Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၁၄ တမန်

ကောနိမြို့သို့ရောက်လျှင် ထိုသူနှစ်ယောက် တို့သည် ယုဒတရားစရပ်သို့ဝင်၍ ဟောပြောသဖြင့်၊ ယုဒလူ၊ ဟေလသလူများ အပေါင်းတို့သည် ယုံကြည် ခြင်းသို့ ရောက်ကြ၏။
² မယုံကြည်သော ယုဒလူတို့သည် တပါးအမျိုး သားတို့ကို နှိုးဆော်၍၊ ညီအစ်ကိုတို့အား မနာလိုသော စိတ်ရှိစေခြင်းငှါ ချောစားကြ၏။
³ ထိုကြောင့်ကြာမြင့်စွာနေ၍ သခင်ဘုရား၏ တရားတော်ကို မဆုတ်မဆိုင်းဟောပြောလေ၏။ သခင် ဘုရားသည်လည်း ကျေးဇူးတရား တော်ဘက်၌ သက်သေ ခံတော်မူလျက်၊ တမန်တော်တို့သည် နိမိတ်လက္ခဏာ၊ အံဘွယ်သော အမှုတို့ကိုပြုနိုင်မည်အကြောင်း အခွင့် ပေးတော်မူ၏။
⁴ ထိုမြို့သူမြို့သားအပေါင်းတို့သည် ကွဲပြားခြင်းရှိ၍၊ အချို့တို့သည် ယုဒလူတို့ဘက်၌၎င်း၊ အချို့တို့သည် တမန်တော်တို့ဘက်၌၎င်း နေကြ၏။
⁵ မင်းအရာရှိတို့နှင့်ယုဒအမျိုးသား၊ တပါးအမျိုးသားတို့သည် တမန်တော်တို့ကို ညှဉ်းဆဲ၍ ကျောက်ခဲနှင့် ပစ်မည်ဟုတဟုန်တည်း ပြေး လာကြသည်အကြောင်းကို၊
⁶ တမန်တော်တို့သည်သိလျှင်၊ လုကောနိပြည်၌ လုတ္တရမြို့၊ ဒေရဗေမြို့မှစ၍ ကျေးလက်များသို့ ထွက်ပြေး၍၊
⁷ ထိုအရပ်တို့၌ ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြော ကြ၏။
⁸ အမိဝမ်းတွင်းကပင်ခြေမစွမ်းသဖြင့်၊ တခါမျှ မသွားဘူးသော လူတယောက်သည် လုတ္တရမြို့၌ ထိုင် လျက်၊
⁹ ပေါလုဟောပြောသည်ကို ကြားလေ၏။ ပေါလု သည်လည်း ထိုသူကိုစေ့စေ့ကြည့်ရှု၍ ရောဂါကင်း မည်အကြောင်း သူ၌ယုံကြည်ခြင်းရှိ သည်ကိုသိမြင်လျှင်၊
¹⁰ ထ၍မတ်တတ်ရပ်လော့ဟု ကြီးသောအသံနှင့် ဆိုသဖြင့်၊ ထိုသူ သည်ရုတ်တရက်ထ၍ လှမ်းသွားလေ၏။
¹¹ ပေါလုပြုသောအမှုကိုမြင်သော လူအစုအဝေး တို့က၊ နတ်ဘုရားတို့သည် လူအယောင်ကိုဆောင်၍ ငါတို့ရှိရာသို့ ဆင်းသက်ပါသည် တကားဟု လုကောနိ ဘာသာ စကားအားဖြင့် အသံကိုလွှင့်၍ ဆိုကြ၏။
¹² ပေါလုသည်သာ၍ ဟောပြောသောကြောင့် သူ့ကို ဟေရမဟူ၍ ၎င်း၊ ဗာနဗကိုဇုသဟူ၍၎င်း ခေါ်ဝေါ်ကြ၏။
¹³ ထိုမြို့ရှေ့၌ရှိသော ဇုသ၏ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် နွားနှင့် ပန်းတုံးကို မြို့တံခါးနားသို့ယူခဲ့၍၊ လူအစုအဝေးတို့နှင့်တကွ ယဇ်ပူဇော်မည်ပြုသည်ကို၊
¹⁴ တမန်တော်ဗာနဗနှင့် ပေါလုတို့သည် သိတင်းကြားလျှင်၊ မိမိတို့ အဝတ်ကို ဆုတ်၍ လူစုထဲသို့ ပြေးဝင် လျက်၊
¹⁵ အချင်းလူတို့၊ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ပြုကြသနည်း။ ငါတို့သည် သင်တို့ကဲ့သို့ လောကဓံတရား၌ ကျင်လည်သောသူဖြစ်ပါ၏။ သင်တို့သည် ဤအချည်းနှီးသောအရာတို့ကို ပယ်ကြ၍၊ ကောင်းကင်၊ မြေကြီး၊ သမုဒ္ဒရာမှစ၍၊ အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင့်ထံတော်သို့ ပြောင်းလဲရကြမည်အကြောင်း၊ ငါတို့သည် ဧဝံဂေလိတရားကိုဟောပြောကြ၏။
¹⁶ ရှေးလွန်လေပြီးသောကာလတို့၌၊ လူအမျိုးမျိုးတို့သည် မိမိတို့ အလိုအလျောက် ကျင့်ကြမည် အကြောင်း ဘုရားသခင်သည် အလွတ်ထားတော်မူ၏။
¹⁷ သို့သော်လည်း၊ သင်တို့အား ကျေးဇူးပြုလျက်၊ အစာအာဟာရနှင့် ဝပြော၍ဝမ်းမြောက်စေခြင်းငှါ၊ မိုဃ်းကောင်းကင်မှ မိုဃ်းရွာစေတော်မူ၍၊ အသီးအနှံတို့ကို သီးစေတတ်သော ဥတုကိုပေးတော်မူသော အားဖြင့်၊ ကိုယ်တော်ရှိတော်မူသည်ကို သက်သေမခံဘဲနေတော်မမူဟု ပေါလုနှင့် ဗာနဗသည်ကြွေးကြော် လေ၏။
¹⁸ ထိုသို့ကြွေးကြော်သဖြင့် လူအစုအဝေးတို့သည် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို မပြုရမည်အကြောင်း မြစ်တားခဲသော အမှုကိုမြစ်တားလေ၏။
¹⁹ ထိုအခါ ယုဒလူတို့သည် အန္တိအုတ်မြို့၊ ဣကောနိမြို့မှ လာကြ၍ လူအစုအဝေးတို့ကို ညှိညွတ် တိုင်ပင်ပြီးလျှင်၊ ပေါလုကို ကျောက်ခဲနှင့်ပစ်၍ သေပြီဟု စိတ်ထင်နှင့် မြို့ပြင်သို့ ဆွဲငင်ကြ၏။
²⁰ တပည့်တော်တို့သည် ဝန်းရံ၍နေကြစဉ်၊ ပေါလုသည် ထ၍မြို့ထဲသို့ဝင်ပြန်၏။ နက်ဖြန်နေ့၌ ဗာနဗနှင့် တကွဒေရဗေမြို့သို့ ထွက်သွားလေ၏။
²¹ ထိုမြို့၌ ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြော၍ လူများတို့ကို တပည့်တော်ဖြစ်စေပြီးမှ၊ လုတ္တရမြို့၊ ဣကောနမြို့၊ အန္တိအုတ်မြို့တို့ကို အစဉ်အတိုင်း လှည့်လည်၍ပြန်ကြ၏။
²² ထိုသို့ပြန်ကြစဉ်၊ တပည့်တော်များ၏ စိတ်နှလုံးကို မြဲမြံခိုင်ခံ့စေသဖြင့်၊ ယုံကြည်ခြင်း၌ တည်ကြည်မည်အကြောင်း နှိုးဆော်ချီးပင့်၍၊ ငါတို့သည် များပြားသောဆင်းရဲဒုက္ခကိုခံ၍ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သို့ ဝင်ရကြမည်ဟု ဟောပြောပြညွှန်ကြ၏။
²³ အသင်းတော်များတို့၌ သင်းအုပ်တို့ကို ခန့်ထား၍၊ အစာရှောင်လျက်ဆုတောင်းပဌနာ ပြုပြီး လျှင်၊ သင်းဝင်သူတို့ယုံကြည်သော သခင်ဘုရား၏ လက်တော်သို့ ထိုအသင်းတော်တို့ကို အပ်နှံကြ၏။
²⁴ ပိသိဒိပြည်တပြည်လုံးကို ရှောက်သွား၍ ပံဖုလိပြည်သို့ ရောက်လျှင်၊
²⁵ ပေရဂေမြို့၌ နှုတ်ကပတ် တရားတော်ကို ဟောပြော၍ အတ္တလိမြို့သို့သွားကြပြန်၏။
²⁶ ထိုမြို့မှ သင်္ဘောစီး၍လွှင့်သဖြင့်၊ မိမိတို့ ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီးသော အမှုအလိုငှါ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်သို့ အပ်နှံ၍ စေလွှတ်သော အန္တိအုတ်မြို့သို့ ရောက်လာကြ၏။
²⁷ ထိုမြို့သို့ရောက်ပြီးလျှင် သင်းဝင်သူတို့ကို စုဝေးစေ၍၊ မိမိတို့အားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ပြုတော်မူသမျှ တို့ကို၎င်း၊ ယုံကြည်ခြင်း တံခါးကို တပါးအမျိုးသားတို့အား ဖွင့်တော်မူကြောင်းကို၎င်း ပြန်ကြား ကြ၏။
²⁸ ထိုမြို့၌လည်း၊ တပည့်တော်တို့နှင့်အတူ ကြာမြင့်စွာ နေကြ၏။

၁၄:၁-၇။ အိုင်ကောနီယမ်၌။ မြောက်ဘက်သို့ ဆက်လက်ခရီးမသွားဘဲ ပေါလုနှင့် ဗာနဗသည် အရှေ့တောင်ဘက်သို့ ခွဲထွက်ပြီး ဒေါဘဲသို့ သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် လူဦးရေများပြားပြီး တရားစရပ်ရှိသော မြို့များကို အဓိကထားခဲ့ကြသည်။ အိကောနိမြို့၌ သူတို့သည် အလွန်အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ယုဒ်နှင့် ဂရိလူမျိုးများစွာ ယုံကြည်သူဖြစ်လာခဲ့သည် (အခန်း ၁)။ သို့သော် ယုံကြည်ခြင်းမရှိသော ယုဒ်အချို့က တပါးအမျိုးသားများကို ယုံကြည်သူသစ်များကို ဆန့်ကျင်ရန် လှုံ့ဆော်ခဲ့သည် (အခန်း ၂)။ လုကာက ဂရိစကားလုံး “အပဲသေအို” ကို အသုံးပြုထားပြီး နာခံခြင်းမရှိသူများကို ရည်ညွှန်းသည်။ ယုံကြည်ခြင်း သို့မဟုတ် ယုံကြည်ခြင်းမရှိခြင်းသည် နာခံခြင်း သို့မဟုတ် မနာခံခြင်းဖြင့် ထင်ရှားသည် (ရောမ ၁:၅။ ဟေဗြဲ ၃:၁၈-၁၉။ ၁ ပေတရု ၂:၇-၉)။ ဆန့်ကျင်မှုရှိသော်လည်း ပေါလုနှင့် ဗာနဗသည် ဆက်လက်ဟောပြောပြီး ယုံကြည်သူသစ်များကို အားပေးခဲ့ကြသည်။ လုကာအရ ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခြင်းကို ယေရှု၏ နိမိတ်လက္ခဏာများနှင့် အံ့ဩဖွယ်အမှုများအားဖြင့် သက်သေခံခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၄:၃)။

14:1–7. At Iconium. Instead of continuing their journey north, Paul and Barnabas branched off southeast, toward Derbe. They focused their efforts of evangelization primarily on cities that had larger concentrations of people and synagogues where they could meet. At Iconium they were exceptionally successful, and a great multitude of Jews and Greeks became believers (v. 1). However, some unbelieving Jews stirred the Gentile population against the new converts (v. 2). Luke uses the Greek term apeitheō, referring to the disobedient. Faith or its lack expresses itself in obedience or disobedience (Rom. 1:5; Heb. 3:18–19; 1 Pet. 2:7–9). In spite of opposition, Paul and Barnabas continued preaching and encouraging the new believers, instructing them in the practical aspects of the Christian faith. According to Luke, evangelism was accompanied by the testimony of Jesus through signs and wonders and in many other ways (Acts 14:3).

 

ဆန့်ကျင်သူများက လူထုကို ခွဲခြားခဲ့သည်။ မြို့သည် ယုဒ်များနှင့် တမန်တော်များဘက် ခွဲခြားခဲ့သည် (အခန်း ၄)။ လုကာက “တမန်တော်” ဟူသော စကားလုံးကို စေလွှတ်ခြင်းအဓိပ္ပာယ်ဖြင့်သာ အသုံးပြုခဲ့ပြီး တကျိပ်နှစ်ပါးအတွက် သိမ်းဆည်းထားသော ဘွဲ့အဖြစ် မဟုတ်ပေ (၁:၂၊ ၆၊ ၁၅:၂၊ ၁၆:၄)။ ယုဒ်နှင့် တပါးအမျိုးသား ဆန့်ကျင်သူများ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ပေါလုနှင့် ဗာနဗကို ကျောက်ခဲနှင့်ချရန်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဂရိလူမျိုးများနှင့် ရောမလူမျိုးများ မကျင့်သုံးသော ယုဒ်ပြစ်ဒဏ်ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို သတ်ရန် အကြံအစည်ကို သိရှိပြီးနောက် ထွက်ခွါသွားခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ပိုင်း၌ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့သည် (၁၄:၂၁-၂၂ ကြည့်ပါ)။

The opponents sowed discord among the population. The city was divided between the Jews and the apostles (v. 4). Luke uses the term “apostle” (only Acts 14:4 and 14) in the sense of being sent and not as a title he reserved for the Twelve (1:2, 6; 15:2; 16:4). The intention of all of the Jewish and Gentile opposition was to stone Paul and Barnabas, though this was a Jewish punishment never practiced among Greeks or Romans. Becoming aware of the plot against them, the two decided to leave but would return later (see 14:21–22).

 

၁၄:၈-၂၀။ လုတ္တရမြို့တွင် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း။ ပေါလုနှင့် ဗာနဗသည် အသစ်အဆန်းနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဧဝံဂေလိတရားကို လူအများရှေ့တွင် ပွင့်လင်းစွာ ဟောပြောခဲ့ခြင်းက လုတ္တရမြို့၌ တရားစရပ် မရှိခဲ့ခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ လူအုပ်ထဲ၌ ထိုင်နေသော ခြေဆွဲသူတစ်ဦးသည် ပေါလု၏ ကျေးဇူးတော်နှုတ်ကပတ်တော်များကို အလွန်နှစ်သက်ခဲ့သည် (အခန်း ၉)။ လုကာက ဤလူ၏ လက္ခဏာ (၃)ရပ်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ထိုင်နေသည်၊ ခြေဆွဲသည်၊ ဘယ်တော့မျှ မလမ်းမနိုင်ခဲ့ပေ (အခန်း ၈)။ ယေရုရှလင်တွင် လှပသောတံခါးဝ၌ ပေတရုကဲ့သို့ (၃:၂-၄) ပေါလုက ထိုလူကို စိုက်ကြည့်ပြီး သူ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို မြင်ကာ ကျယ်သောအသံနှင့် ထလိုက်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည် (အခန်း ၁၀)။ ထိုလူသည် ခုန်ပေါက်ပြီး လမ်းလာခဲ့သည် (၃:၈ ကိုလည်းကြည့်ပါ)။ ပေါလုသည် အခြားအံ့ဩဖွယ်အမှုများလည်း ပြုခဲ့သော်လည်း (၁၄:၃) ဤတစ်ခုကို လုကာက အထူးဖော်ပြခဲ့ခြင်းမှာ ယေရုရှလင်တွင် ပေတရု၏ ခြေဆွဲလူကို ကုသခဲ့ခြင်းနှင့် ဆင်တူသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် တပါးအမျိုးသားများနှင့် ယုဒ်များကို တန်တူညီတူ ကျေးဇူးပေးကြောင်း ပြသသည်။ ဤလူသည် ဘုရားမဲ့သောကြောင့် မျှော်လင့်ချက်မရှိသော ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိ တပါးအမျိုးသားများကို ကိုယ်စားပြုသည် (ဧဖက် ၂:၁၂)။ သို့သော် အချို့သည် ကယ်တင်ခြင်းနှုတ်ကပတ်တော်ကို နားထောင်လိုစိတ်ရှိကြသည်။

14:8–20. Idolatry at Lystra. Paul and Barnabas were now in unchartered territory. The fact that they preached the gospel directly to the people in the open suggests that Lystra may not have had a synagogue. Sitting in the crowd was a paralytic who was deeply impressed by Paul’s words of grace (v. 9). Luke provides three characteristics of this man: he was sitting, he was lame, and he had never walked (v. 8). Like Peter by the gate called Beautiful (3:2–4), Paul stared at the man (14:9), saw his faith, and with a loud voice ordered him to get up (v. 10). The man jumped to his feet and began to walk (see also 3:8). Although Paul had also performed other miracles (14:3), Luke reported this particular one likely because of its similarity to Peter’s healing of the lame man in Jerusalem. It shows that God bestows His graces equally on Gentiles and Jews. In a sense this man represents all the Gentiles of the world. They lack hope because they are without God (Eph. 2:12), but some of them are willing to listen to the word of salvation.

 

သူတို့နားမည်သော လုကာအိုနိယတိုင်းစကားဖြင့် လူအုပ်က ဘုရားများဟု အော်ဟစ်ခဲ့ကြသည် (တမန်တော် ၁၄:၁၁)။ ဗာနဗကို ဂရိအမည် ဇုတ်စ် (ရောမအမည် ဂျုပီတာ) ဟူ၍ ခေါ်ဆိုခဲ့ပြီး ရုပ်တုဘုရားများ၏ ဖခင်ဖြစ်သည်။ ဗာနဗသည် အသက်ကြီးပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ပေါလုကို ဟေးမီးစ် (ရောမအမည် မာကူရီ) ဟူ၍ ခေါ်ဆိုခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားများ၏ သံတမန်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ နတ်ဘုရားများ လူ့ပုံစံနှင့် လာရောက်လည်ပတ်နိုင်သည်ဟု တပါးအမျိုးသားများက ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ မြို့ပြင်ဘုရားကျောင်း၌ ရှိသော ဇုတ်စ်ဘုရား၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်များက နွားများနှင့် ပန်းကုံးများပြင်ဆင်ပြီး ယဇ်ပူဇော်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ကြသည်။ ပေါလုနှင့် ဗာနဗက လူများ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရှိသောအခါ ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် အဝတ်ကိုဆွဲခွဲပြီး လူအုပ်ထံ ပြေးဝင်ကာ တားဆီးခဲ့ကြသည်။

In a dialect that the evangelists did not understand (Lycaonian), the crowd shouted that these two men were gods (Acts 14:11). Barnabas was likened to Zeus, the Greek name for the Roman god Jupiter, the father of all the gods of mythology. This may well be because Barnabas was advanced in years and looked dignified. Paul was likened to Hermes, the Greek name for the Roman god Mercury, the deity of eloquence believed to be the messenger of the gods. The notion that the gods could visit humans was common among pagans. The priests of Zeus, whose temple was outside of the town, prepared oxen and garlands to offer sacrifices. When Paul and Barnabas learned about the people’s intentions, they tore their clothes in mourning and rushed toward the crowd to stop them.

 

ထိုနောက်လိုက်လာသော တိုတိုတုတ်တုတ် တရားဟောချက်သည် တပါးအမျိုးသားများထံ ပေါလု၏ သတင်းစကားကို ထိုးထွင်းသိမြင်စေသည်။ ဣသရေလသမိုင်းကို သို့မဟုတ် သမ္မာကျမ်းကိုးကားခြင်း မပြုဘဲ နားထောင်သူများနှင့် တူညီသော ယုံကြည်ချက်များမှ စတင်ခဲ့သည် (၁ ကောရိန် ၉:၁၉-၂၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အသက်ဝင်သော ဘုရားသခင်ကို သူတို့၏ အသက်မဲ့ရုပ်တုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခဲ့သည် (ဟေရှာယ ၄၄:၁၃-၁၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤရုပ်တုများကို ပြုလုပ်ရန် အသုံးပြုသော ပစ္စည်းများသည်ပင် ဘုရားသခင်၏ ဖန်ဆင်းခြင်းဖြစ်သည် (တမန်တော် ၁၄:၁၅)။ ဤအခန်း၏ စကားအသုံးအနှုန်းသည် ဥပုသ်နေ့ပညတ်တော်ကို သတိရစေသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၁၁)။ ယေရှုလာရောက်မှီအထိ အချိန်ကာလသည် ဘုရားသခင်၏ သည်းခံခဲ့သော ကာလဖြစ်သည် (တမန်တော် ၁၄:၁၆။ ရောမ ၃:၂၅၊ ၉:၂၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုကာလသည် တိတ်ဆိတ်သော ကာလ မဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင်သည် သဘာဝတရားအားဖြင့် နှုတ်ကပတ်တော်ဆက်ပြောနေဆဲဖြစ်ပြီး ချစ်စွာဖြင့် အကျိုးအမြတ်မျိုးစုံ ပေးသနားခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၄:၁၇။ မဿဲ ၅:၄၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မိုးရေနှင့် ရာသီဥတုကို ရည်ညွှန်းချက်သည် မိုးရေနည်းပါးသော ဤဒေသတွင် အထူးပြောင်မြောက်သည်။

The brief sermon that followed gives us an insight into Paul’s message to the Gentiles. Instead of using the history of Israel or biblical references, this time he began with common beliefs shared by his listeners (cf. 1 Cor. 9:19–23). He compared the living God with their inanimate idols that were unable to move without being transported (cf. Is. 44:13–19). The very materials used to make these pagan images were the product of God’s creation (Acts 14:15). The language of this verse is reminiscent of the Sabbath commandment (Ex. 20:11). Paul told them that the span of time that preceded the coming of Jesus was a time of divine forbearance (Acts 14:16; cf. Rom. 3:25; 9:22). It was not a period of silence, for God was still speaking to them through nature, lovingly bestowing on them all kinds of blessings (Acts 14:17; cf. Matt. 5:45). The reference to rain and seasons is particularly eloquent, considering that in this arid region of scarce rainfalls one must dig deep wells to have water.

 

ထိုအခါ ပီဆိဒိယအန္တိအုတ်မြို့နှင့် ဧကောနိမြို့မှ ယုဒလူမျိုး ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူတို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး၊ လူအများ၏ စိတ်ပျက်ခြင်းကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ပါတ်ကို ကျောက်ခဲနှင့်ပစ်ရန် လူအများကို လှုံ့ဆော်ခဲ့ကြသည် (တမန်တော် ၁၄:၁၉)။ ဘာနဗကား လူအများရှေ့တွင် ဟောပြောသူမဟုတ်သဖြင့် လွတ်ကင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း ဤဖြစ်ရပ်သည် ရုတ်တရက် လူအုပ်စုမှ အကြမ်းဖက်မှုပင် ဖြစ်သည်။ ပါတ်ကို မြို့အတွင်း၌ပင် ကျောက်ခဲနှင့် ပစ်ခဲ့ကြသည်။ သူသေသည်ဟု ထင်မှတ်ကြပြီး ပါတ်၏ အလွန်ဒဏ်ရာရရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ကို မြို့ပြင်သို့ ဆွဲထုတ်သွားခဲ့ကြသည်။ ရာဇဝတ်မှုဖြစ်ရာနေရာမှ ပါတ်၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖယ်ရှားခြင်းသည် သူတို့အား အပြစ်တင်ခံရခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန် ကြံစည်ခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (ငယ်၊ တမန်တော် ၁၉:၄၀)။ ပေါလ်သည် ဤဖြစ်ရပ်ကို နာကျင်ဖွယ် မှတ်မိနေခဲ့သည် (၂ကော်ရိန်သု ၁၁:၂၅၊ ၂တိမောသေ ၃:၁၁)။ သို့ရာတွင် ဤဖြစ်ရပ်သည် တပည့်တော်များကို စိတ်ပျက်စေခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူတို့သည် ပေါလုကို ဝိုင်းရံခဲ့ကြသည် (တမန်တော် ၁၄:၂၀)။ သူတို့သည် ပေါလုကို ထပ်မံညှဉ်းဆဲခြင်းမှ ကာကွယ်ရန်၊ နောက်ဆုံးဂါရဝပြုရန်၊ သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ကြသည်လော။ ကျမ်းချက်တွင် မဖော်ပြထားပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ ဘုရားသခင်သည် အံ့ဖွယ်နိမိတ်တစ်ခု ပြုတော်မူခဲ့သည်။ ပေါလုသည် ထလာပြီး၊ ခွန်အားစုစည်းကာ မြို့ထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။ အခြေအနေဆိုးရွားသဖြင့် ပေါလုနှင့် ဘာနဗတ်တို့သည် နက်ဖြန်နေ့တွင် ဒေဗိမြို့သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြပြီး၊ ထိုနေရာ၌ ခရစ်တော်အားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းဧဝံဂေလိကို ဆက်လက်ကြေညာရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။ အကောင်းဆုံးအခြေအနေအောက်တွင်ပင် ဤခရီးသည် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။

Meanwhile, unbelieving Jews arrived from Pisidian Antioch and Iconium, and taking advantage of the crowd’s disappointment, persuaded the multitude to stone Paul (Acts 14:19); Barnabas was spared, likely because he was not the one speaking before the crowds. The way the scene is described suggests a spontaneous act of mob violence—Paul was stoned within the city limits. Believing he was dead, they dragged Paul’s badly beaten body out of the city. Removing Paul’s body away from the scene of the crime may have been an attempt by his persecutors to avoid having any charges made against them (cf. Acts 19:40). Paul kept a painful memory of this occurrence (2 Cor. 11:25; 2 Tim. 3:11). This incident, however, did not discouraged the disciples, who gathered around Paul (Acts 14:20). Were they trying to protect him from further abuse, paying him their last respects, or tending to his wounds? The text does not say. Whatever the case, God worked a miracle. Paul stood up, gathered his energy, and returned to the city. Due to the difficult situation there, Paul and Barnabas left the next day for Derbe, where they planned to continue to proclaim the gospel of salvation through Christ. This trip even under the best of circumstances would have taken several days.

 

၁၄:၂၁-၂၈။ ယုံကြည်သူများကို ခိုင်ခံ့စေခြင်း။ ပေါလုနှင့် ဘာနဗတ်တို့သည် ဒေဗိမြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး၊ ထိုနေရာ၌ တပည့်တော်များစွာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဤအောင်မြင်သော ဓမ္မအမှုပြီးနောက် သူတို့သည် လုတ်တရာ၊ ဧကောနိ၊ နှင့် အန္တိအုတ်မြို့များသို့ ပြန်လည်သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာများတွင် စိန်ခေါ်မှုများစွာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရဖူးသည်။ သူတို့၏ အသက်ရှင်သော ဥပမာအားဖြင့် တပည့်တော်များကို ခိုင်ခံ့စေပြီး အားပေးခဲ့ကြပြီး၊ ယုံကြည်ခြင်းတွင် ခိုင်မြဲစွာ ဆက်လက်ရှင်သန်ကြရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၂)။

14:21–28. Strengthening the Converts. Paul and Barnabas arrived at Derbe, and there they made many disciples. After this successful mission they decided to return to Lystra, Iconium, and Antioch, where they had encountered so many challenges. By their living example they were able to strengthen and encourage the disciples and urged them to remain firm in the faith (v. 22).

 

သူတို့ တည်ထောင်ခဲ့သော အသင်းတော်အသစ်များကို စီမံခန့်ခွဲရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။ အသင်းတော်တိုင်း၌ လူကြီးများကို ခန့်အပ်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၂၃)။ “ခန့်အပ်သည်” ဟူသော ကျေးတိုင်နော့ (cheirotoneō) ကြိယာသည် အတိုင်းအတာအားဖြင့် “လက်ဆန့်ကာ မဲပေးခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ သို့ရာတွင် ဝါကျဖွဲ့ပုံအရ ပေါလ်နှင့် ဘာနဗတ်တို့က လူကြီးများကို ခန့်အပ်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရှားသည် (တိတု ၁:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မည်သည့်ရွေးချယ်နည်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ ပေါလ်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ယုဒအသိုင်းအဝိုင်းပုံစံနှင့် ဆင်တူသော ပုံစံအတိုင်း အသင်းတော်ကိစ္စများကို စီမံရန် လူကြီးများကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (တောလည်ရာ ၁၁:၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤဒေသခံ ရွေးချယ်ခံရသော လူကြီးများသည် ဒေသခံအမှုတော်ကို တာဝန်ယူရပြီး တပည့်တော်များ၏ အမှုတော်ကို တာဝန်မယူရပေ (တမန်တော် ၁၄:၂၃)။ ဆုတောင်းခြင်းနှင့် အစာရှောင်ခြင်းအားဖြင့် ခေါင်းဆောင်သစ်များကို သခင်ဘုရား၏ ကာကွယ်စောင်မမှုသို့ အပ်နှံခဲ့ကြသည်။ ဘုရားကျောင်းသမိုင်း၏ အစောပိုင်းအဆင့်တွင် လက်တင်ခြင်းပါဝင်သည်ဟု ညွှန်ပြချက် မရှိပေ။

The new communities they had established needed to be organized. Elders were appointed in every church (v. 23). The verb cheirotoneō (“to appoint”) literally means “to stretch out the hand to vote.” However, the structure of the sentence gives the impression that Paul and Barnabas appointed the elders (cf. Titus 1:5). Whatever mode of selection may have been used, it was under the initiative of Paul that elders were chosen to administer the affairs of the church according to a model similar to that of the Jewish communities (cf. Num. 11:16). These locally elected elders were responsible for local work and not the work of the disciples (Acts 14:23). Through prayer and fasting the new leaders were commended or entrusted to the protection of the Lord. There is no indication that the laying on of hands was part of the ceremony at this early stage of the history of the church.

 

တာဆုမြို့မှတစ်ဆင့် အတိုဆုံးလမ်းကို ရွေးချယ်မည့်အစား၊ တမန်တော်များသည် ပီဆိဒိယနှင့် ပံဖလိယဒေသများကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် လှည့်လည်ပြီးမှ စီးရီးယားအန္တိအုတ်မြို့ရှိ သူတို့၏ ဌာနချုပ်သို့ ပြန်ရောက်ရန် သင်္ဘောစီးရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက် အခက်အခဲများစွာ ကြုံခဲ့ရသော်လည်း သူတို့၏ခရီးသည် အောင်မြင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် တပည့်တော်များစွာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး အနည်းဆုံး အသင်းတော်ခုနစ်ခု (ဆာလမိ၊ ပါဖုတ်၊ ပဲဂ၊ ပီဆိဒိယအန္တိအုတ်၊ ဧကောနိ၊ လုတ်တရာ၊ နှင့် ဒေဗိ) ကို စီမံဖွဲ့စည်းခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် သူတို့၏တာဝန်ကို ပြီးမြောက်ခဲ့ကြသည် (၁၄:၂၆)။ စီးရီးယားအန္တိအုတ်မြို့သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ပေါလ်နှင့် ဘာနဗတ်တို့သည် သူတို့၏လုပ်ဆောင်ချက်များကို အသင်းတော်တစ်ခုလုံးသို့ တိုက်ရိုက်တင်ပြခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၂၇)။ ဤအစီအရင်ခံစာသည် သူတို့ ပြီးစီးခဲ့သည်များအကြောင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အားဖြင့် ဘာတွေပြီးစီးစေခဲ့သည်နှင့် တပါးအမျိုးသားများအတွက် ယုံကြည်ခြင်း၏တံခါးကို ဖွင့်ပေးခဲ့ပုံတို့အကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။ (‌ပေါလုနှစ်သက်သော အသုံးအနှုန်း၊ ၁ကော်ရိန်သု ၁၆:၉၊ ၂ကော်ရိန်သု ၂:၁၂၊ ကောလောသဲ ၄:၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤအစီအရင်ခံစာက ဘုရားသခင်သည် အသင်းတော်၏ ဓမ္မအမှုတော်၌ အဓိကအင်အားဖြစ်တော်မူကြောင်း ရှင်းလင်းစေသည်။

Instead of choosing the shortest route through Tarsus, the apostles preferred to take a rather wide detour through Pisidia and Pamphylia before boarding a boat that would take them to Antioch in Syria, where their headquarters was located. Although they experienced many difficulties along the way, their trip was a success. They made many disciples and organized at least seven churches (Salamis, Paphos, Perga, Pisidian Antioch, Iconium, Lystra, and Derbe). By the grace of God, they completed their mission (14:26). On returning to Antioch in Syria, Paul and Barnabas reported their activities directly to the whole church (v. 27). The report was not about what they had accomplished but about what God had accomplished through them and how He opened the door (an expression Paul liked; cf. 1 Cor. 16:9; 2 Cor. 2:12; Col. 4:3) of faith to the Gentiles. The report clarifies that God was the primary force in the mission of the church.