Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၁၃ တမန်

န္တိအုတ်မြို့တွင်ရှိသော အသင်းတော်၌ ဗာနဗမှစ၍ နိဂါဟု ခေါ်ဝေါ်သော ရှုမောင်၊ ကုရေနေ ပြည်သားလုကိ၊ စော်ဘွားဟေရုဒ်၏ သူငယ်ချင်း အရင်း ဖြစ်သော မာနင်နှင့်ရှောလုတည်းဟူသော ပရောဖက် ပြုသူ၊ ဆရာပြုသူရှိကြ၏။
² ထိုသူတို့သည်သခင်ဘုရား ဝတ်ကိုပြု၍ အစာကို ရှောင်ကြစဉ်၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်က၊ ငါခန့်ထားသောအမှုကို ဆောင်ရွက် စေခြင်းငှါ ဗာနဗနှင့် ရှောလု တို့ကို ရွေးချယ် ခွဲထားကြလော့ဟု မိန့်တော် မူသည် အတိုင်း၊
³ အစာရှောင်၍ ပဌနာပြုလျက်၊ ထိုသူတို့ခေါင်း ပေါ်မှာ လက်ကို တင်၍လွှတ်လိုက်ကြ၏။
⁴ ထိုသို့သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော် စေလွှတ် တော်မူသောအားဖြင့်၊ ထိုသူတို့သည် သေလုကိမြို့သို့ သွား၍ ထိုမြို့မှ သင်္ဘောနှင့် လွှင့်သဖြင့်၊ ကုပရုကျွန်းသို့ ရောက်ကြ၏။
⁵ ရှာလမိမြို့၌ရှိနေစဉ်၊ ယုဒတရားစရပ်များတွင် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ် တရားတော်ကို ဟောပြော ကြ၏။ ယောဟန်သည်လည်း ထိုသူတို့၏ လက်ထောက် ဖြစ်သတည်း။
⁶ တကျွန်းလုံးကို ရှောက်၍ပါဖုမြို့သို့ရောက်လျှင်၊
⁷ ဗာယေရှုအမည်ရှိသော ယုဒအမျိုးသား မိစ္ဆာပရောဖက် ဖြစ်သော နတ်ဝိဇ္ဇာအတ်သမားကို မြို့ဝန် မင်းသေရဂိပေါလု ထံ၌တွေ့ကြ၏။ ထိုမြို့ဝန်သည် ပညာသတိရှိသဖြင့်၊ ဗာနဗနှင့်ရှောလုတို့ကို ခေါ်ပင့်၍ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တရားတော် ကိုနာလိုသောစိတ်ရှိသော်၊
⁸ အနက်အားဖြင့် နတ်ဝိဇ္ဇာအတတ်သမားဟု ဆိုလိုသော ဧလုမ အမည်ရှိသောထိုသူသည် မြို့ဝန်ကို ယုံကြည်ခြင်းမှ လွှဲအံ့သောငှါ တမန်တော်တို့ကို ဟန့်တားလေ၏။
⁹ ထိုအခါပေါလုဟု အမည်တွင်သော ရှောလု သည် သန့်ရှင်း သော ဝိညာဉ်တော်နှင့်ပြည့်သဖြင့်၊ ထို နတ်ဝိဇ္ဇာအတတ်သမားကို စေ့စေ့ကြည့်ရှုလျက်၊
¹⁰ လှည့်ဖြားခြင်း၊ အကျိုးကိုဖျက်ခြင်း အမျိုးမျိုး နှင့်ပြည့်စုံသော မာရ်နတ်၏သား၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်း တရား၏ ရန်သူ၊ သင်သည်ထာဝရ ဘုရား၏ ဖြောင့်မတ် သော လမ်းခရီးတို့ကို မဖျက်ဆီးဘဲမနေနိုင်သလော။
¹¹ ယခုပင်ထာဝရဘုရား၏ လက်တော်သည် သင့်အပေါ်သို့ ရောက်၍၊ နေကိုမျှမမြင်နိုင်အောင် အင်တန် ကာလပတ်လုံး သင်၏ မျက်စိကွယ်လိမ့်မည်ဟု ပေါလုဆိုသော ခဏခြင်းတွင်မျက်စိမြှေးရှက်၍ မှောင်မိုက်အတိဖြစ်သဖြင့်၊ လက်ဆွဲပေးသော သူတို့ကို ရှာလျက် တလည်လည်ရှိ၍နေ၏။
¹² ထိုအကြောင်းအရာကိုမြင်လျှင်၊ မြို့ဝန်သည် ယုံကြည်ခြင်းသို့ ရောက်၍၊ သခင်ဘုရား၏ ဒေသနာ တော်ကို အလွန်အံ့ဩမိန်းမော၍ နေ၏။
¹³ ပေါလုနှင့်ပါသောသူတို့သည် ပါဖုမြို့မှလွှင့်၍ ပံဖုလိပြည်၊ ပေရဂေမြို့သို့ရောက်ကြလျှင်၊ ယောဟန် သည် သူတို့ထံမှထွက်၍ ယေရုရှလင်မြို့သို့ပြန်လေ၏။
¹⁴ ပေရဂမြို့မှထွက်သွားပြန်၍ ပိသိဒိပြည်၊ အန္တိအုတ်မြို့သို့ ရောက်လျှင်၊ ဥပုသ်နေ့၌ တရားစရပ် သို့ဝင်၍ထိုင်ကြ၏။
¹⁵ ပညတ္တိကျမ်း၊ အနာဂတ္တိကျမ်းကိုဘတ်ရွတ်ပြီးမှ၊ တရားစရပ်မှူး တို့သည်၊ ညီအစ်ကိုတို့၊ လူများအား ဆုံးမ စရာ စကားရှိလျှင် ဟောပြော ကြပါဟု လူကိုစေလွှတ်၍ ကြားပြောစေ၏။
¹⁶ ထိုအခါပေါလုသည်ထ၍ မိမိလက်နှင့် အမှတ် ပေးလျက်၊ ဣသရေလလူမှစ၍ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သောသူတို့၊ နားထောင် ကြလော့။
¹⁷ ဣသရေလအမျိုး၏ ဘုရားသခင်သည် ငါတို့ ဘိုးဘေးများကို ရွေးကောက်တော်မူ၍၊ အဲဂုတ္တုပြည်၌ ဧည့်သည်ဖြစ်သော ထိုလူမျိုးကို ချီးမြှောက်သဖြင့်၊ ထင်ရှားသော လက်တော်နှင့်ထိုပြည်မှ နှုတ်ဆောင် တော်မူ၏။
¹⁸ အနှစ်လေးဆယ်မျှလောက်သော ကာလပတ်လုံး တော၌ ကျွေးမွေးတော်မူ၏။
¹⁹ ခါနာန်ပြည်၌ လူခုနစ်မျိုးတို့ကို ပယ်ရှားပြီးလျှင်၊ ထိုပြည်ကို ဣသရေလ အမျိုးအမွေ ပေးကမ်း ဝေငှတော်မူ၏။
²⁰ ထိုနောက်မှပရောဖက်ရှမွေလမပေါ်မရှိမှီ အနှစ်လေးရာငါးဆယ်မျှလောက်သော ကာလပတ်လုံး၊ တရားသူကြီးတို့ကိုပေးတော်မူ၏။
²¹ နောက်တဖန် ရှင်ဘုရင်ကို တောင်းကြသော အခါရှောလု အမည်ရှိသော ကိရှ၏သား၊ ဗင်္ယာမိန် အမျိုးဖြစ်သောသူကို အနှစ်လေးဆယ်ပတ်လုံးပေးတော်မူ၏။
²² နောက်မှထိုသူကိုပယ်၍၊ ဣသရေလရှင်ဘုရင်အရာ၌ ဒါဝိဒ်ကို ချီးမြောက်တော်မူ၏။ ထိုသူ အားသက်သေခံတော်မူလျက်၊စိတ်နှလုံး၌ ညီညွတ်သည် ဖြစ်၍ ငါ့အလိုကိုပြည့်စုံစေမည့်သူ၊ ယေရှ၏ သားဒါဝိဒ်ကို ငါတွေ့ရပြီဟု မိန့်တော်မူ၏။
²³ ထိုသူ၏အမျိုးအနွယ်ထဲ၌ ဘုရားသခင်သည် ဂတိတော်အတိုင်း ကယ်တင်သောသခင်ယေရှုကို ဣသရေလလူတို့အား ပေါ်ထွန်း စေတော်မူပြီ။
²⁴ ထိုသခင်ကြွလာတော်မမူမှီ ယောဟန်သည် ဣသရေလလူ အပေါင်းတို့အား နောင်တနှင့် စပ်ဆိုင် သော ဗတ္တိဇံတရားကို ဟောပြောနှင့်လေ၏။
²⁵ ယောဟန်သည်မိမိဆောင်ရွက်ရသော အမှုကိုပြု၍ နေစဉ်တွင်၊ ငါသည် အဘယ်သူဖြစ်သည်ကို သင်တို့ ထင်မှတ်ကြသနည်း။ ငါသည် ထိုသူဖြစ်သည်မဟုတ်။ ငါ့နောက်ကြွလာသောသူတပါးရှိသေး၏။ ထိုသူ၏ ခြေနင်းတော်ကို ငါမချွတ်ထိုက်ဟုဆို၏။
²⁶ အာဗြဟံအမျိုးဖြစ်သော ညီအစ်ကိုမှစ၍ သင်တို့တွင် ဘုရား သခင်ကို ကြောက်ရွံ့သောသူတို့၊ ဤ ကယ်တင်တော်မူခြင်းတရားစကားကို သင်တို့အား ကြားလိုက်တော်မူ၏။
²⁷ ယေရုရှလင်မြို့၌ နေသောသူတို့နှင့်တကွ မင်းများတို့သည် ထိုသခင်ကို၎င်း၊ ဥပုသ်နေ့တိုင်းအစဉ် ဘတ်ရွက်သော ပရောဖက်တို့၏ စကားကို၎င်း၊ မသိ နားမလည်သောကြောင့်၊ ထိုသခင်ကိုစီရင်သော အားဖြင့်၊ ထိုပရောဖက်တို့၏ စကားကိုပြည့်စုံစေကြပြီ။
²⁸ ကိုယ်တော်၌သေထိုက်သောအပြစ် တစုံတခုကို မျှ မတွေ့သော်လည်း၊ ကွပ်မျက်စေမည်အကြောင်း ပိလတ်မင်းထံ၌ တောင်းလျှောက်ကြ၏။
²⁹ ထိုသခင်ကိုရည်မှတ်၍ ကျမ်းစာ၌ ရေးထား သမျှတို့ကို ပြည့်စုံ စေပြီးလျှင်၊ အလောင်းတော်ကို သစ်တိုင်မှချ၍သင်္ချိုင်းတွင်း၌ ထားကြ၏။
³⁰ ဘုရားသခင်သည် သေခြင်းမှ ထမြောက်စေ တော်မူသည်ဖြစ်၍၊
³¹ ဂါလိလဲပြည်မှ ယေရုရှလင်မြို့သို့နောက်တော်၌ လိုက်သောသူ တို့အားနေ့ရက်များစွာ ကိုယ်ကို ထင်ရှားပြ တော်မူ၏။
³² ထိုသူတို့သည် လူများတို့အား သက်သေခံဖြစ် ကြ၏။
³³ ဆာလံကျမ်းဒုတိယခဏ်း၌လာသည်ကား၊ သင်သည်ငါ့သား ဖြစ်၏။
³⁴ ယနေ့ပင်သင့်ကိုငါဖြစ်သွားစေပြီဟု လာသည် နှင့်အညီ၊ ဘုရားသခင်သည် ယေရှုကို ထမြောက်စေ တော်မူသဖြင့်၊ ငါတို့ဘိုးဘေး များ၌ရှိသော ဂတိတော်ကို ထိုသူတို့၏ သားဖြစ်သောငါတို့အား ပြည့်စုံတော်မူ သည်ဟူ၍၎င်း၊ ဒါဝိဒ်၌မြဲမြံသော ကျေးဇူးတော်ကို သင်တို့အား ငါပေးမည်ဟူသောဗျာဒိတ်တော်နှင့်အညီ၊ ထိုသခင်ကို သေခြင်းမှ ထမြောက်စေ၍၊ နောက်တဖန် ပုပ်စပ်ခြင်းသို့ မပြန်ဘဲ အစဉ်ကင်းလွတ် ရမည်အခွင့်ကို ပေးတော်မူသည်ဟူ၍၎င်း၊ ဝမ်းမြောက်စရာသိတင်း ဧဝံဂေလိတရားကို ငါတို့သည် သင်တို့အား ကြားပြော ကြ၏။
³⁵ ထိုကြောင့်ဆာလံကျမ်းတခဏ်း၌ လာသည်ကား၊ ကိုယ်တော်၏ သန့်ရှင်းသောသူအား ပုပ်စပ်ခြင်းကို ရှိစေတော်မမူဟုလာ၏။
³⁶ ဒါဝိဒ်သည်မိမိကာလ၌ ဘုရားသခင်၏ အလို တော်ကို ဆောင်ရွက်ပြီးလျှင်၊ ကျိန်းစက်၍ မိမိဘိုးဘေး စုထဲသို့ဝင်သဖြင့် ပုပ်စပ်ခြင်း သို့ ရောက်လေ၏။
³⁷ ဘုရားသခင် ထမြောက်စေတော်မူသော သူမူကား၊ ပုပ်စပ်ခြင်းသို့ မရောက်။
³⁸ ထိုကြောင့်ညီအစ်တို့ကို၊ ထိုသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် အပြစ်လွှတ်ခြင်းတရားကို သင်တို့အား ဟောကြားသည်ကို၎င်း၊
³⁹ ထိုသခင်ကိုယုံကြည်သောသူ ရှိသမျှတို့သည် မောရှေ၏ တရားအတိုင်း မလွတ်နိုင်သော အပြစ်ရှိသမျှ တို့နှင့် လွတ်ရကြသည်ကို၎င်း သိမှတ် ကြလော့။
⁴⁰ အနာဂတ္တိကျမ်း၌လာသည်ကား၊ မထီမဲ့မြင် ပြုတတ်သောသူတို့၊ ကြည့်ရှုအံ့ဩ၍ ပြယ်ပျောက်ခြင်းသို့ ရောက်ကြလော့။
⁴¹ အကြောင်းမူကား၊ သင်တို့အားသူတပါး ပြညွှန်သော်လည်း၊ သင်တို့မယုံသော အမှုကိုသင်တို့ လက်ထက် ကာလ၌ ငါပြုသည်ကျမ်းစာ၌ ပါသောအရာကို သင်တို့ အပေါ်သို့ မရောက်စေမည်အကြောင်း၊ သတိပြု ကြလော့ဟု ပေါလုဟောပြောလေ၏။
⁴² လူများတို့သည် တရားစရပ်မှ ထွက်သွားကြစဉ်၊ ထိုအကြောင်း အရာတို့ကို မိမိတို့အား နောက်ဥပုသ်နေ့၌ ဟောပြောပါမည်အကြောင်း တောင်းပန်ကြ၏။
⁴³ အစည်းအဝေးပျက်၍ ပြန်ကြသောအခါ ယုဒလူမှစ၍ ဘုရားကို ကိုးကွယ်သော ဘာသာဝင်သူများ တို့သည် ပေါလုနှင့် ဗာနဗနောက်သို့ လိုက်ကြသည်ဖြစ်၍ ထိုသူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်၌ တည်ကြည် မည်အကြောင်း၊ တမန်တော်တို့သည် ဖြားယောင်း၍ ဆုံးမဩဝါဒပေးလေ၏။
⁴⁴ နောက်ဥပုသ်နေ့၌ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ် တရားတော်ကို နားထောင်အံ့သောငှါ တမြို့လုံး ကုန်မ တတ်စည်းဝေးကြ၏။
⁴⁵ ယုဒလူတို့သည် အစည်းအဝေးတို့ကို မြင်လျှင် ငြူစူသောစိတ် နှင့်ပြည့်စုံသဖြင့်၊ ပေါလု၏စကားကို ငြင်းခုံသည်သာမက ဆဲရေးကြ၏။
⁴⁶ ထိုအခါပေါလုနှင့်ဗာနဗတို့က၊ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ် တရားတော်ကိုသင်တို့အား ရှေ့ဦးစွာ ဟော ပြောရ၏။ သို့သော်လည်း သင်တို့သည်ပယ်၍ ထာဝရ အသက်ကိုမိမိတို့ မခံထိုက်သည်ဟု မိမိတို့စီ ရင်ကြ သောကြောင့်၊ ထာဝရဘုရားသည် မှာတော်မူသည်အတိုင်း ငါတို့သည်မျက်နှာကိုလွှဲ၍ တပါးအမျိုးသားတို့ ဆီသို့ လှည့်ကြ၏။
⁴⁷ မှာတော်မူသော ဗျာဒိတ်တော်အချက်ကား၊ သင်သည် မြေကြီးစွန်းတိုင်အောင် ကယ်တင်ခြင်းကို ပြုစိမ့်သောငှါ၊ သင်ကိုတပါး အမျိုးသားလင်းစရာဘို့ ငါခန့်ထား၏ဟု ဗျာဒိတ်တော်ရှိသည်ဟု ရဲရင့်စွာ ပြောဆိုကြ၏။
⁴⁸ ထိုစကားကို တပါးအမျိုးသားတို့သည်ကြားလျှင် ဝမ်းမြောက်၍ ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်ကပတ် တရားတော် ကိုချီးမွမ်းကြ၏။ ထာဝရ အသက်ကို ရစေခြင်းငှါ ခန့်ထားတော်မူသော သူရှိသမျှတို့သည် ယုံကြည် ခြင်းသို့ ရောက်ကြသဖြင့်၊
⁴⁹ ထာဝရဘုရား၏ သာသနာတော်သည် တပြည် လုံး၌ နှံပြားလေ၏။
⁵⁰ ထိုအခါ ဘုရားကိုကိုးကွယ်၍ အသရေရှိသော မိန်းမတို့နှင့် ထိုမြို့၌အကြီးအကဲဖြစ်သော သူများကို ယုဒလူတို့သည် နှိုးဆော်၍၊ ပေါလုနှင့်ဗာနဗတို့ကို ညှဉ်းဆဲစေသဖြင့် ထိုပြည်၏နယ်မှ နှင်ထုတ်ကြ ၏။
⁵¹ တမန်တော်တို့သည် မိမိတို့ခြေဖဝါး၌ကပ်သော မြေမှုန့်ကို ထိုသူတို့အားခါလိုက်ပြီးမှ ၊ ဣကောနိမြို့သို့ သွားကြ၏။
⁵² တပည့်တော်များတို့သည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ၎င်း၊ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်နှင့်၎င်းပြည့်စုံကြ၏။

 

၁၃:၄–၁၂ ကူပရုကျွန်းတွင် ဟောပြောခြင်း ဘုရားသခင်သည် လူသားများကို အသင်းတော်ဦးဆောင်ရန် အသုံးပြုသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အရာအားလုံးကို ဝိညာဉ်တော်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ပြုလုပ်သည်။ ဗာနဗနှင့် ရှောလုတို့သည် ဝိညာဉ်တော်၏ အမိန့်ဖြင့် စေလွှတ်ခြင်းခံရသည် (ပိုဒ် ၄)။ ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်တော်မှ စတင်သော ဘုရားသခင်၏ တာဝန်ပေးခြင်းဖြစ်၍ သူတို့၏ခရီးစဉ်သည် ဝိညာဉ်ရေးရာဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုသည်။ ဗာနဗသည် ကူပရုကျွန်းသားဖြစ်သောကြောင့် (၄:၃၆) သူ၏မွေးရပ်မြေတွင် အမှုတော်ကို စတင်ခဲ့သည်။ ရှောလုလည်း ဧဝံဂေလိတရားကို ပထမဆုံး မိမိလူမျိုးထံ ဟောပြောခဲ့သည် (ရော ၁:၁၆)၊ ထို့နောက်မှ တပါးအမျိုးသားများထံ လှည့်ခဲ့သည်။ ဤနည်းလမ်းသည် ယေရှုပြုခဲ့သည့်နည်းလမ်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည် (ယော ၁:၁၁)။

13:4–12. Preaching in Cyprus. Although God uses humans to lead His church, ultimately all was done under the guidance of the Spirit. Barnabas and Saul were sent on their mission by the order of the Holy Spirit (v. 4). This was a divine assignment instigated by the Spirit, thus confirming the spiritual nature of their mission. Since Barnabas was from Cyprus (4:36), he began his mission among his own countrymen. Saul also preached the gospel first to his brethren (Rom. 1:16), before turning to the Gentiles. Such a mission approach had also been used by Jesus (John 1:11).

 

သူတို့သည် ကျွန်းကို အရှေ့ဘက် (ရှာလမိတ်၊ တမန်တော် ၁၃:၅) မှ အနောက်ဘက် (ပါဖုတ်၊ ပိုဒ် ၆) အထိ ဧဝံဂေလိတရားဟောခဲ့ကြသည်။ ယောဟန်မှတ်ကို သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါခဲ့သည် (၁၅:၃၇)။ သူသည် သူတို့၏ လက်ထောက် (hypēretēs - ကူညီသူ၊ လက်ထောက်၊ ကျွန်၊ အခန်းငယ် ၅) ဖြစ်ပြီး လက်တွေ့ကိစ္စများ (စားနပ်ရိက္ခာ၊ နေရာထိုင်ခင်း ရှာဖွေခြင်း) နှင့် ဧဝံဂေလိတရားဟောခြင်းအမှုတွင် ကူညီခဲ့သည်။ သူတို့၏နည်းလမ်းမှာ ကျွန်းပေါ်ရှိ တရားစခန်းများစွာသို့ သွားရောက်၍ ဧဝံဂေလိတရားကို ဝေမျှခြင်းဖြစ်သည်။ အခြားယေဟုဒ္ဓယုံကြည်သူများသည် ကျွန်းပေါ်တွင် အမှုတော်ဆောင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် (တမန်တော် ၁၁:၁၉–၂၀) ဗာနဗနှင့် ရှောလုတို့၏အမှုတော်အတွက် လမ်းဖွင့်ပေးခဲ့သည်။

They evangelized the island from east (Salamis; Acts 13:5) to west (Paphos; v. 6). John Mark accompanied them (15:37), serving as their assistant (hypēretēs—“helper,” “assistant,” or “servant”; v. 5), probably helping them with practical matters (e.g., finding food and shelter) and in the work of evangelism. Their method consisted of visiting the many synagogues on the island to share the gospel. Other Jewish converts had already ministered on the island (Acts 11:19–20), preparing the way for the work of Barnabas and Saul.

 

ပါဖုတ်မြို့သို့ ရောက်သောအခါ ယေဟုဒ္ဓမှော်ဆရာနှင့် လိမ်ညာပရောဖက်တစ်ဦးကို တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူ၏နာမည်မှာ ဗာယေရှု (သို့မဟုတ်) ယေရှု၏သား ဖြစ်သည်။ “မှော်ဆရာ” ဟူသောစကားသည် မှော်ဆရာ၊ လိမ်ညာအံ့ဖွယ်လုပ်သူ (၈:၉–၁၁) သို့မဟုတ် ပညာရှင် (မဿဲ ၂:၁–၂) ကို ဆိုလိုနိုင်သည်။ လုကာဖော်ပြချက်သည် ဤလူ၏သဘောသဘာဝကို ထင်ရှားစေသည်။ ယေဟုဒ္ဓဖြစ်သဖြင့် တိုရာကျမ်းစာကို အာရုံစိုက်သင့်သည်။ ပရောဖက်ဖြစ်သဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ ဆရာဖြစ်သင့်သည်။ မှော်ဆရာဖြစ်သဖြင့် ပညာရှင်တစ်ဦးအဖြစ် နားထောင်ခံရသင့်သည်။ သို့သော် သူသည် လိမ်ညာပရောဖက်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဉာဏ်ကြီးရှင် အရာရှိချုပ် ဆာဂျိယပေါလုကို လှည့်စားခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၂:၇)။ ကျန်ဇာတ်လမ်းသည် ထာဝရဘုရား၏လမ်းနှင့် ဤလူ၏ကယ်တင်ခြင်းအပေါ် နားလည်မှုကို ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စေသည်။ အရာရှိချုပ်သည် သမ္မာတရားကို ရှာဖွေနေသူဖြစ်သည်။ ဗာနဗနှင့် ရှောလုအကြောင်း ကြားသိရပြီး ဘုရားသခင်၏နှုတ်မြွက်စကားကို နားထောင်လိုစိတ်ပြင်းပြသောကြောင့် သူတို့ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည် (၁၃:၇)။ လုကာသည် ဧဝံဂေလိတရားကို “နှုတ်မြွက်စကား” (logos) ဟု သဘောထားသည် (ဥပမာ ၂:၄၁၊ ၄:၄၊ ၂၉၊ ၃၁၊ ၆:၂၊ ၄၊ ၇)။ ၎င်းသည် ယေရှုကိုယ်တော်တိုင်း (ယော ၁:၁) နှင့် တပည့်တော်များကို သွန်သင်ခဲ့သော နှုတ်မြွက်စကားကို ရည်ညွှန်းသည် (တမန်တော် ၈:၄၊ ၂၅၊ ကိုး၍ ၂တိ ၄:၂)။ ဤသည်မှာ နားထောင်သူများကို အသက်ပေးသော ဖန်ဆင်းခြင်းနှုတ်မြွက်စကားဖြစ်သည် (ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၆၊ ကိုး၍ ကမ္ဘာဦး ၁:၂၀–၂၃)။

When they reached Paphos, they met a Jewish sorcerer and false prophet named Bar-Jesus or Son of Yeshua. The term “sorcerer” could designate a wizard, a rogue miracle worker (8:9–11), or a learned savant wise man (Matt. 2:1–2). This mix of descriptions Luke provides gives us an insight about t he man. As a Jew, his focus should have been the Torah. As a prophet, he should have been a teacher of salvation. As a magician, he must have been considered a wise man deserving of being heard. But he was a false prophet. He seduced the proconsul, who was an intelligent man (Acts 12:7). The rest of the story contrasts the ways of the Lord with this man’s understanding of salvation. The proconsul was on a quest for truth. Hearing about Barnabas and Saul, he asked them to come because he was intensely interested in listening to the word of God (13:7). Luke loved to characterize the gospel as the logos—“word” or “message” (e.g., 2:41; 4:4, 29, 31; 6:2, 4, 7). It is a reference not only to Jesus (John 1:1) but also to the word He taught the disciples that had to be proclaimed (Acts 8:4, 25; cf. 2 Tim. 4:2). This is the creative word that gives life to those who listen to it (Phil. 2:16; cf. Gen. 1:20–23).

 

မှော်ဆရာကို အခြားနာမည်ဖြင့် ဧလုမာဟုခေါ်သည် (တမန်တော် ၁၃:၈)။ ၎င်းသည် ပညာရှင်နှင့် ပညာတတ်များအတွက် ဘွဲ့တစ်ခုဖြစ်သည်။ သူသည် ဗာနဗနှင့် ရှောလုကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်။ ဖြစ်နိုင်တော့ သူတို့၏သွန်သင်ချက်ကို စိန်ခေါ်ပြီး အရာရှိချုပ်ကို ရှုပ်ထွေးစေရန် ငြင်းခုံချက်များ သုံးခဲ့သည်။ ရှောလုက သူ့ကို နိဂုံးချုပ်သည်မှာ ကယ်တင်ခြင်း၏သားအဖြစ်မဟုတ်ဘဲ မာရ်နတ်၏သားဟု ခေါ်ဆိုကာ ထာဝရဘုရားကို တောင်းပန်ပြီး မျက်စိကန်းစေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ဧလုမာကို ချက်ချင်းကန်းစေခြင်းအားဖြင့် အံ့ဖွယ်လက်ချက်ကို အသုံးပြု၍ ရှောလု၏သွန်သင်ချက်၏သမ္မာတရားကို အရာရှိချုပ်အား သက်သေပြခဲ့ပြီး သူသည် ယုံကြည်သူဖြစ်သွားခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၂)။

The magician was known by a second name: Elymas (Acts 13:8), which is also a title for the wise and erudite. He withstood Barnabas and Saul, possibly by challenging their teaching and using arguments intended to confuse the proconsul. Saul identified him as a son of the devil, rejecting the idea that he was a son of salvation, and called on the Lord to blind him. God used the miraculous immediate blinding of Elymas to convince the proconsul of the truth of Saul’s teachings, and he became a believer (v. 12).

 

ဤနေရာတွင်ပင် တမန်တော်ကျမ်းတွင် ရှောလု၏နာမည်ကို ပေါလုဟု ပြောင်းလဲခဲ့သည် (“သေးငယ်သောသူ”၊ ပိုဒ် ၉)။ ယေဟုဒ္ဓဖြစ်သလို ရောမနိုင်ငံသားလည်းဖြစ်သော ရှောလုတွင် ဟေဗြဲနာမည် “ရှောလု” နှင့် ရောမနာမည် “ပေါလု” နှစ်ခုရှိသည်။ သူ၏ရောမနာမည်သည် အရာရှိချုပ် ဆာဂျိယပေါလု၏နာမည်နှင့် ဆင်တူခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုသာဖြစ်သည်။ ယခုအခါ တပါးအမျိုးသားဒေသတွင် ရှိနေသောကြောင့် သူ၏ရောမနာမည်ကို ပို၍သုံးခဲ့သည်။ ဤနောက်ပိုင်းဇာတ်လမ်းတွင် ပေါလုသည် အဓိကဟောပြောသူဖြစ်လာသည်။ ဗာနဗသည် နောက်သို့ဆုတ်လာပြီး “ပေါလုနှင့် ဗာနဗ” ဟု ခေါ်ဆိုလာသည် (၁၃:၄၃၊ ၄၆၊ ၅၀–၅၁၊ ၁၄:၁၊ ၆၊ ၁၅:၂၊ ၂၂၊ ၃၅၊ ခြားနားချက် ၁၄:၄)။ သို့သော် ယေရုရှလင်ကောင်စီတွင် ဗာနဗက အရင်ဟောပြောခဲ့သည် (၁၅:၁၂) နှင့် အသင်းတော်၏တရားဝင်စာတွင် ဗာနဗကို အရင်ဖော်ပြထားသည် (၁၅:၂၅)။ ယေရုရှလင်အသင်းတော်၏အမြင်တွင် ဗာနဗသည် ဦးဆောင်သူအဖြစ် ဆက်လက်ရှိနေခဲ့သည် (၁၁:၂၂)။

It is at this point in Acts that Saul’s name is changed to Paul (meaning “the small one”; v. 9). Being both a Jew and a Roman citizen, Saul had both a Hebrew name, “Saul,” as well as a Roman name, “Paul.” The fact that his Roman name is similar to that of the proconsul Sergius Paulus was merely coincidental. Since he was now in a Gentile territory, he preferred to use his Roman name. From this point forward in the narrative Paul also becomes the prime speaker. Barnabas begins to fade, and they are referred to as “Paul and Barnabas” (13:43, 46, 50–51; 14:1, 6; 15:2, 22, 35; except 14:4). However, at the Council of Jerusalem, Barnabas spoke first (15:12) and was the first one mentioned in the official letter of the church (15:25). Apparently Barnabas remained at the helm in the eyes of the church of Jerusalem (11:22).

 

၁၃:၁၃–၄၁ ပီသဒိအင်တိအုတ်မြို့တွင် ပါတနှင့် သူ၏အဖော်များသည် ယနေ့အန်တာလျှဟုခေါ်သော ဆိပ်ကမ်းသို့ သင်္ဘောဖြင့်ရောက်ရှိပြီး ပါဂမြို့သို့ ဆက်လက်သွားခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၃)။ ထိုမြို့တွင် မနားဘဲ တောင်ပိုင်းဂလာတိဒေသရှိ မြို့လေးမြို့အနက် ပထမမြို့ဖြစ်သော ပိသိဒိပြည် အန္တိအုတ်မြို့သို့ ဆက်လက်ခရီးနှင်ခဲ့သည်။ အနောက်တောရပ်တောင်တန်းကို ဖြတ်ကျော်ရသည်။ ထိုတောင်လမ်းများ၏ အမြင့်ဆုံးနေရာမှာ ပေ ၅,၀၀၀ (၁,၅၂၄ မီတာ) အထိရှိသည်။ ထိုဒေသတွင် တစ်နှစ်လျှင် အများစုမှာ အေးပြီး ခြောက်သွေ့သည်။ မလုံခြုံသောလမ်းများပေါ်တွင် ခြေလျင်ခရီးဖြင့် လျှောက်ရင်း လမ်းတစ်လျှောက် သက်သေခံခြင်း၊ ခရီးအတွက် လိုအပ်သောပစ္စည်းများ စုဆောင်းခြင်းတို့က ခရီးကို ခက်ခဲစေခဲ့သည်။ ဤအခြေအနေကြောင့် ယောဟန်မှတ်သည် စိတ်ဓာတ်ကျကာ ယေရုရှလင်သို့ အိမ်ပြန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (အခန်းငယ် ၁၃)။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပေါလုသည် ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို နှစ်သက်ခြင်းမရှိခဲ့ပါ (၁၅:၃၇–၄၀)။

13:13–41. At Antioch in Pisidia. Paul and his companions boarded a ship to reach the port that today is called Antayla and went on to Perga (v. 13). They did not stop there but pressed on to Pisidian Antioch, the first of four cites they would visit in southern Galatia. They had to cross over the mountains of western Taurus, the passes of which can be as high as 5,000 feet (1,524 m). In that region the weather is cold and dry much of the year. Traveling on foot over unsafe roads while taking time to testify along the way and to gather the basic requirements for the journey made the trip challenging. This may have been what discouraged John Mark and prompted him to return home to Jerusalem (v. 13). Whatever the case, Paul was not pleased with the decision (15:37–40).

 

ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့သည် သွားရောက်သောမြို့တိုင်းတွင် ယေဟုဒ္ဓတရားစခန်းများသို့ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ ဧဝံဂေလိဟောရန်ဗျူဟာမျှသာမဟုတ်၊ ဥပုသ်နေ့ကို စောင့်ထိန်းခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် ပညတ်တော်ကို သစ္စာရှိစွာ စောင့်ထိန်းသူဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့သိရှိရသည် (၂၃:၂၉၊ ၂၄:၁၄၊ ၂၅:၈)။ သူ၏စာများတွင် ဆယ်ပညတ်တို့ကို မကြာခဏ ကိုးကားသည် (ပထမနှင့်ဒုတိယပညတ်၊ ၁သက် ၁:၉၊ တတိယ၊ ရော ၂:၂၄၊ စတုတ္ထ၊ ဟေဗြဲ ၄:၉၊ ပဉ္စမ၊ ဧဖက် ၆:၂၊ ဆဋ္ဌမ၊ သတ္တမ၊ အဋ္ဌမ၊ ဒသမ၊ ရော ၁၃:၉၊ နဝမ၊ ၁ကော ၁၅:၁၅)။ ယေဟုဒ္ဓတရားစခန်းတွင် ဧည့်သည်များကို မိမိအမြင်ကို ထုတ်ဖော်ခွင့်ပေးလေ့ရှိသည်။ ပေါလုသည် ဤဧည့်ဝတ်ကျေမှုကို အခွင့်အရေးယူ၍ မိမိယုံကြည်ခြင်းကို ဝေမျှခဲ့သည်။ ဟောပြောရန်ဖိတ်ကြားချက်ကို ပါတနှင့် ဗာနဗနှစ်ဦးစလုံးရရှိသော်လည်း (တမန်တော် ၁၃:၁၅) ဟောပြောသူမှာ ပေါလ်ဖြစ်သည်။ ပညတ်တော်နှင့် ပရောဖက်ကျမ်းများအပေါ်အခြေခံသော သူ၏တိုက်တွန်းနှိုးဆော်ချက်သည် တရားစခန်းတာဝန်ရှိသူများကို အထင်ကြီးစေခဲ့သည်။ ဂရိစကားလုံး paraklēsis ကို “တိုက်တွန်းနှိုးဆော်ချက်” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုလေ့ရှိသော်လည်း “အားပေးခြင်း” သို့မဟုတ် “နှစ်သိမ့်ခြင်း” ဟုလည်း ဘာသာပြန်ဆိုနိုင်သည်။ ယေရှုသည် ဣသရေလ၏နှစ်သိမ့်ခြင်းဖြစ်တော်မူသောကြောင့် (လု ၂:၂၅) ပေါလ်သည် ယေရှုအကြောင်းကို ဟောပြောခွင့်ရခဲ့သည်။

Paul and Barnabas attended Jewish synagogues in every town they visited. This was not only missionary strategy but also observance of the Sabbath. We know that Paul was a faithful observer of the law (23:29; 24:14; 25:8), referencing the Decalogue many times in his letters (first and second commandments, 1 Thess. 1:9; third, Rom. 2:24; fourth, Heb. 4:9; fifth, Eph. 6:2; sixth, seventh, eighth, and tenth, Rom. 13:9; ninth, 1 Cor. 15:15). It was customary in the Jewish synagogue to give passing visitors the opportunity to voice their views. Paul used this gesture of hospitality to share his faith. Although the invitation to speak was given to both Paul and Barnabas (Acts 13:15), Paul was the one who spoke. Their word of exhortation based on the Law and the Prophets impressed the synagogue officials. The Greek word paraklēsis, sometimes translated “exhortation,” can also be translated as “encouragement” or “consolation.” Since Jesus is indeed the consolation of Israel (Luke 2:25), the opportunity was thus afforded to Paul to talk about Jesus.

ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သူများ တရားစခန်းများတွင် တပါးအမျိုးသားများစွာကို လက်ခံခဲ့ကြသည်။ ထိုသူများအနက် ယေဟုဒ္ဓဘာသာသို့ ကန့်သတ်ဝန်ခံသူ (proselytes) နှင့် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သူ (God-fearers) ဟူ၍ ခွဲခြားရသည်။ ကန့်သတ်ဝန်ခံသူ (ဟေဗြဲ - ger habberit သို့မဟုတ် ger tsedeq၊ “ပဋိညာဉ်၏ကန့်သတ်ဝန်ခံသူ” သို့မဟုတ် “တရားမျှတခြင်း၏ကန့်သတ်ဝန်ခံသူ”) တို့သည် ယေဟုဒ္ဓဘာသာသို့ ပြောင်းလဲဝင်ရောက်သူများဖြစ်ပြီး အရေဖျ၊ ဓလေ့အတိုင်း သန့်ရှင်းရေးခံယူခြင်း၊ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းများ ပြုလုပ်ကာ မောရှေပညတ်အားလုံးကို လိုက်နာသူများဖြစ်ပြီး ယေဟုဒ္ဓဘာသာအတွင်း အပြည့်အဝပေါင်းစည်းခံရသူများဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သူ (ဟေဗြဲ - ger toshab) တို့သည် ယေဟုဒ္ဓဘာသာကို သစ္စာရှိစွာ လိုက်နာသော တပါးအမျိုးသားများဖြစ်ပြီး ဥပုသ်နေ့ကို စောင့်ထိန်းကာ အောက်ပါအပြစ် (၇) မျိုးကို ရှောင်ကြဉ်သည်။ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း၊ ဘုရားသခင်နာမတော်ကို ကျိန်ဆိုခြင်း၊ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်ခြင်း၊ လူသတ်ခြင်း၊ ခိုးခြင်း၊ ဝက်သားစားခြင်း၊ သွေးပါသောအသားစားခြင်း။ သူတို့အများစုသည် ယေဟုဒ္ဓဝတ်ပြုပုံ၏ ရိုးရှင်းမှုနှင့် စည်းကမ်းရှိမှု၊ မြင့်မြတ်သောကိုယ်ကျင့်တရားများကို ဆွဲဆောင်ခံရပြီး တရားစခန်းဝတ်ပြုပွဲများသို့ တက်ရောက်ကြသည်။ သူတို့သည် ကျမ်းစာမှ ညွှန်ကြားချက်များ ရရှိကြသည် (ကိုး၍ တမန်တော် ၁၅:၂၁)။ သို့သော် ယေဟုဒ္ဓဘာသာသို့ မပြောင်းလဲခဲ့ကြပါ။ အမျိုးသားများမှာ နဖတ်တ်မင်းမဖြတ်ကြပါ။ ဤအုပ်စုသည် ဧဝံဂေလိတရားကို ပို၍လက်ခံလွယ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် ပေါလု၏ ကယ်တင်ခြင်းခံရသူအများစုမှာ ဤလူအမျိုးအစားမှ ဖြစ်ခဲ့သည်။ God-Fearers

Many Gentiles were accepted in the synagogues. Among them were proselytes, who should be distinguished from God-fearers. Proselytes (Heb. ger habberit or ger tsedeq, “proselytes of the covenant” or “proselytes of justice”) were all Gentile converts to Judaism who had been circumcised and also had received the ritual cleansing and brought offerings to the temple. They observed all mosaic rules and were fully integrated into Judaism. Those who were called God-fearers (Heb. ger toshab) were pious Gentile sympathizers who observed the Sabbath and had forsaken seven practices: idolatry, blasphemy, adultery, murder, theft, eating pork, and eating meat containing blood. Many of them attended synagogue services because they were attracted to the simplicity and order of Jewish worship as well as to the high moral values they expounded. In their search they received instructions from the Holy Scriptures (cf. Acts 15:21). They had not, however, converted to Judaism, and the men remained uncircumcised. This group proved to be more open to the gospel. At first most of Paul’s converts appear to have been from this kind of Gentile.

 

ပင်တေကုတ်နေ့တွင် ပေတရု၏ ပထမဆုံးဧဝံဂေလိဟောစကားနှင့် တရားစခန်းတွင် ပါတ်၏ ပထမဆုံးမှတ်တမ်းတင်ထားသော ဟောစကားကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရန် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရှိသည်။ အကြောင်းအမျိုးမျိုးနှင့် ပရိသတ်ကွဲပြားသောကြောင့် ပုံစံမှာ ကွဲပြားသော်လည်း အနှစ်သာရမှာ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။

ပေတရုနှင့် ပါတ်၏ ဟောစကားများ

ပေတရု	ပါတ်	မှတ်ချက်
တမန်တော် ၂:၁၄–၃၉၊ ၄၃	တမန်တော် ၁၃:၁၆–၄၁
ပိုဒ် ၂၂ - ဣသရေလလူမျိုး	ပိုဒ် ၁၆ - ဣသရေလလူမျိုးနှင့် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သူများ (တပါးအမျိုးသား)	ပေါလ်သည် တပါးအမျိုးသားများပါဝင်သည်
ပိုဒ် ၂၂ - နာဇရက်ယေရှု	ပိုဒ် ၂၃၊ ၂၇၊ ၃၃ - ယေရှု	ပေတရုသည် ဣသရေလနယ်မြေတွင် ရှိနေသည်
ပိုဒ် ၂၄ - ဘုရားသခင်သည် ယေရှုကို သေခြင်းမှ ထမြောက်စေတော်မူသည်	ပိုဒ် ၃၀ - ဘုရားသခင်သည် ယေရှုကို သေခြင်းမှ ထမြောက်စေတော်မူသည်	ယေရှုကို ထမြောက်သောသခင်အဖြစ် ကြေညာသည်
ပိုဒ် ၃၂ - တမန်တော်များသည် သက်သေများဖြစ်သည်	ပိုဒ် ၃၁ - တမန်တော်များသည် သက်သေများဖြစ်သည်	ပေတရုနှင့်ပေါလ်တို့သည် တမန်တော်များ၏သက်သေခံချက်ကို အသိအမှတ်ပြုသည်
ပိုဒ် ၂၇ - ဆာလံ ၁၆:၁၀ ကိုးကား	ပိုဒ် ၃၅ - ဆာလံ ၁၆:၁၀ ကိုးကား	အတူတူပင် ကျမ်းချက် - ဆာလံ ၁၆:၁၀
ပိုဒ် ၂၉ - ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏သင်္ချိုင်း ကိုးကား	ပိုဒ် ၃၆ - ဒါဝိဒ်၏သေခြင်းနှင့် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း ကိုးကား
ပိုဒ် ၃၆ - ဘုရားသခင်သည် ယေရှုကို သခင်နှင့် ခရစ်တော်ဖြစ်စေတော်မူသည်	ပိုဒ် ၂၃ - ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလအတွက် ကယ်တင်ရှင်ယေရှုကို ယူဆောင်လာတော်မူသည်	“ခရစ်” သို့မဟုတ် “မေရှိယ” ဟူသောစကားသည် ယေဟုဒ္ဓများအတွက် ကယ်တင်ရှင်ကို ဆိုလိုသော်လည်း တပါးအမျိုးသားများအတွက် မလိုအပ်ပါ
ပိုဒ် ၃၈ - အပြစ်ဖြေခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်လွှတ်ခြင်း	ပိုဒ် ၃၈ - အပြစ်ဖြေခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်လွှတ်ခြင်း	ဂရိစကားလုံး aphesis ကို နှစ်ခုစလုံးတွင် သုံးသည်
ပိုဒ် ၃၈ - နောင်တရ၍ နှစ်ခြင်းခံခြင်း	ပိုဒ် ၃၉ - ယုံကြည်၍ တရားဓမ္မရရှိခြင်း	ပေါလ်သည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် တရားဓမ္မရခြင်းကို ယေဟုဒ္ဓနှင့် တပါးအမျိုးသားအားလုံးကို ဟောသည်။ ပေတရုကမူ နောင်တရခြင်းကို တောင်းဆိုသည်
၁၀:၄၃ - ယုံကြည်၍ အပြစ်ဖြေခြင်းရရှိသည်
ပေတရုသည် ကောနေလိယကယ်တင်ခြင်းခံရပြီးနောက် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် တရားဓမ္မရခြင်းကို ပို၍နားလည်လာခဲ့သည်။

It is interesting to compare the first evangelistic speech of Peter at Pentecost and the first recorded speech of Paul in a synagogue. Although different in form because of context and audience, they are identical in substance.

Sermons of Peter and Paul
Peter	Paul	Notes
Acts 2:14–39, 43	Acts 13:16–41
v. 22: people of Israel	v. 16: people of Israel and those who fear God (non-Jews)	Paul also included non-Israelites
v. 22: Jesus of Nazareth	vv. 23, 27, 33: Jesus	Peter was on Israelite territory
v. 24: God raised Jesus from the dead	v. 30: God raised Jesus from the dead	Jesus is proclaimed as the resurrected Lord
v. 32: the apostles were witnesses	v. 31: the apostles were witnesses	Peter and Paul gave recognition to the testimony of the apostles
v. 27: quotation of Psalm 16:10	v. 35: quotation of Psalm 16:10	Same scriptural reference: Psalm 16:10
v. 29: reference to David and his tomb	v. 36 reference to David’s death and burial
v. 36: God had made Jesus to be Lord and Christ (Messiah)	v. 23: God had brought the Savior Jesus to Israel	The word “Christ” or “Messiah” originally conveyed the idea of a Savior to the Jews, but not necessarily to Gentiles
v. 38: forgiveness or remission of sins	v. 38: forgiveness or remission of sins	The same Greek word (aphesis) is used in both passages
v. 38: repentance and baptism	v. 39: belief and justification	Paul preaches righteousness by faith to Jews and Gentiles; Peter insists on conversion
10:43 belief and forgiveness		Peter seems to have gained a greater understanding of righteousness by faith after Cornelius’s conversion

 

ဤဇယားသည် ပေါလုသည် ပေတရုပြုခဲ့သည့် အခြေခံဓမ္မသစ်ဆင်ခြင်ချက်ကို အလွန်နီးကပ်စွာ လိုက်နာခဲ့ကြောင်းကို ပြသထားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ကယ်တင်ခြင်းသတင်းစကားကို အဓိကအားဖြင့် တူညီသော ဆင်ခြင်ချက်ပုံစံဖြင့် ကမ်းလှမ်းခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ပေတရုသည် ယေရုရှလင်ကောင်စီ၌ ပေါလုကို ကာကွယ်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၅:၇-၁၁)။ ပေါလု၏ တရားဟောချက်ကို အောက်ပါအတိုင်း အကျဉ်းချုပ်နိုင်သည်။ (၁) သမိုင်းဆိုင်ရာ ဆင်ခြင်ချက်များ (၁၃:၁၇-၂၅)၊ (၂) ယေရှုခရစ်တော် ကယ်တင်ရှင် (၁၃:၂၆-၃၂က)၊ (၃) သမ္မာကျမ်းဆိုင်ရာ ဆင်ခြင်ချက်များ (၁၃:၃၂ခ-၄၁)။

This table shows that Paul followed very closely the same basic theological argument that Peter did. They both offered the same message of salvation in essentially the same form of argument. Later, Peter came to Paul’s defense at the Council of Jerusalem (Acts 15:7–11). Paul’s sermon can be outlined as follows: (1) Historical arguments (13:17–25); (2) Jesus the Savior (13:26–32a), (3) biblical arguments (13:32b–41).

 

၁. သမိုင်းဆိုင်ရာ ဆင်ခြင်ချက်များ (၁၃:၁၇-၂၅)။ ပေါလုသည် အခြားယုဒ်လူမျိုးများနှင့် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သောသူများကို မိန့်ဆိုခဲ့သည်။ ဘုရားကို ကြောက်ရွံ့သူများနှင့် ယုဒဘာသာသို့ ကူးပြောင်းလာသူများစွာသည် ၎င်းတို့ဘဝ၏ တည်ရှိမှုဆိုင်ရာ မေးခွန်းများအတွက် အဖြေရှာနေကြသည်။

1. Historical Arguments (13:17–25). Paul addressed his fellow Jews and those who feared God. Many God-fearers and proselytes were searching for answers to their own existential questions.

 

ပေါလုသည် စတီဖန်ကဲ့သို့ပင် (တမန်တော် ၇:၂-၄၇) သမိုင်းအကျဉ်းချုပ်ဖြင့် သူ၏တရားဟောခြင်းကို စတင်ခဲ့သည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ နားထောင်သူများ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ရုံသာမက သူတို့အတွက် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော ဇာတ်ကြောင်းမှ သင်ခန်းစာများကို ဖော်ထုတ်ရန်ဖြစ်သည်။ ဇာတ်လမ်း၏ အကြောင်းအရာမှာ ဘုရားသခင်နှင့် သူ၏လုပ်ဆောင်ချက်များဖြစ်သည်။ ယေရှုကို မိတ်ဆက်မပြုမီ နောက်ဆုံးပြောကြားချက်တွင် ဒါဝိဒ်မှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်များ ပြည့်စုံခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (အခန်း ၂၂)။ ပေါလုသည် ဘုရားသခင်သည် သူ၏လူမျိုးအတွက် ဂရုစိုက်မှုနှင့် ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ စိုးရိမ်မှုကို ပြသခဲ့သော လုပ်ရပ် (၁၂)ခုကို မီးမောင်းထိုးပြခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် (၁) ဘိုးဘေးကြီးများကို ရွေးချယ်ခဲ့သည် (အခန်း ၁၇)၊ (၂) အဲဂုတ္တုပြည်၌ လူမျိုးကို များပြားစေပြီး ချီးမြှောက်ခဲ့သည် (အခန်း ၁၇)၊ (၃) ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာစေခဲ့သည် (အခန်း ၁၇)၊ (၄) တော၌ သည်းခံခဲ့သည် (အခန်း ၁၈)၊ (၅) ခါနာန်ပြည်၌ ချိုးနှိမ်ခဲ့သည် (အခန်း ၁၉)၊ (၆)  ခါနာန်ပြည်ကို အမွေခံစေပြီး လူမျိုးအလိုက် ခွဲဝေပေးခဲ့သည် (အခန်း ၁၉)၊ (၇) တရားသူကြီးများကို ပေးခဲ့သည် (အခန်း ၂၀)၊ နောက်ပိုင်း၌ (၈) ရှောလုမင်းကို ပေးခဲ့သည် (အခန်း ၂၁)။ (၉) ရှောလုကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် (၁၀) ဒါဝိဒ်ကို ချီးမြှောက်ပြီး မင်းအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည် (အခန်း ၂၂)၊ (၁၁) သူ့အကြောင်း သက်သေခံခဲ့သည်၊ (၁၂) ဒါဝိဒ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် ဘုရားသခင်ကို လူမျိုးကို ချစ်ရန် လှုံ့ဆော်ရန် လာခဲ့ခြင်းမဟုတ်၊ အစောပိုင်းကတည်းက ဣသရေလသမိုင်းတစ်လျှောက် ထင်ရှားခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ စီမံကိန်း၏ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သည်။ ပေါလုက ဘုရားသခင်သည် ယေရှုခရစ်တော်၌ ထပ်မံလုပ်ဆောင်ခဲ့ကြောင်း၊ ကတိတော်ကို ကျေပြွန်ပြီး ဣသရေလအား ယေရှုကယ်တင်ရှင်ကို ပေးအပ်ခဲ့ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည် (၁၃:၂၃)။

Paul, like Stephen (Acts 7:2–47), began his sermon with a historical overview. The purpose was not so much to attract the attention of his audience but to unpack lessons from a narrative that would have been meaningful to his audience. The subject of the story was God and His actions. The last statement before introducing Jesus referred to God’s plans being accomplished by David (v. 22). Paul highlighted twelve actions by which God demonstrated his care and saving concern for His people: God (1) chose the Patriarchs (v. 17), (2) prospered and exalted the people while in Egypt (v. 17), (3) guided them out from there (v. 17), (4) was patient with them in the desert (v. 18), and (5) destroyed and overthrew seven nations in Canaan (v. 19). He (6) gave Canaan to His people as an inheritance, distributing the land among them (v. 19), (7) gave them judges (v. 20), and later (8) gave them King Saul (v. 21). After (9) God removed Saul, (10) He raised up David and made him their king, (11) about whom He testified that (12) He had found David. So Jesus did not come to move God to love His people, but rather He is the culmination of a divine project of love manifested throughout the history of Israel. Paul said God had acted again in Jesus Christ: He had kept His promise and had given Israel Jesus the Savior (13:23).

 

ပေါလုသည် ယေရှု၏ ဒါဝိဒ်မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာခြင်းကို အလေးပေးပြောကြားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ခရစ်တော်အဖြစ် အထောက်အထားအတွက် ဆင်ခြင်ချက်ဖြစ်သည်။ ရှောလုကို လူမျိုးက တောင်းခံခဲ့သော်လည်း ဒါဝိဒ်ကို ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ချီးမြှောက်ပြီး ဣသရေလ၏ မင်းအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည် (၁၃:၂၁-၂၂)။ ယေရှုသည် ဒါဝိဒ်၏ သားမြေးဖြစ်သည် (အခန်း ၂၃)။ ယေရှုသည် တော်ဝင်မျိုးရိုးမှသာမက ဘုရားသခင်က ချီးမြှောက်ပြီး မင်းအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည် (ကောလောသဲ ၁:၁၅၊ ၁၉)၊ ဒါဝိဒ်ကဲ့သို့ပင် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ပြုလုပ်ရန်ဖြစ်သည် (ဟေဗြဲ ၁၀:၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူ၏အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကို ထောက်ခံရန် ပေါလုသည် ယောဟန်နှစ်ခြင်းခံကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူ၏ ဂုဏ်သတင်းသည် သန့်ရှင်းရာဌာနနယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်တွင်ပါ လူသိများခဲ့သည်။ ယောဟန်နှစ်ခြင်းခံသည် ခရစ်တော်လာရောက်ခြင်းကို ကြေညာပြီး သူလာရောက်ရန် နောင်တရခြင်းကို ဟောပြောခဲ့သည် (မဿဲ ၃:၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ။ ၂ပေတရု ၃:၉၊ ၁၁၊ ၁၄ ကိုလည်းကြည့်ပါ)။

Paul stressed the Davidic descent of Jesus, an argument on behalf of His messianic identity. While Saul was requested by the people, David was not. He was appointed, raised up by God to be king of Israel (13:21–22). Jesus was a descendant of David (v. 23). Not only was Jesus of royal lineage, but He was also appointed and raised up by God to be King (Col. 1:15, 19) and, like David, to do God’s will (cf. Heb. 10:9). In support of his interpretation, Paul mentioned John the Baptist, whose reputation was known beyond the borders of the Holy Land. John the Baptist had announced the coming of the Messiah and preached repentance in preparation for His coming (cf. Matt. 3:2; see also 2 Pet. 3:9, 11, 14).

 

၂. ယေရှုကယ်တင်ရှင် (၁၃:၂၆-၃၂ခ)။ ဤအပိုင်း၌ ပေါလုသည် ယုဒလူမျိုးနှင့် တပါးအမျိုးသားနားထောင်သူများအား ကယ်တင်ခြင်းသတင်းစကား (အခန်း ၂၆)၊ ဝမ်းမြောက်ဖွယ်သတင်းကောင်း (အခန်း ၃၂) ကို ကြေညာခဲ့သည်။ သူသည် ယေရှု၏ ကယ်တင်သောသေခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ဖော်ပြခဲ့သည် (အခန်း ၂၆-၃၂)။ ပထမဦးစွာ ယေရုရှလင်နေထိုင်သူများနှင့် အထူးသဖြင့် ခေါင်းဆောင်များသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၌ ခရစ်တော်ဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက်များကို မသိရှိဘဲ ယေရှုကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် ထိုပရောဖက်ပြုချက်များကို ပြည့်စုံစေခဲ့ကြောင်း ဆင်ခြင်ခဲ့သည် (အခန်း ၂၇)။ ဒုတိယအနေဖြင့် မသိရှိမှုစွဲချက်ကို ယေရုရှလင်ယုဒ်များသို့သာ ကန့်သတ်ခဲ့ပြီး ယုဒလူမျိုးအားလုံးကို မဟုတ်ပေ။ အခြားနည်းဖြင့်ဆိုရလျှင် ယေရှုကို သတ်ခဲ့သူများမှာ ယေရုရှလင်ယုဒ်များနှင့် အထူးသဖြင့် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်များသာဖြစ်သည်။ တတိယအနေဖြင့် ယေရှုကို သတ်ဖြတ်ရန် တရားဝင်အခြေခံ မရှိခဲ့ဘဲ အပြစ်မဲ့သူကို ကွပ်မျက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်သူ မဟုတ်ပေ။ စတုတ္ထအနေဖြင့် ယုဒများသည် ယေရှုကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှ ချပြီး သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့သည်။ ပေါလုသည် ယုဒခေါင်းဆောင်များ၏ မကောင်းသော အကြံအစည်များနှင့် ယေရှု၏ တပည့်အချို့၏ သင့်လျော်စွာ သင်္ဂြိုဟ်ပေးလိုသော စိတ်ကို ခွဲခြားခြင်း မပြုခဲ့ပေ (အခန်း ၂၉)။ ပဉ္စမအနေဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ယေရှု၏ ဒုက္ခဇာတ်လမ်း၌ တက်ကြွစွာ ပါဝင်ခဲ့ပြီး သူ့ကို ရှင်ပြန်ထမြောက်စေခြင်းဖြင့် တရားမျှတမှု ပေးခဲ့သည်။ ဆဋ္ဌမအနေဖြင့် ပေါလုက ဤအရာသည် အမှန်တကယ်ဖြစ်ပျက်ခဲ့ကြောင်း၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ယေရှုကို သူ၏တပည့်များက ရက်ပေါင်းများစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ထိုအကြောင်းကို လူအများရှေ့တွင် သက်သေခံခဲ့ကြောင်း ဆင်ခြင်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၃:၃၀-၃၁)။ ယုံကြည်ခြင်းသည် လူများက ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ယေရှုကို မြင်နိုင်ခဲ့သည့် အချက်အလက်သာမက ယေရှုကိုယ်တိုင် သူ့ကိုယ်သူ ထင်ရှားပြသခဲ့သည့် အချက်အလက်အပေါ်တွင်လည်း အခြေခံရမည်ဖြစ်သည်။

2. Jesus the Savior (13:26–32a). In this section of the sermon, Paul announced to his audience of both Jews and Gentiles the word or message of salvation (v. 26), the joyful good news (v. 32). He described the saving death and resurrection of Jesus (vv. 26–32). First, he argued that the dwellers of Jerusalem, and particularly the leaders, were ignorant of the messianic prophecies of the OT and, in putting Jesus to death, they fulfilled the prophecies (v. 27). Second, he limited his charge of ignorance to the Jews in Jerusalem and not to all Jews. In other words, only the Jews in Jerusalem, particularly their leaders, killed Jesus. Third, they did not have a legal basis to put Him to death and consequently they executed an innocent person; Jesus was not a criminal. Fourth, the Jews took Him from the cross and buried Him. Paul was not making any distinction between the evil plots of the Jewish leaders and the concern of some of Jesus’s followers to give Him a proper burial (v. 29). Fifth, God was also active in the drama of Jesus and vindicated Him by resurrecting Him from the dead. Sixth, Paul argued that this really happened because the resurrected Jesus ōphthē—“was seen” or “appeared” (cf. Luke 24:34)—for many days by His disciples, and they had publically testified about it (Acts 13:30–31). Faith is to be based not only on the fact that humans were able to see the resurrected Jesus but also on the fact that Jesus made Himself visible, or revealed Himself, to them.

 

၃. သမ္မာကျမ်းဆိုင်ရာ ဆင်ခြင်ချက်များ (၁-၄၁)။ သူ၏တရားဟောချက် အဆုံး၌ ပေါလုသည် ယုဒ်များကို ပို၍တိကတိကျကျ ပစ်မှတ်ထားပြီး သူနှင့်သူ၏ခေတ်ပြိုင်များကို ကတိတော်ပေးခံရသော ရှေးဘိုးဘေးများ၏ သားမြေးများအဖြစ် ရည်ညွှန်းခဲ့သည် (အခန်း ၃၂ဖ-၃၃)။ ပေါလုအတွက် ယေရှု၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် သူ့ကို မင်းအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သော အချိန်ဖြစ်သည် (ရောမ ၁:၄။ ဟေဗြဲ ၁:၅၊ ၅:၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဆာလံ ၂:၇ မှ ကိုးကားချက်ကို ယေရှု၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၌ ဘုရားသခင်၏ သားတော်အဖြစ် ကြေညာခဲ့သည့် အလင်းအရ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခဲ့သည်။ ပေါလုက ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက် ယေရှုသည် ဘုန်းထင်ရှားခဲ့ကြောင်း၊ သင်္ချိုင်း၌ ပျက်စီးခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ ထာဝရမပျက်စီးတော့ဘဲ ချီးမြှောက်ခြင်းခံရသည်ဟု ပြောကြားခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၃:၃၄)။ ဟေရှာယ ၅၅:၃ မှ ကိုးကားချက်သည် ယေရှုသည် ဒါဝိဒ်၏ နိုင်ငံကို အမွေခံခဲ့ကြောင်း ထပ်မံအတည်ပြုသည်။ သူသည် ခရစ်တော်မင်းပင် ဖြစ်သည်။

3. Biblical Arguments (13:32b–41). At the end of his speech, Paul targeted the Jews more specifically in referring to himself and his contemporaries as the children of the ancient ancestors to whom the promises were made (vv. 32b–33). For Paul, the resurrection of Jesus was the moment when Jesus was made King (Rom. 1:4; cf. Heb. 1:5; 5:5). The quotation from Psalm 2:7 is interpreted in the light of the resurrection of Jesus, when He was declared to be the Son of God. Paul also stated that after the resurrection Jesus was glorified. He did not experience corruption in the tomb and would never experience it because He has been exalted (Acts 13:34). The quote from Isaiah 55:3 reaffirmed that Jesus had inherited the kingdom of David. He was indeed the messianic King.

 

နိဂုံး၌ ပေါလုသည် သူ၏သတင်းစကားကို နားထောင်သူများဆီသို့ တိုက်ရိုက်ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ အပြစ်ခွင့်လွှတ်ခြင်းသည် ဤလူ၊ ယေရှုအားဖြင့်သာ ဖြစ်နိုင်သည် (ဟေဗြဲ ၂:၁၄-၁၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ရှင်ပြန်ထမြောက်သော သခင်ဘုရားကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်လည်း မည်သူမဆို ဘုရားသခင်ရှေ့၌ တရားမျှတခြင်းခံရမည် (တမန်တော် ၁၃:၃၈-၃၉)။ ပညတ်တော်ကို လိုက်နာခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်ရှေ့၌ တရားမျှတခြင်း မရရှိနိုင်ပေ (ဂလာတိ ၃:၁၀)။ ကယ်တင်သော ကျေးဇူးတော်သည် ယေရှုခရစ်တော်အားဖြင့်သာ ရရှိနိုင်သည်။ ပေါလု၏ နောက်ဆုံးသတိပေးချက် (တမန်တော် ၁၃:၄၀) သည် ဟဗက္ကုတ် ၁:၅ အခြေခံထားသည်။ ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူများအတွက် မယုံနိုင်စရာ သတင်းစကားကို ပရောဖက်မှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်က ကြေညာခဲ့သည်။ ယခု ဘုရားသခင်သည် ယေရှု၏ သေခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအားဖြင့် ပို၍ပင် မယုံနိုင်စရာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး သူ့ကို ယုံကြည်သူများသာ ဤကယ်တင်ခြင်းလုပ်ဆောင်ချက်မှ အကျိုးခံစားရလိမ့်မည်ဟု ဆိုလိုသည်။

In concluding, Paul brought his message home to his audience. Forgiveness of sins is possible only through this man, Jesus (cf. Heb. 2:14–18). It is also through faith in the resurrected Lord that anyone is justified before God (Acts 13:38–39). Compliance with the law cannot justify us in the eyes of God (Gal. 3:10). Saving grace is available only through Jesus the Christ. Paul’s last warning (Acts 13:40) was based on Habakkuk 1:5. God announced through the prophet a message that seemed unbelievable to those who did not have faith. The implication was that now God had done something even more inconceivable through the death and resurrection of Jesus, and only those trusting Him would benefit from this saving act.

 

၁၃:၄၂-၅၂။ ပိသိဒိအန္တိတုက်၌ ကောင်းချီးနှင့် ပဋိပက္ခ။ ပေါလု၏ သတင်းစကားအပေါ် ကနဦးတုံ့ပြန်မှုသည် အပြုသဘောရှိခဲ့သည်။ အခန်း ၄၂ ၌ လက်ရေးစာမူ ကွဲလွဲမှုတစ်ခုရှိသည်။ အချို့စာမူများအရ ယုဒ်များ တရားစရပ်မှ ထွက်သွားစဉ် တပါးအမျိုးသားများက တမန်တော်များအား နောက်တစ်ပတ်တွင် တရားဟောရန် တောင်းပန်ခဲ့ကြောင်း၊ အချို့စာမူများက ပေါလုနှင့် ဗာနဗတ်ထွက်သွားစဉ် လူထုတစ်ခုလုံး (ယုဒနှင့် တပါးအမျိုးသား ခွဲခြားခြင်းမရှိ) တောင်းပန်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ အကောင်းဆုံး စာသားအထောက်အထားအရ “သူတို့ ထွက်သွားစဉ်” ဟူသော ညွှန်းဆိုချက်မှာ ပေါလုနှင့် ဗာနဗဖြစ်သည်။ “ယုဒများ” ဟူသော စကားလုံးကို ဂရိစာသားတွင် မတွေ့ရပေ။ အကောင်းဆုံးဂရိစာမူများအရ အခန်း ၄၂ ကို အောက်ပါအတိုင်း ဖတ်နိုင်သည်။ “သူတို့ [ပေါလုနှင့် ဗာနဗ] ထွက်သွားစဉ် သူတို့ [တရားစရပ်ခေါင်းဆောင်များ—ဂရိစာသားတွင် တပါးအမျိုးသားများကို မဖော်ပြထားပေ။ အခန်း ၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ] က နောက်တစ်ပတ်တွင် ဤစကားများကို ဟောပြောရန် တောင်းပန်ခဲ့ကြသည်။ …” တပါးအမျိုးသားများသည် တရားစရပ်သို့ ဧည့်သည်ဟောပြောသူများကို ဖိတ်ခေါ်ပိုင်ခွင့် မရှိပေ။ နောက်ဆုံး၌ ယုဒလူများစွာ၊ ယုဒဘာသာသို့ ကူးပြောင်းလာသူများနှင့် တပါးအမျိုးသားများက တမန်တော်များ၏ သတင်းစကားကို ယုံကြည်ခဲ့ကြသည် (အခန်း ၄၃)။ ပိသိဒိအန္တိတုက်၌ ကနဦးတုံ့ပြန်မှုသည် အပြုသဘောရှိခဲ့သည်။ များစွာသောသူများ ယေရှုကို ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် လက်ခံခဲ့ကြပြီး ပေါလုနှင့် ဗာနဗက သူတို့အား ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်၌ ဆက်လက်တည်ကြည်ရန် (အခန်း ၄၃) အားပေးခဲ့သည်။

13:42–52. Blessing and Conflict at Pisidian Antioch. The initial reaction to Paul’s message seems to have been positive. There is a manuscript difference in v. 42. Some manuscripts indicate that as the Jews left the synagogue, the Gentiles begged the apostles to preach to them the next Sabbath, whereas other manuscripts indicate that as Paul and Barnabas left the synagogue, the people in general made this request, not differentiating between Jews and Gentiles. The best textual evidence supports identifying Paul and Barnabas as the referent of “they went out.” The noun “Jews,” found in some translations, is not in the Greek text. Based on the best Greek manuscripts, we can read v. 42 as follows: “As they [Paul and Barnabas] were going out, they [the leaders of the synagogue—the Greek text does not mention the Gentiles; cf. v. 15] begged that.…” The Gentiles did not have the authority to invite speakers to the synagogue. Eventually many Jewish people, converts to Judaism, as well as Gentiles believed the apostles’ message (v. 43). The initial response in Pisidian Antioch was positive. Many accepted Jesus as their Savior, and Paul and Barnabas encouraged them to prosmenein—“to remain attached to,” “continue in,” or “remain faithful to”—the grace of God (v. 43).

 

နောက်တစ်ပတ်တွင် အခြေအနေပြောင်းလဲသွားသည်။ တမန်တော်များ၏ ဟောပြောချက်က မြို့တစ်မြို့လုံးနီးပါး စိတ်ဆိုးစေခဲ့သည်။ ယုဒများအများအပြားသည် ပေါလုနှင့် ဗာနဗ၏ အောင်မြင်မှုကို မနာလိုဖြစ်ကာ စိတ်ဆိုးခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ပေါလု၏ ဆင်ခြင်ချက်များကို ဆန့်ကျင်ပြီး ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့စော်ကားခဲ့ကြသည် (အခန်း ၄၅)။ ဤကြိယာကို တခါတရံ “ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့သည်” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုသော်လည်း ပေါလုကို စော်ကားခြင်း သို့မဟုတ် ယေရှုခရစ်တော်ကို ကဲ့ရဲ့ခြင်း ဟူ၍ နှစ်မျိုးအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုနိုင်သည်။ ပေါလုနှင့် ဗာနဗသည် ခြိမ်းခြောက်ခြင်း မခံရပေ။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းအခြေခံပြီး ခရစ်တော်အားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းသတင်းစကားကို ဟောပြောခြင်းကို ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ဟု ယူဆသည် (အခန်း ၄၆) — ဆိုလိုသည်မှာ အာဏာရှိသည်ဟု ဆိုလိုသည် (၁ သက်သာလောနိက ၂:၁၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤနှစ်ဦးသော ဟောပြောသူများသည် ဆန့်ကျင်သူများကို စွပ်စွဲမည့်အစား သူတို့၏ သဘောထားများမှ နိဂုံးချုပ်ခဲ့ကြသည် (တမန်တော် ၁၃:၄၆)။ ဧဝံဂေလိတရားသည် ပထမဦးစွာ ယုဒ်များထံ ဟောပြောရမည်ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကြောင့် ဟေရှာယ ၄၉:၆ ၏ ပရောဖက်ပြုချက် ပြည့်စုံလာခဲ့သည်။ ဣသရေလ၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် တပါးအမျိုးသားများထံ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်။

The situation changed the following Sabbath, as the preaching of the apostles upset almost everyone in the city. A large number of the Jews became upset and envious of the success of Paul and Barnabas. They began to contradict and blasphēmeō in opposition to Paul’s arguments (v. 45). This verb sometimes translated “blaspheme” can be understood two ways: they were either insulting Paul or blaspheming Jesus Christ. Paul and Barnabas were not intimidated. It is interesting to note that the apostolic preaching based in the OT and the message of salvation through Christ is considered to be the word of God (v. 46)—that is to say, it was authoritative (cf. 1 Thess. 2:13). The two preachers, instead of accusing their opponents, drew some conclusions from their attitudes (Acts 13:46). The gospel was to be proclaimed first to the Jews, but their rejection of it resulted in the fulfillment of the prophecy of Isaiah 49:6: the faith of Israel would be universalized and would reach the Gentile world.

 

ပေါလုနှင့် ဗာနဗသည် ယုဒ်များကို နောက်တဖန် ဘယ်တော့မျှ မဟောပြောမည် မဟုတ်ဟု နိဂုံးမချုပ်သင့်ပေ။ ပေါလုသည် သက်သာလောနိက (တမန်တော် ၁၇:၁)၊ ဗေရိ (၁၇:၁၀)၊ အေသင် (၁၇:၁၇)၊ ကောရိန္သု (၁၈:၄)၊ ဧဖက်မြို့ (၁၈:၁၉။ ၁၉:၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) တရားစရပ်များ၌ ဆက်လက်သက်သေခံခဲ့ပြီး ယုဒ်များစွာ ယေရှုကို ခရစ်တော်အဖြစ်သည်ဟု လက်ခံခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်း၌ ရောမအကျဉ်းထောင်မှပင် ပေါလုသည် ရောမမြို့၏ ယုဒ်ခေါင်းဆောင်များကို စုဝေးစေပြီး ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်ကို ကြေညာခဲ့သည် (၂၈:၁၇၊ ၂၃)။

It would be incorrect to conclude that Paul and Barnabas would never again preach to the Jews. Paul continued to testify in the synagogues of Thessalonica (Acts 17:1), Berea (17:10), Athens (17:17), Corinth (18:4), and Ephesus (18:19; cf. 19:10), and many Jews accepted Jesus as the Christ. Later, even from his prison in Rome, Paul gathered the Jewish leaders of the city to announce to them the kingdom of God (28:17, 23).

 

တပါးအမျိုးသားများသည် တမန်တော်များ၏ နှုတ်ကပတ်တော်များကို ကြားရဝမ်းမြောက်ပြီး သခင်ဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဘုန်းထင်ရှားစေခဲ့ကြသည် (အခန်း ၄၈)။ သခင်ဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဘုန်းထင်ရှားစေခြင်းဆိုသည်မှာ သူ၏ တန်ဖိုးမဆုံးနိုင်မှုကို အသိအမှတ်ပြုပြီး ကျွန်ုပ်တို့ဘဝ၌ ထိုက်တန်သော အရေးပါမှုကို ပေးအပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကယ်တင်ခြင်းသည် တပါးအမျိုးသားများအတွက်လည်း ရရှိနိုင်သည်။ တပါးအမျိုးသားများ၏ ယုံကြည်ပြောင်းလဲခြင်းသည် အံ့ဩဖွယ်အလွန်ကောင်းမွန်သော အတွေ့အကြုံဖြစ်သဖြင့် လုကာက ထိုအရာကို ဘုရားသခင်အား လုံးလုံးအပ်နှံထားသည်။ သူတို့သည် အသက်ဝင်ခြင်းအတွက် ခန့်အပ်ခြင်းခံရသည် (အခန်း ၄၈)။ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ ဘာမျှ ဂုဏ်ယူစရာ မရှိသော ယုံကြည်ပြောင်းလဲခြင်း၏ အံ့ဩဖွယ်အမှုဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ကို ချစ်တော်မူပြီး ကမ္ဘာအစအဦးကတည်းက ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ခြင်းကို စီစဉ်ထားကြောင်း အသိအမှတ်ပြုရမည်ဖြစ်သည် (ရောမ ၈:၂၉-၃၀။ ဧဖက် ၁:၄-၆)။ အခန်း ၄၈ သည် ဘုရားသခင်က အချို့ကို ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ကြိုတင်ခန့်အပ်ပြီး အချို့ကို ပယ်ရှားခြင်းအတွက် ကြိုတင်ခန့်အပ်သည်ဟု သွန်သင်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ ကယ်တင်ခြင်းခံရသူများအကြောင်းဖြစ်ပြီး အခြားသူများမှာ သခင်ဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဘုန်းမထင်ရှားစေလိုသောကြောင့် ပျောက်ဆုံးရခြင်းဖြစ်သည် (“ကြိုတင်ခန့်အပ်ခြင်း” စာ ၁၅၈၃ ကြည့်ပါ)။

The Gentiles were glad to hear the words of the apostles and glorified or honored the word of the Lord (v. 48). To glorify or honor the word of the Lord means to acknowledge its incalculable value and grant to it the importance it deserves in our lives. Salvation was also accessible to the Gentiles. The conversion of Gentiles was such a wonderful experience that Luke attributes it entirely to God. They had been appointed to eternal life (v. 48). This is about the miracle of conversion for which we cannot take any credit. We are to acknowledge that God loved us and planned for our salvation before the foundation of the world (Rom. 8:29–30; Eph. 1:4–6). Verse 48 is not teaching that God predestined some to salvation and others to damnation. This is about those who are saved and indicates that others will be lost because they decided not to honor the word of the Lord (see “Predestination, p. 1583).

 

ယုဒ်ခေါင်းဆောင်များသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော် ဒေသတစ်ခုလုံး၌ ပျံ့နှံ့သွားသည်ကို မဝမ်းမြောက်ခဲ့ကြပေ (တမန်တော် ၁၃:၄၉)။ ထို့ကြောင့် မြို့၌ ဩဇာကြီးသော မိန်းမများနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာပိုင်များကို အသုံးချပြီး ပေါလုနှင့် ဗာနဗကို ဒေသမှ နှင်ထုတ်ခဲ့ကြသည် (အခန်း ၅၀)။ သူတို့ခြေဖဝါးမှ ဖုန်မှုန့်များကို ရှိုက်ခါခြင်းဖြင့် သူတို့၏ တာဝန်ကို ပြည့်စုံစေခဲ့ကြောင်း ပြသခဲ့ကြသည် (အခန်း ၅၁။ မာကု ၆:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကျန်ရစ်သော တပည့်များသည် ကယ်တင်ခြင်းဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ပြည့်ဝခဲ့ကြသည် (၁၃:၅၂)။ ပေါလုသည် နောက်ပိုင်း၌ ဤဒေသများသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီး ယုံကြည်သူသစ်များကို အားပေးခဲ့သည် (၁၄:၂၂)။

The Jewish leaders were not happy that the word of God was spreading throughout the region (Acts 13:49), so they used the influential women of the city and the leading authorities to expel Paul and Barnabas from the region (v. 50). By shaking the dust from their feet, they indicated that they had fulfilled their responsibility (v. 51; cf. Mark 6:11). The disciples who remained in the region were filled with the joy of salvation and of the Holy Spirit (13:52), and Paul later returned to these regions to encourage the new disciples (14:22).