Myanmar 3AM (Official)

 တမန်

အခန်းကြီး - ၂

ပင်တေကုတ္တေပွဲနေ့ရောက်သောအခါ ထိုသူအပေါင်းတို့သည် တညီတညွတ်တည်းစည်းဝေး၍နေကြ၏
² ထိုအခါ လေပြင်းမုန်တိုင်းကဲ့သို့သောအသံသည်တခဏခြင်းတွင် ကောင်းကင်မှလာ၍၊ ထိုသူတို့ နေ ထိုင်သောအိမ်ကိုဖြည့်လေ၏။
³ ထိုခဏခြင်းတွင်ကွဲပြားသော လျှာတို့သည်မီးလျှာကဲ့သို့ထင်ရှား၍၊ ထိုသူအသီးသီးတို့အပေါ်၌ တည် နေကြ၏။
⁴ ထိုသူအပေါင်းတို့သည်လည်းသန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်နှင့်ပြည့်၍၊ ဝိညာဉ်တော်သည်ဟောပြောသော အခွင့်ကို ပေးတော်မူသည်အတိုင်း အမျိုးမျိုးသောဘာသာစကားအားဖြင့်ဟောပြောကြ၏။
⁵ ထိုကာလအခါ၊ ကောင်းကင်အောက်တွင်ရှိလေသမျှသောလူမျိုးထဲကဘုရားကိုရိုသေသော ယုဒလူတို့ သည် ယေရုရှလင်မြို့၌ တည်းနေကြသတည်း။
⁶ ထိုအသံကိုကြားရသာအခါ၊ လူများတို့သည်စုဝေးလာကြလျှင်၊ အသီးသီးအခြားခြားသော မိမိတို့ ဘာသာစကားဖြင့် တမန်တော်တို့ဟောပြောသည်ကိုကြားရ၍ မှိုင်တွေလျက်ရှိနေကြ၏။
⁷ ထိုလူအပေါင်းတို့သည် အံ့ဩ မိန်းမောတွေဝေလျက်ရှိ၍၊ ယခုဟောပြောသောသူအပေါင်းတို့သည် ဂါလိလဲလူဖြစ်ကြသည် မဟုတ်လော။
⁸ သို့ဟုတ်လျှင်ငါတို့သည် အသီးသီးမွေးဘွားရာဌာန၏ ဘာသာစကားများကို ကြားရသည်ကား အဘယ် သို့နည်း။
⁹ ပါသိပြည်မှစ၍မေဒိပြည်၊ ဧလံပြည်၊ မေသောပေါတာမိပြည်၊ ယုဒပြည်၊ ကုပ္ပဒေါကိပြည်၊ ပုန္တုပြည်၊ အာရှိပြည်၊
¹⁰ ဖြူဂိပြည်၊ ပမ်ဖုလိပြည်၊ အဲဂုတ္တုပြည်၌နေသောသူ၊ ကုရေနမြို့နှင့်စပ်သော လိဗုကျေးလက်၌ နေသော သူ၊ ရောမမြို့မှလာသောဧည့်သည်များ၊ ယုဒလူဖြစ်စေ၊ ဘာသာဝင်ဖြစ်စေ၊
¹¹ ကရေတေပြည်သား၊ အာရပ်ပြည်သား၊ အသီးအသီးဖြစ်ကြသောငါတို့အားဤသူများသည် ဘုရား သခင်၏ အံ့ဘွယ်သောအမှုတို့ကို ငါတို့အမျိုးဘာသာစကားဖြင့် ဟောပြောကြသည်ကိုကြားရပါသည်တကားဟု အချင်းချင်းပြောဆိုကြ၏။
¹² ထိုလူအပေါင်းတို့သည် မိန်းမော တွေးတောသောစိတ်ရှိသည်နှင့်၊ ဤအမှုအရာသည်အဘယ်သို့သော အမှုအရာဖြစ်သနည်းဟု တယောက်ကိုတယောက်ပြောဆိုကြ၏။
¹³ လူအချို့တို့က၊ ဤသူတို့သည်ချိုသောစပျစ်ရည်နှင့် ပြည့်ဝသည်ဟု ကဲ့ရဲ့ပြောဆိုကြ၏။
¹⁴ ထိုအခါ တကျိပ်တပါးသော တမန်တော်တို့နှင့်တကွ ပေတရုသည်ထလျက်၊ ထိုသူတို့ကို ကျယ်သော အသံနှင့်ဟောပြောသည်ကား၊ ယေရုရှလင်မြို့သားတို့နှင့်ယုဒလူအပေါင်းတို့၊ သင်တို့သည် ဤအရာကို သိမှတ်၍ ငါ့စကားကိုစေ့စေ့နာခံကြလော့။
¹⁵ ယခုအချိန်ကားနံနက်တချက်တီးအချိန်သာရှိသည်ဖြစ်၍၊ သင်တို့ထင်သည်အတိုင်း ဤသူတို့သည် ယစ်မူးကြသည်မဟုတ်။
¹⁶ ဤအရာကားပရောဖက်ယောလဟောဘူးသောအရာ ဖြစ်သတည်း။
¹⁷ ဟောဘူးအချက်ကား၊ နောင်ကာလ၌ လူမျိုးတကာတို့အပေါ်သို့ ငါ၏ဝိညာဉ်တော်ကိုငါသွန်းလောင်း မည်။ သင်တို့၏သားသမီးတို့သည် ပရောဖက်ဥာဏ်နှင့် ဟောပြောရကြလိမ့်မည်။ အသက်ငယ်သောသူတို့သည် ဗျာဒိတ်ရှုပါရုံတို့ကို မြင်ရကြလိမ့်မည်။ အသက်ကြီးသောသူတို့သည်လည်း နိမိတ်အိပ်မက်တို့ကိုမြင်မက်ရ ကြလိမ့်မည်။
¹⁸ ထိုကာလ၌လည်း ငါ၏အမှုကိုဆောင်ရွက်သောယောက်ျားမိန်းမတို့အပေါ်သို့ ငါ၏ဝိညာဉ်တော်ကို ငါ သွန်းလောင်း၍၊ သူတို့သည် ပရောဖက်ဥာဏ်နှင့် ဟောပြောရကြလိမ့်မည်။
¹⁹ အထက်မိုဃ်းကောင်းကင်၌ အံ့ဘွယ်သောအရာတို့ကို၎င်း၊ အောက်အရပ်မြေကြီးပေါ်၌သွေး၊ မီးလျှံ၊ မီးခိုးတည်းဟူသော ပုပ္ပနိမိတ်တို့ကို၎င်း ငါပြမည်။
²⁰ ထာဝရဘုရား၏ ထူးမြတ်သောနေ့ကြီးမတိုင်မှီ၊ နေသည်မှောင်မိုက်အတိဖြစ်လိမ့်မည်။ လသည်လည်း သွေးဖြစ်လိမ့်မည်။
²¹ ထိုအခါထာဝရဘုရားကို ပဌနာပြုသောသူရှိသမျှတို့သည် ကယ်တင်တော်မူခြင်းသို့ရောက်ရကြ လတံ့ဟု ဘုရားဗျာဒိတ်တော်ရှိ၏။
²² ဣသရေလလူတို့၊ ငါ့စကားကိုနားထောင်ကြလော့။ သင်တို့ သိကြသည့်အတိုင်း နာဇရက်မြို့သား ယေရှုသည် ထူးဆန်းသောတန်ခိုး၊ နိမိတ်လက္ခဏာ၊ အံ့ဘွယ်သောအမှုတို့ကို သင်တို့တွင်ပြုရသောအခွင့်နှင့် ဘုရားသခင်ပေးတော်မူသောသက်သေကို ရသောသူဖြစ်၍၊
²³ ဘုရားသခင်ပြဌာန်းတော်မူသော အလိုတော်အားဖြင့်၎င်း၊ အနာဂတံသ ဥာဏ်တော်အားဖြင့်၎င်း၊ အပ်နှံခြင်းကိုခံသော ထိုယေရှုကို သင်တို့သည် ဘမ်းဆီး၍ မတရားသော သူတို့လက်ဖြင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်၌ ရိုက်၍ ကွပ်မျက်ကြပြီ။
²⁴ ထိုသူကို သေခြင်းဝေဒနာသည် အစဉ်ချည်နှောင်ချုပ်ကိုင်၍မဖြစ်နိုင်သည်နှင့်၊ ထိုဝေဒနာကို ဘုရားသခင်သည် ချွတ်ပယ်၍ထမြောက်စေတော်မူပြီ။
²⁵ ထိုသူကိုအကြောင်းပြုလျက် ဒါဝိဒ်မင်းက၊ ငါသည်ထာဝရဘုရားကို အစဉ်မပြတ် မျက်မှောက်ပြု၏။ အကြောင်းမူကား ငါ့လက်ျာဘက်၌ တည်ရှိတော်မူသည်ဖြစ်၍ ငါသည်လှုပ်ရှားခြင်းမရှိရ။
²⁶ ထိုကြောင့် ငါ့စိတ်နှလုံးသည် သာယာခြင်း၊ ငါ့ဝိညာဉ်သည်လည်း ရွှင်လန်းခြင်းရှိ၏။ ထိုမှတပါး ငါ့အသားသည် မြော်လင့်လျက် ကျိန်းဝပ်လိမ့်မည်။
²⁷ အကြောင်းမူကား၊ ကိုယ်တော်သည်အကျွန်ုပ်၏ဝိညာဉ်ကို မရဏနိုင်ငံ၌ပစ်ထားတော်မမူ။ ကိုယ်တော် ၏ သန့်ရှင်းသောသူအားလည်း ပုပ်စပ်ခြင်းကိုရှိစေတော် မမူဘဲလျက်၊ အသက်ရှင်ခြင်းလမ်းကို ပြညွှန်တော်မူ လိမ့်မည်။
²⁸ မျက်နှာတော်ကို ဖူးမြင်ရသောအားဖြင့် ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် အကျွန်ုပ်ကိုပြည့်စုံစေတော်မူ လိမ့် မည်ဟုဒါဝိဒ်ဆိုသတည်း။
²⁹ ညီအစ်ကိုတို့၊ အမျိုး၏အဘဖြစ်သော ဒါဝိဒ်၏အကြောင်းကို ငါသည် သင်တို့အား အတည့်အလင်း ပြောပါရစေ။ ထိုဒါဝိဒ်သည် သေ၍ သင်္ဂြိုဟ်သောတွင်းသည် ယခုတိုင်အောင် ငါတို့၌ရှိ၏။
³⁰ ထိုသူသည် မိမိအမျိုးအနွယ်ထဲက လူဇာတိအားဖြင့် ခရစ်တော်ကို ဘုရားသခင်ထမြောက်စေ၍ မိမိ ပလ္လင်ပေါ်မှာတင်တော်မူမည်အကြောင်း ဓိဋ္ဌာန် ကျိန်ဆိုတော်မူသည်ကို ပရောဖက် ဥာဏ်အားဖြင့်သိ၍၊
³¹ ခရစ်တော်၏ထမြောက်ခြင်းအကြောင်းကိုရည်မှတ်လျက်၊ ထိုခရစ်တော်၏စိတ်ဝိညာဉ်ကို မရဏနိုင်ငံ၌ ပစ်ထားတော်မမူ။ အသားသည်လည်း ပုပ်စပ်ခြင်းသို့မရောက်ဟု အနာဂတံသဥာဏ်နှင့် ဟောလေ၏။
³² ထိုယေရှုကို ဘုရားသခင် ထမြောက်စေတော်မူသည်ကို ငါတို့ရှိသမျှသည် သက်သေခံဖြစ်ကြ၏။
³³ ထိုသို့ဘုရားသခင်သည် လက်ျာလက်တော်နှင့် ချီးမြှောက်တော်မူသဖြင့်၊ ထိုသခင်သည် ဂတိတော်နှင့် ယှဉ်သောသန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို ခမည်းတော်ထံ၌ ခံပြီဖြစ်၍ သင်တို့သိမြင်ကြားရသောအရာကို ညွန်း လောင်းတော်မူ၏။
³⁴ ဒါဝိဒ်သည် ကောင်းကင်သို့မတက်သေး၊
³⁵ သို့ရာတွင် ထာဝရဘုရားက၊ သင်၏ရန်သူတို့ကို သင်၏ ခြေတင်ရာ ငါမချမထားမှီတိုင်အောင် ငါ့လက်ျာဘက်၌ထိုင်နေလော့ဟု ငါ့သခင်အားမိန့်တော်မူသည်ဟု ဒါဝိဒ် စကားရှိ၏။
³⁶ ထို့ကြောင့် သင်တို့သည်လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကွပ်မျက်သောယေရှုကိုဘုရားသခင်သည် ခရစ်တော်၌ ၎င်း၊ အစိုးရသောအရှင်အရာ၌၎င်း ခန့်ထားတော်မူသည်အကြောင်းကို ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းတို့ အတပ်အမှန် သိမှတ်ကြလော့ဟု ပေတရုဟောလေ၏။
³⁷ ထိုသိုတို့သည်ကြားရလျှင် စိတ်နှလုံးပူပန်ခြင်းရှိ၍၊ ညီအစ်ကိုတို့၊ အဘယ်သို့ပြုရပါမည်နည်းဟု ပေတရုမှစ၍ အခြားသောတမန်တော်တို့အား မေးမြန်းကြ၏။
³⁸ ပေတရုကလည်း၊ သင်တို့၏အပြစ်ကိုလွတ်စေခြင်းငှါ နောင်တရ၍တယောက်မျှမကြွင်း၊ ယေရှုခရစ်၏ နာမ၌ ဗတ္တိဇံကိုခံကြလော့။ သို့ပြုလျှင် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်တည်းဟူသော ဆုကျေးဇူးတော်ကို ခံရကြ လိမ့်မည်။
³⁹ အကြောင်းမူကား၊ ဂတိတော်သည် သင်တို့နှင့်၎င်း၊ သင်တို့၏သားသမီးတို့နှင့်၎င်း၊ ဝေးသော သူတို့တွင် ငါတို့၏ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား ခေါ်တော်မူသမျှသောသူတို့နှင့်၎င်း ဆိုင်သည်ဟု ဟော၏။
⁴⁰ ထိုမှတပါးသဘောမဖြောင့်သော ဤအမျိုးမှ ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်ကြလော့ဟူ၍ အထူးထူး အပြားပြားသောစကားနှင့် သက်သေခံ၍ တိုက်တွန်းသွေးဆောင်လေ၏။
⁴¹ ထိုစကားကို အသင့်နှလုံးသွင်းမိသော သူတို့သည် ဗတ္တိဇံကိုခံ၍၊ ထိုနေ့၌အရေအတွက်အားဖြင့် သုံး ထောင်မျှလောက်သော သူတို့သည်ဝင်ကြ၏။
⁴² ထိုသူများသည် တမန်တော်တို့၏ ဆုံးမဩဝါဒကိုခံခြင်း၊ အပေါင်းအသင်းဖွဲ့ခြင်း၊ မုန့်ကိုဖဲ့ခြင်း၊ ပဌာနပြုခြင်းတို့ကို အမြဲဆောင်ရွက်၍နေကြ၏။
⁴³ လူအပေါင်းတို့သည်ကြောက်လန့်ခြင်းရှိသည်ဖြစ်၍ တမန်တော်တို့သည် များစွာသောနိမိတ်လက္ခဏာ၊ အံ့ဘွယ်သောအမှုတို့ကို ပြုကြ၏။
⁴⁴ ယုံကြည်သော သူအပေါင်းတို့သည် တစုတဝေးတည်းနေကြသဖြင့်၊ မိမိတို့၌ရှိသမျှကို ဆက်ဆံ၍ သုံးဆောင်ကြ၏။
⁴⁵ မိမိတို့ဥစ္စာပစ္စည်းများကိုရောင်းပြီးလျှင်၊ လူများ ဆင်းရဲသည်အတိုင်း အသီးအသီးတို့အား ဝေဌခြင်းကို ပြုကြ၏။
⁴⁶ ထိုသူတို့သည်လည်း ဗိမာန်တော်၌ နေ့တိုင်းအစဉ်တညီတညွတ်တည်းနေ၍၊ ကိုယ်အိမ်၌ မုန့်ကိုဖဲ့ လျက် ကြည်ဖြူရွှင်လန်းဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် အစာအာဟာရကိုသုံးဆောင်ကြ၏။
⁴⁷ ဘုရားသခင်ကိုလည်းချီးမွမ်း၍ လူအပေါင်းတို့ရှေ့မှာ မျက်နှာပွင့်လန်းခြင်း အခွင့်ကိုရကြ၏။ ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်သောသူတို့ကိုလည်းနေ့စဉ်မပြတ် သခင်ဘုရားသည် သင်းဝင်စေတော်မူ၏။ 

 

၂:၁–၄။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကြွလာခြင်း။ ပင်တကုတ်ပွဲတော်တွင် ဖန်ဆင်းခြင်းကိုအုပ်စိုးခဲ့သော ဘုရားသခင်၏အသက်ရှူသံ (ကမ္ဘာဦး ၁:၂)၊ ပရောဖက်များကို လှုံ့ဆော်ခဲ့သော (၂ပေ ၁:၁၉–၂၁)၊ ယေရှု၏အမှုတော်အတွက် ဘိသိက်ပေးခဲ့သော (ဟေရှာယ ၁၁:၁–၂၊ လုကာ ၃:၂၂) ဝိညာဉ်တော်သည် အသင်းတော်ကို ကျမ်းစာချီးမွမ်းခြင်းအတွက် တန်ခိုးပေးတော်မူသည်။ ယုံကြည်သူများသည် ဝိညာဉ်တော်၏လက်ဆောင်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ လုကာသည် တွေ့ဆုံရာနေရာ သို့မဟုတ် ရှိနေသူဦးရေကို တိကျစွာမဖော်ပြထားပေ။ တပည့်တော်များသည် အမြဲတစ်နေရာတည်းတွင် မတွေ့ဆုံဘဲ ဗိမာန်တော်သို့လည်း ကိုးကွယ်ရန်သွားလေ့ရှိသည် (တမန် ၂:၄၆၊ လုကာ ၂၄:၅၃)။ လုကာသည် တမန်တော်များသာရှိကြောင်း ဖော်ပြထားသော်လည်း (တမန် ၂:၁၄) ဝိညာဉ်တော်၏လက်ဆောင်သည် တမန်တော်များအတွက်သာမဟုတ် (၂:၃၈) ကြောင့် အခြားသူများလည်းရှိမည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ ရှိသမျှ ၁၂၀ ဦးလုံံး (၁:၁၅) ပါဝင်ခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ လုကာသည် အသိုင်းအဝိုင်းသည် တင်းကမာစွာစည်းလုံးညီညွတ်ကြောင်း (၁:၁၄၊ ၂:၁) နှင့် ထိုင်နေကြောင်း (၂:၂) ဆုတောင်းတရားထိုင်ရန် အလေးပေးသည်။ ဤစည်းစည်းညီညွတ်မှုသည် လုကာအတွက် အစောပိုင်းအသင်းတော်၏မရှိမဖြစ်လက္ခဏာဖြစ်သည် (၂:၄၂၊ ၄၆၊ ၃:၁၊ ၄:၂၄၊ ၅:၁၂)။ နောက်ပိုင်းတွင် တစ်ပါးအမျိုးသားများနှင့်အတူစားသောက်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ပေတရုကိုဆန့်ကင်ခဲ့ခြင်းဖြင့် ပေါလုသည် အသင်းတော်၏စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ထိန်းသိမ်းခဲ့သည် (ဂလာတိ ၂:၁၁–၁၄)။ စည်းလုံးညီညွတ်မှုသည် အသင်းတော်၏ရှင်သန်မှုအတွက် မရှိမဖြစ်အခြေအနေဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁၇:၂၀–၂၁)။

2:1–4. Coming of the Holy Spirit. At Pentecost the breath of God that presided over Creation (Gen. 1:2), inspired the prophets (2 Pet. 1:19–21), and anointed Jesus for His ministry (Is. 11:1–2; Luke 3:22), acted to empower the church for mission. The community of believers gathered in anticipation of the gift of the Spirit. Luke does not specify the location or the number of those present. The disciples did not always meet in the same place and often went to the temple to worship (Acts 2:46; Luke 24:53). Although Luke mentions the presence of only apostles (Acts 2:14), we can assume that others were present because the gift of the Spirit was not reserved for the apostles alone (2:38). All 120 present were probably included in the bestowment (1:15). Luke insists on the facts that the community was tightly united (1:14; 2:1) and that they were seated (2:2) to pray and meditate (see AA 36–37). This type of unity was for Luke an essential feature of the church in its infancy (2:42, 46; 3:1; 4:24; 5:12). Later it was to safeguard the unity of the church that Paul opposed Peter at Antioch concerning eating with Gentiles (Gal. 2:11–14). Unity is indeed an essential precondition for the survival of the church (John 17:20–21).

 

ဝိညာဉ်တော်၏လက်ဆောင်ကို ခရစ်တော်ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီး ငါးဆယ်ရက်နှင့် ချီးမြှောက်ပြီး ဆယ်ရက်မြောက်သော ပင်တေကုတ္တေပွဲတော်တွင် ပေးတော်မူသည် (တမန် ၁:၃)။ပင်တေကုတ္တေပွဲသည် ပထမဆုံးအသီးအနှံပွဲတော် (ဝတ်ပြုရာ ၂၃:၁၅–၁၇) ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်တော်၏လက်ဆောင်ဖြင့် စတင်သော ယုံကြည်ခြင်း၏ကြီးမားသောရိတ်ဆွဲခြင်းကို လှပစွာသင်္ကေတပေးသည် (တမန် ၂:၄၁)။ ကတိတော်ရှိသော ဝိညာဉ်တော်ကို သွန်းလောင်းခြင်းနှင့် အသင်းတော်၏ကျမ်းစာချီးမွမ်းကတိကဝတ်ကို အမှတ်အသားပြုရန် လုကာသည် ထူးခြားသောကြိယာကို သုံးသည်။ ပင်တေကုတ္တေပွဲနေ့ကို symplēroō (“ပြည့်စုံသည်”၊ ၂:၁) ဟုခေါ်သည်။ အလားတူစကားကို ယေရှု၏ချီးမြှောက်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ လုကာ ၉:၅၁ တွင်လည်း သုံးသည်။

gift of the Spirit was given at Pentecost, fifty days after Christ’s resurrection and ten days after His ascension (Acts 1:3). Pentecost was the Feast of First Fruits (Lev. 23:15–17). It symbolized beautifully the beginning of the great harvest of faith that was brought about by the gift of the Spirit (Acts 2:41). To mark the solemn moment when the promised Spirit was bestowed along with the commitment of the church to the mission, Luke uses an unusual verb. For him the day of Pentecost was symplēroō (“accomplished”; 2:1). He uses the same form of speech in Luke 9:51 in reference to the ascension of Jesus.

 

လေပြင်းတိုက်သံ၊ ဆူညံသံ၊ မီးလျှာများသည် ဘုရားသခင်၏ရှေ့တော်ထင်ရှားခြင်း (theophany) ကို မြင်သာသောလက္ခဏာများဖြစ်သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင်လည်း မိုးကြိုး၊ တံပိုး၊ မီး၊ လျှပ်စီးလက်ခြင်းများဖြင့် ဆိုင်နိုင်တောင်ပေါ်တွင် ဘုရားသခင်ဆင်းသက်လာခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၉:၁၆–၁၈၊ ဗျာဒိတ် ၁၁:၁၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပင်တကုတ်တွင် လေပြင်းသံနှင့် မီးလျှံများသည် ဝိညာဉ်တော်ကြွလာခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ထင်ရှားခြင်းပင်ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည် (တမန် ၂:၂–၃)။

The wind, noise, and fire associated here with the outpouring of the Spirit were visible manifestations of the presence of God—a theophany. When God came down on Mount Sinai to give the Law, there were thunders and trumpets, fire and lightning (Ex. 19:16–18; see also Rev. 11:19). In the same way, the sound of a mighty wind and the tongues of fire at Pentecost indicated that the coming of the Spirit was indeed a manifestation of God (Acts 2:2–3).

 

ပင်တကုတ်တွင် ဘုရားသခင်သည် ဧဝံဂေလိတရားကို ဘာသာစကားနှင့်ယဉ်ကျေးမှုအားလုံးထံ ရောက်ရှိအောင်ပြုတော်မူသည်။ ကျမ်းစာကို ပုံမှန်ပြည်သူ့ဘာသာစကားများသို့ ဘာသာပြန်ခဲ့သော ပရိုတက်စတင့်ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးခေတ်တွင် “ဒုတိယပင်တေကုတ္တေပွဲ” တစ်ခုဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ အလယ်ခေတ်တွင် ကျမ်းစာကို လက်တင်ဘာသာသို့သာ ဘာသာပြန်ခဲ့ပြီး ပုံမှန်လူများမဖတ်နိုင်သောကြောင့် ပညာတတ်ဘုန်းကြီးများ၏ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်သွားခဲ့သည်။ပင်တေကုတ္တေပွဲဝိညာဉ်တော်အရ ကျမ်းစာကို ဘာသာစကားနှင့်ဒေသိယစကားများအများဆုံးသို့ ဆက်လက်ဘာသာပြန်နေသည်။

On Pentecost God brought the gospel within the reach of all languages and cultures. A kind of “second Pentecost” occurred during the Protestant Reformation, when the Scriptures were translated into the languages of the common people. Up until that time, the Bible had been translated only into Latin during the Middle Ages. Since the common people could not read Latin, the Bible had become the exclusive property of the educated clergy. In the spirit of Pentecost, the Bible continues to be translated into as many languages and dialects as possible.

 

၂:၅–၃:၂၆ တန်ခိုးနှင့်တကွ ဧဝံဂေလိတရားကြေညာခြင်း

လှုံ့ဆော်ခြင်းခံရသော တရားဟောခြင်းဖြင့် ပေတရုသည် လူများ၏နှလုံးသားသို့ ဟောကြားခဲ့ပြီး ဧဝံဂေလိတရားသည် များစွာသောသူများက လက်ခံကြသည်။ နောက်ထပ်အံ့ဖွယ်တစ်ခုက ပေတရုအား ယေရုရှလင်ဒေသခံများသို့ ထပ်မံဟောကြားခွင့်ပေးခဲ့သည်။

2:5–3:26

The Gospel Announced with Power

Through an inspired sermon Peter spoke to the hearts of the people, the good news was received by many, and a miracle provided Peter with the opportunity to speak again to the inhabitants of Jerusalem.

 

၂:၅–၁၃ လူအုပ်၏တုံ့ပြန်မှု ပင်တေကုတ္တေပွဲတော်ကို ကမ္ဘာ့နိုင်ငံအားလုံးမှ လူများ ယေရုရှလင်မြို့တွင် စုဝေးရာ ရာသီတွင် ကျင်းပခဲ့သည် (အပိုဒ် ၅)။ အပိုဒ် ၉–၁၁ တွင် ဖော်ပြထားသော လူမျိုးပေါင်း ဆယ့်ငါးမျိုးစာရင်းသည် ရှေးခေတ်ကမ္ဘာတစ်ဝိုက်တွင် ဂျူးလူမျိုးများ များစွာနေထိုင်ရာ ဒေသအသီးသီးကို ဖော်ပြထားသည်။ လူမျိုးများစာရင်းကို လေးထောင့်လေးချက်အတိုင်း စီစဉ်ထားပုံရသည်။ ပါးသိယန်၊ မဒီ၊ ဧလံလူမျိုးနှင့် မေသိုပိုတေးမိယဒေသသားများသည် ယေရုရှလင်အရှေ့ဘက်၊ ကပ္ပဒေါကိ၊ ပုန္တု၊ အာရှမိုင်နာ၊ ဖရူဂိနှင့် ပန်ဖုလိယဒေသများသည် မြောက်ဘက်၊ အဲဂုတ္တုနှင့် လိဗျဒေသများသို့ တောင်ဘက်သွားရုံမျှဖြင့်ရောက်၍၊ ရောမမြို့သည် အနောက်ဘက်တွင်ရှိသည်။ စာရင်းကို ပြီးဆုံးစေရန် ဧဝံဂေလိတကို အဦးစွာဟောပြောရမည့်သူများ ဖြစ်သော ဂျူးလူမျိုးများနှင့် ဂျူးဘာသာဝင်အသစ်များကို ထည့်သွင်းထားသည်။ ထို့နောက် ဧဝံဂေလိတဟောပြောရမည့်အတိုင်းအတာကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်စေရန် ပင်လယ်ပေါ်တွင် သွားလာရးကုန်သွယ်သော ခရီတေလူမျိုးများနှင့် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အာရပ်လူမျိုးများကို ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည်။ ဤဖော်ပြချက်သည် ဧဝံဂေလိကို ဟောပြောရမည့်လူမျိုးအားလုံးကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း ခြုံငုံပြသထားခြင်းဖြစ်သည်။

2:5–13. Crowd’s Response. Pentecost was celebrated during a season when people “from every nation under heaven” (v. 5) gathered together in Jerusalem. The list of fifteen nations in vv. 9–11 describes the different regions around the ancient world where there were large numbers of Jewish inhabitants. The list of the nations appears to be organized on the basis of the four cardinal points of the compass: Parthian, Medes, Elamites, and the dwellers of Mesopotamia were east of Jerusalem; Cappadocia, Pontus, Asia Minor, Phrygia, and Pamphylia were to the north; Egypt and Libya could be reached only by traveling south; and Rome was to the west. Completing the list are those people to whom the gospel was to be addressed first: the Jews and their proselytes. The scope then broadens to include the nomadic shopkeepers of the sea, the people of Crete, and those of the earth, the Arabs. This description provides a universal synthesis of all the people to whom the gospel was to be proclaimed.

 

ပင်တေကုတ္တေပွဲအခြေအနေတစ်ခုလုံးက ဘာသာစကားဖြင့်ပြောခြင်းဆုကျေးဇူးသည် လူသိများပြီးသား နိုင်ငံခြားဘာသာစကားများဖြင့် ပြောနိုင်ခြင်း ဆုကျေးဇူးဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည် (AA ၄၀)။ (၁) တမန်တော်များသည် heterais glōssais (အခြားဘာသာစကားများ) ဖြင့် ပြောကြသည် (အပိုဒ် ၄)။ (၂) သူတို့နားထောင်သူများက မိမိတို့၏ကိုယ်ပိုင်ဘာသာစကားဖြင့် ကြားခဲ့ကြရသည် (အပိုဒ် ၆၊ ၈)။ (၃) သို့ရာတွင် တမန်တော်များကို ဂါလိလဲလူမျိုးများအဖြစ် မှတ်မိကြသည် (အပိုဒ် ၇)။ ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့သည် သတ်မှတ်ထားသော ဒေသတစ်ခုနှင့် ဘာသာစကားတစ်ခုသို့ ချိတ်ဆက်ခံရသူများဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ဤသို့ပြောဆိုနိုင်ခြင်းသည် အံ့ဩဖွယ်ဖြစ်သည်။ (၄) တမန်တော်များသည် ဘာသာစကားဖြင့်ပြောခြင်း (glossolalia) တွင်ဖြစ်ပွားတတ်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုအခြေအနေတွင် မရှိခဲ့ကြပါ။ ဘာသာစကားဖြင့်ပြောခြင်းနှင့်ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် (၁ ကော်ရိန်သု ၁၄:၂၇–၃၃) တမန်တော်များသည် ပေတရုက လူအုပ်ကို ဟောပြောနေစဉ် တိတ်ဆိတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ (၅) ပေတရုက ဤဖြစ်ရပ်ကိုရှင်းပြရန် ကိုးကားသော ကျမ်းချက်သည် ပရောဖက်ပြုချက်မက်ဆေ့ခ်ျကို ကြေညာခြင်းအကြောင်းကို ပြောထားသည် (အပိုဒ် ၁၇–၂၁ ကိုကြည့်၍၊ ယောလ ၂:၂၈–၃၂)။ ပေတရုသည် ဟောပြောနေခြင်းဖြစ်ပြီး ယောလ၏ ပရောဖက်ပြုချက်တွင် မပါဝင်သော စကားစုများကို ထည့်သွင်းပြောဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၈)။ (၆) တမန်တော်များကို အရက်မူးနေသည်ဟု စွပ်စွဲခြင်းသည် ကဲ့ရဲ့သူများက ပြောဆိုခြင်းဖြစ်ပြီး ယုံကြည် reliability မရှိပါ (အပိုဒ် ၁၃)။ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်၏ ကြီးမြတ်မှုအကြောင်းကို ကြားရသောသူတို့၏ နှလုံးသားများ ထိမိခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၁)။ ထိုသူများသည် ပေတရု၏ မက်ဆေ့ခ်ျကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ခဲ့ကြသည်။

The whole context of Pentecost suggests that speaking in tongues was the gift of speaking known foreign languages (AA 40): (1) The apostles spoke in heterais glōssais—“different/other tongues” (Acts 2:4). (2) The listeners heard them in their own language (2:6, 8). (3) Yet the apostles were recognized as Galileans (2:7), implying that they were assigned to a particular geographical location and language. It is therefore surprising that they spoke as they did. (4) Clearly, the apostles were not in a state of ecstasy. Contrary to what happens with glossolalia (speaking in tongues; 1 Cor. 14:27–33), the apostles were able to keep silent while Peter addressed the crowd. (5) The text quoted by Peter to explain the event speaks about proclaiming a prophetic message (cf. Acts 2:17–21; Joel 2:28–32). Peter was teaching, as indicated by his emphasis on the prophetic nature of the message and by adding phrases not found in Joel’s prophecy (Acts 2:18). (6) The charge of drunkenness against the apostles was made by scoffers (v. 13) who were not credible because the hearts of those who heard the message about the greatness of God were touched (v. 11). Those people understood Peter’s message with clarity.

Speaking in Tongues

ရှေးခေတ်ယဉ်ကျေးမှုများသည် ဘုန်းကြီးသောဘာသာစကားဖြင့် စကားပြောခြင်းကို သိရှိခဲ့ကြသည်။ ပလက်တိုက အာရုံခံစားမှုပျောက်ဆုံးသွားပြီး ထိုင်းမှိုင်းနေသော ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့်ဆိုင်သော ဖြစ်ရပ်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ တမန်တော်များ၏ အတွေ့အကြုံနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသည်။ တမန်တော်များသည် ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ ဟေရှာယသည် တိုးတိုးညည်းညူသော ကြားခံများနှင့် နာမ်ဝိညာဉ်ပညာရှင်များကို ဆန့်ကျင်ပြောဆိုခဲ့သည် (ဟေရှာ ၈:၁၉)။ သူသည် လူများကို ကျမ်းစာထဲက နားလည်လွယ်ကူပြီး ရှင်းလင်းသော ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ထံ ပြန်လှည့်လာရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (ဟေရှာ ၈:၂၀)။ ဟောရှေအနာဂတ္တိကျမ်းစာသည် ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူများကို ခွဲခြားမရနိုင်သော၊ အဓိပ္ပါယ်မရှိသော အသံများထုတ်သော သူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခဲ့သည် (ဟောရှေ ၉:၇)။ ရှင်ပေါလုသည်လည်း အလားတူပင် ကောရိန်သု ချဲ့သူများကို နားလည်လွယ်ကူသော စကားလုံးများကို သုံးရန် အားပေးခဲ့သည် (၁ကောရိန် ၁၄:၇-၁၂)၊ အနာဂတ္တိပြောဆိုသူများသည် လူများကို တည်ဆောက်မှု၊ အားပေးမှုနှင့် နှစ်သိမ့်မှုတို့ကို ယူဆောင်လာသည်ဟု ဆိုခဲ့သည် (အခန်း ၃)။ Ancient civilizations were familiar with ecstatic speaking in tongues. Plato described the phenomenon involving individuals who had lost their senses while in a trance. This is totally different from the experience of the apostles, who spoke with clarity. Isaiah spoke out against whispering and muttering mediums and spiritists (Is. 8:19). He implored the people to return to the understandable clarity of the word in Scripture (Is. 8:20). Hosea the prophet compares infidels to those who utter indistinguishable and foolish sounds (Hos. 9:7). Paul emphasized the same thing when he encouraged the Corinthians to use intelligible words (1 Cor. 14:7–12), going as far as to say that those who prophesy bring edification, encouragement, and comfort to people (v. 3).

 

၂:၁၄-၃၉။ ရှင်ပေတရု၏ တရားဟောခြင်း။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လက်ဆောင်သည် လက်ခံရရှိသူများအား ကယ်တင်ခြင်း၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်စေပြီး ထိုအကြောင်းကို သက်သေခံရန် သတ္တိကို ပေးသည် (တမန်တော် ၄:၃၁)။ ရှင်ပေတရုသည် ထလုပ်ကာ ယေရှုခရစ်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်နှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ သူတို့လက်ခံရရှိခဲ့သော သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လက်ဆောင်သည် ခမည်းတော်၏ ညာဘက်၌ ချီးမြှောက်ခံရသော သခင်ယေရှုခရစ်၏ ကြားဝင်ဆောင်ရွက်ပေးမှုကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့သည် (အခန်း ၃၃)။ ဘုရားကျောင်းသမိုင်းတွင် ပထမဆုံး မှတ်တမ်းတင်ထားသော တရားဟောချက်ဖြစ်သော သူ၏တရားဟောချက်သည် အရေးကြီးသော အချက်နှစ်ချက်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ဘုရားကျောင်း၊သည် နောက်ဆုံးကာလအတွက် မျှော်လင့်ထားသည်များကို ကြိုတင်ခံစားခဲ့သည် (၂:၁၄-၂၁)၊ ယေရှုသည် ကတိတော်အတိုင်း မယ်ရှိယဖြစ်တော်မူသည် (၂:၂၂-၃၆)။ တရားဟောချက်၏ အပိုင်းတစ်ခုစီသည် “နားထောင်ကြလော့” သို့မဟုတ် “ကြားကြလော့” ဟု အဓိပ္ပါယ်ရသော akousate ဟူသော ခေါ်ဆိုမှုဖြင့် စတင်ခဲ့သည် (အခန်း ၂၂)၊ အခန်း ၁၄ တွင်မူ enōtisasthe ကို သုံးခဲ့ပြီး စကားလုံးအတိုင်း “နားထဲထည့်ပါ” ဟု အဓိပ္ပါယ်ရသည်။

2:14–39. Peter’s Sermon. The gift of the Spirit gives to those who receive a clear understanding of salvation along with the courage needed to testify about it (Acts 4:31). Peter stood up and explained the meaning of the cross and resurrection of Jesus. He stated that the gift of the Spirit that they had received was the result of the mediation of Christ at the right hand of the Father as the exalted Lord (v. 33). His sermon, the very first recorded in the history of the church, brought up two important points: the church anticipated what was expected for the end time (2:14–21), and Jesus was the promised Messiah (2:22–36). Each segment of the sermon began with a call to akousate—“listen” or “hear” (v. 22)—and in v. 14 the verb enōtisasthe is used, which literally means “to put it in your ears.”

 

ယောလအနာဂတ္တိကျမ်းစာမှ ကိုးကားပြီး သူတို့၏အတွေ့အကြုံကို ရှင်းပြရာတွင် ရှင်ပေတရုသည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လက်ဆောင်သည် အသက်အရွယ်၊ ကျား/မ (အခန်း ၁၇)၊ လူမှုအဆင့်အတန်း (အခန်း ၁၈) မခွဲခြားဘဲ လူတိုင်းအတွက် ဖြစ်သည်ဟု အလေးပေးခဲ့သည်။ ရှင်ပေတရုသည် နောင်တရခြင်းနှင့် နှစ်ခြင်းခံခြင်းကိုသာ အခြေအနေအဖြစ် ဖော်ပြခဲ့သည် (အခန်း ၃၈)။ အခန်း ၁၉ နှင့် ၂၀ တွင် ဖော်ပြထားသော နောက်ဆုံးကာလ နိမိတ်လက္ခဏာများသည် ယေရှုပြန်ကြွလာခြင်းမတိုင်မီ ကာလ၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကို အလေးပေးသည်။ ထိုအချိန်တွင် သခင်ဘုရားထံ လှည့်လာလိုသူတိုင်းအတွက် ကယ်တင်ခြင်းကို ပေးအပ်သည် (အခန်း ၂၁၊ “သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ သွန်းလောင်းခြင်း” ကို စာမျက်နှာ ၁၀၈၄ တွင် ကြည့်ပါ)။ တရားဟောချက်၏ ဒုတိယအပိုင်းသည် ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ ဗဟိုအယူဝါဒဖြစ်သော ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ခရစ်တော်ကို ဖော်ထုတ်သည်။ ယေရှုကို ပထမဦးစွာ လူ့သဘာဝအနေဖြင့် — “လူ” တစ်ဦးအဖြစ် မိတ်ဆက်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၂:၂၂-၂၃)။ ဤပုံစံတရားဟောခြင်းသည် ဧဝံဂေလိတရားတစ်ခုလုံး၏ အဓိပ္ပါယ်ကို အနှစ်ချုပ်ထားသော အလွန်အရေးကြီးသော ဓမ္မသတ်အချက်များကို ဖော်ထုတ်သည်။ ယေရှုသည် လူ့ဇာတိခံယူခဲ့သော နှုတ်ကပတ်တော်ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ခမည်းတော်၏ဘေးတော်၌ ရှိတော်မူကာ ထိုနေရာမှ ကိုယ်တော်၏ကျေးဇူးတော်ဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြည့်စေတော်မူသည် (ယောဟန် ၁:၁-၁၈၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၅-၁၁၊ ကောလောသဲ ၁:၁၄-၂၀၊ ဟေဗြဲ ၁:၁-၄ ကိုလည်း ကြည့်ပါ)။

Quoting from the prophet Joel to explain their experience, Peter emphasized the universality of the gift of the Spirit, regardless of age, gender (v. 17), or social condition (v. 18). Peter stated only conditions of repentance and baptism (v. 38). The eschatological signs mentioned in vv. 19 and 20 emphasize the grandiosity of the events that would mark the time just before the return of Jesus with His offer of salvation to anyone willing to turn to the Lord (v. 21; see “Outpouring of the Spirit,” p. 1084). The second part of the sermon develops a central dogma of Christianity, the risen Christ. Jesus is first introduced in terms of His human condition—Jesus was a “man” (Acts 2:22–23). This type of preaching develops extremely important theological themes that summarize the entire gospel message. Jesus must be proclaimed as the Word that became flesh who is now at the Father’s side, from where He fills us with His grace (John 1:1–18; see also Phil. 2:5–11; Col. 1:14–20; Heb. 1:1–4).

 

ရှင်ပေတရု၏ တရားဟောချက်သည် ယခုဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောနေသူများကို လွှမ်းမိုးသင့်သော တရားဟောခြင်း၏ ပုံသက်သေဖြစ်သည်။ ထိုတရားဟောချက်သည် နားထောင်သူကို ခရစ်ယာန်ဓမ္မသတ်၏ ဗဟိုချက်၌ နေရာချပေးသော အထွတ်အထိပ်သို့ တိုးတက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့လက်ဝါးကပ်တိုင်မှတ်ခဲ့သော ယေရှုကို ဘုရားသခင်သည် သခင်နှင့် မယ်ရှိယ (ခရစ်တော်) နှစ်ဖြာစလုံးဖြစ်စေတော်မူသည်ဟူသော နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၂:၃၆)။ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ပေးအပ်ပြီး ကိုယ်တော်ကို လိုက်ရန် ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။

Peter’s sermon is a model of preaching that should influence those who now proclaim the gospel. It progressed toward a highpoint that placed the listener at the heart of Christian theology with the conclusion that God made Jesus, whom they had crucified, to be both Lord and Messiah (or Christ) (Acts 2:36). It offered God’s grace along with a call to follow Him.

 

ရှင်ပေတရုသည် လူများကို စူးစမ်းလာစေသော မကြာသေးမီက ထင်ရှားသော ဖြစ်ရပ်ကို ဖော်ပြခြင်းဖြင့် တရားဟောချက်ကို စတင်ခဲ့သည် (၂:၁၂)။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်မှာ သူတို့ထင်ထားသည်မဟုတ်ကြောင်း ပြောဆိုခြင်းဖြင့် စတင်ခဲ့သည် (အခန်း ၁၄-၁၅)။ မေးခွန်းကို ဖြေဆိုရာတွင် ရှင်ပေတရုသည် ယောလ၏ အနာဂတ္တိကျမ်းစကားကို ပြန်လည်သတိရခဲ့သည်။ သူသိသည်မှာ သူ၏ ယုဒလူနားထောင်သူများအတွက် ကျမ်းစကားတစ်ခွန်းသည် စကားထောင်ချီထက် ပိုတန်ဖိုးရှိသည်ဟု သိသည်။

Peter introduced his sermon by bringing up the notable recent event that brought the people together with curiosity (2:12). He began by telling them that what had just happened was not what they thought (vv. 14–15). Answering the implied question, Peter recalled Joel’s prophecy. He knew that for his Jewish listeners a statement from Scripture would be of greater value than a thousand words.

 

ပထမဦးစွာ ရှင်ပေတရုသည် ထိုစကားကို အကြောင်းအရာထဲ ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ ဖြစ်ပျက်နေသည်မှာ နောက်ဆုံးကာလ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်သည် (အခန်း ၁၇က)။ “နောက်ဆုံးနေ့ရက်များ” ဟူသော စကားစုသည် ယောလကျမ်းစာတွင် မပါသော်လည်း အခန်း ၁၉-၂၀ တွင် ဆိုလိုသည်။ ဤသည်မှာ ကြီးမားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး လူများသည် သခင်ဘုရား၏ ကြီးမြတ်ပြီး ထင်ရှားသော နေ့ရက်မရောက်မီ အရေးကြီးသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချရမည်ဖြစ်သည်။ ယောလမှ ကိုးကားချက် (အခန်း ၁၇ခ-၁၈) သည် ဖြစ်ရပ်ကို ရှင်းပြသည်။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ ဝိညာဉ်တော်ကို သွန်းလောင်းပြီး ကိုယ်တော်၏ ကျေးကျွန်များအား အနာဂတ္တိပြောဆိုခြင်း လက်ဆောင်ကို ပေးမည်။ ယောလသည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ အနာဂတ္တိပြောဆိုခြင်း လက်ဆောင်ကို နောက်ဆုံးကာလ ဖြစ်ရပ်များနှင့် ဆက်စပ်ခဲ့သည်။ အခန်း ၂၁ သည် ဤတိုက်တွန်းချက်ကို အတည်ပြုသည်။ အကြောင်းမှာ သခင်ဘုရား၏ နေ့ရက်မတိုင်မီ ကာလကို ကျေးဇူးတော်၏ အချိန်အခါဟု သတ်မှတ်ထားပြီး အပြစ်သားများအား ကယ်တင်ခြင်းကို အထူးအခွင့်အရေးပေးထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

First, Peter placed the statement within its context. What was taking place was an eschatological event (v. 17a). Although the phrase referring to the “last days” is not in the text of Joel, it is implied in vv. 19–20. This was about a momentous event, and people had to make a vital decision before the great and magnificent Day of the Lord would arrive. The quotation from Joel (vv. 17b–18) explains the event in question. God was to pour out His Spirit and bestow the gift of prophecy to His servants. Joel associated the Holy Spirit’s gift of prophecy with endtime events. Verse 21 justifies this exhortation because the period before the Day of the Lord was identified as a time of grace—giving sinners a special opportunity to find salvation.

 

နားထောင်သူတစ်ဦးသည် အဘယ်ကြောင့် သူသည် အပြစ်သားဟု ယူဆခံရသနည်းဟု တွေးတောမိပေမည်။ ယုဒလူများအနေဖြင့် ဓလေ့ထုံးတမ်းအတိုင်း သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ရန် ယေရုရှလင်သို့ လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် သန့်ရှင်းရေး စည်းမျဉ်းတစ်ခုခုကို ချိုးဖောက်ခဲ့သည် သို့မဟုတ် ပညတ်တစ်ခုခုကို ချန်လှပ်ခဲ့သည်ဟု ထင်မည်လော။ မဟုတ်ပါ။ ပိုဆိုးသည်မှာ သူတို့သည် ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်သူများကဲ့သို့ ပြုမူခဲ့ကြသည် (အခန်း ၂၂-၂၃)။ နာဇရက်ယေရှုသည် ကောင်းစွာသိရှိခံရသူဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် မရေမတွက်နိုင်သော နိမိတ်လက္ခဏာများ ပြုခဲ့ပြီး ထိုနိမိတ်များသည် ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်အားဖြင့် လုပ်ဆောင်နေကြောင်း ထင်ရှားသော နိမိတ်များဖြစ်သည် (အခန်း ၂၂)။ ရှင်ပေတရုသည် စကားကို လျှော့မပြောခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်သည် ယေရှုကို သေခြင်းမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်စေခြင်းအားဖြင့် တရားမျှတကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည် (အခန်း ၂၄)။

A listener might have wondered why he or she was considered a sinner. As Jews, they had come to Jerusalem for ritual cleansing. Had they perhaps violated one of the cleansing rules or omitted a precept? No, worse than that: they had behaved like criminals (vv. 22–23). Jesus of Nazareth was well known. He had performed countless miracles, and these miracles were obvious signs that God was acting through Him (v. 22). Peter did not mince his words. Consequently, God vindicated Jesus by raising Him from the dead (v. 24).

 

ယေရှုရှင်ပြန်ထမြောက်သည်ဟု သက်သေအဘယ်နည်း။ ပထမဦးစွာ ဒါဝိဒ်၏ အနာဂတ္တိကျမ်းစကား (အခန်း ၂၅-၃၁)။ သန့်ရှင်သူသည် ပျက်စီးခြင်းကို မမြင်ရကြောင်း (အခန်း ၂၇) သည် ဒါဝိဒ်မဖြစ်နိုင်ပါ။ ဒါဝိဒ်သည် ယခုတိုင် သင်္ချိုင်းထဲ၌ ရှိနေသေးသည် (အခန်း ၂၉)။ ဒါဝိဒ်သည် သူကိုယ်တိုင်မဟုတ်ဘဲ အခြားသူတစ်ဦးအကြောင်း ပြောနေခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုသူသည် ယေရှုဖြစ်သည်ဟု ရှင်ပေတရုဆိုသည် (အခန်း ၃၂)။ ဒုတိယအချက်မှာ သူတို့မြင်တွေ့ခဲ့သော သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လက်ဆောင်သည် ကိုယ်တော်ရှင်ပြန်ထမြောက်ကြောင်း သက်သေပြသည် (အခန်း ၃၃)။ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ကျမ်းစာသည် ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ ညာဘက်၌ ထိုင်တော်မူသည်ဟု ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြသည် (အခန်း ၃၄-၃၅)။ ဘုရားသခင်သည် ယေရှုကို တရားမျှတကြောင်း သက်သေပြပြီး သခင်ဖြစ်စေတော်မူသည် (အခန်း ၃၆က)၊ ကိုယ်တော်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှတ်သူများသည် နောင်တရရန် လိုအပ်သည် (အခန်း ၃၆ခ)။

What proof do we have that Jesus was resurrected? First, we have the prophecy of David (vv. 25–31). Obviously, the Holy One of God (v. 27) who would not see corruption could not be David, who was still in his grave (v. 29). David, says Peter, was talking about someone other than himself, and that other was Jesus (v. 32). Second, the gift of the Holy Spirit they had witnessed demonstrated that He was resurrected (v. 33). Finally, Scripture makes it clear that Jesus is seated at the right hand of God (vv. 34–35). Since God vindicated Jesus and made Him Lord (v. 36a), those who crucified Him need repentance (v. 36b).

 

လူထုသည် ဘုရားသခင်ရှေ့၌ သူတို့၏အခြေအနေကို ပြောင်းလဲရန် ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်းဟု တုံ့ပြန်မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ကြသည် (အခန်း ၃၇)။ နားထောင်သူများသည် ဘုရားသခင်၏ ဒေါသပြေပျောက်စေရန် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း သို့မဟုတ် ပဏ္ဍကာပေးခြင်းကဲ့သို့ ဘာသာရေးကိုင်းရှိုင်းမှုတစ်ခုခုကို လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားရနိုင်သည်။ ရှင်ပေတရု၏ ချဉ်းကပ်ပုံသည် ရိုးရှင်းပြီး ရှင်းလင်းသည်။ ခရစ်တော်တွင် ဘုရားသခင်ပေးထားသော ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတော်ကို အခမဲ့ လက်ခံကြလော့ (အခန်း ၃၈)။ ဧဝံဂေလိတရားဟောသူ ရှင်ပေတရုသည် ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းကို ဟောခဲ့သည်။ စျေးမရှိသော ကျေးဇူးတော်မဟုတ်ပါ။ နှလုံးသားထဲမှ နောင်တရခြင်း၊ နှစ်ခြင်းခံခြင်းဖြင့် ထင်ရှားသော အဓိကပြောင်းလဲမှုနှင့် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လမ်းပြမှုအောက်တွင် ဘဝသစ်ကို ပါဝင်စေသော ကျေးဇူးတော်ဖြစ်သည်။ ရှင်ပေတရုသည် ကြီးစွာသော စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်၏ လက်ဆောင်ကို သူ၏နားထောင်သူများအပါအဝင် သူတို့၏သားသမီးများအတွက်ပင် တိုးချဲ့ပေးခဲ့သည်။ ခေါ်ဆိုမှုကိုယ်တိုင်သည် ဘုရားသခင်ထံမှ လာမည်ဖြစ်သည် (အခန်း ၃၉)။

The public was moved to ask what it was that they could do to change their status before God (v. 37). The listeners may have felt that an act of piety might be in order, such as a sacrifice or an offering that would appease the wrath of God. Peter’s approach was simple and clear: receive freely the forgiveness and grace God has given you in Christ (v. 38). Indeed, Peter preached salvation by grace. Not cheap grace, but a grace that involves a heartfelt repentance, resulting in a radical change expressed through the acceptance of baptism and a new life under the guidance of the Spirit. With great fervor Peter extended the gift of God’s grace to his audience, including even their children. The call itself would come from God (v. 39).

 

နိဂုံးတွင် ရှင်ပေတရုသည် ဣသရေလလူအပေါင်းတို့ကို (အခန်း ၃၆) နှင့် ယေရုရှလင်သို့ လာရောက်လည်ပတ်သူအားလုံးကို (အခန်း ၃၈) လိပ်မူခဲ့သည်။ နားထောင်သူများသည် ယေရုရှလင်မှသာမဟုတ်ဘဲ ရှေ့ခေတ်ကမ္ဘာအနှံ့မှ ဖြစ်ကြသည် (အခန်း ၈-၁၁)။ လူသားအားလုံး၏ အပြစ်ဒဏ်ခံရနိုင်သော အခြေအနေ (ရောမ ၃:၉) နှင့် ကျေးဇူးတော်နှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်း၏ ကတိနှင့် ပေးကမ်းခြင်းသည် လူတိုင်းနှင့် သက်ဆိုင်ပြီး တစ်ဦးချင်းအတွက်လည်း ဖြစ်သည် (ရောမ ၃:၉)။

In his conclusion, Peter addressed all of the people of Israel (v. 36) as well as all the rest of the visitors to Jerusalem (v. 38). The listeners were not just from Jerusalem but also from all across the ancient world (vv. 8–11). The plight of all human beings as condemned sinners (Rom. 3:9) as well as the promise and offer of grace and forgiveness are both universal and personal (Rom. 3:9).

 

၂:၄၀-၄၇။ အသင်းတော်တိုးတက်မှု၏ အရေးကြီးမှု။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လုပ်ဆောင်ချက်သည် နားထောင်သူများ၏ နှလုံးသားကို ထိခိုက်စေခဲ့သည် (တမန်တော် ၂:၃၇)။ ရှင်ပေတရုသည် ဤ skolios — “ကောက်ကျစ်”၊ “ပျက်စီးယိုယွင်း” သို့မဟုတ် “မတော်မတရား” ဖြစ်သော “မျိုးဆက်” မှ ကိုယ်ကိုကိုယ်ခွဲထုတ်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ဂရိစကား genea (“မျိုးဆက်”) သည် ရှင်ပေတရု၏ ခေတ်တွင် အထူးအဓိပ္ပါယ်ရှိခဲ့သည်။ ဤစကားသည် ယုဒလူမျိုးကို သို့မဟုတ် အသက်အရွယ်အုပ်စုတစ်ခုကို တိကျစွာမဆိုလိုဘဲ ကယ်တင်ခြင်းတရားကို ဆီးတားသူအားလုံးကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဤအယူအဆကို ကွမ်ရန်ရှိ အက်ဆင်းအသိုင်းအဝိုင်းက ဖွံ့ဖြိုးစေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကမ္ဘာဦးကတည်းက ကမ္ဘာကို နှစ်မျိုးခွဲထားသည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ကာယိန်၏ မယုံကြည်သော မျိုးဆက် (ကမ္ဘာဦး ၄:၁၇-၂၄) နှင့် ယုံကြည်ခြင်းရှိသော ရှေ့မျိုးဆက် (ကမ္ဘာဦး ၄:၂၆)။

2:40–47. A Vital Church Growth. The action of the Spirit appealed to the hearts of the listeners (Acts 2:37). Peter exhorted them to set themselves apart from this skolios—“crooked,” “corrupt,” or “perverse”—“generation.” The Greek word genea (“generation”) had a particular meaning at the time of Peter. The term applies not specifically to the Jewish people or a certain age group but to all people responsible for resisting the message of salvation. This concept was developed by the Essene community at Qumran, who felt that ever since the beginning, the world was divided in two “generations”: the unfaithful generation of Cain (Gen. 4:17–24) and the generation of Seth, the faithful one (Gen. 4:26).

 

ဘုရားသခင်သည် နှစ်ခြင်းခံပြီး ကတိသစ္စာပြုသူများအား သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လက်ဆောင်ဖြင့် ဘဝသစ်ကို ပေးသည် (ဂလာတိ ၅:၂၂-၂၃)။ ဘုရားသခင်၏ ခေါ်ဆိုမှု (တမန်တော် ၂:၃၉) ကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် လူ့တုံ့ပြန်မှုက ကယ်တင်ခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သတိပေးသည်။ ကယ်တင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော တစ်ဦးချင်းကိစ္စဖြစ်သည်။ ရှင်ပေတရု၏ တရားဟောချက်တွင် ယုဒလူများနှင့် သူတို့၏သားမြေးများအတွက်သာမက ဝေးကွာသူအားလုံးအတွက် — လူတိုင်းအတွက် ကယ်တင်ခြင်းကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ ကိုယ်ကျင့်တရားလိုအပ်ချက်များသည် လူနည်းစုအတွက်သာ မဟုတ်ပါ။

God responds to the commitment of those who receive baptism and gives them a new life through the gift of the Spirit (Gal. 5:22–23). The reference to God’s calling (Acts 2:39) reminds us that it is not the human response that saves. Salvation is an individual matter that remains in God’s hands. Peter’s sermon included the offer of salvation to the Jews and their posterity, as well as to all who are far away—that is to say, to all people. The ethical requirements of the Holy Spirit were not earmarked just for a few people.

 

တမန်တော်များ၏ ဟောပြောခြင်းသည် အသီးသီးထွက်ခဲ့ပြီး ရလဒ်အနေဖြင့် ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်းသည် ဆက်လက်တိုးပွားလာခဲ့သည်။ အခန်း ၄၂ တွင် ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်း၏ ဘဝကို ဖော်ပြထားသည်။ ထိုအသိုင်းအဝိုင်းတွင် တမန်တော်များ၏ အဆုံးအမများ — ခရစ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ရှင်းပြသော ဧဝံဂေလိတရား (၃:၁၅) နှင့် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းမှ အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုချက် (၃:၂၂-၂၆) ပါဝင်သည်။ ဤတရားသည် ယေရှု၏ အဆုံးအမများနှင့် ကိုက်ညီပြီး ကျမ်းစာတွင် ရေးထားသမျှသည် ကိုယ်တော်ကို ညွှန်ပြသည်ဟု ဆိုခဲ့သည် (လုကာ ၂၄:၂၇၊ ၄၄-၄၅)။ လုကာသည် အသင်းတော်၏ koinōnia — “အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်ခြင်း” သို့မဟုတ် “အသိုင်းအဝိုင်း” ကိုလည်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ခရစ်ယာန်မစ်ရှင်၏ မရှိမဖြစ်အရည်အသွေးဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ယုံကြည်သူများအကြား စည်းလုံးညီညွတ်မှု (တမန်တော် ၂:၄၄၊ ၄၆)၊ မျှဝေပေးခြင်း (အခန်း ၄၅) နှင့် ချွင်းချန်မှုမရှိဘဲ လူတိုင်းအတွက် ပွင့်လင်းမှုကို ဆိုလိုသည်။ ယေရုရှလင်ကောင်စီက ဤအတူယှဉ်တွဲနေထိုင်မှုကို တပါးအမျိုးသားယုံကြည်သူအားလုံးထံ တိုးချဲ့ခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၅)။ (၃) “မုန့်ချိုးခြင်း” ကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။ ဤသည်မှာ ခရစ်တော်တွင် စည်းလုံးညီညွတ်သော အသိုင်းအဝိုင်း၏ ထူးခြားသော အမှတ်အသားဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်ပြန်ကြွလာခြင်းကို မျှော်လင့်စွာ နေထိုင်သည် (လုကာ ၂၂:၁၉၊ ၁ကောရိန် ၁၁:၂၆)။ (၄) လုကာသည် အသင်းတော်၏ ဆုတောင်းခြင်းများကိုလည်း မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။ ဤဆုတောင်းများသည် တမန်ကျောင်းများနှင့် ဗိမာန်တော်၌ ပြုလုပ်သော ဆုတောင်းချက်များ (တမန်တော် ၂:၄၆) သို့မဟုတ် ချက်ချင်းဆုတောင်းခြင်း (၄:၂၄-၃၀) ဖြစ်သည်။ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဆုတောင်းပေးခြင်းသည် အသင်းတော်၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ခိုင်ခံ့စေသည်။

The apostolic preaching bore fruit, and as a result the early church community continued to grow. Verse 42 provides a description of the life of the community of believers, which included the proclamation of the apostles’ teachings, that is, the message of the gospel explaining the meaning of the cross of Christ (3:15) with an interpretation drawn from the OT (3:22–26). This message was in line with the teachings of Jesus that everything written in Scripture pointed to Him (Luke 24:27, 44–45). Luke also mentions the church’s koinōnia—“fellowship” or “community.” This is an essential attribute of the Christian mission. It implies unity among believers (Acts 2:44, 46), their willingness to share (v. 45), as well as their openness toward all people without exception. The Council of Jerusalem extended this level of communion to all believers of Gentile background (Acts 15). (3) The “breaking of bread” is also mentioned. This was the expression of the unique identity of a community united in Christ (Luke 22:19) and living with the expectation of His return (1 Cor. 11:26). (4) Also noted by Luke are prayers of the church; these were petitions offered in the synagogues and the temple (Acts 2:46) or extemporaneously (4:24–30). Prayers addressed for one another strengthened the unity of the church.