Tuesday, May 5, 2026

 

အခန်းကြီး - ၂၁ တမန်

သူများနှင့် ငါတို့သည် ခွါသွား၍ သင်္ဘောလွှင့်မှ ကောသကျွန်းသို့တည့်တည့်သွားသဖြင့်၊ နက်ဖြန်နေ့၌ ရောဒုကျွန်းသို့၎င်း၊ ထိုကျွန်းမှ ပါတရမြို့သို့၎င်း ရောက်ကြ၏။
2 ဖိနိတ်ပြည်သို့ကူးသော သင်္ဘောကိုတွေ့လျှင်၊ ထိုသင်္ဘောကိုစီး၍ လွှင့်ပြန်၏။
3 ကုပရုကျွန်းကိုမြင်လျှင် လက်ျာဘက်၌ ရှောက်သွားသဖြင့်၊ ရှုရိ ပြည်သို့ကူး၍ တုရူမြို့၌ ဆိုက်လေ၏။ ထိုမြို့မှာ သင်္ဘော၌ပါသော ဝန်ကိုချရ၏။
4 တပည့်တော်တို့ကိုတွေ့၍ ငါတို့သည် ခုနစ်ရက် နေကြ၏။ ပေါလုသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ မတက်ရမည် အကြောင်း၊ ထိုတပည့်တော် တို့သည် ဝိညာဉ်တော်အား ဖြင့် ပြောကြ၏။
5 ခုနစ်ရက်စေ့သောအခါ တပည့်တော်အပေါင်းတို့သည် သားမယားနှင့်တကွ မြို့ပြင်သို့ ငါတို့ကို ပို့လိုက် ကြ၍ ငါတို့သည်ထွက်သွား ပြီးလျှင်၊ ပင်လယ်ကမ်းပေါ်၌ ဒူးထောက်လျက်ဆုတောင်းကြ၏။
6 အချင်းချင်းနှုတ်ဆက်ပြီးမှ ငါတို့သည် သင်္ဘောပေါ်သို့တက်၍ သူတို့သည် မိမိအိမ်သို့ပြန်ကြ၏။
7 တုရုမြို့မှ ပတောလင်မြို့သို့ရောက်လျှင်၊ ပင်လယ်ကူးခြင်းနှင့် လွတ်ကြ၏။ ပတောလင်မြို့၌ ညီအစ်ကိုတို့နှင့် နှုတ်ဆက်၍ တရက်နေပြီးမှ၊
8 နက်ဖြန်နေ့၌ ထွက်သွားပြန်၍ ကဲသရိမြို့သို့ ရောက်လျှင်၊ ဆရာခုနစ်ပါးအဝင်သာသနာပြုဆရာ ဖိလိပ္ပု၏ အိမ်သို့ဝင်၍နေကြ၏။
9 ထိုသူ၌ ပရောဖက်ပြုသော သမီးကညာ လေးယောက်ရှိ၏။
10 ထိုအိမ်၌တာရှည်စွာနေကြပြီးမှ အာဂဗုအမည် ရှိသော ပရောဖက်တယောက်သည် ယုဒပြည်မှလာ၍၊
11 ငါတို့ရှိရာသို့ဝင်သဖြင့်၊ ပေါလု၏ ခါးပန်းကိုယူ၍ မိမိခြေလက် ကိုချည်နှောင်ပြီးလျှင်၊ ဤခါးပန်းရှင်ကို ယုဒလူတို့သည် ယေရုရှလင်မြို့၌ ချည်နှောင်၍၊ တပါး အမျိုးသားတို့လက်သို့အပ်နှံကြလိမ့်မည်ဟု သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်မိန့်တော်မူသည်ဟုဆို၏။
12 ထိုစကားကိုကြားလျှင်၊ ငါတို့နှင့် ထိုအရပ်၌ ရှိသော သူတို့က၊ ယေရုရှလင်မြို့သို့မသွားပါနှင့်ဟု ပေါလုကိုတောင်းပန်ကြ၏။
13 ပေါလုကလည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ငိုကြွေးလျက် ငါ့စိတ်နှလုံးကို ကြေကွဲစေလျက် ပြုကြသနည်း။ သခင်ယေရှု၏ နာမတော်ကြောင့် ယေရုရှလင်မြို့၌ ချည်နှောင်ခြင်းမက၊ အသေသတ်ခြင်းကိုပင် ခံခြင်းငှါ ငါအသင့်ရှိသည်ဟုဆို၏။
14 ထိုသို့သွေးဆောင်ခြင်းသို့ မလိုက်သောအခါ ငါတို့သည် မသွေးဆောင်ဘဲနေ၍၊ သခင်ဘုရား အလိုတော်ရှိသည်အတိုင်း ဖြစ်ပါစေဟု ဆိုကြ၏။
15 ထိုနောက်မှ ငါတို့သည် အသုံးအဆောင်များကို ပြင်ဆင်၍ ယေရုရှလင်မြို့သို့သွားကြ၏။
16 ကဲသရိမြို့သားတပည့်တော်အချို့တို့သည် ငါတို့နှင့်အတူ လိုက်ကြ၍၊ ငါတို့ကိုဧည့်ခံမည့်သူ မနာသုန် အမည်ရှိသော ကုပရုကျွန်း သား အသက်ကြီးသော တပည့်တော်ဆီသို့ ပို့ဆောင်ကြ၏။
17 ယေရုရှင်လင်မြို့သို့ရောက်သောအခါ၊ ညီအစ်ကိုတို့သည် ကြည်ညိုသောစိတ်နှင့် ငါတို့ကို လတ်ခံကြ၏။
18 နက်ဖြန်နေ့၌ပေါလုသည် ငါတို့နှင့်တကွ ယာကုပ်ထံသို့ဝင်လျှင် သင်းအုပ်အပေါင်းတို့သည် စည်းဝေးကြ၏။
19 ပေါလုသည်ထိုသူများကို နှုတ်ဆက်ပြီးလျှင်၊ မိမိသည် ဓမ္မဆရာအမှုကိုဆောင်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရား သခင်သည် တပါးအမျိုး သားတို့တွင်ပြုတော်မူသမျှတို့ကို သေချာစွာ ထုတ်ဘော်ပြသလေ၏။
20 ထိုသူတို့သည်ကြားလျှင်၊ ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်တော်ကိုချီးမွမ်း ကြ၏။ ပေါလုအားလည်း၊ ငါတို့ညီ၊ ယုံကြည်သော ယုဒလူဘယ်နှစ်သောင်း ရှိသည်ကို သင်သည် သိမြင်၏။ ထိုသူအပေါင်းတို့သည် ပညတ်တရား ဘက်၌ စိတ်အားကြီးသောသူဖြစ်ကြ၏။
21 တပါးအမျိုးသားတို့တွင် နေသော ယုဒလူ အပေါင်း တို့သည် သူငယ်တို့အားအရေဖျားလှီးခြင်းကို မပေးရကြ။ ရှေးထုံးတမ်းအတိုင်း မကျင့်ရကြဟု သင်သည် ဆိုလျက်၊ သူတို့သည်မောရှေ တရားကိုစွန့်စေ ခြင်းငှါ ဆုံးမဩဝါဒ ပေးတတ်သည်ကို ဤလူတို့သည် သိတင်းကြားကြ ပြီ။
22 သို့ဖြစ်၍ အဘယ်သို့ပြုရမည်နည်း။ လူအပေါင်း တို့သည် မစုဝေးဘဲမနေနိုင်ရာ။ သင်ရောက်ကြောင်းကို ကြားသိလိမ့်မည်။
23 ထိုကြောင့် အကျွန်ုပ်တို့ဆိုသည်အတိုင်း ပြုပါလော့။ သစ္စာဂတိ ပြုပြီးသော လူလေးယောက်သည် အကျွန်ုပ်တို့တွင်ရှိ၏။
24 ထိုသူတို့ကို ယူ၍ သူတို့နှင့်တကွ စင်ကြယ်ခြင်း ကိုပြုလျက်၊ သူတို့ခေါင်းရိတ်ခြင်းစရိတ်ကို ပေးပါလော့။ ထိုသို့ပြုလျှင် လူအပေါင်း တို့သည် မိမိတို့ကြားသော သိတင်းစကား မမှန်သည်ကို၎င်း၊ သင်သည် ကိုယ်တိုင် ပညတ်တရားကိုစောင့်ရှောက်၍ ကျင့်နေသည်ကို၎င်း သိရကြ လိမ့်မည်။
25 ယုံကြည်ခြင်းသို့ ရောက်သောတပါးအမျိုးသားတို့မူကား၊ ထိုသို့ သောတရားကိုမကျင့်မစောင့်ဘဲလျက်၊ ရုပ်တုရှေ့မှာပူဇော်သော ယဇ်ကောင်ကို၎င်း၊ အသွေးကို ၎င်း၊ လည်ပင်းကိုညှစ်၍ သတ်သောအရာ ကို၎င်း၊ မတရားသော မေထုန်ကို၎င်း၊ ရှောင်စေခြင်းငှါသာ ငါတို့သည် စီရင်၍ ကြားလိုက်ခဲ့ပြီဟုဆိုကြ၏။
26 ထိုအခါပေါလုသည် ထိုသူတို့ကိုခေါ်၍ နက်ဖြန်နေ့၌ သူတို့နှင့် တကွစင်ကြယ်ခြင်းကိုပြုပြီးမှ ၊ ဗိမာန် တော်သို့ဝင်၍ သူတို့အတွက် အသီးအခြား ပူဇော်သက္ကာ ပြုရသောအချိန်တည်းဟူသော စင်ကြယ်ခြင်း ကိုပြုရ သော နေ့ရက်စေ့မည့်အချိန်ကို ကြားပြောလေ၏။
27 ထိုခုနစ်ရက်စေ့လူသောအခါ၊ အာရှိပြည်မှလာသော ယုဒလူတို့သည် ဗိမာန်တော်၌ ပေါလုကိုမြင်လျှင် စုဝေးသောလူအပေါင်းတို့ကိုတိုက်တွန်းနှိုးဆော်၍၊ ဣသရေလ လူတို့၊ ကူမကြပါ။
28 ဤသူကား၊ ငါတို့အမျိုးနှင့် ပညတ်တရားကို၎င်း ဤအရပ်ဌာနကို၎င်း၊ ခပ်သိမ်းသောအရပ်တို့၌ ဆန့်ကျင်ဘက်ပြု၍၊ လူအပေါင်းတို့အား ဆုံးမဩဝါဒ ပေးသောသူဖြစ်ပါ၏။ ထိုမျှမက၊ ဟေလသလူတို့ကို ဗိမာန်တော်ထဲသို့သွင်း၍၊ ဤသန့်ရှင်းရာဌာနတော်ကို ညစ်ညူးစေပြီတကားဟု ဟစ်ကြော်၍၊ ပေါလုကို ဘမ်းဆီးကြ၏။
29 အထက်ကမြို့ထဲ၌ ပေါလုနှင့်အတူတရောဖိမ်အမည်ရှိသော ဧဖက်မြို့သားတယောက်ကို မြင်ကြ သည်ဖြစ်၍၊ ထိုသူကိုပေါလုသည် ဗိမာန်တော်ထဲသို့ သွင်းသည်ဟု ထင်မှတ်ကြ၏။
30 တမြို့လုံးရုန်းရင်းခတ်မျှ ဖြစ်လျှင်၊ လူများတို့သည် ပြေးလာ၍ စုဝေးကြလျက်၊ ပေါလုကိုကိုင်ယူ၍ ဗိမာန်တော်ပြင်သို့ ဆွဲငင်ပြီးမှ တခဏ ခြင်းတံခါးများတို့ကို ပိတ်ထားကြ၏။
31 ပေါလုကိုသတ်မည်ဟု အားထုတ်ကြသောအခါ၊ ယေရုရှလင်မြို့ တမြို့လုံး မငြိမ်မသက်ရုန်းရင်းခတ်မျှ ဖြစ်သည်ဟု လူတထောင်ကို အုပ်ချုပ်သော စစ်သူကြီး သည် သိတင်းကြားလျှင်၊
32 စစ်သူရဲများနှင့်တပ်မှူးတို့ကို အလျင်အမြန်ခေါ်၍ ထိုသူတို့ ရှိရာသို့ဆင်းပြေး၏။ ထိုသူတို့သည် စစ်သူကြီးနှင့်စစ်သူရဲတို့ကိုမြင်လျှင်၊ ပေါလုကိုမရိုက်ဘဲနေကြ၏။
33 ထိုအခါစစ်သူကြီးသည်အနီးသို့ရောက်၍ ပေါလုကိုကိုင်ယူပြီးလျှင်၊ သံကြိုးနှစ်စင်းနှင့် ချည်ချေ ဟုစီရင်၍၊ ဤသူသည်အဘယ်သူနည်း။ အဘယ်အမှုကို ပြုမိသနည်းဟုမေးစစ်လေ၏။
34 လူအစုအဝေးထဲ၌ အသီးသီးအခြားခြားဟစ်ကြော်၍ အသံများသောကြောင့်၊ စစ်သူကြီးသည် အမှန်ကိုမသိနိုင်သဖြင့်၊ ပေါလုကိုရဲတိုက်ထဲသို့ ဆောင်သွားစေခြင်းငှါ စီရင်ပြန်လေ၏။
35 လူများတို့သည် ပြင်းထန်သောကြောင့်၊ လှေကားပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ စစ်သူရဲတို့သည် ပေါလုကို ချီပွေ့၍ ဆောင်ရကြ၏။
36 သူ့ကိုထုတ်လော့ဟု လူများအပေါင်းတို့သည် ဟစ်ကြော်လျက် လိုက်ကြ၏။
37 ပေါလုသည်ရဲတိုက်ထဲသို့ဝင်လုသောအခါ၊ အကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တော်နှင့် စကားပြောရပါမည် လောဟု စစ်သူကြီးအားမေးလျှင် စစ်သူကြီးကသင်သည် ဟေလသစကားကိုပြောတတ်သလော။
38 သင်သည်အထက်ကပုန်ကန်၍ ထားပြလေးထောင်တို့ကို တောသို့ခေါ်သွားသော အဲဂုတ္တုလူဖြစ်သည် မဟုတ်လောဟု မေး၏။
39 ပေါလုကလည်း၊ အကျွန်ုပ်သည် ကိလိကိပြည် တာရှုမြို့၌ မွေးဘွားသော ယုဒလူဖြစ်ပါ၏။ အကျွန်ုပ်နေသော မြို့ကား၊ သာမည မြို့မဟုတ်။ ဤသူတို့အား အကျွန်ုပ် ပြောရသော အခွင့်ကိုပေးပါ။ အကျွန်ုပ် ပန်ကြားပါသည်ဟုဆို၏။
40 စစ်သူကြီးသည်အခွင့်ပေးသဖြင့်၊ ပေါလုသည် လှေကားပေါ်မှာ ရပ်၍ထိုလူတို့အား မိမိလက်နှင့် အမှတ်ပေးလေ၏။ သူတို့သည်အလွန် တိတ်ဆိတ်စွာ နေကြသောအခါ၊ ဟေဗြဲဘာသာအားဖြင့်မြွက်ဆိုလျက်၊

၂၁:၁-၁၄။ ယေရုရှလင်သို့ ခရီးလမ်းတွင် သတိပေးချက်များ။ လုကာသည် မိလေတုမှ ယေရုရှလင်သို့ ခရီးအဆင့်ဆင့်ကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။ သင်္ဘောသဖြင့် နေ့အလင်းရောင်ရှိစဉ်သာ သွားလာနိုင်သည်။ ကျွန်းဆွယ်အနီးမှ ဖြတ်သွားစဉ် ပေါလုသည် ဘာနဗအတူ ပထမဆုံးသာ၍ဝေငှခရီးကို သတိတရဖြစ်ခဲ့မည် (၁၃:၄-၁၂)။ ကမ်းရိုးတစ်လျှောက် သင်္ဘောအသစ်ကို စောင့်နေစဉ် ခရီးသွားများသည် ဒေသခံတပည့်များကို ရှာဖွေခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့သည် (၂၁:၄)။ ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး ပေါလုနှင့် အဖော်များသည် သူတို့၏ဧည့်ဝတ်ကျေးမှုကို ခံစားခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ယုဒယူသောသူများသည် ပေါလုကို ယေရုရှလင်သို့ မသွားရန် တားမြစ်ခဲ့ကြသည် (အမှတ် ၄)။ “သန့်ရှင်သောဝိညာဉ်တော်အားဖြင့်” ဟု ပြောသည်မှာ သန့်ရှင်သောဝိညာဉ်တော်က ပေါလုကို ယေရုရှလင်သို့ မသွားရန် တားမြစ်သည်ဟု မဆိုလိုဘဲ ဘာဖြစ်မည်ကို ဝိညာဉ်တော်က ပြောပြသည်ကို ဆိုလိုသည်။ ထို့ကြောင့် ယုဒယူသောသူများသည် ပေါလုကို ယေရုရှလင်သို့ မသွားရန် တိုက်တွန်းခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ဇနီးမောင်နှံနှင့် သားသမီးများနှင့်အတူ ပင်လယ်သို့ လိုက်ပို့ခဲ့ကြသည်။ ထပ်မံ၍ ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် တွေ့ဆုံမှု ပြီးဆုံးခဲ့သည် (အမှတ် ၅၊ ၂၀:၃၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ပေါလုသည် မိမိအသက်သည် ဘုရားသခင်လက်တော်ထဲတွင် ရှိသည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသေရလျှင် ဘုရားသခင်သည် နောက်ဆုံးနေ့တွင် ထမြောက်စေတော်မူမည် (၂ ကောရိန်သု ၄:၁၄)။ ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းသည် သူ့ကို သေခြင်းတရားမှ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမှ လွတ်မြောက်စေခဲ့သည် (ဟေဗြဲ ၂:၁၅)။

21:1–14. Warnings on the Journey to Jerusalem. Luke documented here the stages of the journey from Miletus to Jerusalem. Navigation had to take place during daylight. As they passed near the island of Cyprus, Paul must have remembered his first missionary journey with Barnabas (13:4–12). While waiting for a new ship to go down the coast, the travelers took the opportunity to seek the local disciples and eventually found some (21:4). For seven days Paul and his companions enjoyed their hospitality. During that time, the believers attempted to dissuade Paul from going to Jerusalem (v. 4). That they spoke to him “through the Spirit” means not that the Spirit forbade Paul to go to Jerusalem but that the Spirit was telling him what was going to happen. This led the believers to discourage him from going to Jerusalem. Finally, they with their wives and children accompanied him to the sea. Once more the encounter ended with a prayer (v. 5; cf. 20:36). Paul was persuaded that his life was in God’s hands. If he should die, God would raise him on the last day (2 Cor. 4:14). His faith in Christ delivered him from the fear of death (Heb. 2:15).

 

သင်္ဘောသည် သူတို့ကို ပတိုလမောင်မြို့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် ညီအစ်ကိုများနှင့် တစ်ရက်နေခဲ့ကြသည် (တမန်တော် ၂၁:၇)။ နောက်ဆုံး ကဲသရိယမြို့သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ယခင်က ယေရုရှလင်တွင် အသက်အန္တရာယ်ရှိသောကြောင့် တတ်သုတ်သို့ ထွက်ပြေးစဉ် ပေါလုဖြတ်သွားခဲ့သော မြို့ဖြစ်သည် (၉:၃၀)။ လုကာသည် လမ်းလျှောက်၍လာသည်လော သို့မဟုတ် သင်္ဘောဖြင့်လာသည်လောဟု မဖော်ပြထားပါ။ ပတိုလမောင်မြို့ (ယခု အေကရာဟု ခေါ်သည်) မှ ကဲသရိယမြို့အထိ မိုင် ၃၅ (ကီလိုမီတာ ၅၆) ခန့်ရှိသည်။ ထိုနေရာတွင် ဖိလိပ္ပုအိမ်တွင် တည်းခိုခဲ့ကြသည်။ ဤဖိလိပ္ပုသည် ဧဝံဂေလိဆရာခုနစ်ယောက်တွင် တစ်ယောက်ဖြစ်သည် (၆:၃၊ ၅)။ သူ့တွင် အိမ်ထောင်မပြုသေးသော သမီးလေးယောက်ရှိပြီး ပရောဖက်ပြုခြင်းဆုကျေးဇူးရှိသည် (၂၁:၉)။ ယင်းမှာ အသင်းတော်တည်ဆောက်ရန် ပံ့ပိုးပေးသည်ဟု ဆိုလိုသည် (၁ ကောရိန်သု ၁၄:၃)။ ပထမဆုံးအသင်းတော်ဖွဲ့စည်းရာတွင် ပရောဖက်များစွာ ပါဝင်ခဲ့သည်ကို သိရှိရသည် (တမန်တော် ၁၁:၂၇-၂၈၊ ၁၃:၁၊ ၁၅:၃၂၊ ၁၉:၆)။ ယောလပှရောဖက်ပြုချက်အတိုင်း ဤဆုကျေးဇူးကို မိန်းမများကိုလည်း ပေးမည် (တမန်တော် ၂:၁၇၊ ယောလ ၂:၂၈ ကိုးကားသည်) ဟု ကြေညာခဲ့ပြီး ပေါလုက အသင်းတော်တွင် ကျားမ ခွဲခြားခြင်းမရှိသော ဆုကျေးဇူးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (၁ ကောရိန်သု ၁၁:၅၊ ၁၁၊ ၁၄:၅)။

The ship took them to Ptolemais, and there they spent a day with the brethren (Acts 21:7). They finally managed to reach Caesarea, where Paul had previously fled on his way to Tarsus when his life was threatened in Jerusalem (9:30). Luke does not specify whether they traveled on foot or by boat. There were about thirty-five miles (56 km) between Ptolemais—now called Acre—and Caesarea, where they found shelter in the home of Philip. This Philip was one of the seven evangelists (6:3, 5), and he had four unmarried daughters still living with him who had the gift of prophecy (21:9). This implies that they contributed to the edification of the church (1 Cor. 14:3). Many prophets are known to have participated in the development of the early church (Acts 11:27–28; 13:1; 15:32; 19:6). Joel’s prophecy announced that this gift would also be given to women (Acts 2:17; quoting Joel 2:28), and Paul recognized its rightful place in the church as a gender-inclusive gift (1 Cor. 11:5, 11; 14:5).

 

ဆီဇာရီးယားတွင် ယုဒဲဒေသမှ (ဂျေရုဆလင်မြို့အမြင့်ပိုင်းမှ) ဆင်းလာသော အာဂါဘတ်စ်ပုရောဖက်ကို ဇာတ်လမ်းတွင် မိတ်ဆက်ထားသည် (တမန်တော် ၂၁:၁၀၊ ၁၁:၂၇ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အာဂါဘတ်စ်သည် ပါလု၏ခါးပတ်ကို သင်္ကေတအဖြစ် သုံး၍ ယေရုရှလင်တွင် သူခံရမည့်ဆင်းရဲဒုက္ခကို ကြိုတင်ဟောပြောခဲ့သည် (၂၁:၁၁)။ အမှတ် ၄ နှင့်မတူဘဲ ဤနေရာတွင် လုကာသည် သန့်ရှင်သောဝိညာဉ်တော်မှ လှုံ့ဆော်ခံရသော ပရောဖက်ပြုချက် (အမှတ် ၁၁) နှင့် ပေါလုကို ဆက်လက်မသွားရန် တားမြစ်သော တပည့်များ၏ ချစ်ခင်မှုဖော်ပြချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားထားသည် (အမှတ် ၁၂)။ နောက်ဆုံးတွင် ရောမလူမျိုးများသည် ပါလုကို ဗိမာန်တော်တွင် ဖမ်းဆီးရိုက်နှက်ပြီး ဖမ်းဆီးခဲ့စဉ် အဂဗု၏ပရောဖက်ပြုချက် ပြည့်စုံခဲ့သည် (အမှတ် ၃၀-၃၃၊ ၂၄:၁-၂၇ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

In Caesarea, the prophet Agabus, who came down from Judea (from the heights of Jerusalem), is introduced in the narrative (Acts 21:10; cf. 11:27). In a symbolic gesture Agabus used Paul’s belt to announce to him the ordeal he would suffer in Jerusalem (21:11). Unlike v. 4, here Luke made a clear distinction between the prophetic announcement inspired by the Spirit (v. 11) and the expressions of affection from the disciples who were trying to keep Paul from pressing on to Jerusalem (v. 12). Ultimately, the Romans fulfilled the prophecy of Agabus when Paul was seized and beaten in the temple and then arrested by the Romans (vv. 30–33; cf. 24:1–27).

 

၂၁:၁၅-၂၅။ ပေါလုအား ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် တိုက်တွန်းခြင်း။ ယေရုရှလင်သို့ မထွက်ခွာမီ အဖွဲ့သည် ခရီးဆောင်ပစ္စည်းများ ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ အဖွဲ့သည် ယေရုရှလင်သို့ မိုင် ၆၀ (ကီလိုမီတာ ၉၆) ခန့် ခရီးသွားရဦးမည်ဖြစ်ပြီး လမ်းခရီးသည် ဘယ်တော့မှ လုံခြုံခြင်းမရှိခဲ့ပါ။ ယေရုရှလင်မရောက်မီ ကာပရုတ်ကျွန်းသားဖြစ်သော ရှေးကျမ်းတပည့်တစ်ဦးဖြစ်သည့် မနာဆုန်အိမ်တွင် တည်းခိုခဲ့သည် (အမှတ် ၁၆-၁၇)။ ယေရုရှလင်ရှိ ညီအစ်ကိုများ၏ ကြိုဆိုမှုသည် နွေးထွေးခဲ့သည်။ ပေါလုသည် အာရှမိုင်နာ၊ မာကေဒေါနိယနှင့် ဂရိပြည်ရှိ အသင်းတော်များမှ လှူဒါန်းငွေများကို သူတို့အား ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ဤလှူဒါန်းမှုသည် သူတို့၏ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံခြင်းစိတ်ဓာတ်၏ လှပသောထင်ရှားမှုဖြစ်သည်။ ဤလှူဒါန်းငွေသည် ယုဒယူသောသူများကို ကူညီရုံသာမက လူများစွာ ဘုရားသခင်အား ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းစေခဲ့သည် (၂ ကောရိန်သု ၉:၁၂)။

21:15–25. Paul Urged to Make Peace. Before leaving for Jerusalem the company prepared the luggage. The group still had to travel about sixty miles (96 km) before reaching Jerusalem, and the road was never safe. Before reaching Jerusalem, lodging was provided in the house of a long-time disciple, a native of Cyprus called Mnason (vv. 16–17). The welcome of the brethren in Jerusalem was heartfelt. Paul presented them with the gifts from the churches in Asia Minor, Macedonia, and Greece, a beautiful expression of their spirit of sacrifice. This gift not only helped the believers but also resulted in many people offering thanks to God (2 Cor. 9:12).

 

နက်ဖြန်နေ့တွင် ပေါလုသည် ယာကုပ်နှင့် ယေရုရှလင်အသင်းတော် လူကြီးများကောင်စီနှင့် တွေ့ဆုံရမည်ဖြစ်သည်။ အစည်းအဝေးများတွင် ပေါလုသည် မိမိ၏အလုပ်ကို မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်သည် သူ့အားဖြင့် တပါးအမျိုးသားများအကြား ပြီးစီးခဲ့သောအလုပ်ကို ရည်ညွှန်းခဲ့သည် (တမန်တော် ၂၁:၂၀)။ ယေရုရှလင်အသင်းတော်သည် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြပြီး ယုဒယူသောသူများ များစွာယေရှုကို ယုံကြည်ခဲ့သည်ကို ပြောကြားခဲ့သည် (အမှတ် ၂၀)။ ဤယုဒယူသောသူများသည် ယုဒဓလေ့ထုံးတမ်းနှင့် ဥပဒေများကို သစ္စာရှိစွာ ဆက်လက်လိုက်နာခဲ့ကြသည် (အမှတ် ၂၀-၂၁) နှင့် အရေဖျားလှီးခြင်းကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ယေရုရှလင်ကောင်စီသည် တပါးအမျိုးသားခရစ်ယာန်များနှင့်သာ ဆိုင်သော ကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဤယုဒယူသောသူများစွာသည် ပေါလု၏ ယေရှုခရစ်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားကို ဟောပြောခြင်းကို ယုဒဓလေ့ထုံးတမ်းများကို ငြင်းပယ်ခြင်းဟု နားလည်မှားခဲ့ကြသည် (၁၃:၃၉၊ ၁၈:၁၃၊ ၂၁:၂၈)။ သူတို့၏စိုးရိမ်မှုမှာ တပါးအမျိုးသားယုဒယူသောသူများနှင့် မဆိုင်ဘဲ ပေါလုသည် ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်သူ ယုဒယူသောသူများကို ယုဒဓလေ့ထုံးတမ်းများကို စွန့်ပစ်ရန် အားပေးနေသည်ဟု ယူဆခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ လူကြီးများသည် ဤစွပ်စွဲချက်များသည် မှားယွင်းကြောင်း သိရှိခဲ့သောကြောင့် ပေါလုကို ဝေဖန်ခြင်းမပြုခဲ့ပါ (၂၁:၂၄)။

The next day Paul was to meet with James and the council of elders of the church in Jerusalem. In the meetings, Paul made reference not to his own work but to the work God had accomplished among the Gentiles through him (Acts 21:20). The Jerusalem church praised God and spoke of the many Jewish converts to Jesus (v. 20). These Jewish converts remained faithful to Jewish laws and customs (vv. 20–21) and continued to practice circumcision. The Council of Jerusalem had dealt with matters related only to Christian Gentiles. Unfortunately, many of these Jewish believers misunderstood Paul’s message of justification by faith as a rejection of the Jewish traditions (13:39; 18:13; 21:28). Their concern was not so much about Gentile believers but about Paul encouraging Jews in the Diaspora to reject their Jewish customs. The elders knew that these accusations were false because they did not criticize Paul (21:24).

 

ယာကုပ်နှင့် လူကြီးများသည် ပေါလု၏ရှိနေခြင်းကြောင့် ယုဒလူမျိုးများ ဒုက္ခဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။ အေဒီ ၅၈ ခုနှစ်တွင် ရောမဧကရာဇ်ကို ဆန့်ကျင်သော ပုန်ကန်မှုသည် ဗိမာန်တော်ဖျက်ဆီးခံရသည်အထိ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ထိုအကြံအစည်များ စတင်ပျံ့နှံ့နေပြီဖြစ်သည်။ ပြည်တွင်းတွင် ပြင်းထန်သော အမျိုးသားရေးစိတ်ဓာတ်များ လှုပ်ရှားနေပြီး လူသတ်မှုများ မကြာခဏဖြစ်ပွားခဲ့သည် (အမှတ် ၃၈)။ ပါလု၏ဝန်ကြီးဌာနနှင့်ပတ်သက်သော မငြိမ်မသက်မှုများကို ရှင်ဟေဒြင်ကောင်စီက ကြားသိပြီးဖြစ်နိုင်သည် (အမှတ် ၂၂)။ ပေါလုကို နိုင်ငံ၏ငြိမ်ချမ်းရေးနှင့် စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို အန္တရာယ်ပြုသည်ဟု စွပ်စွဲနိုင်သည်။ ထပ်မံ၍ စွပ်စွဲချက်များသည် ပါလု၏ တပါးအမျိုးသားများသို့ တရားဟောခြင်းနှင့် မဆိုင်ဘဲ ခရစ်ယာန်ယုဒယူသောသူများကို ဘာသောက်ပြောင်းခိုင်းသည်ဟု ယူဆခံရခြင်းဖြစ်သည်။

James and the elders were concerned about Paul’s presence among them, fearing that it might provoke the Jews. In the year A.D. 58 the ideas that led to the revolt against Rome that culminated with destruction of the temple in A.D. 70 were already circulating. Strong nationalist undercurrents were agitating the Holy Land, and assassinations were common (v. 38). The turmoil surrounding Paul’s ministry had probably been reported to the Sanhedrin (v. 22), and Paul could be accused of endangering the peace and unity of the nation. Again, the accusations were not about Paul’s message to the Gentiles, but about what he was assumed to be teaching the Christian Jews.

 

ပေါလုကို ကာကွယ်မည့်အစား ယာကုပ်နှင့် လူကြီးများသည် ယုဒလူတစ်ဦးအနေဖြင့် ယုဒဥပဒေကို ဆန့်ကျင်ခြင်းမဟုတ်ကြောင်း စွပ်စွဲသူများအား သက်သေပြရန် တိုက်တွန်းခဲ့ကြသည်။ ငြိမ်းချမ်းရေးစိတ်ဓာတ်ဖြင့်နှင့် ယုဒယူသောတပါးအမျိုးသားများကို ကာကွယ်ရန်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ပေါလုသည် လူတိုင်းအတွက် “လူတိုင်းနှင့်အတူဖြစ်ခြင်း” ဖြစ်ရန် ကံကြမ္မာဆိုးသောဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်ခဲ့သည် (၁ ကောရိန်သု ၉:၁၉-၂၃)။ သူတို့၏ဘာသာရေးဓလေ့ထုံးတမ်းများကို ဆက်လက်လိုက်နာလိုခြင်းကို သူတို့အပေါ် ဆန့်ကျင်ရန် အကြောင်းမရှိဟု မြင်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ထိုဓလေ့ထုံးတမ်းများကို ကယ်တင်ခြင်းအတွက် အခြေခံအကြောင်းရင်းဟု မယူဆစေရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၃:၃၉)။ ယေရုရှလင်အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များသည် ကတိသစ္စာကျိန်ဆိုမည့် ယောက်ျားလေးဦးနှင့်အတူ ပေါလုပါဝင်ရန် အကြံပြုခဲ့ကြသည်။ ဤကတိသည် နာဇီရ်ကတိဖြစ်နိုင်သည်။ နံပါတ် ၆:၁-၈ အရ ကတိကာလအနည်းဆုံး တစ်လပတ်လုံး ဆံပင်မညှပ်ရ၊ စပျစ်ရည်မသောက်ရ၊ လူသေအနီးမချဉ်းကပ်ရ။ ကာလပြည့်စဉ်တွင် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းရန် သိုးသငယ်၊ သိုးမတစ်ကောင်၊ ဆိတ်ထီးတစ်ကောင်၊ မုန့်တစ်ခြင်းနှင့် ကိတ်မုန့်များကို ဗိမာန်တော်တွင် ပူဇော်ရသည်။ ထို့နောက် နာဇီရ်သည် ဆံပင်ရိတ်ပြီး ကျေးဇူးတော်ယဇ်မီးထဲတွင် မီးရှို့ရသည် (နံပါတ် ၆:၁၃-၁၈)။ လူကြီးများသည် ထိုယောက်ျားလေးဦးအတွက် ကုန်ကျစရိတ်ကို ပေါလုပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည် (တမန်တော် ၂၁:၂၄) – ဈေးကြီးသောတောင်းဆိုမှုဖြစ်သည်။ သူယူဆောင်လာသော လှူဒါန်းငွေကို မသုံးဘဲ ကိုယ်ပိုင်ငွေဖြင့် ပေးခြင်းသည် သူ၏စိတ်ရင်းမှန်ကန်ကြောင်း ပြသမည်ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ပေါလုက ထိုငွေကို မိမိလူမျိုး ဣသရေလလူမျိုးအတွက် ပေးခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြောခဲ့သည် (၂၄:၁၇)။

Instead of defending Paul, James and the elders asked him to demonstrate to his accusers that as a Jew he was not opposed to Jewish law. In a spirit of conciliation, and probably also to protect the converted Gentiles, Paul made the fateful decision to try to be “all things” to everyone (1 Cor. 9:19–23). He saw no reason to oppose his coreligionists for preferring to persist in their religious practices, but only so far as they would not consider these practices a condition for salvation (Acts 13:39). On behalf of all (21:23), the leaders of the Jerusalem church suggested that Paul should join four men who were about to take a vow, most probably a Nazirite vow. According to Numbers 6:1–8, during the vow, which lasted at least one month, the Nazirite was not to cut his or her hair, drink wine, or approach a dead person. At the end of the period, a lamb, a sheep, a ram, a basket of bread, and cakes were presented in the temple as an offering of thanksgiving. Then the Nazirite was to shave his or her head and burn the hair in the fire of the thanksgiving offering (Num. 6:13–18). The elders requested that Paul pay for the expenditures of the four men (Acts 21:24)—an expensive request. Paying from his own money instead of using some of the offering he brought would show that he was sincere in what he was doing, and he later clearly stated that the money was given to his people, the nation of Israel (24:17).

 

ထိုမျှမကသေး ယာကုပ်နှင့် လူကြီးများသည် ပေါလုကိုယ်တိုင် သန့်ရှင်းရာကျင့်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ နိုင်ငံခြားမှ ပြန်လာသော ယုဒလူအများစုသည် ဗိမာန်တော်တွင် သန့်ရှင်းရာကျင့်လေ့ရှိသည်။ ပေါလုသည် တပါးအမျိုးသားများအကြား နေထိုင်သော်လည်း သန့်ရှင်းနေဆဲဖြစ်ကြောင်း ထိုသို့ပြုခြင်းဖြင့် သက်သေပြမည်ဖြစ်သည် (၂၁:၂၄)။ ဗိမာန်တော်တွင် သူ၏ရှိနေခြင်းသည် သူ၏ယုံကြည်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်ခြင်းမဟုတ်ပါ။ အကြောင်းမှာ သူသည် ကောရိန်သုမြို့တွင် ကတိသစ္စာကျိန်ဆိုခဲ့ဖူးသောကြောင့်ဖြစ်သည် (၁၈:၁၈)။ ပေါလုကို စိတ်ချစေရန် ယေရုရှလင်ကောင်စီတွင် တပါးအမျိုးသားများအတွက် ချမှတ်ခဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက်သည် ပြောင်းလဲခြင်းမရှိကြောင်း အတည်ပြုခဲ့ကြသည် (၂၁:၂၅)။ ပေါလုသည် နက်ဖြန်နေ့တွင် ထိုတောင်းဆိုချက်များကို လိုက်လျောခဲ့သည်။ သူသည် ယဇ်ပူဇော်မည့်ရက်ကို စီစဉ်ရန် ယောက်ျားလေးဦးနှင့်အတူ ဗိမာန်တော်သို့ သွားခဲ့သည် (အမှတ် ၂၆)။

As if that were not enough, James and the elders requested that Paul purify himself as well. It was customary for most Jews to purify themselves in the temple when they returned from a foreign land. Paul would thus demonstrate that he remained a faithful practitioner of Judaism by remaining pure despite living among Gentiles (21:24). His presence at the temple was not contrary to his convictions considering that he had himself made a vow while in Corinth (18:18). To reassure Paul, they confirmed that the decision made in favor of non-Israelites at the Council of Jerusalem was not in question (21:25). Paul met the demands the very next day. He went to the temple with the four men to make arrangements for the date when the sacrificial offerings would be made (v. 26).

 

၂၁:၂၆-၃၆။ ဗိမာန်တော်တွင် ဖမ်းဆီးခံရခြင်း။ ပေါလု၏ရှိနေခြင်းကို မြို့တွင် သတိပြုမိခဲ့ကြသည် (အမှတ် ၂၉)။ အာရှမိုင်နာမှ ယုဒလူများ (အန္တိအုတ်၊ အိုကိုနိ၊ လုစတြာ၊ ဧဖက်မြို့များမှ ဖြစ်နိုင်သည်) သည် ပေါလုကို ဧဖက်သားဖြစ်သည့် တြောဖိမုနှင့်အတူ မြင်ခဲ့ကြသည် (၂၀:၄)။ ပေါလုတစ်ယောက်တည်း ဗိမာန်တော်တွင် ရှိစဉ် သင့်လျော်သောအခွင့်အရေးကို ရခဲ့သည်။ လုစတြာမြို့တွင် ပြုခဲ့သည့်နှယ် လူအုပ်ကို အဓိကရုဏ်းဖြစ်အောင် လှုံ့ဆော်ခဲ့ကြသည် (၁၄:၁၉)။ သူတို့သည် ဣသရေလလူမျိုး၊ ဥပဒေနှင့် ဗိမာန်တော်ကို နေရာတိုင်းတွင် အသရေဖျက်သည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့ကြသည် (၂၁:၂၇-၂၈)။ ထိုစွပ်စွဲချက်ဖြင့် အသေသတ်ရန် မလုံလောက်သောကြောင့် ဂရိလူမျိုးများကို သန့်ရှင်းသောနေရာများထဲ သွင်းသည်ဟု ထပ်မံစွပ်စွဲခဲ့ကြသည် (အမှတ် ၂၈)။ တပါးအမျိုးသားများ ကျူးကျော်ခြင်းကို တားမြစ်သော ဆိုင်းဘုတ်များ နေရာအနှံ့တွင် တင်ထားပြီး သေဒဏ်ပေးမည်ဟု ရေးထားသည်။ ယုဒလူများသည် ပေါလုကို ဖမ်းဆီးပြီး လူသတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည် (အမှတ် ၂၁၊ ၃၂)။ အမျိုးသားရေးစိတ်အားထက်သန်သူများနှင့် ဇာလန်ဝါဒီများသည် သူတို့၏ရည်မှန်းချက်နှင့် မကိုက်ညီသူကို သတ်ဖြတ်ရန် ဝန်မလေးခဲ့ပါ။ သူတို့တွင် လူသတ်သမားများလည်း ပါဝင်သည် (အမှတ် ၃၈)။

21:26–36. Arrested in the Temple. The presence of Paul had not gone unnoticed in the city (v. 29). The Jews from Asia Minor, probably from Antioch in Pisidia, I conium, Lystra, and Ephesus, had seen him in the company of Trophimus of Ephesus, one of his traveling companions (20:4). The appropriate moment came when Paul was alone in the temple. They roused the crowd to riot, as they had done in Lystra (14:19), by igniting their nationalistic fervor. They accused Paul of discrediting everywhere the people of Israel and their law and temple (21:27–28). And since such a charge would not have been enough to put him to death, they accused him of having admitted Greeks into the sacred places in the temple, which was strictly forbidden (v. 28). Signs prohibiting Gentiles from trespassing under penalty of death were erected around the courtyard. The Jews seized Paul and tried to lynch him (vv. 21, 32). Extremists and ultranationalist zealots did not hesitate to kill anyone lacking commitment to their cause. Among them were many murderers (v. 38).

 

ပေါလုကို သန့်ရှင်းသောနေရာမှ ဆွဲထုတ်ခဲ့ပြီး သွေးမစွန်းစေရန် ဗိမာန်တော်တံခါးများကို ပိတ်ခဲ့သည် (အမှတ် ၃၀)။ အခြေအနေသည် အလွန်ဆိုးရွားသောကြောင့် ဗိမာန်တော်နှင့် တွဲလျက်ရှိသော အန္တိုနိယခံတပ်မှ စစ်သူကြီးများ သတိပေးခံရသည်။ စစ်ဗိုလ်ချုပ် ကလောဒို လုဇိယပ်စ် (၂၃:၂၆) ကို အသိပေးခဲ့သည်။ သူ၏အောက်ရှိ တပ်ရင်းများတွင် စစ်သား ၆၀၀ မှ ၁၀၀၀ အထိ ရှိသည်။ ကိုးရက်ပွဲတော်ကာလတွင် လူအများအပြား ယေရုရှလင်သို့ ရောက်ရှိသောကြောင့် ရောမစစ်သည်များသည် အမြဲသတိထားနေရပြီး အဓိကရုဏ်းဖြစ်ပွားလျှင် ချက်ချင်းနှိမ်နင်းရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။ ခံတပ်မှ ဗိမာန်တော်ပလ္လင်သို့ ဆက်သွယ်ထားသော လှေကားကို အသုံးပြု၍ ဗိုလ်ချုပ်သည် လူအုပ်ထဲသို့ ချက်ချင်းဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး လူအုပ်သည် ရောမတပ်ဖွဲ့ကို လမ်းဖယ်ပေးခဲ့သည် (၂၁:၃၂)။ ပေါလုကို လက်ကောက်ဝါးတွင် သံကြိုးနှစ်ချောင်းဖြင့် ချည်နှောင်ခဲ့သည် (၁၂:၆ တွင် ပေတရုကို စစ်သားနှစ်ယောက်နှင့် ချည်နှောင်ခဲ့သည်နှင့် အလားတူ)။ လုကာသည် အရာရှိများသည် ပေါလုအပေါ် တရားမျှတစွာ ပြုမူခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ သို့ရာတွင် လူအုပ်သည် ရှုပ်ထွေးနေသောကြောင့် စစ်ဆေးရန် ပေါလုကို ခံတပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

Paul was dragged out of the sacred area, lest his blood should stain the sanctity of sacred places, and the doors of the temple were closed (v. 30). The situation was so difficult that the guards of the Antonia Fortress, which adjoined the temple, were alerted. The garrison commander Claudius Lysias (23:26) was informed. The cohorts under his command consisted of between 600 to 1,000 soldiers. Since the Pentecost festivities always brought lots of people to Jerusalem, the Roman guards were on permanent alert, always ready to quell possible riots. Using the stairway linking the fortress to the Temple Mount, the officer took immediate action and rushed into the crowd, which was quick to yield passage to the Roman forces (21:32). Paul was tied at the wrist with two small chains (halysesin), as was Peter when he was earlier tied to two soldiers while in prison (12:6). Luke specifies that the officers acted justly as they sought information regarding the nature of the charges brought against Paul. However, since the crowd was in disarray, they led Paul to the fortress for questioning.

 

ပေါလုနှင့် ပညတ်တရား

ပေါလုသည် ယေရှုခရစ်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ဟောပြောခဲ့သည် (ရောမ ၃:၂၈၊ ၄:၁၄-၁၆၊ ဂလာတိ ၂:၁၆)၊ ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်း (ရောမ ၆:၁၄၊ ဂလာတိ ၂:၂၁)၊ ပညတ်တရားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းမရှိနိုင်ကြောင်း (ရောမ ၃:၂၀) အရေဖျားလှီးခြင်းအပါအဝင် (ဂလာတိ ၅:၃-၄) ဟောပြောခဲ့သော်လည်း ပညတ်တရား၏ တရားမျှတမှုကို ထောက်ခံခဲ့သည် (ရောမ ၃:၃၁၊ ၇:၁၂၊ ၁၆၊ ၁ တိမောသေ ၁:၈)။ ပညတ်တရားသည် ကယ်တင်ခြင်းနည်းလမ်းမဟုတ်ဘဲ အပြစ်တင်ခြင်းကိရိယာဖြစ်ပြီး လုပ်ရပ်အားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းရရန် ကြိုးစားမှုကို အဆုံးသတ်စေသည် (ရောမ ၃:၁၉-၂၀၊ ၇:၅-၉၊ ၉:၃၁၊ ၁ ကောရိန်သု ၁၅:၅၆၊ ဂလာတိ ၃:၁၀-၁၁)။ သို့ရာတွင် ပညတ်တရားသည် ခရစ်ယာန်ဘဝအတွက် လမ်းညွှန်ချက်ဖြစ်ပြီး ယုဒယူသောသူများ၏ ဇာတိပကတိဖွံ့ဖြိုးမှုကို ကူညီပေးသည် (ရောမ ၂:၁၅၊ ၈:၄၊ ဂလာတိ ၃:၂၃-၂၄၊ ၅:၁၄၊ ၂၂-၂၃၊ ဧဖက် ၄:၂၄)။ ပညတ်တရားသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာပညတ်ဖြစ်ပြီး (ယာကုပ် ၂:၈၊ ၁ ယောဟန် ၅:၃၊ ၂ ယောဟန် ၁:၆) ချစ်ခြင်းသည် သန့်ရှင်သောဝိညာဉ်တော်၏အသီးဖြစ်သောကြောင့် (ဂလာတိ ၅:၂၂) ချစ်ခြင်းသည် ပညတ်တရားကို ပြည့်စုံစေသည် (ရောမ ၁၃:၁၀)။ ပေါလုသည် ဆယ်ပညတ်တော်သည် အမြဲတမ်း အာဏာတည်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သိရှိသောကြောင့် ယုဒယူသောသူများကို ဆုံးမရန် ဆယ်ပညတ်ကို ဆက်လက်အားကိုးခဲ့သည် (ဥပမာ၊ ရောမ ၁၃:၉၊ ဧဖက် ၆:၂)။

Paul and the Law

 

While Paul preached justification by faith in Jesus Christ (Rom. 3:28; 4:14–16; Gal. 2:16), salvation by grace (Rom. 6:14; Gal. 2:21), and the inability of the law to save us (Rom. 3:20), including circumcision (Gal. 5:3–4), he upheld the legitimacy of the law (Rom. 3:31; 7:12, 16; 1 Tim. 1:8). It is not a means of salvation but an instrument of condemnation to bring to an end any attempt to obtain salvation through works (Rom. 3:19–20; 7:5–9; 9:31; 1 Cor. 15:56; Gal. 3:10–11). But the law is also a guide for the Christian life that assists believers in their character development (Rom. 2:15; 8:4; Gal. 3:23–24; 5:14, 22–23; Eph. 4:24). Since the law is a law of love (James 2:8; 1 John 5:3; 2 John 1:6) and love is the fruit of the Spirit (Gal. 5:22), love fulfills the law (Rom. 13:10). Because Paul knew the Ten Commandments were as applicable as they had always been, he continued to rely on the Decalogue to admonish believers (e.g., Rom. 13:9; Eph. 6:2).

 

 

၂၁:၃၇–၂၆:၃၂

ပေါလု၏ ကိုယ်ခံစကား လေးကြိမ်

လုကာသည်  အတွေ့အကြုံနှင့် ယုံကြည်ခြင်းကို အုပ်စုမျိုးစုံအား သက်သေခံခဲ့သော အခါလေးကြိမ်ကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် ယေရုရှလင်လူအုပ်အား (၂၁:၃၇–၂၂:၂၁)၊ ဒုတိယအနေဖြင့် ဆန်ဟီဒရင်ကောင်စီအား (၂၂:၂၂–၂၃:၁၀)၊ တတိယအနေဖြင့် ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်း ဖေလိတ်အား (၂၄:၁၁-၂၁)၊ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ယုဒဘုရင် အဂရိပ္ပအား (၂၆:၂-၂၃) ပြောကြားခဲ့သည်။ ကိုယ်ခံစကားများတွင် ကွဲပြားမှုများ ရှိသော်လည်း အဓိကအားဖြင့် ပရိသတ်တစ်ခုချင်းစီသို့ ရောက်ရှိရန် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။

21:37–26:32

FOUR DEFENSES OF PAUL

Luke recorded four occasions during which Paul testified to different groups about his experience and faith. He first spoke to the crowd in Jerusalem (21:37–22:21), then to the Sanhedrin (22:22–23:10), next to the Roman governor Felix (24:11–21), and finally to the Jewish king Agrippa (26:2–23). Though the differences between the defenses are at times significant, they were primarily due to adaptations made to reach each audience.

 

၂၁:၃၇–၂၂:၂၁

 ဂျေရုဆလင်မြို့ရှိ လူအုပ်ကို ဟောပြောခြင်း ပေါလု ဂျေရုဆလင်မြို့၌ လူများကို ပြောကြားခဲ့သော ဟောပြောချက်ကို အပိုင်း လေးပိုင်း ခွဲထားသည်။ ဂျူးဓလေ့ထုံးတမ်းများကို ကတိကဝတ်ပြုခြင်း (၂၂:၃–၅)၊ ထမြောက်သောသခင်နှင့် တွေ့ကြုံခြင်း (အနှစ် ၆–၁၁)၊ ကူးပြောင်းခြင်းနှင့် နှစ်ခြင်းခံခြင်း (အနှစ် ၁၂–၁၆)၊ နှင့် သူ၏တာဝန်ပေးခြင်း (အနှစ် ၁၇–၂၁) တို့ဖြစ်သည်။

21:37–22:21

Addressing the Mob in Jerusalem

Paul’s speech to the people in Jerusalem is composed of four parts: his commitment to the Jewish traditions (22:3–5); his encounter with the risen Lord (vv. 6–11); his conversion and baptism (vv. 12–16); and his mission (vv. 17–21).

 

၂၁:၃၇–၂၂:၂။ ပေါလု စကားပြောခွင့်တောင်းခြင်း ပေါလုကို ခြံဝင်းမုခ်ဦးတံခါးကြီးနောက်သို့ လုံးဝပျောက်ကွယ်တော့မည့်အချိန်တွင် သူသည် တပ်မှူးကို ဂရိဘာသာစကားဖြင့် လျှောက်တင်ခဲ့သည်။ ရောမလူမျိုးများသည် လက်တင်ဘာသာစကားကို ကျွမ်းကျင်စွာပြောဆိုကြသော်လည်း ဂရိဘာသာစကားသည် အထက်တန်းစားများ၏ ဘာသာစကားဖြစ်သည်။ တပ်မှူးသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ အကြောင်းမှာ သူဖမ်းဆီးရမိသူသည် အီဂျစ်လူမျိုး ပုန်ကန်မှုခေါင်းဆောင်ဟု ထင်မှတ်ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃၈)။ ခံစားချက်ရှင် ဖေလစ်သည် ယခင်က ထိုပုန်ကန်သူများကို လိုက်လံဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး များစွာကို သတ်ပစ်ခဲ့သော်လည်း အီဂျစ်လူမျိုးမှာ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအီဂျစ်လူမျိုးကို ဖမ်းမိပါက တပ်မှူးအတွက် သူ့အထက်လူကြီးများထံ ဂုဏ်ယူစရာ ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုဖြစ်လာမည် (ငယ် ၂၃:၂၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပထမဦးစွာ ပေါလုသည် သူ၏ရောမနိုင်ငံသားဖြစ်မှုကို ဖော်ပြခဲ့ခြင်းမရှိ။ သူ့ကို ဂျူးလူမျိုးအဖြစ်သာ လူသိများခဲ့သည် (ငယ် ၁၆:၃၇–၃၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ဗိမာန်တော်နေရာအတွင်း တရားမဲ့ဝင်ရောက်မှုဟူသော စွဲချက်ကို ငြင်းပယ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ကိလိကိတိုင်းပြည်၏ မြို့တော် တာဆုမြို့သားဟု ဆိုရာတွင် အဲဂုတ္တုပြည်၏ အလက်ဇန္ဒြီးယားမြို့၊ ဂရိပြည်၏ အေသင်မြို့များနှင့် ယှဉ်နိုင်သော ယဉ်ကျေးမှုကျော်ကြားသော မြို့ဖြစ်သဖြင့် လေးစားမှုပိုရရှိရန် မျှော်လင့်နိုင်သည်။ ဤအချက်များကြောင့် ရောမအရာရှိသည် စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ပေါလု၏ လူအုပ်ကို ဟောပြောခွင့်ပေးရန် သဘောတူခဲ့သည် (ငယ် ၄၀)။ ပေါလုသည် အခွင့်အာဏာရှိသူပီပီ (ငယ် ၁၂:၁၇၊ ၁၃:၁၆၊ ၁၉:၃၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) အရာမ ဘာသာစကားဖြင့် စိတ်ဝင်စားနေသော လူအုပ်ကို ဟောပြောခဲ့သည်။ သူ၏စကားနှင့် အမူအရာတွင် ဒေါသ သို့မဟုတ် လက်စားချေလိုစိတ် မပေါ်လွင်ခဲ့ချေ။

21:37–22:2. Paul Asks Permission to Speak. As Paul was about to disappear behind the heavy fortress doors, he addressed the commander in Greek. Though Romans were fluent in Latin, Greek was the language of the higher classes. The commander was surprised because he thought he had arrested an Egyptian who was the ringleader of an insurrection (v. 38). Felix, the procurator, had earlier persued the troublemakers and killed many, but the Egyptian got away. Capturing this Egyptian would have benefited the commander, as it would have greatly impressed his superiors (cf. 23:27). At first Paul did not reveal his Roman citizenship; he was known as a Jew (cf. 16:37–38). Thus, he could reject any charges of illegally entering the temple premises. By reporting that he was from Tarsus, the capital of Cilicia, a city as prestigious for its culture as Alexandria in Egypt and Athens in Greece, he could expect more respect. Intrigued by all this, the Roman officer consented to allow Paul’s request to address the crowd (v. 40). In a rather authoritative manner (cf. 12:17; 13:16; 19:33), Paul spoke in Aramaic, the local language, to the fascinated crowd. His speech and demeanor did not manifest anger or revenge.

 

ပေါလုသည် ညီအစ်ကိုတို့နှင့် ဖခမည်းတော်များဟု အလွန်နှိမ့်ချစွာ လေးစားစွာ ခေါ်ဆိုကာ သူ၏ယုံကြည်ခြင်းကို ဖြေခဲ့သည် (၂၂:၁)။

With great empathy and respect Paul addressed his brothers and fathers, offering them an apology or a defense for his faith (22:1).

on

No comments:

Post a Comment

Subscribe to: Post Comments (Atom)