Myanmar 3AM (Official)

 တမန်တော်

အခန်းကြီး - ၁ 

အိုသော်ဖိလု၊ ယေရှုသည် ရွေးကောက်တော်မူသော တမန်တော်တို့ကို ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် မှာထား ပြီးမှ၊
² အထက်သို့ဆောင်ယူခြင်းကို ခံတော်မူသမျှတို့ကိုထုတ်ဘော်၍၊ အထက်ကျမ်းစာကို ငါစီရင်ရေး ထားပါပြီ။
³ အသေခံတော်မူပြီးလျှင်၊ တမန်တော်တို့အား အရက်လေးဆယ်ပတ်လုံးကိုယ်ကိုပြ၍ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်နှင့်စပ်ဆိုင်သောအရာတို့ကို မိန့်မြွက်တော်မူလျက်၊ မိမိအသက်ရှင်သည်အကြောင်းကို ခိုင်ခံ့သော သက်သေအများအားဖြင့် ပြတော်မူ၏။
⁴ ထိုတမန်တော်တို့ကို စုဝေးစေတော်မူပြီးလျှင်၊ ယေရုရှလင်မြို့မှမထွက်မသွားဘဲ ခမည်းတော်၏ ဂတိ ကိုငံ့နေမည်အကြောင်း မှာတော်မူ၍၊ ထိုဂတိတော်ကို ငါဟောပြောသဖြင့် သင်တို့သည်ကြားသိရကြပြီ။
⁵ ဂတိတော်အချက်ဟူမူကား၊ ယောဟန်သည်ရေ၌ဗတ္တိဇံကိုပေး၏။ သင်တို့သည် မကြာမမြင့်မှီ သန့်ရှင်း သောဝိညာဉ်တော်၌ ဗတ္တိဇံကိုခံရကြလိမ့်မည်ဟုမိန့်တော်မူ၏။
⁶ ထိုတမန်တော်တို့သည်လည်းစုဝေး၍၊ သခင်ဘုရား၊ ယခုအခါကိုယ်တော်သည် ဣသရေလ အမျိုးသား တို့အား နိုင်ငံကိုပြန်ပေးတော်မူမည်လောဟု မေးလျှောက်ကြလျှင်၊
⁷ သခင်ဘုရားက၊ ခမည်းတော်၏ တန်ခိုးအားဖြင့်စီရင်တော်မူသောအချိန်ကာလကို သိရသောအခွင့် သည် သင်တို့၌မရှိ။
⁸ ထိုသို့မရှိသော်လည်း၊ သင်တို့အပေါ်သို့ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ဆင်းသက်သောအခါ သင်တို့သည် တန်ခိုးကိုခံရ၍ ယေရုရှလင်မြို့မှစသော ယုဒပြည်၊ ရှမာရ်ပြည်၊ မြေကြီးစွန်းတိုင်အောင် ငါ၏သက်သေဖြစ်ကြ လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁹ တမန်တော်တို့သည် ကြည့်ရှုလျက်နေကြစဉ်၊ သခင်ဘုရားသည် အထက်သို့ဆောင်ယူခြင်းကို ခံတော် မူ၍၊ မိုဃ်းတိမ်သည် ကိုယ်တော်ကိုမျက်ကွယ်အောင် ခံယူလေ၏။
¹⁰ ထိုသို့ကြွတော်မူသည်ကို တမန်တော်တို့သည် ကောင်းကင်သို့ စေ့စေ့ကြည့်မျှော်လျက် နေကြစဉ်တွင်၊ လူနှစ်ယောက်တို့သည် ဖြူစင်သောအဝတ်ကို ဝတ်ဆင်လျက် တမန်တော်တို့အနားမှာပေါ်လာ၍၊
¹¹ အိုဂါလိလဲလူတို့၊ အဘယ်ကြောင့်ကောင်းကင်သို့ ကြည့်မျှော်လျက်နေကြသနည်း။ သင်တို့နှင့်ခွါ၍ ကောင်းကင်သို့ဆောင်ယူခြင်းကို ခံတော်မူသောထိုယေရှုသည် သင်တို့မျက်မှောက်၌ ကောင်းကင်သို့ ကြွသွား တော်မူသည်နည်းတူ တဖန်ကြွလာတော်မူလတံ့ ဟုပြောဆို၏။
¹² ထိုအခါ ယေရုရှလင်မြို့နှင့်ဥပုသ်နေ့တနေ့ခရီးသာကွာ၍ သံလွင်အမည်ရှိသောတောင်မှ ယေရုရှလင် မြို့သို့ တမန်တော်တို့သည် ပြန်ကြ၏။
¹³ ရောက်ကြလျှင်၊ ပေတရု၊ ယာကုပ်၊ ယောဟန်၊ အန္ဒြေ၊ ဖိလိပ္ပု၊ သောမ၊ ဗာသောလမဲ၊ မဿဲ၊ အာလဖဲ၏သားယာကုပ်၊ ရှိမုန်ဇေလုတ်၊ ယာကုပ်ညီ ယုဒတို့သည် တည်းနေရာအိမ်အထက်ခန်းသို့တက်ကြ၏။
¹⁴ ထိုသူအပေါင်းတို့သည် ယေရှု၏မယ်တော်မာရိမှစ၍ မိန်းမတို့နှင့်၎င်း၊ ညီတော်တို့နှင့်၎င်း၊ တညီ တညွတ်တည်းကြိုးစား၍ ဆုတောင်းပဌနာပြုလျက် နေကြ၏။
¹⁵ ထိုအခါအရေအတွက်အားဖြင့် တရာနှစ်ဆယ်သောတပည့်တော်တို့၏အလယ်၌ ပေတရုသည်ထ၍၊
¹⁶ ညီအစ်ကိုတို့၊ ယေရှုကိုဘမ်းဆီးသောသူတို့အား လမ်းပြသောယုဒရှကာရုတ်ကို ရည်မှတ်၍ သန့်ရှင်း သောဝိညာဉ်တော်သည်ဒါဝိဒ်မင်း၏နှုတ်ဖြင့် ဗျာဒိတ်ထားတော်မူနှင့်သော ကျမ်းစာချက်အတိုင်း မပြည့်စုံဘဲ မနေရ။
¹⁷ ထိုသူသည် ငါတို့နှင့် ရေတွက်ဝင်ခြင်းသို့ရောက်၍ ဓမ္မဆရာ၏အရာကိုခံရပြီ။
¹⁸ ထိုသူသည် မတရားသောအမှုအတွက်ဖြင့်ရသောအခနှင့် မြေတကွက်ကိုဝယ်ပြီးမှ၊ မှောက်လျက်ကျ လဲ၍ ဝမ်းကွဲသဖြင့် အအူများပေါက်လေပြီ။
¹⁹ ထိုအကြောင်းအရာကို ယေရုရှလင်မြို့၌နေသော သူအပေါင်းတို့သည်သိ၍ မိမိတို့ဘာသာအားဖြင့် ထို မြေကို အကေလဒဟုခေါ်တွင်ကြ၏။ အနက်ကားသွေးမြေဟု ဆိုလိုသတည်း။
²⁰ ဆာလံကျမ်းစာ၌လာသည်ကား၊ သူ၏နေရာအရပ်သည် လူဆိတ်ညံရာအရပ်ဖြစ်ပါစေ။ နေသောသူ မရှိပါစေနှင့်။ သူ၏အရာကိုလည်းအခြားသူရပါစေဟု ရေးမှတ်သတည်း။
²¹ ထိုကြောင့် ဟောဟန်သည် ဗတ္တိဇံကို ပေးသည်ကာလမှစ၍၊
²² သခင်ယေရှုသည် ငါတို့နှင့်ခွါ၍အထက်သို့ဆောင်ယူခြင်းကို ခံတော်မူသည့်နေ့ရက်တိုင်အောင်၊ တပည့် တော်တို့နှင့်အတူ ထွက်ဝင်သွားလာတော်မူသောကာလပတ်လုံး ငါတို့နှင့်ပေါင်းဘော်၍နေသောသူတစုံတ ယောက်သည်၊ ထိုသခင်ထမြောက်တော်မူသည် အကြောင်းကိုဟောပြော၍ ငါတို့နှင့်အတူသက်သေခံဖြစ် ရမည် ဟု ပေတရုပြောဆို၏။
²³ ဗာရှဗဟု ခေါ်ဝေါ်၍ ယုတ္တုအမည်သစ်ကိုရသော ယောသပ်နှင့်မဿိကိုခန့်ထား၍၊
²⁴ ဤသို့ဆုတောင်းကြ၏။
²⁵ လူအပေါင်းတို့၏ စိတ်နှလုံးကိုသိတော်မူသောသခင်ဘုရား၊ ယုဒရှကာရုတ်သည် မိမိနေရာအရပ်သို့ သွားအံ့သောငှါ ဓမ္မဆရာ၏အရာ၊ တမန်တော်၏အရာမှရွေ့လျော့ဖောက်ပြန်သည်ဖြစ်၍၊ ထိုအရာကိုခံစေ ခြင်းငှါ ဤသူနှစ်ယောက်တို့တွင် ရွေးကောက်တော်မူသောသူကို ပြညွှန်တော်မူပါဟု ဆုတောင်းပြီးမှ၊
²⁶ စာရေးတံချကြသဖြင့် မဿိသည်စာရေးတံကိုရ၍၊ တကျိပ်တပါးသောတမန်တော်တို့နှင့် ရေတွက်ဝင် ခြင်းသို့ရောက်လေ၏။

မှတ်စာ ၁:၁–၅:၄၂

1:1–5:42

အသင်းတော်၏အစ၊ ကျမ်းစာချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ပဋိပက္ခများ

BEGINNINGS OF THE CHURCH, ITS MISSION, AND CONFLICTS

ဤအပိုင်း၌ လုကာသည် တမန်တော်များအား အပ်နှံထားသော ကျမ်းစာချီးမွမ်းခြင်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ချထားပြီး (၁:၁–၁၁) ထိုအခြေခံများမှာ ဘုရားသခင်၏အမိန့်တော်၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏လက်ဆောင်၊ ခရစ်တော်ကို လူမျိုးတကာအရှင်အဖြစ် ကြေညာခြင်း၊ နှင့် အသင်းတော်၏စည်းလုံးညီညွတ်ခြင်းတို့ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် တမန်တော်များသည် ပဋိပက္ခများကို မည်သို့ဖြေါ်ဖြေခဲ့သည်ကို ဆွေးနွေးထားသည်။

In this section Luke lays down the foundations of the mission entrusted to the apostles (1:1–11) and identifies their basic elements: the divine mandate, the gift of the Holy Spirit, the proclamation of Christ as Lord of all, and the unity of the church. He then discusses how the apostles dealt with conflicts.

 

၁:၁–၁၁ နိဒါန်း သို့မဟုတ် က ကျမ်းစာချီးမွမ်းခြင်း၏အခြေခံများ

တမန်တော်မှတ်စာ၏နိဒါန်းတွင် အသင်းတော်သည် အတွေးအခေါ်သစ်တစ်ခုကို ဖြန့်ဖြူးရန် သို့မဟုတ် ယူတိုပီယံစံနမူနာများ၊ အနားယူထားသော ထောင်စုနှစ်ဆိုင်ရာမျှော်လင့်ချက်များပေါ်တွင် တည်ထောင်ခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ပြသထားသည်။ ဘုရားသခင်၏လက်ျာတော်ဘက်၌ ချီးမြှောက်ခံထားရသော ရှင်ပြန်ထမြောက်တော်မူသော သခင်ယေရှုသည်ပင် အသင်းတော်မှတစ်ဆင့် ကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်ကို ဆက်လက်ကျင့်တော်မူသူဖြစ်သည်။ သူသည် ရိတ်ဆွဲခြင်း၏သခင်ဖြစ်တော်မူသည် (မဿဲ ၉:၃၈)။

1:1–11

Prologue or the Foundations of the Mission

The prologue of the book of Acts shows that the church was not born to spread a new philosophy, nor was it founded on utopian ideals or an idle millenarian hope. It is the risen Lord Himself, exalted to the right hand of God, who continues His redemptive work through the auspices of His church. He is the Lord of the harvest (Matt. 9:38).

 

၁:၁–၃။ ကျမ်းစာချီးမွမ်းခြင်း၏မူလဇစ်မြစ်။ အသင်းတော်၏ကျမ်းစာချီးမွမ်းခြင်းသည် ယေရှု၏အမှုတော်ာအတွင်း၌ အပြည့်အဝအမြစ်တွယ်နေပြီး လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်းနှင့် တမန်တော်မှတ်စာတို့ကြား နက်ရှိုင်းသောဆက်နွယ်မှုကို ပြသသည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းသည် ယေရှုစတင်ပြုတော်မူခဲ့သောအရာများကို ရေးမှတ်ထားပြီး၊ တမန်တော်မှတ်စာသည် ယေရှုဆက်လက်ပြုတော်မူခဲ့သောအရာများကို ရေးမှတ်ထားသည်။ ကျမ်းစာချီးမွမ်းခြင်းသည် သွန်သင်ခြင်းတစ်ခုတည်းသာမက ပြီးစီးခြင်း (မဿဲ ၂၈:၁၉–၂၀) ကိုပါ ရည်ရွယ်ပြီး ခွဲထားခြင်းခံရသူများ (တမန် ၁၃:၂)၊ စေလွှတ်ခြင်းခံရသူများ (ရောမ ၁၀:၁၅) မှတစ်ဆင့် ကျင့်မူသည် (ဝတ်ပြုခြင်း၊ တမန် ၁:၂၅)။ ယေရှု၏ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် ကျမ်းစာချီးမွမ်းခြင်း၏အနှစ်သာရဖြစ်သည်။ ထိုရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းမရှိလျှင် ကျမ်းစာချီးမွမ်းခြင်းလည်းမရှိ (ရောမ ၁၅:၁၅–၁၉)၊ ကြေညာစရာလည်းမရှိတော့ပေ။ ယေရှုသည် တပည့်တော်များအား မိမိအသက်ရှင်ကြောင်းကို ကိုယ်တိုင်သက်သေပြတော်မူခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် အနှစ်လေးဆယ်ပတ်လုံး ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်နှင့်ပတ်သက်၍ သွန်သင်တော်မူခဲ့ခြင်းသည် အလွန်သင်ခန်းစာဖြစ်သည် (တမန် ၁:၃)။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက် ဤသွန်သင်ချက်ကြောင့် တပည့်တော်များ၏မျက်စိဖွင့်လှစ်ခံရပြီး ယေရှု၏အမှုတော်နှင့် အလုပ်တော်၏အရေးပါမှုကို အရင်ကထက် ပိုမိုနားလည်ခဲ့ကြပြီး ကျမ်းစာချီးမွမ်းခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ခံရသည်။

1:1–3. Origin of the Mission. The mission of the church is entirely rooted within the ministry of Jesus, thus showing a deep continuity between the Gospel of Luke and Acts. The Gospel narrates what Jesus began to do, while the book of Acts narrates what Jesus continued to do. The mission is focused not only on teaching but also on accomplishment (see Matt. 28:19–20) through those set apart (Acts 13:2) and sent (Rom. 10:15) to serve (diakonia; Acts 1:25). The resurrection of Jesus is the substance of the mission. Without it there would be no mission (Rom. 15:15–19) because there would be nothing to announce. Jesus made Himself visible to His disciples and personally testified to them that He was alive. Particularly instructive is the fact that for forty days Christ also instructed them in regard to the kingdom of God (Acts 1:3). This post-resurrection instruction opened the eyes of the disciples to understand like never before the significance of the ministry and work of Jesus and prepared them for their mission.

 

၁:၄–၈။ ကျမ်းစာချီးမွမ်းခြင်း၏တန်ခိုးနှင့်အတိုင်းအတာ။ တမန်တော်မှတ်စာအရ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏တန်ခိုးမရှိလျှင် ဘာမျှပြီးမြောက်နိုင်မည်မဟုတ်။ ဝိညာဉ်တော်ကို တမန်တော်မှတ်စာ၌ ငါးဆယ့်ခြောက်ကြိမ်ဖော်ပြထားသည်။ ဝိညာဉ်တော်သည် လက်ဆောင်အဖြစ်လာတော်မူပြီး လူတို့၏နှလုံးသားတွင် အမှုပြုတော်မူခြင်းသည် မရှိမဖြစ်ဖြစ်သည် (၈:၁၆–၁၇၊ ၁၉:၂၊ ဂလာတိ ၅:၂၂)။ ကျမ်းစာချီးမွမ်းခြင်းသည် အချိန်နှင့်နယ်ပယ်အားဖြင့် အကန့်အသတ်မရှိ။ အသင်းတော်သည် သခင်ဘယ်တော့ပြန်ကြွလာမည်နှင့်ပတ်သက်၍ အချိန်ကို စိတ်ပူစရာမလို (တမန် ၁:၆–၇)။ ထိုအရာသည် ခမည်းတော်၏လက်တော်၌ရှိပြီး ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုသခင်ကိုယုံကြည်ရန်သာလိုသည်။ အသင်းတော်၏အဓိကစိတ်ပူပန်မှုမှာ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းသို့ ကျမ်းစာချီးမွမ်းခြင်းဖြစ်သည် (အခန်း ၁:၈)။ အသင်းတော်သည် ရွေ့လျားနေသောအသိုင်းအဝိုင်းဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်မှ (၁:၁၂–၇:၆၀)၊ ယုဒဲနှင့် ရှမာရိယသို့ (၈:၁–၁၂:၂၅)၊ ကမ္ဘာ့နောက်ဆုံးအထိ (၁၃:၁–၂၈:၃၁)။

1:4–8. Power and Extent of the Mission. According to Acts, nothing can be accomplished without the power of the Holy Spirit. The Spirit is mentioned fifty-six times in Acts. He comes to us as a gift, and His work in the hearts of people is essential (8:16–17; 19:2; Gal. 5:22). The mission is unlimited in time and scope. The church is not to be obsessed with the question of the timing of the return of the Lord. This is a matter that is in the hands of the Father, and we are called to trust Him (Acts 1:6–7). The main concern of the church should be its mission to the whole world (v. 8). It is a community on the move: from Jerusalem (1:12–7:60), to Judea, Samaria (8:1–12:25), and the rest of the world (13:1–28:31).

 

၁:၉–၁၁။ ကျမ်းစာချီးမွမ်းခြင်းနှင့်မျှော်လင့်ချက်။ ယေရှု၏ခရစ်တော်ချီးမြှောက်ခြင်းကြောင့် တပည့်တော်များသည် ကျမ်းစာချီးမွမ်းခြင်းကိုဆောင်ရွက်ရန် မျှော်လင့်ချက်ရရှိခဲ့သည်။ ချီးမြှောက်ခြင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့်ဖြစ်သောကြောင့် မြင်နိုင်သည်။ လူဖြစ်လာတော်မူသောဘုရားသခင်သည် ဂုဏ်တော်ရရှိသောလူ့ခန္ဓာဖြင့် ခမည်းတော်ထံချီးမြှောက်ခံရပြီး ပြန်ကြွလာတော်မူချိန်၌လည်း မြင်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ချီးမြှောက်သွားသည့်နည်းအတိုင်း ဆင်းသက်လာမည် (အခန်း ၁:၁၁)။ ထိုအချိန်မှစ၍ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်သည် ဘုရားသခင်၏ဘုန်းတော်နှင့်ကောင်းကင်မှ ကြွလာတော်မူမည့်သခင်ကို စောင့်မျှော်နေသည်။ ထိုအချိန်အတွင်း သူသည် ဘုရားသခင်၏လက်ျာတော်ဘက်၌ထိုင်နေတော်မူပြီး (၂:၃၃) အသင်းတော်၏ကျမ်းစာချီးမွမ်းခြင်းအတွက် မိမိ၏အနန္တတန်ခိုးကို အပ်နှံထားတော်မူသည် (မဿဲ ၂၈:၁၈–၂၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

1:9–11. Mission and Hope. The ascension of Jesus imbued the disciples with hope as they got ready to fulfill the mission. The ascension was bodily and therefore visible. The incarnate God ascended with a glorified human body to the Father, His return will also be visible, and He will descend analogously to how He left ascending (v. 11). Since then, the Christian church has been looking forward to seeing the Lord coming in glory from heaven. Meanwhile He is sitting at the right hand of God (2:33) and has placed His own omnipotence at the service of the mission of His church (cf. Matt. 28:18–20).

 

၁:၁၂–၂:၄ စည်းလုံးညီညွတ်ပြီး တပ်ဆင်ပေးခြင်းခံရသောအသင်းတော်

ကျမ်းစာချီးမွမ်းခြင်းသည် ယေရုရှလင်တွင်စတင်ခဲ့ပြီး အသင်းတော်သည် ထိုအမှုကိုဆက်လက်ဆောင်ရွက်ရန် တပ်ဆင်ပေးခြင်းခံရသည်။ အဓိကအဓိပ္ပာယ်မှာ ဂျူးလူမျိုးများအား အလိုတော်ရှိခဲ့သောမယ်ရှိယသည် ယေရှုပုဂ္ဂိုလ်ဖြင့် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း ကြေညာရန်ဖြစ်သည်။ အသစ်သောအသိုင်းအဝိုင်းသည် ဣသရေလအပြင်ဘက် သို့မဟုတ် အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ ယုံကြည်ခြင်းရှိသောဣသရေလအတွင်းမှ သမိုင်းနှင့်ဆက်နွယ်မှုဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

1:12–2:4

The Church United and Equipped

The mission started in Jerusalem, and the church was to be equipped to continue it. Its primary purpose was to announce to the Jews that the long-awaited Messiah had come in the Person of Jesus. The new community was not formed outside of Israel or adjacent to it but from within the Israel of faith and in continuity with its history.

 

၁:၁၂–၁၄။ ဆုတောင်းသခြင်းအသိုင်းအဝိုင်း။ ယေရှုသည် ကောင်းကင်သို့ချီးမြှောက်ခံရပြီး ထိုနေရာမှ အုပ်ချုပ်မှုအားလုံး၊ အာဏာ၊ တန်ခိုး၊ အခွင့်အာဏာတို့အထက်၌ အုပ်စိုးတော်မူသည် (ဧဖက် ၁:၂၀–၂၁)၊ မြင်နိုင်သော သို့မဟုတ် မမြင်နိုင်သောအရာများအားလုံး (ကောလောသဲ ၁:၁၆)။ သူ၏ကယ်တင်ခြင်းတန်ခိုးသည် ဝိညာဉ်တော်၏တန်ခိုးဖြင့် လှုံ့ဆော်ပြီး ရွေ့လျားသောအသင်းတော်မှတစ်ဆင့် ထင်ရှားရမည်။ အာဗြဟံ၏သားစဉ်မြေးဆက်မှတစ်ဆင့် လူမျိုးတကာမင်္ဂလာရရှိမည်ဟူသော ကတိတော်သည် ယုံကြည်ခြင်းရှိသော ဣသရေလဖြစ်သော အသင်းတော်၏ကျမ်းစာချီးမွမ်းခြင်းမှတစ်ဆင့် ပြည့်စုံတော့မည် (ကမ္ဘာဦး ၁၂:၂–၃၊ ၁၈:၁၈၊ ဗျာဒိတ် ၇:၉)။

1:12–14. A Community of Prayer. Jesus ascended to heaven, and from there He reigns above all rule and authority, power and dominion (Eph. 1:20–21), whether visible or invisible (Col. 1:16). His redemptive power is to be manifested through the church, which is motivated and moved by the power of His Spirit. The promise that in the seed of Abraham all nations of the earth would be blessed was about to be fulfilled through the mission of the church, the Israel of faith (Gen. 12:2–3; 18:18; Rev. 7:9).

 

တမန်တော်များသည် ယေရုရှလင်သို့ ပြန်သွားပြီး အထပ်ခန်းထဲတွင် ဝိညာဉ်တော်ကြွလာခြင်းကို ဆုတောင်းစောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြသည်။ ယေရှုထွက်ခွာသွားပြီး ဝိညာဉ်တော်ကြွလာတော့မည်။ တမန်တော်ဆယ့်တစ်ပါး၊ အမျိုးသမီးများ၊ ယေရှု၏မိသားစုဝင်များပါဝင်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးများမှာ ယေရှုကိုလိုက်ခဲ့သောသူများဖြစ်နိုင်သည် (မဿဲ ၂၇:၅၅၊ မာကု ၁၅:၄၀–၄၁၊ လု ၈:၂–၃၊ ၂၃:၅၅) နှင့် တမန်တော်များ၏ဇနီးများဖြစ်နိုင်သည်။ သူတို့သည် ယေရုရှလင်အသင်းတော်၏ပထမဆုံးအသိုင်းအဝိုင်း၊ အဓိကအူတိုင်ဖြစ်လာသည်။ လုကာသည် အသိုင်းအဝိုင်းသည် ဂျူးဖြစ်ပြီး ဥပုသ်နေ့ဆိုင်ရာစည်းမျဉ်းများကို လေးစားကြောင်း အလေးပေးဖော်ပြသည် (ဥပမာ ၁:၁၂၊ ၁၆၊ ၂၀၊ ၂:၁၊ ၁၆–၂၁၊ ၂၅–၂၈၊ ၃၄–၃၅)။ ဆုတောင်းခြင်းမှတစ်ဆင့် အသင်းတော်သည် ဝိညာဉ်တော်၏သွန်းလောင်းခြင်းကို လက်ခံရန် ဖွင့်လှစ်ထားပြီး မူလအသိုင်းအဝိုင်း၏ အဓိကလက္ခဏာဖြစ်သည် (တမန် ၁:၁၄၊ ၂၄၊ ၂:၄၂၊ ၃:၁၊ ၄:၃၁၊ ၆:၄၊ ၁၂:၅၊ ၁၂၊ ၁၃:၃)။

The apostles returned to Jerusalem, to the upper room, to pray and wait for the coming of the Spirit. Jesus left, but the Spirit was coming to be with them. There were eleven apostles, plus a number of women and members of Jesus’s family. These women may well have been those who followed Jesus (Matt. 27:55; Mark 15:40–41; Luke 8:2–3; 23:55) and the spouses of the apostles. Together they formed the first community of believers, the core of the church in Jerusalem. Luke emphasizes the fact that the community was Jewish and that they respected the rules related to Sabbath observance (e.g., 1:12, 16, 20; 2:1, 16–21, 25–28, 34–35). Through prayer the church makes itself open to the outpouring of the Spirit, and it was a primary feature of the original community (Acts 1:14, 24; 2:42; 3:1; 4:31; 6:4; 12:5, 12; 13:3).

 

၁:၁၅–၂၆။ ဝတ်ပြုခြင်းအသိုင်းအဝိုင်း။ ပေတရုသည် ပထမဆုံးရပ်တည်ခဲ့သူဖြစ်သည် (၁:၁၅)။ ယေရှုကိုငြင်းပယ်ပြီးနောက် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းခံရသော ပေတရု (ယောဟန် ၂၁:၁၅–၁၇) သည် ငယ်ရွယ်သောယုံကြည်ခြင်းအသိုင်းအဝိုင်းသို့ ဟောပြောခဲ့သည်။ ကရုဏာတော်ရှင်ယေရှုနှင့်ကိုယ်တွေ့အတွေ့အကြုံကြောင့် ယုဒအကြောင်း မထီမဲ့မြင်စကားမသုံးခဲ့ပေ (လုကာ ၆:၁၆)။ ယုဒ၏အပြုအမူကိုသာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းဖော်ပြခဲ့သည်။ ဣသရေလ၏အလိုတော်ခေါ်တော်မူခြင်းကို အသင်းတော်မှတစ်ဆင့် ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန် လုကာသည် ယုဒလစ်ခဲ့သောနေရာကို ဖြည့်ရန် ပေတရု၏အစပျိုးမှုကို ရေးမှတ်ထားသည်။ မူလ ဣသရေလ၏အူတိုင်ကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းရမည် (ဗျာဒိတ် ၇:၁–၈) ဘုရားသခင်၏ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်သည် မပျက်စီးနိုင်ပေ။ အစားထိုးခြင်းကို အဆင့်နှစ်ဆင့်ဖြင့် ပြုလုပ်သည်။ ယုဒ၏ဆုံးရှုံးခြင်း (၁:၁၅–၁၉) နှင့် မဿီယာအားဖြင့် အစားထိုးခြင်း (အခန်း ၂၀–၂၆)။ ဤအပိုင်းနှစ်ခုလုံးကို သေချာသောစကားလုံးများဖြင့် မိတ်ဆက်ထားသည်။ “ကျမ်းစာပြည့်စုံရမည်” (၁:၁၆) နှင့် “ထို့ကြောင့် တစ်ဦးဦးကို ရွေးရမည်” (၁:၂၁)။ ဤစကားကို ကံကြမ္မာအရ နားလည်ခြင်းမဟုတ်။ ကျမ်းစာသည် အဖြစ်အပျက်များကို ပြည့်စုံမှုကို ရှင်းလင်းစေသည် (ယောဟန် ၁၄:၂၉)။ ဘုရားသခင်သည် ယုဒ၏အပြုအမူကို ကြိုတင်သတ်မှတ်ခြင်းမဟုတ်၊ ကြိုသိတော်မူသည် (တမန် ၂:၂၃၊ ၄:၂၇–၂၈၊ နှိုင်းယှဉ် ၂:၃၁)။

1:15–26. A Community of Service. Peter was the first to take a stand (1:15). Rehabilitated after his denial of Jesus (John 21:15–17), Peter spoke to the young community of faith. His own experience with the merciful Jesus led him to avoid any derogatory terminology when referring to Judas (Luke 6:16). He simply reported on the behavior of Judas. In order to emphasize the fact that the vocation of Israel was to be perpetuated through the church, Luke recounts Peter’s initiative to fill the void left by the absence of Judas. The original core of Israel was to be reconstituted (Rev. 7:1–8) to fulfill the divine plan of salvation that could not fail. The replacement was conducted in two phases: the loss of Judas (Acts 1:15–19) and his replacement by Matthias (vv. 20–26). Both segments of this section are introduced with expressions of certainty: edei plērōthēnai tēn graphēn—“it was necessary for the Scripture to be fulfilled” (v. 16)—and dei oun—“therefore one must” (v. 21). This wording should not be understood in terms of predestination. Scripture facilitates the understanding of events by bringing clarity on their fulfillment (John 14:29). God did not predestine the actions of Judas, but He foreknew them (Acts 2:23; 4:27–28; cf. 2:31).

 

ယုဒ၏သေဆုံးခြင်းကို တမန်တော်ဝတ်ပြုခြင်း (diakonia) တွင် နေရာလွတ်ကျန်ခဲ့ကြောင်းပြရန်သာ ဖော်ပြထားသည် (၁:၁၇)။ ယုဒသည် ဝတ်ပြုခြင်း၌ နေရာ (topos) တစ်ခုကို စွန့်ခဲ့ပြီး အဆိုးဆုံးနေရာသို့သွားခဲ့သည် (၁:၂၅)။ ဧဝံဂေလိတရားနှင့်အသင်းတော်၏ဝတ်ပြုခြင်းသည် ဘုရားသခင်ခန့်အပ်ထားသောနေရာ (topos) တွင်နေပြီး ခေါ်တော်မူထားသောကျမ်းစာချီးမွမ်းခြင်းကို ဆောင်ရွက်နေသရွေ့ စာတန်၏တိုက်ခိုက်မှုမှ ကင်းလွတ်သည် (ဗျာဒိတ် ၁၂:၁၄)။ ဤဝတ်ပြုနေရာသည် နှစ်မျိုးရှိသည်။ ဆုတောင်းခြင်းနှင့် တရားဟောခြင်း (တမန် ၆:၄)။

The death of Judas is mentioned only to show that Judas left a void that had to be filled in the ministry (diakonia, “service”) of the apostles (v. 17). Judas left a topos—“a place” or “part” in the ministry—and went to another topos that was fatal to him (v. 25). The ministry of the gospel and the church are safely protected from the assaults of Satan as long as it remains in its God-appointed place (topos) conducting the mission to which it has been called (Rev. 12:14). This place of ministry is twofold: it involves prayer and preaching (Acts 6:4).

 

တမန်တော်အသစ်ရွေးချယ်ရာတွင် စံနှုန်းသုံးခုရှိသည်။ ယေရှု၏အမှုတော်အစမှစ၍ တက်ကြွစွာဝတ်ပြုသူ၊ ဝတ်ုပြုခြင်းကိုမြဲမြံသူ၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏မျက်မြင်သက်သေ ဖြစ်ရမည် (၁:၂၂)။ ထီပေါက်ခြင်းဖြင့် မဿီယာကို ဆယ့်တစ်ပါးအဖွဲ့ထဲသို့ ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ ထီပေါက်ခြင်းဖြင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အင်္ဂလိပ်မှ ဘုရားသခင်၏လက်သို့ လွှဲအပ်ခဲ့သည်။ ဆက်လက်သောတမန်တော်ဆက်ခံမှုဟူ၍ မရှိတော့ပေ။ ဟေရုဒ်လက်ထဲတွင် အသေသတ်ခံရသော ယာကုပ်ကို (၁၂:၂) တမန်တော်အဖြစ် အစားထိုးခြင်းမပြုခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် ဧဝံဂေလိဆရာ (၆:၅–၆)၊ လူကြီးများ (၁၄:၂၃)၊ သင်းအုပ်ဆရာများ (၁တီမောသေ ၄:၁၄)၊ ကျမ်းစာချီးမွမ်းသမားများ (တမန် ၁၃:၃) စသည်တို့ကို ဝိညာဉ်တော်၏လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ဆုတောင်းခြင်းနှင့်လက်တင်ခြင်းဖြင့် ရွေးချယ်ကြသည်။ ပေါလုကိုယ်တိုင်က မိမိကိုတမန်တော်ဟုဆိုနိုင်လျှင် မူလအဓိပ္ပာယ်အရ စေလွှတ်ခြင်းခံရသူဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည် (၂၂:၂၁၊ ၂၆:၁၇)၊ ဆယ့်နှစ်ပါးထဲမှပါ (၁ကော ၁၅:၉) သို့မဟုတ် ထိုဆယ့်နှစ်ပါး၏အခွင့်အာဏာကို အသိအမှတ်ပြုသူဖြစ်သည် (တမန် ၁၃:၄၊ ဂလာတိ ၁:၁၈–၁၉၊ ၂:၂၊ ၉)။ သေချာစွာပေါလုသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်တော်မူသောယေရှုကို တွေ့မြင်ခဲ့သည် (၁ကော ၁၅:၈)။

Three criteria determined the choice of a new apostle. It had to be a disciple who was active in the ministry of Jesus since the beginning, devoted to service, and an eye-witness of the resurrection (v. 22). Drawing lots made possible the integration of Matthias into the group of eleven. By using lots, the decision was removed from the hands of the congregation and left to God. This did not mean that there was going to be some sort of ongoing apostolic succession. James, who was killed by Herod (12:2), was never replaced as an apostle. Subsequently, those selected by the church to further the cause in any fashion, whether as evangelists (6:5–6), elders (14:23), pastors (1 Tim. 4:14), or missionaries (Acts 13:3), were to be chosen under the guidance of the Spirit and commissioned with prayer and by the laying on of hands. If Paul could rightly say of himself that he was an apostle, it was only because he used the term in its original sense: as one who was sent (22:21; 26:17), not as one of the Twelve (1 Cor. 15:9), whose mandate he affirms (Acts 13:4; Gal. 1:18–19; 2:2, 9). Of course, we should also keep in mind that Paul witnessed the resurrected Jesus (1 Cor. 15:8).