Myanmar 3AM (Official)

 တမန်

အခန်းကြီး - ၄

ထိုသို့ တမန်တော်တို့သည် လူများတို့အားဟောပြောစဉ်တွင်၊ ဗိမာန်တော်မှူးမှစသော ယဇ်ပုရောဟိတ် တို့နှင့် ဇဒ္ဒုကဲများတို့သည်လာကြသဖြင့်၊
² တမန်တော်တို့သည် လူများတို့အားဆုံးမဩဝါဒပေး၍ ယေရှုကိုအကြောင်းပြုလျက် သေခြင်းမှ ထမြောက်ခြင်းတရားကို ဟောသောကြောင့်၊ ထိုမင်းများတို့သည် စိတ်ပူပန်ခြင်းရှိသည်နှင့်၊
³ တမန်တော်တို့ကိုဘမ်းဆီးပြီးမှ၊ ညအချိန်ဖြစ်သောကြောင့် နက်ဖြန်နေ့တိုင်အောင် နှောင်အိမ်၌ ချုပ်ထားကြ၏။
⁴ တရားနာသောသူအများတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းသို့ရောက်၍ အရေအတွက်အားဖြင့် လူငါးထောင်မျှ လောက်ရှိကြ၏။
⁵ နက်ဖြန်နေ့ရောက်သော် မင်းအရာရှိ၊ လူအကြီးအကဲ၊ ကျမ်းပြုဆရာတို့နှင့်၊
⁶ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအန္နတ်၊ ကယာဖ၊ ယောဟန်၊ အာလေဇန္ဒြုမှစ၍ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းမျိုးရှိမျှ တို့သည် ယေရုရှလင်မြို့၌ စုဝေးကြပြီးလျှင်၊
⁷ တမန်တော်တို့ကို အလယ်၌ထား၍၊ သင်တို့သည် အဘယ်သို့သောတန်ခိုး၊ အဘယ်သူ၏နာမအားဖြင့် ဤအမှုကိုပြုသနည်းဟု မေးမြန်းကြ၏။
⁸ ထိုအခါပေတရုသည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်နှင့် ပြည့်စုံလျက်၊ လူများကို အစိုးရသောမင်းတို့နှင့် ဣသရေလအမျိုးအကြီးအကဲတို့၊
⁹ အင်္ဂါချို့တဲ့သောသူကို ကျေးဇူးပြု၍၊ သူသည် အနာရောဂါနှင့် အဘယ်သို့ ကင်းလွတ်သနည်းဟု ငါတို့သည်ယနေ့အစစ်ခံရလျှင်၊
¹⁰ သင်တို့သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာကွပ်မျက်၍၊ ဘုရားသခင်သည် သေခြင်းမှထမြောက်စေတော်မူသော နာဇရက်မြို့သား ယေရှုခရစ်၏ နာမတော်အားဖြင့် ဤသူသည် သင်တို့မျက်မှောက်၌ ကျန်းမာလျက် ရှိသည်ကို သင်တို့မှစ၍ ဣသရေလလူအပေါင်းတို့ သိမှတ်ကြလော့။
¹¹ ထိုသခင်ကား၊ သင်တို့သည်တိုက်ကို တည်လုပ်သောအခါ ပယ်ထား၍၊ နောက်တဖန် တိုက်ထောင့် အထွဋ်ဖျားသို့ရောက်ပြန်သော ကျောက်ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုသခင်မှတပါးအဘယ်သူမျှ ကယ်တင်ခြင်းအမှုကို မတတ်နိုင်။
¹² ထိုသခင်၏ နာမတော်မှတပါး ငါတို့ကို ကယ်တင်နိုင်သော နာမတစုံတခုမျှ ကောင်းကင်အောက် လူတို့တွင် မပေါ်မရှိဟု ပေတရုသည် ထိုသူတို့အား မြွက်ဆို၏။
¹³ ထိုသူတို့သည် ပေတရုနှင့် ယောဟန်တို့၏ ရဲရင့် ခြင်းသတ္တိကို မြင်၍၊ လူတတ်မဟုတ်၊ လူသာမညသာ ဖြစ်သည်ကို သိမှတ်သဖြင့် အံ့ဩ၍နေကြ၏။ ထိုသူနှစ် ယောက်တို့သည် အထက်ကယေရှုနှင့်အတူ ရှိသည်ကို သတိရ၍၎င်း၊
¹⁴ အနာကင်းလွတ်သော သူသည် ထိုသူတို့နှင့် အတူ ရှိနေသည်ကို မြင်၍၎င်း၊ ငြင်းခုံဆိုဘွယ်ရာ မရှိမတွေ့ကြ။
¹⁵ တမန်တော်တို့ကိုလွှတ်တော်မှ ထွက်သွား စေပြီး လျှင်၊ ဤသူတို့ ကို အဘယ်သို့ပြုရမည်နည်း။
¹⁶ သူတို့သည် ထင်ရှားစွာသော နိမိတ်လက္ခဏာကို ပြပြီးသည်ကို၊ ယေရုရှလင်မြို့၌နေသော သူအပေါင်း တို့သည် သိမြင်ကြ၏။ ငါတို့သည်လည်း ငြင်းခုံခြင်းငှါ မတတ်နိုင်ပြီ။
¹⁷ သို့သော်လည်း လူများအထဲ၌သာ၍ မနှံ့မပြား စေခြင်းငှါ၊ နောက်တဖန် ထိုနာမကို အမှီပြုလျက် အဘယ်သူကိုမျှ မဟောမပြောနှင့် ဟူ၍ သူတို့ကို ကျပ်တည်းစွာ ခြိမ်းချောက်ကြကုန်အံ့ဟု အချင်းချင်းတိုင် ပင်ပြီးမှ၊
¹⁸ တမန်တော်တို့ကိုခေါ်၍၊ ယေရှု၏ နာမကို အမှီပြုလျက် ဟောပြောသွန်သင်ခြင်းကို အလျှင်းမပြုနှင့် ဟု အမိန့်ရှိကြ၏။
¹⁹ ပေတရုနှင့် ယောဟန်တို့ကလည်း၊ ဘုရားသခင်၏ စကားတော် ကိုနားထောင်သည်ထက် သင်တို့၏ စကားကိုသာ၍နားထောင်သော်၊ ဘုရားသခင့်ရှေ့မှာ ကောင်းမည်မကောင်းမည်ကို ဆင်ခြင်၍ စီရင်ကြ လော့။
²⁰ ငါတို့သည်ကြားလျက်၊ မြင်လျက်ရှိသောအရာ တို့ကိုမဟော မပြောဘဲမနေနိုင်ဟု ထိုသူတို့အား ဆိုကြ၏။
²¹ ထိုအခါတမန်တော်တို့၌ အပြစ်ဒဏ်ပေးသင့် သော အကြောင်းကို မတွေ့သဖြင့် တဖန် ခြိမ်းချောက် ပြီးလျှင်လွှတ်ကြ၏။
²² အကြောင်းမူကား၊ အနာကင်းခြင်း နိမိတ် လက္ခဏာကို ခံရသော သူသည် အသက်လေးဆယ်ကျော် ရှိသည်ဖြစ်၍ လူအပေါင်းတို့သည် ထိုအမှုကို ထောက်လျက် ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်တော်ကိုချီးမွမ်းကြ၏။
²³ တမန်တော်တို့သည် လွတ်သောအခါ၊ မိမိတို့ အပေါင်းအသင်း ရှိရာသို့သွား၍၊ မိမိတို့အား ယဇ်ပုရောဟိတ် အကြီးတို့နှင့် လူအကြီးအကဲတို့ ပြောဆိုသမျှကို ပြန်ကြားကြ၏။
²⁴ ထိုသူများတို့သည်ကြားရလျှင်၊ တညီတညွတ် တည်း ဘုရားသခင့် ထံသို့အသံကိုလွှင့်လျက်၊ အစိုးရတော် မူသေအရှင်၊ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းကင်၊ မြေကြီး၊ သမုဒ္ဒရာမှစ၍ ထိုအရပ်တို့၌ ရှိသမျှတို့ကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော ဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူ၏။
²⁵ ကိုယ်တော်ကလည်း၊ လူမျိုးတို့သည် အဘယ် ကြောင့် ရုန်းရင်းခတ် ပြုကြသနည်း။ လူစုတို့သည် အဘယ်ကြောင့် အချည်းနှီး ကြံစည်ကြသနည်း။
²⁶ လောကီရှင်ဘုရင်တို့သည် ထကြ၍၊ မှူးမတ် အရာရှိတို့လည်း ထာဝရဘုရားနှင့် ခရစ်တော်ကို ရန်ဘက်ပြုလျက် စည်းဝေးကြ၏ဟု ကိုယ်တော် ကျွန်ဒါ ဝိဒ်၏ နှုတ်ဖြင့်ဗျာဒိတ်ထားတော်မူသည်နှင့်အညီ၊
²⁷ ဟေရုဒ်မင်း၊ ပုန္တိပိလတ်မင်းမှစ၍ ဣသရေလ အမျိုးသား၊ တပါး အမျိုးသားတို့သည်၊
²⁸ ကိုယ်တော်၏ အလိုရှိသည်အတိုင်း၊ ရှေးမဆွ ကလက်တော်ဖြင့် ခွဲခန့်မှတ်သားတော်မူနှင့်သမျှတို့ကို ပြုခြင်းငှါ ဘိသိတ်ပေးတော်မူသော သားတော်မြတ် ယေရှုကို ဤမြို့၌ရန်ဘက်ပြု၍ စည်းဝေးကြပြီ၊ အမှန် ဖြစ်ပါ၏။
²⁹ အိုထာဝရဘုရား၊ ယခုအခါ ထိုသူတို့၏ ခြိမ်း ချောက်ခြင်းကို မှတ်တော်မူပါ။
³⁰ အနာရောဂါငြိမ်းစေခြင်းငှါ လက်တော်ကို ဆန့်တော်မူ၍၊ သန့်ရှင်းသော သားတော်ယေရှု၏ နာမ တော်အားဖြင့် နိမိတ်လက္ခဏာ၊ အံ့ဘွယ်သောအမှုတို့ကို ဖြစ်စေတော်မူစဉ်တွင်၊ ကိုယ်တော်၏ ကျွန်တို့ သည် နှုတ်ကပတ်တရားတော်ကို ရဲရင့်စွာ ဟောပြောပါမည် အကြောင်း ကယ်မတော် သနားတော်မူပါဟု ဆုတောင်း ကြ၏။
³¹ ထိုသို့ဆုတောင်းပဌနာပြုပြီးမှ၊ စုဝေးသော အရပ်သည် တုန်လှုပ်၍၊ ထိုသူအပေါင်းတို့သည် သန့်ရှင်း သော ဝိညာဉ်တော်နှင့် ပြည့်သဖြင့်၊ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တရားတော်ကို ရဲ့ရင့်စွာဟော ပြောကြ၏။
³² ယုံကြည်သောသူအပေါင်းတို့သည် စိတ်နှလုံး တညီတညွတ် တည်းရှိကြ၍၊ အဘယ်သူမျှ မိမိဥစ္စာတစုံ တခုကို ငါ့ဥစ္စာဟူ၍မဆိုဘဲလျက်၊ ရှိသမျှသောဥစ္စာတို့ကို ဆက်ဆံသဖြင့် သုံးဆောင်ကြ၏။
³³ သခင်ယေရှု ထမြောက်တော်မူခြင်း အကြောင်း ကို တမန်တော် တို့သည် ကြီးသော တန်ခိုးနှင့် သက်သေခံ ၍၊ ထိုသူအပေါင်းတို့သည် ကြီးသော ကျေးဇူးတော်နှင့် ပြည့်စုံကြ၏။
³⁴ ထိုသူတို့တွင် ဆင်းရဲသောသူတယောက်မျှမရှိ။ အကြောင်း မူကား၊ အိမ်၊ မြေကွက်ကို ပိုင်သော သူရှိသမျှ တို့သည် ရောင်းပြီးလျှင်၊ ရသောအဘိုးကိုယူဆောင်ခဲ့၍၊
³⁵ တမန်တော်တို့၏ ခြေရင်း၌ထားကြသဖြင့်၊ လူများဆင်းရဲသည်အတိုင်း အသီးအသီးတို့အား ဝေငှပေး ကမ်းကြ၏။
³⁶ ယောသေအမည်ရှိ၍ သက်သာစေခြင်း၏ သားဟုဆိုလိုသော ဗာနဗအမည်သစ်ကို တမန်တော်တို့ သမုတ်ခြင်းအားဖြင့်ရသော ကုပရုပြည်သား လေဝိ လူတယောက်သည်၊
³⁷ မိမိပိုင်သော မြေကိုရောင်းပြီးလျှင်၊ ရသော ငွေကိုယူဆောင်ခဲ့၍ တမန်တော်တို့၏ ခြေရင်း၌ ထားလေ၏။

၄:၁-၃၇ ပေတရုနှင့်ယောဟန်တို့သည် ဆဲန်ဟီဒရင်ရှေ့တွင် ရှိနေခြင်း။

4:1–37

Peter and John before the Sanhedrin

 

ဓမ္မအမှုတော်သည် အတားအဆီးမရှိဘဲ တိုးတက်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ရဲရင့်ခြင်းအားဖြင့် ပေတရုနှင့် ယောဟန်တို့သည် ယုဒအာဏာပိုင်များကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြသည်။ ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူတို့သည် ဒုက္ခမှ ကယ်နှုတ်ခြင်းအတွက် မဟုတ်ဘဲ ဒုက္ခများကို ကျော်လွှားနိုင်ရန် ဆုတောင်းခဲ့ကြသည်။

The mission did not progress without obstacles. With faith and courage, Peter and John confronted the Jewish authorities. On returning to the community of believers, they prayed, not for deliverance from difficulties but for the ability to overcome them.

 

၄:၁-၄။ ပေတရုနှင့် ယောဟန်ကို ဖမ်းဆီးခြင်း။ ဗိမာန်တော်တွင် ပေတရုနှင့် ယောဟန်တို့သည် ယေရှု၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို သုံးနာရီကြာ ဟောပြောဆုံးမခဲ့ကြသည်။ နဝမနာရီ (နေ့လယ် ၃ နာရီ) တွင် ခြေဆွံ့သူ ပျောက်ကင်းသွားပြီး နေဝင်ချိန် နီးကပ်လာခဲ့သည်။ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ ယဇ်ပုရောဟိတ်များထံမှ ဖြစ်သည်။ သူတို့ခေါင်းဆောင်များသည် ယေရှု၏ တရားစစ်ဆေးခြင်းအတွင်း အလွန်ရန်လိုခဲ့ကြသည်။ ယေရှု၏ သေခြင်းဇာတ်လမ်းတိုင်းတွင် သူတို့ကို ဖော်ပြထားသည် (ဥပမာ၊ မဿဲ ၂၆:၄၇၊ ၂၇:၁၊ ၁၂၊ ၄၁)။ ယေရှု၏ သွန်သင်ချက်နှင့် ဗိမာန်တော်သန့်ရှင်းရေးသည် ဗိမာန်တော်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများကို တိုက်ခိုက်ခြင်းဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ အမှန်မှာ ဗိမာန်တော်နှင့်ပတ်သက်၍ ပြောဆိုခဲ့သောကြောင့် ယေရှုကို ပထမဆုံး ဆန်ဟီဒရင်ရှေ့တရားရုံးသို့ စွဲချက်တင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၆:၆၁)။ ဗိမာန်တော်စောင့်တပ်မှူးသည်လည်း ယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ယေရှုဖမ်းဆီးချိန်တွင် ကိုယ်တိုင်ပါဝင်ခဲ့သည် (လု ၂၂:၂၊ ၅၂)။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို မယုံကြည်သော ဇဒ္ဒုကဲများလည်း ပါဝင်ခဲ့သည် (လု ၂၀:၂၇)။ ယဇ်ပုရောဟိတ်အများစုမှာ ဇဒ္ဒုကဲများ ဖြစ်သည် (တမန်တော် ၅:၁၇)။ ထူးဆန်းစွာပင် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ယုံကြည်သော ဖာရိရှဲများကို ဤနေရာတွင် မဖော်ပြထားပါ။

4:1–4. Peter and John Arrested. In the temple, Peter and John had been preaching and teaching the resurrection of Jesus for three hours. At the ninth hour (3:00 p.m.), a disabled person was cured, and dusk was falling rapidly. The first reaction came from the priests. Their leaders had been very aggressive against Jesus during His trial. They are mentioned in every narrative of His death (e.g., Matt. 26:47; 27:1, 12, 41). Jesus’s message and cleansing of the temple were viewed as assaults against the sanctuary and the priesthood. In fact, it was because of statements made about the sanctuary that Jesus was first charged before the Sanhedrin (Matt. 26:61). The captain of the temple was also a priest. He was personally involved with the arrest of Jesus (Luke 22:2, 52). The Sadducees, who did not believe in the resurrection (Luke 20:27), were also involved. Most of the priests were Sadducees (Acts 5:17). Strangely, the Pharisees, who believed in resurrection (23:8; Matt. 27:63), are not mentioned.

 

ဆန်ဟီဒရင်တွင် အမှုထမ်းရန် ခေါ်ဆောင်ခံရသော အထက်တန်းလွှာတို့သည် တမန်တော်များကို အဘယ်ကြောင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆန့်ကျင်ရသနည်း။ ဖာရိရှဲများအတွက်မူ သေသူများ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် ခေတ်အဆုံး၌သာ ဖြစ်ပေါ်မည့် နောက်ဆုံးကာလ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု ပေတရုနှင့် ယောဟန်တို့သည် ယေရှု၏ နာမတော်အားဖြင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ဟောပြောနေကြသည် (တမန်တော် ၄:၁၀၊ ၁၈)။ လာဇရု သို့မဟုတ် နိန်မြို့သားမုဆိုးမ၏ သားရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် မတူဘဲ ယေရှု၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် နောက်ဆုံးရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယေရှု၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် အချိန်ကာလ၏ အဆုံးကို ကြိုတင်ပြသခြင်း ဖြစ်သည် (ဟေဗြဲ ၁၀:၁၁)။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ ပေးသနားခြင်းသည် အဆုံးသည် နီးကပ်လာပြီဟု ကြေညာခြင်း ဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်သည် နောင်တရရန် အချိန်ဖြစ်သည် (တမန်တော် ၂:၃၈-၄၀)။ ယေရှု၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် ခမည်းတော်ထံ တက်ရောက်ခြင်းကို ယုံကြည်ခြင်းသည် “ယခု” မျှော်လင့်ခြင်းကို အားပေးသည်။ သို့သော် အပြည့်အဝ ဖော်ပြခြင်း မရှိသေးပါ (ယောဟန် ၁၂:၃၁၊ ဧဖက် ၂:၆၊ ၂တိ ၁:၁၀-၁၂၊ ဟေဗြဲ ၉:၂၆၊ ၁ယောဟန် ၃:၂)။ တမန်တော်များကို နားထောင်နေသော လူအုပ်ကြီး၏ အတွေးတွင် ကမ္ဘာအဆုံးသည် ဗိမာန်တော်အမှုတော်များ ရပ်ဆိုင်းခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည် (မဿဲ ၂၄:၁-၃)။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ စိတ်ဆိုးရခြင်းမှာ အံ့ဖွယ်မဟုတ်ပါ။

One wonders why the elite called to serve in the Sanhedrin were so opposed to the apostles. It should be kept in mind that as far as the Pharisees were concerned, the resurrection from the dead was an eschatological event. It was to occur only at the end of the world, along with the restoration of all things. Yet Peter and John were now preaching about a resurrection by the name of Jesus (Acts 4:10, 18). Unlike the resurrection of Lazarus or the son of the widow of Nain, the resurrection of Jesus was that of the last resurrection. His resurrection was to anticipate the end of time (Heb. 10:11). The gift of the Holy Spirit was the announcement that the end was on its way (Acts 2:16–17) and the present was the time to be converted (2:38–40). One’s faith in the resurrection and exaltation of Jesus energizes hope “now,” though it is “not yet” fully manifested (John 12:31; Eph. 2:6; 2 Tim. 1:10–12; Heb. 9:26; 1 John 3:2). In the mind of the crowd listening to the apostles, the end of the world was associated with the termination of the sanctuary services (Matt. 24:1–3)—no wonder the priests were offended.

 

ညနေရောက်လာသောအခါ (တမန်တော် ၄:၃) ဆန်ဟီဒရင်၏ အလုပ်ရပ်သွားပြီး ပေတရုနှင့် ယောဟန်ကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။ ဆန့်ကျင်မှုရှိနေသော်လည်း သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် လူများ၏ နှလုံးသားတွင် အမှုတော်ကို ပြီးစီးစေခဲ့ပြီး ယုံကြည်သူဦးရေသည် သုံးထောင်မှ ငါးထောင်သို့ တိုးပွားလာခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၄၊ တမန်တော် ၂:၄၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ လုကာသည် ဤအချက်ကို ဂရုတစိုက် ဖော်ပြခဲ့သည်မှာ ဆန်ဟီဒရင်သည် လျင်မြန်စွာ တိုးပွားလာသော ယုံကြည်သူဦးရေကို ထည့်တွက်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (၄:၁၆-၁၇)။

With the arrival of the evening (Acts 4:3), the work of the Sanhedrin stopped, and Peter and John were placed in custody. In spite of the opposition, the Holy Spirit accomplished His work in the hearts of the people, and the number of believers increased from three thousand to five thousand (v. 4; cf. 2:41). Luke was careful to mention this fact because in its deliberations the Sanhedrin was compelled to take the fast-growing number of believers into account (4:16–17).

 

၄:၅-၁၂။ ဆန်ဟီဒရင်တရားရုံးကို ပြောဆိုခြင်း။ ပေတရုနှင့် ယောဟန်တို့သည် ဣသရေလ၏ အမြင့်ဆုံးတရားရုံး ဆန်ဟီဒရင်ကို ရင်ဆိုင်ရသည်။ ထိုတွင် နိုင်ငံရေးအာဏာပိုင်များ (အုပ်ချုပ်သူများ၊ လူကြီးများ)၊ ဥပဒေပညာရှင်များ (ကျမ်းပြုဆရာများ) နှင့် အမြင့်ဆုံးဘာသာရေးအာဏာပိုင်များ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများ စုဝေးကြသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းချုပ်သည် ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၅)။ ထိုကာလတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းချုပ်နှစ်ဦး ရှိခဲ့သည်။ အန္နသည် ‌အေဒီ ၁၅ ခုနှစ်တွင် ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခံရသော တရားဝင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းချုပ် ဖြစ်ပြီး သူ၏ ယောက္ခမ ကယာဖသည် ထိုစဉ်က တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းချုပ် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၆)။ သူတို့နာမည်များ ဖော်ပြရခြင်းသည် ပေတရုနှင့် ယောဟန်တို့သည် ယေရှုနှင့် အလားတူလမ်းကို လိုက်ရမည်ကို ညွှန်ပြသည် (ယောဟန် ၁၈:၁၃၊ ၁၉)။ အမှန်မှာ တူညီသော အကြောင်းပြချက်၊ တရားဝင် အာဏာပိုင်ဆိုင်ရာ မေးခွန်းကြောင့် ဖမ်းဆီးခံရခြင်း ဖြစ်သည် (တမန်တော် ၄:၇၊ မဿဲ ၂၁:၂၃)။

4:5–12. Addressing the Sanhedrin. Peter and John had to face the Sanhedrin, the highest court in Israel. It was a gathering of the political authorities (rulers, elders), lawyers (scribes), as well as the highest religious authorities—the priests, the presidency of which belonged to the high priest (v. 5). During the period in question two high priests presided: Annas, the rightful high priest deposed in A.D. 15, and his son-in-law, the well-known sitting high priest, Caiaphas (v. 6). The mention of their names suggests that Peter and John were to follow a path similar to that of Jesus (John 18:13, 19). In fact, they were arrested on the same grounds as Jesus—the sensitive question of legitimate authority (Acts 4:7; Matt. 21:23).

 

ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ဝိညာဉ်ရေးအာဏာကို ကိုင်စွဲထားသည် (၂ရာဇဝင် ၁၅:၃၊ ယေဇကျေလ ၇:၂၆)။ ပေတရုနှင့် ယောဟန်တို့သည် ဗိမာန်တော်တွင် ဆုံးမသြဝါဒပေးနေသောကြောင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ အာဏာသက်ရောက်ရာ နေရာတွင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အာဏာပိုင်များ၏ အမြင်တွင် သူတို့သည် ဗိမာန်တော်အတွင်း သြဝါဒပေးပိုင်ခွင့် မရှိပါ။ သို့သော် အာဏာမေးခွန်းကို ကြီးကြီးမားမား လုပ်ခြင်းဖြင့် ဆန်ဟီဒရင်သည် သူတို့ကိုယ်တိုင် ထောင်ချောက်ထဲ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ တမန်တော်များသည် သူတို့ယူဆသည့် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ကွပ်မျက်ခံရသော ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်သူ ယေရှု၏ နာမတော်ဖြင့် ဟောပြောနေကြောင်း သူတို့သိသည်။ ယေရှု၏ တပည့်များဟု ကိုယ်တိုင်ကြေညာခြင်းဖြင့် ရာဇဝတ်သားနှင့် ပူးပေါင်းသူများအဖြစ် တရားဝင် ကြေညာခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် တမန်တော်များသည် ယေရှု၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ဟောပြောနေကြသည်။ ဆန်ဟီဒရင်အတွက် ပြဿနာမှာ တမန်တော်များ၏ လုပ်ရပ်များကို မေးခွန်းထုတ်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး သူတို့ပြောနေသည်များကို မဟုတ်ပါ (တမန်တော် ၄:၇)။ ယဉ်ကျေးစွာ (အခန်းငယ် ၈) ပေတရုသည် အချက်အလက်များကို ရှင်းပြပြီးမှ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခဲ့သည်။ သူတို့သည် မည်သည့်မှားယွင်းမှုအတွက်မျှ မဟုတ်ဘဲ ကောင်းမှုပြုသောကြောင့် ရှုတ်ချခံနေရခြင်း၏ မဆီလျော်မှုကို အလေးပေးခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၉)။ ပျောက်ကင်းသွားသော လူသည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ သူတို့ကို စွဲချက်တင်ရန် သက်သေသည် ကာကွယ်ရေးအတွက် အဓိကသက်သေ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

The priests held the reins of spiritual authority (2 Chr. 15:3; Ezek. 7:26). Considering that Peter and John were teaching in the temple, they were doing so in the very place where priests exercised their power. Thus, in the eyes of those in charge, Peter and John had no legitimate right to teach on the temple’s premises. However, by making a fuss over the question of authority, the Sanhedrin fell into its own trap. Its members knew that the apostles were preaching in the name of Jesus, whom they regarded a crucified criminal. By declaring themselves disciples of Jesus, the apostles were aligning themselves with the offender, thus they were legally declaring themselves His accomplices. Yet Peter and John were proclaiming the resurrection of Jesus. The problem for the Sanhedrin was that they decided to question the actions of the apostles and not so much what they were saying (Acts 4:7). Respectfully (v. 8), Peter handled the facts of the matter before giving his interpretation. He stressed the absurdity of the situation: they were being condemned not for any wrong they might have committed but for having done something good (v. 9). The man who was healed was present (v. 14). The witness responsible for supporting the charges against them became a star witness for their defense.

 

ဝိညာဉ်တော်၏ လှုံ့ဆော်မှုအောက်တွင် (အဆို ၈) ပေတရုသည် ယေရှုနာဇရက်ကို ရဲဝံ့စွာ ဝန်ခံပြီး စွပ်စွဲသူ ဖြစ်သွားသည်။ ကုသနာကျန်းမာရေး၏ အဓိကသခင်ကို အဘယ်ကြောင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကွပ်မျက်ခဲ့သနည်း။ ထိုသို့ပြုခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ရန်သူများ ဖြစ်သွားခဲ့သည် (၂:၂၃-၂၄)။ ပေတရုသည် ယေရှုကိုယ်တော်ပင် အသုံးပြုခဲ့သော ဆာလံ ၁၁၈:၂၂ ကို ကိုးကားခဲ့သည် (တမန်တော် ၄:၁၁၊ မဿဲ ၂၁:၄၂၊ လု ၂၀:၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ နားထောင်သူများသည် ထိုကျမ်းချက်ကို မယ်ရှိယနှင့် ဆိုင်သည်ဟု အမှန်ပင် အသိအမှတ်ပြုကြမည် (DA 597)။ သူတို့သည် လမ်းဆုံတွင် ရှိနေကြသည် (မဿဲ ၂၁:၂၃-၄၁)။ သူတို့၏ ရွေးချယ်မှုသည် အနာဂတ်ကို ဆုံးဖြတ်မည်။ စပျစ်ဥယျာဉ်ကို သူတို့လက်တွင် ထားမည်လော သို့မဟုတ် အခြားသူများလက်သို့ အပ်မည်လော (မဿဲ ၂၁:၄၃)။ ပေတရု၏ ဟောပြောချက်သည် ယေရှုတွင် ကယ်တင်ခြင်းကို လက်ခံရန် တိုက်တွန်းချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၄:၁၂)။ သူ၏ ဟောပြောချက်တစ်ခုလုံးသည် ကယ်တင်ခြင်းကိစ္စကို ဗဟိုပြုထားသည်။ ခြေဆွံ့သူသည် ကယ်တင်ခြင်း/ပျောက်ကင်းခြင်း ရရှိခဲ့ပြီး (အခန်းငယ် ၉) ယေရှုသည် ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုသည်။ ကယ်တင်ခြင်းကို ဗိမာန်တော်ထုံးတမ်းများ သို့မဟုတ် ကိုယ်ပိုင်ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် မရရှိနိုင်ဘဲ ယေရှုပုဂ္ဂိုလ်အားဖြင့်သာ ရရှိနိုင်သည်။ ပေတရုအတွက် လူတိုင်းသည် ကယ်တင်ခြင်းလိုအပ်ပြီး ကောင်းသော တရားဟောဆရာတစ်ဦးပမာ ကယ်တင်ခြင်းသို့ ခေါ်ဆောင်ခံရသူများတွင် ကိုယ်ကိုပါ ထည့်သွင်းခဲ့သည် (“ကျွန်ုပ်တို့”၊ အခန်းငယ် ၁၂)။

Under the inspiration of the Spirit (v. 8), Peter boldly confessed his faith in Jesus of Nazareth and became an accuser. Why did you crucify Him, the Author of healing? By so doing you became adversaries of God (2:23–24). Peter quoted Psalm 118:22, as Jesus had done before (Acts 4:11; cf. Matt. 21:42; Luke 20:17). His listeners would have certainly recognized the passage as messianic (DA 597). They were at a crossroad (Matt. 21:23–41). Their choice would determine their future. Either the vineyard would be left in their keep or it would be entrusted to others (Matt. 21:43). Peter’s speech ended with a call to accept salvation in Jesus (Acts 4:12). His entire speech revolved around a matter of salvation. The paralytic was saved/healed (v. 9), and this confirms that Jesus was indeed the Savior. Salvation could be obtained not through the performance of temple rituals or through personal works but only through the Person of Jesus. For Peter, all are in need of salvation, and as any good preacher would, he included himself among those called to salvation (“we”; v. 12).

 

၄:၁၃-၂၂။ ယေရှု၏ နာမတော်ကို တားမြစ်ခြင်း။ ဆန်ဟီဒရင်အဖွဲ့ဝင်များ စိတ်ရှုပ်ထွေးခဲ့ကြသည်။ ပထမဦးစွာ တမန်တော်များ၏ ပညာမတတ်မှုနှင့် ကျမ်းစာကို မှန်ကန်စွာ ကိုးကားနိုင်စွမ်းကို အံ့သြခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၃)။ တမန်တော်များသည် ပညာမဲ့သည်ဟု အထင်အမြင်ခံရပြီး ဥပဒေကို မသိဟု ကျိန်ဆဲခံရသူများ ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၇:၄၉၊ ယောဟန် ၇:၁၅ ကိုကြည့်ပါ)။ သို့သော် ဝိညာဉ်တော်၏ ကူညီမှုဖြင့် ပေတရုသည် ဥပဒေကို ကောင်းစွာ ကျွမ်းကျင်ခဲ့သည် (လု ၁၂:၁၁-၁၂၊ ၂၁:၁၂-၁၅)။ ပေတရုကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်တို့လည်း ထာဝရဘုရားအတွက် သက်သေခံခွင့်ရသောအခါ ယေရှု၏ ကတိတော်နှင့် ဝိညာဉ်တော်၏ ကူညီမှုကို ယုံကြည်ရမည်။

4:13–22. The Name of Jesus Forbidden. The members of the Sanhedrin were perplexed. First, they were amazed at the ability of the apostles to quote Scripture judiciously in spite of their lack of formal education (v. 13). The apostles were among those despised and even cursed for their alleged lack of the knowledge of the law (John 7:49; see John 7:15). Yet Peter, with the assistance of the Spirit, had mastered the law well (Luke 12:11–12; 21:12–15). Like Peter, we must trust in the promises of Jesus and the assistance of the Spirit when given the chance to testify for the Lord.

 

ဆန်ဟီဒရင်သည် အံ့ဖွယ်အမှုခံရသူ ခြေဆွံ့သူနှင့် ပတ်သက်၍ စိုးရိမ်ခဲ့ပြီး သူ့ကို မဆက်ဆံလိုခဲ့ပါ။ ထိုအံ့ဖွယ်အမှုသည် ဘုရားသခင်၏ အမှုသာဖြစ်နိုင်သည် (ယောဟန် ၃:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် ထိုအချက်ကို အသိအမှတ်မပြုလိုကြပါ။ ရှင်းလင်းစွာ ယေရှုသည် တမန်တော်များမှတစ်ဆင့် အမှုပြုနေလျှင် ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီး ဘုရားသခင်၏ လက်ျာတော်ဘက်၌ ထိုင်နေတော်မူပြီ ဖြစ်ရမည်။

The Sanhedrin was also concerned about the beneficiary of the miracle—the lame man—and preferred not to deal with him. The miracle was so powerful that it could have been only the work of God (cf. John 3:2). But they were unwilling to recognize this fact. Clearly, if Jesus was the One acting through the apostles, it must have been that He was resurrected and seated at the right hand of God.

 

ဆန်ဟီဒရင်သည် ဆွေးနွေးရန် ခွဲခွာသွားခဲ့သည်။ အံ့ဖွယ်အမှု ပြီးစီးကြောင်း အတည်ပြုရန်သာ ရွေးချယ်စရာ ရှိသည် (တမန်တော် ၄:၁၆) နှင့် ယေရှု၏ နာမတော်အားဖြင့် ပြုခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံရမည် (အခန်းငယ် ၁၇)။ သို့သော် ထိုအရာကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။ အံ့ဖွယ်အမှုကို ယေရှုနှင့် မဆက်စပ်လိုသောကြောင့် ယေရှု၏ နာမတော်ကို ရှောင်ရှားပြီး “ထိုနာမတော်” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၇)။ ဤခက်ခဲသော အခြေအနေမှ လွတ်မြောက်ရန် တမန်တော်များကို ရှုတ်ချခြင်းလည်း မဟုတ်၊ လွှတ်ပေးခြင်းလည်း မဟုတ်ဘဲ ခြိမ်းခြောက်ပြီး ဧဝံဂေလိအမှုတော်ကို ထပ်မံမလုပ်ရန် တားမြစ်ခဲ့ကြသည်။ ဆန်ဟီဒရင်သည် အခြေအနေကို ကြောက်ရွံ့ပြီး တမန်တော်များ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ထပ်မံပျံ့နှံ့မသွားစေရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၇)။

The Sanhedrin adjourned to deliberate. It had no option but to acknowledge that a miracle had been accomplished (Acts 4:16) and to concede that it was done in the name of Jesus (v. 17). Yet this was the one thing they refused to do. To emphasize their refusal to link the miracle to Jesus, they avoided mentioning the name of Jesus in their speech—choosing instead to refer to “this name” (v. 17). And in an attempt to extract themselves from this difficult situation, they decided neither to convict nor to acquit Peter and John but simply to threaten them and to place a ban on any further evangelistic activity. The Sanhedrin feared the situation and wanted to do everything they could to contain the activities of the apostles so that it would not spread any further (v. 17).

ယေရှု ကျောက်ဆောင် ယေရှုသည် ပေတရု၏ “အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ သားတော်” ဟူသော ဝန်ခံချက်ကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ဤယုံကြည်ခြင်း၏ ဝန်ခံချက်ကို ကျောက်ဆောင်အဖြစ် ယူ၍ မိမိ၏ အသင်းတော်ကို တည်ဆောက်မည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (မဿဲ ၁၆:၁၆၊ ၁၈)။ ပေတရုသည် နောက်ပိုင်းတွင် ယေရှုသည် အသင်းတော်တည်ဆောက်ရမည့် အသက်ရှင်သော ကျောက်ဆောင်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်ကြောင်း ပြသခဲ့သည် (၁ပေ ၂:၄-၇)။ သို့သော် ယေရှုကို မည်သည့်နားလည်မှုမဆို လုံလောက်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ တမန်တော်များမှတစ်ဆင့် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ထိန်းသိမ်းပေးထားသော ယေရှုနှင့်ပတ်သက်သော အမြင်သာ လုံလောက်သည် (၁ကော ၃:၁၀)။ အသင်းတော်၏ ထာဝရဘုရားဟု ဝန်ခံခြင်း (ရော ၁၄:၉)၊ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်မြွက်တော် (ယောဟန် ၁:၁) နှင့် စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းသူ (ကော ၁:၁၅-၁၆) အားဖြင့် ခပ်သိမ်းသောအရာတို့ကို ထောက်မထားတော်မူသူ (ကော ၁:၁၇၊ ဟေဗြဲ ၁:၃) ဖြစ်တော်မူခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆာလံ ၁၁၈ ကို ကိုးကားပြီးနောက် ယေရှုသည် ကျောက်ဆောင်ပေါ် လဲသူသည် ကျိုးပဲ့မည်၊ ကျောက်ဆောင်သည် လဲစေသောသူအား ချေမှုန်းမည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (မဿဲ ၂၁:၄၄-၄၅၊ လု ၂၀:၁၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤသည်မှာ ဒံယေလ ၂:၄၄-၄၅ တွင် တောင်မှ ဖြတ်ထုတ်သော ကျောက်ဆောင်၏ အောင်ပွဲကို ကြေညာထားသည်ကို တိုက်ရိုက်ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကျောက်ဆောင်သည် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံများသာမက မယုံကြည်သူများ၏ ခိုင်မာသော နှလုံးသားများကိုပါ ချိုးဖျက်မည်။ ယေရှုသည် အသင်းတော်၏ အခြေတည်ရာသာမက နိဂုံးကျောက်ဆောင်၊ အာလ်ဖာ နှင့် အိုမီဂါ၊ ပဌမ နှင့် နောက်ဆုံး (ဗျာဒိတ် ၂၂:၁၃)၊ အစ နှင့် အဆုံး (ဗျာဒိတ် ၂၁:၆၊ ၁၃၊ ကော ၁:၁၈ ကိုကြည့်ပါ) ဖြစ်တော်မူသည်။ Jesus the Stone

As a response to Peter’s confession that Jesus was “the Son of the living God” (Matt. 16:16), Jesus stated that He would build His church on the rock represented by this confession of faith (v. 18). Peter later demonstrated his understanding that Jesus was the living Stone on which the church must be built (1 Pet. 2:4–7). But not just any understanding of Jesus was adequate; it needed to be the perception of Jesus preserved for us by His apostles (1 Cor. 3:10), the church’s confession of Him as Lord (Rom. 14:9) and as the Word of God (John 1:1) and Creator of the universe (Col. 1:15–16), by whom all things are upheld (Col. 1:17; Heb. 1:3). After quoting from Psalm 118, Jesus declared that those who fall on the stone will be broken, but those on whom it falls will be crushed (Matt. 21:44–45; cf. Luke 20:18). This is a direct reference to Daniel 2:44–45, where the victory of the stone cut out of the mountain is announced. It will break not only the kingdoms of the world but also the hardened hearts of unbelievers. Jesus is not only the Foundation of the church but also its Cornerstone, the Alpha and the Omega, the First and the Last (Rev. 22:13), the Beginning and the End (Rev. 21:6, 13; see Col. 1:18).

 

နောက်ဆုံးဆုံးဖြတ်ချက်ကို သိရှိပြီးနောက် ပေတရုသည် ဆန်ဟီဒရင်အဖွဲ့ဝင်များ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်ကို နာခံခြင်းသည် သူတို့အတွက် အဓိက ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။ သို့သော် တမန်တော်များကို ရှုတ်ချခြင်းဖြင့် သူတို့၏ မညံ့ဖျင်းမှုကို ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ပေတရုနှင့် ယောဟန်တို့သည် ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ခြင်း မရှိပါ။ ပေတရုသည် အံ့ဖွယ်ရဲဝံ့ခြင်း ပြသခဲ့သော်လည်း (အခန်းငယ် ၁၃) ဆန်ဟီဒရင်က သူရဲဘောနဲ့မှု ပြသခဲ့သည်။ သူတို့သည် အံ့ဖွယ်အမှုကို မြင်ပြီး ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းရန် လှုံ့ဆော်ခံရသော လူများကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၂၁)။ ဆန်ဟီဒရင်သည် တမန်တော်များအား ယုံကြည်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့၏ ခြိမ်းခြောက်မှုများသည် အချည်းနှီးဖြစ်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ တမန်တော်များသည် ကိုယ့်ယုံကြည်မှုကို ထိန်းသိမ်းရုံသာမက ပိုမိုအားကောင်းလာခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃၁)။ ယေရှုဖမ်းဆီးခံရစဉ် ဆန်ဟီဒရင်သည် လူများကို သူတို့ဘက် လှည့်စေနိုင်ခဲ့သည် (မဿဲ ၂၇:၂၀)။ ယခုတစ်ခါတွင်မူ လူများသည် တမန်တော်များဘက် ရပ်တည်ခဲ့ကြသည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည် ရလဒ်များကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်ပြီး ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ဖယ်ရှားနိုင်သည်။

After being informed about the final decision, Peter appealed to the conscience of the members of the Sanhedrin. It is clear that for them obedience to God was paramount. But in condemning the apostles they revealed their inconsistency because Peter and John had not violated the law. While Peter revealed surprising courage (v. 13), the Sanhedrin demonstrated cowardice—they feared the people who were impelled to glorify God in the face of this undeniable miracle (v. 21). The Sanhedrin demanded that the apostles recant. But their threats were empty because the apostles had managed to not only maintain their self-confidence (v. 13) but also strengthened their position (v. 31). When Jesus was arrested, the Sanhedrin had managed to sway the people to their side (Matt. 27:20). This time the people were siding with the apostles. Faith can reverse outcomes and discard fear.

 

၄:၂၃-၃၁။ ရဲရင့်ခြင်းအတွက် ဆုတောင်းခြင်း။ တမန်တော်များသည် သန်ဟေဒြိန်ရှေ့တွင် ရဲရင့်စွာ ပြီးဆုံးခဲ့သော အောင်မြင်မှုကို ကြွားဝါခြင်း မပြုခဲ့ပါ (အခန်းငယ် ၂၃)။ သူတို့သည် ယုံကြည်သူများအား ဆန်ဟီဒရင်၏ ဆန့်ကျင်မှုကို ရိုးရှင်းစွာ အစီရင်ခံခဲ့သည်။ ယုံကြည်သူများသည် သူတို့၏ လုံခြုံရေးအတွက် ဆုတောင်းနေကြပြီး ဆန်ဟီဒရင်သည် ယေရှုကို ရှုတ်ချခဲ့သည်နှင့်အမျှ သူတို့ကိုပါ ရှုတ်ချမည်ဟု ကြောက်ရွံ့နေကြမည် (AA 67)။ ဆန်ဟီဒရင်၏ ဆန့်ကျင်မှုရှိသော်လည်း တမန်တော်များ လွတ်မြောက်လာသောအခါ ဝမ်းမြောက်ဝန်းရံခံရမည် ဖြစ်သည်။

4:23–31. Prayer for Boldness. The apostles did not flaunt their courageous achievement before the Sanhedrin (v. 23); there was no boasting. They merely gave an account to the believers of the Sanhedrin’s position against them. The believers must have been praying for their safety, fearing that the Sanhedrin would condemn them as they had condemned Jesus (AA 67). They must have been overwhelmed with joy when the apostles were released despite the Sanhedrin’s opposition.

 

ဆုတောင်းချက်များ၏ ဖော်ပြချက်များသည် ရှားပါသည်။ ဤနေရာတွင် လုကာသည် အစောပိုင်း ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းများ၏ ပုံမှန်ဆုတောင်းချက်တစ်ခုကို ပေးထားသည်။ ဆုတောင်းချက်သည် ဖန်ဆင်းရှင်ဘုရားသခင်ကို ရည်ညွှန်းပြီး ဆယ်ပညတ်တော်နှင့် ဆင်တူသော စကားလုံးများဖြင့် ဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၂၄)။ အသင်းတော်၏ အတွေ့အကြုံတွင် ပရောဖက်များက ကြိုတင်ဟောကြားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များ ပြည့်စုံခြင်းကို အသိအမှတ်ပြုပြီး (တမန်တော် ၄:၂၅-၂၈) တောင်းဆိုချက်ပါဝင်သည် (အဆို ၂၉-၃၀)။ ဆုတောင်းခြင်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းရန် ဖြစ်သည်။ ပေတရုသည် ခရစ်ယာန်များ မကြာခါး ကိုးကားခဲ့သော မယ်ရှိယ ဆာလံ ၂ ကို ကိုးကားခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၃:၂၇-၄၁၊ မဿဲ ၂၁:၃၇-၄၅၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၉-၁၁)။ ဆာလံဆရာ့စကားကို ဘုရားသခင်၏ နှုတ်မြွက်တော်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် ဒါဝိဒ်အား ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဖော်ဆောင်ပေးသူဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ စကြဝဠာ့သခင်သည် လူသားများ၏ ပုန်ကန်မှုကို အံ့သြခြင်း မရှိပါ။ ယင်းကို မိမိ၏ ရွေးနုတ်ခြင်းအစီအစဉ် ပြီးမြောက်ရန် ကိရိယာအဖြစ် အသုံးပြုသည်။ ဟေရုဒ်နှင့် ပုန္တဲပိလတ်တို့သည် အသင်းတော်နှင့် နိုင်ငံတော် ပေါင်းစည်းမှုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ယောဟန်သည် နောက်ပိုင်းတွင် မိမိ၏ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် သားရဲပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဖိငယ်မ၏ ဖော်ပြချက်ဖြင့် ဤပေါင်းစည်းမှုကို ရှုတ်ချခဲ့သည် (ဗျာဒိတ် ၁၇:၃)။ ဤနှစ်ခုသော အာဏာများကို ခွဲခြားထားမှသာ ဘာသာရေးလွတ်လပ်ခွင့် ထိန်းသိမ်းနိုင်မည်။

Descriptive accounts of prayers are rare. Here, Luke provides for us a typical prayer from the early Christian communities. The prayer is addressed to the Creator God in terms reminiscent of the Decalogue (Ex. 20:24). It recognizes in the experience of the church the fulfillment of events foretold by prophets (Acts 4:25–28) and includes a request (vv. 29–30). The main purpose of prayer is to glorify God. Peter quoted Psalm 2, a messianic Psalm often quoted by Christians (Acts 13:27–41; Matt. 21:37–45; Phil. 2:9–11). The psalmist’s words were regarded as the utterance of God. The Holy Spirit was viewed as having mediated God’s word to David. The Master of the universe is not surprised by the revolt of humans; instead this becomes an instrument in His hands to accomplish His redemptive plan. Together, Herod and Pontius Pilate represent the union of church and state. John later denounced this union in his description of the prostitute sitting on the beast (Rev. 17:3). The separation of these two powers is necessary for religious freedom to be preserved.

 

တမန်တော် ၄:၂၉-၃၁ တို့၏ ဆုတောင်းချက်သည် အံ့ဩဖွယ်ရာဖြစ်၏။ ထိုဆုတောင်းသည် ကယ်တင်ခြင်းကို တောင်းခံခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ခြင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ခွန်အားကို တောင်းခံခဲ့၏။ နိမိတ်လက္ခဏာများ ပြုလုပ်နိုင်ရန် တန်ခိုးကို တောင်းခံခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ဘုရားသခင်သည် ထိုနိမိတ်လက္ခဏာများကို ပြုလုပ်ပေးရန် တောင်းခံခဲ့၏။ ဤတောင်းဆိုချက်များသည် ယုံကြည်သူများကို အကျိုးပြုရန်မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသော ကျွန်တော် ယေရှု၏ နာမတော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းခြင်း၊ ချီးမြှောက်ခြင်းကို ရည်ရွယ်၍ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏ (အခန်းငယ် ၃၀)။ ဤကိုယ်ကျိုးမဖက်သော ယုံကြည်ခြင်း၏ ဆုတောင်းချက်ကို သူတို့တောင်းဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း တန်ခိုးနှင့်တကွ ဖြေကြားခြင်းခံရ၏ (အခန်းငယ် ၃၁)။

The prayer of Acts 4:29–31 is surprising. It does not request deliverance but instead asks for the strength that emanates from trusting in God. It does not request power to work miracles but asks God to accomplish them. These requests were intended not to serve the believers but to glorify and exalt God through the name of His holy Servant Jesus (v. 30). This selfless prayer of faith was answered with power in accordance with their request (v. 31).

 

၄:၃၂-၃၇။ အရာအားလုံးကို အတူတကွ မျှဝေခြင်း။ ဤအပိုဒ်တွင် အပိုဒ် ၃၂-၃၅ တို့၌ ကိုက်ညီမှုပုံစံ (chiasm) တစ်ခုပါဝင်၍ အလယ်ဗဟိုသည် အပိုဒ် ၃၃ တွင် ရှိ၏။ အပိုဒ် ၃၄ နှင့် ၃၅ တို့သည် အပိုဒ် ၃၂ တွင် မိတ်ဆက်ထားသော အကြောင်းအရာကို ဖွံ့ဖြိုးစေရုံသာဖြစ်၏။ အသင်းတော်အတွင်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ ရှိနေခြင်းအားဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော စည်းလုံးညီညွတ်ခြင်း။ ယောဟန် ၁၇:၂ တွင် ယေရှုပြုတော်မူသော ဆုတောင်းချက်သည် ပြည့်စုံလာနေပြီဖြစ်၏။ ယုံကြည်သူများ၏ အချင်းချင်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် တမန်တော်များ၏ သက်သေခံချက်ကို သန်မာစေခဲ့၏ (တမန်တော် ၄:၃၃၊ ယောဟန် ၁၃:၃၄-၃၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့ရာတွင် သူတို့ကို စည်းလုံးညီညွတ်စေခဲ့သော အရာမှာ တရားဟောချက်၏ အကြောင်းအရာဖြစ်၏။ ထာဝရဘုရား ယေရှု၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း (တမန်တော် ၄:၃၃)။ ဤသတင်းစကားသည် ဤကျမ်းပိုဒ်၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်၏။ ၎င်းသည် ဟေရှာယ ၂၅:၈ ၏ ပရောဖက်ပြုချက် ပြည့်စုံခြင်း၏ အစပြုခြင်းလည်း ဖြစ်၏။ ယုဒလူမျိုးများအတွက် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် နှိုင်းယှဉ်မရနိုင်သော နောက်ဆုံးကာလ အဖြစ်အပျက်ဖြစ်၏။ ခရစ်ယာန်များအတွက်မူ ယေရှု၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းခြင်းနှင့် ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သော အရင်းအမြစ်ဖြစ်၏ (၁ ကော ၁၅:၅၄၊ ဗျာဒိတ် ၇:၁၇;၊၂၁:၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှု၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် မကြာမီ ကြွလာတော်မူမည်ဟူသော အာမခံချက်ကို သွင်းပေးနှင့်၏။ ထို့ကြောင့် ဤလောက၏ ဥစ္စာပစ္စည်းများသည် တောက်ပမှုကို ဆုံးရှုံးလာပြီး တန်ဖိုးများ ဆက်စပ်မှုမရှိလာ၏။

4:32–37. Sharing in All Things. This section includes a chaism in vv. 32–35 with its center in v. 33. Verses 34 and 35 merely develop the topic introduced in v. 32: unity made possible through the presence of love in the community. The prayer of Jesus in John 17:2 was being fulfilled. The mutual love of believers strengthened the testimony of the apostles (Acts 4:33; cf. John 13:34–35). But it was the content of the message that unified them: the resurrection of the Lord Jesus (Acts 4:33). This message is the centerpiece of the passage. It also initiated the fulfillment of the prophecy of Isaiah 25:8. For Jews the resurrection is an eschatological event without parallel. For Christians the resurrection of Jesus is an anticipation of and what makes possible the resurrection of God’s people (cf. 1 Cor. 15:54; Rev. 7:17; 21:4). The resurrection of Jesus instills in the heart hope and the assurance that He is “coming soon.” Consequently, the possessions of this world begin to lose their luster, and their value is relativized.

 

လုကာသည် မြေယာပိုင်ဆိုင်သူအားလုံး မြေယာရောင်းချခဲ့သည် သို့မဟုတ် ရောင်းချသူများသည် တစ်ခါတည်း အားလုံးရောင်းခဲ့သည်ဟု မဆိုချေ။ ယင်းအစား ဥစ္စာချမ်းသာသူများသည် မိမိပိုင်ဆိုင်မှုများကို ကိုယ်ပိုင်ဟု မယူဆဘဲ၊ အသင်းတော်အတွင်း လိုအပ်ချက်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့်အမျှ ရက်ရောစွာ ငွေရှင်းပြီး ဖြည့်ဆည်းပေးရန် အသင့်ရှိနေခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထား၏။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် တမန်တော် ၁၂:၁၂ တွင် ဆယ်နှစ်ခန့်အကြာတွင် မာရိအမည်ရှိ ယုံကြည်သူတစ်ဦးသည် အိမ်တစ်လုံးကို ဆက်လက်ပိုင်ဆိုင်နေသေးသည်ဟု ဆိုထားသည်ကို တွေ့ရ၏။ ယုဒယုံကြည်သူများ၏ အပြုအမူသည် ယုံကြည်ခြင်းအသိုင်းအဝိုင်း၏ လိုအပ်ချက်ကို ကိုယ်ကျိုးထက် ဦးစားပေးရန် စတေးခံလိုစိတ်ကို ဖော်ပြ၏။ မျှော်လင့်ခြင်းဖြင့် အသက်ရှင်ခြင်းဆိုသည်မှာ ယေရှုသည် ဝေးကွာသော အနာဂတ်တွင် ကြွလာမည်ဟု မျှော်လင့်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ယခုအချိန် ဤနေရာတွင် ထိုသခင်ကို စောင့်ဆိုင်းခြင်းဖြစ်၏။ ယေရှုသည် ယခုပင် ကြွလာတော်မူရန် အသင့်ဖြစ်နေရန် ကျွန်ုပ်တို့ကို ခေါ်တော်မူခဲ့သည်ကို အထူးအလေးပေး သွန်သင်တော်မူခဲ့၏ (မဿဲ ၂၄:၄၄၊ လုကာ ၁၂:၄၀)။ လုကာသည် အစောပိုင်း အသင်းတော်ကို စံနမူနာအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ၊ သခင်ဘုရား ကြွလာခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေသော မည်သည့်အသင်းတော်အတွက်မဆို နမူနာတစ်ခုအဖြစ် ဖော်ပြထား၏။

It should be noted that Luke does not say that all those who owned land sold their property or that those who did sold everything at once. It appears rather that those who had means did not see their possessions as their own but were willing to generously liquidate their assets to meet the needs of the community as they arose over time. After all, we are told in Acts 12:12 that some ten years later a believer named Mary still owned a home. The behavior of the Jewish believers reveals a sacrificial willingness to put the needs of the community of faith before their own. To live in hope is a matter not of expecting Jesus to return in a distant future but rather of waiting for Him in the here and now. This was particularly emphasized by Jesus when He called us to be ready for His return now (Matt. 24:44; Luke 12:40). Luke depicts the early community not as a model but as an example for any community that is waiting for the coming of the Lord.

 

ဘာနဗသည် လိုက်နာရန် နမူနာတစ်ဦးဖြစ်၏ (တမန်တော် ၄:၃၆-၃၇)။ သူသည် ဗိမာန်တော်တွင် အမှုတိုင်ခဲ့သူများအနက်မှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်ခဲ့၏ (၆:၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရုံဆလင်ရှိ ယုဒယုံကြည်သူများ၏ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းရန်အတွက် ဘာနဗသည် မိမိပိုင်ဆိုင်သော မြေကွက်တစ်ခုကို ရောင်းချခဲ့၏။ ထိုမြေကွက်သည် ကူပရိုးကျွန်းတွင်ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ ဂျေရုဆလင်မြို့ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် သူပိုင်ဆိုင်သမျှ မြေယာအားလုံးဖြစ်သည်ဟု မသိရပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုလှူဒါန်းမှုသည် အထူးအခွင့်အရေး တစ်စုံတစ်ရာ ပြန်လည်မျှော်လင့်ခြင်းမရှိသော ရက်ရောသော လက်ဆောင်ဖြစ်၏။ သူသည် မိမိလှူဒါန်းငွေကို တမန်တော်များ၏ ခြေတော်ရင်း၌သာ လှူဒါန်းခဲ့၏ (၄:၃၅-၃၇)။ ဘာနဗကို ဖော်ပြခြင်းသည် အနနိနှင့် သါဖိရ ဇာတ်လမ်းအတွက် လမ်းခင်းပေးခြင်းဖြစ်၏။

Barnabas is an example to follow (Acts 4:36–37). He was among those who served in the temple and was converted (cf. 6:7). In order to provide for the needs of Jewish believers in Jerusalem, Barnabas sold a piece of property he owned. We are not told whether the property was located on Cyprus or somewhere around Jerusalem—or if this was all the property he owned. Whatever the case, it was a generous gift from which he expected no special privilege in return. He merely placed his offering at the feet of the apostles (4:35–37). The mention of Barnabas prepares the way for the narrative of Ananias and Sapphira.