ရှားခြင်းနှင့်အတူ ထိုမျှော်လင့်ချက်များ ပျက်ပြားသွားပြီး မြို့နှင့်ဗိမာန်တော်သည် ဖျက်ဆီးခံရမည်ဖြစ်သည်။

The second reason for Jesus’s sadness was that Jerusalem did not recognize the time of God’s coming to them in mercy or judgment. This Greek word episkopē, and its verbal form episkeptomai, can refer to God’s activity both positively and negatively (e.g., Luke 1:68, 78; Gen. 50:24–25; Ex. 3:16; 32:34; 1 Sam. 2:21; Ps. 58:6; Is. 10:3, LXX). Here it could mean either the fact that Jerusalem had not recognized God’s gracious visitation of mercy in Christ (cf. Luke 1:68, 78) or that they did not recognize God’s impending judgment because of their rejection of Him. The context suggests that the idea is of God coming to His people in judgment. The prophets had portrayed glorious possibilities for Jerusalem, but these hopes would be dashed with the rejection of the Messiah and the razing of the city and temple.

⁴⁵ ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်တော်မူပြီးလျှင်၊ ဗိမာန်တော်၌ ရောင်းဝယ်သောသူတို့ကို နှင်ထုတ်လျက်၊
⁴⁶ ငါ့အိမ်သည် ဆုတောင်းရာအိမ်ဖြစ်၏ဟု ကျမ်းစာ၌ လာသော်လည်း၊ သင်တို့သည် ထိုအိမ်ကို ထားပြ တွင်းဖြစ်စေကြပြီတကားဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴⁷ ကိုယ်တော်သည် နေ့တိုင်းဗိမာန်တော်၌ ဆုံးမဩဝါဒပေးတော်မူ၏။ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊ ကျမ်းပြု ဆရာ၊ လူတို့တွင် အကြီးအကဲဖြစ်သောသူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို သတ်ခြင်းငှါ ရှာကြသော်လည်း၊
⁴⁸ လူအပေါင်းတို့သည် ဒေသနာတော်ကို စေ့စေ့နားထောင်သောကြောင့် သတ်နိုင်သောအခွင့်ကို မတွေ့ မရကြ။

၁၉:၄၅–၄၈။ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ကို သန့်ရှင်းစေတော်မူသည်။ သင်္ကေတဆန်သော ငိုကြွေးခြင်းကို လိုက်၍ လုကာတွင် နောက်ထပ်သင်္ကေတလုပ်ရပ်တစ်ခု ချက်ချင်းပါဝင်လာသည်။ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်တော်မူပြီး ရောင်းသူဝယ်သူများကို နှင်ထုတ်တော်မူသည် (လုကာ ၁၉:၄၅၊ မာကု ၁၁:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ရာတွင် သုံးသောစကားလုံးတူကို ဤနေရာ၌လည်း သုံးထားသည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၉:၄၀၊၄၉၊ ၁၁:၁၄–၁၅၊ ၁၃:၃၂)။ အပြစ်ကင်းသော တိရစ္ဆာန်များနှင့် ငှက်များ၊ ယဇ်ပူဇော်ရန် စပျစ်ရည်၊ သံလွင်ဆီ၊ ဂျုံမှုန့်စသည်တို့ကို အဆင်ပြေစွာ ဝယ်ယူနိုင်ရန် ရည်ရွယ်၍ အထူးသဖြင့် ဝေးကွာရာမှ လာရောက်သော ဂျူးခရီးသွားများအတွက် စီစဉ်ပေးထားသည်။ ဗိမာန်တော်ဧရိယာတွင် နယ်နမိတ်ရှင်းလင်းစွာ ခွဲထားသော နေရာများရှိပြီး အကြီးဆုံးမှာ တပါးအမျိုးသားများ ဝတ်ပြုနိုင်သည့် တပါးအမျိုးသားခန်းမဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၌ပင် ဤကုန်သွယ်မှုများ ဆောင်ရွက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ လုကာ၏ဖော်ပြချက်သည် အတိုဆုံးဖြစ်ပြီး ဗိမာန်တော်၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဆုတောင်းရာနေရာ၊ သွန်သင်ရာနေရာဖြစ်ကြောင်း (၁၉:၄၆–၄၇) အာရုံစိုက်ထားသည်။ ယေရှု၏လုပ်ရပ်သည် ရည်ရွယ်ချက်နှစ်ခုကို ပြီးစီးစေသည်- ဗိမာန်တော်ကို မူလရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သော ဆုတောင်းရာအိမ်တော်အဖြစ် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း (အပိုဒ် ၄၆၊ ဟေရှာယ ၅၆:၇၊ ယေရမိ ၇:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် ဗိမာန်တော်အပေါ် ကိုယ်တော်၏အာဏာကို ပြသခြင်း (မကြာမီ မေးခွန်းထုတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်)။ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ ကျမ်းပြုဆရာများ၊ လူကြီးများသည် ယေရှုကို အသေသတ်ရန် ကြံစည်နေသော်လည်း (လုကာ ၉:၂၂၊ ၂၀:၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ လူထုအားလုံးသည် ကိုယ်တော်မိန့်ဆိုတော်မူသမျှကို နားထောင်ရန် တပ်မက်စွာ ချိတ်ဆွဲထားကြသဖြင့် (၁၉:၄၈) ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်၌ နေ့စဉ်သွန်သင်နေဆဲဖြစ်သည်။

19:45–48. Jesus Cleanses the Temple. The symbolic weeping is followed immediately in Luke by another symbolic action. Jesus went to the temple (cf. Mal. 3:1) and proceeded to drive out the buyers and sellers (Luke 19:45; cf. Mark 11:15). The same word is used for driving out demons (e.g., Luke 9:40, 49; 11:14–15; 13:32). Animals certified to be without blemish and birds, along with other goods for sacrifice (e.g., wine, oil, flour), were made available for convenient purchase, especially for Jewish pilgrims coming from long distances. The temple complex had several well-defined areas, the largest of which was the court of the Gentiles, where all this commerce was taking place. It was also the place where non-Jews could assemble for worship. Luke’s account is the most concise, focusing on the purpose of the temple as a place for prayer and teaching (19:46–47). Jesus’s act accomplished two purposes: it restored the temple to its original purpose, as a house of prayer (v. 46; Is. 56:7; cf. Jer. 7:11), and it demonstrated His authority over the temple, which would soon be questioned. Despite the religious leaders conspiring to put Him to death (cf. Luke 9:22; 20:1), they could not prevent Jesus from teaching daily in the temple because all the people were captivated by what they heard (19:48)—literally “were hanging on to what they were hearing from Him.”1 ယေရှုသည် ယေရိခေါမြို့သို့ ဝင်၍ ရှောက်သွားတော်မူ၏။

² ထိုအခါ ဇက္ခဲအမည်ရှိသော အခွန်ခေါင်းတယောက်ရှိ၏။ ထိုသူသည် ငွေရတတ်သောသူဖြစ်၏။
³ ယေရှုသည် အဘယ်သို့သောသူဖြစ်သည်ကို ထိုသူသည် ကြည့်လို၍၊ လူအစုအဝေးများသောကြောင့်၊ မိမိရပ်လည်း နိမ့်သည်ဖြစ်၍ မမြင်နိုင်။
⁴ ထို့ကြောင့် ကြွတော်မူမည့်လမ်းတွင် ရှေ့သို့ပြေး၍ ကိုယ်တော်ကို မြင်အံ့သောငှါ သဖန်းပင်တပင်ကို တက်လေ၏။
⁵ ထိုအရပ်သို့ ယေရှုသည် ရောက်တော်မူသောအခါ မျှော်ကြည့်၍ ထိုသူကို မြင်တော်မူလျှင်၊
⁶ ဇက္ခဲ၊ မြန်မြန်ဆင်းလော့။ သင်၏အိမ်၌ ယနေ့ငါတည်းနေမည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဇက္ခဲသည် အလျင် အမြန်ဆင်း၍ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် ကိုယ်တော်ကို မိမိအိမ်၌ ဧည့်ခံလေ၏။
⁷ ထိုအကြောင်း။ကို လူအပေါင်းတို့သည်မြင်လျှင်၊ ဆိုးသောလူ၏ အိမ်သို့ဝင်၍ လုပ်ကျွေးခြင်းကို ခံတော်မူပါသည်တကားဟု ကဲ့ရဲ့အပြစ်တင်ကြ၏။
⁸ ဇက္ခဲသည်လည်း ရပ်နေ၍၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်၏ ဥစ္စာတဝက်ကို ဆင်းရဲသောသူတို့အား ပေးပါ၏။ တစုံ တယောက်သောသူ၏ဥစ္စာအနည်းငယ်ကို အကျွန်ုပ်ယူမိလျှင်၊ လေးဆပြန်၍ပေးပါ၏ဟု သခင်ဘုရားကို လျှောက်ဆို၏။
⁹ ယေရှုကလည်း၊ ဤသူသည် အာဗြဟံ၏သားဖြစ်သည်နှင့်အလျောက်၊ ယနေ့ပင် ကယ်တင်တော်မူခြင်း ကျေးဇူးသည် ဤအိမ်အပေါ်မှာ သက်ရောက်လေ၏။
¹⁰ လူသားသည် ပျောက်သောသူတို့ကိုရှာ၍ ကယ်တင်အံ့သောငှါ ကြွလာသတည်းဟု ဇက္ခဲကို မိန့်တော် မူ၏။

၁၉:၁-၁၀။ ယေရှုသည် ဇက္ခဲယု၏အိမ်သို့ ကြွတော်မူသည်။ ယေရုရှလင်သို့ ခရီးနောက်ဆုံးအပိုင်းဖြစ်သော ယေရိခေါမြို့မှ ဖြတ်သွားစဉ် ဇက္ခဲယုအမည်ရှိ ချမ်းသာသူတစ်ဦးသည် ယေရှုကို မြင်လိုစိတ်ပြင်းပြသည်။ အခွန်ခံချုပ်ဖြစ်သောကြောင့် (အပိုဒ် ၂) ဧရိယာကျယ်ပြန့်ကို ကြီးကြပ်ပြီး လက်အောက်ငယ်သားများရှိသည်။ ရောမအတွက် အခွန်ကောက်ခြင်းသည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အမြတ်အစွန်းများသော်လည်း ယေရိခေါသည် အထူးချမ်းသာသည်။ မြေဩဇာကောင်းပြီး ဟေရဒ်နန်းတော်တစ်ခုလည်း နီးကပ်စွာရှိသည်။ ပဲရိယဒေသနှင့် ကပ်လျက်ဖြစ်သောကြောင့် ယေရုရှလင်သို့ သွားလာသော ကုန်သွယ်လမ်းတွင် အခွန်ကောက်ခံရသည်။ ထို့ကြောင့် ဇက္ခဲယုသည် အလွန်ချမ်းသာသူဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် လုကာရှိ အထက်ချမ်းသာသူဇာတ်လမ်းများ (၁၂:၁၆-၂၁၊ ၁၆:၁၉-၂၄၊ ၁၈:၁၈-၂၇) နှင့်မတူဘဲ ဤနောက်ဆုံးဇာတ်လမ်းသည် အပြုသဘောဆောင်သည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်က အခွန်ခံများကို ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း (၃:၁၂-၁၃) စိတ်နှလုံးထိခိုက်ပြီး မှားယွင်းမှုများအတွက် ပြန်ဆပ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။ အရပ်ပု၍ (ခြောက်ပေထက်နည်းသည်၊ အပေ ၁.၅ မီတာခန့်) လူအုပ်ကို မကြည့်နိုင်သလို သူ့ကို နေရာပေးလိုသူ မရှိသောကြောင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို စွန့်လွှတ်ကာ လူအုပ်ရှေ့တွင် သဖန်းပင်တွင် တက်သည် (အခန်းငယ် ၄)။ ပါလက်စတိုင်းသဖန်းပင်သည် တက်လွယ်ပြီး လမ်းဘေးတွင် များသည်။

19:1–10. Jesus Comes to Zacchaeus’s House. As Jesus passed through Jericho on the final leg of His journey to Jerusalem, a rich man named Zacchaeus was determined to see Him. As a chief tax collector (v. 2), he probably had jurisdiction over a wide area with subordinates working under him. Collecting taxes for Rome could be quite lucrative anywhere, but Jericho was particularly attractive: being situated in a highly fertile area made it among the wealthiest cities of Israel; one of Herod’s palaces was nearby; bordering Perea also meant that customs duties were collected along the trade route to and from Jerusalem. Thus Zacchaeus was a wealthy person. However, unlike the preceding rich man stories in Luke (12:16–21; 16:19–24; 18:18–27), this final one is positive. Zacchaeus, impressed with John the Baptist’s instructions (3:12–13), was convicted of his wrong and was determined to see Jesus and begin making restitution for the wrong. Because he was short (probably less than five feet [1.5 m] tall) and could not see over the crowd (Luke 19:3), nor was anyone inclined to make room for someone like him, he abandoned decorum and climbed into a sycamore or fig tree ahead of the procession in order to see Jesus (v. 4). The Palestinian sycamore is easy to climb and often found by the roadside.

 

ယေရှုသည် ဇက္ခဲယုကို အမြန်ဆင်းလာရန် အမိန့်ပေးတော်မူသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏အိမ်တွင် တည်းခိုရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၅)။ “ရမည်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံး (dei) သည် မဿီယအမှုတော်ကို ပြည့်စုံစေရန် ဘုရားသခင်၏ မဖြစ်မနေ လိုအပ်ချက်ကို ဖော်ပြသည် (လုကာ ၂:၄၁-၅၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဇက္ခဲယုသည် ချက်ချင်းနာခံပြီး ဝမ်းမြောက်စွာ ယေရှုကို ဧည့်ခံသည် (၁၉:၆)။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လူအုပ်ကြီးသည် ငြူစူစွာ ညည်းတွားကြသည်။ ဤနေရာတွင် သုံးထားသော ဂရိစကားလုံး (diagongyzō) သည် ယေရှု၏အမှုတော်ကို ဆန့်ကျင်သူများ၏ ငြူစူညည်းတွားခြင်းကို ဆိုလိုသည် (လုကာ ၅:၃၀၊ ၁၅:၂၊ ယောဟန် ၆:၄၁၊ ၄၃၊ ၆၁)။ သူ၏အလုပ်အကိုင်ကြောင့် ဇက္ခဲယုကို အပြစ်ရှိသူဟု လူများစွာက ရှုမြင်ကြပြီး လေးစားဖွယ်ဆရာတစ်ဦးသည် ထိုသူနှင့် အတူစားသောက်သင့်သူ မဟုတ်ပါ (လုကာ ၅:၃၀ ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူ၏အိမ်တွင် တည်းခိုခြင်းသည် အံ့သြဖွယ်ဖြစ်သည် (၁၉:၅၊ ၇)။

Jesus commanded Zacchaeus to hurry down from the tree because He had to (“must”) stay at his house (v. 5). The word translated “must” (dei) indicates that Jesus’s visit was a divine necessity in fulfillment of His messianic mission (see commentary on Luke 2:41–52). Zacchaeus instantly obeyed the command and received Jesus with joy (19:6). By contrast, all the people muttered complaints about this. The Greek word used here (diagongyzō) means to “grumble” or “murmur” and is used of those opposing Jesus’s ministry (Luke 5:30; 15:2; John 6:41, 43, 61). Due to his occupation, many saw Zacchaeus as a sinner (Luke 19:7) and certainly not someone a respectable teacher would eat with (see 5:30). So for Jesus to stay overnight as a guest in his house (19:5, 7) was shocking indeed.

 

ဇက္ခဲယုသည် သူ၏ဘဝပြောင်းလဲမှုကို အများရှေ့တွင် ကြေညာသည်။ ဤသည်မှာ နောင်တရခြင်းနှင့် ယေရှုလက်ခံခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်ခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၈)။ ဇက္ခဲယုသည် သူ၏စည်းစိမ်တဝက်ကို ဆင်းရဲသားများကို လှူဒါန်းသည်။ ဤသည်မှာ အပျော်ကြီးဆုံး ယုဒလူမျိုးပေးနိုင်သည်ထက် နှစ်ဆထက်မကဖြစ်သည်။ ပြန်ဆပ်ရန်အတွက် ပညတ်တော်အရ အဓိကပမာဏပေါ် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း ထပ်ပေးရသည် (ဝတ်ပြုရာဇဝင် ၆:၁-၅၊ တောလည်ရာ ၅:၇)။ တိရစ္ဆာန်ခိုးယူလျှင် လေးငါးဆ ပြန်ဆပ်ရသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၂:၁၊ ၂ဓမ္မရာဇဝင် ၁၂:၆)။ ဇက္ခဲယုသည် ပိုမိုပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ယေရှုကို တွေ့ဆုံခြင်းကြောင့် စစ်မှန်သော ပြောင်းလဲမှုကို ပြသသည်။ ပရိသတ်များကို သူသည် အာဗြဟံ၏သားတော်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးရန် လိုအပ်သည် (လုကာ ၁၉:၉)။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် အာဗြဟံ၏သားတော်ဖြစ်သည် (ဂလာတိ ၃:၇)။ ယေရှု၏ရှာဖွေကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်ကို ဤတွင် သရုပ်ဖော်ထားသည် (လုကာ ၁၉:၁၀၊ ယေဇကျေလ ၃၄:၁-၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Zacchaeus publicly announced his changed course, reflecting repentance and deep gratitude to Jesus for accepting him (v. 8). Zacchaeus gave fully half of his net worth as charity, which was more than double the amount that even the most pious Jew would give; for restitution, the law required repayment with an additional 20 percent (Lev. 6:1–5; Num. 5:7) and four or five times for stealing an animal (Ex. 22:1; 2 Sam. 12:6). Zacchaeus choose the more severe penalty, which shows his genuine change as a result of meeting Jesus. Onlookers needed reminding that he was a son of Abraham (Luke 19:9); from this point he was so based on faith (Gal. 3:7). Jesus’s mission to seek and to save the lost (Luke 19:10; cf. Ezek. 34:1–12) is illustrated frequently in His reaching out to sinners and healing the helpless and hopelessly ill.

 ¹¹ ထိုအခါ ယေရုရှလင်မြို့အနီးသို့ ရောက်တော်မူ၍၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် ချက်ခြင်း ပေါ်ထွန်းမည်ဟု လူများထင်မှတ်သောကြောင့်၊ ပရိတ်သတ်အလယ်၌ မိန့်တော်မူသော ဥပမာကား၊
¹² အမတ်တယောက်သည် မင်းကြီးအရာကို ခံလို၍ မိမိပြည်သို့ ပြန်လာမည်ဟု အကြံရှိလျက် ဝေးသော ပြည်သို့သွား၏။
¹³ မသွားမှီ မိမိငယ်သားတကျိပ်ကိုခေါ်၍၊ ငွေတပိဿာစီအပ်ပေးလျက် ငါပြန်၍ မလာမှီတိုင်အောင် ကုန်သွယ်ခြင်းအမှုကို ပြုကြလော့ဟု မှာထားလေ၏။
¹⁴ ပြည်သားအချို့သည် ထိုအမတ်ကို မနာလို၍၊ ထိုသူ၏ အအုပ်အချုပ်ကို ငါတို့မခံလိုပါဟု တမန်ကို သူ့နောက်သို့ စေလွှတ်ကြ၏။
¹⁵ ထိုအမတ်သည် မင်းကြီးအရာကိုခံ၍ ပြန်လာတော်မူသောအခါ၊ ငွေခံသော ငယ်သားတို့သည် အသီး အသီးအဘယ်မျှလောက် အမြတ်ရသည်ကို သိခြင်းငှါ သူတို့ကိုခေါ်ချေဟု အမိန့်တော်ရှိ၏။
¹⁶ ပဌမသူသည် လာ၍၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်ပေးသော ငွေတပိဿာအားဖြင့် အခွက်တဆယ် အမြတ်ရပါ ပြီဟု လျှောက်လျှင်၊
¹⁷ သခင်က၊ သာဓု၊ ငယ်သားကောင်း၊ သင်သည် အမှုငယ်၌ သစ္စာစောင့်လေပြီ။ မြို့ဆယ်မြို့ကို အုပ်စိုး လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹⁸ ဒုတိယသူသည် လာ၍၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်ပေးသော ငွေတပိဿာအားဖြင့် ငါးပိဿာအမြတ်ရပါပြီဟု လျှောက်လျှင်၊
¹⁹ သခင်က၊ သင်သည် မြို့ငါးမြို့ကိုအုပ်စိုးလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁰ အခြားသော သူသည်လာ၍၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်သည် ပဝါ၌ထုပ်ထားသော ကိုယ်တော်၏ ငွေတပိဿာ ရှိပါ၏။ ကိုယ်တော်သည် ခဲယဉ်းသောသူဖြစ်သည်နှင့်၊
²¹ ကိုယ်မသိုမထားသော ဥစ္စာကိုသိမ်းယူ၍၊ ကိုယ်မစိုက်မပျိုးသော လယ်၌ရိတ်တတ်သည်ကို အကျွန်ုပ် ထောက်၍ ကိုယ်တော်ကို ကြောက်ပါသည်ဟု လျှောက်လျှင်၊
²² သခင်က၊ ဆိုးညစ်သောငယ်သား၊ သင်၏ စကားကိုသာလိုက်၍ သင်၏အမှုကို ငါစီရင်မည်။ ငါသည် ခဲယဉ်းသောသူဖြစ်လျက် ကိုယ်မသိုမထားသောဥစ္စာကို သိမ်းယူ၍၊ ကိုယ်မစိုက်ပျိုးသော လယ်၌ရိတ်သည်ကို သင်သိသည်မှန်လျှင်၊
²³ ငါ့ငွေကို ပွဲစားလက်သို့ အဘယ်ကြောင့်မအပ်သနည်း။ ထိုသို့အပ်လျှင် ငါပြန်လာသောအခါ ငွေရင်း နှင့် အဘိုးကို ရနိုင်သည်ဟု မိန့်တော်မူပြီးသော်၊
²⁴ အခြွေအရံတို့အား၊ ငွေတပိဿာကို သူ့လက်မှ နှုတ်ကြ။ အခွက်တဆယ်ရှိသောသူအား ပေးကြဟု မိန့် တော်မူ၏။
²⁵ အခြွေအရံတို့ကလည်း၊ သခင်၊ ထိုသူ၌ အခွက်တဆယ်ရှိပါ၏ဟု လျှောက်ကြလျှင်၊
²⁶ ငါဆိုသည်ကား၊ အကြင်သူသည်ရတတ်၏။ ထိုသူအား ပေးဦးမည်။ အကြင်သူသည် ဆင်းရဲ၏။ ထိုသူ ၌ရှိသမျှကိုပင် နှုတ်လိမ့်မည်။
²⁷ ထိုမှတပါး ငါ၏အအုပ်အချုပ်ကို မခံလိုသော ငါ့ရန်သူတို့ကို ခေါ်ခဲ့ကြ။ ငါ့ရှေ့မှာ သတ်ကြဟု စီရင် တော်မူသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၁၁-၂၇။ မိနာဥပမာ။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်အနီးရောက်ပြီး “ကယ်တင်ခြင်း” ရောက်ပြီဟု ကြေညာပြီးနောက် ဘုရားနိုင်ငံတော်သည် ချက်ချင်းရောက်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာသည် (အခန်းငယ် ၁၁)။ ယုဒလူများစွာ၏ အတွေးတွင် ထိုအရာနှစ်ခုသည် တူညီသည်။ နိုင်ငံတော်သည် အချို့အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ရှိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း မမြင်နိုင်ဟုလည်း ယေရှုညွှန်ပြခဲ့သည် (လုကာ ၁၇:၂၁ ကြည့်ပါ)။ ဘုရားနိုင်ငံတော်ကို ယေရုရှလင်သို့ သူကိုယ်တိုင်ရောက်လာခြင်းနှင့် ခွဲခြားရန်အတွက် ယေရှုသည် လူတို့၏ပိုက်ဆံငွေဥပမာနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ကွဲပြားချက်များစွာရှိသော ဥပမာတစ်ခုကို ပြောပြတော်မူသည်။ ကွဲပြားချက်အချို့မှာ ကျွန်သုံးယောက်အစား ဆယ်ယောက်၊ လူတိုင်းကို စွမ်းရည်အလိုက် မပေးဘဲ တူညီစွာပေးခြင်း (မဿဲ ၂၅:၁၅)၊ ပေးသောပမာဏမှာ တစ်လန်၏ ဆယ့်ခြောက်တစ်ခုဖြစ်သော မိနာတစ်ပါးသာဖြစ်ပြီး ရက်ပေါင်းတစ်ရာခန့် လုပ်အားခနှုန်းဖြစ်သည်။ နောက်ထပ်အရေးကြီးသော ကွဲပြားချက်များလည်း ရှိသေးသည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းဥပမာများတွင် အချို့အစိတ်အပိုင်းများကို အဓိပ္ပာယ်မရေရာအောင် တမင်ထားသည်ကို  ရှိသည်။ ဥပမာ၊ ကျွန်များက သခင်ကို “သခင်” (kyrios) ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ဤသည်ကို ရိုးရိုးလေးစားမှုအနေဖြင့် “သခင်” ဟု ယူဆနိုင်သော်လည်း ယေရှုကို သခင်နှင့် လာမည့်ဘုရင်အဖြစ် ယုံကြည်ခြင်းကို အားဖြည့်ရန်နှင့် ရောမဧကရာဇ်ကို ပုန်ကန်မှုဟု စွပ်စွဲခံရမCole ကို ရှောင်ရှားရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

19:11–27. Parable of the Minas. Now that Jesus was near Jerusalem and had proclaimed the arrival of “salvation” (19:9), expectations began to soar that the kingdom of God would be ushered in parachrēma—“immediately” or “at once” (v. 11). In the minds of many Jews these were equivalent ideas. While the kingdom was present already in some sense, Jesus had also indicated that it was not visible (see 17:21). In order to distinguish God’s reign from His own imminent arrival to Jerusalem, Jesus told a parable similar to the parable of the talents but with too many differences for them to have arisen from a single story. Some of these differences include ten servants instead of three; everyone starting with the same amount rather than each servant being given talents according to his ability (Matt. 25:15); the amount given being far less, one mina, worth just one sixtieth of a talent—about a hundred days’ wages. Even more significant differences will be noted shortly. It should also be kept in mind that, as with many Gospel parables, some elements appear deliberately ambiguous. For example, the servants address their master as “Lord” (kyrios). This may be taken simply as a title of respect (“master”) but may also be designed to reinforce the disciples’ faith in Jesus as Lord and coming King while avoiding any overt claim to kingship that would enable His enemies to accuse Him of treason against Rome.

 

လူတို့၏ပိုက်ဆံငွေဥပမာနှင့်မတူဘဲ ဤနေရာတွင် မင်းသားတစ်ပါးသည် ဘုရင်ဖြစ်ရန် ခရီးထွက်ပြီး နောက်မှ ပြန်လာသည် (လုကာ ၁၉:၁၂)။ ဤသည်မှာ နိုင်ငံတော်သည် လူများစွာ မျှော်လင့်သလို ချက်ချင်းမတည်ထောင်ကြောင်း ပြသသည် (အခန်းငယ် ၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူများသည် ထိုမင်းသားကို မုန်းတီးပြီး သူ၏အာဏာကို ငြင်းပယ်ကြောင်း ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ပင့်သည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူရင်ဆိုင်ရတော့မည့် ငြင်းပယ်ခြင်းကို တပည့်တော်များကို ပြင်ဆင်စေတော်မူသည်။ သို့သော် မင်းသားသည် ဘုရင်အဖြစ် အာဏာအပြည့်နှင့် ပြန်လာသည်။

Unlike the parable of the talents, here a nobleman goes to be inaugurated as king and afterward return (Luke 19:12), showing that the kingdom would not be established as soon as many were hoping (cf. v. 11). The people hate the nobleman and even send a delegation to announce their rejection of his authority over them (v. 14). Thus, Jesus seeks to prepare His disciples for the rejection that He will soon face. But the nobleman returns as king with full authority.

 

ရောမဥပဒေအရ အခြားသူတစ်ဦးကိုယ်စား တရားဝင်လုပ်ဆောင်ရန် သင့်လျော်သော စာရွက်စာတမ်းများ လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တိုင်းကို ယုံကြည်ထိုက်သူဟု ယူဆခဲ့ရပြီး စစ်ဆေးခံရသော ပထမနှစ်ယောက်သည် ယုံကြည်ထိုက်သူများဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိနာအမြတ်အလိုက် မြို့ဆယ်မြို့နှင့် ငါးမြို့ကို အုပ်ချုပ်ခွင့်ရရှိသည် (လုကာ ၁၉:၁၇၊ ၁၉)။ ဤနှင့် အခြားကျမ်းချက်များ (ဥပမာ၊ မဿဲ ၁၉:၂၈၊ ၂ကိုရိန်သု ၅:၁၀) အရ ဘုရားနိုင်ငံတော်တွင် ဆုလာဘ်ကွဲပြားမှု ရှိကြောင်း အကြံပြုသော်လည်း ဖော်ပြမထားသောအရာကို ခန့်မှန်းရန် ရှောင်ရှားသင့်သည်။ စိတ်ဝင်စားဖွယ်မှာ ကောင်းသောကျွန်များသည် သူတို့၏အမြတ်သည် သခင်ပေးခဲ့သောအရာကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၉:၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

According to Roman law, appropriate documentation was required to act legally on behalf of another; therefore each servant must have been deemed trustworthy (cf. 1 Cor. 4:2), and the first two who were examined proved to be and were given authority over ten and five cities respectively, in accordance with the number of minas they had earned (Luke 19:17, 19). While this and other passages (e.g., Matt. 19:28; 2 Cor. 5:10) suggest differing rewards in God’s kingdom, we should avoid speculating about what has not been revealed. Interestingly, the good servants (Luke 19:17) recognized that their gain was possible only because of what their master had initially given them (cf. 1 Chr. 29:14).

 

ယေရှုသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာ၏ အန္တရာယ်ကို အထက်တွင် ပြောပြခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ကြီးစွာသောရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြင့် စည်းစိမ်စုဆောင်းရန် မတိုက်တွန်းပါ။ မိနာတိုးပွားခြင်းသည် လူများ၏လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်း၊ ယုံကြည်မှုရရှိအောင်လုပ်ခြင်း၊ ယေရှုကို လိုက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းကြောင့် ခရစ်တော်၏နောက်လိုက်များ တိုးပွားလာခြင်းကို သရုပ်ဖော်သည်။ ကောင်းကင်ဘဏ်တွင် အချိန်နှင့် အင်အားကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းသည် တစ်ခုတည်းသော တည်မြဲသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြစ်သည် (လုကာ ၁၂:၃၃-၃၄)။ နောက်ဆုံးကာလ ဘဏ္ဍာရေးပျက်စီးခြင်းမှ လုံခြုံပြီး ဘုရားနိုင်ငံတော်အစား မိမိနိုင်ငံကို တည်ထောင်သူများ ပျက်စီးကြမည် (ယာကုပ် ၅:၁-၆၊ ဗျာဒိတ် ၁၈:၁၁-၁၃)။

From what Jesus has already said about the dangers of wealth, He was not encouraging His followers to amass riches by making great investments. Multiplication of the mina illustrates how ministering to people’s needs, winning their confidence, and inviting them to follow Jesus results in the multiplication of Christ’s followers. Investing one’s time and energy in the bank of heaven will prove to be the only lasting investment (Luke 12:33–34), secure from the end-time financial ruin that strikes all who have chosen to advance their own “kingdoms” rather than God’s kingdom (James 5:1–6; Rev. 18:11–13).

 

ကျွန်ဆယ်ယောက်လုံး၏ အစီရင်ခံစာကို မကြားရသော်လည်း ဆုလာဘ်ပုံစံသည် ရှင်းလင်းသည်။ တစ်ယောက်သာ မိနာကို အကျိုးမဖြစ်ထွန်းအောင် မသုံးဘဲ ပုဝါထဲတွင် ထည့်ထားခဲ့သည် (လုကာ ၁၉:၂၀၊ မဿဲ ၂၅:၂၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်ကို ငွေထားရန် အလွန်မတာဝန်ယူမှုမရှိသော နေရာဟု အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ သူသည် သခင်မျှော်လင့်ချက်ကို သိသောကြောင့် အနည်းဆုံး ဘဏ်တွင်ထားပြီး အတိုးနှင့် ပြန်ရမည်ဖြစ်သည် (လုကာ ၁၉:၂၃)။

Although we do not hear reports from all ten servants, the pattern of reward is clear. One servant appears who not only failed to use his master’s mina profitably but kept it hidden in a cloth (Luke 19:20; cf. Matt. 25:25). This was recognized as a highly irresponsible and insecure place to keep money. That this judgment is just is shown by the fact that, since he knew what his master expected, at a minimum he should have deposited the mina safely in the bank so that it could be returned with interest (Luke 19:23).

 

ထိုကျွန်၏ သခင်သည် မတင်သောအရာကို နုတ်ယူသည်ဟု စွပ်စွဲခြင်းသည် လုံးဝမမှန်ပါ။ ကောင်းစွာရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသော ငွေသည် အလုပ်အကိုင်ဖန်တီးပေးသည်ကို သတိမမူခဲ့ပါ။ အနီးနားရှိသူများသည် မိနာကို ဆယ်မိနာရှိသူထံ ပေးရန် မတရားဟု ထင်မိကောင်းထင်မိနိုင်သည် (အပိုဒ် ၂၄-၂၅)။ သို့သော် အကျိုးအမြတ်အကောင်းဆုံးအသုံးချသူထံ ပိုမိုအပ်နှံခြင်းသည် ဘဏ္ဍာရေးအရ ကောင်းမွန်သည်။ ဥပမာသည် နှစ်ဖွဲ့၏ တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (ယောဟန် ၅:၂၄၊ ၂၈-၂၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) — ဘုရားနိုင်ငံတော်အတွက် အကျိုးရှိစွာ အသက်ရှင်သူများသည် ပိုမိုရရှိမည် (ထာဝရအသက်)၊ သခင်၏အမှုတော် သို့မဟုတ် အုပ်စိုးမှုကို ငြင်းပယ်သူများသည် အသေခံရမည် — သူတို့ပိုင်ဆိုင်သမျှ ဆုံးရှုံးရမည် (လုကာ ၁၉:၂၆-၂၇)။

The servant’s accusation that his master collected what he did not deposit, while patently false, overlooks the fact that money well invested creates employment. Likewise, those standing nearby apparently did not consider the master fair in commanding them to take the mina away from the wicked servant and give it to the one with ten minas (vv. 24–25). But it makes good financial sense to entrust more to the one who used means the most wisely. The parable concludes with the judgment of two groups (cf. John 5:24, 28–29): those who used their lives profitably for God’s kingdom and will be given more (i.e., eternal life), and those who refused the master’s service or reign and will receive death—that is, even what they had was taken away (Luke 19:26–27).

 

၁၉:၂၈–၂၁:၃၈

 ယေရှုရဲ့ ယေရုရှလင်မြို့ဆိုင်ရာ အစေခံခရီး

 ယေရှုသည် တိုင်းပြည်အနှံ့ လှည့်လည်သွားရင်း တပည့်တော်များကို လေ့ကျင့်ပြင်ဆင်ပေးခြင်း၊ ရှေ့တော်ဆောင်ခုတ်ယောက်တို့ကို စေလွှတ်ခြင်း၊ လူထုကို သွန်သင်ခြင်းများဖြင့် မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်မြို့၌ လူ့အာဏာကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည် (၁၉:၂၈–၂၀:၁၉)၊ အာဏာပိုင်များက မေးခွန်းထုတ်ခံရသည် (၂၀:၂၀–၃၈)၊ နောက်ဆုံးတွင် လူထုကို စိန်ခေါ်ခဲ့သည် (၂၀:၃၉–၂၁:၃၈)။

19:28–21:38

JESUS’S JERUSALEM MINISTRY

Expectations had been building as Jesus traveled far and wide through the countryside equipping disciples, sending out the seventy, and teaching the people. In Jerusalem He confronted human authority (19:28–20:19), He was questioned by the authorities (20:20–38), and He finally challenged the people (20:39–21:38).

 

 

²⁸ ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးမှ၊ တပည့်တော်တို့ ရှေ့၌ ကြွ၍ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ခရီးသွားတော်မူ၏။
²⁹ သံလွင်အမည်ရှိသော တောင်ခြေရင်း၌ ဗက်ဖာဂေရွာနှင့် ဗေသနိရွာအနီးသို့ ရောက်တော်မူ သော အခါ၊ တပည့်တော်နှစ်ယောက်တို့ကို စေလွှတ်၍၊
³⁰ သင်တို့ရှေ့၌ရှိသောရွာသို့သွားကြ။ ထိုရွာသို့ ရောက်လျှင် အဘယ်သူမျှ မစီးဘူးသောမြည်းကလည်း ချည်နှောင်လျက်ရှိသည်ကို သင်တို့သည် တွေ့လိမ့်မည်။ မြည်းကြိုးကိုဖြည်၍ ဆောင်ခဲ့ကြ။
³¹ သူတပါးက အဘယ်ကြောင့် မြည်းကြိုးကို ဖြည်သနည်းဟု သင်တို့ကိုဆိုလျှင်၊ သခင်အလိုရှိသည်ဟု ပြန်ပြောကြလော့ဟု မှာထားတော်မူ၏။
³² ထိုသို့ စေလွှတ်သောသူတို့သည် သွား၍ စကားတော်အတိုင်း တွေ့ကြ၏။
³³ မြည်းကြိုးကို ဖြည်စဉ်တွင် မြည်းရှင်တို့က၊ အဘယ်ကြောင့် မြည်းကြိုးကို ဖြည်သနည်းဟုဆိုလျှင်၊
³⁴ သခင်အလိုရှိသည်ဟု ပြန်ပြောကြ၏။ ယေရှုထံတော်သို့ မြည်းကလေးကို ဆောင်ခဲ့၍၊
³⁵ မြည်းကျောပေါ်မှာ မိမိတို့ အဝတ်ကို တင်ပြီးလျှင် ကိုယ်တော်ကို စီးစေကြ၏။
³⁶ ခရီးသွားတော်မူစဉ်တွင် လူများတို့သည် မိမိတို့ အဝတ်ကို လမ်း၌ ခင်းကြ၏။
³⁷ သံလွင်တောင်ပေါ်က ဆင်းရာအရပ်သို့ ရောက်တော်မူသောအခါ၊ တပည့်တော်များအပေါင်းတို့သည် မိမိတို့ မြင်ခဲ့ပြီးသောတန်ခိုးတော်များကိုထောက်၍ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် ဘုရားသခင်ကို ထောမနာပြု၍၊
³⁸ ထာဝရဘုရား၏ အခွင့်နှင့်ကြွလာတော်မူသော ရှင်ဘုရင်သည် မင်္ဂလာရှိစေသတည်း။ ကောင်းကင် ဘဝဂ်ဝယ် ဘုန်းကြီးပါစေသတည်းဟု ကြွေးကြော်ကြ၏။
³⁹ လူအစုအဝေး၌ပါသော ဖာရိရှဲအချို့တို့က၊ အရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်၏တပည့်တို့ကို ဆုံးမပါဟု လျှောက်ကြသော်၊
⁴⁰ ယေရှုကလည်း၊ ငါဆိုသည်ကား၊ ဤသူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာနေလျှင် ကျောက်ခဲတို့သည် ချက်ခြင်း ကြွေးကြော်ကြလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၂၈–၄၀။ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဘုရင်ဆန်စွာ ချဉ်းကပ်ခြင်း။ ယေရှုသည် ဗက်ဖဂျီနှင့် ဗက်တာနိအရပ်သို့ ရောက်လာသည် (အခန်းငယ် ၂၉)။ ထိုရွာနှစ်ရွာသည် ယေရုရှလင်မြို့အရှေ့ဘက် မိုင်နှစ်မိုင်ခန့် (ကီလိုမီတာ သုံးကီလိုမီတာခန့်) အကွာအဝေးတွင် ရှိသည်။ မဿဲနှင့် မာကုတို့ကလည်း ယေရှုသည် မြို့ထဲသို့ဝင်ပြီး ဗိမာန်တော်သို့ ရောက်သည်ကို ဖော်ပြထားသော်လည်း၊ လုကာမှာမူ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဘုရင်အဖြစ် ချဉ်းကပ်လာစဉ် လူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကိုသာ အာရုံစိုက်ဖော်ပြထားသည်။ ယေရှုသည် သားပေါက်လေးကို စီးလျက် ယေရုရှလင်မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းဖြင့် ပရောဖက်ပြုချက်ကို တမင်ပြည့်စုံစေရန် စီစဉ်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရှားသည်။ ထိုသို့ဖြင့် နှိမ့်ချစွာ လာရောက်၍ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ယူဆောင်လာသော မယ်ရှိယဘုရင်အဖြစ် ကိုယ်တော်၏အခန်းကဏ္ဍကို ကြေညာခဲ့သည် (ဇာခရိ ၉:၉–၁၀၊ မဿဲ ၂၁:၄၊၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ တပည့်နှစ်ယောက်အား ပေးခဲ့သော တိကျသောညွှန်ကြားချက်များသည် သားပေါက်လေးကို မည်သည့်နေရာ၌ မည်သို့ရှာရမည်၊ ဘာပြောကြမည်၊ မည်သို့ပြန်ဖြေရမည်ဆိုသည်ကို ပရောဖက်ပြုချက်အဖြစ် ထည့်သွင်းထားသည်။ လုကာသည် ထိုတပည့်နှစ်ယောက်ကို “စေလွှတ်ခြင်း” ခံရသူများဟု ဖော်ပြခြင်းဖြင့် သူတို့၏ တမန်တော်အခန်းကဏ္ဍကို သတိပေးထားသည်။ မာကုကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် ယေရှုမိန့်တော်မူသည်အတိုင်း တွေ့ခဲ့သည်ဟု ထပ်လောင်းဖော်ပြထားသည် (လုကာ ၁၉:၃၂)။ မဿဲ (မဿဲ ၂၁:၇) နှင့် ယောဟန် (ယောဟန် ၁၂:၁၄) တို့ကမူ ဓမ္မဟောင်းပရောဖက်ပြုချက်နှင့်အညီ မြင်းကျားမဟုတ်ဘဲ မြည်းသားပေါက်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ထိုမြည်းသားပေါက်သည် ဣသရေလဘုရင်များ စီးနင်းခဲ့ဖူးသော တိရစ္ဆာန်မျိုးဖြစ်သည်။ မာကုတွင်ပါဝင်သည့်အတိုင်း ထိုသားပေါက်သည် ယခင်က မည်သူမျှ မစီးဖူးသေးကြောင်း ထပ်လောင်းဖော်ပြထားခြင်းက ဤသန့်ရှင်းသောရည်ရွယ်ချက်အတွက် သင့်လျော်ကြောင်း (က ၁၉:၂၊ ၁ရာ ၆:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် မဿဲ ၂၁:၇ တွင် မိခင်နှင့် မခွဲရသေးရခြင်း အကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ သားပေါက်ပိုင်ရှင်များက တပည့်တို့၏လုပ်ရပ်ကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည် (လုကာ ၁၉:၃၃)။ ဤသည်မှာ ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ပြသသည်။ တပည့်တို့က ညွှန်ကြားခံရသည့်အတိုင်း “သခင်ဘုရားသည် လိုအပ်တော်မူသည်” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၁၊၃၄)။

19:28–40. Royal Approach to Jerusalem. Jesus neared Bethphage and Bethany (v. 29)—two villages situated about two miles (3 km) east of Jerusalem. While Matthew and Mark also describe Jesus entering the city and the temple, Luke focuses on reactions to Jesus during His approach to Jerusalem as King. It seems that Jesus deliberately set out to fulfill prophecy in arranging to ride into Jerusalem on a colt and to announce His role as the messianic King coming in humility to bring salvation and peace (Zech. 9:9–10; cf. Matt. 21:4, 5). The specific directions He gave to two of His disciples constitutes a prophecy of how and where to find the colt as well as what would be said to them and how to respond. Luke reminds us of the disciples’ apostolic role by describing the two as “sent” by Jesus. Like Mark, he also added that they found it just as He had described (Luke 19:32). Both Matthew (Matt. 21:7) and John (John 12:14) make clear, in accordance with the OT prophecy, that it was a donkey’s (not a horse’s) colt, the kind of animal that had been ridden by Israel’s kings. The additional detail that the colt had never been ridden (also in Mark) suggests its fitness for this holy purpose (cf. Num. 19:2; 1 Sam. 6:7) as well as why in Matthew 21:7 it had not been separated from its mother. Although the owners questioned the disciples’ actions (Luke 19:33), showing that this was not prearranged, the disciples responded as instructed—that the Lord needed it (vv. 31, 34).

 

တပည့်တို့သည် မိမိတို့အဝတ်ကို သားပေါက်ကျောပေါ်တင်၍ ယေရှုအတွက် ကုန်းနှီးတမျိုးပြင်ဆင်ပေးကြပြီး၊ ဘုရင်တစ်ပါးနှယ် ယေရှုကို ထိုပေါ်တွင် ထိုင်စေကြသည် (လုကာ ၁၉:၃၅၊ မဿဲ ၂၁:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူအများသည် ထိုစိတ်ဓာတ်ကို လိုက်လျက် ချဉ်းကပ်လာသော ဘုရင်ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းနှင့် လေးမြတ်ခြင်းအနေဖြင့် မိမိတို့အဝတ်ကို လမ်းပေါ်တွင် ခင်းကြ၏ (လုကာ ၁၉:၃၆၊ ၂ရာ ၉:၁၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤဖြစ်ရပ်များသည် တောင်ထိပ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထိုနောက် တပည့်တော်အားလုံးသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြသည်။ ခရီးတစ်လျှောက် လူအုပ်သည် ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ ယေရှုပြုခဲ့သော အံ့ဖွယ်တန်ခိုးတော်များကို ပြန်လည်သတိရသည် (လုကာ ၁၉:၃၇)။ ထိုသို့ ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ကြွေးကြော်ခြင်းက ယေရှုခံရမည့် ပယ်ရှားခြင်းနှင့် အသေခံရခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ တပည့်တို့၌ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ပျောက်ကွယ်စေခဲ့သည်။ လူအများသည် ဆာလံ ၁၁၈:၂၆ ကို ရွတ်ဆိုကြ၏ (လုကာ ၁၉:၃၈)။ ဤဆာလံသည် ဂျူးပွဲတော်ကြီးများတွင် ပုံမှန်သီချင်းဆိုလေ့ရှိပြီး ဘုရင်သည် ယေရုရှလင်သို့ ပြန်လာခြင်းနှင့် ဗိမာန်တော်ထဲ ဝတ်ပြုရန် ဝင်ရောက်ခြင်းကို ဂုဏ်ပြုခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ မဿဲနှင့် မာကုတို့တွင် မပါဝင်သော်လည်း လုကာနှင့် ယောဟန် (ယောဟန် ၁၂:၁၃) တို့၌မူ ဤဆာလံနှင့်ဆက်စပ်၍ ယေရှုကို ဘုရင်ဟု ကြွေးကြော်ထားသည်။ ယေရှုသည် ယခင်က မယ်ရှိယအဖြစ် ကိုယ်တော်၏အနာဂတ်အခန်းကဏ္ဍနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ဤဆာလံကို ကိုးကားခဲ့ဖူးသည် (လုကာ ၁၃:၃၅)။ ဤကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်စွာ ကြွေးကြော်ခြင်းက ဖာရိရှအချို့ကို အလွန်စိုးရိမ်စေခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၂:၁၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူတို့သည် လူအုပ်ကို ဖြတ်ကာ ယေရှုအား တပည့်တော်များကို ဆူပဲ့ရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (လုကာ ၁၉:၃၉)။ ဤကဲ့သို့ ဆန္ဒပြမှုက ရောမအင်ပါယာ၏ ဒေါသထွက်စေပြီး ပို၍ဖိနှိပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်ကြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ပရောဖက်ပြုချက်သည် ပြည့်စုံရမည်ဖြစ်သည် (၂၄:၄၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကျောက်ခဲများပင် အော်ဟစ်ရလျှင် အော်ဟစ်ရမည် (၁၉:၄၀၊ ဟဗက္ကုတ် ၂:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

The disciples prepared a kind of saddle for Jesus by throwing their own clothing over the back of the colt and then, fittingly for a king, they set Him on it (Luke 19:35; cf. Matt. 21:7). The crowds caught the spirit and spread their clothing on the road as a recognition of the approaching King and as an expression of homage (Luke 19:36; cf. 2 Kin. 9:13). These events took place at the crest of the mountain. Then all the disciples began to rejoice and praise God. As the procession progressed, the crowd became larger and larger. Recounted were the great miraculous acts Jesus had done (Luke 19:37). Such acclamation and praise dispelled the disciples’ fears that had been raised by Jesus’s sayings about His rejection and death. The multitude recited Psalm 118:26 (Luke 19:38), which was commonly sung at major Jewish festivals and may have celebrated the return of the king to Jerusalem and his entrance to the temple for worship. Unlike Matthew and Mark, both Luke and John (John 12:13) include the acclamation of Jesus as King in connection with this psalm, which Jesus had quoted before in connection with His future role as Messiah (Luke 13:35). So troubling was this widespread acclamation to some of the Pharisees (cf. John 12:19) that they pressed through the crowd and called on Jesus to rebuke His disciples (Luke 19:39). Perhaps they feared that such a demonstration would attract the ire of Rome and result in further repression. But prophecy must be fulfilled (cf. 24:44), even if the stones must speak (19:40; cf. Hab. 2:11).

 ⁴¹ ယေရုရှလင်မြို့အနီးသို့ ရောက်၍ ကြည့်မြင်လျက် ငိုကြွေးတော်မူ၍၊
⁴² အချင်းမြို့၊ သင်၏ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် စပ်ဆိုင်သောအရာတို့ကို သင်၏လက်ထက် ယခုကာလ၌ပင် သင်သည် သိရလျှင်မင်္ဂလာရှိ၏။ ယခုမူကား၊ ထိုအရာတို့ကို သင်၏မျက်စိရှေ့မှာ မထင်ရှားစေခြင်းငှါ ဝှက်ထား လျက် ရှိ၏။
⁴³ အကြောင်းမူကား၊ သင့်ကို ကြည့်ရှုပြုစုတော်မူသော ကျေးဇူးကို သင်သည် မသိမမှတ်သောကြောင့်၊ သင်၏ ရန်သူတို့သည် သင့်ပတ်လည်တွင် တပ်တည်၍ လေးမျက်နှာ၌ ဝိုင်းရံလျက် ချုပ်ထားပြီးလျှင်၊
⁴⁴ သင်၏ကိုယ်မှစ၍ သင်၏ သားသမီးတို့ကို မြေနှင့်တညီတည်း ညှိသဖြင့်၊ သင်၏ကျောက်တခုပေါ်မှာ တခုမျှ ထပ်ဆင့်၍ မကျန်ရစ်စေခြင်းငှါ ပြုကြသောအချိန်ကာလသည် ရောက်လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၄၁–၄၄။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့ကို ငိုကြွေးတော်မူသည်။ ယေရှုသည် မကြာမီ ကိုယ်တော်ကို ပယ်ရှားမည့်မြို့ကို ငိုကြွေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၄၁၊ ၂ရာ ၁၅:၃၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပရောဖက်များသည် ဣသရေလ၏ ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်ခြင်းနှင့် မြို့၏မကြာမီ ပျက်စီးခြင်းကို သင်္ကေတလုပ်ရပ်များနှင့် ပြင်းထန်သောပုံဖော်မှုများဖြင့် ဖော်ပြတတ်ကြသည် (ဥပမာ၊ ယေရမိ ၁၉:၁၀–၁၃၊ ယေဇကျေလ ၄:၁–၃)။ ထိုနည်းတူ ယေရှု၏ ငိုကြွေးခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းသောညည်းတွားခြင်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်ဖြစ်သည်။

19:41–44. Jesus Weeps over Jerusalem. Jesus wept over the city that would soon reject Him (v. 41; cf. 2 Sam. 15:30). Prophets sometimes used symbolic actions and vivid representations to dramatically portray Israel’s rebellion against God and the impending doom of the city (e.g., Jer. 19:10–13; Ezek. 4:1–3). Similarly, Jesus’s weeping and mournful lament were prophetic.

 

မြို့ကို လူတစ်ယောက်အဖြစ် လိပ်မှာကာ (“သင်” သို့မဟုတ် “သင်၏” ဟူ၍ နှစ်ကြိမ်တွင် ဆယ့်နှစ်ကြိမ် သုံးနှုန်း၍) ယေရှုသည် ဝမ်းနည်းခြင်း၏ အကြောင်းရင်းနှစ်ခုကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ပထမအကြောင်းမှာ ယေရုရှလင်လူမျိုးသည် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ခံစားရန် လိုအပ်သမျှကို မသိကြခြင်းဖြစ်သည်။ မြို့၏အမည်က “ငြိမ်သက်ခြင်းမြို့” သို့မဟုတ် “ငြိမ်သက်ခြင်း၏အခြေခံ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်သည်။ မယ်ရှိယရောက်ရှိလာခြင်းဖြင့် ကောင်းကင်၌ ငြိမ်သက်ခြင်း (လုကာ ၁၉:၃၈၊ ၂:၁၄) သည် ကိုယ်တော်ကို လက်ခံခြင်းဖြင့်သာ တည်မြဲသည်။ ယေရုရှလင်ကား အလင်းကို ပယ်ရှားခဲ့သဖြင့် မျက်ကန်းခြင်းသို့ ရောက်သည် (၈:၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မယ်ရှိယသည် သူတို့မျက်စိမှ ဖုံးကွယ်ခံရသည် (၁၉:၄၂)။ ထို့ကြောင့် ရန်သူများသည် မြို့ကို ဝိုင်းရံ၍ တပ်ကြပ်တည်ဆောက်ကာ မြို့ကို မြေသားနှင့် တန်းတူဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးမည့်နေ့ရက်များ ရောက်လာမည်ဟု ပရောဖက်ပြုတော်မူသည် (ဟေရှာယ ၃၉:၆၊ ယေရမိ ၇:၃၂–၃၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မြို့ထဲ၌ရှိသော သားသမီးများ (နေထိုင်သူများကို ရည်ညွှန်းသည်၊ ဟေရှာယ ၅၄:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ပါမကျန် ဖျက်ဆီးခံရမည်။ ပျက်စီးခြင်းသည် အလွန်ပြည့်စုံလျက် ကျောက်တစ်လုံးပင် ကျောက်တစ်လုံးပေါ်တွင် မကျန်ရစ်တော့မည် (လုကာ ၁၉:၄၄)။ နည်းနည်းကြာသောအခါ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ပျက်စီးခြင်းကို ဤနှုတ်ကပတ်တူညီသောစကားဖြင့် ထပ်မံဖော်ပြတော်မူမည် (၂၁:၆)။

Addressing the city as a person (with “you” or “your” twelve times in two verses), Jesus gave two reasons for His sadness. First, the people of Jerusalem did not know what they needed to enjoy peace, despite the fact that its name means “city of peace” or “foundation of peace.” The “peace in heaven” (Luke 19:38) that has come with the advent of the Messiah (2:14) can be realized only through accepting Him. Instead, Jerusalem rejected the light and blindness has come (cf. 8:10). The Messiah was hidden from them (19:42). Therefore, Jesus prophesied that days would come when enemies would lay siege to the city (cf. Is. 39:6; Jer. 7:32–34), building barricades all around it, and crush it to the ground, along with its children (referring to its inhabitants; cf. Is. 54:3). So complete will be the destruction that not one stone would be left on another (Luke 19:44). A little later, in almost the same words, Jesus would refer to the destruction of the temple (21:6).

 

ဒုတိယအကြောင်းမှာ ယေရုရှလင်သည် ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ကရုဏာဖြင့် သို့မဟုတ် တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် လာရောက်သည့်အချိန်ကို မသိကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဤဂရိစကားလုံး “ဧပီစကိုပဲ” (episkopē) နှင့် ၎င်း၏ကြိယာပုံစံ “ဧပီစကက်တိုမိုင်း” (episkeptomai) တို့သည် ဘုရားသခင်၏လုပ်ဆောင်မှုကို အပြုသဘောဆောင်သည်ဖြစ်စေ၊ အပျက်သဘောဆောင်သည်ဖြစ်စေ ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၁:၆၈၊၇၈၊ ကမ္ဘာဦး ၅၀:၂၄–၂၅၊ ထွက်မြောက်ရာ ၃:၁၆၊ ၃၂:၃၄၊ ၁ရာ ၂:၂၁၊ ဆာလံ ၅၈:၆၊ ဟေရှာယ ၁၀:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤနေရာ၌မူ ယေရုရှလင်သည် ခရစ်တော်အထဲတော်၌ ဘုရားသခင်၏ကရုဏာတော်ဖြင့် လာရောက်ခြင်းကို မသိကြခြင်း (လုကာ ၁:၆၈၊၇၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်ကို ပယ်ရှားခြင်းကြောင့် ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်း မကြာမီ ရောက်လာမည်ကို မသိကြခြင်းဟု ဆိုလိုနိုင်သည်။ အကြောင်းအရာအရ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏လူမျိုးထံ တရားစီရင်ရန် လာရောက်သည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သည်။ ပရောဖက်များသည် ယေရုရှလင်အတွက် ခမ်းနားသောဖြစ်နိုင်ခြေများကို ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း၊ မယ်ရှိယကို ပယ်ရှားခြင်းနှင့်အတူ ထိုမျှော်လင့်ချက်များ ပျက်ပြားသွားပြီး မြို့နှင့်ဗိမာန်တော်သည် ဖျက်ဆီးခံရမည်ဖြစ်သည်။

The second reason for Jesus’s sadness was that Jerusalem did not recognize the time of God’s coming to them in mercy or judgment. This Greek word episkopē, and its verbal form episkeptomai, can refer to God’s activity both positively and negatively (e.g., Luke 1:68, 78; Gen. 50:24–25; Ex. 3:16; 32:34; 1 Sam. 2:21; Ps. 58:6; Is. 10:3, LXX). Here it could mean either the fact that Jerusalem had not recognized God’s gracious visitation of mercy in Christ (cf. Luke 1:68, 78) or that they did not recognize God’s impending judgment because of their rejection of Him. The context suggests that the idea is of God coming to His people in judgment. The prophets had portrayed glorious possibilities for Jerusalem, but these hopes would be dashed with the rejection of the Messiah and the razing of the city and temple.

⁴⁵ ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်တော်မူပြီးလျှင်၊ ဗိမာန်တော်၌ ရောင်းဝယ်သောသူတို့ကို နှင်ထုတ်လျက်၊
⁴⁶ ငါ့အိမ်သည် ဆုတောင်းရာအိမ်ဖြစ်၏ဟု ကျမ်းစာ၌ လာသော်လည်း၊ သင်တို့သည် ထိုအိမ်ကို ထားပြ တွင်းဖြစ်စေကြပြီတကားဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴⁷ ကိုယ်တော်သည် နေ့တိုင်းဗိမာန်တော်၌ ဆုံးမဩဝါဒပေးတော်မူ၏။ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊ ကျမ်းပြု ဆရာ၊ လူတို့တွင် အကြီးအကဲဖြစ်သောသူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို သတ်ခြင်းငှါ ရှာကြသော်လည်း၊
⁴⁸ လူအပေါင်းတို့သည် ဒေသနာတော်ကို စေ့စေ့နားထောင်သောကြောင့် သတ်နိုင်သောအခွင့်ကို မတွေ့ မရကြ။

၁၉:၄၅–၄၈။ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ကို သန့်ရှင်းစေတော်မူသည်။ သင်္ကေတဆန်သော ငိုကြွေးခြင်းကို လိုက်၍ လုကာတွင် နောက်ထပ်သင်္ကေတလုပ်ရပ်တစ်ခု ချက်ချင်းပါဝင်လာသည်။ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်တော်မူပြီး ရောင်းသူဝယ်သူများကို နှင်ထုတ်တော်မူသည် (လုကာ ၁၉:၄၅၊ မာကု ၁၁:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ရာတွင် သုံးသောစကားလုံးတူကို ဤနေရာ၌လည်း သုံးထားသည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၉:၄၀၊၄၉၊ ၁၁:၁၄–၁၅၊ ၁၃:၃၂)။ အပြစ်ကင်းသော တိရစ္ဆာန်များနှင့် ငှက်များ၊ ယဇ်ပူဇော်ရန် စပျစ်ရည်၊ သံလွင်ဆီ၊ ဂျုံမှုန့်စသည်တို့ကို အဆင်ပြေစွာ ဝယ်ယူနိုင်ရန် ရည်ရွယ်၍ အထူးသဖြင့် ဝေးကွာရာမှ လာရောက်သော ဂျူးခရီးသွားများအတွက် စီစဉ်ပေးထားသည်။ ဗိမာန်တော်ဧရိယာတွင် နယ်နမိတ်ရှင်းလင်းစွာ ခွဲထားသော နေရာများရှိပြီး အကြီးဆုံးမှာ တပါးအမျိုးသားများ ဝတ်ပြုနိုင်သည့် တပါးအမျိုးသားခန်းမဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၌ပင် ဤကုန်သွယ်မှုများ ဆောင်ရွက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ လုကာ၏ဖော်ပြချက်သည် အတိုဆုံးဖြစ်ပြီး ဗိမာန်တော်၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဆုတောင်းရာနေရာ၊ သွန်သင်ရာနေရာဖြစ်ကြောင်း (၁၉:၄၆–၄၇) အာရုံစိုက်ထားသည်။ ယေရှု၏လုပ်ရပ်သည် ရည်ရွယ်ချက်နှစ်ခုကို ပြီးစီးစေသည်- ဗိမာန်တော်ကို မူလရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သော ဆုတောင်းရာအိမ်တော်အဖြစ် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း (အပိုဒ် ၄၆၊ ဟေရှာယ ၅၆:၇၊ ယေရမိ ၇:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် ဗိမာန်တော်အပေါ် ကိုယ်တော်၏အာဏာကို ပြသခြင်း (မကြာမီ မေးခွန်းထုတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်)။ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ ကျမ်းပြုဆရာများ၊ လူကြီးများသည် ယေရှုကို အသေသတ်ရန် ကြံစည်နေသော်လည်း (လုကာ ၉:၂၂၊ ၂၀:၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ လူထုအားလုံးသည် ကိုယ်တော်မိန့်ဆိုတော်မူသမျှကို နားထောင်ရန် တပ်မက်စွာ ချိတ်ဆွဲထားကြသဖြင့် (၁၉:၄၈) ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်၌ နေ့စဉ်သွန်သင်နေဆဲဖြစ်သည်။

19:45–48. Jesus Cleanses the Temple. The symbolic weeping is followed immediately in Luke by another symbolic action. Jesus went to the temple (cf. Mal. 3:1) and proceeded to drive out the buyers and sellers (Luke 19:45; cf. Mark 11:15). The same word is used for driving out demons (e.g., Luke 9:40, 49; 11:14–15; 13:32). Animals certified to be without blemish and birds, along with other goods for sacrifice (e.g., wine, oil, flour), were made available for convenient purchase, especially for Jewish pilgrims coming from long distances. The temple complex had several well-defined areas, the largest of which was the court of the Gentiles, where all this commerce was taking place. It was also the place where non-Jews could assemble for worship. Luke’s account is the most concise, focusing on the purpose of the temple as a place for prayer and teaching (19:46–47). Jesus’s act accomplished two purposes: it restored the temple to its original purpose, as a house of prayer (v. 46; Is. 56:7; cf. Jer. 7:11), and it demonstrated His authority over the temple, which would soon be questioned. Despite the religious leaders conspiring to put Him to death (cf. Luke 9:22; 20:1), they could not prevent Jesus from teaching daily in the temple because all the people were captivated by what they heard (19:48)—literally “were hanging on to what they were hearing from Him.”

1 ယေရှုသည် ယေရိခေါမြို့သို့ ဝင်၍ ရှောက်သွားတော်မူ၏။
² ထိုအခါ ဇက္ခဲအမည်ရှိသော အခွန်ခေါင်းတယောက်ရှိ၏။ ထိုသူသည် ငွေရတတ်သောသူဖြစ်၏။
³ ယေရှုသည် အဘယ်သို့သောသူဖြစ်သည်ကို ထိုသူသည် ကြည့်လို၍၊ လူအစုအဝေးများသောကြောင့်၊ မိမိရပ်လည်း နိမ့်သည်ဖြစ်၍ မမြင်နိုင်။
⁴ ထို့ကြောင့် ကြွတော်မူမည့်လမ်းတွင် ရှေ့သို့ပြေး၍ ကိုယ်တော်ကို မြင်အံ့သောငှါ သဖန်းပင်တပင်ကို တက်လေ၏။
⁵ ထိုအရပ်သို့ ယေရှုသည် ရောက်တော်မူသောအခါ မျှော်ကြည့်၍ ထိုသူကို မြင်တော်မူလျှင်၊
⁶ ဇက္ခဲ၊ မြန်မြန်ဆင်းလော့။ သင်၏အိမ်၌ ယနေ့ငါတည်းနေမည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဇက္ခဲသည် အလျင် အမြန်ဆင်း၍ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် ကိုယ်တော်ကို မိမိအိမ်၌ ဧည့်ခံလေ၏။
⁷ ထိုအကြောင်း။ကို လူအပေါင်းတို့သည်မြင်လျှင်၊ ဆိုးသောလူ၏ အိမ်သို့ဝင်၍ လုပ်ကျွေးခြင်းကို ခံတော်မူပါသည်တကားဟု ကဲ့ရဲ့အပြစ်တင်ကြ၏။
⁸ ဇက္ခဲသည်လည်း ရပ်နေ၍၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်၏ ဥစ္စာတဝက်ကို ဆင်းရဲသောသူတို့အား ပေးပါ၏။ တစုံ တယောက်သောသူ၏ဥစ္စာအနည်းငယ်ကို အကျွန်ုပ်ယူမိလျှင်၊ လေးဆပြန်၍ပေးပါ၏ဟု သခင်ဘုရားကို လျှောက်ဆို၏။
⁹ ယေရှုကလည်း၊ ဤသူသည် အာဗြဟံ၏သားဖြစ်သည်နှင့်အလျောက်၊ ယနေ့ပင် ကယ်တင်တော်မူခြင်း ကျေးဇူးသည် ဤအိမ်အပေါ်မှာ သက်ရောက်လေ၏။
¹⁰ လူသားသည် ပျောက်သောသူတို့ကိုရှာ၍ ကယ်တင်အံ့သောငှါ ကြွလာသတည်းဟု ဇက္ခဲကို မိန့်တော် မူ၏။

၁၉:၁-၁၀။ ယေရှုသည် ဇက္ခဲယု၏အိမ်သို့ ကြွတော်မူသည်။ ယေရုရှလင်သို့ ခရီးနောက်ဆုံးအပိုင်းဖြစ်သော ယေရိခေါမြို့မှ ဖြတ်သွားစဉ် ဇက္ခဲယုအမည်ရှိ ချမ်းသာသူတစ်ဦးသည် ယေရှုကို မြင်လိုစိတ်ပြင်းပြသည်။ အခွန်ခံချုပ်ဖြစ်သောကြောင့် (အပိုဒ် ၂) ဧရိယာကျယ်ပြန့်ကို ကြီးကြပ်ပြီး လက်အောက်ငယ်သားများရှိသည်။ ရောမအတွက် အခွန်ကောက်ခြင်းသည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အမြတ်အစွန်းများသော်လည်း ယေရိခေါသည် အထူးချမ်းသာသည်။ မြေဩဇာကောင်းပြီး ဟေရဒ်နန်းတော်တစ်ခုလည်း နီးကပ်စွာရှိသည်။ ပဲရိယဒေသနှင့် ကပ်လျက်ဖြစ်သောကြောင့် ယေရုရှလင်သို့ သွားလာသော ကုန်သွယ်လမ်းတွင် အခွန်ကောက်ခံရသည်။ ထို့ကြောင့် ဇက္ခဲယုသည် အလွန်ချမ်းသာသူဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် လုကာရှိ အထက်ချမ်းသာသူဇာတ်လမ်းများ (၁၂:၁၆-၂၁၊ ၁၆:၁၉-၂၄၊ ၁၈:၁၈-၂၇) နှင့်မတူဘဲ ဤနောက်ဆုံးဇာတ်လမ်းသည် အပြုသဘောဆောင်သည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်က အခွန်ခံများကို ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း (၃:၁၂-၁၃) စိတ်နှလုံးထိခိုက်ပြီး မှားယွင်းမှုများအတွက် ပြန်ဆပ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။ အရပ်ပု၍ (ခြောက်ပေထက်နည်းသည်၊ အပေ ၁.၅ မီတာခန့်) လူအုပ်ကို မကြည့်နိုင်သလို သူ့ကို နေရာပေးလိုသူ မရှိသောကြောင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို စွန့်လွှတ်ကာ လူအုပ်ရှေ့တွင် သဖန်းပင်တွင် တက်သည် (အခန်းငယ် ၄)။ ပါလက်စတိုင်းသဖန်းပင်သည် တက်လွယ်ပြီး လမ်းဘေးတွင် များသည်။

19:1–10. Jesus Comes to Zacchaeus’s House. As Jesus passed through Jericho on the final leg of His journey to Jerusalem, a rich man named Zacchaeus was determined to see Him. As a chief tax collector (v. 2), he probably had jurisdiction over a wide area with subordinates working under him. Collecting taxes for Rome could be quite lucrative anywhere, but Jericho was particularly attractive: being situated in a highly fertile area made it among the wealthiest cities of Israel; one of Herod’s palaces was nearby; bordering Perea also meant that customs duties were collected along the trade route to and from Jerusalem. Thus Zacchaeus was a wealthy person. However, unlike the preceding rich man stories in Luke (12:16–21; 16:19–24; 18:18–27), this final one is positive. Zacchaeus, impressed with John the Baptist’s instructions (3:12–13), was convicted of his wrong and was determined to see Jesus and begin making restitution for the wrong. Because he was short (probably less than five feet [1.5 m] tall) and could not see over the crowd (Luke 19:3), nor was anyone inclined to make room for someone like him, he abandoned decorum and climbed into a sycamore or fig tree ahead of the procession in order to see Jesus (v. 4). The Palestinian sycamore is easy to climb and often found by the roadside.

 

ယေရှုသည် ဇက္ခဲယုကို အမြန်ဆင်းလာရန် အမိန့်ပေးတော်မူသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏အိမ်တွင် တည်းခိုရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၅)။ “ရမည်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံး (dei) သည် မဿီယအမှုတော်ကို ပြည့်စုံစေရန် ဘုရားသခင်၏ မဖြစ်မနေ လိုအပ်ချက်ကို ဖော်ပြသည် (လုကာ ၂:၄၁-၅၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဇက္ခဲယုသည် ချက်ချင်းနာခံပြီး ဝမ်းမြောက်စွာ ယေရှုကို ဧည့်ခံသည် (၁၉:၆)။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လူအုပ်ကြီးသည် ငြူစူစွာ ညည်းတွားကြသည်။ ဤနေရာတွင် သုံးထားသော ဂရိစကားလုံး (diagongyzō) သည် ယေရှု၏အမှုတော်ကို ဆန့်ကျင်သူများ၏ ငြူစူညည်းတွားခြင်းကို ဆိုလိုသည် (လုကာ ၅:၃၀၊ ၁၅:၂၊ ယောဟန် ၆:၄၁၊ ၄၃၊ ၆၁)။ သူ၏အလုပ်အကိုင်ကြောင့် ဇက္ခဲယုကို အပြစ်ရှိသူဟု လူများစွာက ရှုမြင်ကြပြီး လေးစားဖွယ်ဆရာတစ်ဦးသည် ထိုသူနှင့် အတူစားသောက်သင့်သူ မဟုတ်ပါ (လုကာ ၅:၃၀ ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူ၏အိမ်တွင် တည်းခိုခြင်းသည် အံ့သြဖွယ်ဖြစ်သည် (၁၉:၅၊ ၇)။

Jesus commanded Zacchaeus to hurry down from the tree because He had to (“must”) stay at his house (v. 5). The word translated “must” (dei) indicates that Jesus’s visit was a divine necessity in fulfillment of His messianic mission (see commentary on Luke 2:41–52). Zacchaeus instantly obeyed the command and received Jesus with joy (19:6). By contrast, all the people muttered complaints about this. The Greek word used here (diagongyzō) means to “grumble” or “murmur” and is used of those opposing Jesus’s ministry (Luke 5:30; 15:2; John 6:41, 43, 61). Due to his occupation, many saw Zacchaeus as a sinner (Luke 19:7) and certainly not someone a respectable teacher would eat with (see 5:30). So for Jesus to stay overnight as a guest in his house (19:5, 7) was shocking indeed.

 

ဇက္ခဲယုသည် သူ၏ဘဝပြောင်းလဲမှုကို အများရှေ့တွင် ကြေညာသည်။ ဤသည်မှာ နောင်တရခြင်းနှင့် ယေရှုလက်ခံခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်ခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၈)။ ဇက္ခဲယုသည် သူ၏စည်းစိမ်တဝက်ကို ဆင်းရဲသားများကို လှူဒါန်းသည်။ ဤသည်မှာ အပျော်ကြီးဆုံး ယုဒလူမျိုးပေးနိုင်သည်ထက် နှစ်ဆထက်မကဖြစ်သည်။ ပြန်ဆပ်ရန်အတွက် ပညတ်တော်အရ အဓိကပမာဏပေါ် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း ထပ်ပေးရသည် (ဝတ်ပြုရာဇဝင် ၆:၁-၅၊ တောလည်ရာ ၅:၇)။ တိရစ္ဆာန်ခိုးယူလျှင် လေးငါးဆ ပြန်ဆပ်ရသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၂:၁၊ ၂ဓမ္မရာဇဝင် ၁၂:၆)။ ဇက္ခဲယုသည် ပိုမိုပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ယေရှုကို တွေ့ဆုံခြင်းကြောင့် စစ်မှန်သော ပြောင်းလဲမှုကို ပြသသည်။ ပရိသတ်များကို သူသည် အာဗြဟံ၏သားတော်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးရန် လိုအပ်သည် (လုကာ ၁၉:၉)။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် အာဗြဟံ၏သားတော်ဖြစ်သည် (ဂလာတိ ၃:၇)။ ယေရှု၏ရှာဖွေကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်ကို ဤတွင် သရုပ်ဖော်ထားသည် (လုကာ ၁၉:၁၀၊ ယေဇကျေလ ၃၄:၁-၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Zacchaeus publicly announced his changed course, reflecting repentance and deep gratitude to Jesus for accepting him (v. 8). Zacchaeus gave fully half of his net worth as charity, which was more than double the amount that even the most pious Jew would give; for restitution, the law required repayment with an additional 20 percent (Lev. 6:1–5; Num. 5:7) and four or five times for stealing an animal (Ex. 22:1; 2 Sam. 12:6). Zacchaeus choose the more severe penalty, which shows his genuine change as a result of meeting Jesus. Onlookers needed reminding that he was a son of Abraham (Luke 19:9); from this point he was so based on faith (Gal. 3:7). Jesus’s mission to seek and to save the lost (Luke 19:10; cf. Ezek. 34:1–12) is illustrated frequently in His reaching out to sinners and healing the helpless and hopelessly ill.

 ¹¹ ထိုအခါ ယေရုရှလင်မြို့အနီးသို့ ရောက်တော်မူ၍၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် ချက်ခြင်း ပေါ်ထွန်းမည်ဟု လူများထင်မှတ်သောကြောင့်၊ ပရိတ်သတ်အလယ်၌ မိန့်တော်မူသော ဥပမာကား၊
¹² အမတ်တယောက်သည် မင်းကြီးအရာကို ခံလို၍ မိမိပြည်သို့ ပြန်လာမည်ဟု အကြံရှိလျက် ဝေးသော ပြည်သို့သွား၏။
¹³ မသွားမှီ မိမိငယ်သားတကျိပ်ကိုခေါ်၍၊ ငွေတပိဿာစီအပ်ပေးလျက် ငါပြန်၍ မလာမှီတိုင်အောင် ကုန်သွယ်ခြင်းအမှုကို ပြုကြလော့ဟု မှာထားလေ၏။
¹⁴ ပြည်သားအချို့သည် ထိုအမတ်ကို မနာလို၍၊ ထိုသူ၏ အအုပ်အချုပ်ကို ငါတို့မခံလိုပါဟု တမန်ကို သူ့နောက်သို့ စေလွှတ်ကြ၏။
¹⁵ ထိုအမတ်သည် မင်းကြီးအရာကိုခံ၍ ပြန်လာတော်မူသောအခါ၊ ငွေခံသော ငယ်သားတို့သည် အသီး အသီးအဘယ်မျှလောက် အမြတ်ရသည်ကို သိခြင်းငှါ သူတို့ကိုခေါ်ချေဟု အမိန့်တော်ရှိ၏။
¹⁶ ပဌမသူသည် လာ၍၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်ပေးသော ငွေတပိဿာအားဖြင့် အခွက်တဆယ် အမြတ်ရပါ ပြီဟု လျှောက်လျှင်၊
¹⁷ သခင်က၊ သာဓု၊ ငယ်သားကောင်း၊ သင်သည် အမှုငယ်၌ သစ္စာစောင့်လေပြီ။ မြို့ဆယ်မြို့ကို အုပ်စိုး လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
¹⁸ ဒုတိယသူသည် လာ၍၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်ပေးသော ငွေတပိဿာအားဖြင့် ငါးပိဿာအမြတ်ရပါပြီဟု လျှောက်လျှင်၊
¹⁹ သခင်က၊ သင်သည် မြို့ငါးမြို့ကိုအုပ်စိုးလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁰ အခြားသော သူသည်လာ၍၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်သည် ပဝါ၌ထုပ်ထားသော ကိုယ်တော်၏ ငွေတပိဿာ ရှိပါ၏။ ကိုယ်တော်သည် ခဲယဉ်းသောသူဖြစ်သည်နှင့်၊
²¹ ကိုယ်မသိုမထားသော ဥစ္စာကိုသိမ်းယူ၍၊ ကိုယ်မစိုက်မပျိုးသော လယ်၌ရိတ်တတ်သည်ကို အကျွန်ုပ် ထောက်၍ ကိုယ်တော်ကို ကြောက်ပါသည်ဟု လျှောက်လျှင်၊
²² သခင်က၊ ဆိုးညစ်သောငယ်သား၊ သင်၏ စကားကိုသာလိုက်၍ သင်၏အမှုကို ငါစီရင်မည်။ ငါသည် ခဲယဉ်းသောသူဖြစ်လျက် ကိုယ်မသိုမထားသောဥစ္စာကို သိမ်းယူ၍၊ ကိုယ်မစိုက်ပျိုးသော လယ်၌ရိတ်သည်ကို သင်သိသည်မှန်လျှင်၊
²³ ငါ့ငွေကို ပွဲစားလက်သို့ အဘယ်ကြောင့်မအပ်သနည်း။ ထိုသို့အပ်လျှင် ငါပြန်လာသောအခါ ငွေရင်း နှင့် အဘိုးကို ရနိုင်သည်ဟု မိန့်တော်မူပြီးသော်၊
²⁴ အခြွေအရံတို့အား၊ ငွေတပိဿာကို သူ့လက်မှ နှုတ်ကြ။ အခွက်တဆယ်ရှိသောသူအား ပေးကြဟု မိန့် တော်မူ၏။
²⁵ အခြွေအရံတို့ကလည်း၊ သခင်၊ ထိုသူ၌ အခွက်တဆယ်ရှိပါ၏ဟု လျှောက်ကြလျှင်၊
²⁶ ငါဆိုသည်ကား၊ အကြင်သူသည်ရတတ်၏။ ထိုသူအား ပေးဦးမည်။ အကြင်သူသည် ဆင်းရဲ၏။ ထိုသူ ၌ရှိသမျှကိုပင် နှုတ်လိမ့်မည်။
²⁷ ထိုမှတပါး ငါ၏အအုပ်အချုပ်ကို မခံလိုသော ငါ့ရန်သူတို့ကို ခေါ်ခဲ့ကြ။ ငါ့ရှေ့မှာ သတ်ကြဟု စီရင် တော်မူသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၁၁-၂၇။ မိနာဥပမာ။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်အနီးရောက်ပြီး “ကယ်တင်ခြင်း” ရောက်ပြီဟု ကြေညာပြီးနောက် ဘုရားနိုင်ငံတော်သည် ချက်ချင်းရောက်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာသည် (အခန်းငယ် ၁၁)။ ယုဒလူများစွာ၏ အတွေးတွင် ထိုအရာနှစ်ခုသည် တူညီသည်။ နိုင်ငံတော်သည် အချို့အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ရှိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း မမြင်နိုင်ဟုလည်း ယေရှုညွှန်ပြခဲ့သည် (လုကာ ၁၇:၂၁ ကြည့်ပါ)။ ဘုရားနိုင်ငံတော်ကို ယေရုရှလင်သို့ သူကိုယ်တိုင်ရောက်လာခြင်းနှင့် ခွဲခြားရန်အတွက် ယေရှုသည် လူတို့၏ပိုက်ဆံငွေဥပမာနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ကွဲပြားချက်များစွာရှိသော ဥပမာတစ်ခုကို ပြောပြတော်မူသည်။ ကွဲပြားချက်အချို့မှာ ကျွန်သုံးယောက်အစား ဆယ်ယောက်၊ လူတိုင်းကို စွမ်းရည်အလိုက် မပေးဘဲ တူညီစွာပေးခြင်း (မဿဲ ၂၅:၁၅)၊ ပေးသောပမာဏမှာ တစ်လန်၏ ဆယ့်ခြောက်တစ်ခုဖြစ်သော မိနာတစ်ပါးသာဖြစ်ပြီး ရက်ပေါင်းတစ်ရာခန့် လုပ်အားခနှုန်းဖြစ်သည်။ နောက်ထပ်အရေးကြီးသော ကွဲပြားချက်များလည်း ရှိသေးသည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းဥပမာများတွင် အချို့အစိတ်အပိုင်းများကို အဓိပ္ပာယ်မရေရာအောင် တမင်ထားသည်ကို  ရှိသည်။ ဥပမာ၊ ကျွန်များက သခင်ကို “သခင်” (kyrios) ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ဤသည်ကို ရိုးရိုးလေးစားမှုအနေဖြင့် “သခင်” ဟု ယူဆနိုင်သော်လည်း ယေရှုကို သခင်နှင့် လာမည့်ဘုရင်အဖြစ် ယုံကြည်ခြင်းကို အားဖြည့်ရန်နှင့် ရောမဧကရာဇ်ကို ပုန်ကန်မှုဟု စွပ်စွဲခံရမCole ကို ရှောင်ရှားရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

19:11–27. Parable of the Minas. Now that Jesus was near Jerusalem and had proclaimed the arrival of “salvation” (19:9), expectations began to soar that the kingdom of God would be ushered in parachrēma—“immediately” or “at once” (v. 11). In the minds of many Jews these were equivalent ideas. While the kingdom was present already in some sense, Jesus had also indicated that it was not visible (see 17:21). In order to distinguish God’s reign from His own imminent arrival to Jerusalem, Jesus told a parable similar to the parable of the talents but with too many differences for them to have arisen from a single story. Some of these differences include ten servants instead of three; everyone starting with the same amount rather than each servant being given talents according to his ability (Matt. 25:15); the amount given being far less, one mina, worth just one sixtieth of a talent—about a hundred days’ wages. Even more significant differences will be noted shortly. It should also be kept in mind that, as with many Gospel parables, some elements appear deliberately ambiguous. For example, the servants address their master as “Lord” (kyrios). This may be taken simply as a title of respect (“master”) but may also be designed to reinforce the disciples’ faith in Jesus as Lord and coming King while avoiding any overt claim to kingship that would enable His enemies to accuse Him of treason against Rome.

 

လူတို့၏ပိုက်ဆံငွေဥပမာနှင့်မတူဘဲ ဤနေရာတွင် မင်းသားတစ်ပါးသည် ဘုရင်ဖြစ်ရန် ခရီးထွက်ပြီး နောက်မှ ပြန်လာသည် (လုကာ ၁၉:၁၂)။ ဤသည်မှာ နိုင်ငံတော်သည် လူများစွာ မျှော်လင့်သလို ချက်ချင်းမတည်ထောင်ကြောင်း ပြသသည် (အခန်းငယ် ၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူများသည် ထိုမင်းသားကို မုန်းတီးပြီး သူ၏အာဏာကို ငြင်းပယ်ကြောင်း ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ပင့်သည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူရင်ဆိုင်ရတော့မည့် ငြင်းပယ်ခြင်းကို တပည့်တော်များကို ပြင်ဆင်စေတော်မူသည်။ သို့သော် မင်းသားသည် ဘုရင်အဖြစ် အာဏာအပြည့်နှင့် ပြန်လာသည်။

Unlike the parable of the talents, here a nobleman goes to be inaugurated as king and afterward return (Luke 19:12), showing that the kingdom would not be established as soon as many were hoping (cf. v. 11). The people hate the nobleman and even send a delegation to announce their rejection of his authority over them (v. 14). Thus, Jesus seeks to prepare His disciples for the rejection that He will soon face. But the nobleman returns as king with full authority.

 

ရောမဥပဒေအရ အခြားသူတစ်ဦးကိုယ်စား တရားဝင်လုပ်ဆောင်ရန် သင့်လျော်သော စာရွက်စာတမ်းများ လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တိုင်းကို ယုံကြည်ထိုက်သူဟု ယူဆခဲ့ရပြီး စစ်ဆေးခံရသော ပထမနှစ်ယောက်သည် ယုံကြည်ထိုက်သူများဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိနာအမြတ်အလိုက် မြို့ဆယ်မြို့နှင့် ငါးမြို့ကို အုပ်ချုပ်ခွင့်ရရှိသည် (လုကာ ၁၉:၁၇၊ ၁၉)။ ဤနှင့် အခြားကျမ်းချက်များ (ဥပမာ၊ မဿဲ ၁၉:၂၈၊ ၂ကိုရိန်သု ၅:၁၀) အရ ဘုရားနိုင်ငံတော်တွင် ဆုလာဘ်ကွဲပြားမှု ရှိကြောင်း အကြံပြုသော်လည်း ဖော်ပြမထားသောအရာကို ခန့်မှန်းရန် ရှောင်ရှားသင့်သည်။ စိတ်ဝင်စားဖွယ်မှာ ကောင်းသောကျွန်များသည် သူတို့၏အမြတ်သည် သခင်ပေးခဲ့သောအရာကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၉:၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

According to Roman law, appropriate documentation was required to act legally on behalf of another; therefore each servant must have been deemed trustworthy (cf. 1 Cor. 4:2), and the first two who were examined proved to be and were given authority over ten and five cities respectively, in accordance with the number of minas they had earned (Luke 19:17, 19). While this and other passages (e.g., Matt. 19:28; 2 Cor. 5:10) suggest differing rewards in God’s kingdom, we should avoid speculating about what has not been revealed. Interestingly, the good servants (Luke 19:17) recognized that their gain was possible only because of what their master had initially given them (cf. 1 Chr. 29:14).

 

ယေရှုသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာ၏ အန္တရာယ်ကို အထက်တွင် ပြောပြခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ကြီးစွာသောရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြင့် စည်းစိမ်စုဆောင်းရန် မတိုက်တွန်းပါ။ မိနာတိုးပွားခြင်းသည် လူများ၏လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်း၊ ယုံကြည်မှုရရှိအောင်လုပ်ခြင်း၊ ယေရှုကို လိုက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းကြောင့် ခရစ်တော်၏နောက်လိုက်များ တိုးပွားလာခြင်းကို သရုပ်ဖော်သည်။ ကောင်းကင်ဘဏ်တွင် အချိန်နှင့် အင်အားကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းသည် တစ်ခုတည်းသော တည်မြဲသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြစ်သည် (လုကာ ၁၂:၃၃-၃၄)။ နောက်ဆုံးကာလ ဘဏ္ဍာရေးပျက်စီးခြင်းမှ လုံခြုံပြီး ဘုရားနိုင်ငံတော်အစား မိမိနိုင်ငံကို တည်ထောင်သူများ ပျက်စီးကြမည် (ယာကုပ် ၅:၁-၆၊ ဗျာဒိတ် ၁၈:၁၁-၁၃)။

From what Jesus has already said about the dangers of wealth, He was not encouraging His followers to amass riches by making great investments. Multiplication of the mina illustrates how ministering to people’s needs, winning their confidence, and inviting them to follow Jesus results in the multiplication of Christ’s followers. Investing one’s time and energy in the bank of heaven will prove to be the only lasting investment (Luke 12:33–34), secure from the end-time financial ruin that strikes all who have chosen to advance their own “kingdoms” rather than God’s kingdom (James 5:1–6; Rev. 18:11–13).

 

ကျွန်ဆယ်ယောက်လုံး၏ အစီရင်ခံစာကို မကြားရသော်လည်း ဆုလာဘ်ပုံစံသည် ရှင်းလင်းသည်။ တစ်ယောက်သာ မိနာကို အကျိုးမဖြစ်ထွန်းအောင် မသုံးဘဲ ပုဝါထဲတွင် ထည့်ထားခဲ့သည် (လုကာ ၁၉:၂၀၊ မဿဲ ၂၅:၂၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်ကို ငွေထားရန် အလွန်မတာဝန်ယူမှုမရှိသော နေရာဟု အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ သူသည် သခင်မျှော်လင့်ချက်ကို သိသောကြောင့် အနည်းဆုံး ဘဏ်တွင်ထားပြီး အတိုးနှင့် ပြန်ရမည်ဖြစ်သည် (လုကာ ၁၉:၂၃)။

Although we do not hear reports from all ten servants, the pattern of reward is clear. One servant appears who not only failed to use his master’s mina profitably but kept it hidden in a cloth (Luke 19:20; cf. Matt. 25:25). This was recognized as a highly irresponsible and insecure place to keep money. That this judgment is just is shown by the fact that, since he knew what his master expected, at a minimum he should have deposited the mina safely in the bank so that it could be returned with interest (Luke 19:23).

 

ထိုကျွန်၏ သခင်သည် မတင်သောအရာကို နုတ်ယူသည်ဟု စွပ်စွဲခြင်းသည် လုံးဝမမှန်ပါ။ ကောင်းစွာရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသော ငွေသည် အလုပ်အကိုင်ဖန်တီးပေးသည်ကို သတိမမူခဲ့ပါ။ အနီးနားရှိသူများသည် မိနာကို ဆယ်မိနာရှိသူထံ ပေးရန် မတရားဟု ထင်မိကောင်းထင်မိနိုင်သည် (အပိုဒ် ၂၄-၂၅)။ သို့သော် အကျိုးအမြတ်အကောင်းဆုံးအသုံးချသူထံ ပိုမိုအပ်နှံခြင်းသည် ဘဏ္ဍာရေးအရ ကောင်းမွန်သည်။ ဥပမာသည် နှစ်ဖွဲ့၏ တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (ယောဟန် ၅:၂၄၊ ၂၈-၂၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) — ဘုရားနိုင်ငံတော်အတွက် အကျိုးရှိစွာ အသက်ရှင်သူများသည် ပိုမိုရရှိမည် (ထာဝရအသက်)၊ သခင်၏အမှုတော် သို့မဟုတ် အုပ်စိုးမှုကို ငြင်းပယ်သူများသည် အသေခံရမည် — သူတို့ပိုင်ဆိုင်သမျှ ဆုံးရှုံးရမည် (လုကာ ၁၉:၂၆-၂၇)။

The servant’s accusation that his master collected what he did not deposit, while patently false, overlooks the fact that money well invested creates employment. Likewise, those standing nearby apparently did not consider the master fair in commanding them to take the mina away from the wicked servant and give it to the one with ten minas (vv. 24–25). But it makes good financial sense to entrust more to the one who used means the most wisely. The parable concludes with the judgment of two groups (cf. John 5:24, 28–29): those who used their lives profitably for God’s kingdom and will be given more (i.e., eternal life), and those who refused the master’s service or reign and will receive death—that is, even what they had was taken away (Luke 19:26–27).

 

၁၉:၂၈–၂၁:၃၈

 ယေရှုရဲ့ ယေရုရှလင်မြို့ဆိုင်ရာ အစေခံခရီး

 ယေရှုသည် တိုင်းပြည်အနှံ့ လှည့်လည်သွားရင်း တပည့်တော်များကို လေ့ကျင့်ပြင်ဆင်ပေးခြင်း၊ ရှေ့တော်ဆောင်ခုတ်ယောက်တို့ကို စေလွှတ်ခြင်း၊ လူထုကို သွန်သင်ခြင်းများဖြင့် မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်မြို့၌ လူ့အာဏာကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည် (၁၉:၂၈–၂၀:၁၉)၊ အာဏာပိုင်များက မေးခွန်းထုတ်ခံရသည် (၂၀:၂၀–၃၈)၊ နောက်ဆုံးတွင် လူထုကို စိန်ခေါ်ခဲ့သည် (၂၀:၃၉–၂၁:၃၈)။

19:28–21:38

JESUS’S JERUSALEM MINISTRY

Expectations had been building as Jesus traveled far and wide through the countryside equipping disciples, sending out the seventy, and teaching the people. In Jerusalem He confronted human authority (19:28–20:19), He was questioned by the authorities (20:20–38), and He finally challenged the people (20:39–21:38).

 

 

²⁸ ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးမှ၊ တပည့်တော်တို့ ရှေ့၌ ကြွ၍ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ခရီးသွားတော်မူ၏။
²⁹ သံလွင်အမည်ရှိသော တောင်ခြေရင်း၌ ဗက်ဖာဂေရွာနှင့် ဗေသနိရွာအနီးသို့ ရောက်တော်မူ သော အခါ၊ တပည့်တော်နှစ်ယောက်တို့ကို စေလွှတ်၍၊
³⁰ သင်တို့ရှေ့၌ရှိသောရွာသို့သွားကြ။ ထိုရွာသို့ ရောက်လျှင် အဘယ်သူမျှ မစီးဘူးသောမြည်းကလည်း ချည်နှောင်လျက်ရှိသည်ကို သင်တို့သည် တွေ့လိမ့်မည်။ မြည်းကြိုးကိုဖြည်၍ ဆောင်ခဲ့ကြ။
³¹ သူတပါးက အဘယ်ကြောင့် မြည်းကြိုးကို ဖြည်သနည်းဟု သင်တို့ကိုဆိုလျှင်၊ သခင်အလိုရှိသည်ဟု ပြန်ပြောကြလော့ဟု မှာထားတော်မူ၏။
³² ထိုသို့ စေလွှတ်သောသူတို့သည် သွား၍ စကားတော်အတိုင်း တွေ့ကြ၏။
³³ မြည်းကြိုးကို ဖြည်စဉ်တွင် မြည်းရှင်တို့က၊ အဘယ်ကြောင့် မြည်းကြိုးကို ဖြည်သနည်းဟုဆိုလျှင်၊
³⁴ သခင်အလိုရှိသည်ဟု ပြန်ပြောကြ၏။ ယေရှုထံတော်သို့ မြည်းကလေးကို ဆောင်ခဲ့၍၊
³⁵ မြည်းကျောပေါ်မှာ မိမိတို့ အဝတ်ကို တင်ပြီးလျှင် ကိုယ်တော်ကို စီးစေကြ၏။
³⁶ ခရီးသွားတော်မူစဉ်တွင် လူများတို့သည် မိမိတို့ အဝတ်ကို လမ်း၌ ခင်းကြ၏။
³⁷ သံလွင်တောင်ပေါ်က ဆင်းရာအရပ်သို့ ရောက်တော်မူသောအခါ၊ တပည့်တော်များအပေါင်းတို့သည် မိမိတို့ မြင်ခဲ့ပြီးသောတန်ခိုးတော်များကိုထောက်၍ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် ဘုရားသခင်ကို ထောမနာပြု၍၊
³⁸ ထာဝရဘုရား၏ အခွင့်နှင့်ကြွလာတော်မူသော ရှင်ဘုရင်သည် မင်္ဂလာရှိစေသတည်း။ ကောင်းကင် ဘဝဂ်ဝယ် ဘုန်းကြီးပါစေသတည်းဟု ကြွေးကြော်ကြ၏။
³⁹ လူအစုအဝေး၌ပါသော ဖာရိရှဲအချို့တို့က၊ အရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်၏တပည့်တို့ကို ဆုံးမပါဟု လျှောက်ကြသော်၊
⁴⁰ ယေရှုကလည်း၊ ငါဆိုသည်ကား၊ ဤသူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာနေလျှင် ကျောက်ခဲတို့သည် ချက်ခြင်း ကြွေးကြော်ကြလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၂၈–၄၀။ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဘုရင်ဆန်စွာ ချဉ်းကပ်ခြင်း။ ယေရှုသည် ဗက်ဖဂျီနှင့် ဗက်တာနိအရပ်သို့ ရောက်လာသည် (အခန်းငယ် ၂၉)။ ထိုရွာနှစ်ရွာသည် ယေရုရှလင်မြို့အရှေ့ဘက် မိုင်နှစ်မိုင်ခန့် (ကီလိုမီတာ သုံးကီလိုမီတာခန့်) အကွာအဝေးတွင် ရှိသည်။ မဿဲနှင့် မာကုတို့ကလည်း ယေရှုသည် မြို့ထဲသို့ဝင်ပြီး ဗိမာန်တော်သို့ ရောက်သည်ကို ဖော်ပြထားသော်လည်း၊ လုကာမှာမူ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဘုရင်အဖြစ် ချဉ်းကပ်လာစဉ် လူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကိုသာ အာရုံစိုက်ဖော်ပြထားသည်။ ယေရှုသည် သားပေါက်လေးကို စီးလျက် ယေရုရှလင်မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းဖြင့် ပရောဖက်ပြုချက်ကို တမင်ပြည့်စုံစေရန် စီစဉ်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရှားသည်။ ထိုသို့ဖြင့် နှိမ့်ချစွာ လာရောက်၍ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ယူဆောင်လာသော မယ်ရှိယဘုရင်အဖြစ် ကိုယ်တော်၏အခန်းကဏ္ဍကို ကြေညာခဲ့သည် (ဇာခရိ ၉:၉–၁၀၊ မဿဲ ၂၁:၄၊၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ တပည့်နှစ်ယောက်အား ပေးခဲ့သော တိကျသောညွှန်ကြားချက်များသည် သားပေါက်လေးကို မည်သည့်နေရာ၌ မည်သို့ရှာရမည်၊ ဘာပြောကြမည်၊ မည်သို့ပြန်ဖြေရမည်ဆိုသည်ကို ပရောဖက်ပြုချက်အဖြစ် ထည့်သွင်းထားသည်။ လုကာသည် ထိုတပည့်နှစ်ယောက်ကို “စေလွှတ်ခြင်း” ခံရသူများဟု ဖော်ပြခြင်းဖြင့် သူတို့၏ တမန်တော်အခန်းကဏ္ဍကို သတိပေးထားသည်။ မာကုကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် ယေရှုမိန့်တော်မူသည်အတိုင်း တွေ့ခဲ့သည်ဟု ထပ်လောင်းဖော်ပြထားသည် (လုကာ ၁၉:၃၂)။ မဿဲ (မဿဲ ၂၁:၇) နှင့် ယောဟန် (ယောဟန် ၁၂:၁၄) တို့ကမူ ဓမ္မဟောင်းပရောဖက်ပြုချက်နှင့်အညီ မြင်းကျားမဟုတ်ဘဲ မြည်းသားပေါက်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ထိုမြည်းသားပေါက်သည် ဣသရေလဘုရင်များ စီးနင်းခဲ့ဖူးသော တိရစ္ဆာန်မျိုးဖြစ်သည်။ မာကုတွင်ပါဝင်သည့်အတိုင်း ထိုသားပေါက်သည် ယခင်က မည်သူမျှ မစီးဖူးသေးကြောင်း ထပ်လောင်းဖော်ပြထားခြင်းက ဤသန့်ရှင်းသောရည်ရွယ်ချက်အတွက် သင့်လျော်ကြောင်း (က ၁၉:၂၊ ၁ရာ ၆:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် မဿဲ ၂၁:၇ တွင် မိခင်နှင့် မခွဲရသေးရခြင်း အကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ သားပေါက်ပိုင်ရှင်များက တပည့်တို့၏လုပ်ရပ်ကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည် (လုကာ ၁၉:၃၃)။ ဤသည်မှာ ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ပြသသည်။ တပည့်တို့က ညွှန်ကြားခံရသည့်အတိုင်း “သခင်ဘုရားသည် လိုအပ်တော်မူသည်” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၁၊၃၄)။

19:28–40. Royal Approach to Jerusalem. Jesus neared Bethphage and Bethany (v. 29)—two villages situated about two miles (3 km) east of Jerusalem. While Matthew and Mark also describe Jesus entering the city and the temple, Luke focuses on reactions to Jesus during His approach to Jerusalem as King. It seems that Jesus deliberately set out to fulfill prophecy in arranging to ride into Jerusalem on a colt and to announce His role as the messianic King coming in humility to bring salvation and peace (Zech. 9:9–10; cf. Matt. 21:4, 5). The specific directions He gave to two of His disciples constitutes a prophecy of how and where to find the colt as well as what would be said to them and how to respond. Luke reminds us of the disciples’ apostolic role by describing the two as “sent” by Jesus. Like Mark, he also added that they found it just as He had described (Luke 19:32). Both Matthew (Matt. 21:7) and John (John 12:14) make clear, in accordance with the OT prophecy, that it was a donkey’s (not a horse’s) colt, the kind of animal that had been ridden by Israel’s kings. The additional detail that the colt had never been ridden (also in Mark) suggests its fitness for this holy purpose (cf. Num. 19:2; 1 Sam. 6:7) as well as why in Matthew 21:7 it had not been separated from its mother. Although the owners questioned the disciples’ actions (Luke 19:33), showing that this was not prearranged, the disciples responded as instructed—that the Lord needed it (vv. 31, 34).

 

တပည့်တို့သည် မိမိတို့အဝတ်ကို သားပေါက်ကျောပေါ်တင်၍ ယေရှုအတွက် ကုန်းနှီးတမျိုးပြင်ဆင်ပေးကြပြီး၊ ဘုရင်တစ်ပါးနှယ် ယေရှုကို ထိုပေါ်တွင် ထိုင်စေကြသည် (လုကာ ၁၉:၃၅၊ မဿဲ ၂၁:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူအများသည် ထိုစိတ်ဓာတ်ကို လိုက်လျက် ချဉ်းကပ်လာသော ဘုရင်ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းနှင့် လေးမြတ်ခြင်းအနေဖြင့် မိမိတို့အဝတ်ကို လမ်းပေါ်တွင် ခင်းကြ၏ (လုကာ ၁၉:၃၆၊ ၂ရာ ၉:၁၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤဖြစ်ရပ်များသည် တောင်ထိပ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထိုနောက် တပည့်တော်အားလုံးသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြသည်။ ခရီးတစ်လျှောက် လူအုပ်သည် ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ ယေရှုပြုခဲ့သော အံ့ဖွယ်တန်ခိုးတော်များကို ပြန်လည်သတိရသည် (လုကာ ၁၉:၃၇)။ ထိုသို့ ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ကြွေးကြော်ခြင်းက ယေရှုခံရမည့် ပယ်ရှားခြင်းနှင့် အသေခံရခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ တပည့်တို့၌ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ပျောက်ကွယ်စေခဲ့သည်။ လူအများသည် ဆာလံ ၁၁၈:၂၆ ကို ရွတ်ဆိုကြ၏ (လုကာ ၁၉:၃၈)။ ဤဆာလံသည် ဂျူးပွဲတော်ကြီးများတွင် ပုံမှန်သီချင်းဆိုလေ့ရှိပြီး ဘုရင်သည် ယေရုရှလင်သို့ ပြန်လာခြင်းနှင့် ဗိမာန်တော်ထဲ ဝတ်ပြုရန် ဝင်ရောက်ခြင်းကို ဂုဏ်ပြုခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ မဿဲနှင့် မာကုတို့တွင် မပါဝင်သော်လည်း လုကာနှင့် ယောဟန် (ယောဟန် ၁၂:၁၃) တို့၌မူ ဤဆာလံနှင့်ဆက်စပ်၍ ယေရှုကို ဘုရင်ဟု ကြွေးကြော်ထားသည်။ ယေရှုသည် ယခင်က မယ်ရှိယအဖြစ် ကိုယ်တော်၏အနာဂတ်အခန်းကဏ္ဍနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ဤဆာလံကို ကိုးကားခဲ့ဖူးသည် (လုကာ ၁၃:၃၅)။ ဤကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်စွာ ကြွေးကြော်ခြင်းက ဖာရိရှအချို့ကို အလွန်စိုးရိမ်စေခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၂:၁၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူတို့သည် လူအုပ်ကို ဖြတ်ကာ ယေရှုအား တပည့်တော်များကို ဆူပဲ့ရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (လုကာ ၁၉:၃၉)။ ဤကဲ့သို့ ဆန္ဒပြမှုက ရောမအင်ပါယာ၏ ဒေါသထွက်စေပြီး ပို၍ဖိနှိပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်ကြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ပရောဖက်ပြုချက်သည် ပြည့်စုံရမည်ဖြစ်သည် (၂၄:၄၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကျောက်ခဲများပင် အော်ဟစ်ရလျှင် အော်ဟစ်ရမည် (၁၉:၄၀၊ ဟဗက္ကုတ် ၂:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

The disciples prepared a kind of saddle for Jesus by throwing their own clothing over the back of the colt and then, fittingly for a king, they set Him on it (Luke 19:35; cf. Matt. 21:7). The crowds caught the spirit and spread their clothing on the road as a recognition of the approaching King and as an expression of homage (Luke 19:36; cf. 2 Kin. 9:13). These events took place at the crest of the mountain. Then all the disciples began to rejoice and praise God. As the procession progressed, the crowd became larger and larger. Recounted were the great miraculous acts Jesus had done (Luke 19:37). Such acclamation and praise dispelled the disciples’ fears that had been raised by Jesus’s sayings about His rejection and death. The multitude recited Psalm 118:26 (Luke 19:38), which was commonly sung at major Jewish festivals and may have celebrated the return of the king to Jerusalem and his entrance to the temple for worship. Unlike Matthew and Mark, both Luke and John (John 12:13) include the acclamation of Jesus as King in connection with this psalm, which Jesus had quoted before in connection with His future role as Messiah (Luke 13:35). So troubling was this widespread acclamation to some of the Pharisees (cf. John 12:19) that they pressed through the crowd and called on Jesus to rebuke His disciples (Luke 19:39). Perhaps they feared that such a demonstration would attract the ire of Rome and result in further repression. But prophecy must be fulfilled (cf. 24:44), even if the stones must speak (19:40; cf. Hab. 2:11).

 ⁴¹ ယေရုရှလင်မြို့အနီးသို့ ရောက်၍ ကြည့်မြင်လျက် ငိုကြွေးတော်မူ၍၊
⁴² အချင်းမြို့၊ သင်၏ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် စပ်ဆိုင်သောအရာတို့ကို သင်၏လက်ထက် ယခုကာလ၌ပင် သင်သည် သိရလျှင်မင်္ဂလာရှိ၏။ ယခုမူကား၊ ထိုအရာတို့ကို သင်၏မျက်စိရှေ့မှာ မထင်ရှားစေခြင်းငှါ ဝှက်ထား လျက် ရှိ၏။
⁴³ အကြောင်းမူကား၊ သင့်ကို ကြည့်ရှုပြုစုတော်မူသော ကျေးဇူးကို သင်သည် မသိမမှတ်သောကြောင့်၊ သင်၏ ရန်သူတို့သည် သင့်ပတ်လည်တွင် တပ်တည်၍ လေးမျက်နှာ၌ ဝိုင်းရံလျက် ချုပ်ထားပြီးလျှင်၊
⁴⁴ သင်၏ကိုယ်မှစ၍ သင်၏ သားသမီးတို့ကို မြေနှင့်တညီတည်း ညှိသဖြင့်၊ သင်၏ကျောက်တခုပေါ်မှာ တခုမျှ ထပ်ဆင့်၍ မကျန်ရစ်စေခြင်းငှါ ပြုကြသောအချိန်ကာလသည် ရောက်လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၄၁–၄၄။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့ကို ငိုကြွေးတော်မူသည်။ ယေရှုသည် မကြာမီ ကိုယ်တော်ကို ပယ်ရှားမည့်မြို့ကို ငိုကြွေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၄၁၊ ၂ရာ ၁၅:၃၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပရောဖက်များသည် ဣသရေလ၏ ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်ခြင်းနှင့် မြို့၏မကြာမီ ပျက်စီးခြင်းကို သင်္ကေတလုပ်ရပ်များနှင့် ပြင်းထန်သောပုံဖော်မှုများဖြင့် ဖော်ပြတတ်ကြသည် (ဥပမာ၊ ယေရမိ ၁၉:၁၀–၁၃၊ ယေဇကျေလ ၄:၁–၃)။ ထိုနည်းတူ ယေရှု၏ ငိုကြွေးခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းသောညည်းတွားခြင်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်ဖြစ်သည်။

19:41–44. Jesus Weeps over Jerusalem. Jesus wept over the city that would soon reject Him (v. 41; cf. 2 Sam. 15:30). Prophets sometimes used symbolic actions and vivid representations to dramatically portray Israel’s rebellion against God and the impending doom of the city (e.g., Jer. 19:10–13; Ezek. 4:1–3). Similarly, Jesus’s weeping and mournful lament were prophetic.

 

မြို့ကို လူတစ်ယောက်အဖြစ် လိပ်မှာကာ (“သင်” သို့မဟုတ် “သင်၏” ဟူ၍ နှစ်ကြိမ်တွင် ဆယ့်နှစ်ကြိမ် သုံးနှုန်း၍) ယေရှုသည် ဝမ်းနည်းခြင်း၏ အကြောင်းရင်းနှစ်ခုကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ပထမအကြောင်းမှာ ယေရုရှလင်လူမျိုးသည် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ခံစားရန် လိုအပ်သမျှကို မသိကြခြင်းဖြစ်သည်။ မြို့၏အမည်က “ငြိမ်သက်ခြင်းမြို့” သို့မဟုတ် “ငြိမ်သက်ခြင်း၏အခြေခံ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်သည်။ မယ်ရှိယရောက်ရှိလာခြင်းဖြင့် ကောင်းကင်၌ ငြိမ်သက်ခြင်း (လုကာ ၁၉:၃၈၊ ၂:၁၄) သည် ကိုယ်တော်ကို လက်ခံခြင်းဖြင့်သာ တည်မြဲသည်။ ယေရုရှလင်ကား အလင်းကို ပယ်ရှားခဲ့သဖြင့် မျက်ကန်းခြင်းသို့ ရောက်သည် (၈:၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မယ်ရှိယသည် သူတို့မျက်စိမှ ဖုံးကွယ်ခံရသည် (၁၉:၄၂)။ ထို့ကြောင့် ရန်သူများသည် မြို့ကို ဝိုင်းရံ၍ တပ်ကြပ်တည်ဆောက်ကာ မြို့ကို မြေသားနှင့် တန်းတူဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးမည့်နေ့ရက်များ ရောက်လာမည်ဟု ပရောဖက်ပြုတော်မူသည် (ဟေရှာယ ၃၉:၆၊ ယေရမိ ၇:၃၂–၃၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မြို့ထဲ၌ရှိသော သားသမီးများ (နေထိုင်သူများကို ရည်ညွှန်းသည်၊ ဟေရှာယ ၅၄:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ပါမကျန် ဖျက်ဆီးခံရမည်။ ပျက်စီးခြင်းသည် အလွန်ပြည့်စုံလျက် ကျောက်တစ်လုံးပင် ကျောက်တစ်လုံးပေါ်တွင် မကျန်ရစ်တော့မည် (လုကာ ၁၉:၄၄)။ နည်းနည်းကြာသောအခါ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ပျက်စီးခြင်းကို ဤနှုတ်ကပတ်တူညီသောစကားဖြင့် ထပ်မံဖော်ပြတော်မူမည် (၂၁:၆)။

Addressing the city as a person (with “you” or “your” twelve times in two verses), Jesus gave two reasons for His sadness. First, the people of Jerusalem did not know what they needed to enjoy peace, despite the fact that its name means “city of peace” or “foundation of peace.” The “peace in heaven” (Luke 19:38) that has come with the advent of the Messiah (2:14) can be realized only through accepting Him. Instead, Jerusalem rejected the light and blindness has come (cf. 8:10). The Messiah was hidden from them (19:42). Therefore, Jesus prophesied that days would come when enemies would lay siege to the city (cf. Is. 39:6; Jer. 7:32–34), building barricades all around it, and crush it to the ground, along with its children (referring to its inhabitants; cf. Is. 54:3). So complete will be the destruction that not one stone would be left on another (Luke 19:44). A little later, in almost the same words, Jesus would refer to the destruction of the temple (21:6).

 

ဒုတိယအကြောင်းမှာ ယေရုရှလင်သည် ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ကရုဏာဖြင့် သို့မဟုတ် တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် လာရောက်သည့်အချိန်ကို မသိကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဤဂရိစကားလုံး “ဧပီစကိုပဲ” (episkopē) နှင့် ၎င်း၏ကြိယာပုံစံ “ဧပီစကက်တိုမိုင်း” (episkeptomai) တို့သည် ဘုရားသခင်၏လုပ်ဆောင်မှုကို အပြုသဘောဆောင်သည်ဖြစ်စေ၊ အပျက်သဘောဆောင်သည်ဖြစ်စေ ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၁:၆၈၊၇၈၊ ကမ္ဘာဦး ၅၀:၂၄–၂၅၊ ထွက်မြောက်ရာ ၃:၁၆၊ ၃၂:၃၄၊ ၁ရာ ၂:၂၁၊ ဆာလံ ၅၈:၆၊ ဟေရှာယ ၁၀:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤနေရာ၌မူ ယေရုရှလင်သည် ခရစ်တော်အထဲတော်၌ ဘုရားသခင်၏ကရုဏာတော်ဖြင့် လာရောက်ခြင်းကို မသိကြခြင်း (လုကာ ၁:၆၈၊၇၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်ကို ပယ်ရှားခြင်းကြောင့် ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်း မကြာမီ ရောက်လာမည်ကို မသိကြခြင်းဟု ဆိုလိုနိုင်သည်။ အကြောင်းအရာအရ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏လူမျိုးထံ တရားစီရင်ရန် လာရောက်သည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သည်။ ပရောဖက်များသည် ယေရုရှလင်အတွက် ခမ်းနားသောဖြစ်နိုင်ခြေများကို ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း၊ မယ်ရှိယကို ပယ်ရှားခြင်းနှင့်အတူ ထိုမျှော်လင့်ချက်များ ပျက်ပြားသွားပြီး မြို့နှင့်ဗိမာန်တော်သည် ဖျက်ဆီးခံရမည်ဖြစ်သည်။

The second reason for Jesus’s sadness was that Jerusalem did not recognize the time of God’s coming to them in mercy or judgment. This Greek word episkopē, and its verbal form episkeptomai, can refer to God’s activity both positively and negatively (e.g., Luke 1:68, 78; Gen. 50:24–25; Ex. 3:16; 32:34; 1 Sam. 2:21; Ps. 58:6; Is. 10:3, LXX). Here it could mean either the fact that Jerusalem had not recognized God’s gracious visitation of mercy in Christ (cf. Luke 1:68, 78) or that they did not recognize God’s impending judgment because of their rejection of Him. The context suggests that the idea is of God coming to His people in judgment. The prophets had portrayed glorious possibilities for Jerusalem, but these hopes would be dashed with the rejection of the Messiah and the razing of the city and temple.

⁴⁵ ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်တော်မူပြီးလျှင်၊ ဗိမာန်တော်၌ ရောင်းဝယ်သောသူတို့ကို နှင်ထုတ်လျက်၊
⁴⁶ ငါ့အိမ်သည် ဆုတောင်းရာအိမ်ဖြစ်၏ဟု ကျမ်းစာ၌ လာသော်လည်း၊ သင်တို့သည် ထိုအိမ်ကို ထားပြ တွင်းဖြစ်စေကြပြီတကားဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴⁷ ကိုယ်တော်သည် နေ့တိုင်းဗိမာန်တော်၌ ဆုံးမဩဝါဒပေးတော်မူ၏။ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊ ကျမ်းပြု ဆရာ၊ လူတို့တွင် အကြီးအကဲဖြစ်သောသူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို သတ်ခြင်းငှါ ရှာကြသော်လည်း၊
⁴⁸ လူအပေါင်းတို့သည် ဒေသနာတော်ကို စေ့စေ့နားထောင်သောကြောင့် သတ်နိုင်သောအခွင့်ကို မတွေ့ မရကြ။

၁၉:၄၅–၄၈။ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ကို သန့်ရှင်းစေတော်မူသည်။ သင်္ကေတဆန်သော ငိုကြွေးခြင်းကို လိုက်၍ လုကာတွင် နောက်ထပ်သင်္ကေတလုပ်ရပ်တစ်ခု ချက်ချင်းပါဝင်လာသည်။ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်တော်မူပြီး ရောင်းသူဝယ်သူများကို နှင်ထုတ်တော်မူသည် (လုကာ ၁၉:၄၅၊ မာကု ၁၁:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ရာတွင် သုံးသောစကားလုံးတူကို ဤနေရာ၌လည်း သုံးထားသည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၉:၄၀၊၄၉၊ ၁၁:၁၄–၁၅၊ ၁၃:၃၂)။ အပြစ်ကင်းသော တိရစ္ဆာန်များနှင့် ငှက်များ၊ ယဇ်ပူဇော်ရန် စပျစ်ရည်၊ သံလွင်ဆီ၊ ဂျုံမှုန့်စသည်တို့ကို အဆင်ပြေစွာ ဝယ်ယူနိုင်ရန် ရည်ရွယ်၍ အထူးသဖြင့် ဝေးကွာရာမှ လာရောက်သော ဂျူးခရီးသွားများအတွက် စီစဉ်ပေးထားသည်။ ဗိမာန်တော်ဧရိယာတွင် နယ်နမိတ်ရှင်းလင်းစွာ ခွဲထားသော နေရာများရှိပြီး အကြီးဆုံးမှာ တပါးအမျိုးသားများ ဝတ်ပြုနိုင်သည့် တပါးအမျိုးသားခန်းမဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၌ပင် ဤကုန်သွယ်မှုများ ဆောင်ရွက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ လုကာ၏ဖော်ပြချက်သည် အတိုဆုံးဖြစ်ပြီး ဗိမာန်တော်၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဆုတောင်းရာနေရာ၊ သွန်သင်ရာနေရာဖြစ်ကြောင်း (၁၉:၄၆–၄၇) အာရုံစိုက်ထားသည်။ ယေရှု၏လုပ်ရပ်သည် ရည်ရွယ်ချက်နှစ်ခုကို ပြီးစီးစေသည်- ဗိမာန်တော်ကို မူလရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သော ဆုတောင်းရာအိမ်တော်အဖြစ် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း (အပိုဒ် ၄၆၊ ဟေရှာယ ၅၆:၇၊ ယေရမိ ၇:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် ဗိမာန်တော်အပေါ် ကိုယ်တော်၏အာဏာကို ပြသခြင်း (မကြာမီ မေးခွန်းထုတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်)။ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ ကျမ်းပြုဆရာများ၊ လူကြီးများသည် ယေရှုကို အသေသတ်ရန် ကြံစည်နေသော်လည်း (လုကာ ၉:၂၂၊ ၂၀:၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ လူထုအားလုံးသည် ကိုယ်တော်မိန့်ဆိုတော်မူသမျှကို နားထောင်ရန် တပ်မက်စွာ ချိတ်ဆွဲထားကြသဖြင့် (၁၉:၄၈) ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်၌ နေ့စဉ်သွန်သင်နေဆဲဖြစ်သည်။

19:45–48. Jesus Cleanses the Temple. The symbolic weeping is followed immediately in Luke by another symbolic action. Jesus went to the temple (cf. Mal. 3:1) and proceeded to drive out the buyers and sellers (Luke 19:45; cf. Mark 11:15). The same word is used for driving out demons (e.g., Luke 9:40, 49; 11:14–15; 13:32). Animals certified to be without blemish and birds, along with other goods for sacrifice (e.g., wine, oil, flour), were made available for convenient purchase, especially for Jewish pilgrims coming from long distances. The temple complex had several well-defined areas, the largest of which was the court of the Gentiles, where all this commerce was taking place. It was also the place where non-Jews could assemble for worship. Luke’s account is the most concise, focusing on the purpose of the temple as a place for prayer and teaching (19:46–47). Jesus’s act accomplished two purposes: it restored the temple to its original purpose, as a house of prayer (v. 46; Is. 56:7; cf. Jer. 7:11), and it demonstrated His authority over the temple, which would soon be questioned. Despite the religious leaders conspiring to put Him to death (cf. Luke 9:22; 20:1), they could not prevent Jesus from teaching daily in the temple because all the people were captivated by what they heard (19:48)—literally “were hanging on to what they were hearing from Him.”