Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၂၀ တမန်

ရုန်ရင်းခတ်သော အမှုငြိမ်းသောအခါ ပေါလုသည်၊ တပည့်တော်တို့ကိုခေါ်၍ နှုတ်ဆက်ပြီးမှ မာကေဒေါနိပြည်သို့သွား လေ၏။
² ထိုအရပ်များကိုရှောင်သွား၍ တပည့်တော်တို့ကို စကားများနှင့် ဆုံးမပြီးမှ ဟေလသပြည်သို့ ရောက်လာ၏။
³ သုံးလနေပြီးလျှင် ပင်လယ်ကိုကူး၍ ရှုရိပြည်သို့ သွားမည်ပြုသော်၊ ယုဒလူတို့သည် မကောင်းသောအကြံ ကို ကြံသောကြောင့်၊ မာကေ ဒေါနိပြည်လမ်းဖြင့် ပြန်မည်ဟု အကြံရှိပြန်၏။
⁴ ပေါလုနှင့်အတူအာရှိပြည်သို့ လိုက်သောသူ ဟူမူကား၊ ဗေရိ မြို့သားဖြစ်သော ပုရု၏သား သောပ တရု၊ သက်သာလောနိတ်မြို့သား အာရိတ္တာခုနှင့် သေ ကုန္ဒု၊ ဒေရဗေမြို့သားဂါယု၊ လုတ္တရမြို့သား တိမောသေ၊ အာရှိပြည်သား၊ တုခိတ်နှင့် တရောဖိမ်တည်း။
⁵ ဤသူတို့သည် ငါတို့အရင်သွား၍ တရောမြို့၌ ငံ့လင့်လျက် နေကြ၏။
⁶ အဇုမပွဲနေ့ရက်လွန်ပြီးမှ ငါတို့သည် ဖိလိပ္ပိမြို့မှ သင်္ဘောနှင့် လွှင့်၍ ငါးရက်အတွင်းတွင် သူတို့ရှိရာ တရောမြို့သို့ ရောက်၍ခုနစ်ရက် နေကြ၏။
⁷ ခုနစ်ရက်တွင် ပဌမနေ့ရက်၌ မုန့်ကိုဖဲ့ခြင်းငှါ စည်းဝေးကြသောအခါ၊ ပေါလုသည် နက်ဖြန်နေ့၌ ထွက်သွားမည်ဖြစ်၍၊ သန်းခေါင် တိုင်အောင် ဟောပြော လျက် နေလေ၏။
⁸ စည်းဝေးရာအထက်ခန်း၌ မီးခွက်များရှိ၏။
⁹ ဥတုခုအမည်ရှိသော လုလင်တယောက်သည် ပြတင်းပေါက် နားမှာထိုင်၍ အိပ်ပျော် ကျူးလွန်လျက် နေ၏။ ပေါလုသည် ကြာမြင့်စွာ ဟောပြောသည်တွင်၊ ထိုသူသည် အိပ်ပျော်လျက် အိမ်သုံးဆင့်အထက်မှ အောက်သို့လျော့ကျ၍ သေသည်ကို သူတို့သည်ချီ ကြွကြ၏။
¹⁰ ပေါလုသည်လည်းအောက်သို့ ဆင်း၍သူ၏ အပေါ်သို့ကိုယ်ကို လှဲလျက် ဖက်ယမ်းပြီးမှ၊ အုတ်အုတ် သဲသဲ မပြုကြနှင့်။ သူသည် အသက်ရှိ၏ ဟုဆို၍ တက်ပြန် လေ၏။
¹¹ မုန့်ကိုဖဲ့၍စားကြသည်နှင့် မိုဃ်းလင်းသည် တိုင်အောင် ကြာမြင့်စွာ စကားပြောပြီးမှထွက်သွား၏။
¹² အသက်ရှင်လျက်ရှိသောထိုလုလင်ကို ဆောင်ယူခဲ့၍၊ အလွန်သက်သာခြင်းရှိကြ၏။
¹³ ငါတို့သည် ပေါလုအရင်သင်္ဘောသို့သွား၍၊ အဿုမြို့၌ သူ့ကို ခံယူမည်အကြံနှင့် ထိုမြို့သို့ လွှင့်ကြ၏။ ပေါလုသည်ထိုမြို့သို့ ကုန်းကြောင်းသွားမည်အကြံရှိ၍ ထိုသို့စီရင်လေ၏။
¹⁴ အဿုမြို့၌ သူသည်ငါတို့နှင့်တွေ့မိလျှင်၊ သူ့ကိုခံယူ၍ မိတုလင်မြို့သို့သွားကြ၏။
¹⁵ ထိုမြို့မှလွှင့်ပြန်လျှင် နက်ဖြန်နေ့၌ ခိအုကျွန်းနားမှာရှောက်သွား၍ နောက်တနေ့၌ သာမုကျွန်းသို့ ရောက်သဖြင့်၊ တရောဂုလိအငူစွန်း၌နေကြ၏။ နောက်တနေ့၌လည်း မိလက်မြို့သို့ရောက်ကြ၏။
¹⁶ ပေါလုသည် ပင်တေကုတ္တေပွဲနေ့မလွန်မှီ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ရောက်နိုင်လျှင်ရောက်ခြင်းငှါ ကြိုးစား သည်ဖြစ်၍ အာရှိပြည်၌ တာရှည်စွာ မနေလိုသဖြင့် ဧဖက်မြို့မှာ မဆိုက်ဘဲ လွှင့်သွားမည်ဟု စိတ်ပြဋ္ဌာန်း လျက်ရှိနှင့်သတည်း။
¹⁷ မိလက်မြို့သို့ရောက်မှ ပေါလုသည် ဧဖက်မြို့သို့ စေလွှတ်၍ သင်းအုပ်များကို ခေါ်လေ၏။
¹⁸ သူတို့သည် ရောက်ကြသောအခါ၊ ပေါလုက၊ ငါသည်အာရှိ ပြည်သို့ရောက်သော နေ့မှစ၍ ယခုတိုင် အောင် သင်တို့ရှေ့မှာ အဘယ်သို့ ကျင့်နေသည်ကို သင်တို့သိကြ၏။
¹⁹ အလွန်နှိမ့်ချသောစိတ်ရှိလျက်၊ မျက်ရည်ကျလျက်၊ ယုဒလူတို့၏ မကောင်းသောအကြံအားဖြင့် စုံစမ်းနှောင့်ရှက်ခြင်းကိုခံလျက်၊ သခင်ဘုရား၏ အမှုတော်ကို ငါဆောင်ရွက်သည် အကြောင်းအရာကို သင်တို့သိကြ၏။
²⁰ သင်တို့အကျိုးတစုံတခုကိုမျှ ငါမထိမ်မဝှက်။ လူစုဝေးရာ၌၎င်း၊ အိမ်များ၌၎င်း၊ သင်တို့အားဟောပြော ၍ ဆုံးမဩဝါဒ ပေးသဖြင့်၊
²¹ ဘုရားသခင့်ရှေ့တော်၌ နောင်တရခြင်းတရားကို၎င်း၊ ယုဒလူ၊ ဟေလသလူတို့အား သက်သေခံသည် အကြောင်းအရာကို သင်တို့ သိကြ၏။
²² ယခုမှာငါသည် ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ချည်နှောင်ခြင်းကိုခံ၍၊ ယေရုရှလင်မြို့သို့သွားရ၏။ ထိုမြို့၌ အဘယ်အမှုရောက်မည်ကိုမသိ။
²³ သို့သော်လည်းချည်နှောင်ခြင်း၊ ညှဉ်းဆဲနှိပ်စက်ခြင်းအမှုတို့သည် ငါ့ကိုဆိုင်းလင့်သည်ဟု သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် ခပ်သိမ်းသောမြို့တို့၌ ငါ့အား သက်သေခံတော်မူ၏။
²⁴ သို့ရာတွင် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်နှင့်ယှဉ်သော ဧဝံဂေလိတရားကို သက်သေခံစေခြင်းငှါ၊ သခင်ယေရှု၏လက်မှ ငါခံခဲ့ပြီးသောဓမ္မဆရာ အမှုတည်း ဟူသော ငါဆောင်ရွက်ရသောအမှုကို ဝမ်းမြောက် စွာ ပြီးစီးစေမည်အကြောင်း၊ ထိုညှဉ်းဆဲခြင်းအမှု တစုံတခုကိုမျှ ငါသည်ပမာဏမပြု၊ ကိုယ်အသက်ကိုလည်း နှမြောခြင်းမရှိ၊
²⁵ ယခုမူကား၊ ငါလှည့်လည်၍ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်အကြောင်းကို ဟောပြောရာ၊ သင်တို့ရှိသမျှ သည် နောက်တဖန်ငါ့ မျက်နှာကို မမြင်ရကြဟုငါသိ၏။
²⁶ ထိုကြောင့်၊ လူအပေါင်းတို့၏အသွေးနှင့် ငါကင်းလွတ် သည်ဟု ယနေ့၌ သင်တို့အား ငါသက်သေခံ ၏။
²⁷ ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကိုသင်တို့အား အကုန်အစင် ဟောပြောပြသခြင်းအမှုကို ငါသည်မလွှဲ မရှောင်ဘဲပြုခဲ့ပြီ။
²⁸ ထိုကြောင့် သင်တို့သည် ကိုယ်ကို သတိနှင့် ကြည့်ရှုကြလော့။ ဘုရားသခင်သည် မိမိအသွေးနှင့် ဝယ်တော်မူသောအသင်းတော်ကို လုပ်ကျွေးစေခြင်းငှါ၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် သင်တို့ကို အအုပ် အချုပ် ခန့်ထားတော်မူသော သိုးစုတစုလုံးကိုလည်း သတိနှင့် ကြည့်ရှုကြလော့။
²⁹ အကြောင်းမူကား၊ ငါမရှိသည်နောက်၊ ကြမ်းတမ်းသော တောခွေးတို့သည် သိုးများကို မသနားဘဲ သင်တို့အထဲသို့ဝင်မည်ကို၎င်း၊
³⁰ တပည့်တော်များကိုသွေးဆောင်ခြင်းငှါ၊ မှားသောစကားကို ပြောတတ်သောလူတို့သည် သင်တို့အထဲ၌လည်း ပေါ်လာမည်ကို၎င်း ငါသိ၏။
³¹ ထိုကြောင့် စောင့်ရှောက်၍နေကြလော့။ ငါသည်သုံးနှစ်ပတ် လုံးနေ့ညမပြတ်လူအပေါင်းတို့ကို မျက်ရည်နှင့်တကွ ဆုံးမ၍ နေကြောင်းကို အောက်မေ့ကြ လော့။
³² ညီအစ်ကိုတို့၊ ယခုငါသည်သင်တို့ကို ဘုရားသခင်၌ အပ်နှံ၏။ သင်တို့ကို တည်ဆောက်ခြင်းငှါ၎င်း၊ သန့်ရှင်းသောသူအပေါင်းတို့နှင့် အတူသင်တို့အား အမွေပေးခြင်းငှါ၎င်း၊ တတ်နိုင်သောဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်တရား၌လည်း သင်တို့ကိုငါအပ်နှံ၏။
³³ သူ့ရွှေငွေ အဝတ်တန်ဆာတို့ကို ငါသည်တပ်မက်ခြင်းမရှိပြီ။
³⁴ ဤလက်တို့သည် ငါ့ကို၎င်း၊ ငါ့အပေါင်းအဘော် တို့ကို၎င်း၊ လုပ်ကျွေးပြီဟု သင်တို့သည် ကိုယ်တိုင်သိကြ၏။
³⁵ ထိုသို့သင်တို့သည်လည်း အလုပ်လုပ်၍ အားနည်းသော သူတို့ကို မစရမည်ကို၎င်း၊ အစွန့်အကြဲ ခံခြင်း အရာထက် စွန့်ကြဲခြင်း အရာသည်သာ၍ မင်္ဂလာရှိသည်ဟု သခင်ယေရှုမိန့်တော်မူသော စကားတော်ကို အောက်မေ့ရမည်ကို၎င်း၊ အရာရာ၌ သင်တို့အား ငါပြသပြီဟု၊
³⁶ ပေါလုဆိုပြီးလျှင်၊ ဒူးထောက်၍ ထိုသူအပေါင်း တို့နှင့်တကွ ဆုတောင်းလေ၏။
³⁷ ထိုသူအပေါင်းတို့သည် အလွန်ငိုကြွေး၍၊ ပေါလု၏ လည်ပင်းကို ဘက်ယမ်းလျက် သူ့ကိုနမ်းကြ၏။
³⁸ နောက်တဖန် သူ၏မျက်နှာကို မမြင်ရဟူသော စကားကြောင့် သာ၍ ကြေကွဲသောစိတ်နှင့် ပေါလုကို သင်္ဘောသို့ ပို့လိုက်ကြ၏။

၂၀:၁–၂၁:၃၆ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ချီတက်ခြင်း

ရှင်းပြုခရီးများ၏ နိဂုံးချုပ်ချိန်ကို လုကာက ရေးမှတ်ရာတွင် ရှည်လျားသော ခရီးတစ်ခုအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ ထိုခရီးသည် ရှင်ပြုလုကို သူ၏ ဓမ္မအမှုတိုင်ရာအဝေးဆုံးနေရာဖြစ်သော ကောရိန္သုမြို့သို့ ရောက်စေခဲ့ပြီး၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ရှည်လျားစွာ ပြန်လည်ခရီးနှင်စေခဲ့သည်။ ပေါလုသည် လများစွာခရီးနှင်ခဲ့ပြီး စုစုပေါင်း မိုင် ၂၇၀၀ (ကီလိုမီတာ ၄၃၄၅) ခန့်သွားခဲ့သည်။ ထိုအကွာအဝေး၏ တစ်ဝက်ခန့်မှာ ကုန်းလမ်းဖြစ်သည်။ ရှင်ပြုလုသည် သူ၏ဆရာတော်၏ အမှုတော်လမ်းကို လိုက်နေခြင်းဖြစ်သည် (လုကာ ၉:၂၃)။

20:1–21:36

Marching on to Jerusalem

The account describing the conclusion of Paul’s missionary journeys is narrated by Luke in the form of a long excursion that led Paul to Corinth, the most remote point of his missionary endeavors, and his long journey that took him from Corinth to Jerusalem. Paul traveled several months, covering about 2,700 miles (4,345 km), about half of which were on land. Paul was following the path of service of his Master (Luke 9:23).

 

၂၀:၁–၆။ ဂရိပြည်ခရီး။ ပေါလု၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ယေရုရှလင်မြို့သို့သွားပြီးနောက် ရောမမြို့သို့သွားရောက်ရန်ဖြစ်သည် (၁၉:၂၁)။ ထွက်ခွာမည့်အချိန်မတိုင်မီ သူတည်ထောင်ထားသော အသင်းတော်များကို တစ်ကြိမ်ထပ်မံသွားရောက်၍ အားပေးခဲ့သည် (၂၀:၂)။ သူသည် မကေဒေါနိပြည်မှစတင်ခဲ့သည် (အခန်း ၁)။ ထိုနေရာတွင် ဖိလိပ္ပိနှင့် ဗေရဲယအသင်းတော်များက နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် အာခဲယပြည် (ယနေ့ခေတ် ဂရိတောင်ပိုင်း) သို့သွားပြီး ကောရိန္သုမြို့တွင် ဆောင်းရာသီအတွင်း သုံးလခန့်နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်အတွင်းတွင်ပင် ရောမဩဝါဒစာကို ရေးသားခဲ့သည် (ရောမ ၁၆:၁–၂၊ ၂၃)။ ဂျူးများက ဆိပ်ကမ်းမြို့ ကင်ခရဲယတွင် ကြံစည်မှုတစ်ခုပြုလုပ်ခဲ့သဖြင့် ရှင်ပြုလုသည် ဆီးရီးယားသို့သွားမည့်သင်္ဘောစီးရန် ရည်ရွယ်ချက်ကို စွန့်လွှတ်ကာ မကေဒေါနိပြည်သို့ ပြန်လှည့်ခဲ့ရသည် (တမန် ၂၀:၃)။ သူသည် ပိတ္တိပွဲတော်မတိုင်မီ ပင်လယ်လမ်းဖြင့် ယေရုရှလင်သို့ အရောက်လိုခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ သို့သော် အစီအစဉ်ပြောင်းလဲခဲ့ရသည်။

20:1–6. Journey in Greece. It was Paul’s intention to go to Rome after Jerusalem (19:21). Prior to his departure he wanted to visit once again the communities he had recently founded to encourage them (20:2). He began in Macedonia (v. 1), where he had received a warm welcome (Philippi and Berea), and then he went to Achaia (southern portion of modern Greece), where he remained in the city of Corinth for three months during winter. It was during this time that Paul wrote his letter to the Romans (Rom. 16:1–2, 23). A plot perpetrated by Jews, probably at the seaport of Cenchrea, forced Paul to abandon his intention to take a boat bound for Syria, and instead he backtracked to Macedonia (Acts 20:3). It is possible that he wanted to reach Jerusalem for Passover by way of the sea, but his plans had to be changed.

 

လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေးမှာ အလွန်အန္တရာယ်များသည်။ အထူးသဖြင့် ဂရိနှင့် မကေဒေါနိအသင်းတော်များမှ ယေရုရှလင်ဆင်းရဲသားများအတွက် ကြီးမားသော လှူဒါန်းငွေကို ရှင်ပြုလုက တာဝန်ယူသယ်ဆောင်နေရသည် (ရောမ ၁၅:၂၅–၂၉)။ ထို့ကြောင့် အသင်းတော်အသီးသီးမှ ကိုယ်စားလှယ် ခုနစ်ဦးက လိုက်ပါလာခဲ့သည် (တမန် ၂၀:၄)။ ထိုသူများမှာ ဗေရဲယမှ သိုပတ် (ရောမ ၁၆:၂၁ တွင် ဆိုဆိပတ်ဟု ဖော်ပြထားသူနှင့် တူညီဖွယ်ရှိသည်)၊ သက်သာလောနိတ်မြို့သား အာရိတ္တာခု (တမန် ၂၇:၂)၊ သက်သာလောနိတ်မှ သက္ကန္ဒု၊ ဒါဗဲမှ ဂါယု၊ လုသြမှ တိမောသေ (၁၆:၁–၃)၊ ဧဖက်မှ တုခိကု (ဧဖက် ၆:၂၁–၂၂) နှင့် တြောဖိမု (တမန် ၂၁:၂၉) တို့ဖြစ်သည်။ ဖိလိပ္ပိမြို့သို့ရောက်သောအခါ လုကာ (“ကျွန်ုပ်တို့” ၂၀:၆) နှင့် ပြန်လူးဆုံခဲ့သည်။ လုကာကို ယခင်က ထိုမြို့တွင် ထားခဲ့ဖူးသည် (၁၆:၁၆–၁၇)။ ပေါလုသည် ဖိလိပ္ပိတွင် ချစ်ခင်ရင်းနှီးသောပတ်ဝန်းကျင်ထဲတွင် ပသခါပွဲတော်ကို ကျင်းပခဲ့သည် (၂၀:၆၊ ဖိလိပ္ပိ ၁:၃၊ ၇၊ ၈၊ ၄:၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ပေါလုနှင့် လုကာတို့သည် ဖိလိပ္ပိ၏ဆိပ်ကမ်း နေအာပေါလိမြို့မှ သင်္ဘောစီးပြီး တရောမြို့သို့ရောက်ကာ ငါးရက်အကြာတွင် အလျင်စလိုပို့ထားသော အဖော် ခုနစ်ဦးနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့သည် (တမန် ၂၀:၅)။

The roads were quite unsafe, especially considering that Paul was responsible for bringing generous contributions from the Greeks and Macedonians to the poor in Jerusalem (Rom. 15:25–29). Thus he was accompanied by seven representatives of different churches (Acts 20:4): Sopater of Berea, perhaps the same person mentioned as Sosipater in Romans 16:21; Aristarchus of Thessalonica (Acts 27:2); Secondus of Thessalonica; Gaius of Derbe; Timothy of Lystra (16:1–3); Tychicus (Eph. 6:21–22) and Trophimus, both from Ephesus (Acts 21:29). On arriving at Philippi Paul found Luke (“we”; 20:6), whom he had earlier left there (16:16–17). Paul remained in Philippi, where he spent the Passover in a loving environment (20:6; cf. Phil. 1:3, 7, 8; 4:10). Paul and Luke then boarded a ship in Neapolis, the seaport of Philippi, and arrived at Troas, where five days later they rejoined the seven companions sent as forerunners (Acts 20:5).

 

၂၀:၇–၁၂။တရောမြို့တွင် အမှုတော်ဆောင်ခြင်း။ ဗိမာန်အားနားသောနေ့ကို ထိန်းသိမ်းပြီးနောက် (ထိုနေ့တွင် ရှင်ပြုလု ခရီးမထွက်ခဲ့) သူသည် နက်ဖြန်နေ့တွင် ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ အပတ်၏ပဌမနေ့တွင် တပည့်များအား နောက်ဆုံးအကြံပေးချက်များ ပေးရန် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် အစည်းအဝေးပြုလုပ်ခဲ့သည် (အောက်တွင် “အပတ်၏ပဌမနေ့” ကို ကြည့်ပါ)။

20:7–12. Ministering at Troas. After keeping the Sabbath, during which Paul did not travel, he decided to leave. On the first day of the week he had one more meeting during which he gave final recommendations to his disciples (see below, “The First Day of the Week”).

 

အစည်းအဝေးခန်းမကို မီးခွက်များစွာဖြင့် လင်းထိန်စေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ညနေအစည်းအဝေးဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။ ဆရာဝန်လုကာက လူငယ် ယုတိခု အထပ်သုံးထပ်အမြင့်မှ ပြုတ်ကျပြီး သေဆုံးသွားကြောင်း တိကျစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ရှင်ပြုလုမှတစ်ဆင့် ပြုလုပ်သော အံ့ဖွယ်အမှုကြောင့် ယုံကြည်သူများ နှစ်သိမ့်မှုရရှိခဲ့သည် (၂၀:၁၂)။ အဖြစ်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လုမတတ်ဖြစ်ခဲ့ရာ ထာဝရဘုရား၏ ကောင်ခြင်းကို ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ယုတိခုဟူသောနာမည်သည် “ကံကောင်းသူ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး အံ့ဖွယ်တစ်ခုက သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ကာ အခြားယုံကြည်သူများအတွက် အားပေးမှုဖြစ်စေခဲ့သဖြင့် သူသည် ဧကန်စင်စစ် ကံကောင်းခဲ့သည်ပင် ဖြစ်သည်။

The room where they met was lit by many lamps, suggesting that this was an evening meeting. Luke, a physician, specifies that young Eutyichus fell from the height of a three-story building and that he died. The miracle wrought through Paul brought comfort to the believers (20:12). What would have been a tragedy became an occasion to rejoice in the goodness of the Lord. Incidentally, the name Eutychus means “Lucky”—and he certainly was blessed that a miracle made his life an encouragement to other believers.

အပတ်၏ပဌမနေ့ တချို့က တမန်တော် ၂၀:၇–၁၂ ကို အသုံးချကာ တမန်တော်ခေတ် အသင်းတော်တွင် နဝမနေ့တနတ္တိနေ့ (တနင်္ဂနွေ) ကို သတ္တမနေ့ဗိမာန်အားနားရက်အစား အထူးကိုးကွယ်ရာနေ့အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်ဟု ငြင်းဆိုကြသည်။ သို့သော် ဤကျမ်းပိုဒ်ကိုယ်တိုင်က ထိုအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကို လုံးဝမဖြစ်နိုင်ကြောင်း အချက်များစွာဖြင့် တားမြစ်ထားသည်။ The First Day of the Week

Some have used Acts 20:7–12 to support the position that Sunday was a special day of worship in the apostolic church to replace the seventh-day Sabbath. But several elements in the narrative itself preclude such an interpretation of the passage.   ၁. အစည်းအဝေးအချိန်။ ကျမ်းချက်တွင် “အပတ်၏ပဌမနေ့” ဟု ဖော်ပြထားသော်လည်း အခန်းထဲတွင် မီးခွက်များစွာရှိပြီး သန်းခေါင်ယံကို ရည်ညွှန်းထားသည်မှာ ညနေအစည်းအဝေးဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ လုကာသည် ဂျူးပြက္ခဒိန်ကို အသုံးပြုပါက (နေဝင်ချိန်မှနေဝင်ချိန်အထိ တစ်ရက်ရေတွက်သည်) အပတ်၏ပဌမနေ့၏ညနေသည် ယနေ့ကျွန်ုပ်တို့ခေါ်သည့် စနေညဖြစ်သည်။ ရောမပြက္ခဒိန်ကို အသုံးပြုပါက (နံနက်မှနံနက်အထိ ရေတွက်သည်) တနင်္ဂနွေညနေသည် ကျွန်ုပ်တို့၏တနင်္ဂနွေညနေဖြစ်ပြီး နက်ဖြန်သည် တနင်္လာနေ့ဖြစ်သည်။ တနင်္ဂနွေဗိမာန်အားနားရက်ကို ထောက်ခံသူအချို့က လုကာသည် ရောမအချိန်ရေတွက်နည်းကို ဂျူးပြက္ခဒိန်နှင့် ရောနှောအသုံးပြုပြီး ပဌမနေ့ကို တနင်္ဂနွေဟု ယူဆသည်ဟု ငြင်းဆိုကြသည်။ ထိုသို့ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိချေ။ အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုမှာ လုကာသည် ဂျူးပြက္ခဒိန်ကို အသုံးပြုခြင်းဖြစ်ပြီး (လုကာ ၂၃:၅၃–၅၆ ကို ကြည့်ပါ) ဤကိစ္စတွင် အစည်းအဝေးသည် ကျွန်ုပ်တို့ခေါ်သည့် စနေညတွင် ကျင်းပခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ 1. The Time of the Meeting. Although the text says that the meeting was held “on the first day of the week,” the mention of lights in the room and the reference to midnight indicate that this was an evening meeting. If Luke was using a Jewish calendar, according to which days were reckoned from sunset to sunset, then that would mean that the evening of the first day of the week (Sunday) would be what we today call Saturday night. If he was using the Roman calendar, according to which days were reckoned from dawn to dawn, Sunday evening would be our Sunday evening and the next day would have been Monday. Some who maintain a Sunday Sabbath argue that Luke combined the Roman time reckoning (dawn to dawn) with the Jewish calendar, in which the first day was Sunday. This is highly unlikely. The best option is that Luke was using the Jewish calendar (see Luke 23:53–56) and that in this case the meeting took place on what we call Saturday evening.   ၂. အစည်းအဝေးအမျိုးအစား။ ကျမ်းစာက ဤအစည်းအဝေးသည် ပုံမှန်ကိုးကွယ်ရာနေ့မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ပထမအနေဖြင့် ပြုလုသည် နက်ဖြန်နေ့တွင် ထွက်ခွာမည်ဖြစ်သောကြောင့် ယုံကြည်သူများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (တမန် ၂၀:၇)။ ဤသည်မှာ နှုတ်ဆက်ပွဲတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် ဤအစည်းအဝေးသည် တင်းကြပ်စွာ ကိုးကွယ်ပွဲမဟုတ်ချေ။ ဆုတောင်းခြင်း၊ သီချင်းဆိုခြင်းများ ဖော်ပြထားခြင်းမရှိချေ။ ရှင်ပြုလုသည် ပရိတ်သတ်နှင့် အပြန်အလှန်ဆွေးနွေးရုံသာ ရှည်ကြာစွာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ လုကာက ရှင်ပေါလု၏လုပ်ဆောင်ချက်ကို ကြိယာနှစ်ခုဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ “ဟောပြောခြင်း” (dialegomai၊ အခန်း ၇၊ ၉) နှင့် “စကားပြောခြင်း” (homileō၊ အခန်း ၁၁) တို့ဖြစ်သည်။ dialegomai ကြိယာသည် ဆင်ခြင်တုံတရားပြ၍ တစ်ဖက်လူနှင့် ဆွေးနွေးခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ရှင်ပြုလုသည် တရားဇရပ်တွင် (၁၇:၂၊ ၁၈:၄၊ ၁၉:၈) နှင့် ဈေးတွင် (၁၇:၁၇) ဤနည်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ homileō ကြိယာသည် ဆွေးနွေးခြင်း၊ စကားပြောခြင်းကို ဆိုလိုပြီး (တမန် ၂၄:၂၆၊ လုကာ ၂၄:၁၄–၁၅) နောင်ခေတ်တွင် “တရားဟောခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဤကြိယာနှစ်ခုလုံးက ရှင်ပြုလုသည် ယုံကြည်သူများနှင့် ဆွေးနွေးခြင်း၊ သွန်သင်ခြင်း၊ မေးခွန်းများဖြေခြင်းများ ပြုလုပ်နေကြောင်း ပြသသည်။ တတိယအနေဖြင့် “မုန့်ကွဲခြင်း” ဟူသော စကားစုသည် သခင်ဘုရား၏ညစာကို မဆိုလိုဘဲ ဂျူးများ၏ စားသောက်ပွဲကို ဆိုလိုသည် (တမန် ၂:၄၂ [အခန်း ၄၇ နှင့်နှိုင်း]၊ ၂၇:၃၅၊ လုကာ ၉:၁၆၊ ၂၂:၁၉)။ အေဒီ ဒုတိယရာစုနှစ်တွင်မှ ဤစကားစုသည် သခင်ဘုရား၏ညစာအတွက် နည်းပညာဆိုင်ရာ အသုံးအနှုန်းဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဤအစည်းအဝေးသည် ရှင်ပေါလုထွက်ခွာမည့်အချိန်မတိုင်မီ သန်းခေါင်ယံပြီးနောက် စားသောက်ခဲ့သော နှုတ်ဆက်စားပွဲဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စတွင် သခင်ဘုရား၏ညစာပင်ဖြစ်ခဲ့ပါစေ၊ ထိုညစာသည် ဗိမာန်အားနားရက်နှင့် မဆိုင်ချေ။ ပဌမအကြိမ် သခင်ဘုရား၏ညစာပင်လျှင် ဗိမာန်အားနားရက်တွင် မကျင်းပခဲ့ချေ။ 2. The Type of Meeting. The text indicates that this was not a regular day of worship. First, Paul met with church members because he intended to depart the next day (Acts 20:7). This was clearly a farewell meeting. Second, the meeting was not strictly speaking a worship service—there are no references to prayers and singing—but a long meeting during which Paul interacted with the audience. Luke uses two verbs to describe what Paul was doing: “to speak,” (dialegomai; vv. 7, 9) and “to talk” (homileō; v. 11). The verb dialegomai (“to argue,” “to instruct”) conveys the idea of reasoning and engaging others in dialogue. Paul did this in the synagogue (e.g., 17:2; 18:4; 19:8) and in the marketplace (17:17). Homileō (“to speak,” “to converse”) implies dialogue and interaction (e.g., Acts 24:26; Luke 24:14–15). In post-apostolic times it came to mean “to preach.” Both verbs indicate that Paul was dialoguing with believers, instructing and answering questions. Third, the phrase “to break bread” does not necessarily designate the Lord’s Supper but was the common Jewish designation for having a meal (e.g., Acts 2:42 [cf. v. 47]; 27:35; Luke 9:16; 22:19). In the second century A.D. the phrase became a technical expression for the Lord’s Supper. This meeting was a farewell meal taken after midnight before Paul left. Even if, in this case, it was a Lord’s Supper, this would not indicate which day of the week the meeting was on or the type of service since even the first Lord’s Supper was not on a Sabbath.   ၃. အပတ်၏ပဌမနေ့။ အပတ်၏ပဌမနေ့ကို ဖော်ပြခြင်းသည် ဖြစ်ရပ်ကို ရက်စွဲထည့်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ လုကာသည် ဖြစ်ရပ်များကို ရက်စွဲထည့်တတ်သည် (တမန် ၂၀:၆၊ ၁၅–၁၆၊ ၂၁:၁၊ ၄၊ ၁၅)။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ယခင်နေ့သည် ဗိမာန်အားနားရက်ဖြစ်ပြီး ထိုနေ့တွင် ရှင်ပြုလု ခရီးမထွက်ခဲ့ချေ။ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် ဗိမာန်အားနားရက်ကို ထိန်းသိမ်းခဲ့ပြီး တနင်္ဂနွေနေ့တွင်မှ ခရီးထွက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဖြစ်ရပ်မျာလစဉ်ကာလသည် အလွန်ရှင်းလင်းသည်။ ဗိမာန်အားနားရက်တွင် ရှင်ပြုလုသည် ယုံကြည်သူများနှင့် ကိုးကွယ်ခဲ့ပြီး ညနေ (အပတ်၏ပဌမနေ့) တွင် နက်ဖြန်နံနက်စောစော ထွက်ခွာရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သွန်သင်ခြင်းနှင့် မေးခွန်းဖြေခြင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ လူငယ်တစ်ဦး၏ သေဆုံးမှုနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းက အစည်းအဝေးကို ရှည်ကြာစေခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလုသည် အစည်းအဝေးခန်းသို့ ပြန်ဝင်၍ ဆက်လက်သွန်သင်ခဲ့သည်။ နံနက်စောစောတွင် စားသောက်ပွဲပြုလုပ်ပြီး ရှင်ပြုလုထွက်ခွာခဲ့သည်။ လုကာ၏ အဓိကစိတ်ဝင်စားမှုမှာ အံ့ဖွယ်အမှု၏ ယုံကြည်သူများအပေါ် သက်ရောက်မှုကို မှတ်တမ်းတင်ရန်ဖြစ်ပြီး ထိုသို့လုပ်ရာတွင် သမိုင်းဆိုင်ရာနောက်ခံကို ထည့်သွင်းရေးသားခဲ့သည်။ ထိုဖြစ်ရပ်သည် တရောမြို့တွင် ရှင်ပြုလုထွက်ခွာမည့်အချိန်မတိုင်မီ၊ အပတ်၏ပဌမနေ့တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လုကာသည် တနင်္ဂနွေနေ့ ထိန်းသိမ်းခြင်းကို မြှင့်တင်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်းလုံးဝမရှိကြောင်း ရှင်းလင်းပါသည်။ 3. The First Day of the Week. The reference to the first day of the week is almost casual, used to date the event. Luke likes to date events (e.g., Acts 20:6, 15–16; 21:1, 4, 15). What is more important is that the previous day was a Sabbath day, during which Paul would not have traveled. In other words, he kept the Sabbath and waited until Sunday to travel. The sequence of events is quite clear: During the Sabbath Paul worshiped with believers, and during the evening (the first day of the week) he met with them to instruct them and answer questions before he had to leave early the next morning. The death and resuscitation of a young man lengthened the meeting. Paul returned to the meeting hall and continued to teach. Early in the morning they had a meal, and Paul finally departed. Perhaps the main interest of Luke was to report the impact of the miracle on the believers, and in doing this he placed it within its historical context—it happened in Troas before Paul left, during the first day of the week. It is clear that Luke was not promoting Sunday observance.

 

၂၀:၁၃–၁၆။ တရောမြို့မှ မိလက်မြို့သို့။ ပင်လယ်ခရီးကို များသောအားဖြင့် ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက် ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုမှတစ်ခု ရွက်လွှင့်သည်။ ပေါလ်သည် တရောမြို့မှ အဆော့စ်မြို့သို့ ခြေလျင် (မိုင် ၃၀ ခန့်၊ ကီလိုမီတာ ၄၈ ခန့်) သွားခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းကို အတိအကျ မဖော်ပြထားသော်လည်း ဆုတောင်းခြင်နှင့် တရားထိုင်ရန် အချိန်များစွာရရှိစေခဲ့သည်။ အာသိုဆိပ်ကမ်းတွင် အဖော်များနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ တစ်ရက်လျှင် တစ်ဆင့်စီ ရွေ့လျားခဲ့ပြီး ထရို့စ်ကို ထည့်စဉ်းပါက စုစုပေါင်း ခုနစ်ဆင့်ရှိသည်။ သင်္ဘောကို ငှားရမ်းထားပုံရသည်။ အကြောင်းမှာ ပေါလုကပင် ချီတက်ရန်အမိန့်ပေးသူဖြစ်ပြီး (အခန်း ၁၃) ဧဖက်မြို့တွင် မရပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည် (အခန်း ၁၆)။ စိတ်ဝင်စားစရာမှာ ဧဖက်မှ မိုင် ၅၀ (ကီလိုမီတာ ၈၀) ခန့်အကွာရှိ မိလတ်သ်မြို့တွင် ဧဖက်အသင်းတော် အကြီးအကဲများကို ခေါ်ယူတွေ့ဆုံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လုကာက ဧဖက်တွင် မရပ်ရခြင်းအကြောင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ ရှင်ပေါလုသည် အလျင်စလိုရှိသည်။ လူများပိုမိုတွေ့ဆုံနိုင်ရန် ပင်တကုတ်ပွဲမတိုင်မီ ယေရုရှလင်သို့ ရောက်လိုခဲ့သည်။ သင်္ဘောသားကြီးကလည်း မိလတ်သ်တွင် တစ်ရက်ရပ်တန့်၍ ကုန်တင်ချရန် စီစဉ်ထားသဖြင့် ဧဖက်တွင် မရပ်ခဲ့ဖွယ်လည်း ရှိသည်။

20:13–16. From Troas to Miletus. Navigation by sea was most often undertaken by sailing along the coast from port to port. Paul first traveled from Troas to Assos on foot (about thirty miles [48 km]), but no specific reason is given for this decision, although it would have afforded much time for meditation and prayer. Paul rejoined his companions at the port of Assos. Each day involved a new stage, seven of them in all if Troas is included in the count. It appears that the group may have rented the boat, considering that Paul was the one who gave the marching orders (v. 13) and who decided not to stop at Ephesus (v. 16). Interestingly, he called a meeting of the elders of Ephesus at Miletus, roughly fifty miles (80 km) away. Luke provides a reason for not stopping at Ephesus: Paul was in a hurry. He wanted to reach Jerusalem before Pentecost in order to meet more people. Of course, it is also possible that the captain of the ship decided not to stop in Ephesus because he had planned to stop for a day at Miletus to load or unload goods.

 

၂၀:၁၇–၃၈။ ဧဖက်မြို့မှ အကြီးအကဲများ တိုက်တွန်းခဲ့သည်။။ ရှင်ပေါလု၏ ဧဖက်အကြီးအကဲများသို့ ဟောပြောချက်ကို အပိုင်းလေးပိုင်းခွဲထားသည်။ နိဒါန်းအပိုင်း (အခန်း ၁၈–၂၁) နှင့် နောက်ထပ် သုံးပိုင်းကို “ကိုယ်တိုင်ကြည့်လော့” (kai nyn idou၊ အခန်း ၂၂၊ ၂၅) နှင့် “ယခုမူကား” (kai ta nyn၊ အခန်း ၃၂) ဟူ၍ စကားစုများဖြင့် မိတ်ဆက်ထားသည်။

20:17–38. The Ephesian Elders Exhorted. Paul’s address to the elders of Ephesus is divided into four parts. There is an introductory section (vv. 18–21), followed by three others introduced by kai nyn idou (“see now” or “now behold”; vv. 22, 25) and kai ta nyn (“and now” or “so now”; v. 32).

 

၁. ရှင်ပေါလု၏အမှုတော်ကို ကာကွယ်ခြင်း (တမန် ၂၀:၁၈–၂၁)။ ဤအပိုင်းတွင် ရှင်ပေါလုသည် သူ၏အမှုတော်ပုံစံကို တရားမျှတစွာ ရှင်းပြခဲ့သည် (၂ ကောရိန္သု ၁:၁၂၊ ၁ သက်သာလောနိက ၂:၁–၁၂၊ ၂ သက်သာလောနိက ၃:၇–၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤကာကွယ်ချက်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏အမှုတော်ကို မည်သို့ဆောင်ရွက်သင့်သည်ကို သရုပ်ပြသည်။ အမှုတော်တွင် ထာဝရသခင်ကို အမှုတော်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်ရမည်။ သူ၏အမှုတော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏အမှုတော်ပုံစံဖြစ်သည် (တမန် ၂၀:၁၉)။ အမှုတော်ကို နက်နဲသောနှိမ့်ချမှုနှင့် ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထိုနှိမ့်ချမှုသည် အခြားသူများကို အမှုတော်ဆောင်ရင်း သတ္တိရှိရှိ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ခံယူရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း ဆိုလိုသည် (အခန်း ၁၉၊ ၂ ကောရိန္သု ၄:၇–၁၁၊ ၁၁:၇၊ ယေရှာယ ၅၃:၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုနှင့်လည်း ထိုနည်းတူ ရှင်ပြုလု၏ တရားဟောခြင်းသည် လက်တွေ့ကျပြီး အကျိုးပြုသည် (sympherō “အကျိုးရှိသော”၊ “အသုံးဝင်သော”၊ တမန် ၂၀:၂၀)။ ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်းသည် လူနေ့စဉ်ဘဝကို မည်သို့အကျိုးသက်ရောက်သည်ကို ပြသရန်ဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုသည် လူများကို နှစ်သက်အောင် မဟောဘဲ အပြည့်အဝသွန်သင်ခဲ့သည် (အခန်း ၂၀၊ ၂၇)။ နောင်တရခြင်းနှင့် ကျွန်ုပ်တို့သခင်ယေရှုခရစ်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်းတို့၏ လိုအပ်ချက်နှင့် အရေးကြီးပုံကို ဟောပြောခဲ့သည် (အခန်း ၂၁)။

1. Paul Defended His Ministry (Acts 20:18–21). In this section Paul justified the way he had led his ministry (cf. 2 Cor. 1:12; 1 Thess. 2:1–12; 2 Thess. 3:7–8). The defense illustrates how we should perform our own ministry: We should understand that in our ministry we are serving the Lord, whose ministry is our model for ministry (Acts 20:19). Ministry should be undertaken with profound humility, implying that we are willing to courageously experience trials as we serve others (v. 19; cf. 2 Cor. 4:7–11; 11:7), which was also the experience of Jesus (cf. Is. 53:7). Also like Jesus, Paul’s preaching was of a practical nature or helpful (sympherō, “useful,” “helpful,” “profitable”; Acts 20:20) in order to demonstrate how the Christian faith affects a person’s everyday life. In his ministry, Paul did not seek to please people but rather to fully instruct them (vv. 20, 27). He preached the need and importance of repentance and of placing one’s faith on our Lord Jesus Christ (v. 21).

 

၂. ဖမ်းဆီးခံရမည့်အကြောင်း ပြောကြားခြင်း (တမန် ၂၀:၂၂–၂၄)။ သူသည် ဝိညာဉ်တော်၏ ချုပ်နှောင်ခြင်းခံရ၍ (သို့မဟုတ် ဘာသာပြန်အချို့တွင် ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်ထားသည်ဟု ဆိုသည်) ယေရုရှလင်သို့ သွားနေရသည် (အခန်း ၂၂)။ ထိုထုတ်ပြန်ချက်တွင် အသေခံရခြင်းကို အတွင်းစိတ်ခံစားမှုအဖြစ်လား၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ထံမှ ဗျာဒိတ်ရရှိမှုအဖြစ်လားဟု တိကျစွာ မဖော်ပြချေ (အခန်း ၂၃)။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပေါလ်သည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်က လမ်းပြထားကြောင်း ယုံကြည်ခဲ့ပြီး ယေရုရှလင်တွင် အကျဉ်းချခံရခြင်းနှင့် ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခံရခြင်းများ စောင့်ကြိုနေမည်ကို ယုံကြည်ခဲ့သည် (တမန် ၂၀:၂၃၊ ၁၆:၆–၇၊ ရောမ ၈:၁၄ နှင့် နှိုင်းယ်ယှဉ်ပါ)။ ပရောဖက်များကလည်း ယေရုရှလင်ခရီးနှင့်ပတ်သက်၍ သတိပေးခဲ့ဖွယ်ရှိသည် (၂၁:၁၁)။ ယေရှု၏သစ္စာရှိအမှုတော်ခံတစ်ဦးအနေဖြင့် (လုကာ ၉:၂၃–၂၆) အသက်ကို သခင်ဘုရားအတွက် စွန့်လွှတ်ရန် အသင့်ရှိသည်။ အသက်ကို အရေးမထားဟု မဆိုလို၊ သူ့ကို အပြည့်အဝယုံကြည်ကိုးစားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည် (ဖိလိပ္ပိ ၁:၂၀–၂၁၊ ၂ တိမောသေ ၁:၁၂)။

2. Paul Spoke about His Coming Arrest (Acts 20:22–24). He was going to Jerusalem compelled by the Spirit (or alternatively, “bound” or determined in his own mind, as some translations imply) as prisoner of his vocation (v. 22). The statement does not specify if the prospect of martyrdom was for him an inner feeling or a revelation he received from the Holy Spirit (v. 23). In any case, Paul was persuaded that the Holy Spirit was leading him (cf. Acts 16:6–7; Rom. 8:14) and that imprisonment and persecution awaited him in Jerusalem (Acts 20:23). It is also possible that prophets had warned Paul about his travel to Jerusalem (cf. 21:11). As a faithful servant of Jesus (cf. Luke 9:23–26), he was willing to give his life for the Lord, not because life was unimportant to him but because he fully trusted in Him (cf. Phil. 1:20–21; 2 Tim. 1:12).

 

၃. အသင်းတော်အကြီးအကဲများအား သွန်သင်ခြင်း (တမန် ၂၀:၂၅–၃၁)။ အကြီးအကဲများ၏တာဝန်မှာ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်က အသင်းတော်ကြီးကြပ်ရန် ခန့်အပ်ထားသော သိုးစုကို စောင့်ရှောက်ရန်ဖြစ်သည် (အခန်း ၂၈)။ ရှင်ပေါလ်က သတ်မှတ်ချက်သုံးချက် ပေးခဲ့သည်။ ပထမအနေဖြင့် အသင်းတော်တာဝန်ယူရန် အကြီးအကဲများကို အပြည့်အဝတပ်ဆင်ပေးပြီးဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံခဲ့သည် (အခန်း ၂၇)။ သူ၏တရားဟောခြင်းအကြောင်းအရာကို နည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်ထံ နောင်တရခြင်းနှင့် သခင်ယေရှုခရစ်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်း (အခန်း ၂၁)၊ ဘုရားသခြင်း၏ကျေးဇူးတော်သတင်းကောင်း (အခန်း ၂၄)၊ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော် (အခန်း ၂၅) နှင့် ဘုရားသခင်၏ရည်ရွယ်ချက် (boulē၊ အခန်း ၂၇) တို့ဖြစ်သည်။

3. Paul Spent Time Exhorting the Church Elders (Acts 20:25–31). It was the duty of the elders to watch over the flock that the Holy Spirit had appointed to them as its overseers (v. 28). Paul made three specific statements. First, he testified that he had fully equipped the elders to take charge of the church (v. 27). He described the content of his preaching in various ways: turning to God for repentance and having faith in the Lord Jesus Christ (v. 21); testifying about the good news of God’s grace (v. 24); preaching the kingdom of God (v. 25) and the boulē—“purpose,” “intention,” or “plan”—of God (v. 27).

 

ဒုတိယအနေဖြင့် prosechō “သတိထား၊ ဂရုစိုက်၊ သတိပေး” ဟူ၍ အကြီးအကဲများကို တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် အမိန့်ပုံစံကြိယာကို သုံးထားသည်။ ဧဝံဂေလိတရားအမှန်ကို သိရှိခြင်းသည် အသင်းတော်တွင် အမှုတော်ဆောင်သူများအတွက် တာဝန်နှင့် အကျိုးဆက်များ ယူဆောင်လာသည်။ အထူးသဖြင့် ကိုယ်တိုင်ဂရုစိုက်ပြီး ဘုရားသခင်၏ကိရိယာကောင်းများ ဖြစ်ရမည် (၁ တိမောသေ ၆:၁၁)၊ ဘုရားသခြင်း၏အမိန့်တော်ကို သစ္စာရှိရမည် (၂ တိမောသေ ၂:၁၅)၊ ရှင်ပေါလုကဲ့သို့ပင် (တမန် ၂၀:၁၉–၂၀၊ ၂၄၊ ၂၆) ဖြစ်ရမည်။ ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်းကို စောင့်ရှောက်ရမည် (အခန်း ၂၈၊ ယောဟန် ၂၁:၁၅–၁၇၊ ၁ ပေတရု ၅:၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အသင်းတော်ကို သခင်ဘုရား၏ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် သတိရ၍ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် မြင့်မြတ်သောစျေးနှုန်းပေးခဲ့ပုံကို မမေ့ရချေ (တမန် ၂၀:၂၈၊ ၁ ပေတရု ၅:၁–၃၊ အောက်တွင် “သူ၏အသွေးတော်အားဖြင့်” ကို ကြည့်ပါ)။

Second, Paul exhorted the elders to prosechō—“be on guard,” “pay careful attention,” “take heed.” Here, for the first time in the passage, Paul used a verb in the imperative form. Knowing the truth of the gospel carried responsibilities and consequences for those who ministered in the church. In particular, they were expected to take care of themselves and to behave as good instruments of God (1 Tim. 6:11), meaning that they were to be true to God’s mandate (2 Tim. 2:15), as was Paul (Acts 20:19–20, 24, 26). They were also to keep watch over the community of believers (v. 28; cf. John 21:15–17; 1 Pet. 5:4) and to consider the church as the property of the Lord, remembering the high price He paid for its salvation (Acts 20:28; cf. 1 Pet. 5:1–3; see below, “By His Blood”).

 

တတိယအနေဖြင့် ဘုရားသခင်၏သိုးစုကို ကျွေးမွေးရန်ဖြစ်သည်။ သိုးထိန်းနှင့်သိုးအကြောင်း ပုံဆောင်ချက်ကို ဆက်လက်သုံးကာ “ဝံပုလွဲ” ဟူ၍ ရှင်ပေါလုက ဖော်ပြခဲ့သည် (အခန်း ၂၉)။ ယေရှုကိုယ်တိုင်လည်း ထိုပုံဆောင်ချက်ကို သုံးခဲ့သည် (မဿဲ ၇:၁၅၊ ၁၀:၁၆၊ လုကာ ၁၀:၃)။ ဤနေရာတွင် လိမ္မာယုံခရစ်ယာန်များနှင့် လမ်းမှားသို့ ဦးဆောင်မည့် လူမှားတရားဟောသူများကို ဆိုလိုသည်။ ရှင်ပေါလုသည် အသင်းတော်ကို ခြိမ်းခြောက်မည့် လမ်းမှားသင်ကြားမှု၏ အန္တရာယ်ကို ကောင်းစွာသိရှိခဲ့သည်။ ဤဟောကိန်းသည် ရှင်ပေါလု၏ခေတ်တွင်ပင် စတင်ပြည့်စုံလာခဲ့ပြီး တမန်တော်များကွယ်လွန်ပြီးနောက် အသင်းတော်က လမ်းမှားသင်ကြားမှုများကို လက်ခံခဲ့ပြီး သမ္မာတရားကို ပယ်ရှားခဲ့သည် (၁ တိမောသေ ၄:၁၊ ၇၊ ၆:၃၊ ၂ တိမောသေ ၃:၆–၇)။ ထို့ကြောင့် အကြီးအကဲများသည် သတိထားပြး သခင်ဘုရား၏သိုးစုကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် လိုအပ်သည်။

Third, Paul said the elders were to feed the flock of God. Continuing the symbolism of the shepherd and his flock, Paul evoked “wolves” (Acts 20:29), a metaphor Jesus had already used (Matt. 7:15; 10:16; Luke 10:3). The reference is to false apostles and teachers who would lead the church into apostasy. Paul was very well aware of the dangers of heresy that would threaten the church. This prediction began to be fulfilled in Paul’s own day and continued after the apostles died, when the church allowed the introduction of false teachings and rejected biblical truth (cf. 1 Tim. 4:1, 7; 6:3; 2 Tim. 3:6–7). Therefore, it would be important for the elders to watch and protect the flock of the Lord.

သူ၏အသွေးတော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ခရယာန်အသင်းတော်ကို သူ၏ကိုယ်တော်အသွေးတော်ဖြင့် ဝယ်ယူတော်မူသည် (အမှတ် ၂၈) ဟူသော စကားစုသည် သမ္မာကျမ်းတစ်စီခန်းလုံးတွင် တစ်ခုတည်းသောထူးခြားသောစကားဖြစ်သည်။ “သူ၏ကိုယ်တော်အသွေးတော်” ဟူသည်မှာ ခမည်းတော်ဘုရားသခင်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းလော သို့မဟုတ် သားတော်ယေရှုကို ရည်ညွှန်းခြင်းလောဆိုသည်ကို မေးခွန်းထုတ်စရာဖြစ်သည်။ အသစ်ကျမ်းတွင် ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်စေသောအသွေးသည် အမြဲတမ်း ယေရှု၏အသွေးဖြစ်သောကြောင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသူအများစုသည် ဤနေရာတွင် ယေရှု၏အသွေးကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ယူဆကြသည်။ ဂရိဘာသာစကားကို “သူ၏ကိုယ်တော်သားတော်၏အသွေးဖြင့်” ဟုလည်း ဘာသာပြန်ဆိုနိုင်သည်ဖြစ်ရာ ယင်းယူဆချက်ကို ထောက်ခံနိုင်သည်။ သို့ရာတွင် “အသွေး” ဟူသောစကားကို ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဟု အဓိပ္ပာယ်ယူပါက ကျမ်းပိုဒ်ကို အမှန်တကယ်သဘာဝကျစွာ နားလည်နိုင်သောနည်းဖြစ်သည့် ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ယဇ်ပူဇော်ခြင်းအားဖြင့် အသင်းတော်ကို ဝယ်ယူတော်မူသည်ဟု ဆက်လက်ထားရှိနိုင်သည်။ ဘုရားသခင်အသွေးတော်သည် ခရစ်တော်၏ယဇ်ပူဇော်ခြင်းတွင် တိုက်ရိုက်ပါဝင်ခဲ့သည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသေခံခဲ့သူမှာ သားတော်ဖြစ်သော်လည်း ခမည်းတော်ဘုရားသခင်သည် ခရစ်တော်အထဲတွင် ရှိတော်မူ၍ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကိုယ်တော်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်စေတော်မူခဲ့သည် (၂ ကောရိန်သု ၅:၁၉)။ ခရစ်တော်၏ကယ်တင်သောအသေခံခြင်းသည် ဘုရားသခင်အသွေးတော်၏လက်ရာဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ကယ်တင်ခြင်းအတွက် တစ်ပါးတည်းသောသားတော်ကို စွန့်လွှတ်ပေးခြင်းသည် ဘုရားသခင်ပြုနိုင်သော အကြီးကျယ်ဆုံးသောယဇ်ပူဇော်ခြင်းဖြစ်သည် (ရောမ ၃:၂၅၊ ယောဟန် ၃:၁၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့ရာတွင် ဂရိစာသားတွင် ရှုပ်ထွေးမှုရှိနေခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ကယ်တင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်အသွေးတော်အတွက် အဆုံးမဲ့တန်ဖိုးကြီးခဲ့သည်ဟူသော ဘုန်းကြီးသောအချက်ကို တွေးတောစေရန် တမင်ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ By His Blood

The phrase referring to the church of God, which He purchased/obtained with His own blood (v. 28), is unique in the Bible. Is “His own blood” referring to God the Father or to Jesus the Son? Since in the NT the blood that saves is always that of Jesus, most interpreters find here a reference to Jesus’s blood. This could be supported by the fact that the Greek could be also translated “with the blood of His Own” implying His own Son. If we take the noun “blood” to mean sacrifice, then we could perhaps keep what appears to be the most natural way of interpreting our passage: God purchased the church through His own sacrifice. The Godhead was directly involved in the sacrifice of Christ. It was the Son who died on the cross, but God the Father was in Christ reconciling us to Himself (2 Cor. 5:19). The saving death of Christ was the work of the Godhead. The giving of His only Son for our salvation is the greatest sacrifice God could have made for us (cf. Rom. 3:25; John 3:16). But perhaps the ambiguity of the Greek text is intentional in order to force us to reflect on the glorious fact that our salvation was infinitely costly to the Godhead. (See “Paul, the Law, and Salvation,” p. 1186.)

 

၄။ ပေါလ်သည် အားပေးနှစ်သိမ့်သောစကားဖြင့် နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၂၀:၃၂-၃၅)။ မည်သူမျှ မိမိအနာဂတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမရှိသောကြောင့် ပေါလုသည် ဧဖက်အသင်းတော်ကို ဘုရားသခင်လက်တော်ထဲတွင် အပ်နှံခဲ့သည်။ အသင်းတော်ကို အဆောက်အဦဟု နှိုင်းယှဉ်သော သူနှစ်သက်ဖွယ်ပုံရိပ်ကို ထပ်မံအသုံးပြု၍ (ဥပမာ၊ ၁ ကောရိန်သု ၃:၁၀-၁၄၊ ၈:၁) အသင်းတော်ကို ယေရှုခရစ်လက်တော်ထဲတွင် အပ်နှံခဲ့သည် (မဿဲ ၁၆:၁၈ ကိုကြည့်ပါ)။ သန့်ရှင်းသူများအတွက် ရရှိနိုင်သော ဘုန်းတန်ခိုးရှိသော အမွေခံခြင်းကို သတိပေးခဲ့သည် (တမန်တော် ၂၀:၃၂)။ ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏နှုတ်ကပတ်တော်ထဲရှိ သမ္မာတရားအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို သန့်ရှင်းစေတော်မူသည် (ယောဟန် ၁၇:၁၇-၁၉၊ ၁ သက်သာလောနိတ် ၅:၂၃)။ ပေါလုသည် မိမိ၏ဝန်ဆောင်မှုသည် အမြဲတမ်း ကိုယ်ကျိုးမငဲ့ဘဲ ပြုခဲ့သည်ကို သတိပေးခဲ့သည် (တမန်တော် ၂၀:၃၃-၃၅၊ ၁ တိမောသေ ၃:၉၊ ၆:၈-၁၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤအချက်ကို လောဘကြီးပြီး ကိုယ်ကျိုးရှာသော လူမှားဆရာများ၏အလုပ်နှင့် ဆက်စပ်၍ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရမည် (၁ တိမောသေ ၆:၅၊ တိတု ၁:၁၁၊ ၂ ပေတရု ၂:၃၊ ၁၄ ကိုကြည့်ပါ)။

4. Paul Concluded with Words of Encouragement (Acts 20:32–35). No one can control his or her future, thus Paul placed the community of Ephesus in God’s hands. Echoing an image dear to him, that of the church as a building (e.g., 1 Cor. 3:10–14; 8:1), he placed the church in the hands of its founder, Jesus Christ (see Matt. 16:18). He also reminded them about their glorious inheritance, available to those who are sanctified (Acts 20:32). It is God Himself who sanctifies us by means of the truth contained in His word (John 17:17–19; 1 Thess. 5:23). Paul concluded his exhortation by reminding the community that his service had always been selfless (Acts 20:33–35; cf. 1 Tim. 3:9; 6:8–10). This detail should be interpreted in the context of the work of greedy and self-centered false teachers (see 1 Tim. 6:5; Titus 1:11; 2 Pet. 2:3, 14).

 

ဇာတ်လမ်းသည် ပါလု၏ထွက်ခွာခြင်းဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည် (တမန်တော် ၂၀:၃၆-၃၈)။ ဤအသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များသည် ပေါလုကို ထပ်မံမတွေ့ရတော့မည်ကို သိသောကြောင့် ဆုတောင်းခြင်းနှင့် မျက်ရည်များဖြင့် ခွဲခွာခဲ့ကြသည် (အမှတ် ၃၈)။ နှုတ်ဆက်ခွဲခွာချိန်တွင် အသုံးပြုသော နမ်းနည်းသည် ယုဒလူမျိုးများတွင် သာမန်ဖြစ်သည် (လု ၇:၄၅၊ ၁၅:၂၀၊ ၂၂:၄၇) နှင့် အသင်းတော်တွင် နှုတ်ဆက်ခြင်းနှင့် ခွဲခွာခြင်းအဖြစ် လက်ခံခဲ့သည် (ရောမ ၁၆:၁၆၊ ၁ ကောရိန်သု ၁၆:၂၀၊ ၁ သက်သာလောနိတ် ၅:၂၆၊ ၁ ပေတရု ၅:၁၄)။ သူတို့သည် ချစ်လှစွာသောဆရာဖြစ်သည့် ပါလုကို သင်္ဘောသို့ လိုက်ပို့ခဲ့ကြပြီး ပင်လယ်ပြင်တွင် သင်္ဘောပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ကမ်းစပ်တွင် ရပ်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

The narrative closes with Paul’s departure (Acts 20:36–38). There were prayers and tears as these church leaders separated from Paul knowing that they would not see him again until the return of the Lord in glory (v. 38). The type of kiss used at the farewell was common among Jews (Luke 7:45; 15:20; 22:47) and was adopted by the church as a greeting and farewell (Rom. 16:16; 1 Cor. 16:20; 1 Thess. 5:26; 1 Pet. 5:14). They accompanied Paul, their beloved teacher, to the ship and probably stood by the seashore watching it disappearing on the horizon.