Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၁၁ တမန်

ပါးအမျိုးသားတို့သည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တရားတော်ကို ခံယူကြသည်ဟု ယုဒပြည်၌ ရှိသော တမန်တော်တို့နှင့် ညီအစ် ကိုများတို့သည် ကြားသိကြ၏။
² ပေတရုသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ တက်ရောက် လာသောအခါ အရေဖျားလှီးခြင်းကို ခံသောသူတို့က၊
³ သင်သည် အရေဖျားလှီးခြင်းကို မခံသော လူတို့နှင့် ပေါင်းဘော် ၍ စားသောက်ပါသည်တကားဟု ဆန့်ကျင်ဘက်ပြု၍ဆိုကြ၏။
⁴ ပေတရုသည်လည်း၊ ထိုအကြောင်းအရာကို အစမှအဆုံးတိုင် အောင် ဘော်ပြသည်ကား၊
⁵ ငါသည်ယုပွေမြို့၌ဆုတောင်းစဉ် ဘဝင်ဖြစ်၍၊ ကောင်းကင်မှ လေးထောင့်ဖြင့် ချလွှတ်သော ခြုံထည် ကဲ့သို့သော တန်ဆာသည် ဆင်းသက်၍၊ ငါ့ထံသို့ ရောက်လာသည်ကို ဗျာဒိတ်ရူပါရုံအားဖြင့် မြင်၏။
⁶ ထိုတန်ဆာကို စေ့စေ့ကြည့်ရှုဆင်ခြင်လျှင်၊ သားရဲမှစ၍ မြေ၌ ကျင်လည်သောသားမျိုး၊ တွားတတ် သော တိရစ္ဆာန်မျိုး၊ မိုဃ်းကောင်းကင်၌ ကျင်လည်သော ငှက်မျိုးတို့ကိုမြင်၏။
⁷ ထိုအခါ၊ ပေတရု၊ ထ၍ သတ်စားလော့ဟု ငါ့အားပြောသော စကားသံကိုလည်း ငါကြား၏။
⁸ ငါကလည်းမဖြစ်နိုင်ပါသခင်။ ညစ်ညူးသော အရာနှင့် မစင်ကြယ်သောအရာသည် အကျွန်ုပ်ခံတွင်းထဲ သို့တရံတခါမျှမဝင်ဘူးပါ ဟုပြောဆို၏။
⁹ နောက်တဖန် စကားသံကား၊ ဘုရားသခင်စင် ကြယ်စေတော် မူသောအရာကို ညစ်ညူးသည်မထင်နှင့်ဟု ကောင်းကင်ထဲကလာပြန်၏။
¹⁰ ထိုသို့သုံးကြိမ်မြောက်အောင် ဖြစ်ပြီးလျှင်၊ ထိုအရာရှိသမျှတို့ကို ကောင်းကင်ထဲသို့ဆွဲယူပြန်လေ၏။
¹¹ ထိုခဏခြင်းတွင် ကဲသရိမြို့မှ ငါ့ထံသို့စေလွှတ် သော လူသုံးယောက်တို့သည် ငါရှိသောအိမ်အနားမှာ ရပ်နေကြ၏။
¹² ငါသည်တွေးတောခြင်းမရှိဘဲ ထိုသူတို့နှင့်အတူ သွားရမည် အကြောင်းဝိညာဉ်တော်သည် မိန့်တော်မူ၏။ ဤညီအစ်ကို ခြောက်ယောက်တို့သည်လည်း ငါနှင့် အတူသွား၍ ထိုသူ၏အိမ်သို့ ဝင်ကြ၏။
¹³ ကောင်းကင်တမန်သည် သူ၏အိမ်၌ ထင်ရှား စွာရပ်လျက်၊ သင်သည်ယုပွေမြို့သို့ လူတို့ကိုစေလွှတ်၍ ပေတရု အမည်သစ်ကိုရသော ရှိမုန်ကို ခေါ်ပင့်လော့။
¹⁴ ထိုပေတရုသည် သင်မှစ၍ သင်၏ အိမ်၌ ရှိသမျှသော သူတို့ကို ကယ်တင်တော်မူခြင်း တရားစကား ကို သင့်အားဟောပြောလိမ့်မည်ဟု မြွက်ဆိုခဲ့သော အကြောင်းအရာကို ထိုသူသည် ငါတို့အားပြန်ကြား လေ၏။
¹⁵ ငါသည်ဟောပြောစပြုစဉ်၊ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် ရှေ့ဦးစွာ ငါတို့အပေါ်သို့ သက် ရောက်တော်မူသည်နည်းတူ၊ ထိုသူတို့ အပေါ်သို့လည်း သက်ရောက်တော်မူ၏။
¹⁶ ယောဟန်သည် ရေ၌ဗတ္တိဇံကိုပေး၏။ သင်တို့ သည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၌ ဗတ္တိဇံကို ခံရကြလိမ့် မည်ဟု သခင်ဘုရား မိန့်တော်မူသော စကားကို ထိုအခါ ငါအောက်မေ့၏။
¹⁷ သခင်ယေရှုခရစ်ကို ယုံကြည်သောငါတို့အား ဘုရားသခင်သည် ဆုကျေးဇူးကို ပေးတော်မူသည် နည်းတူ၊ ထိုသူတို့အားလည်း ပေးတော်မူသည်ဖြစ်သောကြောင့်၊ ငါသည်အဘယ်သို့သောသူဖြစ်၍ ဘုရားသခင်ကို ဆီးတားနိုင်သနည်းဟု ပေတရုဆို၏။
¹⁸ ဤအကြောင်းအရာတို့ကို ထိုသူတို့သည် ကြားရလျှင် မငြင်းဘဲ နေ၍၊ အကယ်စင်စစ် ဘုရား သခင်သည် အသက်ရှင်စေခြင်းအလိုငှါ၊ နောင်တ တရားကို တပါးအမျိုးသားတို့အားလည်းပေးတော်မူပြီဟု ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်တော်ကိုချီးမွမ်းကြ၏။
¹⁹ ထိုမှတပါး၊ သတေဖန်၏အမှုကြောင့် ညှဉ်းဆဲခြင်းကိုခံရ၍ အရပ်ရပ်သို့ ကွဲပြားသောသူတို့သည် ဖိနိတ်၊ ကုပရု၊ အန္တိအုတ်မြို့များသို့ တိုင်အောင်သွား၍၊ ယုဒ လူတို့အားသာ နှုတ်ကပတ်တရားတော်ကို ဟောပြောကြ၏။
²⁰ နောက်မှထိုသူအချို့တို့သည် ကုပရုပြည်သား၊ ကုရေနေပြည်သားဖြစ်၍ အန္တိအုတ်သို့သွားပြီးလျှင်၊ သခင်ယေရှု၏ အကြောင်းတည်းဟူသော ဧဝံဂေလိတရားကို ဟေလေနစ်လူတို့အား ဟောပြောကြ၏။
²¹ သခင်ဘုရား၏လက်ထောက်တော်သည် လူတို့နှင့်တကွ ရှိတော်မူသဖြင့်၊ လူအပေါင်းတို့သည် ယုံကြည်၍ သခင်ဘုရားထံသို့ ပြောင်းလဲကြ၏။
²² ထိုအကြောင်းအရာကို ယေရုရှလင်မြို့၌ရှိသော အသင်းတော် သည်ကြားလျှင်၊ အန္တိအုတ်မြို့တိုင် အောင် သွားစေမည်အကြောင်း ဗာနဗ ကိုစေလွှတ်လေ၏။
²³ ထိုသူသည် ရောက်၍ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူး တော်ကို မြင်လျှင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာခြင်းရှိ၍ ထိုသူအပေါင်းတို့သည် ယုံကြည်သောစိတ်နှင့် သခင်ဘုရားကို မှီဝဲဆည်းကပ်မည်အကြောင်း တိုက်တွန်း နှိုးဆော်လေ၏။
²⁴ ထိုသူသည် သူတော်ကောင်းဖြစ်၍၊ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်နှင့်၎င်း၊ ယုံကြည်ခြင်းနှင့်၎င်း၊ ပြည့်စုံသောအားဖြင့်၊ လူများအပေါင်းတို့သည် သခင်ဘုရားထံသို့ ဝင်စားကြ၏။
²⁵ ဗာနဗသည်လည်း ရှောလုကို ရှာလျက် တာရှုမြို့သို့သွား၏။ တွေ့လျှင်အန္တိအုတ်မြို့သို့ခေါ်ခဲ့၏။
²⁶ ထိုသူတို့သည် တနှစ်ပတ်လုံး ထိုအသင်းတော်နှင့်အတူ စည်းဝေး၍၊ လူများအပေါင်းတို့အား ဆုံးမဩဝါဒ ပေးကြ၏။ တပည့်တော်တို့သည်လည်း ခရစ်ယာန်ဟူသော ခေါ်ဝေါ်သမုတ်ခြင်းကို အန္တိအုတ်မြို့၌ အဦးခံရကြ၏။
²⁷ ထိုအခါ၌ ပရောဖက်တို့သည် ယေရုရှလင်မြို့မှ အန္တိအုတ်မြို့ သို့လာကြ၏။
²⁸ ထိုသူတို့အဝင်၊ အာဂဗုအမည်ရှိသော သူ တယောက်သည်ထ၍၊ မြေတပြင်လုံး၌ အစာ အာဟာရ အလွန်ခေါင်းပါးခြင်းဖြစ်လတံ့ဟု ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ဘော်ပြ၏။ ထိုခေါင်းပါးခြင်းသည် ကဲသာဘုရင် ကလောဒိ လက်ထက်၌ဖြစ်သတည်း။
²⁹ ထိုအခါ တပည့်တော်တို့သည် အသီးအသီး တတ်နိုင်ကြသည်အတိုင်း၊ ယုဒပြည်၌နေသော ညီအစ်ကို တို့အား အကူအမပေးလိုက် မည်ဟု၊
³⁰ စီရင်ကြသည်နှင့်အညီ ဗာနဗနှင့်ရှောလုတို့တွင် သင်းအုပ်တို့ ထံသို့ပေးလိုက်ကြ၏။

၁၁:၁-၁၈။ ရှင်ပေတရုသည် ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်ကို အကာအကွယ်ပေးသည်။ ယေရုရှလင်မြို့၌ ရှင်ပေတရုသည် မိမိပြုမူချက်များကို ခုခံကာကွယ်ရသည်။ ယေရုရှလင်ရှိ ယုံကြည်သူများသည် တပါးအမျိုးသားများ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးအဖြစ် ပါဝင်နိုင်ကြောင်း လက်ခံရန် အရေးကြီးခဲ့သည်။ ဤအရာသည် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်၏ အနာဂတ်စည်းစည်းလုံးလုံးအတွက် အရေးကြီးသည်။ ရှင်ပေတရုသည် ကောနေလိနှင့်ပတ်သက်သော မိမိအတွေ့အကြုံကို အကျဉ်းချုံးပြောပြခဲ့သော်လည်း ဟေဗြဲလူမျိုးနားထောင်သူများ၏ ဘက်လိုက်မှုများကို လှုံ့ဆော်နိုင်သည့် အသေးစိတ်အချက်အချို့ကို ပြုပြင်ပြောဆိုခဲ့သည်။

11:1–18. Peter Defends God’s Grace. In Jerusalem Peter was compelled to defend his actions. It was important for the believers in Jerusalem to accept that the Gentiles could be part of the people of God. This would be important for the future unity of the church. Peter summarized his experience with Cornelius but chose to modify a few details that might have inflamed the prejudices of his Hebrew listeners.

 

လုကာသည် ကောနေလိ၏ ကယ်တင်ခြင်းခံရမှုကို အခြားတမန်တော်များ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မဖော်ပြထားပါ။ သို့သော် ခရစ်ယာန်ဂျူးအချို့၊ အထူးသဖြင့် ဧည့်သစ်ယုံကြည်သူများသည် အရေဖျားလှီးခြင်းခံရမည်ဖြစ်ပြီး ဂျူးရိုးရာဓလေ့များကို ကျင့်သုံးရမည်ဟု ယုံကြည်သူများက ရှင်ပေတရုကို စိန်ခေါ်ခဲ့ကြသည် (အခန်း ၂-၃)။ သူတို့သည် ရှင်ပေတရု၏ပြုမူချက်ကို မသင့်လျော်ဟု ယူဆကြသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် အရေမဖျားလှီးသော တပါးအမျိုးသားများနှင့် ဆက်ဆံရေးထူထောင်ရန်နှင့် အတူစားသောက်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်ဖြစ်ရာ သူတို့ကို နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာပေးခဲ့သည်ကို မပြောနှင့် (မဿဲ ၁၅:၂၊ မာကု ၇:၄၊ လုကာ ၁၅:၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤသည်မှာ အခန်း ၁၀ တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ရူပါရုံမရှိမီ ရှင်ပေတရုကိုယ်တိုင် ထောက်ခံခဲ့ဖူးသော အမြင်ပင်ဖြစ်သည်။

Luke does not report the reaction of the other apostles to the conversion of Cornelius. But some of the Christian Jews challenged Peter, particularly those who believed that new converts should undergo circumcision and practice the traditions of Judaism (vv. 2–3). They considered Peter’s actions inappropriate because he was willing to fellowship and to eat with uncircumcised Gentiles—let alone the fact that he also baptized them (see Matt. 15:2; Mark 7:4; Luke 15:2). This was the position Peter would have advocated before he had his vision as recorded in Acts 10.

 

အခန်း ၁၀ တွင် လုကာပြောပြသော ဇာတ်လမ်းသည် စာဖတ်သူများကို ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း အခန်း ၁၁ သည် ဂျူးခရစ်ယာန်ပရိသတ်ကို ရည်ရွယ်သည်။ ရှင်ပေတရုသည် သူ့အကြိုက်ဆုံး အကြောင်းပြချက်များဖြင့် ဆွေးနွေးမှုကို အကျဉ်းချုံးခဲ့သည်။ သူ၏ရူပါရုံတွင် သတ္တဝါမျိုးစုံကို မြင်ခဲ့သည်ဟု အတိအလင်း ဖော်ပြခဲ့သည် (၁၁:၆)။ ကောနေလိကို ရောမစစ်အရာရှိဟု မဖော်ပြဘဲ “လူ” ဟုသာ ဖော်ပြခဲ့သည် (အခန်း ၁၂)၊ ဝိညာဉ်တော်၏ဆုသည် ကောနေလိူးတစ်ဦးတည်းအတွက်သာမက ယုံကြည်သူတိုင်းအတွက် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ကောနေလိအား ကောင်းကင်မှ ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးက စကားပြောခဲ့ပြီး သူနှင့်သူ၏အိမ်သူအိမ်သားအားလုံး ကယ်တင်ခြင်းရရှိမည်ဟု သတင်းစကားက ဆိုလိုသည်ဟု ရှင်ပေတရုက ဆိုသည် (အခန်း ၁၄)။ မိမိဟောပြောချက်ကို တိုတိုရှင်းရှင်း ပြောဆိုခြင်းဖြင့် တပါးအမျိုးသားများအတွက် ဘုရားသခင်၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းကို အလေးပေးခဲ့သည်။ ရှင်ပေတရုသည် ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ရည်ရွယ်ချက်များကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသထားပြီး ဘုရားသခင်၏ရည်ရွယ်ချက်များကို သူ ဆန့်ကျင်၍ မရဟု အကြောင်းပြချက်ဖြင့် အစီရင်ခံစာကို နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၇၊ ၁၉၊ ၅:၂၉၊ ၅:၃၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူ၏အလေးပေးချက်မှာ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏အမှု (၁၁:၁၂၊ ၁၅)၊ ယေရှု (အခန်းငယ် ၁၆) နှင့် ဘုရားသခင် (“ကောင်းကင်မှ” အခန်းငယ် ၅၊ ၁၇) တို့ပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။ ရှင်ပေတရု၏မိန့်ခွန်းအပေါ် အပြုသဘောဆောင်သော တုံ့ပြန်မှုသည် အသင်းတော်၏စည်းစည်းလုံးလုံးကို ထိန်းသိမ်းရန် အရေးကြီးခဲ့သည်။ အသင်းတော်သည် ဟေဗြဲယုံကြည်သူများနှင့် ဟေလေနိယုံကြည်သူများကြား ကွဲထွက်ရန် အန္တရာယ်ကို တစ်ကြိမ်တိုင်း ရှင်သန်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည် (၆:၁)။ စည်းစည်းလုံးလုံး ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ကွဲထွက်ရန် ခြိမ်းခြောက်မှုသည် ဆက်လက်ရှိနေသေးသည် (အခန်း ၁၅ ကိုကြည့်ပါ)။

While the story Luke told in chapter 10 addresses the reader, chapter 11 addresses a Judeo-Christian public. Peter summed up the discussion with arguments in his favor. He specified that in his vision he saw all kinds of animals (11:6). Cornelius is mentioned not as being a Roman officer but as a “man” (v. 12), implying that the gift of the Spirit was not only for Cornelius but also for any person who believes. Peter said that a heavenly angel spoke to Cornelius and that his message implied that salvation was for him and all his household (v. 14). By shortening his discourse, Peter placed the emphasis on God’s intervention on behalf of Gentiles. Peter closed his report by arguing that God had made clear His intentions and that he could not oppose God’s purposes (v. 17; cf. 4:19; 5:29; 5:39). His emphasis had been on the work of the Spirit (11:12, 15), Jesus (v. 16), and God (“from heaven,” vv. 5, 17). The positive reaction to Peter’s speech was crucial in order to preserve the unity of the church. The church had already survived the danger of a split between the Hebrew and the Hellenist converts (6:1). While unity was preserved once again, the threat of a rift remained (see chap. 15).

 

၁၁:၁၉-၂၆။ အန္တိအောက်မြို့၌ ဗာနဗနှင့် ရှောလု။ ဂရိဇာစ်မြစ်ခရစ်ယာန်ဂျူးများသည် ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက် မြောက်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့စွာ ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။ ဖိုနိတ်ရှားဒေသမှ တုရုနှင့်ရှိဒုန်ဆိပ်ကမ်းများရှိရာ အချို့သည် ကျွန်းသို့ ရွက်လွှင့်ခဲ့ကြပြီး အချို့သည် အန္တိအောက်မြို့သို့ ဆက်လက်သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်က အန္တိအောက်သည် လူဦးရေ ခန့်မှန်းခြေ ငါးသိန်းခန့်ရှိသော ကမ္ဘာ့မြို့ကြီးဖြစ်ပြီး ရောမနှင့် အလက်ဇန္ဒရီးယားပြီးလျှင် တတိယအကြီးဆုံးမြို့ ဖြစ်သည်။ လုကာက သူတို့သည် ဂျူးများကိုသာ တရားဟောခဲ့ကြသည်ဟု အထူးဖော်ပြထားသည် (အခန်းငယ် ၁၉)၊ ဂျူးဟေလေနီများနှင့် ခွဲခြားသတ်မှတ်ခြင်း ဖြစ်သည် (၆:၁ ကိုကြည့်ပါ)။

11:19–26. Barnabas and Saul in Antioch. Judeo-Christians of Greek origin fled along the coast toward the north in a centrifugal pattern. From Phoenicia, where the ports of Tyre and Sidon were located, some sailed to Cyprus, while others went farther north to Antioch. At that time Antioch was a cosmopolitan city with a population of about 500,000—the third largest of the empire after Rome and Alexandria. Luke specifies that they were preaching exclusively to the Jews (v. 19), distinguishing them from the Jewish Hellenists (see 6:1).

 

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ကျွန်းမှ ယုံကြည်သူအချို့နှင့် ယခု လီဗျာနိုင်ငံဖြစ်သော ကုရေနေမှ ယုံကြည်သူအချို့တို့သည် အန္တိအောက်မြို့သို့ ဗဟိုပြုစွာ လာရောက်ကြပြီး ဂျူးမဟုတ်သူများကို ဟောပြောခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ယေရှုကို သခင်ဟု ကြေညာခဲ့ကြသည် (၁၁:၂၀)၊ ထိုအရာက ကိုယ်တော်၏ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်၏ဘုရားဖြစ်မှု၊ တရားသူကြီးနှင့် ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် အဆင့်အတန်းကို သက်သေပြခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုသည် (၂:၃၆၊ ၁၀:၄၂-၄၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူတို့အား ယေရှုအကြောင်း မည်သူက သင်ပေးခဲ့သည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မသိရပါ။ သို့သော် လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းခဲ့သော ကုရေနေသားရှိမုန် (မာကု ၁၅:၂၁) သို့မဟုတ် ပရောဖက် လူစီယက်စ် (တမန် ၁၃:၁) ဖြစ်နိုင်သည်။ “သခင်ဘုရား၏လက်တော်” သည် သူတို့နှင့်အတူ ရှိသည်ဟူသော ဖော်ပြချက်သည် တန်ခိုးပြခြင်း၏ ထင်ရှားမှုကို ရည်ညွှန်းသည် (ထွက် ၁၄:၃၁)၊ တစ်ခါတစ်ရံ အံ့ဖွယ်အမှုများ (တမန် ၉:၃၊ ၁၃:၁၁)။ ဤစကားလုံးကို သုံးခြင်းအားဖြင့် လုကာက အံ့ဖွယ်အမှုများသည် သူတို့၏တရားဟောခြင်းကို ဆက်လက်ဖြည့်စွမ်းနေသည်ဟု အကြံပြုသည် (၂:၄၃၊ ၄:၃၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယုံကြည်သူသစ်များသည် သခင်ဘုရားကို သူတို့ဘဝ၏ဗဟိုချက်အဖြစ် ထားခဲ့ကြသည်။ ယုံကြည်ခြင်းတွင် ကိုယ်ကျင့်တရားသင်ကြားခြင်း ပါဝင်သော်လည်း အဓိကအားဖြင့် ယေရှုအပေါ် ကတိကဝတ်ပြုခြင်း ဖြစ်သည် (၁၁:၂၁၊ ၂၃)။

Conversely, in a centripetal movement some believers left Cyprus and others Cyrene, now Libya, and made their way to Antioch, where they spoke to non-Jews. They proclaimed Jesus as Lord (11:20), implying that through His resurrection He demonstrated His divinity as well as His status as Judge and Savior (cf. 2:36; 10:42–43). We do not know who taught them about Jesus, but perhaps it was Simon of Cyrene, who carried the cross (Mark 15:21), or the prophet Lucius (Acts 13:1). The reference to the Lord’s “hand” being with them (11:21) is a reference to the manifestation of power (Ex. 14:31), sometimes miraculous (Acts 9:3; 13:11). Through the use of this expression Luke suggests that miracles continued to complement their preaching (cf. 2:43; 4:30). New believers placed the Lord at the center of their lives. Though faith involves the teaching of ethics, it is primarily a commitment to Jesus (11:21, 23).

 

ဧဝံဂေလိတရားသည် ရှမာရိလူမျိုးများထံ ပထမဆုံးရောက်ရှိစဉ် တမန်တော်များသည် အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် ရှင်ပေတရုကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ယခုတစ်ခါတွင်မူ အသင်းတော်က ဗာနဗကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ အံ့ဩစရာမှာ ဗာနဗသည် ချက်ချင်းအစီရင်ခံစာနှင့် ပြန်မလာဘဲ တစ်နှစ်လုံး တပါးအမျိုးသားများအား အမှုတိုင်ပင်ခဲ့သည်။ ဗာနဗသည် ဤအလုပ်အတွက် သင့်လျော်သောလူဖြစ်သည်။ သူသည် ငြိမ်သက်ခြင်း၊ ကောင်းမြတ်ခြင်း၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်နှင့် ယုံကြည်ခြင်းအပြည့်ရှိသော လူဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၄)။ လေဝိလူမျိုးဖြစ်သဖြင့် ရှေးရိုးစွဲဂျူးများ၏ ယုံကြည်မှုကို ရရှိထားပြီး ကျွန်းသားဖြစ်သဖြင့် ဂရိစကားပြောဂျူးများ၏ လက်ခံမှုကို ရရှိသည်။ ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်သည် ဘာမျှ ပြီးမြောက်စေနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ ဗာနဗသည် ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၃)။ “နောင်တရသော ဆိုးညစ်သူတစ်ဦးအတွက် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိသည်” ဆိုလျှင် (လုကာ ၁၅:၇) ကမ္ဘာပေါ်တွင်လည်း ဝမ်းမြောက်ခြင်း ရှိသည်။

When the gospel first reached the Samaritans, the apostles had sent Peter to evaluate the situation. This time the church sent Barnabas. Surprisingly, he did not return immediately with a report but spent a year ministering to the Gentiles. Barnabas was the man for the job. He was a peaceful and good man, full of the Holy Spirit and faith (v. 24). As a Levite he had the trust of conservative Jews, and as a Cypriot he was well accepted by the Greek-speaking Jews. Seeing what the grace of God can accomplish, Barnabas was glad (v. 23). If there is joy “in heaven over one sinner who repents” (Luke 15:7), there is joy on earth as well.

 

ယုံကြည်သူဦးရေများပြားလာသဖြင့် (တမန် ၁၁:၂၄) ဗာနဗသည် အကူအညီလိုအပ်လာသည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော ခြောက်နှစ်ခန့်က နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့သော ရှောလုကို သတိတရသည် (၉:၂၇)။ ရှောလုသည် တာဆုမြို့သို့ သွားခဲ့သည်ကို သတိရပြီး ဗာနဗသည် သွားရှာကာ အန္တိအောက်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည် (၉:၂၅-၂၇၊ ၃၀)။ နှစ်ဦးစလုံးသည် ခရစ်တော်ကို ဟောပြောခဲ့ကြရာ တပါးအမျိုးသားများသည် ပထမဆုံးအကြိမ် “ခရစ်ယာန်များ” ဟူသော နာမည်ပြောင်ကို သုံးစွဲခဲ့ကြသည် (၁၁:၂၆)။ ဤစကားလုံးသည် ဂရိစကားဖြင့် လက်တင်နာမ်ဝိသေသန အဆုံးသတ်ရှိသဖြင့် ဂျူးများထံမှ မဖြစ်ပေါ်လာကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဂျူးများက ခရစ်ယာန်များကို “နာဇရက်သားများ” ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည် (၂၄:၅)။ ဤနာမည်သည် အစပိုင်းတွင် ရှက်ဖွယ်ဖြစ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း (၁ ပေ ၄:၁၆၊ တမန် ၂၆:၂၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) ယုံကြည်သူများသည် မိမိတို့၏ နာမည်အဖြစ် ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံယူခဲ့ကြသည်။

Given the large number of converts (Acts 11:24), Barnabas needed help, and he thought about Saul, whom he had last seen some six years earlier (9:27). Remembering that Saul had gone to Tarsus, Barnabas went and brought Saul to Antioch (9:25–27, 30). Both preached Christ, leading the Gentiles to use for the first time the nickname “Christians” (11:26). The word is Greek with a Latin ending, which suggests the name did not come from the Jews. The Jews referred to the Christians as “Nazarenes” (24:5). Though the name was initially intended to be disrespectful (1 Pet. 4:16; cf. Acts 26:28), believers willingly adopted it as their own.

 

၁၁:၂၇-၃၀။ ဂျူဒီယာဒေသသို့ ကယ်ဆယ်ရေးအကူအညီ။ ပရောဖက် အာဂါဘုနှင့် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုကို ဖော်ပြခြင်းဖြင့် လုကာသည် အန္တိအောက်အသင်းတော်နှင့် ယေရုရှလင်အသင်းတော်ကြား ရှိသော စည်းစည်းလုံးလုံးကို မီးမောင်းထိုးပြခဲ့သည်။ တမန်တော်ခေတ် အသင်းတော်၏ ဖွဲ့စည်းပုံသည် အသင်းချင်းလွတ်လပ်ရေး မဟုတ်ပါ။ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် အမှုတိုင်ပင်ခြင်း ဆက်နွယ်မှုများဖြင့် နက်ရှိုင်းစွာ စည်းစည်းလုံးလုံး ရှိခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလုကိုယ်တိုင် မူလအသင်းတော်၏ အရေးကြီးမှုကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (ဂလာတိ ၂:၂-၉၊ တမန် ၁၅:၂၊ ၁၈:၂၂၊ ၂၁:၁၅၊ ၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) နှင့် ထိုအသင်းတော်နှင့် ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည် (ရောမ ၁၅:၂၆၊ ၁ ကော ၁၆:၁၊ ၂ ကော ၈:၁-၇၊ ဂလာတိ ၂:၁၀)။ ယုံကြည်ခြင်းဆက်နွယ်မှုကြီးများတစ်ခုတည်းသာ အသင်းတော်၏ စည်းစည်းလုံးလုံးအတွက် တာဝန်မကင်းပေ။ စည်းစည်းညီညီမှုလည်း အလွန်အရေးကြီးသည်။ လှူဒါန်းငွေများကို တမန်တော်များထံမဟုတ်ဘဲ လူကြီးများထံ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ ဤအရာက အသင်းတော်သည် ရှင်ပေတရုကို ပထမပုပ်ရဟန်းမင်းအဖြစ် ထားရှိသော အဆင့်ဆင့်ဖွဲ့စည်းပုံ မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ရှင်ပေါလုသည် ဤခရီးစဉ်ကို ဂလာတိ ၂:၁-၁၀ တွင် ရည်ညွှန်းဖော်ပြထားပုံရသည် (ဂလာတိစောင်၏ နိဒါန်းကို ကြည့်ပါ)။

11:27–30. Relief to Judea. The mention of the prophet Agabus and famine allowed Luke to highlight the unity that existed between the church of Antioch and that of Jerusalem. The organizational structure of the apostolic church was not congregationalist. It was deeply united through the bonds of faith and service. Paul himself recognized the importance of the mother church (Gal. 2:2–9; cf. Acts 15:2; 18:22; 21:15, 17) and endeavored to maintain the connection with it (Rom. 15:26; 1 Cor. 16:1; 2 Cor. 8:1–7; Gal. 2:10). Strong bonds of faith were not alone responsible for the unity of the church; solidarity was equally important. Donations were delivered to the elders, not to the apostles. This suggests that the church was not organized hierarchically with Peter as its first pope. Paul appears to make reference to this visit in Galatians 2:1–10 (see Galatians: Introduction).