Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၁၅ တမန်

ဒပြည်မှ အန္တိအုတ်မြို့သို့ ရောက်လာသော သူအချို့တို့က၊ သင်တို့သည် မောရှေ၏တရားအတိုင်း အရေဖျားလှီးခြင်းကို မခံလျှင်၊ ကယ်တင်တော်မူခြင်းသို့ မရောက်နိုင်ဟု ညီအစ်ကိုတို့အား ဆုံးမဩဝါဒ ပေးကြ၏။
² ထိုသူတို့နှင့် ပေါလု၊ ဗာနဗတို့သည် ဆွေးနွေး ငြင်းခုံခြင်းများသောအခါ၊ ပေါလုနှင့်ဗာနဗတို့သည် အခြားသောတပည့်တော်အချို့ တို့နှင့်တကွ၊ ထိုပြဿနာ၏ အကြောင်းကြောင့်ယေရုရှလင်မြို့၌ရှိသော တမန်တော်တို့နှင့်သင်းအုပ်တို့ထံသို့သွားရမည်အကြောင်းကိုစီရင်ကြ၏။
³ အသင်းတော်သည်လမ်း၌ပို့သဖြင့်၊ ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့သည် ဖိနိတ်ပြည်နှင့် ရှမာရိပြည်ကို ရှောက်သွား၍ တပါးအမျိုးသားတို့ ပြောင်းလဲခြင်းအကြောင်းအရာကို ကြားပြောသဖြင့်၊ ညီအစ်ကိုအပေါင်း တို့ကို အလွန်ဝမ်းမြောက်စေကြ၏။
⁴ ယေရုရှလင်မြို့သို့ရောက်လျှင်၊ တမန်တော်တို့နှင့် သင်းအုပ်တို့မှစ၍ သင်းဝင်သူများတို့တွင် လက်ခံခြင်း ကျေးဇူးကိုခံ၍၊ မိမိတို့အားဖြင့် ဘုရားသခင်ပြုတော်မူ သမျှတို့ကို ပြန်ကြားကြ၏။
⁵ ဖာရိရှဲစုထဲက ယုံကြည်သောသူအချို့တို့သည် ထလျက်၊ တပါးအမျိုးသားတို့အား အရေဖျားလှီးခြင်းကို ပေးရမည်။ မောရှေ၏ တရားကို ကျင့်စေခြင်းငှါ ဆုံးမရမည်ဟုဆိုကြ၏။
⁶ ထိုအခါတမန်တော်တို့နှင့် သင်းအုပ်တို့သည် ထိုအမှုကိုကြည့် ရှုဆင်ခြင်ခြင်းငှါ စည်းဝေးကြ၏။
⁷ များစွာသောဆွေးနွေးငြင်းခုံခြင်းရှိသောအခါ ပေတရုသည် ထလျက်၊ ညီအစ်ကိုတို့၊ ဘုရားသခင်သည် ရှေ့ဦးစွာငါတို့တွင် ရွေးကောက် တော်မူ၍၊ ငါဟောပြောသောအားဖြင့် တပါးအမျိုးသားတို့သည် ဧဝံဂေလိ တရားကိုကြားနာ၍ ယုံကြည်ရမည်အကြောင်း စီရင် တော်မူသည်ကို သင်တို့သိကြ၏။
⁸ စိတ်နှလုံးကို သိတော်မူသော ဘုရားသခင်သည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို ငါတို့အားပေးသည်နည်း တူသူတို့အားပေးသဖြင့်၊ သူတို့ဘက်၌ သက်သေခံတော်မူ၏။
⁹ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်လည်း သူတို့၏ စိတ်နှလုံး ကိုစင်ကြယ် စေ၍ ငါတို့ကို ခြားနားစေတော်မမူ။
¹⁰ သို့ဖြစ်လျှင်၊ ငါတို့နှင့်ငါတို့ဘိုးဘေးများ မထမ်းနိုင်သော ထမ်းပိုးကို တပည့်တော်တို့၏ လည်ပင်းပေါ်၌ တင်စေခြင်းငှါ အဘယ်ကြောင့် ဘုရားသခင်ကို စုံစမ်းကြသနည်း။
¹¹ သခင်ယေရှု၏ ကျေးဇူးတော်အားဖြင့်သာ ထိုသူတို့သည် ကယ်တင်တော်မူခြင်းသို့ ရောက်သည် နည်းတူ၊ ငါတို့သည်လည်း ရောက်ရမည်ကို ငါတို့သည် ယုံကြ၏ဟု ပေတရု ပြောဆို၏။
¹² ထိုအခါဗာနဗနှင့် ပေါလုတို့သည် မိမိတို့အားဖြင့် တပါးအမျိုးသားတို့တွင် ဘုရားသခင်ပြုတော်မူ သမျှသော နိမိတ်လက္ခဏာ၊ အံ့ဘွယ်သောအမှုတို့ကို ကြားပြောသည်ကို စုဝေးသောသူအပေါင်းတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ နေ၍နားထောင်ကြ၏။
¹³ ထိုသူတို့သည် အကုန်အစင်ပြောဆိုပြီးမှ၊ ယာကုပ်က၊ ညီအစ်ကိုတို့၊ ငါ့စကားကို နားထောင်ကြ လော့။
¹⁴ ဘုရားသခင်သည် မိမိနာမအဘို့၊ တပါးအမျိုးသားတို့ အထဲက အချို့သောသူတို့ကိုနှုတ်ယူခြင်းငှါ၊ ရှေ့ဦးစွာ တပါးအမျိုးသားတို့ကို အကြည့် အရှုကြွလာ တော်မူသည် အကြောင်းအရာကို ရှိမုန်သည် ဟောပြော ခဲ့ပြီ။
¹⁵ ထိုအကြောင်းအရာသည်လည်း ပရောဖက် တို့၏ စကားနှင့် ညီ၏။
¹⁶ ကျမ်းစာလာသည်ကား၊ ငါ၏နာမဖြင့် သမုတ်သော တပါးအမျိုးသားအပေါင်းတည်းဟူသော ကျန်ကြွင်းရစ်သော သူတို့သည် ထာဝရ ဘုရားကိုရှာစေခြင်းငှါ နောက်မှငါပြန်လာမည်။
¹⁷ လဲလျက်ရှိသော ဒါဝိဒ်၏တဲကို ဆောက်တည်ပြန်မည်။ ပြိုပျက် ရာများကိုလည်း ပြုပြင်ပြီးလျှင်၊ ထိုတဲကို မတ်စေပြန်မည်ဟု။
¹⁸ ဤအမှုအရာတို့ကို စီရင်တော်မူသော ထာဝရ ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်တော်ရှိ၏ ဟုလာသတည်း။ ဘုရားသခင်သည် ကမ္ဘာဦးမှစ၍ မိမိစီရင်တော်မူ သမျှသော အမှုအရာတို့ကိုသိတော်မူသည်။
¹⁹ ထိုကြောင့်၊ တပါးအမျိုးသားတို့အထဲမှ ဘုရားသခင့်ထံတော် သို့ပြောင်းလဲသော သူတို့ကို မနှောင့်ရှက် ဘဲလျက်၊
²⁰ ရုပ်တုတို့၏ ညစ်ညူးရာကို၎င်း၊ မတရားသော မေထုန်ကို၎င်း၊ လည်ပင်းကိုညှစ်၍ သတ်သောအရာကို ၎င်း၊ အသွေးကို၎င်း ကြဉ်ရှောင် စေခြင်းငှါ သူတို့ကို မှာလိုက်သင့်သည်ဟု ငါသဘောရှိ၏။
²¹ အကြောင်းမူကား၊ မောရှေ၏ပညတ္တိကျမ်းကို တရားစရပ်၌ ဥပုသ်နေ့တိုင်းဘတ်ရွတ်သဖြင့်၊ မောရှေ၏ တရားကို ရှေးကာလမှစ၍ ခပ်သိမ်းသောမြို့တို့၌ ဟောပြောလေ့ရှိသည်ဟု ယာကုပ်ပြောဆို၏။
²² ထိုအခါတမန်တော်တို့နှင့် သင်းအုပ်တို့မှစ၍ သင်းဝင်သူ အပေါင်းတို့သည်၊ မိမိတို့အထဲ၌ ရွေးကောက် ၍ ညီအစ်ကိုတို့တွင် ထင်ရှားသောသူတည်းဟူသော ဗာရှဗအမည်သစ်ကို ရသောယုဒနှင့် သိလတို့ကို၊ အန္တိအုတ်မြို့သို့ ပေါလု၊ ဗာနဗတို့နှင့်တကွ စေလွှတ်မည် အကြောင်းသဘောညီညွတ်ကြ၏။
²³ သူတို့လက်ဖြင့် ပေးလိုက်သော စာဟူမူကား၊ တမန်တော်၊ သင်းအုပ်၊ ညီအစ်ကိုများတို့သည်၊ အန္တိအုတ်မြို့မှစ၍ ရှုရိပြည်၊ ကိလိကိ ပြည်တို့၌ရှိနေ၍ တပါးအမျိုးသားဖြစ်သော ညီအစ်တို့ကို မေတ္တာနှင့်ကြား လိုက်ပါ၏။
²⁴ လူအချို့တို့သည် ငါတို့အခွင့်မရှိဘဲ ငါတို့ထံမှ ထွက်သွား၍၊ သင်တို့သည် အရေဖျားလှီးခြင်းကိုခံရမည်၊ ပညတ်တရားကိုကျင့်ရမည် ဟူသောစကားဖြင့်၊ သင်တို့၏ စိတ်နှလုံးကို နှောင့်ရှက်ဖျက်ဆီးသည်ကို ငါတို့ကြားရ သည်ဖြစ်၍၊
²⁵ ငါတို့သခင်ယေရှုခရစ်၏ နာမတော်ကြောင့် မိမိ အသက်ကို စွန့်စားသော သူတည်းဟူသော၊
²⁶ ငါတို့ချစ်သောဗာနဗ၊ ပေါလုတို့နှင့်တကွ ရွေးကောက်သော သူ တို့ကို သင်တို့ဆီသို့စေလွှတ်ခြင်းငှါ တညီတညွတ်တည်း စီရင်သည်နှင့် အညီ၊
²⁷ ဤအကြောင်းအရာကို သင်တို့အား နှုတ်ဖြင့် ကြားစေခြင်းငှါ ယုဒနှင့်သိလတို့ကို စေလွှတ်ကြ၏။
²⁸ ရုပ်တုရှေ့မှာ ပူဇော်သောယဇ်ကောင်ကို၎င်း၊ အသွေးကို၎င်း၊
²⁹ လည်ပင်းကိုညှစ်၍ သတ်သောအရာကို၎င်း၊ မတရားသော မေထုန်ကို၎င်း ကြဉ်ရှောင်ရမည်ဟူသော ပညတ်မှတပါးအခြားသော ဝန်သင်တို့၏ အပေါ်၌ တင်ခြင်းငှါ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်နှင့် ငါတို့သည် အလိုမရှိ။ ထိုအရာများကို ကြဉ်ရှောင်အပ်၏။ ကျန်းမာကြ ပါစေသောဟုရေး၍ ပေးလိုက်သတည်း။
³⁰ ထိုသူတို့သည် သွားရသော အခွင့်ရှိသဖြင့်၊ အန္တိအုတ်မြို့သို့ သွား၍၊ လူအပေါင်းတို့ကို စုဝေးစေပြီး လျှင် မှာစာကိုအပ်ပေးကြ၏။
³¹ မှာစာကိုဘတ်ရွတ်သောအခါ ထိုသက်သာခြင်း၏ အကြောင်းကြောင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းသို့ရောက်ကြ၏။
³² ယုဒနှင့် သိလတို့သည် ပရောဖက် ဖြစ်သောကြောင့် များစွာသောစကားနှင့် ညီအစ်တို့ကို ဆုံးမ၍ မြဲမြံခိုင်ခံ့စေကြ၏။
³³ ထိုသူတို့သည် အတန်အရာနေပြီးမှ၊ တမန်တော်တို့ထံသို့ ငြိမ်သက်စွာပြန်စေခြင်းငှါ ညီအစ်ကိုတို့သည် အခွင့်ပေးကြ၏။
³⁴ သို့သော်လည်း၊ သိလသည် အလိုအလျောက် နေရစ်၏။
³⁵ ပေါလုနှင့်ဗာနဗတို့သည်လည်း အန္တိအုတ်မြို့၌ နေလျက်၊ အခြားသောသူများတို့နှင့်တကွ ဆုံးမ ဩဝါဒပေး၍၊ သခင်ဘုရား၏ နှုတ်ကပတ် တရားတည်း ဟူသော ဧဝံဂေလိတရားကိုဟောပြောကြ၏။
³⁶ အင်တန်ကာလကြာသောအခါ၊ ပေါလုက၊ ငါတို့သည် သခင်ဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တရားကို ဟောပြောဘူးသော မြို့များတို့၌ ရှိသော ညီအစ်ကိုတို့ သည် အဘယ်သို့ရှိနေသည်ကိုကြည့်ရှု၍ ပြန်သွား ကြကုန်အံ့ဟု ဗာနဗအားဆို၏။
³⁷ ဗာနဗသည် မာကုအမည်ရှိသော ယောဟန်ကို ခေါ်မည်ဟု အကြံရှိ၏။
³⁸ ပေါလုက၊ ပံဖုလိပြည်၌သူတို့နှင့်ခွါ၍ အမှုထမ်း ရာသို့မလိုက် မသွားသောထိုသူကိုမခေါ်သင့်ဟု သဘောရှိ၏။
³⁹ ထိုအကြောင်းနှင့် အချင်းချင်း မသင့်သဖြင့် တခြားစီသွား၍၊ ဗာနဗသည်မာကုကို ခေါ်ပြီးလျှင် ကုပရုကျွန်းသို့လွှင့်လေ၏။
⁴⁰ ညီအစ်ကိုတို့သည် ပေါလုကိုဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်သို့ အပ်နှံကြသဖြင့်၊ သူသည်သိလကို ရွေးချယ်ပြီးလျှင်ထွက်၍၊
⁴¹ အသင်းတော်များကို မြဲမြံခိုင်ခံ့စေလျက်၊ ရှုရိပြည်၊ ကိလိကိပြည် တို့ကို ရှောက်သွားလေ၏။

၁၅:၁–၃၅ ယေရုရှလင်အဖွဲ့အစည်းအဝေးနှင့် တပါးအမျိုးသားများ

ပေါလုနှင့်ဗာနဗတ်တို့၏ အစီရင်ခံစာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းသည် ယုဒခရစ်ယာန်အချို့၏ သဘောထားကြောင့် ချက်ချင်းပင် မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။ ထိုသူများက တပါးအမျိုးသားယောက်ျားအားလုံးကို အရေဖျားလှီးခြင်းခံယူရမှသာ စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်ဖြစ်နိုင်သည်ဟု အခိုင်အမာ တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ ရှုရိအန္တိတ်မြို့ရှိ အသင်းတော်သည် ထိုကိစ္စကို ယေရုရှလင်အသင်းတော်ထံ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန်အတွက် လူကြီးများနှင့် တမန်တော်များသည် ယုဒခရစ်ယာန်များနှင့် ပေါလုနှင့်ဗာနဗတ်တို့အပါအဝင် အဖွဲ့အသီးသီး၏ အမြင်များကို နားထောင်ခဲ့ကြသည်။ အသင်းတော်ကို ခွဲထွက်စေနိုင်သော မဲခွဲဆုံးဖြတ်ခြင်းကို ချက်ချင်းမလုပ်ဘဲ၊ ယာကုပ်က ယုဒနှင့်တပါးအမျိုးသားနှစ်ဖွဲ့လုံးလက်ခံနိုင်သော အစီအစဉ်တစ်ခုကို အကြံပြုခဲ့သည်။

15:1–35

The Council of Jerusalem and the Gentiles

The joy Paul and Barnabas’s report brought was quickly dampened by the attitude of some Jewish Christians who insisted that all male Gentile converts had to be circumcised in order to become genuine Christians. The church in Syrian Antioch brought the matter before the church in Jerusalem. In order to reach a decision, the elders and the apostles heard the views and opinions of different factions, such as the Jewish Christians and Paul and Barnabas. Rather than quickly proceeding to a vote that might have divided the community, James suggested an arrangement that would be acceptable to both Jews and Gentiles.

 

၁၅:၁–၅။ အရေဖျားလှီးခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော အငြင်းပွားမှု။ ဓမ္မသစ်ဆရာများ ခရီးပြန်ရောက်ပြီးသော် အချိန်အတန်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည် (၁၄:၂၈)။ အစပိုင်းတွင် တပါးအမျိုးသားများ ကယ်တင်ခြင်းခံရသည်ဆိုသော သတင်းကို အန္တိတ်အသင်းတော ဆီးဆီးတားတားမရှိဘဲ နားထောင်ခဲ့ကြသည်။ သို့ရာတွင် ယုဒပြည်မှ လူအချို့ (တရားဝင်အမိန့်မရှိဘဲ၊ ၁၅:၂၄) ရောက်ရှိလာပြီး ပရမ်းပတာဖြစ်မှုဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုသူများသည် ဂလာတိ၂:၁၂တွင် ပေါလုဖော်ပြထားသော “ယာကုပ်ဆီမှလာသူများ” နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်နိုင်သည်။ တခါတရံတွင် ခရစ်ယာန်အချို့သည် ဧဝံဂေလိတရားကို ကမ္ဘာတဝှမ်းဟောပြောမည့်အစား၊ ယုံကြည်သူများအသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း၌သာ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အမြင်များကို ဖြန့်ချီခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့အမြင်အရ ယေရှုကိုယုံကြည်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတော်ခံယူခြင်းတခုတည်းဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းရရှိမည်မဟုတ်ချေ။ တပါးအမျိုးသားယောက်ျားသစ်ယုံကြည်သူများသည် မောရှေ၏ဓလေ့အတိုင်း အရေဖျားလှီးခြင်းခံရမည်ဟု ၎င်းတို့က ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ ထိုယုဒခရစ်ယာန်များအတွက် ကယ်တင်ခြင်းသည် ဣသရေလလူမျိုးအတွက်သာ ဖြစ်သည်ဟု သဘာဝကျကျ ယူဆခဲ့ကြပြီး၊ တပါးအမျိုးသားများကယ်တင်ခြင်းရရှိလိုပါက ပထမဦးစွာ ယုဒလူမျိုးဖြစ်ရမည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။

15:1–5. Conflict over Circumcision. A long time had already elapsed since the missionaries had returned from their journey (14:28). At first, information regarding the conversion of Gentiles was heard by the church in Antioch without any opposition. But apparently some individuals from Judea, without any official mandate (15:24), began to create a disturbance. These were probably the same Judean Christians Paul identifies in Galatians 2:12 as having come “from James” (see Galatians: Introduction). As sometimes happens, instead of spreading the gospel to the world, they chose to focus their actions on the believing community by sharing with the believers, those who were converted Gentiles, their own personal views. In their opinion, believing in Jesus and receiving His grace was not enough to be saved. They were persuaded that the new male converts should be circumcised according to the Mosaic custom. These Judeans reasonably believed that salvation was for the people of Israel and that in order for converted male Gentiles to be saved they had to be circumcised and become Jews.

အရေဖျားလှီးခြင်း အရေဖျားလှီးခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော မေးခွန်းသည် တရားသင့်စွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုဓလေ့ကို အာဗြဟံအား ဘုရားသခင်မိန့်တော်မူခဲ့သည် (တမန် ၇:၈)။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ပဋိညာဉ်ကို လက်ခံကြောင်း အာဗြဟံ၏ယုံကြည်ခြင်း၏ အပြင်ပိုင်းအမှတ်အသားဖြစ်သည် (ကမ္ဘာ ၁၇:၁၀–၁၁)။ ဣသရေလလူမျိုးကို တောင်ဆီဇိုင်းတွင်၌ နိုင်ငံတော်အဖြစ် တရားဝင်ဖွဲ့စည်းသောအခါ၊ ဘုရားသခင်သည် အရေဖျားလှီးခြင်းကို မောရှေပညတ်တွင် ထည့်သွင်းခဲ့သည် (ဝတ် ၁၂:၃)။ ၎င်းသည် ပဋိညာဉ်နှင့်ဆက်စပ်သော အမှတ်အသားသာမက ဘုရားသခင်၏လူမျိုးဣသရေလအဖြစ်သို့ ဝင်ရောက်ကြောင်း အမှတ်အသားလည်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အဲဂုတ္တုကျွန်ခံရခြင်းမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို အထိမ်းအမှတ်ပြုသော ပသခါပွဲကို တပါးအမျိုးသားများ ပါဝင်လိုပါက ပထမဦးစွာ အရေဖျားလှီးပြီး ဣသရေလလူမျိုးဖြစ်ရမည် (ထွက်၁၂:၄၈)။ Circumcision

The question of circumcision arose justifiably. The practice had been commanded to Abraham (Acts 7:8) as a symbol of his acceptance of God’s covenant (Gen. 17:10–11). As such, it was meant to be the visible, personal sign of the inner faith that was to characterize the covenant relationship between God and Abraham (and to continue with his descendants). When Israel was later formally organized as a nation at Mount Sinai, God incorporated circumcision into the Mosaic law (Lev. 12:3). It was considered not only a sign linked to the covenant but also a sign of belonging to God’s people Israel. Accordingly, foreigners who wanted to participate in the Passover, Israel’s celebration of their deliverance from Egyptian slavery, had to first be circumcised and become Israelites (Ex. 12:48).   သို့ရာတွင် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အရေဖျားလှီးခြင်း၏ သင်္ကေတဆိုင်ရာ အဓိပ္ပါယ်၊ ကျမ်းစာတွင် “နှလုံးသားအရေဖျားလှီးခြင်း” ဟုခေါ်သော အတွင်းစိတ်အတွေ့အကြုံကို အများစုများစုက မေ့လျော့ခဲ့ကြသည် (တရား ၁၀:၁၆၊ ၃၀:၆၊ ယေရမိ ၄:၄)။ နှလုံးသားအတွေ့အကြုံမရှိလျှင် အပြင်ပိုင်းအရေဖျားလှီးခြင်းသည် ဝိညာဉ်ရေးရာတန်ဖိုးမရှိချေ (ယေရမိ ၉:၂၅)။ ၎င်းသည် လူမျိုးရေးအထောက်အထားသက်သက်သာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ တပါးအမျိုးသားယောက်ျားယုံကြည်သူများကို အရေဖျားလှီးမှသာ စစ်မှန်သောခရစ်ယာန်ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တောင်းဆိုခြင်းအားဖြင့် ယုဒယုံကြည်သူများသည် အပြင်ပိုင်းလုပ်ရပ်များကိုသာ အရေးအကြီးဆုံးဟု သွယ်ဝိုက်သောသွန်သင်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအရာသည် အရေဖျားလှီးခြင်း၏ မူလအဓိပ္ပါယ်နှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လမ်းပြခြင်းဖြင့် (တမန် ၁:၈–၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) အသင်းတော်သည် ထိုသဘောထားကို တရားသဖြင့်ကျင့်ခြင်း (legalism) ဟု အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ တပါးအမျိုးသားများသည် ခရစ်ယာန်ဖြစ်ရန် ယုဒလူမျိုးဖြစ်ရန်မလိုချေ။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ နှလုံးသားအခြေအနေဖြစ်သည် (မဿဲ ၁၅:၁၁)။ Unfortunately, over time they largely lost sight of the symbolic meaning of circumcision—the experience Scripture calls the circumcision of the heart (Deut. 10:16; 30:6; Jer. 4:4). And without the inner experience of the heart, the physical act of circumcision had no spiritual significance (Jer. 9:25). It became nothing more than an outward mark of national identity. By insisting that male Gentile converts could not become genuine Christians until they were first circumcised, Jewish believers were inadvertently teaching that outward human behavior was what really mattered most—the very opposite of the original meaning of circumcision. Guided by the Holy Spirit (cf. Acts 1:8–9), the church recognized that this was nothing short of legalism. Gentiles did not need to become Jewish to become Christian—what mattered most was the condition of the heart (Matt. 15:11).

 

ထိုအကြောင်းအရင်းသည် အလွန်ခွဲထွက်စေနိုင်သည်။ အငြင်းအခုံ၊ သဘောထားကွဲလွဲမှု၊ ရန်တွေ့မှု၊ ဆူညံပရမ်းပတာမှုများ ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည် (တမန် ၁၉:၄၀၊ ၂၃:၂၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဂလာတိစာအုပ်ကို ယေရုရှလင်အဖွဲ့အစည်းမတိုင်မီ ရေးသားခဲ့သည်ဟု ယူဆပါက၊ ထိုယုဒခရစ်ယာန်များကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြဿနာသည် အန္တိတ်မြို့သို့ လာရောက်လည်ပတ်နေသော ပေတရု၊ ဗာနဗနှင့် အခြားယုဒယုံကြည်သူများကို အရေမလှီးရသေးသော တပါးအမျိုးသားယုံကြည်သူများနှင့် အတူစားသောက်ခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်စေခဲ့သည် (ဂလာတိ ၂:၁၁–၁၃)။ ထိုသဘောထားကို လျှို့ဝှက်ချက်ဆန်မှုဟု ပေါလုက မြင်ခဲ့ပြီး၊ အသင်းတော်၏စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ပျက်စီးစေမည်ဟု စိုးရိမ်ကာ ပေတရုအား လူအများရှေ့တွင် ဆန့်ကျင်ခဲ့သည် (ဂလာတိ ၂:၁၄–၂၁)။ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် အန္တိတ်အသင်းတော်သည် ပေါလုနှင့်ဗာနဗတ်တို့ပါဝင်သော ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ကို ယေရုရှလင်သို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ လမ်းခရီးတွင် ဖောနီးရှားနှင့်ရှမာရိဒေသအသင်းတော်များတွင် တပါးအမျိုးသားများ ကယ်တင်ခြင်းခံရသည်ကို ဝေမျှခဲ့ရာ၊ အထူးသဖြင့် တပါးအမျိုးသားများများပြားသော ထိုအသင်းတော်များတွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

The topic was very divisive. There was significant stasis—“disagreement,” “dispute,” “dissension,” “uproar” (cf. Acts 19:40; 23:27). Assuming that Galatians was written shortly before the Jerusalem Council (see Galatians: Introduction), the trouble caused by these Judean Christians had influenced Peter, who was visiting in Antioch at the time, along with Barnabas and other local Jewish believers to avoid eating with the uncircumcised Gentile converts (Gal. 2:11–13). Recognizing the hypocrisy of such behavior—and fearing it might destroy the unity of the church—Paul publically confronted the situation (Gal. 2:14–21). In an attempt to resolve the problem, the church of Antioch sent their own delegation with Paul and Barnabas to Jerusalem to discuss the matter with the leaders. The journey was made on foot, allowing them time to speak to the churches along the way about the conversion of Gentiles. The result was rejoicing among believers, particularly in the churches in Phoenicia and Samaria, where the Gentile population was dominant.

 

ယေရုရှလင်သို့ရောက်သောအခါ အန္တိတ်ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ကို အဖွဲ့သုံးဖွဲ့က ကြိုဆိုခဲ့သည် (တမန်၁၅:၄)။ အသင်းတော် (အများစုယုဒယုံကြည်သူများ)၊ တမန်တော်များ (ယေရုရှလင်တွင်ရှိသော တဆယ့်နှစ်ပါးတမန်တော်များ) နှင့် လူကြီးများ (ယာကုပ်အပါအဝင် ယေရုရှလင်အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များ) တို့ဖြစ်သည်။ ကြိုဆိုပြီးနောက် ပေါလုနှင့်ဗာနဗတ်တို့သည် တပါးအမျိုးသားများအကြားတွင် ဘုရားသခင်ပြုတော်မူခဲ့သမျှကို ပြန်လည်အစီရင်ခံခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အရေဖျားလှီးခြင်းအကြောင်းကို မပြောခဲ့ချေ။

On arriving in Jerusalem, the delegation from Antioch was welcomed by the three groups involved in the council (Acts 15:4): the church (the followers of Jesus in Jerusalem, mostly Jewish believers); the apostles (the surviving members of the Twelve who were present in Jerusalem); and the elders (the leaders of the Jerusalem church, including James, the brother of Jesus). After they were welcomed, Paul and Barnabas recounted what God had done through them among the Gentiles but did not say anything about circumcision (Acts 15:4).

 

သို့ရာတွင် ယုဒယုံကြည်သူအချို့မှာ ထိုအစီရင်ခံစာကို မကျေနပ်ခဲ့ကြချေ။ အရင်က ဖာရိရှဲခေါင်းဆောင်များအပါအဝင် ယုဒဘာသာဝင်များစွာ ယေရှုကိုယုံကြည်ပြီး အသင်းတော်သို့ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည် (၆:၇)။ ထိုဖာရိရှဲယုဒခရစ်ယာန်များသည် သန့်ရှင်းရေးနှင့် ဓလေ့ထုံးတမ်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်လိုက်နာခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ပေါလုကို အဓိကဆန့်ကျင်သူများဖြစ်ပြီး၊ တပါးအမျိုးသားယုံကြည်သူများကို စစ်မှန်သောခရစ်ယာန်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလိုပါက အရေဖျားလှီးပြီး မောရှေပညတ္တိကျင့်ရမည်ဟု ဆန့်ကျင်ကန့်ကွက်ခဲ့ကြသည် (၁၅:၅)။ ဂလာတိစာအုပ်တွင် ပေါလုက ထိုသူများကို “လိမ်ညာသောညီအစ်ကိုများ” ဟု ခေါ်ခဲ့သည် (ဂလာတိ ၂:၄)။

Some of the Jewish believers, however, were not pleased with the report that was given. It is important to remember that a number of Jewish believers, including former religious leaders, had received Jesus as their Lord and Savior and joined the church (6:7). Among them were Pharisees who continued to be concerned with purity and loyalty to tradition. It was this group of Pharisaic Jewish Christians who spearheaded the opposition to Paul. They rose up in protest, insisting that if the Gentile converts wanted to be recognized as genuine Christians, they had to be circumcised and to keep the law of Moses (15:5). In his letter to the Galatians, Paul refers to these troublemakers as false brothers and sisters (Gal. 2:4).

 

၁၅:၆–၂၁။ ယေရုရှလင်အဖွဲ့အစည်းအဝေး။ တမန်တော်များသည် တစ်ဖက်သတ်ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် ကိုယ်တိုင်အာဏာမယူခဲ့ကြချေ။ လူကြီးများနှင့်အတူ ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည် (အဆိုပါ ၆)။ ထိုအချိန်က မေးခွန်းများမှာ အရေးကြီးသည်။ တပါးအမျိုးသားများကို မည်သို့ကယ်တင်မည်နည်း။ ၎င်းတို့အား ဟောပြောရမည့်ဧဝံဂေလိတရားမှာ အဘယ်နည်း။ ပေတရုသည် မိမိ၏တမန်တော်အာဏာကို အခြေခံမယူဘဲ၊ ထာဝရဘုရား၏သက်သေအဖြစ်သာ စကားစခဲ့သည်။ ယာကုပ်သည် ပေတရု၏စကားကို ကိုးကားပြီး ဆွေးနွေးမှုကို ပိတ်သိမ်းခဲ့သောကြောင့် ပေတရု၏မိန့်ခွန်းသည် အလွန်အရေးကြီးခဲ့သည် (၁၅:၁၄)။

15:6–21. The Council of Jerusalem. The apostles did not take on themselves the authority to make unilateral decisions. They met with the elders to discuss issues (v. 6). The questions raised in this case were important ones: How are Gentiles saved? What is the content of the gospel that should be preached to them? Peter opened the debate not with a reference to his apostolic authority but as a witness of the Lord. His speech was obviously very important because James quoted from its contents to close debate (15:14).

 

ပေတရုအတွက် ကော်နေလိယ၏အိမ်သို့ ဧဝံဂေလိတရားဟောခြင်းသည် ခြွင်းချက်တစ်ခုမျှသာ မဟုတ်ချေ။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်အလိုတော်ရှိသမျှ တပါးအမျိုးသားအားလုံးသို့ ဟောပြောရမည့် နမူနာဖြစ်သည်။ ပေတရု၏မိန့်ခွန်းကို အောက်ပါအတိုင်း ချိုင်ယာစတစ် (chiastic) ပုံစံဖြင့် စီထားသည်။

For Peter the conversion of Cornelius was not to be considered an exceptional case. Indeed, it was to be a model of the basic knowledge God wants all Gentiles to receive. The outline of his speech was very telling. Peter began by qualifying his intervention. He was siding with Paul and Barnabas because like them (chaps. 9 and 13), he was called by God to take the gospel to the Gentiles. In a tense atmosphere (15:7), Peter built his arguments in a chiastic order:

 

A ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးနည်းတူ တပါးအမျိုးသားများအား သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို ပေးသနားတော်မူသည် (အဆိုပါ၈)။ B ဘုရားသခင်သည် ၎င်းတို့၏နှလုံးသားကို သန့်ရှင်းစေတော်မူသည် (အဆိုပါ၉)။ C ဘုရားသခင်ကို ဘယ်သူးဘယ်ဝါမျှ ဆန့်ကျင်သင့်ချေ (အဆိုပါ၁၀က)။ B′ ထုံးတမ်းစဉ်လာသန့်ရှင်းရေးကို မခံနိုင်သောထမ်း ဟုခေါ်သည် (အဆိုပါ၁၀ခ)။ A′ ကျွန်ုပ်တို့အား ပေးသနားသည်နှင့်အညီ တပါးအမျိုးသားများအား ကျေးဇူးတော်ကို ပေးသနားတော်မူသည် (အဆိုပါ၁၁)။

A    God gave the Holy Spirit to the Gentiles as He did to us all (v. 8).

B    God cleansed their hearts (v. 9).

C    One should never oppose God (v. 10a).

B′   Ritual cleansing characterized as an unbearable yoke (v. 10b).

A′   Grace is offered to the Gentiles as God offers it to us (v. 11).

 

ပေတရုအမြင်အရ ဓမ္မသစ်အမစ်ရှင်သည် လူသားများ၏ လုံးဝထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မဟုတ်ချေ။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏မစ်ရှင်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ရွေးချယ်တော်မူသည် (အဆိုပါ၇)၊ သိတော်မူသည်၊ ပေးသနားတော်မူသည် (အဆိုပါ၈)၊ ယုဒနှင့်တပါးအမျိုးသားကို ခွဲခြားတော်မမူဘဲ ယုံကြည်သူများ၏နှလုံးသားကို သန့်ရှင်းစေတော်မူသည် (အဆိုပါ၉)။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို လက်မခံခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို “စုံစမ်းခြင်း” ဖြစ်သည် (အဆိုပါ၁၀)။ ကယ်တင်ခြင်းလမ်းစဉ်တစ်ခုတည်းသာရှိသည်။ ထိုလမ်းစဉ်မှာ သခင်ယေရှုခရစ်၏ကျေးဇူးတော်ဖြစ်သည် (အဆိုပါ၁၁)။ လိုအပ်သောသန့်ရှင်းခြင်းမှာ နှလုံးသားသန့်ရှင်းခြင်းဖြစ်ပြီး ထုံးတမ်းမစင်ကြယ်မှုနှင့်ဆိုင်သော ပညတ်များကျင့်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ချေ (အဆိုပါ၁၀)။ ဘုရားသခင်သည် ယုဒနှင့်တပါးအမျိုးသားကို ခွဲခြားတော်မမူဘဲ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်နှင့်ကယ်တင်ခြင်းကို အားလုံးအား ပေးသနားတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၈–၉၊၁၁၊ ဂလာတိ ၃:၂၅–၂၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

It should also be noted that as far as Peter was concerned, the mission was not to be under the total control of humans; it was God’s mission. God is the One who decided (v. 7), who knows, who gives (v. 8), and who makes no distinctions between persons and purifies the hearts of believers (v. 9). Thus, it would be a mistake for the church to test God (v. 10) by failing to accept His clearly expressed will. There is only one approach to salvation: the grace of the Lord Jesus Christ (v. 11). The cleansing needed is that of the heart (v. 9), and it is not the result of submission to laws related to ritual impurity (v. 10). God makes no distinction between Jews and Gentiles, and He showed this by bestowing His Spirit and salvation on all people (vv. 8–9, 11; cf. Gal. 3:25–29).

 

ပေတရု၏မိန့်ခွန်းသည် အလွန်စည်းရုံးနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဆွေးနွေးသူများ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည် (တမန်တောဝတ္တု ၁၅:၁၂)။ ထို့နောက် ဗာနဗနှင့်ပေါလုတို့သည် ဘုရားသခင် ၎င်းတို့မှတစ်ဆင့် တပါးအမျိုးသားများအကြားတွင် ပြုတော်မူခဲ့သမျှကို သက်သေခံခဲ့ကြသည်။ ထိုအစည်းအဝေးသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ပေတရု၏မိန့်ခွန်းကို အတည်ပြုသော စာတစ်စောင်နှင့် အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယာကုပ်သည် ယုဒခရစ်ယာန်နှင့်တပါးအမျိုးသားခရစ်ယာန်များ ဆက်ဆံရေးကို လွယ်ကူစေမည့် လမ်းညွှန်ချက်များကို ထည့်သွင်းရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

Peter’s speech was so persuasive that the debaters were silenced (Acts 15:12), making it possible for Barnabas and Paul to testify. They reported not on what they accomplished but on what God accomplished through them, thus falling in line with Peter’s approach. What they reported confirmed what Peter had said. The meeting could have ended right then and there with a letter confirming the declarations of Peter. But James chose to introduce guidelines that would facilitate relationships between Jewish Christians and Gentiles.

 

ယာကုပ်သည် ယေရှု၏ညီ (မဿဲ ၁၃:၅၅) ဖြစ်ပြီး ယေရုရှလင်အသင်းတော်၏ အဆင့်အမြင့်ဆုံးခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည် (တမန် ၁၂:၁၇၊ ၂၁:၁၈)။ ၎င်းသည် အတော်လေးကို အမာခံသူတစ်ဦးအဖြစ် လူသိများခဲ့သည် (ဂလာတိ ၂:၁၂)။ ထို့ကြောင့် ၎င်း၏ထောက်ခံမှုသည် ပို၍ယုံကြည်မှုရစေခဲ့သည် (ဂလာတိ ၂:၉)။ ဗာနဗနှင့်ပေါလု၏အစီရင်ခံစာများတွင် အသစ်အငြင်းပွားစရာမရှိသောကြောင့် ယာကုပ်သည် ပေတရု၏မိန့်ခွန်းကို မှတ်ချက်ပေးပြီး အဓိပ္ပါယ်အသစ်ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် တပါးအမျိုးသားများကို “လည်ပတ်တော်မူသည်” (epeskepsato) ဟူသောအဓိပ္ပါယ်မှာ ၎င်းတို့ထဲမှ မိမိနာမတော်အတွက် လူမျိုးတစ်မျိုးကို ရယူရန်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ ယုဒလူမျိုးများအတွက် ဣသရေလသာလျှင် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကယ်တင်ခြင်းခံရသော တပါးအမျိုးသားများသည် ယုဒလူမျိုးများနှင့် ခွဲထားသောလူမျိုးတစ်မျိုးဖြစ်မည်လော၊ သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးအတွင်း အပြည့်အဝထည့်သွင်းခံရမည်လောဟူ၍ နှစ်မျိုးသာရှိသည်။ ယာကုပ်သည် နောက်ဆုံးတစ်ခုကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

James, a brother of Jesus (Matt. 13:55) and probably the highest-ranking member of the church in Jerusalem (Acts 12:17; 21:18), closed the debate. He was known as a conservative (Gal. 2:12), which provided greater credence to his support (Gal. 2:9). He took advantage of the fact that Barnabas’s and Paul’s reports did not raise new disputes to be addressed in the meeting (Acts 15:13–15). James began by commenting on Peter’s speech and casting new light on its content. He clearly understood that God had epeskepsato—“visited” or “intervened on behalf of” the Gentiles in order to have a people for His name from among them (v. 14). As far as the Jews were concerned, the people of Israel were God’s only people. Therefore, there were only two possibilities: either the converted Gentiles were to be a people apart from the Jews or they were to be fully integrated into the people of God. James chose the latter.

 

ယာကုပ်သည် ဆင်ခြင်တုံတရားသာမက ပရောဖက်စကားများကိုလည်း အားကိုးခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၅)။ အငယ်ပရောဖက်များကို စာလိပ်တစ်ခုတည်းတွင် ရေးထားသောကြောင့် “ပရောဖက်များ” ဟု ဗလသုံးခြင်းဖြစ်သည်။ ဟေဗြဲစာသားတွင် အာမုတ် ၉:၁၁–၁၂သည် ဣသရေလ၏ရန်သူများ (ဧဒုံကိုယ်စားပြု) ကို ဣသရေလပိုင်ဆိုင်မည်ဟု ဟောထားပြီး၊ ဧဒုံနှင့် ဘုရားနာမတော်ဖြင့်ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရသော တပါးအမျိုးသားများထဲမှ ကြွင်းကျန်သူများအကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (တမန် ၁၅:၁၄၊၁၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထို့နောက် ဒါဝိဒ်နှင့်ပြုထားသော ပဋိညာဉ်ကို ဧဝံဂေလိဆရာဖြစ်သော ခရစ်တော်က ပြည့်စုံစေမည်ဟု ကြေညာထားသည် (၂ဓမ္မရာဇာ ၇:၁၁–၁၆)။ ယာကုပ်ကိုးကားသော ဂရိဘာသာပြန်ကျမ်း (Septuagint) သည် ဟေဗြဲစာသားကို ပို၍ချဲ့ထွင်ထားပြီး တပါးအမျိုးသားများထဲမှ ယုံကြည်သောကြွင်းကျန်သူများ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးအဖြစ်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းကို ပို၍ထင်ရှားစွာ အလေးပေးထားသည်။

James not only provided rational arguments but he also relied on the words of the prophets (v. 15). The texts of the Minor Prophets were written on a single scroll, which may explain the plural reference to the prophets in the speech by James. The Hebrew text of Amos 9:11–12 predicts Israel’s enemies (represented here by Edom) being possessed by Israel, and reference is made to the remnant from Edom and from the nations called by God’s name (cf. Acts 15:14, 17). Then the coming of the Messiah was announced; He would be the One who fulfilled the promises of the covenant made with David (2 Sam. 7:11–16). James’s quotation from the Greek version of the OT (the Septuagint) amplifies the Hebrew text, reinforcing this comprehensive promise concerning a faithful remnant coming out of the Gentiles and becoming part of God’s people (cf. Acts 15:14).

 

ယုဒခရစ်ယာန်နှင့်တပါးအမျိုးသားခရစ်ယာန်များ၏ ဆက်ဆံရေးကို အဟန့်အတားဖြစ်စေနိုင်သော ကိစ္စများကို ထည့်စဉ်းစားပြီး၊ ယာကုပ်သည် လမ်းညွှန်ချက်လေးချက်ပါဝင်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်ခဲ့သည် (krinō – “ငါဆုံးဖြတ်သည်”)။ ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို တမန်တော်၌ သုံးကြိမ်ဖော်ပြထားသည် (၁၅:၂၀၊၂၉၊ ၂၁:၂၅)။ ဣသရေလလူမျိုးများအကြားနေထိုင်သော တပါးအမျိုးသားများအတွက် ဝတ်ပြုရာကျမ်း၁၇ နှင့် ၁၈ မှပညတ်များကို အခြေခံထားသည်။

In considering what other issues might hinder the fellowship of Jewish and Gentile believers, James formulated a decision (krinō—“I judge” or “I have decided”) involving four guidelines. This decision is mentioned three times in Acts (15:20, 29; 21:25). Drawing on the laws in Leviticus 17 and 18 that addressed the behavior of foreigners living among Israel, the ruling applies to Gentiles turning to God by accepting the new way of life established by God Himself.

 

ပထမလမ်းညွှန်ချက်သည် ရုပ်တုဆိုင်ရာ အရာအားလုံးနှင့် ရုပ်တုများကို ပူဇော်သက္ကာပြုထားသမျှ (တမန်တော် ၁၅:၂၀) နှင့် ရုပ်တုများကို ပူဇော်သောအရာများ (အခန်းငယ် ၂၉၊ ၂၁:၂၅၊ ကိုးကားရင်း ဝတ်ပြုရာ ၁၇:၃–၉) တို့ကို ရည်ညွှန်းသည်။ ခရစ်ယာန်ဘာသာဝင်အသစ်များကို မိသားစုဆက်ဆံရေး၊ သူငယ်ချင်းဆက်ဆံရေး၊ အိမ်နီးချင်းများနှင့် အခြားဒေသခံများနှင့် ဆက်ဆံရေးကို စွန့်လွှတ်ရန် မမျှော်လင့်ပါ။ သို့သော် ထိုဆက်ဆံရေးများသည် ဘုရားကျောင်းများအတွင်း ပြင်ဆင်ထားသော အစားအသောက်များကို အတူတကွ စားသုံးရန် ဖိတ်ခေါ်ခံရလေ့ရှိသည်။ ယုဒလူများမူကား ဒုတိယပညတ်တော် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၄–၆၊ တရားဟော ၅:၈–၁၀၊ ကိုးကားရင်း ရောမ ၂:၂၂) ကို ချိုးဖောက်ရာရောက်သည်ဟု ယူဆသောကြောင့် ထိုစားပွဲများတွင် ပါဝင်ခြင်းမပြုကြပါ။ ရောနှောနေထိုင်သော အသင်းတော်၏ စည်းစည်းလုံးလုံးနှင့် ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ယာကုပ်သည် ယုဒယခေါ်ဘာသာဝင်အသစ်များ ယုဒခရစ်ယာန်များ၏ စိုးရိမ်မှုကို နားလည်ပြီး ဘာသာမဲ့ရုပ်တုပါဝင်သည်ဟု ယူဆနိုင်သော အပြုအမူများကို ရှောင်ကြဉ်ရန် လိုလားခဲ့သည်။ ဤကိစ္စအမျိုးအစားက အသင်းတော်၏ ဆက်ဆံရေးကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ပုံကို ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ ကောရိန်သုတွင် ရုပ်တုများကို ပူဇော်သောအစာကို စားသုံးခြင်းသည် သင့်လျော်သလားဟူ၍ ခရစ်ယာန်များကြား ပြင်းထန်စွာ ကွဲလွဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်းတွင် တွေ့နိုင်သည် (၁ကိုရိန် ၈:၁–၁၁:၁)။

The first guideline deals with all forms of corruption related to idols (Acts 15:20) and anything sacrificed to idols (v. 29; 21:25; cf. Lev. 17:3–9). New converts, of course, would not be expected to abandon family ties, friendships, or relationships with neighbors and other residents. The challenge was, however, that those ties often involved invitations to share meals prepared and served in pagan temples. Jews, however, did not participate in such meals because in their eyes doing so would violate the second commandment (Ex. 20:4–6; Deut. 5:8–10; cf. Rom. 2:22). To preserve the unity and fellowship of the church in a mixed community, James desired that the new Gentile converts be sensitive to the concerns of the Jewish believers and avoid participating in any behavior that might be associated with pagan idolatry. The threat this sort of issue posed to the fellowship of the church can be seen in the sharp divisions that arose among believers in Corinth more than a decade later over whether it was appropriate to eat food offered to idols (1 Cor. 8:1–11:1).

 

ဒုတိယလမ်းညွှန်ချက်သည် လိင်အိမ်ထောင်ပြင်ပဆက်ဆံရေးကို တားမြစ်သည်။ ဂရိစကားလုံး “porneia” သည် လေဝိ ၁၈ နှင့် ၂၀:၁၀–၂၁ တွင် ဖော်ပြထားသော တရားမဲ့လိင်ဆက်ဆံရေးအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည် (၁ကိုရိန် ၅:၁)။ ယေရှုသည်လည်း ဆဋ္ဌမပညတ်တော် (မဿဲ ၅:၂၇–၃၂၊ ၁၉:၁၈) ဖြစ်သော အိမ်ထောင်ဖောက်ခြင်း (moicheia၊ ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၁၄၊ တရားဟော ၅:၁၈) ကို ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။ ဟေဗြဲစာတွင် (ဟေဗြဲ ၁၃:၄) အိမ်ထောင်ရေးကို လေးစားရန်နှင့် porneia နှင့် moicheia ကို တားမြစ်ရန် တိုက်တွန်းထားသည်။

The second guideline prohibits sexual immorality. The Greek word porneia is broad enough to include all illicit sexual relations (1 Cor. 5:1) mentioned in Leviticus 18 and 20:10–21. Jesus also mentioned the sixth commandment (Matt. 5:27–32; 19:18) on moicheia (adultery; Ex. 20:14; Deut. 5:18). The Epistle to the Hebrews (Heb. 13:4) calls for the respect of marriage and prohibits porneia and moicheia.

 

တတိယလမ်းညွှန်ချက်သည် “လည်ပင်းညှစ်၍ သတ်ထားသော”၊ “အသက်ရှူမဝအောင် ပိတ်၍ သတ်ထားသော” သို့မဟုတ် “လည်ပင်းညှစ်၍ သတ်ထားသော” အရာများကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဤတားမြစ်ချက်ကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန် ခက်ခဲသည်။ သိုးတစ်ကောင်၊ နွားတစ်ကောင်ကို လည်ပင်းညှစ်၍ သတ်ရန် မဖြစ်နိုင်သလောက် ရှားပါးသည်။ အချို့မှတ်ချက်ပေးသူများက အမဲလိုက်စဉ် သတ်မိသော ရှားပါးဖြစ်ရပ်များ (ဝတ်ပြုရာ ၁၇:၁၃–၁၄) သို့မဟုတ် မတော်တဆ သေဆုံးသော တိရစ္ဆာန်များ (ဝတ်ပြုရာ ၁၇:၁၅၊ တရားဟော ၁၄:၂၁) ကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု အကြံပြုကြသည်။ ပိုမိုယေဘုယျအားဖြင့် ဤထူးဆန်းသော အဆိုသည် လည်ပင်းမှ သွေးမထွက်အောင် တမင်တားဆီးထားသော တိရစ္ဆာန်များ၏ အသားကို စားသုံးခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ယူဆကြသည်။ ဤအလေ့အကျင့်ကို မရှောင်ကြဉ်ပါက ယုဒနှင့် ယုဒခရစ်ယာန်များ စားပွဲဆက်ဆံရေး မရှိနိုင်တော့ပေ။

The third guideline involves things “strangled,” “smothered,” or “choked.” It is difficult to interpret this prohibition because it is virtually impossible to choke or strangle a sheep, let alone an ox. Some commentators have suggested that it refers to the rare cases of animals killed while hunting (Lev. 17:13–14) or accidentally (Lev. 17:15; Deut. 14:21). More generally, it is believed that this unusual statement refers to eating meat from animals whose blood was deliberately prevented from draining out properly at the throat during slaughtering. Such a practice, if not avoided, again would have prevented Gentile and Jewish believers from enjoying table fellowship together.

 

စတုတ္ထလမ်းညွှန်ချက်သည် သွေးစားသုံးခြင်းကို တားမြစ်ခြင်းဖြစ်ပြီး နောဧခေတ်ကတည်းက ရှိခဲ့သော ပညတ်တစ်ခုဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၉:၄)။ လေဝိတွင်လည်း ပါရှိသည် (ဝတ်ပြုရာ ၇:၂၇၊ ၁၇:၁၀–၁၄) နှင့် အသက်ကို လေးစားခြင်းနှင့် ဆိုင်သည် (ကမ္ဘာဦး ၉:၅–၆)။ ဂရိဘာသာမဲ့ အလွန်အမင်း ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများတွင် လတ်ဆတ်စွာ သတ်ထားသော တိရစ္ဆာန်များ၏ နွေးထွေးနေသေးသော သွေးကို သောက်သုံးကြသည်။

The fourth guideline is a prohibition against the consumption of blood, which was a law from the time of Noah (Gen. 9:4). It is also in Leviticus (Lev. 7:27; 17:10–14) and is related to respect for life (Gen. 9:5–6). Greek orgiastic cults involved the consumption of newly slaughtered animals’ warm blood.

 

ယာကုပ်သည် ဗိမာန်တော်တွင် ဣတ္ထိပတ်နေ့တိုင်း ပေးသော ညွှန်ကြားချက်ကို ကိုးကားပြီး နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၅:၂၁)။ ယုဒယခေါ်ဘာသာဝင်အသစ်များသည် ထိုဗိမာန်တော်များသို့ တက်ရောက်၍ များစွာ သင်ယူနိုင်သည် (အောက်တွင် “ယေရုရှလင်ကောင်စီနှင့် ဆယ်ပညတ်” ကို ကြည့်ပါ)။

James concluded with a reference to the instruction given in the synagogues during the Sabbath (Acts 15:21). New Gentile converts could learn much by attending them (see below, “The Council of Jerusalem and the Decalogue”).

ယေရုရှလင်ကောင်စီနှင့် ဆယ်ပညတ် ဆယ်ပညတ်ကို တမန်တော် ၁၅ တွင် ယုဒယခေါ်ဘာသာဝင်များအတွက် တောင်းဆိုချက်အဖြစ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မဖော်ပြထားပါ။ သို့သော် ကောင်စီက ခရစ်ယာန်ဘဝအတွက် စံနှုန်းအဖြစ် ဆယ်ပညတ်ကို ပယ်ချခဲ့သည်ဟု မဆိုလိုပါ။ တမန်တော်ဆုံးဖြတ်ချက်တွင် ဆယ်ပညတ်ကို ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြရန် လုံလောက်သော အချက်များ ရှိပါသည်။ ကျမ်းချက်၏ အကြောင်းအရာနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်၏ အကြောင်းအရာကို သတိပြုရမည်။ The Council of Jerusalem and the Decalogue

The Decalogue is not explicitly mentioned in Acts 15 as a requirement for Gentile converts. But this does not mean that the council rejected it as a norm for the Christian life. There is enough in the apostolic decree to indicate the opposite. We should keep in mind the context of the passage and the significance of the content of the decree.   ၁. ပြဿနာကို နားလည်ခြင်း။ အသင်းတော်ရင်ဆိုင်နေရသော ပြဿနာကို တမန်တော် ၁၅ ၏ အစတွင် ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ အချို့ယုဒခရစ်ယာန်များက ယုဒယခေါ်ဘာသာဝင်များအား မောရှေပေးသော ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း နဖလှတ်ခြင်းမပြုလျှင် ကယ်တင်ခြင်းမရဟု ပြောဆိုခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁)။ နဖလှတ်ခြင်းသည် ဣသရေလဘာသာသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဓလေ့ထုံးတမ်းဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၄၈–၄၉)။ ထို့ကြောင့် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် နဖလှတ်ခြင်း လိုအပ်သည်ဟူသော အယူအဆသည် ဥပဒေကို အလွန်တင်းကျပ်စွာ ကိုင်းရှိုင်းခြင်းသာမက ကယ်တင်ခြင်းသည် ယုဒလူများမှတစ်ဆင့် လာသည်ဟူသော သမ္မာကျမ်းစာအမှန်တရားကို ယူဆထားခြင်းလည်း ဖြစ်သည် (ကိုးကားရင်း ရောမ ၉:၄–၅)။ ကယ်တင်ခြင်းရရန် ယုဒယခေါ်သည် ယုဒလူဖြစ်လာရန် လိုအပ်သည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ပါလုသည် ဤအယူအဆကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်။ 1. Understanding the Problem. The problem faced by the church is clearly expressed at the beginning of Acts 15. Some Christian Jews were telling Gentile converts that unless they underwent circumcision according to the instruction given to Moses, they were precluded from salvation (v. 1). Circumcision was the ritual of entrance into the Israelite faith (Ex. 12:48–49). It would appear, then, that the idea of circumcision being necessary for salvation reveals more than just a legalistic mentality. It assumes the biblical truth of salvation coming through the Jews (cf. Rom. 9:4–5) and that in order to experience salvation one needs to become part of God’s people, the Jews. But the argument was that a Gentile needed first to become a Jew in order to benefit from the salvation that Christ brought to all. Paul was strictly opposed to this idea.   သို့သော် ကျမ်းချက်တွင် ထို့ထက်ပို၍ ဖော်ပြထားသည်။ အချို့ယုဒဘာသာဝင်များက ယုဒယခေါ်များ နဖလှတ်ခြင်းပြုရန်နှင့် မောရှေပညတ်တရားကို လိုက်နာရန် မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည် (တမန်တော် ၁၅:၅)။ နဖလှတ်ခြင်းဖြင့် မောရှေပညတ်ကို လိုက်နာခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယူဆနိုင်သော်လည်း အခြားအရာကို ရည်ရွယ်ခဲ့ပုံရသည်။ ပေတရုက ကောင်စီကြုံတွေ့နေရသော ပြဿနာတွင် ဓလေ့အတိုင်း ညစ်ညမ်းခြင်းဆိုင်ရာ ပညတ်များ ပါဝင်သည်ဟု အကြံပြုခဲ့သည်။ ယုဒယခေါ်များအကြောင်း ပြောရာတွင် ဘုရားသခင်သည် ယုဒယခေါ်နှင့် ယုဒခရစ်ယာန်များကြား ခွဲခြားခြင်းမပြုဟု၊ နှစ်ဖွဲ့စလုံး၏ နှလုံးသားကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် သန့်ရှင်းစေတော်မူသည်ဟု ဆိုသည် (၁၅:၉)။ အခြားစကားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ယုဒနှင့် ယုဒယခေါ်အတွက် ဓလေ့ပညတ်များ မလုပ်နိုင်သော အရာကို ပြုတော်မူခဲ့သည်။ နှလုံးသားကို သန့်ရှင်းစေတော်မူခဲ့သည် (ကိုးကားရင်း တမန်တော် ၁၀:၁၅၊ ၁၁:၉)။ ထို့ကြောင့် ယုဒယခေါ်များသည် ညစ်ညမ်းခြင်းဆိုင်ရာ ဓလေ့ပညတ်များကို လိုက်နာရန် မလိုအပ်ပါ။ But the text says a little more. Some Jewish believers expected Gentiles to be circumcised and to obey the law of Moses (Acts 15:5). It could be that, according to them, Gentiles would have been keeping the law of Moses by being circumcised, but they seem to have had something else in mind. Peter suggested that the problem the council was facing included the laws of ritual uncleanliness. Speaking of the Gentiles, he said that God made no distinction between them and the Jewish believers, for in both cases God purified their hearts by faith (15:9). In other words, God did for Jews and Gentiles what the ritual laws could not do: He purified their hearts (cf. Acts 10:15; 11:9). Therefore, Gentiles did not need to follow the laws of ritual impurity.   ၂. ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နားလည်ခြင်း။ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် ခရစ်ယာန်ဖြစ်ရန်အတွက် ယုဒယခေါ်များထံမှ နဖလှတ်ခြင်းကို မတောင်းဆိုရကြောင်း သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကယ်တင်ခြင်းရရန် ယုဒလူဖြစ်ရန် မလိုအပ်ပါ။ ပေတရု၏ အဆိုကို လူတိုင်းက လက်ခံခဲ့သည်။ ယုဒနှင့် ယုဒယခေါ် ခရစ်ယာန်အားလုံးသည် သခင်ယေရှုခရစ်၏ ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းရရှိကြသည် (၁၅:၁၁)။ ကယ်တင်ခြင်းသည် နှစ်ဖွဲ့စလုံးကို ယေရှုမှတစ်ဆင့် အတူတူပင် ရောက်ရှိစေသည်။ 2. Understanding the Decree. The decree established that circumcision was not to be required from Gentiles converts in order for them to become Christians, meaning that they did not need to become Jews in order to be saved. The truth of the statement made by Peter was assumed by all: all believers, both Jew and Gentile, are saved through the grace of the Lord Jesus Christ (15:11). Salvation reaches both groups the same way: through Jesus.   ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုယ်တိုင်ကို ဝတ်ပြုရာ ၁၇–၁၈ အခြေခံ၍ ယုဒယခေါ်ခရစ်ယာန်များအတွက် ရှောင်ကြဉ်ရမည့် အချက်လေးချက်ကို သတ်မှတ်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၅:၂၉)။ ပထမအချက်၊ ရုပ်တုညစ်ညမ်းစေသော အရာများကို ရှောင်ကြဉ်ရန် (ဝတ်ပြုရာ ၁၇:၃–၉)၊ ဒုတိယ၊ လိင်အိမ်ထောင်ပြင်ပဆက်ဆံရေးကို ရှောင်ကြဉ်ရန် (ဝတ်ပြုရာ ၁၈:၁–၃၀)၊ တတိယ၊ လည်ပင်းညှစ်၍ သတ်ထားသော အရာများကို ရှောင်ကြဉ်ရန် (ဝတ်ပြုရာ ၁၇:၁၅–၁၆)၊ စတုတ္ထ၊ သွေးကို ရှောင်ကြဉ်ရန် (ဝတ်ပြုရာ ၁၇:၁၀–၁၄)။ ဤသည်များသည် ခရစ်ယာန်ဘဝ၏ အချင်းချင်း နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေသော အချက်သုံးချက်ဖြစ်သည်။ ပထမအချက်သည် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းကို ဆန့်ကျင်သော အဆိုဖြစ်ပြီး ဆယ်ပညတ်၏ ပထမပညတ်ကို ပြန်လည်အတည်ပြုခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသည်က ဆယ်ပညတ်ကို ပယ်ထားခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ဒုတိယအချက်သည် ကိုယ်ကျင့်တရား သန့်ရှင်းခြင်းနှင့်ဆိုင်ပြီး ဆဋ္ဌမပညတ်အပေါ် အခြေခံသော်လည်း လိင်အိမ်ထောင်ပြင်ပဆက်ဆံရေးအားလုံးကို လွှမ်းခြုံသည်။ နောက်ဆုံးနှစ်ချက်သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ပါရှိသော ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ ပညတ်များနှင့် ဆက်စပ်သည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၁)။ သွေးကို သောက်သုံးခြင်း သို့မဟုတ် သွေးမထွက်အောင် မသတ်ထားသော တိရစ္ဆာန်အသားကို စားသုံးခြင်းကို တားမြစ်သည်။ ဤစည်းမျဉ်းများသည် သန့်ရှင်းသော တိရစ္ဆာန်များ၏ အသားကို ယူဆထားသည်ဖြစ်၍ သမ္မာကျမ်းစာတွင် ပါရှိသော ကျန်းမာရေးပညတ်များ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ပြန်လည်အတည်ပြုခဲ့သည်။ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် ယုဒယခေါ်ခရစ်ယာန်များ၏ ဝိညာဉ်ရေး၊ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကောင်းကျိုးကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့ပြီး ယုဒခရစ်ယာန်များနှင့် ဆက်ဆံရေး ပိုမိုလွယ်ကူစေခဲ့သည်။ The decree itself is based on Leviticus 17–18 establishing four expected aspects of abstinence for the Gentile Christians (Acts 15:29). First, they were to abstain from things polluted by idols (Lev. 17:3–9); second, from sexual immorality (Lev. 18:1–30); third, from what had been strangled (Lev. 17:15–16); and fourth, from blood (Lev. 17:10–14). We are dealing here with three closely related aspects of the Christian life. The first one is basically a statement against idolatry and is a reaffirmation of the first commandment of the Decalogue. This suggests that the Ten Commandments were not being set aside. The second one is about moral purity and is based on the seventh commandment, but it includes all kinds of sexual immorality. The last two are related to the health laws found in the OT (Lev. 11). They forbid the consumption of blood by drinking it or by eating the flesh of animals whose blood was not drained out. These stipulations reaffirmed the validity of the health laws found in the Bible by assuming that the flesh of the animals mentioned here is that of clean animals. The decree was promoting the spiritual, moral, and physical well-being of Gentiles believers, making it easier for them to relate to Jewish Christians.   ၃. ပညတ်တရားကို နားလည်ခြင်း။ အထက်ပါ မှတ်ချက်များအရ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်ကျင့်တရားပညတ်တရား၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ယူဆရုံသာမက ယုဒယခေါ်ခရစ်ယာန်များ၏ ဘဝတွင် ၎င်း၏ တန်ဖိုးကို ပြန်လည်အတည်ပြုခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ဤသည်မှာ တမန်တော်စာတွင် အသစ်အဆန်းမဟုတ်ပါ။ တမန်တော်စာအရ ယုဒယခေါ်များစွာသည် ဣတ္ထိပတ်နေ့တွင် ဗိမာန်တော်သို့ တက်ရောက်ပြီး ပညတ်တရားကို လိုက်နာခဲ့ကြသော်လည်း တရားဝင် ယုဒလူ မဖြစ်ခဲ့ကြပါ (ဥပမာ ဘုရားကို ကြောက်ရွံ့သူများ၊ တမန်တော် ၁၇:၄၊ ၁၇)။ ၎င်းတို့အနက် များစွာသည် ခရစ်ယာန်ဖြစ်လာသောအခါ ဣတ္ထိပတ်နေ့ကို လိုက်နာနေကြပြီးသားဖြစ်သည်။ တမန်တော် ၁၅:၂၁ သည် ယုဒနှင့် ယုဒခေါ် ခရစ်ယာန်များ ဥပုသ်နေ့ပတ်တိုင်း ဗိမာန်တော်သို့ တက်ရောက်၍ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တရား၏ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ အချက်များကို သင်ကြားခံရသည်ဟု ညွှန်ပြနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဖလှတ်ခြင်းကို ဓလေ့ပညတ်တစ်ခုအဖြစ် ယုဒခေါ်များထံ မတင်ပြခဲ့ပါ။ 3. Understanding the Law. Based on our previous comments, it could be stated that the decree not only assumed the validity of the moral law of God but also reaffirmed its value in the life of Gentiles Christians. This is not new in Acts. According to Acts, many Gentiles attended the synagogue during the Sabbath and kept the law, but they had not formally become Jews (e.g., the God-fearers; Acts 17:4, 17). When many of them became Christians, they were already keeping the Sabbath. It may be that Acts 15:21 is pointing to the practice of Christians, both Jews and Gentiles, of every Sabbath attending the synagogue where they were instructed about the moral and religious aspects of the law of God. Circumcision, as part of the ritual law, was not imposed on Gentiles.

 

၁၅:၂၂–၂၉။ ယေရုရှလင်ဆုံးဖြတ်ချက်။ အသင်းတော်သည် သံတမန်များကို ကြိုဆိုရုံသာမက ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှုတွင် တက်ကြွစွာ ပါဝင်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၂)။ တမန်တော်များနှင့် အကြီးအကဲများ၏ နိဂုံးချုပ်ချက်များကို ထောက်ခံခဲ့သည်။ ထို့နောက် ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့နှင့်အတူ အန္တိအုတ်သို့ ပြန်သွားရန် ယေရုရှလင်အသင်းတော်မှ ကိုယ်စားလှ်ယူသူများကို ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ ယုဒသည် မည်သူမှန်း မသိရသော်လည်း ပထမဆုံး ဖော်ပြထားသောကြောင့် ထင်ရှားသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ရမည်။ ရှိလသည် ပေါလု၏ ခရီးဖော်ဖြစ်လာမည် (၁၅:၄၀၊ ၁၇:၄)။ ရှိလဝန် (၂ကိုရိန် ၁:၁၉၊ ၁သက်သာလောနိတ် ၁:၁၊ ၁ပေ ၅:၁၂) သည် အာရံမာအိစကားဖြင့် သူ၏အမည်၏ လက်တင်ပုံစံဖြစ်သည်။ ထိုလူနှစ်ယောက်စလုံးသည် ပရောဖက်များဖြစ်ကြသည် (တမန်တော် ၁၅:၃၂)။ စာကို ယူဆောင်ကာ ၎င်း၏အကြောင်းအရာကို ရှင်းပြရန် တာဝန်ပေးခံရသည် (အပိုဒ် ၂၇)။ စာကို နဖလှတ်ခြင်းပြဿနာကို ရင်ဆိုင်နေရသော အသင်းတော်များဖြစ်သည့် ရှုရီးယားအန္တိအုတ်နှင့် ရှုရီးယားနှင့် ကိလိကိဒေသများသို့ ရေးသားထားသည်။ ပေါလုမွေးဖွားရာ ဒေသဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၃)။ အသင်းတော်သည် ဗာနဗနှင့် ပေါလုတို့အား ချစ်ခင်မှုနှင့် လေးစားမှု အများအပြား ပေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၅–၂၆)။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့၏ အဆုံးအမနှင့် အမှုတော်ကို အတည်ပြုခဲ့သည်။ ကောင်စီသည် ကျမ်းစာကို ကိုးကားရုံသာမက သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လမ်းပြမှုအောက်တွင် ၎င်း၏အဆုံးအမများကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၈)။ ကျေးဇူးတော်နှင့် ကရုဏာတော်၏ ဝိညာဉ်တော်ဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်ကောင်စီ၏ ညွှန်ကြားချက်များသည် လိုအပ်သော်လည်း ကယ်တင်ခြင်းအတွက် အခြေအနေများ မဟုတ်ပါ။ ကျေးဇူးတော်ကို ပညတ်တရားများဖြင့် အစားထိုးခြင်း မဟုတ်ပါ။ ဤလမ်းညွှန်ချက်များသည် ခရစ်ယာန်ဘဝတွင် ကောင်းစွာ နေထိုင်နိုင်ရန် ညွှန်ပြချက်များဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၉)။

15:22–29. The Jerusalem Decree. The church not only welcomed the messengers (15:4) but also actively participated in the decision-making process (v. 22). It supported the conclusions of the apostles and elders. Subsequently, representatives of the Jerusalem church were appointed to accompany Paul and Barnabas back to Antioch to report the decision reached. We know nothing about the identity of Judas, though he must have been a prominent person since he is mentioned first. Silas would become Paul’s traveling companion (15:40; 17:4); Silvanus (2 Cor. 1:19; 1 Thess. 1:1; 1 Pet. 5:12) is the Latin form of his Aramaic name. Both men were prophets (Acts 15:32). They were made responsible for bringing the letter and commenting on its contents (v. 27). The letter was addressed to several churches confronting the issue of circumcision: Syrian Antioch and those of the regions of Syria and Cilicia, the area where Paul was born (v. 23). The church poured out a great deal of affection and esteem on Barnabas and Paul (vv. 25–26), thus corroborating their teachings and ministry. The council not only quoted Scripture but also interpreted its teachings under the guidance of the Spirit (v. 28)—a Spirit of grace and mercy. Though necessary, the instructions provided by the Council of Jerusalem were not considered conditions for salvation. Grace had not been replaced by a set of laws. These guidelines were to indicate how to do well in the Christian life (v. 29).

 

၁၅:၃၀–၃၅။ ရှုရီးယားတွင် ဆက်လက်အမှုတော်ဆောင်ရွက်ခြင်း။ ရှုရီးယားအန္တိအုတ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သံတမန်များသည် စာကို အသင်းတော်တစ်ခုလုံးသို့ ပေးအပ်ခဲ့သည်။ စာတွင်ပါရှိသော ညွှန်ကြားချက်များကို ရှင်းပြရာတွင် အားလုံးက ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၃၁)။ ယုဒခေါ်များကို နဖလှတ်ခြင်းနှင့် အခြားစည်းမျဉ်းများ၊ ဓလေ့များကို မခံယူဘဲ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးစစ်စစ်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရပြီဖြစ်သည်။ ယုဒနှင့် ရှိလသည် ယေရုရှလင်ကောင်စီ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ရရှိသော စည်းစည်းစည်းလုံးလုံးကို အားပေးနှစ်သိမ့်ရန် နောက်ထပ်ခဏ နေထိုင်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားခဲ့ကြသည်။ အချို့လက်ရေးမူများတွင် ရှိလသည် ယေရုရှလင်သို့ ပြန်မသွားဘဲ အန္တိအုတ်တွင် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်ဟု ထပ်မံဖော်ပြထားသော်လည်း အချို့တွင် မပါပါ။ ထို့ကြောင့် အကောင်းဆုံး စာသားအထောက်အထားများအရ အချို့ကျမ်းပိုဒ်များတွင် အခန်းငယ် ၃၄ ကို ချန်လှပ်ထားပြီး အချို့တွင် အောက်ခြေမှတ်စုတွင် ဖော်ပြထားသည်။ ယေရုရှလင်အသင်းတော်၏ ညီအစ်ကိုဆက်ဆံရေးနှင့် ဖော်ရွေမှုက ဧဝံဂေလိတရားဟောင်းမှုကို ပြန်လည်နိုးကြားစေခဲ့ပြီး ပေါလ်နှင့် ဗာနဗတို့သည် အများအပြားနှင့်အတူ ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အသင်းတော်တွင်း ကွဲလွဲမှုများသည် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြည့်စုံစေရန် နှောင့်ယှက်နိုင်ပုံကို ထပ်မံတွေ့ရပြန်သည်။

15:30–35. Continuing Ministry in Syria. On returning to Antioch in Syria, the envoys gave a report to the whole church. The exposition of the instructions found in the letter was received with joy because of its positive content (v. 31). Now Gentiles were recognized as genuine members of God’s people without having to be subjected to circumcision or other rules and rituals. Judas and Silas felt the need to stay a little longer to encourage the believers and to nurture the unity achieved by the decision of the Council of Jerusalem. Some manuscripts include the further comment that Silas eventually chose to remain in Antioch rather than to return to Jerusalem (v. 34), while others do not have this information. Accordingly, some translations omit v. 34, as supported by the best textual evidence, while others mention it in a footnote or include it in the passage. The spirit of brotherhood and cordiality shown by the Jerusalem church revived the spirit of evangelism in which Paul and Barnabas participated along with many others. But once again, we see how divisions in the church can impede the fulfillment of God’s mission.

 

၁၅:၃၆–၁၈:၂၂

 ဒုတိယခရီးတော် တမန်တော်အဖွဲ့ချီတက်ခြင်း

ပေါလုနှင့်ဗာနဗတ်တို့သည် အချင်းချင်း ခွဲခွာရန် ရွေးချယ်ကြသည်။ ရှိလတ်ကို ခရီးအဖော်အသစ်အဖြစ် ယူဆောင်လျက် ပေါလုသည် တာဆုမြို့မှတစ်ဆင့် မြောက်ဘက်သို့ ချီတက်ပြီး၊ ယခင်ခရီးစဉ်တွင် တည်ထောင်ခဲ့သော ဂလာတိတောင်ပိုင်းရှိ အသင်းတော်များကို ပြန်လည်လည်ပတ်ခဲ့သည်။ လုတ္တရမြို့၌ တိမောသေသည် သူတို့နှင့်ပါဝင်လာပြီးနောက်၊ ထရိုအာမြို့သို့ ရောက်ရှိပြီး အေဂျီယံပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ မကိဒေါနိယသို့ ဝင်ရောက်ကြပြီး၊ ဖိလိပ္ပိနှင့် သက်သာလောနိကမြို့များတွင် အသင်းတော်များ တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုမှုများကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် အေသင်မြို့နှင့် ကောရိန္သုမြို့သို့ ခရီးဆက်ခဲ့သည်။ ပါတ်သည် ကောရိန္သုတွင် တစ်နှစ်ခွဲကြာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ရှုရိယပြည်သို့ ပြန်လိုစိတ်ပြင်းပြလာသောအခါ ပေါလ်သည် ဧဖက်မြို့သို့ ရွက်လွှင့်ခဲ့ပြီး၊ ထိုမြို့တွင် သုံးလကြာနေပြီး၊ ကိုင်ဇာရဲမှတစ်ဆင့် အန္တိအောက်မြို့သို့ နောက်ဆုံးရောက်ရှိခဲ့သည်။ ဤခရီးစဉ်သည် အနှစ်သုံးခန့်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး (ခရစ်နှစ် ၄၉–၅၂) ပေါလုသည် မိုင် ၂,၈၀၀ (ကီလိုမီတာ ၄,၅၀၆) ခန့် ခရီးနှင်ခဲ့ပြီး၊ အနည်းဆုံး စာနှစ်စောင်ရေးသားခဲ့သည်။ ထိုစာများမှာ သက်သာလောနိကအသင်းတော်သို့ ပဌမစာနှင့် ဒုတိယစာဖြစ်သည်။

15:36–18:22

THE SECOND MISSIONARY JOURNEY

Paul and Barnabas chose to separate from each other. With Silas as a new traveling companion, Paul headed north through Tarsus, revisiting the communities organized in southern Galatia during his earlier trip. After Timothy joined them in Lystra, they traveled to Troas before crossing the Aegean Sea into Macedonia and founding churches in Philippi and Thessalonica. Due to opposition, they eventually journeyed to Athens and Corinth. Paul remained one and a half years in Corinth. Eager to return to Syria, Paul set sail for Ephesus, where he remained three months, before finally reaching Antioch via Caesarea. During this journey of about three years (A.D. 49–52), Paul traveled roughly 2,800 miles (4,506 km) and wrote at least two letters: 1 and 2 Thessalonians.

 

၁၅:၃၆–၁၆:၄၀

အာရှမိုင်းနားမှ မက်ဆီဒိုးနီးယားအထိသို့

 မာကုကြောင့် စိတ်ခံစားမှုနှင့်ပြည့်သော သဘောထားကွဲလွဲမှုကြောင့်ပေါလုနှင့် ဗာနဗတ်တို့သည် ခရီးလမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။ ဗာနဗတ်နှင့် မာကုတို့သည် ကျွန်းဆွယ်ပြန်သွားကြပြီး၊ ပေါလုနှင့် ရှိလတ်တို့သည် ဂလာတိတောင်ပိုင်းတွင် တည်ထောင်ထားသော အသင်းတော်သစ်များသို့ သွားရောက်ပြီး၊ နောက်ဆုံး မကိဒေါနိယသို့ ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ သက်သာလောနိကတွင် ထာဝရဘုရားသည် သူ၏အမှုတော်ကို ကောင်းချီးပေးခဲ့သော်လည်း၊ ပေါလုသည် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ မတော်မတရားပြုမူမှုကြောင့် အများအပြား ခံစားခဲ့ရသည်။

15:36–16:40

From Asia Minor to Macedonia

An emotional disagreement concerning Mark resulted in Paul and Barnabas going their separate ways. Barnabas and Mark returned to Cyprus, while Paul and Silas traveled to the new churches established in southern Galatia before finally crossing over to Macedonia. While the Lord blessed his efforts in Thessalonica, Paul also suffered much because of the misconduct of a young girl.

 

၁၅:၃၆–၄၁။ ယောဟန်မာကုကြောင့် ခွဲခွာခြင်း။ ပေါလုသည် ပါမ်ဖိလိယနှင့် ဂလာတိတောင်ပိုင်းတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အသင်းတော်များကို အလွန်ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ မိမိယုံကြည်သူများနှင့် ပြန်လည်ဆုံဆည်းလိုစိတ် ပြင်းပြခဲ့သည် (ဂလာတိ ၄:၂၀၊ ဖိလိပိ ၁:၈)။ အန္တိအောက်တွင် အချိန်အတန်ကြာနေပြီးနောက် (တမန် ၁၅:၃၉) ပါတ်သည် ဗာနဗတ်အား အသင်းတော်များကို ပြန်လည်လည်ပတ်၍ သူတို့အခြေအနေကို ကြည့်ရှုရန် အကြံပေးခဲ့သည်။ ဗာနဗတ်သည် မိမိဝမ်းကွဲညီ ယောဟန်မာကု (ကောလော ၄:၁၀) အား နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေးပေးလိုသောကြောင့် သူ့ကိုပါ ခေါ်ဆောင်ရန် စိတ်အားထက်သန်ခဲ့သည်။ သို့သော် ပေါလုက သဘောမတူခဲ့ပေ။ ယခင်က သူတို့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့သော (တမန် ၁၃:၁၃) မတည်မငြိမ်သော လူငယ်တစ်ဦးကို ပါဝင်စေလိုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ နှစ်ဦးကြားရှိ သဘောထားကွဲလွဲမှုသည် ပြင်းထန်လွန်းသောကြောင့် သူတို့သည် ခရီးလမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ပါတ်သည် ဗာနဗတ်နှင့် မာကုနှင့် ပြန်လည်ပြေလည်ခဲ့ပြီး၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်း ဧဝံဂေလိတရားကို မိမိဘဝတွင် ကျင့်သုံးခဲ့သည် (ကဆွဲ ၁ ကော ၉:၆၊ ၂ ကော ၅:၁၆–၂၀၊ ကောလ ၄:၁၀)။ မာကုကို အဖိုးတန်သော အမှုတော်ဖော်အဖြစ် မှတ်ယူခဲ့သည် (၂ တိ ၄:၁၁၊ ဖိလမုန် ၂၄)။ ဗာနဗတ်သည် မိမိဇာတိကျွန်းဖြစ်သော ကျွန်းဆွယ်သို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီး၊ ပါတ်သည် မိမိဇာတိမြို့ တာဆုရှိရာ ကိလိကိပြည်နယ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည် (တမန် ၂၁:၃၉)။ ပါတ်သည် ရှိလတ်ကို အဖော်ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။ ရှိလတ်သည် ယေရုရှလင်မှဖြစ်သောကြောင့် နောင်လာမည့် နှစ်ခြင်းပါဝင်ရန် လိုအပ်သလားဟူသော အငြင်းပွားမှုများတွင် ပိုမိုထောက်ကူပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

15:36–41. Division over John Mark. Paul cared a great deal for the churches left behind in Pamphylia and southern Galatia. He was anxious to reconnect with his converts (Gal. 4:20; Phil. 1:8). After some time in Antioch (Acts 15:39), he suggested to Barnabas that they revisit the churches to evaluate how they were doing. Desiring to give his cousin John Mark (Col. 4:10) another chance, Barnabas was intent on taking him along again. Paul, however, did not agree. He did not want an unstable young man who had previously abandoned them (Acts 13:13) to go along. The disagreement between the two men became so sharp that they chose to go their separate ways. At some later time, however, Paul reconciled with both Barnabas and Mark—practicing in his own life the gospel message of forgiveness and reconciliation (cf. 1 Cor. 9:6; 2 Cor. 5:16–20; Col. 4:10)—and considered Mark a valuable collaborator (2 Tim. 4:11; Philem. 24). Barnabas returned to Cyprus, his island of origin, and Paul went back to the province of Cilicia, where Tarsus, his hometown, was located (Acts 21:39). Paul took with him Silas, who, being from Jerusalem, would prove to be of greater support in future disputes over the question of circumcision.