Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်းကြီး - ၁၆ တမန်

နောက်မှ ပေါလုသည် ဒေရဗေမြို့နှင့် လုတ္တရမြို့သို့ရောက် လေ၏။ လုတ္တရမြို့၌ တိမောသေ အမည်ရှိသော တပည့်တော်တယောက် ရှိ၏။ သူ၏ အမိကား၊ ယုံကြည်သောယုဒမိန်းမဖြစ်၏။ အဘကား၊ ဟေလသလူဖြစ်၏။
² ထိုသူသည်လုတ္တရမြို့၊ ဣကောနိမြို့၌ရှိသော ညီအစ်ကိုတို့ တွင်အသရေရှိသောသူဖြစ်၏။
³ ပေါလုသည် ထိုသူကိုခေါ်ခြင်းငှါအလိုရှိ၍၊ သူ၏အဘသည် ဟေလသလူဖြစ်သည်ကိုထိုအရပ်တို့၌ ရှိသောယုဒလူအပေါင်းတို့သည် သိသောကြောင့်၊ အရေဖျားလှီးခြင်းကို သူ့အားပေးလေ၏။
⁴ သူတို့သည် မြို့များကို ရှောက်သွားစဉ်တွင်၊ ယေရုရှလင်မြို့၌ နေသောတမန်တော်တို့နှင့် သင်းအုပ် တို့သည် စီရင်သောပညတ်တို့ကို အသင်းများ ကျင့်စောင် ဘို့ရာ အပ်ပေးကြ၏။
⁵ ထိုသို့အသင်းတော်တို့သည် ယုံကြည်ခြင်း၌ တည်ကြည် မြဲမြံသည်ဖြစ်၍၊ အရေအတွက် အားဖြင့် တနေ့ထက်တနေ့တိုးပွားများပြား ကြ၏။
⁶ ဖြူဂိပြည်၊ ဂလာတိပြည်ကို ရှောက်သွားပြီးမှ အာရှိပြည်၌ နှုတ်ကပတ်တရားတော်ကို မဟောစေခြင်းငှါ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ် တော်သည်မြစ်တားတော်မူသဖြင့်၊
⁷ မုသိပြည်သို့ရောက်၍၊ ဗိသုန်ပြည်သို့ သွားမည်ပြုကြစဉ်၊ ဝိညာဉ်တော်သည် အခွင့်ပေး တော်မူသောကြောင့်၊
⁸ မုသိပြည်အနားမှာ ရှောက်၍ တရောမြို့သို့ ရောက်ကြ၏။
⁹ ညဉ့်အခါပေါလုသည် ဗျာဒိတ်ရူပါရုံကိုမြင်ရ၍၊ မာကေဒေါနိ လူတယောက်က၊ မာကေဒေါနိပြည်သို့ ကူးပါ။ ငါတို့ကိုမစပါဟုရပ်လျက် တောင်းပန်၏။
¹⁰ ထိုဗျာဒိတ်ရူပါရုံကို မြင်ရလျှင်၊ မာကေဒေါနိ ပြည်၌ ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောစေခြင်းငှါ သခင်ဘုရားသည် ငါတို့ကိုခေါ တော်မူသည်ဟု ငါတို့သဘောကျသဖြင့်၊ ထိုပြည်သို့သွားခြင်းငှာ ချက်ခြင်း ရှာကြံကြ၏။
¹¹ ထိုကြောင့်၊ တရောမြို့မှ သင်္ဘောလွှင့်၍ သာမောသရက် ကျွန်းသို့တည့်တည့်သွားသဖြင့်၊ နက်ဖြန် နေ့၌ နာပေါလိမြို့သို့ ရောက်ကြ၏။
¹² ထိုမြို့မှထွက်ပြန်လျှင် မင်းမှုလွတ်သော မြို့ တည်း ဟူသော မာကေဒေါနိပြည်တပိုင်းကို အစိုးရသော ဖိလိပ္ပိမြို့သို့ရောက်၍ ကာလ အတန်အရာနေကြ၏။
¹³ ဥပုသ်နေ့၌ ငါတို့သည် မြို့ပြင်သို့ထွက်လျှင်၊ ပဌနာစရပ် ရှိတတ်ရာမြစ်နားသို့သွား၍ ထိုင်ပြီးမှ၊ ထိုအရပ်၌စည်းဝေးသော မိန်းမတို့အားဟောပြောကြ၏။
¹⁴ ထိုအခါ နီမောင်သောအထည်အလိပ်ကို ရောင်းသော သွာတိုရဲမြို့သူ လုဒိအမည်ရှိသော မိန်းမတယောက်သည် ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်သောသူဖြစ်၍၊ တရားနာစဉ်တွင် ပေါလုဟောပြောသော အရာကို မှီဝဲဆည်းကပ်စေခြင်းငှါ သူ၏စိတ်နှလုံးကို သခင်ဘုရား ဖွင့်တော်မူ၏။
¹⁵ ထိုမိန်းမသည် အိမ်သူအိမ်သားတို့နှင့်တကွ ဗတ္တိဇံကို ခံပြီးမှ၊ ကျွန်မသည် သခင်ဘုရား၌ အမှန် ယုံကြည်သည်ကို သင်တို့သည် ထင်မှတ်လျှင်၊ ကျွန်မအိမ်သို့ ဝင်၍ နေကြပါဟုတောင်းပန်လျက် ငါတို့ကို အနိုင် သွေးဆောင်လေ၏။
¹⁶ ထိုနောက်မှ ငါတို့သည် ပဌာနာစရပ်သို့ သွား စဉ်တွင် နတ်ဝင်ဖြစ်၍ အနာဂတ်ကိုဟောသဖြင့်၊ မိမိ သခင်တို့အား စီးပွားများကို ပြုတတ်သော မိန်းမငယ် တယောက်သည် ငါတို့ကိုဆီးကြိုလေ၏။
¹⁷ ထိုမိန်းမငယ်သည် ပေါလုနှင့် ငါတို့နောက်သို့ လိုက်၍၊ ဤသူတို့ကား အကျွတ်တရားလမ်းကို ငါတို့အား ဟောပြောပြသသော အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသခင်၏ ကျွန်ဖြစ်ကြ၏ဟု ဟစ်ကြော်လေ၏။
¹⁸ ထိုသို့ အဖန်များစွာပြုသောကြောင့် ပေါလုသည် စိတ်မသာ လျက်လှည့်ကြည့်၍၊ သင်သည်သူ၏ အထဲမှ ထွက်သွားလော့။ ယေရှုခရစ်၏နာမတော်ကို အမှီပြု၍ ငါအမိန့်ရှိ၏ဟု ထိုနတ်ကိုဆိုသောခဏခြင်းတွင် နတ်သည်ထွက်သွား၏။
¹⁹ သူ၏သခင်တို့သည် နောက်တဖန် စီးပွားဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မြော်လင့်စရာအကြောင်းမရှိသည်ကို သိမြင်လျှင်၊ ပေါလုနှင့် သိလတို့ကို ဘမ်းဆီးဆွဲငင်၍ ရုံးတော်သို့ပို့ကြ၏။
²⁰ စစ်ကဲမင်းထံသို့ရောက်သောအခါ ဤသူတို့သည် ယုဒလူဖြစ်လျက် ငါတို့မြို့ကို နှောင့်ရှက်တတ်ပါ၏။
²¹ ရောမလူဖြစ်သောငါတို့သည် မခံမယူ မကျင့်အပ်သော ဘာသာထုံးတမ်းများကို ဟောပြောသွန်သင် တတ်ပါ၏ ဟုလျှောက်ဆိုကြလျှင်၊
²² စုဝေးသောလူတို့သည် သူတို့တဘက်၌ တပြိုင်နက်ထကြ၏။ စစ်ကဲမင်းတို့လည်း သူတို့၏ အဝတ်ကိုချွတ်၍ကြိမ်လုံးနှင့်ရိုက်စေခြင်းငှါ စီရင်ကြ၏။
²³ ရိုက်၍ဒဏ်ချက်များရှိပြီးမှ၊ လုံခြုံစွာ စောင့်စေ ဟု ထောင်မှူးကို မှာလိုက်၍ ထောင်ထဲမှာ လှောင်ထား ကြ၏။
²⁴ ထိုသို့မှာလိုက်သည်အတိုင်း ထောင်မှူးသည် အတွင်း ထောင်ထဲမှာ လှောင်၍ ထိတ်ခတ်လျက်ထား၏။
²⁵ သန်းခေါင်အချိန်၌ ပေါလုနှင့်သိလတို့သည် ပဌနာပြု၍ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းလျက်သီခြင်း ဆိုလေ၏။ ထောင်ထဲမှာ နှောင်ဖွဲ့ခြင်း ကိုခံရသော သူတို့သည် နားထောင်ကြ၏။
²⁶ ထိုခဏခြင်းတွင် မြေကြီးသည်ပြင်းစွာ လှုပ်သောကြောင့် ထောင်ခြေရင်းလည်းလှုပ်ရှား၏။ တံခါးရှိသမျှတို့သည် ချက်ခြင်းပွင့်၍ လူအပေါင်းတို့သည် နှောင်ဖွဲ့ခြင်းနှင့်လွတ်ကြ၏။
²⁷ ထောင်မှူးသည်နိုး၍ ထောင်တံခါးများ ပွင့်လျက်ရှိသည်ကို မြင်လျှင်၊ နှောင်ဖွဲ့ခြင်းကို ခံရသော သူတို့သည် ထွက်ပြေးကြပြီဟု ထင်မှတ်သည်နှင့်၊ ထားကို အိမ်မှဆွဲထုတ်၍ ကိုယ်အသက်ကိုသတ်မည် ပြုလေ၏။
²⁸ ပေါလုကလည်း၊ ကိုယ်ကိုအဖြစ်မပြုနှင့်။ ငါတို့ အပေါင်းသည် ရှိကြ၏ဟုကြီးသောအသံနှင့် ဟစ်၍ ပြောဆို၏။
²⁹ ထောင်မှူးသည် ညှိထွန်းသောမီးကို တောင်းပြီး မှ ပြေးဝင်၍၊ ပေါလုနှင့် သိလတို့၏ခြေရင်း၌ တုန်လှုပ် လျက် ပြပ်ဝပ်လေ၏။
³⁰ သူတို့ကို ပြင်သို့ထုတ်ပြီးလျှင်လည်း၊ သခင်တို့၊ အကျွန်ုပ်သည် ကယ်တင်ခြင်းသို့ရောက်အံ့သောငှါ အဘယ်သို့ပြုရပါမည်နည်းဟု မေးလျှောက်လေ၏။
³¹ ထိုသူတို့ကလည်း၊ သခင်ယေရှုခရစ်ကို ယုံကြည်လော့။ ယုံကြည်လျှင်သင်နှင့်သင်၏အိမ်သူ အိမ်သား တို့သည် ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်ဟု ပြောဆိုလျက်၊
³² ထိုသူမှစ၍ သူ၏အိမ်၌ရှိသမျှသော သူတို့အား သခင်ဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တရားတော်ကို ဟောကြ၏။
³³ ထိုညဉ့်၊ ထိုအချိန်နာရီ၌ပင်၊ ထောင်မှူးသည် ပေါလုနှင့်သိလ တို့ကိုယူ၍ဒဏ်ချက်ရာများကို ဆေး ကြောပြီးလျှင်၊ မိမိလူအပေါင်းတို့နှင့် တကွဗတ္တိဇံကို ချက်ခြင်းခံလေ၏။
³⁴ တဖန်ပေါလုနှင့် သိလတို့ကို မိမိအိမ်သို့ ခေါ်ပင့်ပြီးမှ သူတို့ကို လုပ်ကျွေး၍၊ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်လျက် အိမ်သူအိမ်သားအပေါင်းတို့နှင့်တကွ ဝမ်းမြောက်ခြင်းသို့ရောက်လေ၏။
³⁵ နံနက်ရောက်သောအခါစစ်ကဲတို့သည် ရုံလုလင်တို့ကို စေလွှတ်၍၊ ထိုလူတို့ကို လွှတ်စေ ဟုမှာလိုက်ကြ၏။
³⁶ ထိုစကားကိုထောင်မှူးသည် ပေါလုအား ကြားပြော၍၊ ကိုယ်တော်တို့ကို လွှတ်စေခြင်းငှါ စစ်ကဲ တို့သည် စေလွှတ်ကြပါပြီ။ ထိုကြောင့်ယခုထွက်၍ ငြိမ်ဝပ်စွာ ကြွသွားတော်မူကြပါဟု လျှောက်လျှင်၊
³⁷ ပေါလုက၊ ရောမလူဖြစ်သော ငါတို့ကို ဓမ္မသတ်အတိုင်း မစီရင်ဘဲလျက်၊ စစ်ကဲတို့သည် ထင်ရှား စွာ ရိုက်၍ ထောင်ထဲမှာ လှောင်ထားပြီးမှ၊ တိတ် ဆိတ်စွာနှင့် ထုတ်ကြမည်လော။ ထိုသို့မပြုသင့်။ ကိုယ်တိုင်လာ၍ ငါတို့ကို နှုတ်ယူကြစေဟု ရုံးလုလင်တို့ အားပြောဆို၏။
³⁸ ထိုစကားကိုရုံးလုလင်တို့သည် စစ်ကဲတို့အား ကြားလျှောက်၍၊ ပေါလုနှင့်သိလတို့သည် ရောမလူ ဖြစ်ကြောင်းကို စစ်ကဲတို့သည် ကြားသိသောအခါ ကြောက်ခြင်းသို့ရောက်၍၊
³⁹ ကိုယ်တိုင်လာပြီးလျှင် ချော့မော့သောစကားနှင့် သူတို့ကို နှုတ်ယူ၍၊ ထိုမြို့မှထွက်သွားပါမည် အကြောင်း တောင်းပန်ကြ၏။
⁴⁰ ထိုအခါ ပေါလုနှင့် သိလတို့သည် ထောင်မှ ထွက်၍ လုဒိအိမ်သို့ ဝင်သဖြင့်၊ ညီအစ်ကိုများကို တွေ့မြင်၍ သက်သာစေပြီးမှထွက်သွား ကြ၏။

 

၁၆:၁–၅။ တိမောသေသည် ပေါလုနှင့် ရှိလတ်တို့နှင့် ပါဝင်လာခြင်း။ ပေါလုနှင့် ရှိလတ်တို့သည် ယခင်ကလှေဖြင့်မဟုတ်ဘဲ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ခြေလျင်ခရီးဖြင့် တာဆုမှတစ်ဆင့် ဒေဗနှင့် လုတြာမြို့သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ လုတြာသည် သုံးနှစ် သို့မဟုတ် လေးနှစ်ခန့်က ပေါလုကျောက်ခဲနှင့်ထု သတ်ဖြတ်ခံရဖူးသော မြို့ဖြစ်သည်။ လုတြာသို့ ပြန်လည်လာရန် ပေါလု၏ ရဲဝံ့မှုကို ဆုခဲ့သည်။ ထိုမြို့တွင် တိမောသေဆိုသော လူငယ်တစ်ဦးကို အလွန်သဘောကျခဲ့သည်။ တိမောသေသည် သူ၏အဘွားနှင့် မိခင်တို့နှင့်အတူပေါလု၏ ယခင်လည်ပတ်မှုတွင် နှစ်ခြင်းခံခဲ့ဖူးပေသည်။ သူ၏ဖခင်သည် ဂရိလူမျိုးဖြစ်သော်လည်း၊ မိခင်သည် ယုဒဖြစ်သောကြောင့် တိမောသေကို ယုဒအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ဖခင်၏ ဆန့်ကျင်မှုကြောင့် ငယ်စဉ်က နှစ်ခြင်းမခံခဲ့ပေ။ သို့သော် မိခင် ယုနိတ်နှင့် အဘွား လောအိတ် (၂ တိ ၁:၅) တို့က ကျမ်းစာအသိပညာကို သင်ကြားပေးခဲ့သည် (၂ တိ ၃:၁၅)။ နှစ်ခြင်းခံပြီးနောက် တိမောသေသည် လုတြာနှင့် ဣကောနိယမြို့ရှိ ယုံကြည်သူများကြားတွင် ကောင်းမွန်သော ဂုဏ်သတင်းရခဲ့သည်။ လူငယ်၌ အလားအလာကောင်းများစွာ တွေ့မြင်သောကြောင့် ပေါလုသည် သူ့ကို ခရီးအဖွဲ့တွင် ပါဝင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည် (တမန် ၁၆:၃)။ တိမောသေက လက်ခံခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင်ပင် ပါတ်နှင့် ဒေသခံအသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များသည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ ဧဝံဂေလိအမှုတော်ဆီသို့ ခေါ်တော်မူခြင်းကို လက်တင်ကာ အများရှေ့တွင် အသိအမှတ်ပြုခဲ့ဖူးပေသည် (၁ တိ ၄:၁၄၊ ၂ တိ ၁:၆)။ ပေါလု၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် တိမောသေသည် “ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ဆောင်” (၁ သက် ၃:၂)၊ အဖိုးတန်အမှုတော်ဖော် (ရော ၁၆:၂၁၊ ဖိလိ ၁:၁) သာမက ပါတ်၏ အချစ်ဆုံးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်နှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာသားတော်ဖြစ်လာခဲ့သည် (၁ ကော ၄:၁၇၊ ဖိလိ ၂:၁၉–၂၀၊ ၁ တိ ၁:၂)။

16:1–5. Timothy Joins Paul and Silas. Traveling once again, on foot rather than by boat, Paul and Silas went through Tarsus before reaching Derbe and Lystra, the city where he had been stoned three or four years earlier. Paul’s courage in returning to Lystra was rewarded, for during his time there he became highly impressed with a young man named Timothy. Along with his grandmother and mother, Timothy had likely been baptized in connection to Paul’s earlier visit to the city. Although his father was a Greek, Timothy was considered to be a Jew because his mother was Jewish. Apparently due to his father’s opposition, Timothy was not circumcised as an infant. His mother Eunice and grandmother Lois (2 Tim. 1:5), however, made sure he was instructed in the knowledge of the Scriptures (2 Tim. 3:15). After his baptism, Timothy earned a positive reputation among the believers for his ministry in Lystra and Iconium. Recognizing much promise in the young man, Paul invited him to join his missionary team (Acts 16:3). Timothy accepted the invitation. It is perhaps at this time that Paul and the local church leaders publically recognized the Holy Spirit’s calling of Timothy to the gospel ministry by laying their hands on him (1 Tim. 4:14; 2 Tim. 1:6). Under Paul’s guidance, Timothy became not only a “minister of God” (1 Thess. 3:2) and a valued coworker (Rom. 16:21; Phil. 1:1) but also Paul’s most beloved colleague and spiritual son (1 Cor. 4:17; Phil. 2:19–20; 1 Tim. 1:2).

 

တိမောသေကို ယုဒအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသောကြောင့် နှစ်ခြင်းမခံရခြင်းသည် ယုဒများအား သက်သေခံရာတွင် ပြဿနာဖြစ်စေနိုင်သည်။ ယုဒများအား ဧဝံဂေလိတရားပြောရာတွင် အတားအဆီးမဖြစ်စေရန်နှင့် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း အများအား အနိုင်ယူနိုင်ရန်အတွက် (၁ ကော ၉:၁၉–၂၃) ပေါလုသည် တိမောသေကို နှစ်ခြင်းပေးခဲ့သည် (တမန် ၁၆:၃)။ နှစ်ခြင်းသည် လိုအပ်သည်ဟု ပါတ်က ဆန့်ကျင်ခဲ့သော်လည်း၊ နှစ်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ မရေရာမှုများ ပြေပျောက်စေရန် လုကာက ဖော်ပြခဲ့သည်။ ပေါလုနှင့် ရှိလတ်တို့သည် မြို့အသီးသီးတွင် ယေရုရှလင်ကောင်စီ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်း တပါးအမျိုးသားယုံကြည်သူများအတွက် နှစ်ခြင်းမလိုအပ်ကြောင်း ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ကြေညာခဲ့သည်။ ဤသတင်းသည် ယုဒယုံကြည်သူများကို အံ့အားတကြီး ဖြစ်စေနိုင်သည်။ ဤသို့ မရေရာမှုများ ပြေပျောက်ပြီး အတားအဆီးများ ဖယ်ရှားပြီးနောက် အသင်းတော်သည် ဝိညာဉ်ရေးရာနှင့် အရေအတွက်အားဖြင့် ဆက်လက်ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ ရှုရိယအန္တိအောက်အသင်းတော်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

Since Timothy was considered to be Jewish, his lack of circumcision posed a problem to his witness to his fellow Jews. To facilitate his own testimony among Jews and that of Timothy, Paul circumcised him (Acts 16:3). Though Paul was against the idea that circumcision was necessary, he wanted to be a servant to all and to win as many people as possible (1 Cor. 9:19–23). To remove all confusion regarding circumcision, Luke mentioned that Paul and Silas made it widely known in the various cities that the Jerusalem decree no longer required circumcision for converted Gentiles, a recommendation that could have astounded the Jewish converts. Thus, with all ambiguity resolved and obstacles removed, the church continued to grow spiritually and numerically, as it did in Antioch of Syria.

 

၁၆:၆–၁၀။ မကိဒေါနိယခေါ်တော်မူခြင်း။ ပေါလုသည် ဧဖက်မြို့ဆီသို့ ဆက်လက်ခရီးနှင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ပေမဲ့၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် အသင်းတော်၏ အမှုတော်ကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ ဤအချိန်သည် ပါတ်တွင် မျက်စိနာခြင်း (ဂလာတိ ၄:၁၃–၁၄) သို့မဟုတ် ဘယ်သောအခါမှ မပျောက်ကင်းသော နာတာရှည်ရောဂါ (၂ ကော ၁၂:၇–၈) ရှိခဲ့သည့်ကာလ ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆရာဝန်လုကာသည် လိုအပ်သော အကူအညီ ပေးရန် အဖွဲ့ထဲသို့ ပါဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (“ကျွန်ုပ်တို့” ဟူသော စကားကို တမန် ၁၆:၁၀ တွင် စတင်သုံးစွဲသည်ကို သတိပြုပါ)။ လုကာသည် ပေါလုမရောက်မီ ထရိုအာမြို့တွင် ဧဝံဂေလိတရား ဟောပြောရန် ပါဝင်နှင့်ပြီးသားဖြစ်သောကြောင့် ထိုမြို့သို့ ရောက်မှ ကယ်တင်ခြင်းခံရခြင်း မဟုတ်ပေ။

16:6–10. The Macedonian Call. Paul probably intended to continue his journey toward Ephesus, but the Holy Spirit was in control of the mission of the church and did not allow it. Perhaps this was a time during which Paul was afflicted by a painful eye disease (Gal. 4:13–14) or a chronic condition he never overcame (2 Cor. 12:7–8). This may explain why at this time Luke, a physician, joined the team to provide the needed support (notice the use of “we” and “us” in Acts 16:10). It appears that Luke was converted before Paul arrived in Troas because he had already been involved in the preaching of the gospel in that city (v. 10).

 

အာရှမိုင်နာပြည်နယ်အရှေ့ဘက်သို့ သို့မဟုတ် မြောက်ဘက်ရှိ ဘီသီနီးယားနှင့် ပင်လယ်နက်ဘက်သို့ သွားခွင့်မရသဖြင့် ပါတ်သည် အနောက်မြောက်ဘက်သို့ ထရိုအာမြို့သို့ ခရီးဆက်ခဲ့သည်။ ထိုမြို့တွင် ပါတ်သည် မကိဒေါနိယသို့ လာရန် တိုက်တွန်းနေသော လူတစ်ဦးကို ရူပါရုံတွင် မြင်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၉)။ ဤမကိဒေါနိယခေါ်တော်မူခြင်းသည် ပေါလု၏ အမှုတော်ကို ဥရောပသို့ ချဲ့ထွင်ရုံသာမက ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိ ခရစ်ယာန်အမှုတော်ချဲ့ထွင်ရေးတွင်လည်း အရေးကြီးခဲ့သည်။ ရာစုနှစ်များစွာကြာအောင် ဤဇာတ်လမ်းသည် ယုံကြည်သူများအား အိမ်တွင်းသက်သာရာကို စွန့်လွှတ်ကာ ဝေးလံခေါင်သီသော နေရာများတွင် ဧဝံဂေလိတရားကြေညာရန် အန္တရာယ်များကို ရင်ဆိုင်စေခဲ့သည်။

Prevented from going east into the province of Asia Minor or north to Bithynia and the Black Sea, Paul traveled northwest to the city of Troas. While he was there, Paul received a vision in which he saw a man calling (parakaleō—“to urge,” “to beg,” or “to request”) him to come to Macedonia (v. 9). This call to Macedonia was significant in relation not only to the expansion of Paul’s ministry into Europe but also to the expansion of Christian missions around the world. Through the centuries, this story has led many believers to leave the comforts of home and to face, as did Paul, the dangers of proclaiming the gospel in remote mission fields.

 

၁၆:၁၁–၁၅။ ဖိလိပ္ပိမြို့တွင် လိဒိယနှစ်ခြင်းခံရခြင်း။ ရူပါရုံကို လက်ခံပြီးနောက် တမန်တော်များသည် မကိဒေါနိယသို့ အမြန်ဆုံးရောက်ရန် သင်္ဘောစီးခဲ့ကြသည်။ လေကောင်းလေမွန်ကို ဘုရားသခင်၏ ကြံစည်တော်မူခြင်း၏ နိမိတ်အဖြစ် ယူဆခဲ့ကြသည်။ နှစ်ရက်ခွဲအတွင်း နောက်ပြန်ခရီးတွင် ငါးရက်ကြာမည့် အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြသည် (တမန် ၂၀:၆)။ ဖိလိပ္ပိမြို့မှ မိုင် ၁၀ (ကီလိုမီတာ ၁၆) ခန့်ရှိ ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုတွင် ဆိုက်ကပ်ပြီး ခြေလျင်ဖြင့် မြို့သို့ ခရီးဆက်ခဲ့ရသည်။ ဖိလိပ္ပိသည် လူဦးရေ ၅,၀၀၀ မှ ၁၀,၀၀၀ ခန့်ရှိသော ရောမကိုလိုနီမြို့ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၂)။ မကိဒေါနိယလူ၏ ခေါ်သံက ဖိလိပ္ပိကို ရည်ညွှန်းပုံရသောကြောင့် အဖွဲ့သည် ထိုမြို့တွင် ရက်အနည်းငယ် နေခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၂)။ သို့သော် သူတို့ကို ကြိုဆိုခဲ့သူမှာ ယောက်ျားမဟုတ်ဘဲ မိန်းမတစ်ဦးဖြစ်သည်။

16:11–15. Lydia Baptized at Philippi. Responding to the vision, the missionaries boarded a vessel bound to reach Macedonia as quickly as possible. They probably concluded that the favorable winds were a sign of God’s providence. In two and a half days they covered a distance that later on, when traveling in the opposite direction, would take five days (20:6). They disembarked in a seaport roughly ten miles (16 km) from Philippi, which they would have had to travel on foot. Philippi was a Roman colony with 5,000 to 10,000 inhabitants (16:12). The call from the Macedonian might have suggested that they were called to Philippi, thus the team remained a few days in the city (v. 12). However, it was not a man but a woman who ended up welcoming them.

 

ဗိမာန်တော်နေ့တွင် မြို့ပြင်သို့ ထွက်ပြီး ဆုတောင်းရာနေရာကို ရှာဖွေခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၃)။ ဂရိစကားလုံး proseuchē (ဆုတောင်းရာနေရာ) သည် ဗိမာန်တော်အဆောက်အအုံကို ဆိုလိုနိုင်သော်လည်း၊ လုကာက ဗိမာန်တော်ဟု ရိုးရှင်းစွာ မသုံးခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ဗိမာန်တော်အဆောက်အအုံကို ဆိုလိုပါက synagōgē ဟု ခေါ်ဆိုရမည်ဖြစ်သည် (တမန် ၆:၉၊ ၉:၂၊ ၁၇:၁၊ ၁၀၊ ၁၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ဗိမာန်တော်ဟု မခေါ်ခြင်းက ဖိလိပ္ပိတွင် ဗိမာန်တော်တည်ထောင်ရန် လုံလောက်သော ယုဒလူဦးရေ မရှိခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဖိလိပ္ပိသည် အငြိမ်းစားရောမစစ်သားများ နေထိုင်ရာ မြို့ဖြစ်သောကြောင့် ထိုသို့ဖြစ်ရခြင်း အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ ဗိမာန်တော်မရှိလျှင် ယုဒများသည် မြို့ပြင်တွင် မြစ်ကမ်းနားတွင် ဆုတောင်းပွဲ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။ ရေရှိခြင်းက ဓလေ့ထုံးတမ်းအတိုင်း ဆေးကြောရန် လွယ်ကူစေသည် (ဝတ် ၁၈:၁၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ဖိလိပ္ပိတွင်လည်း ထိုနည်းတူ ဖြစ်ခဲ့သည်။

On the Sabbath they left the city in search of a place where they could pray (v. 13). Although the Greek term proseuchē (“place of prayer”) can refer to a synagogue building, it is unlikely that Luke refers to that. If he had, one would expect him to have simply called it a synagogue (synagōgē), since that is what he does elsewhere in Acts (cf. 6:9; 9:2; 17:1, 10, 19). The fact it is not called a synagogue suggests there was not a significant Jewish presence in Philippi to establish one—not a surprising fact, since Philippi was populated with retired Roman soldiers. When a synagogue was not available, Jews often were known to gather together for prayer and worship outside the walls of a city near a riverbank. Access to water made it easy for Jews to carry out ceremonial washings (cf. Lev. 18:19). This appears to have been the case in Philippi.

 

ပေါလုနှင့်အဖွဲ့သည် ထိုနေရာသို့ရောက်သောအခါ မိန်းမများသာ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုအထဲတွင် လိဒိယဆိုသူ ရှိခဲ့သည်။ သူမသည် ခရုခွံ သို့မဟုတ် အမြစ်မှ ခရမ်းရောင်ဆိုးဆေးထုတ်လုပ်၍ ဇိမ်ခံအထည်များ ရောင်းချသော ကုန်သွယ်လုပ်ငန်းကြီး၏ အုပ်ချုပ်သူဖြစ်သည်။ လိဒိယသည် သုတိရာမြို့မှဖြစ်ပြီး၊ ထိုမြို့သည် ခရမ်းရောင်ဆိုးဆေးလုပ်ငန်းဖြင့် နာမည်ကြီးသည်။ ဖိလိပ္ပိတွင် ဆိုင်ဖွင့်ထားဖူးပေသည်။ လိဒိယသည် ယုဒဘာသာကို လေးစားသော တပါးအမျိုးသား ဘုရားကိုးကွယ်သူဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် တရားဟောခြင်း မပြုဘဲ မိန်းမများနှင့် စကားသာပြောခဲ့သည်။ လိဒိယသည် အာရုံစိုက်၍ နားထောင်ခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်က သူမနှလုံးကို ဖွင့်ပေးခဲ့သည် (တမန် ၁၆:၁၄)။

When Paul and his companions found the place, there were only women present. Among them was Lydia, the head of a high-fashion trading company specialized in the extraction of purple from a certain shell or madder root used to color exquisite fabrics. Lydia was from Thyatira, a city where a guild of fabric dyers using purple had attained a great reputation. She probably owned a retail shop in Philippi. Lydia was a God-fearing Gentile who was well acquainted with Judaism. Paul did not deliver a sermon but simply talked with the women. Lydia listened attentively, and God opened her heart (Acts 16:14).

 

ဧဝံဂေလိတရားကြားပြီးနောက် လိဒိယနှင့် သူမအိမ်သူအိမ်သားများ နှစ်ခြင်းခံခဲ့ကြသည်။ နှစ်ခြင်းခံပြီးနောက် သူမသည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးကျွန်များအား မိမိပိုင်ဆိုင်သမျှကို အမှုတော်ထမ်းရန် ပေးဆပ်ခဲ့သည် (ဖိလိ ၂:၂၅၊ ၄:၁၀ ကိုကြည့်ပါ)။ လိဒိယသည် ပေါလုအား ဧည့်ဝတ်ပြုရန် အတင်းအကြပ် တိုက်တွန်းခဲ့ရသည် (parabiazomai – ပြင်းထန်စွာ တိုက်တွန်းခြင်း၊ တမန် ၁၆:၁၅)။

As a result of hearing the gospel, Lydia and her household were baptized. Once baptized, she put what she had at the service of the servants of the Lord by demonstrating her hospitality (see Phil. 2:25; 4:10). In fact, Lydia had to firmly persuade Paul to accept her hospitality (parabiazomai, “to strongly urge,” “press”; Acts 16:15).

 

၁၆:၁၆–၂၄။ ပေါလုနှင့် ရှိလတ်တို့ ထောင်ချခံရခြင်း။ ယခုအချိန်ထိ ပေါလုသည် ယုဒများ၏ ဆန့်ကျင်မှုကိုသာ ခံခဲ့ရသည်။ ယခုမှ တပါးအမျိုးသားများ၏ ငြင်းပယ်မှုကို ခံရသည်။ပေါလုနှင့် အဖွဲ့သည် မြို့ပြင်ဆုတောင်းရာနေရာသို့ သွားစဉ် နတ်ဆိုးစွဲထားသော ကျွန်မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့ဆုံခဲ့သည် (pneuma pythōn – ပိုင်သုန်နတ်ဆိုး)။ pythōn ဆိုသည်မှာ ဒေလဖိအနီးတွင် အပိုလိုနတ်ဘုရားသတ်ခဲ့သော မူလအမြွှာနတ်ဖြစ်သည်။ ထိုနတ်ဆိုးက ဒေလဖိဘုရားကျောင်းရှိ နတ်ဘုရားကိုးကွယ်သူမိန်းကလေးများ (Pythiai) အား အနာဂတ်ဟောစေသည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ ဖိလိပ္ပိရှိ ကျွန်မိန်းကလေးသည် ထိုသို့ အံ့ဖွယ်စွမ်းအားရှိသည်ဟု ဆိုကာ လူများကို အကြံပေးပြီး သူမပိုင်ရှင်များကို ချမ်းသာစေခဲ့သည်။ မန်တယုမိုင် (manteuomai) ဆိုသော ဂရိစကားကို “နတ်ဟောခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်ထားပြီး၊ ဂရိလူမျိုးများက နတ်နှင့်စပ်သူများ၏ မရေရာသော စကားများကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်နိုင်သူများကို ဤသို့ခေါ်သည်။ သမ္မာကျမ်းစာက ထိုသို့ပြုမူခြင်းကို ရှုတ်ချထားသည် (တရားဟော ၁၈:၁၀၊ ၁ ဓမ္မရာဇာ ၂၈:၈၊ ယေဇကျေလ ၁၃:၆)။

16:16–24. Paul and Silas Imprisoned. Until this point Paul had largely had to endure the opposition of Jews who opposed his testimony. At this point in his ministry, however, he had to endure the rejection of Gentiles. As Paul and his coworkers were on their way to worship outside of the city, they encountered a slave girl possessed by a pneuma pythōv (“a spirit, namely, a Python,” or “a Pythonian spirit). The term pythōv refers to a soothsaying spirit originally conceived of as a snake called Python, which Apollo killed near Delphi. It was believed that this spirit was what enabled the priestesses at Delphi, who were called Pythiai, to foretell the future. The slave girl in Philippi claimed to have such supernatural powers and used them to advise the superstitious people around her—and to enrich her owners. The Greek verb manteuomai, translated “fortune-telling” (v. 16), was used by the Greeks to designate prophets who had the ability to interpret unintelligible speeches of people who claimed to be speaking in unknown tongues. The Bible condemns such practices (Deut. 18:10; 1 Sam. 28:8; Ezek. 13:6).

 

ကျွန်မိန်းကလေးသည် ပေါလုတို့ကို လိုက်၍ “ဤသူများသည် အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသခင်၏ ကျေးကျွန်များဖြစ်၍ ကယ်တင်ခြင်းလမ်းကို ကြေညာသူများ ဖြစ်သည်” ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ သူမပြောသော စကားသည် မှန်သော်လည်း၊ သူမ၏ နတ်ဟောခြင်းနှင့် ပါတ်တို့၏ သွန်သင်ချက်များ တူညီသည်ဟု နားလည်မှုလွဲစေသည်။ ပေါလ်တို့ကို သူမကဲ့သို့ နတ်ဆရာများအဖြစ် မြင်စေမည် (မာကု ၃:၁၁၊ လု ၄:၄၁ ကိုကြည့်ပါ)။ပေါလုသည် မိမိအမှုတော်ကို ထိုသို့သော အရာမျိုးနှင့် ဆက်နွယ်စေလိုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် အကျိုးဆက်ကို ရှောင်လွှဲလိုသောကြောင့် ရက်ပေါင်းများစွာ စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး ယေရှုနာမတော်ဖြင့် နတ်ဆိုးကို ထွက်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်ရာ ချက်ချင်း ထွက်သွားခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးထွက်သွားခြင်းကြောင့် သူမ၏ နတ်ဟောစွမ်းရည်နှင့် ဝင်ငွေများ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည် (တမန် ၁၆:၁၉)။ ဤဖြစ်ရပ်သည် ပဋိပက္ခဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမပိုင်ရှင်များနှင့် အကျိုးအမြတ်ရရှိသူများသည် ပေါလုတို့က သူတို့လုပ်ငန်းကို သိမ်းပိုက်မည် သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး ဝင်ငွေထိခိုက်စေမည်ဟု စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ပေါလုနှင့် ရှိလတ်တို့ကို တရားသူကြီးရှေ့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

The young slave girl stalked Paul and his companions, proclaiming that these men were the servants of the Most High God and were declaring the way of salvation. What she said was true, but it created confusion by suggesting that their teachings were in agreement with her own divination. Paul and his companions would have been perceived as mere clairvoyants, like her (cf. Mark 3:11; Luke 4:41). Paul did not want his ministry to be associated with this type of activity, but he patiently waited for several days, probably hoping to avoid the consequences of a conflict. Finally, he ordered the evil spirit in the name of Jesus to leave her, and immediately it came out of her. The exorcism of the demonic spirit brought an end to the girl’s soothsaying abilities and also to the financial gains produced by it (Acts 16:19). The incident became a matter of conflict. We can surmise that her masters and those who profited from her services feared that Paul and his team would take over their business or at least damage their income. So they dragged them before the magistrate.

 

တရားစွဲဆိုချက် သုံးချက်ရှိခဲ့သည်။ (၁) သူတို့သည် ယုဒများဖြစ်၍ မြို့၏ နတ်ဘုရားများကို လေးစားခြင်း မရှိ။ (၂) မြို့တွင်း မငြိမ်မသက်ဖြစ်အောင် လုပ်သည် – ရောမကိုလိုနီတွင် အထူးသဖြင့် စည်းကမ်းကို ဂုဏ်ယူသော မြို့တွင် ဆိုးရွားသော စွဲဆိုချက်။ (၃) ရောမဓလေ့နှင့် သွန်သင်ချက်များကို မလေးစားခြင်း – ရောမတန်ဖိုးများကို အတုယူရန် တည်ထောင်ထားသော ကိုလိုနီတွင် နိုင်ငံရေးအရ ဆိုးရွားသော စွဲဆိုချက်။ တရားသူကြီးများသည် အကျဉ်းသားများ၏ အဝတ်ကို ကိုယ်တိုင်ဆွဲချွတ်ပြီး ရိုက်နှက်ရန် အမိန့်ပေးကာ ထောင်ချခဲ့သည်။ ပေါလ်သည် ဤအတွေ့အကြုံကို နာကျင်စွာ မှတ်မိနေခဲ့သည် (၁ သက် ၂:၂)။ ထောင်မှူးသည် အကျဉ်းသားများကို အသက်နှင့် တာဝန်ယူရသောကြောင့် မှောင်မိုက်သော ထောင်ထဲသာမက ခြေချင်းကျစ်ကို ထည့်ထားစေခဲ့သည်။ ထိုကိရိယာသည် ခြေကျင်းဝတ်တွင် တပ်ဆင်ထားသော သစ်သားတုံးများဖြစ်၍ နာကျင်စေသည်။

Three formal charges were brought against Paul and Barnabas: (1) They were Jews, who disregarded the gods of the city. (2) They were causing disturbances in the city—a serious charge, particularly in a Roman colony that prided itself on order. (3) They were disrespecting the teaching and customs of Rome, which was politically reprehensible—a serious charge in a Roman colony that was founded to mirror the values of Rome. After apparently tearing off the prisoners’ clothes themselves, the judges ordered that Paul and Barnabas be publicly flogged and thrown in prison. Paul had a painful memory of the ordeal (1 Thess. 2:2). The jailer, who was responsible for prisoners at the cost of his life, was not satisfied with placing the two men in a dark dungeon, so he also had stocks placed on their feet. These were ill-fitting pieces of wood attached to the ankles to keep prisoners in a painfully uncomfortable position.

 

၁၆:၂၅–၃၄။ ဖိလိပ္ပိထောင်မှူး ကယ်တင်ခြင်းခံရခြင်း။ ထောင်မှူးအိပ်ပျော်နေချိန်တွင် ပေါလုနှင့် ရှိလတ်တို့သည် ဆုတောင်းပြီး သီချင်းဆိုနေကြသည်။ သူတို့၏ အခြေအနေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထာဝရဘုရားကို အားကိုးနေကြသည်။ အော်ဟစ်ခြင်း၊ ကျိန်ဆဲခြင်း၊ ဆဲဆိုခြင်းများ ပုံမှန်ကြားနေကျ နေရာတွင် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းသော သီချင်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကျေးကျွန်များ၏ ရှိနေခြင်းက ထောင်များကို ဘုရားကျောင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲစေသည်။ ပေါလ်နှင့် ရှိလတ်တို့သည် အကျယ်တဝင့် ဆုတောင်းခြင်းနှင့် သီချင်းဆိုခြင်းဖြင့် နားထောင်နေသော အကျဉ်းသားများအား တရားဟောနေခြင်း ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၅)။

16:25–34. The Philippian Jailer Saved. While the jailer was sleeping, Paul and Silas were praying and singing to the Lord, unconcerned about their condition and relying on the Lord. In a place where commonly one would have heard screams, curses, and insults, hymns of praise were raised to God. The presence of God’s servants transforms jails into cathedrals. In a sense, Paul and Silas were preaching through their loud prayers and hymns to the prisioners who were listening to them (v. 25).

 

ရုတ်တရက် ကြီးမားသော ငလျင်လှုပ်ခတ်ပြီး ထောင်၏ အခြေတည်နေရာများ ပြိုလဲသွားကာ ကျောက်နံရံများ ပြို collapse သွားသည်။ သော့ခတ်ထားသော တံခါးများ ပွင့်သွားပြီး သံကြိုးများ ပြတ်ထွက်သွားသည်။ အံ့ဖွယ်အားဖြင့် အကျဉ်းသားများ လွတ်မြောက်သွားသော်လည်း ဘေးအန္တရာယ် မရှိခဲ့ပေ။ ငလျင်ကြောင့် နိုးလာသော ထောင်မှူးသည် တံခါးများ ပွင့်နေသည်ကို မြင်ပြီး အကျဉ်းသားများ ထွက်ပြေးသွားပြီဟု ချက်ချင်း ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ ရောမထောင်မှူးအတွက် အကျဉ်းသားလွတ်မြောက်ခြင်းသည် အဆိုးဆုံးအရာဖြစ်ပြီး အများရှေ့တွင် ကွပ်မျက်ခံရမည်ထက် အရှက်ကြီးသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ချက်ချင်း ဓားနှင့် လည်ပင်းကို လှီးဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၇၊ တမန် ၁၂:၁၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ထောင်မှူး အလုပ်မှ မပြီးမီ ပေါလုက အော်ပြောလိုက်၍ သူ့ကိုယ်သူ မသတ်ရန် တားခဲ့သည်။ အကျဉ်းသားတစ်ဦးမျှ ထွက်ပြေးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

Suddenly a massive earthquake shook the foundations of the prison, causing walls of stone to collapse, locked doors to open, and prison chains to be loosed. Miraculously all the prisoners were free but unharmed. Awakened by the earthquake, the jailer rushed out and found the doors of the prison wide open and immediately assumed that his prisoners had escaped. This was the worst thing that could happen to a Roman jailer; it was a total disgrace. He immediately decided that suicide was preferable to the shame of a public execution for allowing the prisoners to escape (v. 27; cf. 12:19). Recognizing what the jailer was about to do, Paul called out to him to not take his own life, for none of the prisoners had fled.

 

ထိုအံ့ဖွယ်အမှုကို မြင်ပြီး တပါးအမျိုးသား ထောင်မှူးသည် ပေါလ်နှင့် ရှိလတ်ရှေ့ ဒူးထောက်ခဲ့ပြီး လေးစားစွာ “သခင်တို့” ဟု ခေါ်ဆိုကာ ကယ်တင်ခြင်းခံရရန် ဘာလုပ်ရမည်နည်းဟု မေးခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃၀)။ သူသည် သီချင်းများကို နားထောင်နေခဲ့ပြီး သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ထိခိုက်ခဲ့သည်။ ပေါလ်က အစစ်အမှန် သခင်ယေရှုအား ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းရရှိနိုင်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၁)။ ညအကြွင်းသောအချိန်တွင် ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိတရားကို ထောင်မှူးနှင့် သူ၏အိမ်သူအိမ်သားများအား ဟောပြောခဲ့သည်။ ထောင်မှူးသည် သူတို့၏ ဒဏ်ရာများကို ဆေးကြောပြီးနောက် သူနှင့် အိမ်သူအိမ်သားအားလုံး နှစ်ခြင်းခံခဲ့ကြသည်။ ကျေးဇူးတင်စွာ အိမ်သို့ ဖိတ်ခေါ်ပြီး စားစရာများ ကျွေးမွေးခဲ့သည်။ ကယ်တင်ခြင်းရလဒ်ဝမ်းမြောက်မှုသည် ဤယုံကြည်သူသစ်၏ နှလုံးကို ပြည့်စေခဲ့သည် (တမန် ၈:၃၉၊ ၁၃:၅၂ ကိုကြည့်ပါ)။

In the face of such a miracle, the Gentile jailer fell before Paul and Silas and then took them out, addressing them respectfully as “sirs” (16:30). He asked them what he should do to be saved. He had been listening to the hymns and must have been impressed by the Spirit. Paul told him about the real Lord Jesus Christ and that salvation could be had by believing in Him (v. 31). During the rest of the night Paul shared the gospel with him and his household. After the jailer washed their wounds, he and all his family were baptized. In gratitude he invited the two men into his house and placed food on the table before them. The joy of salvation filled the heart of this new convert (cf. 8:39; 13:52).

 

၁၆:၃၅–၄၀။ပေါလုသည် လျှို့ဝှက်စွာ ထွက်ခွာရန် ငြင်းဆိုခြင်း။ နေထွက်ချိန်တွင် တရားသူကြီးများသည် အကျဉ်းသားနှစ်ဦးကို လွှတ်ပေးရန် သတင်းစကား ပို့ခဲ့သည်။ လုကာက အကြောင်းရင်းကို မဖော်ပြခဲ့ပေ။ ငလျင်အတွင်း ပေါလုနှင့် ရှိလတ်၏ သန့်ရှင်းသော သဘောထားကို သိရှိသလော။ ငလျင်ကို နတ်ဘုရားများ၏ မကျေနပ်မှုဟု မြင်သလော။ သို့မဟုတ် နှစ်ဦးအား လုံလောက်စွာ အပြစ်ပေးပြီးပြီဟု ယူဆသလော။ ထောင်မှူးသည် သတင်းကို ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံပြီး ချက်ချင်း လွှတ်ပေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၆)။ သို့သော် ပေါလုသည် လျှို့ဝှက်စွာ ထွက်ခွာလိုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဖိလိပ္ပိရှိ ယုံကြည်သူသစ်များကို ကာကွယ်ရန် ဖြစ်နိုင်သည်။ ထောင်မှူးအံ့အားတကြ ဖြစ်ရသော်လည်း၊ ပေါလုက သူနှင့် ရှိလတ်တို့သည် ရောမနိုင်ငံသား ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၇)။ ခရစ်နှစ် ၂၄၈ ခုနှစ် ပိုးကျံဥပဒေ (Porcia law) အရ ရောမနိုင်ငံသားကို ရိုက်နှက်ခြင်းသည် အရာရှိရာထူးကို အပြီးတိုင်း ဆုံးရှုံးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဧကရာဇ်၏ စိတ်အခြေအနေပေါ်မူတည်၍ မြို့တစ်မြို့လုံး အပြစ်ပေးခံရနိုင်သည်။ ပေါလ်သည် တရားသူကြီးများကို အများရှေ့တွင် အရှက်ခွဲခြင်း၊ နှစ်ဖက်စလုံး မကြားဘဲ ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခြင်း၊ ရောမနိုင်ငံသားနှစ်ဦးကို တရားမဲ့ ထောင်ချခြင်းတို့ကြောင့် တရားစွဲဆိုလိုခဲ့သည် (တမန် ၂၂:၂၅–၂၈)။ ဤအချက်များသည် တရားသူကြီးများကို အလုပ်မှထုတ်ပယ်ခံရန် သို့မဟုတ် ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးခံရန် လုံလောက်သည်။ ထို့ကြောင့် တရားသူကြီးများသည် နောင်တရရုံသာမက ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၃၈)။

16:35–40. Paul Refused to Depart Secretly. As the sun rose, the judges sent word that the two prisoners were to be released, and presumably to leave the city. Luke does not elaborate on the reasons for this turn of events. Did they know about Paul and Silas’s noble attitude during the earthquake? Did they see the earthquake as a sign of the gods’ displeasure? Or did they simply feel that the two men had been punished sufficiently for their offense? The jailer received the news with joy and enthusiastically released them (v. 36). But Paul did not want to leave secretly, perhaps to protect the new believers in Philippi. To the surprise of the jailer, Paul told him that both he and Silas were Roman citizens (v. 37). According to the Porcia law of 248 B.C., it was forbidden to flog a Roman citizen under penalty of permanently losing one’s official post of duties, and, depending on the mood of the sovereign, the entire city could have been penalized. Paul wanted to press charges against the judges because they had shamed them by beating them publicly, they did not hear both sides of the incident, and they had condemned and illegally imprisoned two Roman citizens (22:25–28). This was enough for the magistrates to have been dismissed or to have been severely punished. One can understand why on hearing these charges they were not only regretful but also frightened (16:38).

 

ပေါလု၏ တရားသူကြီးများကို ထောင်သို့ ကိုယ်တိုင်လာပြီး လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုခြင်းသည် မိမိနာမည်ကို သန့်ရှင်းစေရန်သာမက ဖိလိပ္ပိရှိ ယုံကြည်သူသစ်များအတွက် ဖြစ်သည်။ ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်သူ၏ နောက်လိုက်များအဖြစ် အရှက်ခွဲခံရမှု မဖြစ်စေလိုခဲ့ပေ။ မြို့မှ ထွက်ခွာမည့်အချိန်တွင် ပေါလုသည် လိဒိယအိမ်သို့ သွားပြီး အိမ်တွင်းအသင်းတော်စတင်နေသော အဖွဲ့ကို တိုက်တွန်းနှိုးဆော်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရှိလတ်နှင့်အတူ မြို့မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ လုကာသည် “ကျွန်ုပ်တို့” ဟူသော စကားကို မသုံးတော့ပေ။ သူသည် ဖိလိပ္ပိတွင် ယုံကြည်သူသစ်များကို အားပေးရန် နေခဲ့သည်။ နှစ်အနည်းငယ်အကြာပေါလ်ပြန်လည်ရောက်ရှိချိန်တွင်သာ ထပ်မံတွေ့ရှိရသည် (တမန် ၂၀:၆)။ လိဒိယသည် အသင်းတော်နှင့်အတူ ပေါလု၏ အမှုတော်ကို ဆက်လက်ထောက်ပံ့ခဲ့ပြီး မကြာခဏ အကူအညီများ ပို့ဆောင်ခဲ့သည် (ဖိလိ ၄:၁၅–၁၆)။

Paul’s demand that the magistrates appear personally at the prison to arrange for their release likely was driven not by a concern merely to vindicate his own name but also by a concern for the new believers in Philippi. He wanted to make sure that they did not have to live under the shadow and potential ridicule of being the followers of a man who was seen as some sort of a criminal. Before leaving the city as requested, Paul went to Lydia’s home, where a house church was budding. He exhorted the group before leaving town with Silas. From this point forward Luke no longer made mention of himself (“us”). He evidently stayed there to encourage the new believers in Paul’s absence. He does not appear again in Acts until Paul’s return to Philippi some six years later (20:6). Lydia continued to support Paul’s ministry, for she, with the church, often sent aid to provide for his needs (Phil. 4:15–16).