Myanmar 3AM (Official)

 တမန်

အခန်းကြီး - ၃ 

အခါပဌနာပြုရသော သုံးချက်တီးအချိန်၌ ပေတရုနှင့် ယောဟန်တို့သည် ဗိမာန်တော်သို့ တက်ကြ သည်ရှိသော်၊
² အမိဝမ်းတွင်းကပင်ခြေမစွမ်းသော သူတယောက်ကို သူတပါးတို့သည်ထမ်းလျက်လာကြ၏။ ဗိမာန် တော်သို့ဝင်သောသူတို့မှာ စွန့်ကြဲခြင်းကိုခံစေခြင်းငှါ၊ တင့်တယ်အမည်ရှိသော တံခါးနားမှာ ထိုသူကိုထား လေ့ရှိ၏။
³ ပေတရုနှင့်ယောဟန်တို့သည် ဗိမာန်တော်သို့ဝင်မည် လာကြသည်ကို ထိုသူသည်မြင်လျှင် စွန့်ကြဲပါဟု တောင်းလေ၏။
⁴ ထိုအခါပေတရုနှင့် ယောဟန်တို့သည် ထိုသူကိုစေ့စေ့ကြည့်ရှု၍ ငါတို့အား မျှော်ကြည့်လော့ဟုဆိုလျှင်၊
⁵ ထိုသူသည်တစုံတခုကို ရမည်ဟုစိတ်ထင်နှင့် တမန်တော်တို့ကိုမျှော်ကြည့်လျက်နေ၏။
⁶ ပေတရုကလည်း၊ ငါ၌ရွှေငွေမရှိ။ ရှိသည်အရာကိုသင့်အားငါပေးမည်။ နာဇရက်မြို့သား ယေရှုခရစ်၏ နာမတော်အားဖြင့်ထ၍ လှမ်းသွားလော့ဟုဆိုလျက်၊
⁷ သူ၏လက်ျာလက်ကို ကိုင်ဆွဲချီကြွလေသော ခဏခြင်းတွင်၊ ခြေနှစ်ဘက်ဖမျက်စိတို့သည် စွမ်းအားကို ရသဖြင့်၊
⁸ ရုတ်တရက်ထ၍ မတ်တပ်ရပ်ပြီးလျှင် လှမ်းသွားလေ၏။ သွားလျက်၊ ခုန်လျက်၊ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းလျက်၊ တမန်တော်တို့နှင့်အတူ ဗိမာန်တော်သို့ဝင်လေ၏။
⁹ ထိုသို့လှမ်းသွား၍ ဘုရားသခင်အား ချီးမွမ်းသည်ကို လူအပေါင်းတို့သည် မြင်သောအခါ၊
¹⁰ ထိုသူသည် ဗိမာန်တော်၏တင့်တယ်တံခါးနားမှာ စွန့်ကြဲခြင်းကိုခံ၍ ထိုင်နေသောသူဖြစ်သည်ကို သိကြသောကြောင့်၊ သူ၌ဖြစ်သည် အမှုကိုအံ့ဩမိန်းမောတွေဝေခြင်းရှိ၍၊
¹¹ ထိုသူသည် ပေတရုနှင့် ယောဟန်ကို အမှီပြုလျက်ရှိရာအရပ်၊ ရှောလမုန်ကနားပြင်အမည်ရှိသော ကနားပြင်သို့ပြေးဝင်၍ စုဝေးကြ၏။
¹² ပေတရုသည် မြင်လျှင်၊ ဣသရေလလူတို့ အဘယ်ကြောင့် ဤအမှုကို အံ့ဩကြသနည်း။ ဤသူသည် လှမ်းသွားနိုင်သောအခွင့်ကို ငါတို့သည်ကိုယ်တန်ခိုး၊ ကိုယ်သီလအားဖြင့်ပေးဘိသကဲ့သို့ အဘယ်ကြောင့် ငါတို့ကို စေ့စေ့ကြည့်ရှုကြသနည်း။
¹³ အာဗြဟံ၊ ဣဇာတ်၊ ယာကုပ်တို့၏ဘုရားသခင်၊ ငါတို့ဘိုးဘေးများ၏ ဘုရားသခင်သည် မိမိ သားတော်၏ ဘုန်းကိုထင်ရှားစေတော်မူပြီ။ ထိုသခင်ကို သင်တို့သည် ပိလတ်မင်းလက်သို့အပ်နှံ၍၊ ထိုမင်းသည် လွှတ်မည်အကြံရှိသော်လည်း သင်တို့သည် ထိုသခင်ကိုငြင်းပယ်ကြ၏။
¹⁴ သန့်ရှင်းဖြောင့်မတ်တော်မူသော သခင်ကိုငြင်းပယ်၍၊ လူအသက်ကို သတ်ခြင်း၊ အပြစ်ရှိသောသူ တယောက်ကို ရမည်အကြောင်း တောင်းပန်သဖြင့်၊
¹⁵ အသက်ရှင်ခြင်းသို့ ပို့ဆောင်တော်မူသောအရှင်ကို ကွပ်မျက်ကြပြီတကား၊ ထိုအရှင်ကို ဘုရားသခင် သည် သေခြင်းမှထမြောက်စေတော်မူသည်ကို ငါတို့သည် သက်သေခံဖြစ်ကြ၏။
¹⁶ ထိုသခင်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ထိုသခင်၏နာမတော်သည် သင်တို့သိမြင်သော ဤသူအား အစွမ်း ကို ပေးတော်မူပြီ။ ထိုသခင်ကြောင့်ရသော ယုံကြည်ခြင်းသည် သင်တို့မျက်မှောက်တွင် ဤသူ၌စေ့စုံခြင်း အခွင့်ကိုပေး၍ရှိလေပြီ။
¹⁷ ယခုလည်း ညီအစ်ကိုတို့၊ သင်တို့မှစ၍ အစိုးရသောသူတို့သည် မသိဘဲလျက် ထိုသို့ပြုကြသည်ကို ငါသိ၏။
¹⁸ ခရစ်တော်သည် အသေခံရမည်ဟု ပရောဖက်အပေါင်းတို့သည် ဟောပြော၍၊ ဘုရားသခင်ဘော်ပြ တော်မူနှင့်သောအမှုကို ထိုသို့အားဖြင့် ပြီးစီးတော်မူပြီ။
¹⁹ ထိုကြောင့်ထာဝရဘုရားထံတော်မှ ချမ်းဧသောအချိန်ကာလသည် ရောက်လာ၍၊
²⁰ သင်တို့အဘို့အလိုငှါ ခန့်ထားတော်မူနှင့်သော ယေရှုခရစ်ကို စေလွှတ်တော်မူမည်အကြောင်း၊ သင်တို့ အပြစ်များကို ပြေစေခြင်းငှါ နောင်တရ၍ စိတ်ပြောင်းလဲခြင်းသို့ ရောက်ကြလော့။
²¹ ကမ္ဘာဦးမှစ၍ သန့်ရှင်းသောပရောဖက်ဆရာတော်တို့နှုတ်ဖြင့် ဘုရားသခင်ဗျာဒိတ်ထားတော်မူသော ထိုကပ်ကာလ၊ အလုံးစုံသောအရာတို့ကို အသစ်ပြုပြင်တော်မူသော ကပ်ကာလမရောက်မှီတိုင်အောင် ကောင်း ကင်ဘုံသည် ထိုခရစ်တော်ကို ခံယူသိမ်းဆည်းရမည်။
²² ငါတို့ဘိုးဘေးများတို့အားလည်း မောရှေက၊ သင်တို့၏ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားသည်၊ သင်တို့ အမျိုးသားချင်းတို့အထဲ၌ ငါနှင့်တူသော ပရောဖက်တပါးကို သင်တို့အဘို့ပေါ်ထွန်းတော်မူမည်။ ထိုပရောဖက် ဟောပြောသောအရာတို့ကို သင်တို့သည် နားထောင်ရကြမည်။
²³ အကြင်သူသည် ထိုပရောဖက်၏စကားကိုနားမထောင်ဘဲနေအံ့၊ ထိုသူသည် မိမိအမျိုးထဲက ပယ်ရှင်း ခြင်းကို ခံရမည်ဟုဟော၏။
²⁴ ပရောဖက်ရှမွေလမှစ၍ နောက်ဟောသော ပရောဖက်ရှိသမျှတို့သည် ဤသည်နေ့ရက်ကာလကို ဟောပြောညွှန်ကြပြီ။
²⁵ သင်တို့သည် ပရောဖက်အမျိုးအနွယ်ဖြစ်ကြ၏။ ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံကို၊ သင်၏ အမျိုးအနွယ် အားဖြင့် လူမျိုးအပေါင်းတို့သည် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာကို ခံရကြလိမ့်မည်ဟု ဗျာဒိတ်ထားတော်မူ၍၊ ငါတို့ ဘိုးဘေးများတို့အား ပေးတော်မူသော ပဋိညာဉ်တရားတော်နှင့် သင်တို့သည်ဆိုင်ကြ၏။
²⁶ သင်တို့တွင် မိမိဒုစရိုက်တို့ကို ကြဉ်ရှောင်ပယ်ရှားသောသူရှိမျှတို့အား ကောင်းကြီးမင်္ဂလာကို ပေးစေ ခြင်းငှါ ဘုရားသခင်မိမိသားတော် ယေရှုကို ထမြောက်စေတော်မူပြီးလျှင်၊ သင်တို့ရှိရာသို့ ရှေးဦးစွာစေလွှတ် တော်မူသည်ဟု လူများတို့အား ပေတရုဟောပြော၏

  

၃:၁-၁၀။ ခြေမထောက်မစွမ်းသူ ပျောက်ကင်းခြင်း။ ရှင်ပေတရုနှင့် ရှင်ယောဟန်တို့သည် ခြေမထောက်မစွမ်းသူကို ပျောက်ကင်းစေပြီး ရှမာရိယကောင်စီရှေ့တွင် သက်သေခံခြင်းသည် လုကာအား သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လုပ်ဆောင်ချက်နှင့် ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခြင်းကို အားဖြည့်ပုံ၊ အထူးသဖြင့် နိမိတ်လက္ခဏာများဖြင့် သက်သေခံခြင်းကို ဆွေးနွေးခွင့်ပေးသည် (၄:၃၀-၃၁; မာကု ၁၆:၁၅-၁၈ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ လုကာသည် အတားအဆီးများကို သတ္တိနှင့် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ကျော်လွှားနိုင်ပုံကို ပြသည်။

3:1–10. A Lame Man Healed. The account of Peter and John healing the lame man, followed by their testimony before the Sanhedrin, provides the opportunity for Luke to discuss the work of the Holy Spirit and how it strengthens the preaching of the gospel, especially when the testimony is bolstered by miracles (4:30–31; cf. Mark 16:15–18). Luke also shows how obstacles can be overcome with courage and faith.

 

ရှင်ပေတရုနှင့် ရှင်ယောဟန်တို့သည် ဗိမာန်တော်သို့ အတူတက်ခဲ့ကြသည်။ တမန်တော်စွမ်းပုံတွင် ရှင်ယောဟန်ကို ပထမဆုံး ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ ဤနှစ်ဦးကို တမန်တော်စွမ်းပုံတွင် အကြိမ်များစွာ တွဲဖက်ဖော်ပြထားသည် (တမန်တော် ၄:၁၃၊ ၁၉၊ ၈:၁၄)။ ရှင်ပေတရုနှင့် ရှင်ယောဟန်တို့ကို တွဲဖက်ခြင်းသည် ယေရှုသည် တပည့်များကို အမှုတော်ဆောင်ရန် စုံတွဲစေလွှတ်ပုံကို သတိတရစေနိုင်သည် (လုကာ ၁၀:၁၊ ၂၂:၈)။ သူ၏ဧဝံဂေလိတရားတွင် ယောဟန်သည် ဤနှစ်ဦး၏ ဆက်နွယ်မှုကို အလေးပေးခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၈:၁၅-၁၆၊ ၂၀:၂-၃၊ ၂၁:၇၊ ၂၀-၂၁)။

Peter and John went together to the temple. This is the first explicit mention of John in Acts. The two are paired together in Acts several times (Acts 4:13, 19; 8:14), and this pairing of Peter and John may harken back to the way Jesus arranged the disciples for ministry (Luke 10:1; 22:8). In his gospel, John underlined the connection between these two men (John 18:15–16; 20:2–3; 21:7, 20–21).

 

တမန်တော်များသည် ဆုတောင်းချိန်ကို လေးစားခဲ့ကြသည်။ ရှင်ပေတရုနှင့် ရှင်ယောဟန်တို့သည် ဗိမာန်တော်သို့ ဆုတောင်းရုံသာမက သက်သေခံရန်လည်း သွားခဲ့သည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ ယေရှုကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် အမှုနှင့် စကားဖြင့် ရည်ရွယ်ချက်များကို ပြီးမြောက်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၂:၂၂၊ ၃:၂၂)။ စစ်မှန်သော တပည့်အဖြစ်ကို အမှုနှင့် ဟောပြောသော တရားတို့ သဟဇာတဖြစ်မှသာ အသိအမှတ်ပြုနိုင်သည် (မဿဲ ၅:၁၆၊ ၁၉-၂၀)။ တမန်တော်များသည် ဆုတောင်းချိန်တွင် ဗိမာန်တော်သို့ ဆက်လက်သွားရောက်ခဲ့သည်။ လုကာသည် ဤအချက်ကို ဖော်ပြခြင်းဖြင့် ယုံကြည်ခြင်းသစ်သည် ဣသရေလ၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်မဟုတ်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ ခြေမထောက်မစွမ်းသူသည် သူ့ကို သယ်ဆောင်ရသည်အထိ လေဖြတ်သမားဖြစ်သည် (တမန်တော် ၃:၂)။ သူ၏အခြေအနေကြောင့် ဗိမာန်တော်ထဲ ဝတ်ပြုခွင့်မရှိဘဲ အလုပ်အများဆုံး တံခါးဝတွင် ထိုင်ကာ ဆွမ်းခံနေသည်။ ထိုသူသည် မြင်နိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း (အခန်း ၃) ရှင်ပေတရုသည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး သူ့ကို ကြည့်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည် (အခန်း ၄)။ ရှင်ပေတရုသည် ထိုသူ၏ ခြေမထောက်မစွမ်းမှုထက် ပိုအရေးကြီးသောအရာကို မြင်ခဲ့သည်။ သက်သေခံရန် ထူးခြားသော အခွင့်အရေးကို မြင်ခဲ့သည်။ ငွေနှင့် ရွှေကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ငွေကြေးများစွာကို ဆိုလိုသော ဘုံနည်းလမ်းဖြစ်သည် (၁ပေ ၁:၁၈)။ သူတို့ပစ္စည်းများကို မျှဝေနေထိုင်သော အသိုင်းအဝိုင်းတွင် နေထိုင်သဖြင့် တမန်တော်များသည် ငွေကြေးအကန့်အသတ်ဖြင့် ရိုးရှင်းစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ရှင်ပေတရုသည် ထိုသူအား ပေးနိုင်သော အဖိုးတန်ဆုံးအရာကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် — နာဇရက်ယေရှုခရစ်၏ နာမတော်၌ ဘဝသစ် (တမန်တော် ၃:၆)။

The apostles were respectful of the ceremonial time for prayer. We can assume that Peter and John were going to the temple not just to pray but also to testify. Like Jesus, they accomplished their purposes through deeds and words (Acts 2:22; 3:22). True discipleship is recognizable when deeds harmonize with the message proclaimed (Matt. 5:16, 19–20). The apostles continued to visit the temple at the time designated for prayer. Luke reminds us of this fact to show that the new faith was not in opposition to the faith of Israel. The crippled man appears to have been a paraplegic because he had to be carried to the temple (Acts 3:2). Excluded from worship in the temple because of his condition, he sat at the busiest gate begging for alms. Though the lame man was able to see (v. 3), Peter stared at him and asked the man to look at him (v. 4). Peter perceived something more important than this man’s lameness; he saw a unique opportunity to testify. The reference to silver and gold was a common way of referring to a large amount of money (1 Pet. 1:18). Living in a community that shared their belongings (Acts 2:44–45), the apostles would have lived modestly with limited financial resources. Peter recognized that he had something far more valuable to give to the lame man—new life in Jesus Christ of Nazareth (Acts 3:6).

 

ခရစ်တော်၏ နာမတော်ကို သုံးခြင်းသည် မှော်ဆန်သော ပုံသေနည်းမဟုတ်ပါ (အခန်း ၆)။ ရှင်ပေတရုသည် သူ့တွင် ဘာမျှမရှိကြောင်း၊ သူကိုယ်တိုင် အထူးစွမ်းအားမရှိကြောင်း ပြောရန် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည် (အခန်း ၁၂)။ လေဖြတ်သမားသည် ယေရှု၌ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ပျောက်ကင်းခဲ့သည် (အခန်း ၁၆)။ သူသည် ယေရှု၏ အဆုံးအမများကို ကြားခဲ့ပြီး ကိုယ်တော်အားဖြင့် ပျောက်ကင်းချင်ခဲ့သည် (AA ၅၇-၅၈)။ ရှင်ပေတရုသည် ထိုသူကို ခြေထောက်ပေါ် ထူမတ်စေခြင်းဖြင့် (egeirō) သေသူကို ရှင်ပြန်ထမြောက်စေတော်မူသော (egeirō၊ “ရှင်ပြန်ထမြောက်စေခြင်း”) ခရစ်တော်၏ တန်ခိုးကို သက်သေခံခဲ့သည်။ ထိုသူသည် ယခုအခါ ဗိမာန်တော်တွင် ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်၌ ရပ်တည်ခွင့်နှင့် အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်ခွင့် ရရှိခဲ့သည် (တမန်တော် ၃:၈)။ ဗိမာန်တော်ထဲတွင် ခုန်ပေါက်ခြင်းသည် ဟေရှာယ ၃၅:၆ ရှိ နောက်ဆုံးကာလ သီချင်းကို သတိတရစေပြီး အခန်း ၁၀ တွင် လိုက်ပါလာသော ချီးမွမ်းခြင်းများလည်း ဖြစ်သည်။ ယခုမှစ၍ ဖျားနာသူ၊ ငြင်းပယ်ခံရသူ သို့မဟုတ် နယ်နိမိတ်ခံရသူအားလုံးသည် ယေရှု၌ ကိုယ်တော်ပေးသနားတော်မူသော ကောင်းကြီးမင်္ဂလာအားလုံးကို ရရှိနိုင်သည်။

The use of the name of Christ (v. 6) was not a magic formula. It was another way for Peter to say that he had nothing to offer and no special power of his own (v. 12). The paralytic was healed by his faith in Jesus (v. 16). He had heard about the teachings of Jesus and wished to be healed by him (AA 57–58). By helping the paralyzed man to stand (egeirō) on his feet, Peter testified of the power of Christ, who raises (egeirō, “to resurrect”) the dead. The man now had access to God’s presence in the temple along with the privileges of fellowship (Acts 3:8). The fact that he leapt in the temple is reminiscent of the eschatological song in Isaiah 35:6 along with the praises following in v. 10 of that passage. From now on it is clear that all the sick, rejected, or marginalized have access in Jesus to all the blessings He bestowed to His church.

 

အချို့အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုချက်တွင် ခြေမထောက်မစွမ်းသူ၏ ပျောက်ကင်းခြင်းသည် ဣသရေလ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ ပျောက်ကင်းခြင်းကို ညွှန်ပြနိုင်သည်။ ဧဝံဂေလိတော်နှင့် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ယာကုပ်သည် ဣသရေလဟု အမည်တွင်ခဲ့သည်။ တင်ပဆုံတွင် ဒဏ်ရာရရှိပြီး ခြေဆွံ့ခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၃၂:၃၁)။ ထိုခြေဆွံ့ခြင်းသည် သူ၏သားမြေးများ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အခြေအနေကို သင်္ကေတဖြစ်သည် (၁ရာဇဝင်ချုပ် ၁၈:၂၁ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယခုမူ ယေရှု၌ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ရှင်ပေတရုပျောက်ကင်းစေသော ခြေမထောက်မစွမ်းသူကဲ့သို့ ဣသရေလကို ထူမတ်စေပြီး ဗိမာန်တော်တွင် ဘုရားသခင်နှင့် အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်ခွင့် ရရှိနိုင်သည် (တမန်တော် ၃:၂၅-၂၆)။ ဇာတ်လမ်းကို ဘောင်ခတ်ထားသော အဓိပ္ပါယ်ရှိသော သင်္ကေတနှစ်ခုရှိသည်။ တမန်တော်များ ဗိမာန်တော်သို့ သွားချိန်ဖြစ်သော နဝမနာရီသည် ယေရှု၏ အသေချိန်နှင့် အတူတူဖြစ်သည် (လုကာ ၂၃:၄၄)။ ထိုသူသည် လွန်ခဲ့သော လေးဆယ်နှစ်ကျော်ရှိပြီဖြစ်သည် (တမန်တော် ၄:၂၂)။ ဤသည်မှာ ဣသရေလ၏ တောတွင်း နှစ်လွန်ခရီးအလျားဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှု၏ နာမတော်၌ ခြေမထောက်မစွမ်းသူ ပျောက်ကင်းခြင်းကို အချို့မှတ်ချက်ပေးသူများက ဣသရေလအား ကယ်တင်ခြင်းဝမ်းမြောက်မှုထဲ ဝင်ရောက်ခြင်းအားဖြင့် ရရှိနိုင်သော ပျောက်ကင်းခြင်း၏ ပုံစံအဖြစ် မြင်ခဲ့ကြသည်။

In a sense the healing of the lame man could be spiritually pointing to the healing of Israel. Indeed, it was after his fight with the angel that Jacob was named Israel. Having received a blow in the hip, he became lame (Gen. 32:31), and the limp he sustained was symbolic of the spiritual condition of his descendants (cf. 1 Kin. 18:21). Now, however, their faith in Jesus made it possible for Israel to be raised, as was the lame man Peter healed, to enjoy communion with God in His temple (Acts 3:25–26). Two additional meaningful symbols frame the story: the ninth hour, when the apostles went to the temple (v. 1), was the exact time of Jesus’s death (Luke 23:44), and the man was over forty years old (Acts 4:22), which was the length of Israel’s sojourn in the desert. Thus, the healing of the lame man in the name of Jesus has been seen by some commentators as a type of the healing still made available to Israel by entering into the joy of salvation.

 

လူထုသည် ရှင်ပေတရု၏ သက်သေခံချက်ကို အားဖြည့်ခဲ့သည် (၄:၁၆၊ ၂၁)။ သူတို့သိသည်မှာ ထိုသူသည် ခြေဆွံ့ခဲ့သော်လည်း ယခုပျောက်ကင်းသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယေရှုသည် လောကီအမှုတော်ကာလတွင် ထိုသူကို မပျောက်ကင်းစေခဲ့ခြင်းသည် ဧဝံဂေလိတရား၏ အကျိုးကို ဆောင်ခဲ့သည်။ ရှင်ပေတရု၏ နားထောင်သူများကို ဂရိစကားသုံးခွန်းဖြင့် သတ်မှတ်ထားသည်။ အခန်း ၁၀ တွင် thambos (“အံ့ဩခြင်း”၊ “ကြောက်ရွံ့ခြင်း”) နှင့် ekstasis (“ကိုယ်တိုင်မဟုတ်တော့ခြင်း”၊ “ဘာတွေးရမှန်းမသိခြင်း”) နှင့် အခန်း ၁၂ တွင် thaumazō (“အံ့ဩခြင်း”၊ “လေးစားခြင်း”၊ “အံ့အားသင့်ခြင်း”)။ ဤစူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှု ရောနှောမှုသည် ရှင်ပေတရုကို မှော်ဆရာဟု အထင်မှားခဲ့ကြခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ပထမမျက်မြင်တွင် သူ့တွင် အံ့ဖွယ်စွမ်းအားရှိသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။

The crowd reinforced Peter’s testimony (4:16, 21). They knew that the man had been paralyzed but that now he was cured. Ultimately, the fact that Jesus did not heal the man during His earthly ministry served the cause of the gospel. Peter’s listeners are characterized by three Greek terms: thambos (“wonder,” “amazement,” or “fright”) and ekstasis (“beside oneself,” “amazement,” or “not knowing what to think”) in v. 10 and thaumazō (“marveling,” “admiration,” and “astonishment”) in v. 12. This mixture of inquisitiveness and anxiety was probably due to the fact that Peter was mistaken for a magician. At first glance he appeared to have supernatural powers.

 

၃:၁၁–၂၆။ ရှောလမုန်၏မဏ္ဍပ်တွင် တရားဟောခြင်း။ ဤကျမ်းချက်သည် ပင်တေကုတ္တေနေ့အတွေ့အကြုံနှင့် ဆင်တူစွာ ဖွဲ့စည်းထားသည်။ လူအစုလိုက်အပြုံလိုက်သည် ထူးဆန်းသောအမှုတစ်ခုဖြစ်ပွားခဲ့သည်ကို မြင်သောကြောင့် ပေတရုနှင့်အပေါင်းအသင်းထံ ပြေးလာကြပြီး၊ ပေတရုက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ သူ၏တရားဟောချက်သည် ယုဒလူမျိုးများအား ဧဝံဂေလိတရားကို မည်သို့တင်ပြရမည်နည်း (အပိုဒ်ငယ် ၁၂၊ ၂၆) ဆိုသည့်နမူနာဖြစ်သည်။ ထိုတရားဟောချက်တွင် ပသခါပွဲကို ဣသရေလလူမျိုး၏သမိုင်းအခြေအနေအတိုင်း ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ်ငယ် ၁၃)၊ နာဇရက်မြို့သား ယေရှုသည် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း မှန်ကန်သော ခရစ်တော်ဆိုင်ရာအဆုံးအမကို ကြေညာထားသည် (အပိုဒ်ငယ် ၁၃–၁၅)၊ ကျမ်းစာကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုထားသည် (အပိုဒ်ငယ် ၁၈၊ ၂၂–၂၄)၊ နောင်တရပြီး ဘုရားဆီပြန်လှည့်ရန် တိုက်တွန်းထားသည် (အပိုဒ်ငယ် ၁၉)၊ ယေရှု၌သာ ကယ်တင်ခြင်းရှိကြောင်း (အပိုဒ်ငယ် ၂၆) နှင့် သူ၏ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းကို (အပိုဒ်ငယ် ၂၀–၂၁) ကြေညာထားသည်။ ဤတရားဟောချက်သည် ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာအဆုံးအမများနှင့် ခရစ်တော်ဆိုင်ရာအဆုံးအမများဖြင့် ကြွယ်ဝပြီး၊ အောက်ပါအချက်များပါဝင်သည်-

3:11–26. Preaching in Solomon’s Portico. This passage is structured similarly to the experience of Pentecost. The crowd rushed to them because something extraordinary had taken place, and Peter explained what had happened. His message serves as a model for how to present the gospel to the Jews (vv. 12, 26): it placed the Passover within the historical context of Israel (v. 13); it provided a true Christology by proclaiming the real identity of Jesus of Nazareth (vv. 13–15); it interpreted Scripture (vv. 18, 22–24); it included a call to conversion (v. 19); and it proclaimed salvation in Jesus (v. 26) and His Second Coming (vv. 20–21). The sermon is rich in theology and Christology, and it includes the following points:

 

၁. ဘုရားသခင်သည် ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်၏ အဓိကစီမံသူဖြစ်တော်မူသည်။ ထိုသူသည် အာဗြဟံနှင့် ဘိုးဘေးများနှင့် ပဋိညာဉ်တည်ထားတော်မူသည် (အပိုဒ်ငယ် ၂၅)၊ ကမ္ဘာဦးမှစ၍ ခပ်သိမ်းသောအရာတို့ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်မည်ဟု ကြေညာတော်မူခဲ့သည် (အပိုဒ်ငယ် ၂၁)၊ ထိုအရာကို ပညတ်တော်ရှိသမျှသောပရောဖက်များအားဖြင့် ထပ်ခါထပ်ခါ ကြေညာတော်မူခဲ့သည် (အပိုဒ်ငယ် ၂၁)၊ ပရောဖက်များအားဖြင့်ပင် မဿီယသည် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရမည် (အပိုဒ်ငယ် ၁၈)၊ အသေမှ ထမြောက်စေခြင်းခံရမည် (အပိုဒ်ငယ် ၁၅) နှင့် ဘုန်းအထွတ်အထိပ်ရရှိမည် (အပိုဒ်ငယ် ၁၃) ဟုလည်း ကြိုတင်ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။ ပေတရုသည် ယေရှု၏ဘုန်းတန်ခိုးရရှိခြင်းကို အဦးစွာဖော်ပြရခြင်းမှာ ထိုဘုန်းတန်ခိုးမရှိလျှင် ယေရှု၏သဘာဝနှင့် အမှုတော်ကို နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (ဖိလိပ္ပိ ၂:၉–၁၁)။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်နှင့် ယေရှုကို ဆန့်ကျင်ဘက်အဖြစ် ဘယ်တော့မျှ မဖော်ပြပါ။ ယေရှုသည် လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် ဘုရားသခင်၏သဘောထားကို ပြောင်းလဲရန် လာခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပါ။ ဘုရားသခင်သည် ဤလောကကို ချစ်တော်မူသောကြောင့် မိမိ၏တစ်ပါးတည်းသောသားတော်ကို စွန့်ကြဲပေးတော်မူခြင်းဖြစ်သည် (ယောဟန် ၃:၁၆)။ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်နှင့်လူသားတို့ကြားတွင် အလယ်အထူးဖျန်ဖြေသူဖြစ်တော်မူသည် (၁တီမောသေ ၂:၅)။ မာရီယာသည် လူသားများအတွက် ဖျန်ဖြေပေးနိုင်သည်ဟူသော မှားယွင်းသောယုံကြည်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ခမည်းတော်အား ကျွန်ုပ်တို့ကို ချစ်ရန် တိုက်တွန်းစရာမလိုပါ။ ခမည်းတော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ချစ်တော်မူပြီးသားဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁၆:၂၆–၂၇)။

1. God Is the Mastermind of the Plan of Salvation. He made a covenant with Abraham and the patriarchs (v. 25); from the Creation of the world He announced that He would restore all things (v. 21); He repeated it continually through His prophets (v. 21); through them God also announced that the Messiah would suffer (v. 18) and that He would raise Him from the dead (v. 15) and glorify Him (v. 13). We should note that Peter mentions the glorification of Jesus first because without it we would not understand His nature or His work (Phil. 2:9–11). The NT never presents God in opposition to Jesus. Jesus did not come to change God’s attitude toward humanity. It is because God loved the world that He gave His only son (John 3:16). Jesus is the mediator between God and humanity (1 Tim. 2:5), in contrast to the false belief that Mary can mediate on behalf of humans. Jesus does not need to persuade the Father to love us because the Father already loves us (John 16:26–27).

 

၂. ယေရှု၏ဘုန်းတန်ခိုးရရှိခြင်းသည် သူ၏စစ်မှန်သောအမှတ်အသားကို ဖော်ပြသည်။ ပေတရုသည် ယေရှုကို မဿီယ/ခရစ်တော် (တမန်တော် ၃:၁၈)၊ ဘုရားသခင်၏ကျွန်တော် (အပိုဒ်ငယ် ၁၃၊ ၂၆)၊ သန့်ရှင်းသူ၊ တရားမျှတသူ သို့မဟုတ် ဖြောင့်မတ်သူ (အပိုဒ်ငယ် ၁၄)၊ အသက်ပေးသူ၊ အသက်ရှင်ခြင်း၏အရင်းအမြစ် (အပိုဒ်ငယ် ၁၅) ဟု ဟောပြောခဲ့သည်။ ဤဘွဲ့နာမတိုင်းသည် သူ၏ကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်ကို ပိုမိုပြည့်စုံစွာ နားလည်စေသည်။ “ကျွန်တော်” ဟူသောဘွဲ့နာမကို ဟေရှာယ ၅၂:၁၃–၅၃:၁၂ ပရောဖက်ပြုချက်အားဖြင့် နားလည်ရသည်။ ယေရှုသည် ဆင်းရဲဒုက္ခခံသောကျွန်ဖြစ်တော်မူပြီး၊ သူ၏အသေခံခြင်းအတွက် လူသားအားလုံးသည် တာဝန်ရှိသည် (တမန်တော် ၄:၂၇)။ ပေတရုသည် ဤပရောဖက်ပြုချက်ကို တိကျစွာကိုးကားပြီး ကျွန်ခံခြင်းဒုက္ခထဲတွင် ရှိနေသူအားလုံးကို ယေရှုကို နမူနာယူရန် အားပေးခဲ့သည် (၁ပေ ၂:၂၁–၂၄)။

2. The Glorification of Jesus Reveals His True Identity. Peter spoke of Jesus as the Messiah/Christ (Acts 3:18), the servant of God (vv. 13, 26), the holy and just or righteous One (v. 14), the Prince, the Author of life (v. 15). Each title contributes to a fuller understanding of His redemptive work. The title “servant” is understood through the prophecy of Isaiah 52:13–53:12. Jesus was the Suffering Servant for whose death all humanity is responsible (Acts 4:27). Peter quoted this prophecy explicitly to encourage all those suffering from bondage to recognize Jesus as their example (1 Pet. 2:21–24).

 

၃. ဘုရားသခင်သည် “သန့်ရှင်းသူ” (ဟေရှာယ ၄၀:၂၅၊ ဟဗက္ကုတ် ၃:၃)၊ “ဣသရေလ၏သန့်ရှင်းသူ” (၂ဓမ္မရာဇဝင် ၁၉:၂၂၊ ဆာလံ ၇၈:၄၁) ဖြစ်တော်မူသည်။ ယေရှုကို သန့်ရှင်းသူဟုခေါ်ဆိုခြင်းအားဖြင့် ပေတရုသည် သူ၏ဘုရားသခင်၏သားတော်ဖြစ်ခြင်းကို ကြေညာခဲ့သည် (ကိုယ်တိုင်ကြည့်ပါ၊ မဿဲ ၁၆:၁၆၊ ယောဟန် ၆:၆၉)။ သူသည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ဗိုက်ခံရ၍ ဖြစ်တော်မူသည် (လု ၁:၃၅)၊ နှစ်ခြင်းခံချိန်တွင် ထိုအမှုကို အတည်ပြုခဲ့သည် (လု ၃:၂၂)။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် “ထာဝရဘုရား” နှင့် “သန့်ရှင်းသူ” ဟူသောအသုံးအနှုန်းများသည် အတူတူပင်ဖြစ်သည် (ဆာလံ ၇၁:၂၂၊ ဟေရှာယ ၅:၂၄)။ ဘုရားသခင်၏လက်ျာတော်ဘက်၌ တက်ထားခြင်းခံရသော (မာ ၁၆:၁၉) ယေရှုသည် ခပ်သိမ်းသောနာမတော်ထက် အထွတ်အထိပ်နာမတော်ကို ရရှိခဲ့သည် (ဖိ ၂:၉)၊ ထို့ကြောင့် သူသည် သန့်ရှင်းသူ၊ သစ္စာရှိသူအဖြစ် ကိုယ်တော်ကိုယ်ကို ထင်ရှားစေနိုင်တော်မူသည် (ဗျာ ၃:၇)။

3. God Is “the Holy One” (Is. 40:25; Hab. 3:3), “the Holy One of Israel” (2 Kin. 19:22; Ps. 78:41). By calling Jesus holy, Peter proclaimed His divine sonship (cf. Matt. 16:16; John 6:69). He was conceived by the Holy Spirit (Luke 1:35), as confirmed in His baptism (Luke 3:22). In the OT the terms “Yahweh” and “the Holy One” are equivalent (Ps. 71:22; Is. 5:24). Raised to the right hand of God (Mark 16:19), Jesus was exalted and given the name “above every name” (Phil. 2:9), making it possible for Him to present Himself as holy and true (Rev. 3:7).

 

၄. ယေရှုသည် ဟေရှာယ ၅၃:၁၀–၁၁ ၏ပရောဖက်ပြုချက်ကို ဖြောင့်မတ်သောကျွန်တော်အဖြစ် ပြည့်စုံစေတော်မူသည်။ သူ၏ယဇ်ပူဇော်ခြင်းအားဖြင့် ယုံကြည်သူများစွားကို သူတို့၏အပြစ်များကို ထမ်းပိုးပြီး ဖြောင့်မတ်စေသည်။ “ဖြောင့်မတ်သူ” ဟူသောအယူအဆသည် ကယ်လဗရီတောင်နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်အောက်ခြေတွင်ပင် ရာထူးတပ်သားတစ်ဦးက ယေရှုကို “ဖြောင့်မတ်သောလူ” ဟု အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (လု ၂၃:၄၇)။ လူသတ်သမားများ၏ သားကောင်ဖြစ်ခဲ့ရသော (တမန်တော် ၇:၅၂) ယေရှုသည် လူသတ်သမားတစ်ဦးနေရာ၌ လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခြင်းခံရသည် (၃:၁၄၊ မဿဲ ၂၇:၁၉)။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ ဉာဏ်အလင်းပေးခြင်းအားဖြင့် တမန်တော်များသည် လူသတ်သမားများသည် ဘုရားသခင်၏ရည်ရွယ်ချက်ကို လျှို့ဝှက်စွာ ပြည့်စုံစေခဲ့ကြသည်ကို နားလည်ခဲ့ကြသည် (တမန်တော် ၂:၃၁၊ ရောမ ၈:၃၂ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ကျွန်ုပ်တို့၏အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်တော်မူနိုင်ရန်အတွက်ဖြစ်သည် (ရောမ ၄:၂၅)။ လက်ဝါးကပ်တိုင်အထိ နှိမ့်ချခြင်းခံရခြင်း (ဖိ ၂:၈) သည်လည်း ယေရှု၏ဘုရားဖြစ်ခြင်းကို ထင်ရှားစေခဲ့သည် (မဿဲ ၂၇:၅၄)။

4. Jesus Fulfilled the Prophecy of Isaiah 53:10–11 as the Righteous Servant. By His sacrifice, Jesus justifies many believers by bearing their iniquities. The concept of “the Righteous One” is linked to Calvary. It was at the foot of the cross that a centurion recognized Jesus as “a righteous man” (Luke 23:47). Himself the victim of murderers (Acts 7:52), Jesus was crucified in the place of a murderer (3:14; Matt. 27:19). Enlightened by the Spirit, the apostles understood that the murderers mysteriously fulfilled the purpose of God (Acts 2:31; cf. Rom. 8:32) that He might forgive our trespasses (Rom. 4:25). His humiliation all the way to the cross (Phil. 2:8) also revealed the divinity of Jesus (Matt. 27:54).

 

၅. အသက်တော်၏ အစအဦး (ဗျာ ၃:၁၅) ဆိုသော ဘွဲ့တံဆိပ်သည် တစ်ခုတည်းသော ထူးခြားသည်။ ဂရိဘာသာတွင် နာမ်စား archēgos သည် ပေါင်းစပ်စကားလုံးဖြစ်သည်။ ထိုစကားလုံးတွင် archē ဆိုသည်မှာ “ပဌမ”၊ “မူလရင်းမြစ်”၊ “ဖန်ဆင်းရှင်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ ကြိယာ agō ဆိုသည်မှာ “သွား” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ထို့ကြောင့် archēgos တွင် တက်ကြွသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ ယေရှုသည် အသက်၏ မူလရင်းမြစ် (တမန် ၃:၁၅)၊ ကယ်တင်ခြင်း (ဟေဗြဲ ၂:၁၀) နှင့် ယုံကြည်ခြင်း (ဟေဗြဲ ၁၂:၂) တို့၏ အစအဦးဖြစ်တော်မူသည်။ အသက်တော်၏ ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်တော်မူသောအရှင်အနေဖြင့် ဣသရေလလူမျိုးတို့အား နောင်တရခြင်းနှင့် အပြစ်လွှတ်ခြင်းကို ပေးအပ်ရန် ကြွလာတော်မူသူပင် ဖြစ်တော်မူသည် (တမန် ၅:၃၁)။ ကိုယ်တော်၏ ဆင်းရဲခြင်းနှင့် အသေခံခြင်းကို ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဤကိုးကားချက်လေးခုသည် ယေရှုခရစ်တော်၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် ဘုန်းအသရေတော် ခံယူခြင်း၏ တက်ကြွသော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ချီးမွမ်းထောမနာပြုထားသည်။

5. The Title archēgon tēs zōēs (3:15) Is Unique. In Greek the noun archēgos is a compound word. It includes archē, which means “first,” “source,” and “author,” and the verb agō, which means “to go.” Thus, archēgos has a dynamic meaning: Jesus is the source of life (Acts 3:15), salvation (Heb. 2:10), and faith (Heb. 12:2). As the Author of life and our Savior, He is the One who came to offer Israel repentance and forgiveness for their sins (Acts 5:31). In contrast to His suffering and death, these four references extol the dynamic impact of the resurrection and glorification of Jesus.

 

ပေတရုသည် မိမိတရားဟောခြင်းကို ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော် (တမန်၃:၁၇-၁၈) နှင့် ကတိတော်များ၏ မပြောင်းမလဲခိုင်ခံ့ခြင်း (အပိုဒ် ၂၅-၂၆) ကို ရည်ညွှန်းချက်ဖြင့် စတင်၍ အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ သူသည် နားထောင်သူများကို တရားသူကြီးအဖြစ် စွပ်စွဲခြင်းမပြုဘဲ၊ ဣသရေလအမျိုးသားညီအစ်ကိုတို့ဟု ခေါ်ဆို၍ သူတို့နှင့်အတူ တန်းတူအဆင့်မှ ဟောပြောခဲ့သည် (အပိုဒ်၁၇၊ နှိုင်းယှဉ် ၂:၂၉)။ သူတို့သည် မသိနားမလည်ခြင်းကြောင့် ပြုမူခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၁၇) ဖြစ်၍ သူတို့၏အခြေအနေသည် မျှော်လင့်ချက်မရှိသည်မဟုတ်။ သို့ရာတွင် သူတို့မှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ရည်ရွယ်ချက်တော်ကို အောင်မြင်စွာ ဆက်လက်ပြီးစီးစေတော်မူခဲ့သည် (အပိုဒ်၁၈)။

Peter concluded his sermon with a call beginning and ending with a reference to the grace of God (Acts 3:17–18) and the steadfastness of His promises (vv. 25–26). He did not place himself as a judge accusing his listeners but spoke on their level, calling them fellow Israelite brothers and sisters (v. 17; cf. 2:29). Their condition was not hopeless because they acted out of ignorance (v. 17), but through them God succeeded in carrying on His purpose (v. 18).

 

မသိခြင်း (အ၊ အခြေ၁၇) သည် အပြစ်ရှိသူ၏ အပြစ်ကို လွတ်မြောက်စေသည် မဟုတ်ချေ။ ထိုမသိခြင်းသည် နားထောင်ခြင်းနှင့် သင်ယူခြင်းတို့ပါဝင်သည့် ခရီးတစ်ခု၏ အစပြုရာနေရာသာ ဖြစ်သည်။ နားထောင်သူများသည် ယေရှု၏ အပြစ်ကင်းစင်ခြင်းကို သိရှိခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုအချိန်တွင် အသေခံပြီးမှ ထင်ရှားလာသည့် မယ်ရှိယ၏ အမှန်တကယ် အမှတ်အသားကို မျက်ဝါးထင်ထင် မမြင်ရသေးချေ။ သို့ရာတွင် ထိုသူတို့သည် ယေရှုပြုတော်မူခဲ့သော အံ့ဖွယ်အမှုများအားဖြင့် ထိုသခင်ကို မှတ်မိနိုင်ခဲ့ကြသည် (၂:၂၂)။ ထို့ကြောင့် မသိခြင်းကို ဖော်ပြခြင်းသည် နားထောင်သူများအား အသိပညာတွင် တိုးတက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ရှင်ပေါလုသည်လည်း ယုဒလူမျိုးတို့ကို (၁၃:၂၇) နှင့် တပါးအမျိုးသားတို့ကို (၁၇:၃၀) ဟောပြောရာတွင် အလားတူ နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ မသိခြင်းကို ဝန်ချတောင်းပန်ခြင်းသည် နောင်တရခြင်းသို့ ဦးတည်စေနိုင်သည် (၃:၁၉)။

Ignorance (v. 17) does not absolve the sinner’s fault. It is only the starting point of a journey that involves listening and learning. The listeners were aware of the innocence of Jesus, but they had not yet identified Him as the Messiah, whose full identity had been revealed through His resurrection. They could, however, recognize Him through the miracles He performed (2:22). The reference to ignorance, therefore, calls the listeners to grow in knowledge. Paul would later employ the same procedure to address Jews (13:27) and Gentiles (17:30). Acknowledging ignorance could lead to repentance (3:19).

 

ခရစ်တော်သည် ခံစားတော်မူခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၈) မှာ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် မယ်ရှိယ၏ အသေခံရခြင်း လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပညတ်တရားသမားတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ထိုသခင်ကို ယုံကြည်သူတိုင်းအဖို့ ရရှိစေမည့် ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ် (၃:၂၄-၂၅) ကို ကြိုတင်ဟောကြားခဲ့ကြသည် (၁၀:၄၃)။ ထို့ပြင် ပညတ်တရားသမားတို့သည် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ခရစ်တော်ခံစားရမည့် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ဟောကြားခဲ့ကြသည်။ ထိုအသေခံရခြင်းသည် ထာဝရအချိန်မတိုင်မီကပင် ဘုရားသခင်က ကြိုတင်သိတော်မူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား၊ ကမ္ဘာအခြေခံမချမီကပင် ဘုရားသခင်သည် ဤလောကကို ချစ်တော်မူခဲ့သည် (မဿဲ ၂၅:၃၄၊ ယောဟန် ၁၇:၂၄၊ ဧဖက် ၁:၄၊ ၁ ပေတရု ၁:၂၀)။ ထိုချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် အလွန်ကြီးမားသောကြောင့် အစအဦးကပင် မိမိသားတော်ကို အပ်နှံရန် အသင့်ရှိတော်မူခဲ့သည် (ယောဟန် ၃:၁၆-၁၇၊ ၁ ယောဟန် ၄:၉၊ ၁၄) ဆိုးယုတ်သူတို့၏လက်သို့ (တမန် ၂:၂၃)။ ပညတ်တရားသမားတို့သည် ကမ္ဘာဦးကပင် ဤအစီအစဉ်ကို ဟောကြားခဲ့ကြသည် (၃:၂၁၊ ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၃:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Christ had suffered (v. 18) because salvation required the Messiah’s death. The prophets had announced that the plan of salvation (3:24–25) includes God’s forgiveness for whoever places faith in Him (10:43). And in one way or another, they all announced the sufferings Christ would endure. His death was foreknown from eternity because God loved the world before its foundation (Matt. 25:34; John 17:24; Eph. 1:4; 1 Pet. 1:20). His love is so great that He was prepared all along to hand His Son over (John 3:16–17; 1 John 4:9, 14) to the depraved (Acts 2:23). The prophets had been announcing this plan since the beginning of the world (3:21; cf. Gen. 3:15).

 

ဘုရားသခင်သည် ကြိုတင်ဟောကြားထားတော်မူခဲ့သမျှကို ပြည့်စုံစေတော်မူပြီ (တမန်တော် ၃:၁၈)။ လူတို့၏ မဆင်မခြင် ပြုမူချက်များကြားမှပင် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏အမှုတော်ကို ပြီးစီးစေတော်မူခဲ့သည်။ ထိုနည်းတူစွာ ဧမက်ပါတော် ကဇတ်အောဂုတ်စတပ်စ်မင်းကြီးက အခွန်ပိုမိုကောက်ခံရန် ရည်ရွယ်၍ ထုတ်ကြေညာခဲ့သော လူဦးရေစာရင်းကောက်ယူခြင်း (လုကာ ၂:၁) သည် ဗက်လင်မြို့၌ မွေးဖွားရမည့်အကြောင်း ပရောဖက်ပြုထားသော ကယ်တင်ရှင်အကြောင်း ပရောဖက်ပြုချက်ကို ပြည့်စုံစေခဲ့သည် (မဿဲ ၂:၅-၆)။ ဤ ရိုးဇာတ်လမ်းတွင် ဘုရား၏အစီအမံသည် လူသားတို့၏လုပ်ရပ်များနှင့် ဆက်စပ်ယှက်နွယ်၍ ကယ်တင်ခြင်းအစီအမံကို ပြည့်စုံစေခဲ့သည်။

God fulfilled what He had foretold (Acts 3:18). Despite the reckless actions of humans, God had accomplished His work. Likewise, the census ordered by Caesar Augustus (Luke 2:1), which was intended to collect more taxes, allowed the fulfillment of the prophecy concerning the Messiah’s birth in Bethlehem (Matt. 2:5–6). In the course of the story, the divine web was intertwined with human strands to fulfill God’s plan of salvation.

 

ထိုအခါ ပေတရုသည် လူများကို နောင်တရပြီး ဘုရားသခင်ထံ ပြန်လှည့်လာကြဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့သည် (တမန်တော် ၃:၁၉)။ ဘုရားသခင်သည် ကတိတော်ကို ပြည့်စုံစေခဲ့ပြီး လူသားတို့ဘက်မှ တုံ့ပြန်မှုကို လိုအပ်ခဲ့သည်။ ပေတရုသည် ယခင်ပြောခဲ့သမျှနှင့် ဤတိုက်တွန်းချက်ကို “ထိုကြောင့်” ဟူသော ဂရိစကား “အုန်” (oun) ဖြင့် ဆက်စပ်ခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလု၏ ကျမ်းစာများတွင်လည်း “ထိုကြောင့်” ဟူသော စကားဖြင့် အပိုင်းများ ခွဲခြားထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ရောမ ၁-၁၁ တွင် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ရှင်းပြပြီးနောက် အခန်း ၁၂ တွင် ကြီးကျယ်သော “ထိုကြောင့်” ဖြင့် ယုံကြည်ခြင်းကို မည်သို့အတိုင်း အတာနှင့် နေထိုင်ရမည်ကို မိတ်ဆက်ခဲ့သည် (ဧဖက် ၄:၁၊ ကောလောသဲ ၃:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ခရစ်ယာန်ဘဝမရှိဘဲ ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်း ဆိုသည်မျိုး မရှိပါ။ ယေရှုသည် အပြစ်လွှတ်ခြင်းကိုသာ ပေးရန် လာခဲ့ခြင်းမဟုတ် (တမန်တော် ၂:၃၈၊ ၃:၁၉) လူတို့၏ အပြုအမူကို ပြောင်းလဲရန်လည်း လာခဲ့သည် (၃:၂၆)။

Peter then called on the people to repent (Acts 3:19). God fulfilled His promise, requiring a response. Peter connected this call to what he had previously said by using the word oun—“therefore” or “so then.” Some of Paul’s Epistles are also segmented by the word “therefore.” Having highlighted justification by faith in Romans 1–11, Paul introduced in chapter 12 a resounding “therefore” to indicate how we should live our faith (cf. Eph. 4:1; Col. 3:1). There is no such thing as a Christian faith without a Christian life. Jesus did not come for the sole purpose of providing forgiveness of sins (Acts 2:38; 3:19) but also to change behavior (3:26).

 

ပေတရုသည် ယေရှုပြန်ကြွလာမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည် (တမန်တော် ၃:၂၀-၂၁)။ ယေရှုခရစ်မကြာမီ ပြန်ကြွလာတော်မူမည်ဟူသော ယုံကြည်ခြင်းသည် အစောပိုင်း ဧဝံဂေလိတရားဟောခြင်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယေရှုကိုယ်တော်သည် မိမိပြန်ကြွလာခြင်းကို ပရောဖက်ပြုခဲ့သည် (မဿဲ ၂၄:၃၀-၃၁၊ မာကု ၁၃:၂၆-၂၇၊ လု ၂၁:၂၇) နှင့် အတိအလင်း ကတိပြုခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၄:၁-၃)။ ဣသရေလတရားရုံးချုပ် ဆန်ဟီဒရင်အထဲတွင် ကိုယ်တော်သည် ပြန်ကြွလာမည်ဟု ကျိန်ဆိုခဲ့သည် (မဿဲ ၂၆:၆၄)။ ကောင်းကင်တမန်များပင်လျှင် ထိုကတိကို အတည်ပြုခဲ့ကြသည် (တမန်တော် ၁:၁၁)။ ထိုအချိန်မှစ၍ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် ယေရှုသည် ခမည်းတော်၏ လက်ျာတော်ဘက်၌ တက်ရောက်တော်မူကြောင်း (၂:၃၃၊ ၃:၂၁) နှင့် ထိုနေရာမှ ပြန်ကြွလာမည်ဖြစ်ကြောင်း (၃:၂၀) သက်သေခံခဲ့သည်။ ပေတရုသည် ဤမျှော်လင့်ခြင်း၏ အံ့ဖွယ်တက်ကြွမှုကို ဆယ်စုနှစ်များစွာအကြာ ပေတရု၂ ၃:၁-၁၃ တွင် ထပ်မံပြသခဲ့သည်။

Peter promised that Jesus would return (Acts 3:20–21). Faith in the soon coming of Jesus was part of the early missionary preaching. Jesus had prophesied His return (Matt. 24:30–31; Mark 13:26–27; Luke 21:27) and emphatically promised it (John 14:1–3). He took an oath before the supreme court of Israel, the Sanhedrin, that He would return (Matt. 26:64). Even angels corroborated His declaration (Acts 1:11). From this point forward the gift of the Holy Spirit was to testify that Jesus was indeed elevated to the Father’s right hand (2:33; 3:21), from where He would return (3:20). Peter demonstrated the remarkable dynamism of this hope decades later (2 Pet. 3:1–13).

 

ပေတရုသည် အာဗြဟံနှင့်ပြုခဲ့သော ပဋိညာဉ်ကိုလည်း ဆွေးနွေးခဲ့သည် (တမန်တော် ၃:၂၂-၂၆)။ မောရှေနှင့် အခြားပရောဖက်အားလုံးသည် အာဗြဟံနှင့်ပြုခဲ့သော ပဋိညာဉ်နှင့် ထိုပဋိညာဉ်ပါဝင်သော ကတိတော်အပေါ်အခြေခံ၍ မယ်ရှိယ၏ လာရောက်ခြင်းကို ကြေညာခဲ့ကြသည် (အဆို ၂၅)။ မောရှေနောက် ရှမွေလကို အဦးပထမ ဖော်ပြရခြင်းမှာ နာသန်၏ ပရောဖက်ပြုချက် (၂ဓမ္မရာဇဝင် ၇:၁၆) ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုပရောဖက်ပြုချက်သည် ဒါဝိဒ်၏ နန်းထိုင်ခြင်းနှင့် ဆိုင်ပြီး ယေရှုသည် ထိုနန်းထိုင်ခြင်း၏ အမွေခံဖြစ်တော်မူသည် (တမန်တော် ၁၃:၂၃၊ မဿဲ ၁:၁၊ ၁၂:၂၃၊ ၂၁:၉၊ ၂၂:၄၂၊ လု ၁:၃၂၊ ယောဟန် ၇:၄၂၊ ဗျာဒိတ် ၅:၅၊ ၂၂:၁၆)။ သားသမီးများနှင့် အမွေခံများအနေဖြင့် ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် ပထမဆုံး အကျိုးခံစားခွင့်ရှိသူများ ဖြစ်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၃:၂၆)။ အချိန်အစဉ်အလာအရ သာမက သားတော်၏ ကယ်တင်ခြင်းအရ လည်း ပထမဆုံး ဖြစ်သည်။ ဂရိဘာသာပြန် ရှေးကျမ်းတွင် အနွယ်အနွယ်အားလုံး (phylē; ကမ္ဘာဦး ၁၂:၃၊ ၂၈:၁၄)၊ လူမျိုးများ (ethnos; ကမ္ဘာဦး ၁၈:၁၈၊ ၂၂:၁၈၊ ၂၆:၄) ဟူ၍ ဖော်ပြထားပြီး ပေတရုက မိသားစုအားလုံး (patria) ပါဝင်ကြောင်း ထည့်သွင်းပြောဆိုခဲ့သည်။ နောင်တရခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်ထံ ပြန်လှည့်ခြင်းသို့ ခေါ်ဆိုခြင်းသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ရှည်ကြာစွာ တည်ရှိခဲ့သော ဓလေ့တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိသားသမီးများကို ပြန်လှည့်လာရန် ခေါ်ဆိုသည် (မာလခိ ၃:၇၊ ၂ဓမ္မရာဇဝင် ၁၇:၁၃၊ ၂ရာဇဝင် ၃၀:၉၊ နေဟမိ ၁:၉၊ ယေရမိ ၃:၂၂၊ ဟောရှေယ ၁၄:၂၊ ဇာခရိ ၁:၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အစပျိုးမှုသည် ဘုရားသခင်ထံမှသာ လုံးဝလာသည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိဘက်မှ လှည့်ထွက်သွားသူအားလုံးကို ပြန်လည်စုဝေးစေရန် ပေးဆောင်သည်။ ပေတရုသည် မောရှေ၏ သတိပေးချက် (တမန်တော် ၃:၂၃) ကို ဝတ်ပြုရာ ၂၃:၂၉ ၏ စကားဖြင့် ထည့်သွင်းဖော်ပြခဲ့သော်လည်း ယေရှုသည် ရှုတ်ချရန်မဟုတ်ဘဲ ကောင်းချီးပေးရန် လာခဲ့သည်ဆိုသော အချက်ကို မမေ့မလျော့ အလေးပေးခဲ့သည် (တမန်တော် ၃:၂၆၊ ယောဟန် ၁၂:၄၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

Peter also discussed the covenant with Abraham (Acts 3:22–26). Moses and all other prophets announced the coming of the Messiah based on the covenant made with Abraham and the promise it involves (v. 25). It is possible that Samuel was mentioned first after Moses because of the prophecy of Nathan (2 Sam. 7:16) regarding the throne of David, of which Jesus is the heir (Acts 13:23; Matt. 1:1; 12:23; 21:9; 22:42; Luke 1:32; John 7:42; Rev. 5:5; 22:16). As children and heirs, the Israelites were to be the first beneficiaries (Acts 3:26) not only in terms of the temporal order but also in terms of their right to the Son’s salvation. The Septuagint expresses the concept as a promise made to all the tribes (phylē; Gen. 12:3; 28:14), peoples, or nations (ethnos; Gen. 18:18; 22:18; 26:4), and Peter added that it is being offered to all families (patria), including the Jews. The call to repentance and conversion belongs to a long tradition found in the OT. God calls His children to conversion, calling them to return to Him (Mal. 3:7; cf. 2 Kin. 17:13; 2 Chr. 30:9; Neh. 1:9; Jer. 3:22; Hos. 14:2; Zech. 1:3). The initiative comes entirely from God. He offers to convene all those who have turned away from Him. Though Peter emphasized the warning of Moses (Acts 3:23) by inserting the word of Leviticus 23:29, he did not fail to emphasize the fact that Jesus came not to condemn but to bless (Acts 3:26; cf. John 12:47).