Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၁၂ တမန်

ထိုအခါဟေရုဒ်မင်းကြီးသည် သင်းဝင်သူ အချို့ တို့ကို ညှဉ်းဆဲ ခြင်းငှါစီရင်၍၊
² ယောဟန်၏အစ်ကိုဖြစ်သော ယာကုပ်ကို ထား နှင့်ကွပ်မျက် လေ၏။
³ ယုဒလူတို့သည် အားရဝမ်းမြောက်ခြင်း ရှိသည် ကိုမြင်လျှင်၊ အဇုမပွဲနေ့ရက်တို့၌ တဖန်ထပ်၍၊
⁴ ပေတရုကိုလည်း ဘမ်းဆီးပြီးမှ၊ ပသခါပွဲလွန်လျှင် လူများတို့အား ထုတ်ပေးမည်အကြံနှင့် အစောင့် အရှောက်စစ်သူရဲ တကျိပ်ခြောက် ယောက်တို့၌အပ်၍ ထောင်တွင်လှောင်ထားလေ၏။
⁵ ပေတရုသည်ထောင်၌ အကျင်းနေရစဉ်၊ သင်း ဝင်သူတို့သည် သူ့ဘို့ကြိုးစား၍ ဘုရားသခင်ကို ဆုတောင်းဝတ်ပြုကြ၏။
⁶ ပေတရုသည် ဟေရုဒ်မင်းထုတ်ခါနီး၊ ညဉ့်အချိန် တွင် သံကြိုး နှစ်စင်းနှင့် ချည်နှောင်ခြင်းကိုခံရလျက်၊ စစ်သူရဲနှစ်ယောက်တို့အလယ်၌ အိပ်ပျော်၍၊ အစောင့် များ တို့သည် ထောင်တံခါးရှေ့မှာ စောင့်နေကြ၏။
⁷ ထိုအခါ ထာဝရဘုရား၏ ကောင်းကင်တမန် သည် ပေါ်လာလျှင် ထောင်အိမ်၌ အလင်းထွန်းတောက် လေ၏။ ကောင်းကင်တမန်သည် ပေတရု၏ နံဖေးကို ပုတ်ခတ်၍၊ အလျင်အမြန်ထလော့ဟု ဆိုလျက်ထစေ ၏။ သံကြိုးသည်လည်း ပေတရုလက်မှကျွတ်လေ၏။
⁸ ကောင်းကင်တမန်ကလည်း၊ သင်၏ ခါးပန်းကို စည်းလော့။ ခြေနင်းကိုလည်းစည်းလော့ဟုဆိုလျှင်၊ ဆိုသည်အတိုင်း ပေတရုပြု၏။ ဝတ်လုံကိုခြုံ၍ ငါ့နောက်သို့လိုက်လော့ဟုဆိုပြန်၏။
⁹ ပေတရုသည် ထွက်၍လိုက်သော်လည်း၊ ကောင်းကင်တမန် ပြုသမျှတို့သည် မှန်သောအမှုအရာ ဖြစ်သည်ဟု မသိမမှတ်ဘဲ၊ မိမိသည် ဗျာဒိတ်ရူပါရုံကို မြင်သည်ဟုထင်လေ၏။
¹⁰ လူစောင့်နှစ်တန်ကို လွန်သွား၍ မြို့ထဲသို့ ဝင်သော သံတံခါး သို့ရောက်လျှင်၊ ထိုတံခါးသည် အလိုလို ပွင့်သဖြင့် သူတို့သည်ထွက်၍ လမ်းတကြောင်း၌ ရှောက်သွားပြီးမှ၊ ကောင်းကင်တမန်သည် ချက်ခြင်း ပေတရုမှ ခွါ၍ သွားလေ၏။
¹¹ ပေတရုသည် သတိရလျှင်၊ ယခုပင် သခင်ဘုရားသည် မိမိကောင်းကင်တမန်ကို စေလွှတ်၍ ဟေရုဒ်မင်း လက်မှ၎င်း၊ ယုဒလူတို့၏ မြော်လင့်ခြင်းမှ ၎င်း၊ ငါ့ကိုကယ်နှုတ်တော်မူသည် ငါအမှန်သိ၏ဟု အောက်မေ့စဉ်၊
¹² လူများစုဝေး၍ ဆုတောင်းရာ၊ မာကုအမည် သစ်ကိုရသော ယောဟန်၏အမိဖြစ်သော မာရိ၏ အိမ်သို့ရောက်၍၊
¹³ အိမ်ဦးတံခါးကိုခေါက်လေသော်၊ ရောဒေအမည် ရှိသော မိန်းမငယ်တယောက်သည် နားထောင်ခြင်း ငှါလာ၍၊
¹⁴ ပေတရု၏စကားအသံကိုသိလျှင်၊ ဝမ်းမြောက်သော အားဖြင့် တံခါးကို မဖွင့်ဘဲ အထဲသို့ပြေးဝင်၍၊ ပေတရု သည် တံခါးရှေ့မှာရပ်နေသည်ဟု ကြားပြော၏။
¹⁵ ထိုသူတို့က၊ သင်သည်အရှုးဖြစ်၏ဟု ထို မိန်းမငယ်အားဆိုကြသော်လည်း၊ ပေတရုအမှန် ရှိသည်ဟု သူသည်ခိုင်မာစွာဆိုလျှင်၊ ပေတရု၏ ကောင်းကင်တမန်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟုဆိုကြ၏။
¹⁶ ပေတရုသည် ခေါက်၍နေသော်၊ တံခါးကို ဖွင့်ကြ၍ သူ့ကိုမြင် သဖြင့် အလွန်တရာအံ့ဩကြ၏။
¹⁷ ပေတရုသည်လည်း ထိုသူတို့ကိုတိတ်ဆိတ်စွာ နေစေခြင်းငှါ မိမိလက်နှင့်အမှတ်ပေး၍ မိမိကို ထောင်ထဲကသခင်ဘုရားနှုတ်တော်မူ သော အကြောင်းအရာကို ဘော်ပြပြီးမှ၊ သင်တို့သွား၍ ယာကုပ်နှင့် ညီ အစ်ကိုတို့အား ဤအကြောင်းများကို ပြန်ကြားကြလော့ဟု ဆိုပြီးလျှင်၊ ထွက်၍အခြားတပါးသို့သွားလေ၏။
¹⁸ မိုဃ်းလင်းသောအခါ စစ်သူရဲတို့သည် ပေတရု၌ အဘယ်သို့ ဖြစ်သနည်းဟု ရုန်းရင်းခတ်မျှ ဖြစ်ကြ၏။
¹⁹ ဟေရုဒ်မင်းသည် ပေတရုကိုရှာ၍ မတွေ့သည် ရှိသော်၊ စောင့်ရှောက်သောသူတို့ကို စစ်ကြောပြီးမှ သတ်မည်အကြောင်းကို စီရင်လေ၏။
²⁰ ထိုနောက်၊ ဟေရုဒ်မင်းသည် ယုဒပြည်မှ ကဲသရိမြို့သို့သွား၍ နေသည်ရှိသော်၊ တုရုမြို့သားနှင့် ဇိဒုန် မြို့သားတို့ကို အမျက်ထွက်လေ၏။ ထိုသူတို့သည် တညီတညွတ်တည်းလာကြ၍၊ ဗလတ္တုအမည်ရှိသော အတွင်းဝန်ကို ဖျောင်းဖျပြီးမှ၊ အမျက်တော်ပြေမည်အကြောင်း တောင်းပန်ကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ သူတို့ပြည်သည်ပြည်တော်ကိုမှီ၍ ကျွေးမွေးခြင်းကိုခံရ၏။
²¹ ဟေရုဒ်မင်းသည်လည်း ချိန်းချက်သောနေ့၌ မင်းမြောက် တန်ဆာကိုဝတ်ဆင်၍ ပလ္လင်တော်ပေါ်မှာ ထိုင်လျက် ထိုသူတို့အားမိန့် တော်မူ၏။
²² လူများတို့က၊ ဤအသံသည်လူ၏အသံမဟုတ်။ ဘုရားသခင်၏ အသံဖြစ်၏ဟု ကြွေးကြော်ကြသည် ရှိသော်၊
²³ ထိုမင်းကြီးသည် ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်အသရေတော်ကို မထောက်ထားသောကြောင့်၊ ထိုခဏခြင်းတွင် ထာဝရဘုရား၏ ကောင်းကင်တမန်သည် ဒဏ်ခတ်၍၊ ကိုယ်တွင်း၌ ပိုးများကိုက်သဖြင့် အနိစ္စရောက်လေ၏။
²⁴ ဘုရားသခင်၏ သာသနာတော်သည် တိုးပွားများပြားလာ၏။
²⁵ ဗာနဗနှင့် ရှောလုတို့သည် လုပ်ကျွေးခြင်းအမှုကို ဆောင်ရွက်ပြီးလျှင်၊ မာကုအမည်သစ်ကိုရသော ယောဟန်ကိုလည်း ခေါ်ခဲ့၍ ယေရုရှလင်မြို့မှပြန်ကြ၏။

 

၁၂:၁–၄။ ဟေရုဒ်သည် အသင်းတော်ကို ညှဉ်းဆဲခြင်း ဟေရုဒ်အာဂရိပ္ပလူကြီး တစ်ဦး (ဘီစီ ၉ ခန့်–ဧဒီ ၄၄) သည် ခရစ်ယာန်များအပေါ် အာဏာပြသည့်အခါ အလွန်နာကျင်မှုနှင့် ဒုက္ခများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အဆုံးသတ်ကို ခံရသည် (၁၂:၂၃)။ လုကာက သူ့ကို ရိုးရှင်းစွာ “ဟေရုဒ်” ဟုသာ ခေါ်ဆိုသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် ညှဉ်းဆဲသူမျိုး၏ မျိုးဆက်တွင် ပါဝင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဘိုးဖြစ်သူ ဟေရုဒ်မဟာကြီးသည် ဘက်လင်မြို့၏ ကလေးငယ်များကို သတ်ခဲ့သည် (မ ၂:၁၆)၊ သူ၏ ဦးလေးဖြစ်သူ ဟေရုဒ်အန်တိပတ်သည် ယောဟန်နှစ်ခြင်းဆရားကို လည်ပင်းဖြတ်ခဲ့သည် (မ ၁၄:၁–၁၂)။ လုကာသည် နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ သားဖြစ်သူ ဟေရုဒ်အာဂရိပ္ပ ဒုတိယကို ရှင်ပေါလုကို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံသောကြောင့် ခွဲခြားရန် “အာဂရိပ္ပ” ဟုသာ ခေါ်ဆိုသည် (အခန်း ၂၅ နှင့် ၂၆)။

12:1–4. Herod’s Violence to the Church. When Herod Agrippa I (ca. 9 B.C.–A.D. 44) began to assert his power over the Christians, he caused a great deal of pain and suffering. But ultimately, he suffered a terrible fate (12:23). Luke introduces him simply as Herod because he belonged to a line of persecutors. Herod the Great, his grandfather, murdered the children of Bethlehem (Matt. 2:16), and his uncle, Herod Antipas, beheaded John the Baptist (Matt. 14:1–12). Luke later introduces his son, Herod Agrippa II, as simply Agrippa to differentiate him from his predecessors on account of his favorable inclination toward Paul (Acts 25 and 26).

 

ဧကရာဇ် ကလောဒိယက ရာထူးတိုးပေးသောကြောင့် ဟေရုဒ်သည် အုပ်ချုပ်သူအသိုင်းအဝိုင်းကို နှစ်သက်စေရန် တမန်တော် ယာကုပ်ကို လည်ပင်းဖြတ်သတ်ခဲ့သည် (တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၂:၂)။ ယာကုပ်သည် ပထမဆုံး အသေသတ်ခံရသော တမန်တော်ဖြစ်ပြီး လုကာဖော်ပြခဲ့သော တစ်ဦးတည်းသော တမန်တော်ဖြစ်သည်။ အတားအဆီးများရှိသော်လည်း အမှုတော်သည် ဆက်လက်ရှိနေကြောင်း ပြသရန် ဖြစ်နိုင်သည်။ အရင်က ညှဉ်းဆဲမှုတွင် အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များ လွတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း (၈:၁) ယခုတွင် ရှင်ပေတရုကို ဖမ်းဆီးခဲ့သည် (၁၂:၃)။ ဤတွင် “ယုဒလူများ” ဟူသော စကားသည် ယုံကြည်ခြင်းသစ်ကို ဆန့်ကျင်သူများကို ရည်ညွှန်းသည်။ အလွန်ဂုဏ်ပြုသော ထာဝရမုန့်မဲ့ပွဲတော်ကို လေးစားသောအားဖြင့် ရှင်ပေတရုကို ချက်ချင်းမသတ်ဘဲ ပွဲပြီးမှ သတ်ရန် ထောင်ထဲတွင် ထားခဲ့သည်။ စစ်သားလေးတပ် (စုစုပေါင်း စစ်သား ၁၆ ဦး) ကို အစဉ်ထားခဲ့သည်။ တစ်နေ့ကို နာရီခြောက်နာရီစီ လေးချီခွဲထားပြီး ထို့ကြောင့် တစ်ချီလျှင် စစ်သားလေးဦး စောင့်ကြပ်ခဲ့သည်။ စစ်သားနှစ်ဦးကို ရှင်ပေတရုနှင့် သံကြိုးနှင့် ချည်ထားပြီး နှစ်ဦးကို တံခါးဝတွင် ထားခဲ့သည် (၁၂:၆)။ ဤအသေးစိတ်အချက်များကို ရှင်ပေတရု လွတ်မြောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပြသရန် ဖြစ်သည်။ သူ၏ လွတ်မြောက်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုသာ ဖြစ်ရမည် (၅:၁၈–၂၅ ကိုကြည့်)။

Promoted to office by Emperor Claudius, Herod sought to find favor with the ruling class by beheading James the apostle (Acts 12:2). James became the first martyred apostle and the only one Luke mentions, probably to show that despite obstacles, the mission persisted. Though later Peter was miraculously delivered, God allowed James’s work to be completed with his martyrdom.

 

Seeing that the Jews were pleased with what happened to James, Herod also arrested Peter (12:3). In doing so he was taking aim at the church leaders who had been spared during the earlier persecution (8:1). Here the term “Jews” refers to those who opposed the new faith. It was only out of respect for the celebrated Feast of Unleavened Bread that Peter was not immediately executed. Thus, Herod kept him in prison until the end of the festivities. Four squads of soldiers were assigned to keep watch on him, a total of sixteen soldiers. The day was divided into four watches of six hours each; four soldiers were thus assigned every six hours to guard Peter. Two soldiers were chained to Peter and two others kept watch at the door (12:6). These details are given to demonstrate that it was impossible for Peter to escape. His release would have to be a case of divine intervention (see 5:18–25).

 

၁၂:၅–၁၉။ ရှင်ပေတရု ထောင်မှ လွတ်မြောက်ခြင်း ရှင်ပေတရု ဖမ်းဆီးခံရပြီးနောက် အသင်းတော်သည် အဆက်မပြတ် ပြင်းထန်စွာ ဆုတောင်းခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၅)။ ပဋိပက္ခသည် ဟေရုဒ်နှင့် ဘုရားသခင်ကြားတွင် ဖြစ်သည်။ ရလဒ်သည် ဘုရားသခင်၏ ခန့်အပ်တော်မူခြင်းသာ ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၃)။ သတ်ဖြတ်ခံရမည့် နေ့အလှန်တွင် ရှင်ပေတရုသည် စစ်သားနှစ်ဦးကြားတွင် အိပ်ပျော်နေခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၆)။ မှောင်ရိပ်ထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွန်းလင်းလာသည်။ စစ်သားများမမြင်နိုင်သော အလင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိအမှုတော်ဆောင်နှင့် သီးသန့်ဆက်သွယ်နေခြင်းဖြစ်ပြီး စစ်သားများသည် ထိုအတွေ့အကြုံကို ဝင်ရောက်ခွင့်မရှိပေ။ လုကာသည် ရှင်ပေတရု၏ လွတ်မြောက်ခြင်း၏ အံ့ဖွယ်သဘောကို အဆင့်ဆင့် လျှောက်ပြခြင်းအားဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ အလေးပေးသည် (အခန်းငယ် ၇–၁၀)။

12:5–19. Peter Freed from Prison. After the arrest of Peter, the church responded with continual prayer that was ektenōs—“intense,” “earnest,” “constant,” or “fervent” (v. 5). The conflict was really between Herod and God. Clearly, the outcome was divinely appointed (v. 23). On the eve of his scheduled execution, Peter was sleeping between two wide-awake guards (v. 6). In this dark place a light shone that the guards could not see. God was privately communicating with His servant, and the solders did not have access to this experience. Luke clearly emphasizes the miraculous nature of the deliverance of Peter by walking the readers through each part of the miracle (vv. 7–10).

 

အပြင်သို့ ရောက်သောအခါ ရှင်ပေတရုသည် ယောဟန်မာကု၏ မိခင် မာရိ၏ အိမ်သို့ သွားခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၂)။ သူမတွင် အိမ်ပိုင်ရှိခြင်းက အချို့ယုံကြည်သူများ အိမ်ခြံမြေပိုင်ဆိုင်ဆဲဖြစ်ကြောင်း ပြသပြီး အရင်က အသိုင်းအဝိုင်းအတွက် အိမ်ရောင်းခဲ့သည်ဆိုသည်မှာ စေတနာအလျောက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြသည်။ ရှင်ပေတရုသည် ဝင်ပေါက်လမ်းထဲသို့ ဝင်ရန် တံခါးကြီးထဲရှိ တံခါးငယ်ကို ခေါက်သည်။ အသင်းတော်သည် ရှင်ပေတရု လွတ်မြောက်ရန် ဆုတောင်းနေခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မလေး ရုဒသည် တံခါးမဖွင့်ဘဲ ပြန်သွားခဲ့သော ဟာသဇာတ်လမ်းက ယုံကြည်သူများပင် မယုံကြည်နိုင်ခြင်းရှိကြောင်း ပြသသည်။ နောက်ဆုံး တံခါးဖွင့်သောအခါ အံ့ဩခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၆)။ ဤသည်မှာ မိန်းမများက ယေရှုထမြောက်သည်ဟု တမန်တော်များကို ပြောပြစဉ် တမန်တော်များ၏ တုံ့ပြန်မှုနှင့် တူသည်။ ဖြစ်ပျက်သမျှကို သခင်ဘုရား၏ အမှုဟုသာ သတ်မှတ်ပြီး (အခန်းငယ် ၁၇) အသင်းတော်တွင် ဦးဆောင်အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်သော သခင်ဘုရား၏ ညီတော် ယာကုပ်ကို အသိပေးရန် တောင်းဆိုပြီး ရှင်ပေတရုသည် မည်သည့်နေရာသို့ သွားမည်ကို မဖော်ပြဘဲ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ရောမမြို့ မဟုတ်မှန်း သေချာသည်။ အကြောင်းမှာ ပထမအသင်းကောင်စီသို့ တက်ရောက်ရန် (၁၅:၇) နှင့် အန်တိအုတ်တွင် အမှုတော်ဆောင်ရန် (ဂလာတိ ၂:၁၁) ယေရုရှလင်မှ အလွန်ဝေးရာသို့ မသွားရန် လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထောင်မှ ရှင်ပေတရု ပျောက်ဆုန်းသွားခြင်းကို နောက်နေ့မှသာ သတိထားမိသည်။ ဟေရုဒ်သည် အရှက်ကွဲသွားပြီး ရှင်ပေတရုကို လုပ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်ကို စောင့်ကြပ်ရန် တာဝန်ရှိသော စစ်သားများကို ပြုလုပ်ခဲ့သည် (၁၂:၁၉)။

Once outside, Peter went to the house of Mary, mother of John Mark (v. 12). The fact that she had her own house indicates that some believers continued to own property, and thus the earlier account that some believers sold their houses for the benefit of the community must have been a voluntary act. Peter knocked at the small door within the larger portal that allowed entry into the courtyard. The church had been praying for Peter’s release. The humorous story of the servant Rhoda, who forgot to open the door for Peter, shows that even believers were prone to disbelief. They were astonished when they finally opened the door for Peter (v. 16). This parallels the reaction of the apostles after the women told them that Jesus had risen from the dead. After attributing the entire development to the action of the Lord (v. 17) and requesting that James, the Lord’s brother who played a leading role in the church (15:13), be informed, Peter left without specifying where he was going. Rome was obviously not his destination because he had to remain not too far from Jerusalem to attend the first council (15:7) and to fulfill his ministry in Antioch (Gal. 2:11). The disappearance of Peter from prison was not noticed until the next day. Herod was humiliated and did to the soldiers responsible for keeping Peter in prison what he had intended to do to Peter (Acts 12:19).

 

၁၂:၂၀–၂၄။ ဟေရုဒ်သည် အကြမ်းဖက်စွာ သေဆုံးခြင်း။ တုရုနှင့် စိဒုန်မြို့တို့သည် ရောမအင်ပါယာ၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော လွတ်လပ်သော ဆိပ်ကမ်းနှစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုမြို့နှစ်ခုသည် ဟေရုဒ်၏ နန်းတွင်းအရာရှိ ဘလတ်စတပ်ကို အားကိုးကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ငြိမ်းချမ်းစွာ ရှင်သန်နေရန် ကြိုးစားနေကြသည် (အခန်းငယ် ၂၀)။ ဟေရုဒ်သည် ထိုမြို့နှစ်ခုကို ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်၊ ဖြစ်နိုင်ရင် ငွေကြေးဆိုင်ရာ အကြောင်းပြချက်ကြောင့်ဖြစ်သည်။ မြို့နှစ်ခုမှ ကိုယ်စားလှယ်များ ရောက်ရှိလာသောအခါ (အခန်းငယ် ၂၁) ဟေရုဒ်သည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူ၏ အသရေပျက်ယွင်းနေသော ပုံရိပ်ကို ပြန်လည်မြှင့်တင်ခဲ့သည်။ သူသည် တော်ဝင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ လူအများရှေ့တွင် မြွက်ကြားခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၁)။ ထိုမိန့်ခွန်းကြောင့် လူအုပ်ကြီးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ချီးကျူးကာ သူ့ကို ဘုရားဟု အော်ဟစ်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၂၂)။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်မြောက်သွားပြီး၊ ပေတရု သူ့လက်မှ လွတ်မြောက်သွားခြင်းကြောင့် ရရှိခဲ့သော အရှက်ကွဲမှုကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သည်။ ဘာနဗနှင့် ပေါလုတို့ကဲ့သို့ ဧဝံဂေလိတရားကို မယုံကြည်သူများက ဘုရားဟု ခေါ်ဆိုခြင်းကို ငြင်းပယ်ခဲ့ခြင်း (၁၄:၁၅) နှင့် မတူဘဲ၊ ဟေရုဒ်သည် ထိုချီးကျူးခြင်းကို ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံခဲ့သည်။ သို့သော် ယုဒလူမျိုးတစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုသို့ ဘုရားဟု လက်ခံခြင်းသည် ကြီးလေးသော အပြစ်ဖြစ်ကြောင်း သူသိရမည်ဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၃:၅၊ ဟေရှာယ ၁၄:၁၄၊ လုကာ ၄:၇–၈)။ ရလဒ်အနေဖြင့် အသရေအတိုင်းအဆ အမြင့်ဆုံးရောက်နေစဉ် ကောင်းကင်ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို ဒဏ်ခတ်တော်မူသည်။ ပုံမှန်ဖြစ်တတ်သည်ထက် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် (ယောဘ ၂၄:၁၉–၂၀) သူသည် သေဆုံးမှုမတိုင်မီ ပိုးကောင်များက စားသောက်ခံရသည် (တမန်တော် ၁၂:၂၃)။ ဤသည်မှာ သာမန် အူလမ်းကြောင်းရောဂါထက် သာလွန်သည်မှာ ဧကန်ပင်ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံး သူခံစားခဲ့ရသော သေဆုံးမှုသည် နာကျင်ကြီးစွာနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ စိတ်ဝင်စားစရာမှာ ယုဒသမိုင်းပညာရှင် ယောသပုသည်လည်း ဟေရုဒ်အဂရိပ္ပဦး ၏ သေဆုံးမှုကို ဖော်ပြထားရာ ဗိုက်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ နာကျင်ကြီးစွာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

12:20–24. Herod’s Violent Death. Tyre and Sidon were two independent seaports supervised by Rome. These municipalities were trying to maintain a low profile and a peaceful existence with the help of Blastus, Herod’s chamberlain (v. 20). Herod was angry against these two cities, probably for financial reasons. With the arrival of representatives from both cities (v. 21), he took advantage of the situation to boost his tarnished image. He arrayed himself in his royal apparel and sat on the throne to deliver an oration, a public speech that ignited the crowd (v. 21). The crowd enthusiastically flattered him and hailed him as a god (v. 22). Having achieved his objective, Herod managed to overcome the insults suffered when Peter escaped his control. Unlike Barnabas and Paul, who refused to be regarded as gods by the Gentiles (14:15), Herod was delighted. But as a Jew, he should have known that accepting such a title was a grave sin (Gen. 3:5; Is. 14:14; Luke 4:7–8). As a result, the God of heaven struck him when he was at the height of his glory. Contrary to what normally happens (Job 24:19–20), he was eaten by worms before dying (Acts 12:23). This was obviously more than a common intestinal disease. At the very least, his must have been an agonizing and horrifying death. Interestingly enough, the Jewish historian Josephus also mentions the death of Herod Agrippa I. He describes it as having come about as an intense, violent pain arising in his belly.

 

ဧဝံဂေလိတရားပျံ့နှံ့ရေး၏ အတားအဆီးကို ယခုဖယ်ရှားပြီးဖြစ်သည်။ ဟေရုဒ်၏ မိန့်ခွန်းသည် တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် ဆက်လက်တိုးပွားလာသည် (၁၂:၂၄)။ ဤသည်မှာ အသက်စေ့တစ်စေ့ ပိုမိုကြီးထွားလာသည်နှင့် တူသည် (လုကာ ၈:၇–၁၅၊ ၁၃:၁၉၊ ၁ကော်ရိန်သု ၃:၆–၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပေါလု၏ ဓမ္မအမှုတော်အားဖြင့် ထိုနှုတ်ကပတ်တော်သည် ရောမမြို့သို့ပင် ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်။

The obstacle for the spread of the gospel was now removed. When Herod’s oration was silenced, the word of God persisted (12:24). It was like a seed of life growing even more (Luke 8:7–15; 13:19; cf. 1 Cor. 3:6–7), and through the ministry of Paul it would reach Rome itself.

 

၁၂:၂၅–၁၅:၃၅

ပေါလု၏ ပထမဆုံး သာသနာပြုခရီးစဉ်

တပါးအမျိုးသားများထံသို့ ဧဝံဂေလိတရားကို ကြေညာရန် ခွဲခြားခံရသောပေါလုသည် သူ၏အလုပ်အကိုင်ကို အပြည့်အဝပြည့်စုံစေရန် တရားဝင်ခန့်အပ်ခြင်းနှင့် ခွန်အားပေးခြင်းခံရသည်။ သူသည် ဗာနဗနှင့်အတူ ကူပရုကျွန်း၊ ပံဖလိ၊ ပီသဒိနှင့် ကိလိကိတို့သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာများတွင် ယေဟုဒ္ဓများက သူတို့ကို ပြင်းထန်စွာ ဆန့်ကျင်ကန့်ကွက်ခဲ့ကြသော်လည်း တပါးအမျိုးသားများကမူ ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံကြိုဆိုခဲ့ကြသည်။ တပါးအမျိုးသားများစွာ ကယ်တင်ခြင်းခံရခြင်းကြောင့် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်အတွင်း၌ သူတို့၏အဆင့်အတန်းနှင့်ပတ်သက်၍ မေးခွန်းများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

12:25–15:35

PAUL’S FIRST MISSIONARY JOURNEY

Set apart to proclaim the gospel to the Gentiles, Paul was officially appointed and enabled to fulfill his vocation to its fullest extent. He accompanied Barnabas to Cyprus, Pamphylia, Pisidia, and Cilicia, where the Jews violently opposed them while the Gentiles enthusiastically welcomed them. The conversion of many non-Jews raised questions about their status in the church.

 

၁၂:၂၅–၁၄:၂၈

 အာရှမိုင်းနာတွင် ဧဝံဂေလိတရား

 လုကာသည် ဗာနဗနှင့် ပါတ်တို့၏ အမှုတော်အားဖြင့် အာရှမိုင်းနာဒေသတွင် ဧဝံဂေလိတရား ပျံ့နှံ့သွားပုံကို အသေးစိတ်ရေးသားထားသည်။ သူတို့၏ အလုပ်လုပ်နည်းလမ်း၊ အောင်မြင်မှုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခက်အခဲများကို ဖော်ပြထားသည်။

12:25–14:28

The Gospel in Asia Minor

Luke writes extensively about the spreading of the gospel in Asia Minor through the ministry of Barnabas and Paul. He describes for us their method of working, their success, and the difficulties they encountered.

 

၁၂:၂၅–၁၃:၃ ဗာနဗနှင့် ရှောလုခန့်အပ်ခြင်း ဗာနဗနှင့် ရှောလုတို့သည် ယေရုရှလင်ရှိ အမှုတော်ကို အင်တိအုတ်အသင်းတော်မှ လှူဒါန်းငွေများကို လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခြင်းဖြင့် ပြီးဆုံးခဲ့သည် (၁၁:၃၀)။ ယေရုရှလင်မှ အင်တိအုတ်သို့ ပြန်လာရာ၌ ဗာနဗနှင့် ရှောလုတို့သည် အမှတ်အသားဟုခေါ်သော လုလင်လူငယ်တစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ယေရုရှလင်အသင်းတော်နှင့်မတူဘဲ အင်တိအုတ်အသင်းတော်တွင် တမန်တော်များ မရှိခဲ့ပါ။ အဲဒီအသင်းတော်တွင် ထင်ရှားသော ခေါင်းဆောင် (၅) ဦးသာရှိသည် (၁၃:၁)။ (၁) ဗာနဗ၊ ဝိညာဉ်တော်နှင့်ပြည့်ဝသော ဧဝံဂေလိဆရာ၊ ယေရုရှလင်အသင်းတော်၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် လုပ်ဆောင်ခဲ့သူ (၁၁:၂၂)။ (၂) ရှိမုန် (သို့မဟုတ်) ရှိမောန်၊ နိဂါဟုလည်းခေါ်သည် (“မည်း”)။ အချို့က သူသည် ကုန်းလမ်းပေါ်တွင် ယေရှု၏လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းခဲ့သော ကုရေနေသူ ရှိမုန်ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆကြသည် (မာကု ၁၅:၂၁)။ သူနှင့်သူ၏သားနှစ်ယောက်လည်း ကယ်တင်ခြင်းခံရသည်ဟု ဆိုသည်။ (၃) ကုရေနေလုကိ၊ အာဖရိကတိုက်ကမ်းခြေရှိ ရောမကိုလိုနီဖြစ်သော ကုရေနေဒေသမှဖြစ်ပြီး ထိုဒေသမှ လူအများအသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြသည် (တမန်တော် ၁၁:၂၀)။ (၄) မာနာန်၊ ဟေရဒ်အန်တိပါ၏ ငယ်ဘဝသူငယ်ချင်းဖြစ်သော အဆင့်အတန်းမြင့်မားသော ယေဟုဒ္ဓအရာရှိတစ်ဦး။ သူသည် ဘုရားသခင်ကို သစ္စာရှိခဲ့ပြီး ဧဝံဂေလိတရားသည် အမြင့်ဆုံးလူတန်းစားထံသို့လည်း ရောက်ရှိနိုင်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ (၅) နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ရှောလု။ ယေရှုခရစ်တော်ကိုယ်တိုင် သူ့ကိုတာဝန်ပေးခဲ့ပြီး ဒံရှက်မြို့ (၉:၂၃–၂၅) နှင့် ယေရုရှလင် (၉:၂၈–၂၉) တို့တွင် အသက်အန္တရာယ်ရှိစွာ ဧဝံဂေလိတရားဟောခဲ့သော်လည်း အင်တိအုတ်အမှုတော်ဆောင်များစာရင်းတွင် နောက်ဆုံးနေရာတွင် နှိမ့်ချစွာ ထားရှိခံရသည်။

12:25–13:3. Barnabas and Saul Appointed. Barnabas and Saul finished their ministry in Jerusalem by handing over the donations from the church in Antioch (11:30). When leaving Jerusalem to return to Antioch, Barnabas and Saul took with them a young man named Mark. Unlike Jerusalem, the church of Antioch had no apostles. Instead, they had five prominent leaders (13:1): (1) Barnabas, an evangelist who was full of the Spirit, who acted as a representative of the church in Jerusalem (11:22). (2) Simeon (or Simon), also called Niger (“black”). Some believe that he might have been Simon of Cyrene (Mark 15:21), who was converted with his two sons. (3) Lucius of Cyrene was from the same region—Cyrenaica, on the African coast, which was a Roman colony where a number of people became believers (Acts 11:20). (4) Manaen was a high-level Jewish aristocrat who was a childhood friend of Herod Antipas, known as the Tetrarch. Manaen had been faithful to God and had demonstrated that the gospel could reach the highest social classes. (5) And finally, there was Saul. Although Jesus had personally assigned him his mission and he had already preached the gospel in Damascus (9:23–25) and Jerusalem (9:28–29) at the risk of his own life, Saul was humbly placed at the end of the list of ministers in Antioch.

 

ဤခေါင်းဆောင်များကို ပရောဖက်နှင့် ဆရာများဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ ဤနှစ်မျိုးသည် တမန်တော်ပြီးလျှင် အရေးကြီးဆုံးအမှုတော်များဖြစ်သည် (၁ကော ၁၂:၂၈)။ ဆရာများသည် ယုံကြည်သူများကို သွန်သင်ပို့ချပြီး ယုံကြည်ခြင်းနှင့် အသိပညာတွင် အသင်းတော်၏စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန် လုပ်ဆောင်ရသည် (ဧဖက် ၄:၁၁–၁၅)။ ရှောလုသည် ထိုသို့သောသူဖြစ်သည် (၂တိ ၁:၁၁)။ သူတို့၏တာဝန်တွင် ဘုရားဝတ်ပြုခြင်း (leitourgeō - အမှုတော်ဆောင်ခြင်း၊ ဝတ်ပြုခြင်း) ပါဝင်သည်။ ပဲတော်ဦးပုံအသင်းတော်၏ ဝတ်ပြုခြင်းတွင် သီချင်းဆိုခြင်း (ဖိလိပ္ပိ ၂:၆–၁၁၊ ကောလောသဲ ၁:၁၅–၂၀၊ ဗျာဒိတ် ၁၉:၆–၈ ကဲ့သို့ သီချင်းအချို့ ကျမ်းစာထဲတွင် ထိန်းသိမ်းထားသည်)၊ ဆုတောင်းခြင်း (တမန်တော် ၂:၂၄–၃၁၊ ၁ကော ၁၆:၂၂၊ ဗျာဒိတ် ၂၂:၁၇၊ ၂၀)၊ အစာရှောင်ခြင်း (တမန်တော် ၁၃:၂)၊ တရားဟောခြင်း (၂၀:၂၀) နှင့် သခင်ဘုရားညစာစားပွဲ (၁ကော ၁၁:၂၀–၂၆) တို့ ပါဝင်သည်။

These leaders are identified as prophets and teachers—the two most important ministries after apostleship (1 Cor. 12:28). The teachers were to instruct believers and to work for the preservation of the unity of the church in faith and knowledge (Eph. 4:11–15). Saul was such a person (2 Tim. 1:11). Among the responsibility of these persons was leading in worship (leitourgeō, “to serve,” “to minister,” or “to worship;” a term used to refer to the ministry of priests in the tabernacle; Heb. 10:11). The worship of the early church included, among other things, hymns, some of which may have been preserved in the NT (e.g., Phil. 2:6–11; Col. 1:15–20; Rev. 19:6–8); prayers (Acts 2:24–31; 1 Cor. 16:22; Rev. 22:17, 20); fasting (Acts 13:2); preaching (20:20); and the Lord’s Supper (1 Cor. 11:20–26).

 

ဝိညာဉ်တော်၏အမိန့်အရ ဗာနဗနှင့် ရှောလုတို့ကို ဝိညာဉ်တော်ခေါ်တော်မူသော အမှုတော်အတွက် ခွဲခြားခန့်အပ်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၃:၂)။ ဘုရားသခင်ခေါ်တော်မူခြင်းသည် သီးခြားအမှုတော်အတွက် ခွဲခြားမှတ်မီ ရှေးဦးစွာရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ်တော်သည် အသင်းတော်ကို လှုပ်ရှားစေပြီး ဗာနဗနှင့် ရှောလု၏ခေါ်တော်မူခြင်းကို အသိအမှတ်ပြုစေခဲ့သည်။ ခွဲခြားခြင်းကို လက်တင်ခြင်းဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဤအမူအရာသည် ကောင်းချီးပေးခြင်း (၁၄:၂၆)၊ အလုပ်အကိုင်ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်း၊ တာဝန်ပေးခြင်းဖြစ်ပြီး နောက်ကျန်ရစ်သူများနှင့် ထွက်သွားသူများကြား အတူယှဉ်တွဲဆက်ဆံရေးကို တည်မြဲစေသည်။ ဗာနဗနှင့် ရှောလုတို့သည် အသင်းတော်နှင့် ခွဲထွက်၍ လွတ်လပ်စွာ မလုပ်ဆောင်ဘဲ ပြန်လည်အစီရင်ခံရမည် (၁၄:၂၇)။ ကျမ်းချက်တွင် သူတို့ကို “စေလွှတ်လိုက်သည်” ဟု ဆိုသည် (၁၃:၃)။ မည်သူစေလွှတ်သနည်း။ ကျမ်းပိုဒ် ၃ တွင် သီးခြားအဓိပ္ပာယ်မဖော်ပြထားပါ။ ကျမ်းပိုဒ် ၄ ကို ဖတ်မှသာ သိရှိနိုင်သည်။

By order of the Spirit, Barnabas and Saul were selected to do the work for which the Holy Spirit had called them (Acts 13:2). The divine calling reached them before they were set apart for a specific service. Thus, the Holy Spirit moved the church to recognize the call of Barnabas and Saul. The setting apart was done through the laying on of hands. This gesture was an act of blessing (14:26), the recognition of a vocation, and a mandate. It also served to establish a lasting bond of fellowship between those who remained and those who departed. Barnabas and Saul would not act independently from the church but were expected to report back (14:27). The text says that they were sent away (13:3). Who sent them? We do not know. The verbs in v. 3 do not refer to a specific subject; one must read v. 4 to find one.