လုကာ ၁၈

 

 

1 လူတို့သည် အားမလျော့ဘဲကြိုးစား၍ ဆုတောင်းရမည်အကြောင်းကို ဥပမာစကားအားဖြင့် မိန့်တော်မူ သည်ကား၊
² မြို့တမြို့၌ ဘုရားသခင်ကို မကြောက်ရွံ့၊ လူကို အားမနာတတ်သော တရားသူကြီးတယောက်ရှိ၏။
³ ထိုမြို့၌နေသော မုတ်ဆိုးမတယောက်သည် တရားသူကြီးထံသို့သွား၍၊ ကျွန်မရန်ဘက်ကို လက်စား ချေလောက်အောင် အပြစ်အလျောက်ဒဏ် စီရင်ပါဟု တောင်းပန်သော်လည်း၊
⁴ တရားမစီရင်ဘဲ ကြာမြင့်စွာနေ၏။ ထိုနောက် တရားသူကြီးက၊ ငါသည် ဘုရားသခင်ကို မကြောက်ရွံ့၊ လူကို အားမနာတတ်သောသူ ဖြစ်သော်လည်း၊
⁵ ဤမုတ်ဆိုးမသည် ငါ့ကိုနှောင့်ရှက်သောကြောင့် သူ့ဘက်၌ တရားစီရင်မည်။ သို့မဟုတ် အစဉ်လာ၍ ငါ့ကို ပင်ပန်းစေလိမ့်မည်ဟု စိတ်ထဲ၌ အကြံရှိ၏။
⁶ မတရားသော ထိုတရားသူကြီး၏ အကြံကိုမှတ်ကြလော့။
⁷ ဘုရားသခင် ရွေးကောက်တော်မူသောသူတို့သည် ညဉ့်နေ့မပြတ် အော်ဟစ်၍ တောင်းလျှောက်လျှင်၊ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ဘက်၌ တရားမစီရင်ဘဲ နေတော်မူမည်လော။ ကြာမြင့်စွာ သည်းခံတော်မူမည်လော။
⁸ ငါဆိုသည်ကား၊ သူတို့ဘက်၌ အလျင်အမြန် တရားစီရင်တော်မူမည်။ သို့သော်လည်း လူသားသည် ကြွလာသောအခါ ယုံကြည်ခြင်းကို မြေကြီးပေါ်မှာ တွေ့မည်လောဟု သခင်ဘုရားသည် မိန့်တော်မူ၏။

၁၈:၁-၈ မတရားသော တရားသူကြီး၏ ပုံဆောင်ချက်။ အဆုံးသတ်ကာလကို အထူးရည်ညွှန်း၍ ယေရှုသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းဖြင့် မပျက်စီးရန်၊ ဆုတောင်းရာတွင် ဇွဲရှိရန် ပုံဆောင်ချက်ပြောတော်မူသည်။ တရားသူကြီးကို မတရားသူ၊ မဖြောင့်မှန်သူဟု ခေါ်သည် (အပိုဒ် ၆)။ ဘုရားသခင်ကို မကြောက်၊ လူများက တရားမျှတသည်ဟု မထင်စေရန် ဂရုမစိုက် (အပိုဒ် ၄)။ ကျမ်းစာတွင် ဖြောင့်မတ်သော တရားစီရင်ခြင်းဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများကို လျစ်လျူရှုသည် (ထွက် ၂၃:၆-၈၊ ဝတ် ၁၉:၁၅၊ တရားဟော ၁:၁၆-၁၇၊ ၁၆:၁၈-၂၀)။ မုဆိုးမ၊ ဖခင်မဲ့သူ၏ တရားမျှတသော အကြောင်းကို ကာကွယ်ပေးရမည်ဟူသော တာဝန်လည်း ပါသည် (တရားဟော ၂၄:၁၇၊ ၂၇:၁၉)။ မတရားသော တရားသူကြီးသည် တာဝန်ကြောင့် သို့မဟုတ် မုဆိုးမ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို သနားသဖြင့် မဟုတ်ဘဲ၊ မုဆိုးမ၏ အဆက်မပြတ် တောင်းဆိုခြင်း (hypōpiazō - ရိုက်နှက်ခြင်း၊ ဆူပူခြင်း၊ ဒုက္ခပေးခြင်း) ကြောင့်သာ သူမ၏ အကြောင်းကို တရားစီရင်ပေးမည်ဟု ဆုံးဖြတ်သည် (လု ၁၈:၅)။ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်သည် မည်မျှ ကွဲပြားကြောင်း အလေးပေးတော်မူသည်။ ပထမ တရားသူကြီး၏ စိတ်နှလုံးကို သူ့ကိုယ်သူ ပြောဆိုချက်ဖြင့် ဖော်ပြပြီး၊ ဒုတိယ ဂရိဘာသာတွင် အပြုသဘော အတည်ပြုရမည့် မေးခွန်းပုံစံဖြင့် နေ့ညမပြတ် အော်ဟစ်သူများကို ဘုရားသခင်သည် တရားစီရင်ပေးမည်ဟု အလေးပေးသည် (ယောဟန် ၁၈:၁၁)။

18:1–8. Parable of the Unjust Judge. With special reference to the end time, Jesus tells a parable to encourage His followers not to become worn out by discouragement but to persist in prayer. The judge is called unjust or unrighteous (v. 6) because he did not fear God or care whether people regarded him as a fair judge (v. 4). In short, he ignored the Scriptures about what constituted righteous judgment (Ex. 23:6–8; Lev. 19:15; Deut. 1:16–17; 16:18–20)—including the responsibility to defend the just cause of the widow and the fatherless (Deut. 24:17; 27:19). The unjust judge ultimately decided to vindicate the cause of the widow, not out of a sense of duty or compassion for her plight but in order to avoid the hypōpiazō—the “strike,” “attack,” or “torment”—of the widow (Luke 18:5). Jesus then emphasizes how different God is—first by calling attention to the judge’s character as revealed by his verbalized thoughts and second by using the form of the question in Greek that expects a strong, affirmative answer regarding God’s response to those who cry out day and night: God will vindicate His chosen people (cf. John 18:11).

 

အခန်းငယ် ၇ ၏ နောက်ဆုံးစကားကို များသောအားဖြင့် မေးခွန်းအဖြစ် ဘာသာပြန်ကြသည်။ “ဘုရားသခင်သည် မိမိလူများကို နှောင့်နှေးစေမည်လော” ဟူ၍ အပိုဒ် ၈ က အဖြေပေးသည်။ သို့ရာတွင် လု ၁၇:၂၂ နှင့် ၁၈:၁ တွင် နှောင့်နှေးခြင်းအကြောင်း ရှိသဖြင့် ဘုရားသခင်သည် မိမိလူများနှင့် အတူ စိတ်ရှည်ခြင်းဖြင့် သည်းခံတော်မူသည်ဟု ဘာသာပြန်ခြင်း ပိုကောင်းသည်။ လူတို့၏ စိတ်နှလုံး အမှန်တကယ် ထင်ရှားစေရန် အချိန်ပေးတော်မူသည်။ တစ်ဖက်တွင် ဘုရားသခင်၏ ယုံကြည်သူများသည် ထိုနေ့ကို စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းပြီး အလျင်အမြန်ရောက်လာစေရန် ကြိုးစားကြသည် (ဟေဗြဲ ၁၀:၃၅-၃၉၊ ၂ပေ ၃:၁၂)။ ကံမကောင်းစွာ မယုံကြည်သော ကျွန်သည် သခင် နှောင့်နှေးနေသည်ဟု ထင်၍ မယုံကြည်မှု ပြသသည် (လု ၁၂:၄၅)။ ယေရှုသည် ကိုယ်တော် ကြွလာသောအခါ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ယုံကြည်ခြင်းကို တွေ့ရပါမည်လောဟု မေးခွန်းထုတ်တော်မူသည် (၁၈:၈)။ လာအိုဒိကိအသင်းတော်သို့ စာတွင်လည်း အလားတူ မသေချာမရေရာမှု ရှိသည် (ဗျာဒိတ် ၃:၂၀)။ ဤမေးခွန်းကို � အဖြေပေးပုံ အာမခံချက်ရှိစွာ ဖြေဆိုထားသည်။ အောင်မြင်သူများ ရှိမည် (ဗျာဒိတ် ၃:၂၁၊ ၁၄:၁၂)။

While the last phrase of v. 7 is often translated as a question—Will God put off or delay His response to His people?—with v. 8 providing the answer, the theme of delay that appears in Luke 17:22 and 18:1 suggests that God’s bearing long with His people is a better translation. God allows time for the true intents of people’s hearts to be revealed: on the one hand, a patient looking for and hastening that day by God’s faithful people (Heb. 10:35–39; 2 Pet. 3:12) and, on the other hand, an unfaithful impatience by the wicked servant who considers that the Lord is delaying His coming (Luke 12:45). The uncertainty is heightened by Jesus’s question as to whether when He comes He will find faith on the earth (18:8). A strikingly similar note of uncertainty is struck in the letter to Laodicea (Rev. 3:20). This question seems to be reassuringly answered. There will be those who overcome (Rev. 3:21; 14:12).

⁹ ကိုယ်ကုသိုလ်ကို အမှီပြု၍ သူတပါးကို မထီမဲ့မြင်ပြုတတ်သောသူအချို့တို့အား မိန့်တော်မူသော ဥပမာကား၊
¹⁰ လူနှစ်ယောက်တို့သည် ဆုတောင်းပဌနာပြုခြင်းငှါ ဗိမာန်တော်ပေါ်သို့ တက်ကြ၏။ တယောက်ကား ဖာရိရှဲဖြစ်၏။ တယောက်ကား အခွန်ခံဖြစ်၏။
¹¹ ဖာရိရှဲသည် တယောက်တည်းရပ်လျက်၊ အိုဘုရားသခင်၊ သူတပါးတို့သည် အနိုင်အထက်လုယူခြင်း၊ မတရားသဖြင့်ကျင့်ခြင်း၊ သူ့မယားကိုပြစ်မှားခြင်းအပြစ်ရှိသကဲ့သို့ အကျွန်ုပ်၌မရှိသည်သာမက၊ ဤအခွန်ခံကဲ့သို့ ပင် မဟုတ်သောကြောင့် ကျေးဇူးတော်ကြီးလှပေ၏။
¹² အကျွန်ုပ်သည် ခုနှစ်ရက်တွင် နှစ်ရက်အစာရှောင်ပါ၏။ ဥစ္စာရှိသမျှတို့ကို ဆယ်ဘို့တဘို့ လှူပါ၏ဟူ ၍ ဆုတောင်းပဌနာပြု၏။
¹³ အခွန်ခံမူကား၊ အဝေးကရပ်၍ ကောင်းကင်သို့မမျှော်မကြည့်ဝံ့ဘဲ ရင်ပတ်ကိုခက်လျက်၊ အို ဘုရားသခင်၊ အပြစ်များသော အကျွန်ုပ်ကို သနားခြင်းကရုဏာစိတ် ရှိတော်မူပါဟုဆုတောင်းလေ၏။
¹⁴ ငါဆိုသည်ကား၊ ထိုသူသည် အပြစ်ပြေလျက် မိမိအိမ်သို့ပြန်သွား၏။ ဖာရိရှဲမူကား အပြစ်မပြေ။ အကြောင်းမူကား၊ ကိုယ်ကိုကိုယ် ချီးမြှောက်သောသူ မည်သည်ကား၊ နှိမ့်ချခြင်းသို့ရောက်လတံ့။ ကိုယ်ကိုကိုယ် နှိမ့်ချသောသူမည်သည်ကား၊ ချီးမြှောက်ခြင်းသို့ရောက်လတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။ 

၁၈:၉-၁၄ ဖာရိရှဲနှင့် အခွန်ခံ၏ ပုံဆောင်ချက်။ ဘုရားနိုင်ငံထဲသို့ ဝင်ရမည့်သူများ၏ အရည်အသွေးသည် လု ၁၈:၉-၃၀ ၏ ပေါင်းစည်းအဓိက အကြောင်းအရာဖြစ်သည်။ ဖာရိရှဲနှင့် အခွန်ခံ၏ ပုံဆောင်ချက်သည် မိမိကိုယ်ကို အားကိုးပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားမှန်သည်ဟု အမှန်ဟု ယုံကြည်၍ အခြားသူများကို ရှုတ်ချတတ်သူများကို ရည်စူးသည် (အပိုဒ် ၉)။ ဆုတောင်းသူနှစ်ယောက်နှင့် သူတို့၏ ဆုတောင်းချက်ကို ဆန့်ကျင်ဘက် ဖော်ပြသည်။ ဖာရိရှဲသည် တစ်ယောက်တည်း ရပ်ပြီး မိမိ၏ အကျင့်ကို အာရုံစိုက်ဆုတောင်းသည်။ အခွန်ခံသည် ရိုးရှင်းစွာ အပြစ်ဝန်ချတောင်းပန်ပြီး သနားခြင်းကို တောင်းခံသည်။ ဖာရိရှဲ၏ ဆုတောင်းသည် ကျေးဇူးတောင်းခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဘုရားသခင် ပြုတော်မူသည်အတွက် မဟုတ်ဘဲ မိမိနှင့် မိမိ၏ အကျင့်ကို ကျေးဇူးတင်သည်။ သူ၏ “ကိုယ်ကျင့်တရား” က အခြားသူများထက် မိမိကို မြင့်မြတ်သည်ဟု မြင်စေသည်။ သူ၏ ဆိုးသူစာရင်းတွင် ဤအခွန်ခံက နောက်ဆုံးဖြစ်ပြီး သူ၏ အပြင်ပန်း ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ပိုထင်ရှားစေရန် အသုံးချသည် (အပိုဒ် ၁၁၊ လု ၁၅:၁-၃၂ ကို ကြည့်ပါ)။ တစ်ပတ်လျှင် နှစ်ကြိမ် အစာရှောင်ခြင်း (နောက်ပိုင်းဓလေ့တွင် တနင်္လာနှင့် ကြာသပတေး) နှင့် ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ ပေးခြင်း (၁၁:၄၂) ဖြစ်သည်။ ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့သည် အရာအားလုံးသည် ဘုရားသခင်ထံမှ လာပြီး သူ့အဖြစ်ပိုင်ကြောင်း သတိပေးရန် ဘုရားသခင် သတ်မှတ်ထားခြင်းဖြစ်သော်လည်း မာန်ဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကျေနပ်စေရန် ဖြစ်သွားသည်။

18:9–14. Parable of the Pharisee and the Tax Collector. The qualities of those who will enter the kingdom of God emerges as a unifying theme of Luke 18:9–30. The parable of the Pharisee and the tax collector is addressed to people who trusted in themselves and were certain of their own righteousness and accordingly despised and looked down on everyone else (v. 9). It contrasts two pray-ers and their prayers: the Pharisee who stood and prayed by himself, whose focus was on his own works, and the tax collector who simply confessed his need and pled for mercy. The Pharisee’s prayer was of thanksgiving, not for what God had done but for himself and his works. His “righteousness” led him to view himself as morally superior to others. His list of villains culminates with this tax collector (v. 11; see commentary on Luke 15:1–32), who becomes a mere prop to highlight the Pharisee’s outward righteousness: fasting twice a week, which later traditions identify as Mondays and Thursdays; and tithing (see 11:42), instituted by God to remind us that everything we have comes from and really belongs to Him (cf. 1 Chr. 29:14), but which also becomes a point of self-satisfying pride.

 

အခွန်ခံသည် ဝေးရာတွင် ရပ်ပြီး ကောင်းကင်သို့ မကြည့်ဝံ့၊ ရင်ဘတ်ကို ရိုက်ပြီး အပြစ်အတွက် အမှန်တကယ် နောင်တရသည်။ သူ၏ ဆုတောင်းသည် တိုတိုနှင့် (ဂရိတွင် စကားလုံး ၆ လုံးသာ၊ ဖာရိရှဲမှာ ၂၉ လုံး)၊ ရိုးရှင်းစွာ သနားခြင်းကို တောင်းခံပြီး အပြစ်ရှိကြောင်း ရှင်းရှင်းဝန်ချတောင်းပန်သည်။ ပဓာန်အပြစ်ဖြေရေး (hilaskomai၊ ရော ၃:၂၅၊ ဟေဗြဲ ၂:၁၇) နှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို တောင်းခံခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ဤသူသည် ဖြောင့်မတ်ခြင်းရရှိ၍ တရားဓမ္မရှိသူအဖြစ် ပြန်သွားသည်ဟု အတည်ပြုတော်မူသည် (ဟေရှာ ၅၄:၁၇)။ ဖာရိရှဲမူ လာသည်နှင့်အတူတူ ဗလာဖြင့် ပြန်သွားသည်။ နှစ်မျိုးလုံးသည် နောက်ဆုံး တရားစီရင်ခြင်းကို ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်သည်။ တစ်ယောက်သည် နှိမ့်ချခြင်းခံရ၍ တစ်ယောက်သည် ချီးမြှောက်ခြင်းခံရမည်။

The tax collector, on the other hand, reveals humility (he stood far away, not looking up) and exhibits true repentance for his sin (beating his breast). His prayer is short (six words in Greek compared to the Pharisee’s twenty-nine); his request simple (a plea for mercy); his confession clear (he is a sinner). It is a plea for propitiation (hilaskomai; cf. Rom. 3:25; Heb. 2:17) and forgiveness. Jesus affirms that this man left justified, having received God’s gift of righteousness (cf. Is. 54:17); the Pharisee left the same as he came, empty. Both outcomes anticipate the final judgment, when one will be humbled and the other will be exalted.

 ¹⁵ ထိုအခါ သူငယ်တို့ကို လက်တော်နှင့်တို့စေခြင်းငှါ အထံတော်သို့ ဆောင်ခဲ့သည်ကို တပည့်တော် တို့သည် မြင်လျှင် အပြစ်တင်ကြ၏။
¹⁶ ယေရှုသည် ထိုသူငယ်တို့ကို ခေါ်တော်မူ၍ ငါ့ထံသို့လာပါလေစေ။ မဆီးတားကြနှင့်။ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် ထိုသို့သောသူတို့၏နိုင်ငံဖြစ်၏။
¹⁷ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ အကြင်သူသည် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို သူငယ်ကဲ့သို့ မခံမယူ၊ ထိုသူသည် နိုင်ငံတော်သို့ မဝင်ရဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၈:၁၅-၁၇။ ကလေးငယ်ကဲ့သို့ ဘုရားနိုင်ငံတော်ကို လက်ခံခြင်း။ အလွန်များစွာသော မိခင်များသည် ယေရှုရှင်လက်တော်ကို ကလေးငယ်များပေါ် တင်လျက် ကောင်းကြီးပေးစေရန် သူတို့၏ အဦးကလေးများ (brephē—နို့စို့အရွယ် ကလေးငယ်များ) ကို ယူဆောင်လာကြသည်။ ကလေးငယ်များသည် မည်မျှ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေနိုင်သည်ကို သိသောကြောင့် တပည့်တော်များက သူတို့ကို ဆူပဲ့ကြသည်။ သို့ရာတွင် ယေရှုသည် ကလေးများကို ကြည့်တော်မူပြီး၊ ဤအာဏာမဲ့သော လူအမျိုးမျိုးတွင် (မာနကြီးသော ဖာရိရှဲနှင့်မတူဘဲ) ဘုရားနိုင်ငံတော်၏ အနာဂတ်နိုင်ငံသားများကို မြင်တော်မူသည်။ နောက်ပိုင်းစကားလုံး (paidion; အပိုဒ် ၁၆) အရ အသက်အရွယ်မျိုးစုံသော ကလေးများကို ယူဆောင်လာကြခြင်း သို့မဟုတ် ယေရှုက လာရောက်ရန် အားပေးတော်မူသည် (ယောဟန် ၆:၃၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူတို့၏ အဓိကယုံကြည်မှုနှင့် လုံးဝမှီခိုမှုသည် ဘုရားနိုင်ငံတော်ကို လက်ခံပုံကို ထင်ရှားစွာ ပြသသည်။ တကယ်တော့ ဆုတောင်းနေသော မိဘများ၏ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် ကလေးများကို ပုံဖော်တော်မူနိုင်သည် (၁ကိုရိန်သု ၇:၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

18:15–17. Receiving the Kingdom As a Little Child. Even brephē—“infants” or “babies”—were brought to Jesus by their mothers so He could place His hands on them in blessing. Knowing how disruptive very small children could be, the disciples rebuked them. But Jesus, looking at the children, saw in these powerless little people (unlike the proud Pharisee) prospective citizens for the kingdom of God. The later wording (paidion; v. 16) suggests that children of various ages were brought or encouraged by Jesus to come (cf. John 6:37). Their implicit trust and total dependence vividly illustrate how to receive the kingdom. In fact, through the faith of praying parents, the Holy Spirit may mold children (cf. 1 Cor. 7:14).

 ¹⁸ အရာရှိတယောက်က၊ ကောင်းမြတ်သောဆရာ၊ ထာဝရအသက်ကို အမွေခံရအံ့သောငှါ အကျွန်ုပ် သည် အဘယ်အမှုကို ပြုရပါမည်နည်းဟု မေးလျှောက်သော်၊
¹⁹ ယေရှုက၊ ငါ့ကို ကောင်းမြတ်သည်ဟု အဘယ်ကြောင့်ခေါ်သနည်း။ ဘုရားသခင်တပါးတည်းသော ကောင်းမြတ်တော်မူ၏။
²⁰ သင်သည် ပညတ်တော်တို့ကို သိသည်မဟုတ်လော။ သူ့မယားကို မပြစ်မှားနှင့်။ မမှန်သော သက်သေ ကို မခံနှင့်။ မိဘကို ရိုသေစွာပြုလော့ဟု မိန့်တော်မူလျှင်၊
²¹ အရှင်ဘုရား၊ ထိုပညတ်ရှိသမျှတို့ကို ငယ်သောအရွယ်မှစ၍ အကျွန်ုပ်စောင့်ရှောက်ပါပြီဟု လျှောက် ပြန်သည်ကို ယေရှုသည်ကြားလျှင် သင်သည် တခုလိုသေး၏။
²² ကိုယ်ဥစ္စာရှိသမျှကို ရောင်း၍ ဆင်းရဲသောသူတို့အား ပေးဝေလော့။ ထိုသို့ပြုလျှင် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဘဏ္ဍာကို ရလိမ့်မည်။ သို့ပြီးမှ လာ၍ ငါ့နောက်သို့လိုက်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²³ ထိုသူသည် များစွာသောဥစ္စာကို ရတတ်သောသူဖြစ်၍၊ ထိုစကားကိုကြားလျှင် အလွန်စိတ်မသာသည် နှင့် သွားလေ၏။
²⁴ ထိုသို့ စိတ်မသာသည်ကို ယေရှုသည် မြင်တော်မူလျှင်၊ ဥစ္စာရတတ်သောသူသည် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သို့ အလွန်ဝင်ခဲလှ၏။
²⁵ ကုလားအုပ်သည် အပ်နဖားကို လျှိုလွယ်၏။ ငွေရတတ်သောသူသည် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သို့ ဝင်ခဲသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁶ ကြားသောသူတို့ကလည်း၊ သို့ဖြစ်လျှင် အဘယ်သူသည် ကယ်တင်တော်မူခြင်းသို့ ရောက်နိုင်မည်နည်း ဟု ပြောဆိုကြ၏။
²⁷ ကိုယ်တော်ကလည်း၊ လူမတတ်နိုင်သောအမှုကို ဘုရားသခင်တတ်နိုင်တော်မူသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
²⁸ ထိုအခါ ပေတရုက၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် ရှိသမျှကို စွန့်ပစ်၍ ကိုယ်တော်နောက်သို့ လိုက်ကြပါပြီဟု လျှောက်လေသော်၊
²⁹ ကိုယ်တော်က၊ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ အကြင်သူသည် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်ကြောင့်၊ အိမ်ရာ၊ မိဘ၊ ညီအစ်ကို၊ သားမယားတည်းဟူသော တပါးပါးကို စွန့်၏။
³⁰ ထိုသူသည် ယခုကာလ၌ အဆများစွာသောအကျိုးကို၎င်း၊ နောင်ဘဝ၌ ထာဝရအသက်ကို၎င်း ခံရ လတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၈:၁၈-၃၀။ ဘုရားနိုင်ငံတော်အတွက် အားလုံးကို စွန့်လှူခြင်း။ ယေရှုကောင်းကြီးပေးသော အာဏာမဲ့ကလေးများမှ ချမ်းသာပြီး အာဏာရှိသော အုပ်ချုပ်သူတစ်ဦးဆီသို့ အာရုံပြောင်းသွားသည်။ ထိုသူသည် ယေရှုကို “ဆရာ” ဟူ၍သာမက “ကောင်းသောဆရာ” ဟုခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်အားထက်သန်သော မေးခွန်းသည် ကောင်းမှုပြုခြင်းဖြင့် ထာဝရအသက်ကို အမွေခံရမည်ဟူသော ဖာရိရှဲအယူကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ယေရှုသည် ချက်ချင်းပင် ထိုသူကို ကောင်းခြင်း၏တစ်ဦးတည်းသောအရင်းအမြစ်—ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာ—နှင့် ကောင်းခြင်း၏တစ်ဦးတည်းသော အဓိပ္ပာယ်—ဘုရား၏ပညတ်တော်—ဆီသို့ ညွှန်ပြတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၁၉-၂၀၊ ယာကုပ် ၄:၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဓမ္မသစ်ကျမ်း၏ ဒုတိယအပိုဒ်များထဲမှ ငါးပါးကို (အစဉ်အတိုင်းမဟုတ်ဘဲ) ရွတ်ဆိုပြီး ထိုသူက ထိုပညတ်များကို ငါစောင့်ထားပြီးပြီဟု ဆိုသည် (လုကာ ၁၈:၂၁)။ ဤကြိယာ၏ ဂရိပုံစံအရ ပညတ်တော်ကို ပြီးစီးလျှင် အမှတ်ခြစ်ထားနိုင်သော စာရင်းတစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့သည် (လုကာ ၁၁:၂၈၊ တမန်တော် ၁၆:၄၊ ၂၁:၂၄၊ ရောမ ၂:၂၈၊ ဖိလိပ္ပိ ၃:၅-၇ တို့တွင် လက်ရှိကာလ ကြိယာပုံစံကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှုသည် ထိုအယူအဆကို တိုက်ရိုက်စိန်ခေါ်ခြင်းမပြုဘဲ တစ်ခုသာလိုသေးသည်ဟု ညွှန်ပြပြီး သူ၏ပစ္စည်းအားလုံးကို ရောင်းချ၍ ဆင်းရဲသားများကို ဝေငှလော့၊ ထိုအခါ ကောင်းကင်၌ ဘဏ္ဍာရှိလိမ့်မည်ဟု ကတိပေးတော်မူသည် (လုကာ ၁၈:၂၂)။ ထို့နောက် တပည့်ဆယ့်နှစ်ပါးကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်နှင့်အတူတူပင် လိုက်လျှောက်လော့ဟု ဖိတ်ခေါ်တော်မူသည် (အခန်းငယ် ၂၂၊ လုကာ ၅:၂၇ // မာကု ၁:၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်မှာ ယုံကြည်ခြင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်ခြင်းဖြစ်ပြီး အနာဂတ်အတွက် မိမိချမ်းသာမှုကို မမှီခိုဘဲ ယေရှုကို မှီခိုရန်ဖြစ်သည်။ အုပ်ချုပ်သူ၏ နှလုံးသားသည် ထင်ရှားသွားသည် (လုကာ ၂:၃၅၊ ၁၂:၃၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယခင်က မဖော်ပြခဲ့သော ဆယ်ပါးမြောက် ပညတ်တော် “တဏှာမရှိနှင့်” ကို မဖော်ပြခဲ့ပါ။ ယေရှု၏ဖိတ်ခေါ်မှုသည် ပညတ်တော်၏ နက်နဲမှုကို သူ့အား သတိပေးခဲ့သည် (ရောမ ၇:၇ ကဲ့သို့)။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုသူသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ထွက်သွားခဲ့သည် (လုကာ ၁၈:၂၃၊ မာကု ၁၀:၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူ၏စည်းစိမ်သည် ရုပ်တုဖြစ်နေပြီး မြင်နိုင်သောအရာကို စွန့်လှူကာ မမြင်နိုင်သော မျှော်လင့်ချက်အတွက် စွန့်လှူရန် အလွန်ခက်ခဲသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

18:18–30. Leaving All for the Sake of the Kingdom. From powerless children blessed by Jesus, the focus shifts to a rich and powerful ruler who called Him not just “Teacher,” a sign of respect equivalent to “Rabbi,” but “Good Teacher.” His earnest question reflects the Pharisaic conviction that doing good is the way to inherit eternal life. Jesus immediately pointed the man to the only source of goodness—God alone—and to the only definition of goodness—God’s law (vv. 19–20; cf. James 4:17). Nearly the whole second table of the Decalogue is recited (though not in order), which the man claims to have kept (Luke 18:21). The Greek form of this verb suggests he viewed the law as a list that could be checked off when completed (contrast use of the present tense form in Luke 11:28; Acts 16:4; 21:24; Rom. 2:28; cf. Phil. 3:5–7). Jesus did not challenge this claim directly, but He indicated that one thing was still lacking and commanded the man to sell all of his possessions and distribute the proceeds to the poor, promising that he would then have treasure in heaven (Luke 18:22). He concluded with the same invitation given to the Twelve, asking that he come and follow Him (v. 22; cf. Luke 5:27 // Mark 1:17). It is the call to faith, to rely on Jesus rather than on his wealth for his future. The ruler’s heart stands revealed (cf. Luke 2:35; 12:34). Not mentioned earlier is the tenth commandment, “you shall not covet.” Jesus’s call brought to his awareness the depth of the law’s requirement, just as it did to Paul (Rom. 7:7). Unfortunately, the man went away dejected and sorrowful (Luke 18:23; cf. Mark 10:22). His riches were his idol, and to forgo the seen for hope of the unseen seemed too much to sacrifice.

 

ယေရှု၏ဤအမိန့်သည် အလွန်ခက်ခဲသည်ဟု အချို့က ထင်မိကောင်းထင်မိနိုင်ပြီး တပည့်ဖြစ်လိုသူတိုင်းကို အားလုံးရောင်းချရန် ယေရှုခေါ်ဆိုသလားဟု တွေးတောကောင်းတွေးတောနိုင်သည်။ ပထမဦးစွာ၊ သမ္မာကျမ်းတွင် စည်းစိမ်ဥစ္စာ၏ လှည့်စားအားကောင်းမှုကို မကြာခဏ သတိပေးထားသည် (တရားဟော ၈:၁၂-၁၈၊ မဿဲ ၆:၁၉-၂၄၊ ၁တိမောသေ ၆:၇-၁၂)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် ချမ်းသာသူများ ဘုရားနိုင်ငံတော်ထဲသို့ ဝင်ရန်ခက်ခဲသည်ဟု ညွှန်ပြပြီး ထိုအရာကို အပ်ချည်မျက်စောင်းထိုးဖြတ်ရန်ထက် ပိုခက်ခဲသည်ဟု ပုံဆောင်ချဲ့ကားပြောဆိုတော်မူသည် (လုကာ ၁၈:၂၄-၂၅၊ လုကာ ၆:၂၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့ရာတွင် မဖြစ်နိုင်ဟု မဆိုလိုပါ။ ယေရှုက လူများနှင့် မဖြစ်နိုင်သောအရာသည် ဘုရားသခင်နှင့် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထပ်လောင်းပြောတော်မူသည် (၁၈:၂၇)။ ချမ်းသာသူအချို့သည် ယေရှု၏နောက်လိုက်ဖြစ်လာခဲ့သည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၈:၃၊ ၁၉:၂၊ မဿဲ ၂၇:၅၇)။ သို့သော် ထိုသူများသည် အလွန်နည်းပါးသည် (လုကာ ၁:၅၃၊ ၆:၂၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Some may think this command of Jesus was too hard and wonder whether He calls every would-be disciple to sell all. First of all, Scripture frequently warns of wealth’s seductive power (Deut. 8:12–18; Matt. 6:19–24; 1 Tim. 6:7–12), which is why Jesus indicated that it is hard for the rich to enter the kingdom of God and even compares it hyperbolically to a camel passing through the eye of a needle (Luke 18:24–25; cf. 6:24). Clearly it is not impossible, though, because Jesus added that what is impossible with people is possible with God (18:27), and some rich individuals did become followers of Jesus (e.g., 8:3; 19:2; Matt. 27:57). These, however, were comparatively few (cf. Luke 1:53; 6:24).

 

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့်၊ ယေရှုနှင့်အတူ အချိန်ပြည့်တပည့်အဖြစ် လိုက်လျှောက်သူများသာ လှည့်လည်ဟောပြောရန်အတွက် လောကီပစ္စည်းအားလုံးကို စွန့်လှူရန် ခေါ်ဆိုခံရသည်ကို နားလည်ရန် အရေးကြီးသည် (မာကု ၃:၁၄)။ ယေရှုကို လိုက်လျှောက်လိုသော အခြားသူများကို အခြားနည်းဖြင့် ညွှန်ကြားခဲ့သည် (လုကာ ၈:၃၈-၃၉၊ ၉:၅၉-၆၀)။ နောက်ပိုင်းတွင် ဇက္ခဲယုသည် နှစ်ဆပြန်ဆပ်ခြင်းနှင့် အနည်းငယ်သာ စွန့်လှူခြင်းဖြင့် နောင်တရခြင်းကို ပြသခဲ့သည် (၁၉:၈-၉)။ အနနိယနှင့် သဖိရ၏အပြစ်သည် အားလုံးမရောင်းချခြင်းတွင် မဟုတ်ဘဲ ရောင်းချသည်ဟု ဟန်ဆောင်ပြီး ဘုရားသခင်ကို လိမ်ညာခ, ထိုအရာတွင် ရှိသည် (တမန်တော် ၅:၁-၁၁)။ သန့်ရှင်းသော ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ကို ခွဲထားပြီးနောက် နှလုံးသွင်းချက်အတိုင်း ဝမ်းမြောက်စွာ ပေးကမ်းရမည်၊ “ဘုရားသခင်သည် ဝမ်းမြောက်စွာ ပေးသောသူကို ချစ်တော်မူ၏” (၂ကိုရိန်သု ၉:၇)။ ဤနေရာတွင် ပေတရုက တပည့်တော်များသည် ယေရှုကို လိုက်ရန် အားလုံးကို စွန့်ခဲ့ပြီဟု သတိပေးသည် (လုကာ ၁၈:၂၈)။ ယေရှုက ထိုသူများနှင့် ဘုရားနိုင်ငံတော်အတွက် ပစ္စည်း သို့မဟုတ် ဆွေမျိုးဆက်ဆံရေးကို စွန့်လှူခဲ့သူအားလုံးကို ဤဘဝတွင် အဆပေါင်းများစွာ ရရှိမည်၊ “လာမည့်ခေတ်တွင် ထာဝရအသက်” ရရှိမည်ဟု အာမခံတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၂၉-၃၀)။ အနတ္တအသက်နှင့် အိမ်များ၊ ပလ္လင်များပါဝင်သော မျှော်လင့်ချက်ကို စိတ်ထဲထားရင်း ဤကတိကို ဤလောကီအဓိပ္ပာယ် သို့မဟုတ် ဟာသအဓိပ္ပာယ်ဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ရန် မလိုအပ်ပါ။

Second, it is important to recognize that only those who followed Jesus as full-time disciples were called to sacrifice all their worldly possessions so they could be with Him and be engaged in itinerant preaching (Mark 3:14). Others who wanted to follow Jesus were directed otherwise (Luke 8:38–39; 9:59–60). Later, Zacchaeus exhibited his repentance by making restitution and a somewhat lesser sacrifice (19:8–9). The sin of Ananias and Sapphira was not in refusing to sell all but in pretending to do so and lying to God about it (Acts 5:1–11). Apart from the holy tithe that belongs to God, all are to give according to what they have decided in their hearts, “for God loves a cheerful giver” (2 Cor. 9:7). In fact, Peter reminded Jesus at this point in the narrative that the disciples had indeed left all to follow Him (Luke 18:28). Jesus reassured them, and all who have sacrificed possessions or relationships for the sake of the kingdom of God (v. 29), that they will receive many times more in this time and “in the age to come eternal life” (v. 30). Keeping in mind the hope of immortality complete with homes and thrones (John 14:1–3; Matt. 19:28) renders any this-worldly or ironic interpretation of this promise unlikely and unnecessary.

 ³¹ ထိုအခါ ကိုယ်တော်သည် တကျိပ်နှစ်ပါးသောတပည့်တော်တို့ကို ခေါ်၍၊ ငါတို့သည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ယခု သွားကြ၏။ ပရောဖက်များ ရေးမှတ်သမျှသည် လူသား၌ ပြည့်စုံရလိမ့်မည်။
³² တပါးအမျိုးသားတို့လက်သို့ အပ်နှံခြင်း၊ ပြက်ယယ်ပြုခြင်း၊ ညှဉ်းဆဲခြင်း၊ တံတွေးနှင့် ထွေးခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်။
³³ သူတို့သည် လူသားကို ရိုက်ပုတ်၍သတ်ကြလိမ့်မည်။ သုံးရက်မြောက်သောနေ့၌ ထမြောက်လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
³⁴ ထိုစကားတော်တခွန်းကိုမျှ တပည့်တော်တို့သည်နားမလည်ကြ။ ထိုအကြောင်းအရာသည် ဝှက်ထား လျက် ရှိသည်ဖြစ်၍ မိန့်တော်မူချက်အနက်ကို မရိပ်မိကြ။

၁၈:၃၁-၃၄။ အသေခံခြင်းကို အသေးစိတ်ဟောပြောခြင်း။ အထက်အပိုဒ်များရှိ ဘုန်းကြီးသောကတိများပြီးနောက်၊ တပည့်ဆယ့်နှစ်ပါးကို သီးသန့်ပြောဆိုသော ဤပြင်းထန်သော ဟောပြောချက်သည် သူတို့တွင် မထင်ရှားခဲ့ပါ။ ၎င်း၏အဓိပ္ပာယ်ကို သူတို့မှ ဝှက်ထားခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃၄၊ လုကာ ၉:၄၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အကြောင်းမှာ ယုဒလူမျိုးများသည် မေရှိယကို အောင်မြင်သောဘုရင်အဖြစ် လာမည်၊ ရောမအင်ပါယမှ ဣသရေလကို ကယ်နှုတ်ပြီး ဒါဝိဒ်နိုင်ငံတော်ကို ပြန်လည်တည်ထောင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသောကြောင့်ဖြစ်သည် (ဟေရှာယ ၁၁:၁-၄၊ ဆာလံ ၈၉:၁၉-၂၉)။ မာကု၏ဖွဲ့စည်းပုံအရ ယေရှု၏တတိယအကြိမ် အသေခံခြင်းဟောပြောချက်ဟု မကြာခဏခေါ်ဆိုသော်လည်း၊ လုကာတွင် တကယ်တော့ သတ္တမအကြိမ်ဖြစ်ပြီး အသေးစိတ်ဆုံးဖြစ်သည် (လုကာ ၅:၃၅၊ ၉:၂၂၊ ၄၃-၄၅၊ ၁၂:၅၀၊ ၁၃:၃၂-၃၃၊ ၁၇:၂၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှု၏ဟောပြောချက်အရ ယေရုရှလင်မြို့တွင် ဖြစ်ပျက်မည့်အရာများသည် သူ၏စကားမျှသာမက ပရောဖက်များရေးထားပြီးသော အရာများကို ပြည့်စုံစေမည်ဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ ဟေရှာယ ၅၀:၄-၉၊ ၅၃:၃-၅)။ ဤသည်မှာ လုကာ၏ အဓိကအကြောင်းအရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ပထမဆုံအကြိမ် တပါးအခြားလူမျိုးများထံ အပ်နှံခံရမည်ဟု ဖော်ပြတော်မူသည် (လုကာ ၁၈:၃၂) — ဤကြိယာသည် ယုဒအရာရှိများထံ ယုဒပြန်သစ္စာကို သစ္စာပေးသည့်ကြိယာနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၂၂:၄၊ ၆)။ သူတို့လက်ထဲရောက်သွားသောအခါ အရှက်ခွဲခံရ၊ ရိုက်ပုတ်ခံရ၊ အသေသတ်ခံရမည်ဖြစ်သော်လည်း တတိယနေ့တွင် ထမြောက်မည်ဟု ဆိုတော်မူသည်။ တတိယနေ့တွင် ထမြောက်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်ပြည့်စုံခြင်းကို ထပ်မံအလေးပေးသည် (လုကာ ၉:၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

18:31–34. Detailed Passion Prediction. Following the glorious promises of the preceding verses, this stark, private portrayal to the Twelve failed to register. Its meaning was also hidden from them (v. 34; cf. 9:45) because Jews expected the Messiah to come as a triumphant king (e.g., Is. 11:1–4; Ps. 89:19–29), deliver Israel from Rome’s power, and reestablish Davidic rule. Although this is often referred to as Jesus’s third passion prediction based on the outline of events in Mark (Mark 8:31–33; 9:30–32; 10:32–34), in Luke it is actually the seventh and most detailed one (cf. Luke 5:35; 9:22, 43–45; 12:50; 13:32–33; 17:25). Jesus’s prediction made it clear that the events that would take place in Jerusalem would be a fulfillment not only of His words but of what the prophets already had written about (e.g., Is. 50:4–9; 53:3–5), an important theme in Luke (Luke: Introduction). Jesus mentioned for the first time being delivered to the Gentiles (Luke 18:32)—the same verb that is used of Judas’s betrayal of Jesus to the Jewish authorities (e.g., 22:4, 6). Once Jesus was in their hands, they would treat Him shamefully, flog or scourge Him, and kill Him, but He would rise again. Reference to His resurrection on the third day also emphasizes it as a fulfillment of prophecy (cf. 9:22).

 ³⁵ ယေရိခေါမြို့အနီး၌ ရှိတော်မူစဉ်တွင်၊ လူကန်းတယောက်သည် လမ်းနားမှာထိုင်၍ တောင်းစား လေ၏။
³⁶ ထိုလူကန်းသည် လမ်း၌ လူများသွားသံကို ကြားလျှင် အဘယ်သို့ ဖြစ်သနည်းဟုမေး၏။
³⁷ နာဇရက်မြို့သား ယေရှုကြွသွားကြောင်းကို သူတပါးပြောလျှင်၊
³⁸ ဒါဝိဒ်၏သားတော်ယေရှု၊ အကျွန်ုပ်ကို ကယ်မသနားတော်မူပါဟု ဟစ်ကြော်လေ၏။
³⁹ ထိုသူကို တိတ်ဆိတ်စွာနေစေခြင်းငှါ ရှေ့တော်၌ သွားသောသူတို့သည် ငေါက်၍ ဆိုကြသော်လည်း၊ ဒါဝိဒ်၏ သားတော်၊ အကျွန်ုပ်ကို ကယ်မသနားတော်မူပါဟု သာ၍ ဟစ်ကြော်ကြလေ၏။
⁴⁰ ယေရှုသည်လည်း ရပ်တော်မူလျက်၊ ထိုသူကို ခေါ်ခဲ့ဟု အမိန့်တော်ရှိ၏။ လူကန်းသည် အထံတော်သို့ ချဉ်းကပ်ပြီးမှ၊ သင်၌အဘယ်သို့ ပြုစေလိုသနည်းဟု မေးတော်မူလျှင်၊
⁴¹ သခင်၊ အကျွန်ုပ်မျက်စိမြင်စေခြင်းငှါ ပြုတော်မူပါဟု လျှောက်လေသော်၊
⁴² ယေရှုက၊ မျက်စိမြင်စေ။ သင်၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် သင့်ကို ကယ်မပြီဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁴³ ထိုခဏခြင်းတွင် ထိုသူသည် မျက်စိမြင်၍ ဘုရားသခင်၏ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းလျက် နောက်တော်သို့ လိုက်လေ၏။ လူအပေါင်းတို့သည် မြင်လျှင် ဘုရားသခင်ကို အံ့ဩချီးမွမ်းကြ၏။

၁၈:၃၅-၄၃။ မျက်ကန်းသူ အမြင်ရခြင်း။ ယေရိခေါမြို့အနီးသို့ ရောက်လာချိန်တွင် ဤဖြစ်ရပ်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ မဿဲနှင့် မာကုကမူ မြို့မှထွက်ခွာစဉ် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည် (မဿဲ ၂၀:၂၉၊ မာကု ၁၀:၄၆)။ ဤအနည်းငယ်ကွဲလွဲမှုကြောင့် လုကာသည် ဇက္ခဲယု၏ဇာတ်လမ်းကို (ယေရိခေါတွင် ဖြစ်ပွားသည်၊ လုကာ ၁၉:၁) ထည့်သွင်းနိုင်ခဲ့ပြီး နောက်လိုက်သော ဥပမာနှင့် ချိတ်ဆက်ကာ အောင်မြင်စွာ ယေရုရှလင်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းဇာတ်လမ်းဆီသို့ ချောမွေ့စွာ ပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့သည် (၁၉:၂၇)။ မဿဲက မျက်ကန်းနှစ်ယောက်ကို ပျောက်ကင်းစေသည်ဟု ဆိုသော်လည်း လုကာနှင့် မာကုက ဗာတိမဲစ် (မာကု ၁၀:၄၆) ဟူသော တစ်ယောက်တည်းကို အာရုံစိုက်သည်။ သူသည် နာဇရက်သားယေရှုသည် သူ့ကို ပျောက်ကင်းစေနိုင်သည်ကို သိပြီး “ဒါဝိဒ်သားတော်” ဟုတောင် ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (လုကာ ၁၈:၃၇-၃၈)။ ဤသည်မှာ လုကာတွင် တစ်ခုတည်းသော ထိုသို့ခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်သည် (လုကာ ၂၀:၄၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်မှာ ဒါဝိဒ်အား ပေးခဲ့သော ကတိအပေါ်အခြေခံသော မဿီယဘွဲ့ဖြစ်ပြီး ပရောဖက်များက ထပ်ခါတလဲလဲ ဖော်ပြခဲ့သည် (၂ဓမ္မရာဇဝင် ၇:၁၂-၁၆၊ ဟေရှာယ ၉:၆-၇၊ ယေရမိ ၂၃:၅-၆၊ ၃၃:၁၅-၁၆၊ ယေဇကျေလ ၃၇:၂၄-၂၅)။ အရေးကြီးသည်မှာ မျက်စိကန်းသူများကို အမြင်ပေးခြင်းသည် မဿီယ၏အမှုများထဲတွင် ပါဝင်သည် (လုကာ ၄:၁၈၊ ၇:၂၁-၂၂၊ ဟေရှာယ ၃၅:၅၊ ၄၂:၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ နားရွက်ဖြတ်ခံရသူကို ပျောက်ကင်းစေခြင်းမှလွဲ၍ (လုကာ ၂၂:၅၀-၅၁) ဤသည်မှာ လုကာမှတ်တမ်းတင်ထားသော နောက်ဆုံး အံ့ဖွယ်ပျောက်ကင်းခြင်းဖြစ်သည်။

18:35–43. A Blind Man Receives His Sight. Nearing Jericho on the way to Jerusalem suggests that this incident occurred before Jesus entered the city, whereas Matthew and Mark suggest that it happened on leaving it (Matt. 20:29; Mark 10:46). This slight change enabled Luke to include the story of Zacchaeus, which takes place in Jericho (Luke 19:1), to connect it to the parable that follows and to provide a seamless transition for narrating the triumphal entry (19:27). While Matthew mentions there were two blind men healed (Matt. 20:30), Luke (with Mark) focuses on the one named Bartimaeus (Mark 10:46). He knew that Jesus of Nazareth was able to heal him, and he even called Him Son of David (Luke 18:37–38), the only such address in Luke (cf. 20:41). It is a messianic title based on the promise made to David (2 Sam. 7:12–16) and repeated by the prophets (e.g., Is. 9:6–7; Jer. 23:5–6; 33:15–16; Ezek. 37:24–25). Significantly, giving sight to the blind is listed among the works of the Messiah (Luke 4:18; 7:21–22; cf. Is. 35:5; 42:7), and, apart from healing the man with the severed ear (Luke 22:50–51), it is the last healing miracle recorded by Luke.

 

ထိုသူ၏အော်ဟစ်သံနှင့် လူအုပ်က သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စေရန် ကြိုးစားခြင်းကို အလွန်ပြင်းထန်စွာ ဖော်ပြထားသည်။ သူ၏မျက်စိကန်းခြင်းကို အထူးအပြစ်တစ်ခုအတွက် ဘုရားသခင်၏အပြစ်ဒဏ်ဟု လူများက ထင်မှတ်ကောင်းထင်မှတ်နိုင်သည် (ယောဟန် ၉:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဆွမ်းတောင်းသူဖြစ်ခြင်းသည် အရှက်ကြီးသော အလုပ်ဖြစ်သည် (လုကာ ၁၆:၃)။ ဘာတီမဲယုသည် ပျောက်ကင်းချင်စိတ်ပြင်းပြပြီး တိတ်ဆိတ်စေရန် ကြိုးစားခြင်းက သူ့ကို ပိုမိုအော်ဟစ်စေခဲ့သည်။ ယေရှု၏မေးခွန်း (ယောဟန် ၅:၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) က သူ့အား ယုံကြည်ခြင်းကို စကားဖြင့်ဖော်ပြစေပြီး “သခင်” ဟု ခေါ်ဆိုစေသည် (လုကာ ၁၈:၄၁)။ ၎င်းသည် ချက်ချင်းပျောက်ကင်းစေရန် လမ်းဖွင့်ပေးသည် (လုကာ ၇:၅၀၊ ၈:၄၈၊ ၁၇:၁၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အမြင်ရခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် တပည့်တော်များထံ ယေရှု၏အသေခံခြင်းကို “ဝှက်ထား” သည်ဟု လုကာတွင်သာ ဖော်ပြထားသည် (၁၈:၃၄)။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးအမြင်လိုအပ်မှုကို အလေးပေးသည်။ သမ္မာကျမ်းတရားများကို ယေရှုဖွင့်ပြတော်မူချိန်တွင်သာ ဤအမြင်ဖွင့်ခြင်းဖြစ်ပေါ်မည် (၂၄:၃၁-၃၂၊ ၄၅)။

Both the man’s cry and the crowd silencing him are described in very strong terms. People may have thought his blindness was divine punishment for some particular sin (cf. John 9:2). Being a beggar was a shameful occupation (Luke 16:3), and Bartimaeus was determined to be healed. The attempt to silence him led him only to shout and cry out all the more. Jesus’s question (cf. John 5:6) lead the man to verbalize his faith by calling Jesus “Lord” (Luke 18:41). It also opened the way for immediate healing (cf. Luke 7:50; 8:48; 17:19). Juxtaposed with this receiving of sight is the mention, only in Luke, of Jesus’s approaching death being “hidden” from the disciples (18:34), which underscores their need for a spiritual eye-opening. But this would occur only after His resurrection, when Jesus “opened” the Scriptures to them (24:31–32, 45).