Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၁၇ တမန်

နောက်၊ အံဖိပေါလိမြို့၊ အာပေါလောနိမြို့ကို ရှောက်သွား၍ သက်သာလောနိတ်မြို့သို့ ရောက်ကြ၏။ ထိုမြို့မှာယုဒတရားစရပ်ရှိ၏။
² ပေါလုသည် မိမိထုံးစံရှိသည်အတိုင်း ထိုစရပ်သို့ ဝင်၍၊ ဥပုသ် နေ့သုံးရက်တွင် ကျမ်းစာကိုအမှီပြု၍ ထိုသူတို့နှင့် ဆွေးနွေးနှီးနှောသဖြင့်၊
³ ခရစ်တော်သည် အသေခံရမည်။ သေခြင်းမှ ထမြောက်ရမည်။ ငါဟောပြောသောယေရှုသည် ခရစ်တော်ဖြစ်သည်ဟူသောအကြောင်း အရာတို့ကို ရှင်းလင်းစွာဖွင့်ပြလေ၏။
⁴ ထိုသူအချို့တို့သည် ယုံကြည်ခြင်းသို့ရောက်၍၊ ပေါလု၊ သိလတို့နှင့် ပေါင်းဘော်ကြ၏။ ဘုရားကို ကိုးကွယ်သော ဟေလသလူ အပေါင်းတို့နှင့် ထင်ရှားသော မိန်းမများတို့လည်း ယုံကြည်ကြ၏။
⁵ ယုဒလူတို့သည် ဆိုးယုတ်လျှပ်ပေါ်သော သူအချို့တို့ကို ခေါ်၍ လူများကို စုဝေးစေပြီးလျှင်၊ မြို့၌ အုတ်အုတ်သဲသဲပြုကြ၏။ ယာသုန်၏ အိမ်ကိုဝိုင်း၍ သူတို့ကို လူများရှေ့သို့ဆွဲထုတ်ခြင်းငှါရှာကြ၏။
⁶ မတွေ့လျှင်၊ ယာသုန်နှင့်ညီအစ်ကိုအချို့တို့ကို မင်းအရာရှိ တို့ထံသို့ဆွဲငင်၍၊ လောကီနိုင်ငံကို မှောက်လှန်သော ဤသူတို့သည် ဤအရပ်တိုင်အောင် ရောက်ကြပါပြီ။
⁷ ယာသုန်သည်လည်း သူတို့ကို လက်ခံပါပြီ။ ထို သူအပေါင်းတို့သည် ကဲသာဘုရင်၏ အမိန့်တော်ကို ဆန့်ကျင်ဘက်ပြု၍၊ ယေရှုအမည် ရှိသော ရှင်ဘုရင်တပါး ရှိသည်ဆိုတတ်ပါ၏ဟု ဟစ်ကြော်လျက်၊
⁸ မင်းအရာရှိမှစ၍ စုဝေးသောသူတို့၏ စိတ်ကို ထိုသို့သော စကားအားဖြင့် နှောင့်ရှက်ကြ၏။
⁹ ထိုအခါ ယာသုန်မှစ၍ ကြွင်းသောသူတို့ကို အာမခံပေးစေပြီးမှ လွှတ်လိုက်ကြ၏။
¹⁰ ညဉ့်အခါ ညီအစ်ကိုတို့သည် ပေါလုနှင့်သိလကို ဗေရိမြို့သို့ ချက်ခြင်းလွှတ်လိုက်ကြ၏။ ထိုမြို့သို့ ရောက်လျှင် ယုဒတရားစရပ်သို့ ဝင်ကြ၏။
¹¹ ဗေရိမြို့သားတို့သည် သက်သာ လောနိတ်မြို့ သားတို့ထက် ထူးမြတ်သဖြင့်၊ အလွန်ကြည်ညိုသော စေတနာစိတ်နှင့် နှုတ်ကပတ်တရားတော်ကိုခံယူ၍ မှန်သည်မမှန်သည်ကိုသိခြင်းငှါ၊ ကျမ်းစာကိုနေ့တိုင်း အစဉ်စေ့စေ့ကြည့်ရှုကြ၏။
¹² ထိုကြောင့်၊ ယုဒလူအများတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းသို့ရောက်ကြ၏။ အသရေထင်ရှားသော ဟေလသမိန်းမ တို့နှင့် ယောက်ျားအများတို့သည် လည်း ယုံကြည်ကြ၏။
¹³ ပေါလုသည် ဗေရိမြို့၌ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်က ပတ်တရားတော်ကိုဟောပြောသည်ကို၊ သက်သာလော နိတ်မြို့သားဖြစ်သော ယုဒလူ တို့သည် ကြားသိရလျှင်၊ ဗေရိမြို့သို့လာပြန်၍ လူများတို့ကို တိုက်တွန်း နှိုးဆော် ကြ၏။
¹⁴ ထိုအခါ ညီအစ်ကိုတို့သည် ပေါလုကို ပင်လယ်လမ်းဖြင့် သွားစေခြင်းငှါ ချက်ခြင်းလွှတ်လိုက်ကြ၏။ သိလနှင့် တိမောသေတို့သည် နေရစ်ကြ၏။
¹⁵ ပေါလုကိုပို့သောသူတို့သည် အာသင်မြို့ တိုင်အောင် ပို့ဆောင်ပြီးမှ၊ သိလနှင့် တိမောသေတို့ကို အလျင်အမြန်လာစေခြင်းငှါ မှာစာကိုခံ ၍ပြန်ကြ၏။
¹⁶ ပေါလုသည်အာသင်မြို့၌ သိလနှင့် တိမောသေ တို့ကို ငံ့လင့်၍ နေစဉ်တွင်၊ ထိုမြို့သည် ရုပ်တုတို့နှင့် အပြည့်ရှိသည်ကိုမြင်လျှင် စိတ်ပူ ပန်ခြင်းသို့ရောက်၏။
¹⁷ ထိုကြောင့် တရားစရပ်၌ ယုဒလူမှစ၍ ဘုရား ကို ကိုးကွယ်သော သူတို့နှင့်၎င်း၊ လူများစုဝေးရာအရပ်၌ နေ့တိုင်းတွေ့ကြုံသော သူတို့နှင့်၎င်း ဆွေးနွေး နှီးနှောခြင်းကိုပြု၏။
¹⁸ ထိုအခါ ဧပိကုရုတပည့်တို့နှင့် သတောအိတ် ပညာရှိအချို့တို့ သည် ပေါလုနှင့် ဆိုင်ပြိုင်၍၊ အချို့က၊ ဤမရေရသောလူသည် အဘယ်သိုပပြောချင်သနည်းဟု ဆို၏။ အချို့ကလည်း၊ ဤသူသည် တကျွန်းတနိုင်ငံ နတ်ဘုရားတို့၏ အကြောင်းကို ဟောပြောသောသူ ဖြစ်ဟန်ရှိသည်ဟုဆို၏။ ဆိုသည်အကြောင်းကား၊ ပေါလုသည် ယေရှု၏ တရားနှင့်ထမြောက်ခြင်း တရားတည်းဟူသော ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောသတည်း။
¹⁹ ထိုအခါ၊ ထိုသူတို့သည် ပေါလုကိုခေါ်၍ အာရေတောင်သို့ ဆောင်သွားပြီးလျှင်၊ သင်သည် ဟော ပြောသော ဤအယူဝါဒသစ်ကို ငါတို့ သိအပ်သလော။
²⁰ ငါတို့မသိမကျွမ်းဘူးသောအရာတို့ကို သင်သည် ကြားပြော၏။ ထိုအရာများကား အဘယ်သို့ ဆိုလိုသည် ကို ငါတို့သိချင်ပါသည်ဟု ဆိုကြ၏။
²¹ အာသင်မြို့သူမြို့သားအပေါင်းတို့နှင့် ဧည့်သည် များ တို့သည် သိတင်းစကားကိုကြားပြောခြင်း၊ နား ထောင်ခြင်း အမှုမှတပါး အခြားသော အမှုဖြင့်ကာလကို မလွန်စေတတ်ကြ။
²² ထိုအခါ ပေါလုသည် အာရေတောင်ပေါ်၌ ရပ်လျက်၊ အချင်း အာသင်လူတို့၊ သင်တို့သည် ခပ်သိမ်း သော အရာတို့၌ နတ်ဘုရားတို့ကို အလွန်ရိုသေ တတ်ကြ သည်ကို ငါမြင်ပါ၏။
²³ လမ်း၌သွား၍သင်တို့၏ ဘုရားများကို ကြည့်ရှု သည်တွင်၊ ငါတို့ မသိသော ဘုရားသခင်အဘို့ဟူ၍ အက္ခရာတင်သောယဇ်ပလ္လင်တခုကို တွေ့ပါ၏။ သင်တို့ သည် မသိဘဲလျက် ကိုးကွယ်သော ဘုရားသခင်၏ အကြောင်းကို ငါဟောပြော၏။
²⁴ လောကဓာတ်မှစ၍ လောကဓာတ်၌ ရှိလေသမျှ သောအရာတို့ကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော ဘုရားသခင် သည်၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို အစိုးရတော်မူသော အရှင်ဖြစ်၍၊ လူတို့လက်ဖြင့် လုပ်သော ဗိမာန်၌ ကျိန်းဝပ်တော်မူသည်မဟုတ်။
²⁵ ဘုရားသခင်သည် ခပ်သိမ်းသောသူတို့အား ဇိဝအသက်နှင့် တကွထွက်သက်ဝင်သက်မှစ၍ ခပ်သိမ်း သောအရာတို့ကို ပေးတော်မူသောအရှင်ဖြစ်၍၊ တစုံ တခုကို အလိုတော်ရှိသကဲ့သို့ လူတို့လက်ဖြင့် ကျွေးမွေး ခြင်းကို ခံတော်မူသည်မဟုတ်။
²⁶ ဘုရားသခင်သည် မြေတပြင်လုံး၌ နေရသော လူအမျိုးမျိုးတို့ ကိုတသွေးတည်းနှင့် ဖန်ဆင်းတော်မူ၍၊ သူတို့အားခွဲဝေစီမံသောအချိန် ကာလကို၎င်း၊ သူတို့၏ နေရာအပိုင်းအခြားကို၎င်း မှတ်သားတော်မူ၏။
²⁷ အကြောင်းမူကား၊ လူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ရှာစမ်းသဖြင့် တွေ့ကောင်းတွေ့ကြလိမ့်မည် အကြောင်း တည်း။ သို့ဆိုသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် ငါတို့တွင် အဘယ်သူနှင့်မျှဝေးတော်မူသည်မဟုတ်။
²⁸ ငါတို့သည် ဘုရားသခင်အားဖြင့် အသက်ရှင်လျက်၊ လှုပ်ရှားလျက်၊ ဖြစ်လျက်ရှိကြ၏။ ထိုသို့နှင့်အညီ၊ သင်တို့တွင် လင်္ကာဆရာအချို့တို့က၊ ငါတို့သည်ကား၊ နွှယ်တော်သားပင်၊ ဘုရားမျိုးပေ၊ ဖြစ်ကြလေဟု စပ်ဆိုသ တည်း။
²⁹ ထိုသို့ငါတို့သည် ဘုရားသခင်၏ အမျိုးအနွယ်ဖြစ်လျက်နှင့် လူတို့အတတ်အကြံအစည်အားဖြင့် ထုလုပ် သောရွှေရုပ်တု၊ ငွေရုပ်တု၊ ကျောက်ရုပ်တုနှင့် ဘုရားသခင်တူတော်မူသည်ဟု မထင်မမှတ်အပ်။
³⁰ ဘုရားသခင်သည် မိုက်မဲသော အချိန်ကာလတို့ကို အမှုမထား ဘူးသော်လည်း၊ ယခုမှာ ကိုယ်အပြစ်ကို မြင်၍ နောင်တရကြလော့ဟု ခပ်သိမ်းသော အရပ်တို့၌ ရှိသော လူအပေါင်းတို့အား ပညတ်တော်မူ၏။
³¹ အကြောင်းမူကား၊ ခန့်ထားတော်မူသော သူအားဖြင့် လောကီသားတို့ကို ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားနှင့် ညီလျော်စွာစစ်ကြောစီရင် မည့်နေ့ရက်ကို ချိန်းချက် တော်မူပြီ။ ထိုသူကို သေခြင်းမှ ထမြှောက် စေတော်မူ သော အားဖြင့် ခပ်သိမ်းသောလူတို့အား ယုံလောက်သော သက်သေကိုပြတော်မူပြီဟု ပေါလုဟောပြော၏။
³² သေသောသူတို့၏ ထမြောက်ခြင်းအကြောင်းကို ကြားရလျှင်၊ အချို့တို့သည် ကဲ့ရဲ့ကြ၏။ အချို့တို့က၊ ဤအမှုမှာ သင်၏စကားကို ငါတို့သည် နောက်တဖန် နားထောင်ဦးမည်ဟု ဆိုကြ၏။
³³ ထိုသို့ဆိုကြသော အခါ ပေါလုသည် ထိုသူတို့ အထဲမှ ထွက်သွားလေ၏။
³⁴ လူအချို့တို့သည် ပေါလု၌ မှီဝဲဆည်းကပ်၍ ယုံကြည်ခြင်းသို့ ရောက်ကြ၏။ ထိုသူတို့အဝင်ဒယောနုသိ အမည်ရှိသော အာရေတောင် မင်းတယောက်၊ ဒမောရိ အမည်ရှိသော မိန်းမတယောက်မှစ၍ အခြားသောသူရှိ ကြ၏။

 

၁၇:၁–၁၈:၂၂ ဂရိတိုင်းပြည်၌ ပေါလု၏အမှုတော်ဆောင်ခြင်း

ပေါလုသည် တရားနာလိုစိတ်ရှိသော ယုဒ်လူမျိုးတို့တွင် အောင်မြင်မှုကြီးစွာရရှိခဲ့သော်လည်း၊ ဂရိဒဿနပညာရှင်တို့တွင်မူ သိပ်မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ သို့ရာတွင် ကျော်ကြားလှသော ကောရိန်သုမြို့သည် ဧဝံဂေလိတရားကို လက်ခံရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသော လူများစွာရှိရာ နေရာဖြစ်လိမ့်မည် (၁၈:၁၀)။

17:1–18:22

Paul Ministering in Greece

Paul had great success among fair-minded Jews and not much among the Greek philosophers. But the infamous city of Corinth would be a place where there were many people (18:10) ready to receive the gospel.

 

၁၇:၁–၄ သက်သာလောနိတ်မြို့၌ ခရစ်တော်ကို ဟောပြောခြင်း ပေါလုနှင့် သိလသည် တဖန်ပြန်၍ ဗလက်ပင်လယ်မှ အက်ဂနာတီယာပင်လယ်သို့ ဘလကန်ဒေသကိုဖြတ်၍ ဆက်သွယ်ထားသော ရောမလမ်းမကြီး ဗီယာဧဂနတိယလမ်းပေါ်တွင် ခရီးသွားနေကြသည်။ သူတို့သွားရောက်ရာမှာ မကေဒေါနိပြည်၏ အရေးကြီးဆုံး ဆိပ်ကမ်းမြို့ ဖိလိပ္ပိမြို့မှ မိုင် ၉၀ (ကီလိုမီတာ ၁၄၅) ခန့်အကွာရှိ သက်သာလောနိတ်မြို့ဖြစ်သည်။ လူဦးရေ ၄၀,၀၀၀ မှ ၆၅,၀၀၀ အထိရှိသော သက်သာလောနိတ်မြို့သည် ဖိလိပ္ပိမြို့ထက် များစွာကြီးမားသည်။ ထိုမြို့၌ ယေဟောဝါပွဲတိုက်ကြီးတစ်ခုရှိသည်ကို သူတို့ သိပြီးဖြစ်နိုင်သည်။ ပေါလုသည် ဗိမာန်တော်နေ့ကို စောင့်ထိန်းသူဖြစ်၍ သူ၏ဓလေ့အတိုင်း ယေဟောဝါပွဲတိုက်သို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ ဧည့်သည်တို့ကို စကားပြောခွင့်ပေးလေ့ရှိသောကြောင့် ပေါလုသည် ထိုအခွင့်အရေးကို အပြည့်အဝအသုံးချခဲ့ပြီး၊ ဗိမာန်တော်နေ့ သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် ယေရှုခရစ်ကို တရားနာသူတို့အား မိတ်ဆက်ပြသခဲ့သည်။ ထိုနှစ်ပတ်အတွင်း အမျိုးသမီးယုံကြည်သူ ချမ်းသာသူအချို့၏ ဧည့်ဝတ်ကျေးမှုကို လက်ခံခဲ့သည်ဟုလည်း ယူဆနိုင်သည် (အခန်းငယ် ၄)။

17:1–4. Preaching Christ in Thessalonica. Paul and Silas were traveling once again on the Via Egnatia, a Roman road that connected the Black Sea to the Adriatic across the Balkans. They were going to Thessalonica, the most important seaport in Macedonia, located about ninety miles (145 km) from Philippi. With a population between 40,000 to 65,000 inhabitants, Thessalonica was much larger that Philippi. They probably knew there was a large synagogue in that city. As a Sabbath keeper, and in accordance with his practice, Paul went to the synagogue. Since visitors were called on to talk, Paul took full advantage of the opportunity, and for three Sabbaths in a row, he made Jesus known to those who were attending. We can also assume that during the two weeks, he accepted the hospitality of some of the relatively wealthy female believers (v. 4).

 

ယုဒ်လူမျိုးတို့အား ပေါလုသုံးစွဲခဲ့သော နည်းလမ်းများကို ဖော်ပြထားသည့် ကြိယာများစွာကို တွေ့ရသည်။ (၁) ဒီယာလေဂေါ်မိုင် (“ဆွေးနွေးခြင်း”၊ “အချေအတင်ပြောဆိုခြင်း”) – ယနေ့ခေတ် “ဒိုင်ယာလောဂ်” စကားလုံးဖြစ်လာသော စကားလုံး (အခန်းငယ် ၂)။ ဂရိဒီယာထရစ်ပုံစံအတိုင်း အဖြေရှာရန် မေးခွန်းများဆက်တိုက်မေးသော သင်ယူနည်းဖြစ်သည် (ရောမ ၃:၂၇–၃၁ နှိုချင်း)။ (၂) ဒီယာနိုအိဂေါ် – “ဖွင့်ပြခြင်း”၊ “ရှင်းပြခြင်း”။ ကျမ်းစာကို ဖွင့်ပြရင်း ပေါလုသည် စာသားကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခဲ့သည် (တမန် ၁၇:၃၊ လု ၂၄:၃၂ နှိုချင်း)။ (၃) ပါရာတီသေမို – “တင်ပြခြင်း”၊ “ဘေးချင်းယှဉ်ထားခြင်း”။ စားပွဲပေါ်တွင် အစာချထားသည့်နည်းတူ (တမန် ၁၆:၃၄၊ ၁ကော ၁၀:၂၇ နှိုချင်း) ဤနေရာတွင် “သက်သေပြခြင်း” သို့မဟုတ် “သက်သေခံခြင်း” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည် (တမန် ၁၇:၃)။ ပေါလုသည် ကျမ်းချက်များကို ဘေးချင်းယှဉ်ထား၍ ကျမ်းစာကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခဲ့သည်။ယုဒ်အချို့ ယုံကြည်လာကြသည်။ ဘုရားကိုကိုးကွယ်သော ဂရိလူမျိုးများထဲမှလည်း များစွာယုံကြည်လာကြသည်။ ထင်ရှားသော (“ပရိုတို့စ်” – ပထမဆုံး၊ အထူးထင်ရှား) အမျိုးသမီးများလည်း များစွာလိုက်ပါလာကြသည် (တမန် ၁၇:၄)။ ထို့ကြောင့် မယုံကြည်သော ယုဒ်တို့ မနာလိုဖြစ်ကြသည်။

 

We find a number of verbs that show the method used by Paul to teach Jews: (1) Dialegomai (“to reason,” “to debate”), from which we get the word “dialogue” (v. 2). It is a method of learning based on the Greek diatribe in which a series of questions are raised in a search for an answer (cf. Rom. 3:27–31). (2) Dianoigō—“to open,” “to explain.” By opening the Scriptures, Paul interpreted the text to them (Acts 17:3; cf. Luke 24:32). (3) Paratithēmi—“to present,” “place on the side,” or “side by side,” as food is placed on a table (cf. Acts 16:34; 1 Cor. 10:27), in this case carrying the connotation of “demonstrating” or “proving” (Acts 17:3). In his exposition Paul placed biblical texts side by side to interpret the Scriptures. Some of the Jews were persuaded, as well as many God-fearing, devout Greeks, and many women who were prōtos—“first,” “preeminent,” “prominent”—also followed Paul and Silas (Acts 17:4). This aroused the jealousy of the Jews.

 

၁၇:၅–၉ ယာဆုန်၏အိမ်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း မယုံကြည်သော ယုဒ်တို့၏ မနာလိုခြင်းကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နားလည်နိုင်သည်။ ပေါလုသည် ယေဟောဝါပွဲတိုက်ရှိ ယုဒ်လူမျိုးယဇ်ပုရောဟိတ်များထက် ဂရိလူမျိုးတို့ထံတွင် ပိုမိုအောင်မြင်ခဲ့သည် (၁သက် ၁:၉၊ မ ၂၃:၁၅ နှိုချင်း)။ ပေါလု၏ပုဂ္ဂိုလ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည်လည်း သူ၏အောင်မြင်မှုတွင် အဓိကအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သည် (၁သက် ၂:၇–၈)။

17:5–9. Assault on Jason’s House. The jealousy of the unbelieving Jews is to some extent understandable. Paul was very successful among the Jewish proselytes in the synagogue and quite successful in reaching out to the Greeks (1 Thess. 1:9)—more so than the Jewish preachers among the Gentiles (cf. Matt. 23:15). The love that emanated from Paul’s person most certainly had a part to play with his success (1 Thess. 2:7–8).

 

ပေါလုနှင့် သိလတို့သည် ယာဆုန်ဆိုသူ၏အိမ်တွင် နေထိုင်နေကြသည် (အခန်းငယ် ၅)။ ယာဆုန်သည် ဂရိဘာသာစကားပြောသော ယုဒ်လူမျိုးဖြစ်ပုံရသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုအမည်သည် ပေါလုကဲ့သို့ သန့်ရှင်းရာအရပ်ပြင်ပတွင် ကြီးပြင်းလာသော ယုဒ်အမျိုးသားများတွင် အဖြစ်များသောအမည်ဖြစ်သည်။ သူ၏အိမ်သည် ယုံကြည်သူများ၏ အိမ်အသင်းတော်အဖြစ်လည်းကောင်း၊ ပေါလုနှင့်သိလတို့ကို ဧည့်ဝတ်ပြုရန်လည်းကောင်း လုံလောက်စွာကြီးမားသောကြောင့် သူသည် ချမ်းသာသူတစ်ဦးဖြစ်ရမည်။ ရောမ ၁၆:၂၁ တွင် ဖော်ပြထားသော ယုဒ်လူမျိုး ယာဆုန်နှင့် အတူ ဆိုဆီပတ်တာဆိုသူသည် ဘေရဲယမြို့မှ ဆိုပတ်တာ (တမန် ၂၀:၄) ဖြစ်နိုင်သည်။

Paul and Silas were staying with Jason (Acts 17:5), who appears to have been a Greek-speaking Jew, since that name was common among Jewish men who, like Paul, grew up outside of the Holy Land. He must have been a man of some means, since his home was large enough to serve as the house church for the believers as well as to host Paul and Silas. He may be the person identified in Romans 16:21 as a Jew, along with Sosipater, who may be Sospater from Berea (Acts 20:4).

 

ဧမ်ပရာတာ ကလော်ဒိယက ယုဒ်လူမျိုးတို့ကို ရောမမြို့တွင် နေထိုင်ခွင့်ပိတ်ပင်ထားသောကြောင့် သူတို့ကို မငြိမ်မသက်ဖြစ်စေသူများအဖြစ် စွပ်စွဲရခြင်းသည် လွယ်ကူခဲ့သည်။ သက်သာလောနိတ်ယုဒ်တို့သည် ပေါလုကို အသုံးချ၍ မိမိတို့ကိုယ်ကို ပြည်သူများရှေ့တွင် သန့်ရှင်းသူများအဖြစ် ဖြူစင်စေခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဈေးတွင်းရှိ မငြိမ်မသက်ဖြစ်စေသော လူအုပ်ကို စုစည်းပြီး ယာဆုန်၏အိမ်ကို တိုက်ခိုက်ရန် လှုံ့ဆော်ခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၅)။

Since Emperor Claudius had forbidden Jews from living in Rome, it was rather easy to denounce them as disruptive. Using Paul as a pawn, the Jews of Thessalonica managed to whitewash themselves in the eyes of the population. They gathered disruptive elements in the marketplace and incited them to attack Jason’s house (Acts 17:5).

 

ပေါလုနှင့်သိလတို့ကို လက်မှုမမိသောအခါ ထိုလူအုပ်သည် ယာဆုန်နှင့် အခြားယုံကြည်သူအချို့ကို မြို့အုပ်တို့ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ယာဆုန်အား အန္တရာယ်ရှိသော လူများကို ခိုလှုံစေသည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့သည်။ ပေါလုနှင့်သိလတို့အပေါ် စွပ်စွဲချက်နှစ်ခုမှာ – အခြားမြို့များတွင် ဒုက္ခဖြစ်စေခဲ့ဖူးသော လှည့်လည်ဒုက္ခပေးသူများဖြစ်သည်၊ ဧမ်ပရာတာ ကေသရာ မဟုတ်ဘဲ ယေရှုကိုသာ ဘုရင်ဟု ကြွေးကြော်ခြင်းဖြင့် နိုင်ငံတော်ကို သစ္စာဖောက်သည်ဟူသော စွပ်စွဲချက်များဖြစ်သည်။ ထိုစွပ်စွဲချက်များကြောင့် မြို့အုပ်တို့သည် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ကာ ပေါလုနှင့်သိလတို့ကို မြို့မှထွက်ခွာရန် တားမြစ်ခဲ့ပြီး၊ ယာဆုန်အား ငွေကြေးတစ်ခုခု ပေးဆောင်စေခဲ့သည် (အပိုဒ် ၉)။ ထိုငွေသည် ထိုသူနှစ်ဦး ပြန်မလာစေရန် အာမခံချက်ဖြစ်သည် (၁သက် ၂:၁၇–၁၈ နှိုချင်း)။

When they were unable to lay their hands on Paul and Silas, these ruffians decided to haul Jason and other believers before the local magistrates instead. When they arrived, they accused Jason of harboring dangerous men. They laid two accusations against Paul and Silas: They were itinerant troublemakers with a track record of causing problems in other cities, and they were guilty of sedition for claiming that Jesus, not Caesar, was King. Sufficiently alarmed by these charges, the magistrates banned Paul and Silas from their city and required Jason to pay some kind of fee (v. 9) to ensure the two men would not return (cf. 1 Thess. 2:17–18).

 

၁၇:၁၀–၁၅ ဘေရဲယမြို့၌ အမှုတော်ဆောင်ခြင်း သက်သာလောနိတ်တွင် ပြဿနာဖြစ်ပွားသောကြောင့် ပေါလုနှင့်သိလတို့သည် ညအချိန် မြို့မှထွက်ပြေးရသည်။ လုကာက သူတို့သည် ကြောက်ရွံ့၍ ထွက်ပြေးခြင်းမဟုတ်ဘဲ ညီအစ်ကိုတို့၏ တောင်းဆိုချက်အတိုင်း ထွက်ခွာခြင်းဖြစ်သည်ဟု ရှင်းပြထားသည် (အခန်းငယ် ၁၀)။ ဧဂနတိယလမ်းအတိုင်း ဆက်လက်ခရီးသွားရင်း ဘေရဲယမြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုနေရာ၌လည်း ပေါလုသည် မိမိလူမျိုးယုဒ်တို့အား ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ထပ်မံပြသခဲ့သည်။ မကြာမီပင် ခံစားခဲ့ရသော ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုမှုများရှိသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးသည် ယေဟောဝါပွဲတိုက်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ဘေရဲယလူမျိုးတို့သည် သူတို့၏ ဘာသာရေးအယူသီးမှုများကို ကျော်လွှား၍ နှုတ်ကပတ်တော်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ နာကြသည်။ သူတို့သည် ပထမဦးစွာ ကျမ်းစာက ဘာပြောသလဲဟု စစ်ဆေးကြသည် (အခန်းငယ် ၁၁)။ (လုကာသုံးသော စကားလုံးမှာ “အနာကရိနိုး” – ရှာဖွေခြင်း၊ စစ်ဆေးခြင်း၊ တရားရုံးဆိုင်ရာ စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်းကို ဆိုလိုသည်။) ဘေရဲယလူမျိုးတို့သည် နားထောင်ရုံမျှဖြင့် မကျေနပ်ကြ၊ မေးခွန်းများထုတ်ကြသည်။ သူတို့စိတ်ဝင်စားမှု အလွန်ကြီးမားသောကြောင့် နေ့တိုင်း ကျမ်းစာကို လေ့လာကြသည် (အခန်းငယ် ၁၁)။ အောင်မြင်မှုသည် စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် အချိုးကျသည်။ ယုဒ်လူမျိုးများစွာနှင့် ဂရိလူမျိုးများ၊ ယောက်ျားများနှင့် ထင်ရှားသော အမျိုးသမီးများစွာ ယုံကြည်ခြင်းသစ်ကို လက်ခံကြသည် (အခန်းငယ် ၁၂)။ ထင်ရှားသော အမျိုးသမီးများစွာသည် ယေဟောဝါပွဲတိုက်များတွင် ပြုလုပ်သော အဆုံးအမများကို ဆွဲဆောင်ခံရပုံရသည် (၁၃:၅၀၊ ၁၆:၁၃၊ ၁၇:၄၊ ၁၂)။ ဥပဒေဘောင်သည် လူနေမှုပုံစံအတွက် လမ်းညွှန်ချက်များနှင့် လုံခြုံမှုကို ပေးသည်။ ဂရိ-ရောမလောကသည် အကျင့်ပျက်ခြစားမှုနှင့် အာသာရုပ်တုကိုးကွယ်ရေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေချိန်တွင် ယုဒဘာသာသည် သင့်လျော်သော လိင်ဆက်ဆံရေးကို မြှင့်တင်ခဲ့သည် (ထွက် ၂၂:၁၆–၂၀၊ ဝတ် ၁၈၊ ၂၀၊ တရား ၂၂:၂၂–၃၀) နှင့် မိသားစုကို အလွန်တန်ဖိုးထားခဲ့သည်။

17:10–15. Ministering in Berea. Due to the problem in Thessalonica, Paul and Silas had to flee the city during the night. Luke clarified that they left not out of fear but on the request of the brethren (v. 10). Continuing on the Egnatian road, Paul and Silas arrived at Berea, where once again Paul showed his love for his fellow Jews. Despite the opposition they had just experienced, the two companions went to the synagogue. The fact is that the Bereans showed themselves fully capable of overcoming their prejudices to listen eagerly to the word. They initiated their discussion by looking first at what the Scriptures had to say (v. 11). (Luke uses the word anakrinō—“to search” or “examine”; it is a verb that applies to legal settings, often used in terms of interrogation.) The Bereans were not satisfied with just listening; they asked questions. They were so interested that they studied the Scriptures every day (v. 11). The success was commensurate with motivation. Numerous Jews and Greeks, both men and prominent women, were accepting the new faith (v. 12). Apparently, many women were attracted to the teaching done in the synagogues (13:50; 16:13; 17:4, 12). The framework of the law offered them guiding principles of life and a sense of increased security. While the Greco-Roman world was steeped in amoral and orgiastic cults, Judaism promoted proper sexual behavior (Ex. 22:16–20; Lev. 18; 20; Deut. 22:22–30) and highly valued the family.

 

ပေါလုနှင့်သိလတို့၏ အောင်မြင်မှုသတင်းသည် သက်သာလောနိတ်မှ ဆန့်ကျင်သူတို့၏နားသို့ လျင်မြန်စွာရောက်ရှိသွားပြီး၊ သူတို့သည် လိုက်လံ၍ လူအုပ်ကို လှုံ့ဆော်ခဲ့ကြသည်။ ညီအစ်ကိုတို့သည် လုံခြုံရေးအရ ပေါလုကို အေသင်မြို့သို့ ဦးတည်သော ပထမဆုံးသင်္ဘောပေါ်တင်ပို့ခဲ့ကြသည်။ သိလနှင့် တိမောသေမှာ ထိခိုက်မှုနည်းသောကြောင့် ဘေရဲယတွင်ပင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

News of the success of Paul and Silas quickly reached the ears of their opponents in Thessalonica, who decided to follow them and agitate the crowds as they had done before. The brethren decided to play it safe and placed Paul on the first ship bound for Athens, and some remained with him until his arrival. Silas and Timothy were less exposed and remained in Berea.

 

၁၇:၁၆–၂၁ အေသင်မြို့ရှိ ဒဿနပညာရှင်များ အေသင်မြို့သို့ ရောက်သောအခါ ပေါလုသည် အာဂိုရာ (ဈေးချောင်း) သို့သွား၍ ကြည့်ရှုလေ့လာခဲ့သည်။ ရုပ်တုများ၊ သူရဲကောင်းများနှင့် နတ်ဘုရားပေါင်းများစွာအတွက် တည်ထားသော ရုပ်ထွင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မြို့ကို တွေ့ရသည်။ မြို့တစ်မြို့လုံး အနုပညာပြတိုက်တစ်ခုအလား ဖြစ်နေသည်။ တဇ်စမြို့တွင် ကြီးပြင်းလာသော ပေါလုသည် အများပြည်သူနေရာများတွင် ရုပ်တုများကို မြင်တတ်နေသော်လည်း၊ တစ်ဆူတည်းသော ဘုရားအပေါ် သစ္စာရှိမှုကြောင့် ဤမျှလောက် ရုပ်တုများပြားနေခြင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရသည်။ သူသည် တပါးအမျိုးသားကိုးကွယ်သူများနှင့် ယုဒ်လူမျိုးတို့နှင့် ဆွေးနွေးလိုစိတ် ပြင်းပြလာသည် (အပိုဒ် ၁၇)။

17:16–21. The Philosophers at Athens. Once in Athens, Paul went to the agora, the marketplace, where he could observe and learn. He saw a city full of idols and with statues erected in honor of countless heroes and all kinds of deities. The city had become an art gallery. Since he was raised in Tarsus, Paul was used to seeing idols in public places, but his devotion to the one and only God made this abundance of idols disturbing to him. He felt a strong need to discuss the matter with the Gentile worshipers and fellow Jews (v. 17).

 

အေသင်မြို့သည် ပလေတိုနှင့် အဲရစ်စတိုတယ်တို့ သင်ကြားခဲ့ဖူးသော ဉာဏ်ပညာမြင့်မားသော မြို့တော်ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုခေတ်တွင် အလွန်ရေပန်းစားသော ဒဿနပညာရှင်များမှာ စတိုအိခ်နှင့် ဧပီကျူးရီးယန်းတို့ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေးမငြိမ်မသက်မှုများက လူ့အဖွဲ့အစည်းတိုးတက်မှုကို ရပ်တန့်စေခဲ့ပြီး လူတန်းစားများကို ပုံသေသတ်မှတ်ကာ လူတိုင်း၏ဘဝကို ကံကြမ္မာဖြင့်သာ ရှင်းပြတော့သည်။ စတိုအိခ်တို့က ဘုရားသခင်သည် ပစ္စည်းလောကတွင် ဘုရားသခင်၏အတ္တဉာဏ် (လိုဂေါစ်) အဖြစ် တက်ကြွစွာရှိနေပြီး အရာအားလုံးကို ကံကြမ္မာအတိုင်း စီမံသည်ဟု ယုံကြည်သည်။ ပျော်ရွှင်မှုသည် သဘာဝနှင့်အညီ နေထိုင်ရန်နှင့် ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်သော စိတ်ခံစားချက်များကို စွန့်လွှတ်ရန်တွင် ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ ဤပစ္စည်းလောကပြင်ပတွင် ဘာမျှမရှိဟု ယူဆသည်။ ဧပီကျူးရီးယန်းတို့ကမူ စကြဝဠာသည် မတော်တဆမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားများသည် ဝေးကွာစွာရှိကာ ဤလောကတွင် ဝင်စွက်ဖက်ခြင်းမရှိဟု ယူဆသည်။ အကောင်းဆုံးမှာ ရိုးရှင်းသောအရာများဖြင့် ကျေနပ်မှု၊ သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ အလယ်အလတ်နေထိုင်မှုဖြင့် စိတ်အေးချမ်းမှု (အာတာရာဇီယာ) ကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်သည်။ အကျဉ်းချုပ်ဆိုရလျှင် မလွှဲမရှောင်သာ ကံကြမ္မာကို နာကျင်မှုအနည်းဆုံးဖြင့် ရင်ဆိုင်ရန် နည်းလမ်းများဖြစ်သည်။

Athens was a highly intellectual metropolis where Plato and Aristotle had taught, but the most popular philosophers at that time were the Stoics and Epicureans. The political, economic, and social turmoil of the time had paralyzed societal progress and divided people into fixed social classes, giving everyone the feeling that their fate was sealed. Everything good or bad was explained through fate or providence. Stoics and Epicureans had different understandings regarding destiny. The Stoics held that God was active and present in the material world as divine reason (logos), ordering everything according to providence. Happiness was found, therefore, in learning to live in harmony with nature and letting go of emotions that resist our fate. Nothing existed beyond this material world. The Epicureans, however, believed that the cosmos was the result of an accident and that the gods were remote and did not interfere in this world. The best one could do was to try to find happiness through achieving an inner tranquility (ataraxia). This was done by learning to be content with simple things and in living moderately with friends. In short, these were ways of dealing with one’s inevitable fate with as little pain and suffering as possible.

 

ဧပီကျူးရီးယန်းနှင့် စတိုအိခ်တို့၏ သဘောထားက ပေါလုအား ဧဝံဂေလိတရားကို မျှဝေရန် အခွင့်အရေးပေးခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၈)။ အချို့က ပေါလုကို “စပါမိုလိုဂေါစ်” (စျေးပြီးနောက် ကျန်ကြွင်းစားကောက်သူ) ဟု ကဲ့ရဲ့ကြသည်။ ထိုစကားသည် ဆင်းရဲသားများကို ရည်ညွှန်းသော်လည်း ဤနေရာတွင် အခြားသူများထံမှ အပိုင်းအစများကောက်ယူသော အလယ်အလတ်ပညာရှင်၊ အတုအယောင်ဟောပြောသူကို ဆိုလိုသည်။ သို့ရာတွင် ပေါလုသည် သူတို့၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို နှိုးဆွခဲ့ပြီး၊ သူတို့သည် ပေါလုကို အာရေအိုပါဂုံ (အာရေအိုပါဂုစ်) သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ ထိုနေရာသည် အစဉ်အလာနှင့် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးတာဝန်ရှိသော အုပ်ချုပ်သူများ စုဝေးရာ နေရာဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် ယေဟောဝါပွဲတိုက် (ယုဒဘာသာ) မှ ဂရိဒဿနပညာ၏ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အာရေအိုပါဂုံသည် ပုံမှန်အားဖြင့် နိုင်ငံတော်နတ်ဘုရားများကို စိန်ခေါ်သော နိုင်ငံခြားနတ်ဘုရားများနှင့်ဆိုင်သော ကိစ္စများကို ဆွေးနွေးခွင့်မပေးသော တရားစီရင်ရေးနေရာဖြစ်သည်။

The attitude of the Epicureans and the Stoics gave Paul the chance to share the gospel with them (v. 18). Some disparaged Paul by referring to him as a spermologos (lit. “scavenger of seeds”), a term used to designate indigents who picked up scraps after the market closed but which in this context is a reference to a novice, an amateur “babbler” who picks up scraps of information from others. But Paul was able to spark their curiosity, and they took him to the Areopagus, where magistrates responsible for maintaining order and traditions congregated. Paul went from the synagogue (Judaism) to the center of Greek philosophy. The Areopagus was normally the place in the city where matters related to jurisdiction were debated. Discussions about foreign gods (v. 18) that challenged the legitimacy of national gods were forbidden.

 

၁၇:၂၂–၃၄ အာရေအိုပါဂုံတွင် ဟောပြောခြင်း အစည်းအဝေးအလယ်တွင် ရပ်နေသော ပေါလုသည် သူ၏ဓလေ့အတိုင်း (၁ကော ၉:၁၉–၂၂) နားထောင်သူများနှင့် ကိုက်ညီအောင် ဟောပြောခဲ့သည်။ ဂရိတို့သည် ကျမ်းစာ၏အာဏာကို အသိအမှတ်မပြုသောကြောင့် ကျမ်းစာကို မသုံးခဲ့ပေ။ လုကာက ပေါလု၏ဟောပြောချက်ကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြထားသည်။ အေသင်လူမျိုးတို့သည် ဤအယူဝါဒကို အသိဉာဏ်ဖြင့် စစ်ဆေးလိုကြသည် (အပိုဒ် ၁၉)။ သူတို့သည် သေမင်းထမြောက်ခြင်းကို ဖော်ပြမှုမတိုင်မီ အထိ ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ အေးဆေးစွာ နားထောင်ခဲ့ကြသည်။ ဟောပြောချက်၏နိဒါန်း (အပိုဒ် ၂၂) သည် ဟောပြောနည်းစည်းကမ်းနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ပေါလုသည် မဆုတ်မနစ်လောဂျစ်ဖြင့် ဒဿနပညာဆိုင်ရာ အယူအဆများနှင့် စကားလုံးများကို သုံးစွဲ၍ နားထောင်သူများကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် ဦးတည်ခဲ့သည်။

17:22–34. Addressing the Areopagus. Standing in the midst of the assembly and in keeping with his customary approach (1 Cor. 9:19–22), Paul adapted his discourse to his audience; He did not use Scripture because its authority would not have been recognized by the Greeks. Luke provided a summary of the content of Paul’s speech. The Athenians wanted to know this doctrine (Acts 17:19) so they could rationally examine it. They attentively listened without any objection before the reference to the resurrection. The introduction of the speech (v. 22) was appropriate and consistent with the rules of oratory. With relentless logic Paul made use of philosophical concepts and vocabulary to bring his listeners to a decision. Paul began with a common point of agreement: Athenians were religious. The Greek term deisidaimōn is applicable to both piety and superstition. The townspeople were careful to ensure the favor of the gods, living in constant fear of their anger and seeking to appease them. It is not surprising that they would have raised an altar to the unknown god. Paul felt free to make some comments about this most unusual phenomenon.

 

ပေါလုသည် သဘောတူညီမှုရှိသော အချက်မှ စတင်ခဲ့သည်။ အေသင်လူမျိုးတို့သည် ဘာသာရေးကို အလွန်လေးစားကြသည်။ “ဒေအိစီဒါမုန်” ဟူသော ဂရိစကားလုံးသည် ဘုရားကို ရိုသေခြင်းနှင့် အယူသည်းခြင်းနှစ်မျိုးလုံးကို ဆိုလိုနိုင်သည်။ မြို့သူမြို့သားများသည် နတ်ဘုရားများ၏ ဒေါသမဖြစ်စေရန် အမြဲကြောက်ရွံ့နေကြပြီး နှစ်သိမ့်မှုရရှိရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် “အမည်မသိသော နတ်ဘုရား” ဟူသော ယဇ်ပလ္လင်ကို တည်ထားကိုးကွယ်ခဲ့ကြခြင်းသည် အံ့ဩစရာမဟုတ်ပေ။ ပေါလုသည် ဤထူးခြားဆန်းပြားသော ဖြစ်ရပ်ကို အသုံးချ၍ စကားဆက်ခဲ့သည်။စကားလုံးများဖြင့် ကစားရင်း သူတို့မသိသော ဘုရား (အာဂနိုစတို့စ်) မှ သူတို့မသိသော အမှန်တရား (အာဂနိုအေအို) သို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ သူသည် ကိုယ်ပိုင်ဘုရားတစ်ဆူကို မိတ်ဆက်ပြသခဲ့သည်။ ထိုဘုရားသည် စကြဝဠာ (ကော့စမို့စ်) တစ်ခုလုံးကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော ဘုရားဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၄)။ ပေါလုသည် လောဂျစ်အတိုင်း ဆင်ခြင်တုံတန်းမှုကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ အရာအားလုံးကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော တစ်ဆူတည်းသော ဘုရားသည် သူ၏ဖန်ဆင်းမှုတွင် အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်ဘုရားဖြစ်ပြီး၊ လူလက်ရာဗိမာန်ထဲတွင် နေထိုင်ရန် ကန့်သတ်ခံရသူ မဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင်သည် သူဖန်ဆင်းသော စကြဝဠာထက် ကြီးမားသည်ဟု သက်သေပြရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ အသက်၊ အသက်ရှူသံနှင့် လိုအပ်သမျှကို ပေးသနားတော်မူသော ဘုရားသည် လူသားများထံမှ ဘာမျှမလိုအပ်ပေ (အခန်းငယ် ၂၅)။ ဤအချက်များတွင် ဧပီကျူးရီးယန်းတို့သည် ပေါလုနှင့် သဘောတူနိုင်သည်။ သို့ရာတွင် ပါသေနုန်ဘုရားကျောင်းအနီးတွင် ဤသို့ပြောဆိုရဲခြင်းသည် ရဲရင့်မှုကြီးမားသည်။ ပေါလုသည် လူလက်ရာရုပ်တုများကို နတ်ဘုရားများ၏ နေအိမ်အဖြစ် အသုံးပြုခြင်းကို ဝေဖန်နေခြင်းဖြစ်သည်။

Playing with words, Paul took his listeners from the God they did not know (agnōstos) to the truth they did not know (agnoeō). He offered them a personal God, the Creator of the kosmos, the entire world (v. 24). Paul used logical reasoning as he developed his speech. The one God who created everything is logically the sovereign Lord of His creation and as Creator cannot be circumscribed to live in a sanctuary made by human hands. Paul was attempting to demonstrate that God is greater than the universe He made. Since God is the One who gives life, breath, and all things we need, He does not need anything from us (v. 25). On many of these points, the Epicureans probably would have agreed with Paul. But he was remarkably courageous to say all this near the Parthenon—a temple that was the pride of the Athenians. Paul was also criticizing the use of idols made by human hands to serve in some way as a dwelling of the gods.

 

ပေါလုသည် နားထောင်သူများနှင့် ချိတ်ဆက်ရန် ကံကြမ္မာဆိုင်ရာ စကားလုံးများကို သုံးစွဲခဲ့သည်။ လူသားအားလုံးတွင် ဘုံဘိုးဘေးတစ်ဦးတည်းရှိပြီး၊ ဘုရားသခင်သည် လူမျိုးများ၏ အချိန်နှင့်နေရာကို ဆုံးဖြတ်ပေးသူဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည် (အပိုဒ် ၂၆၊ ကမ္ဘာဦး ၁:၂၈ နှိုချင်း)။ ဤလောက၏စည်းမျဉ်းသည် ကြီးမားသော ကရုဏာရှင်ဘုရားလက်ထဲတွင် ရှိပြီး ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုဘုရားထဲတွင် “နေရသည်၊ လှုပ်ရှားရသည်၊ ရှင်သန်ရသည်” ဟု ဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၈)။ သို့ရာတွင် ပေါလု၏အဓိက အကြောင်းပြချက်မှာ – ဘုံဘိုးဘေးတစ်ဦးတည်းနှင့် အရာအားလုံးကို ဖန်ဆင်းသော ဘုရားရှိသောကြောင့် လူသားများတွင် အခြေခံလိုအပ်ချက်များ တူညီပြီး ဤဘုရားတစ်ဆူတည်းကိုသာ တာဝန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ယခု သူသည် ဟောပြောချက်ကို နိဂုံးချုပ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ဘုရားသခင်သည် လောကကို ဖန်ဆင်းသည် (အပိုဒ် ၂၄)၊ အသက်ကို ရက်ရောစွာ ပေးသနားသည် (အပိုဒ် ၂၅)၊ အချိန်နှင့် နေထိုင်ရာနေရာကို ဆုံးဖြတ်သည် (အပိုဒ် ၂၆)၊ ကိုယ်တိုင်ကို သိမြင်ခွင့်ပေးသည် (အပိုဒ် ၂၇) ဟူသော အချက်များကို တည်ထောင်ပြီးနောက်၊ ဘုရားသခင်ကို ရွှေ၊ ငွေ၊ ကျောက်များဖြင့် လူလက်ရာဖန်တီးထားသည်ဟု လျှော့ချ၍ မယူဆသင့်ကြောင်း နိဂုံးချုပ်သည် (အပိုဒ် ၂၉)။ ဤအချက်အထိ ဧပီကျူးရီးယန်းနှင့် စတိုအိခ်တို့သည် ပေါလု၏ဟောပြောချက်ကို အများစုသဘောတူနိုင်သည်။ သို့ရာတွင် ဤနေရာတွင် ယုဒ-ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်း၏ အဓိကအချက်တစ်ခုကို ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ နောင်တရခြင်း။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကြောင့် စိတ်နာနိုင်သော ကိုယ်ပိုင်ဘုရားဖြစ်ပြီး နောင်တရရန် ခေါ်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၃၀)။ ဤသည်မှာ ဘုံလိုအပ်ချက်ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်သည် လူတိုင်းကို တရားသဖြင့် စီရင်မည်ဖြစ်သည်။

The apostle used language that brought him very close to the idea of f ate in an effort to connect with his audience. He argued that all humans have the same origin and that God is the One who determines the staging of nations in time and space (v. 26; see Gen. 1:28). The order of this world is in the hands of a generous God in whom we “live and move and have our being” (Acts 17:28). But Paul’s real argument was that, with a common human ancestor and a God who created everything, humans have the same basic needs and are accountable to only this one God. He was now ready to conclude the speech. Having established that God made the world (v. 24), that He gives life generously to all (v. 25), that He determined appointed times and dwelling boundaries (v. 26), and that He allows Himself to be known (v. 27), Paul then concluded that God cannot be reduced to gold, silver, or stones, no matter how artfully they might be carved by industrious human hands (v. 29). Thus far the Epicureans and Stoics would have been able to approve of much of Paul’s speech. But at this point he introduced a key Judeo-Christian component of faith that they would not accept: repentance. God is a personal God who can be offended by us and who calls us to repent (v. 30). This is, Paul implied, our common need based on the fact that God will judge every human being.

 

ပေါလုသည် ဂရိပရိသတ်အား ယေရှုကို ထူးခြားစွာ မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် လောကကို တရားသဖြင့် စီရင်မည့်သူဖြစ်ပြီး ထိုစီရင်ခြင်းကို ဘုရားသခင်ခန့်အပ်တော်မူသော လူတစ်ဦးအားဖြင့် ပြုတော်မူမည် (အခန်းငယ် ၃၁၊ တမန် ၁၀:၄၂ နှိုချင်း)။ ဤနေရာတွင် ပေါလုသည် သေခြင်းမှ ထမြောက်ခြင်းအကြောင်းကို ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ထိုလူကို သေခြင်းမှ ထမြောက်စေခြင်းဖြင့် ဤအလုပ်အတွက် ခန့်အပ်တော်မူကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ လူ့သမိုင်းတွင် ဆက်လက်လှုပ်ရှားနေကြောင်း သက်သေပြရန် အကောင်းဆုံးသက်သေဖြစ်ပြီး၊ ထိုဘုရားနှင့် သူ၏အလိုတော်ကို နားထောင်ရန် လိုအပ်ကြောင်း ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ပရိသတ်သည် ခရစ်တော်၏ ထမြောက်ခြင်းကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ကြသည်။

Paul introduced Jesus to this Greek audience in a unique way through the concept of God’s universal judgment. Paul presented God as the Judge who would judge the world in righteousness by the Man whom He had appointed and ordained (v. 31; see 10:42). At this point Paul introduced the topic of the resurrection. He argued that God had given proof that this Man had been appointed by God for this task by raising Him from the dead. This was the best evidence He had to offer to demonstrate God’s continuing activity in human history, with the consequential need to listen to Him and His will. But Paul’s audience rejected the message of the resurrection of Christ and with it their only hope.

 

အေသင်မြို့တွင် ပေါလု၏တရားဟောခြင်းသည် အောင်မြင်မှုလော၊ ရှုံးနိမ့်မှုလောဟု ငြင်းခုံကြသည်။ အာရေအိုပါဂုံအဖွဲ့ဝင် ဒီယိုနူစီယသည် ယုံကြည်လာခဲ့သည်။ ဒါမာရစ်ဆိုသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးလည်း ယုံကြည်လာခဲ့သည်။ သူမအမည်ကို ဖော်ပြထားခြင်းသည် သူမသည် အထက်တန်းစားမှဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ အခြားသူများလည်း ယုံကြည်သူများထံ ပါဝင်လာကြသည်။ ယေရှုသည် လူတစ်ဦးတည်းကို ကယ်တင်ရန်အတွက်ပင် အသက်ပေးခဲ့မည်ဖြစ်သောကြောင့် ပေါလု၏ဟောပြောချက်သည် အောင်မြင်ခဲ့သည်ဟု အလွယ်တကူ ဆိုနိုင်သည် (လု ၁၅:၇ နှိုချင်း)။

Was Paul’s message to the Athenians a success or a failure? This is a subject of debate. Dionysius, who was a member of the Areopagus council, was converted. So also was a woman by the name of Damaris. The mention of her name implies that she belonged to the higher echelons of society. Still others joined the group of converts. Considering that Jesus would have given His life to save even a single soul, it is easy to make the case that Paul’s speech was a success (cf. Luke 15:7).